# data[].attributes.body
ฟ้อนเล็บ เป็นการฟ้อนของชาวไทยภาคเหนือการแสดงจะมีดนตรีบรรเลงประกอบ จะมีเนื้อร้องหรือไม่มีเนื้อร้องก็ได้ โอกาสที่แสดง ในงานเทศกาลหรืองานนักขัตฤกษ์ต่าง ๆ
ชื่อ ธนภัทร์ ปราบทุกข์ เลขที่8

# data[].attributes.headline
ด.ช.สิงฆราช จันธนู เลขที่21

# data[].attributes.subject
ด.ช.สิงฆราช จันธนู เลขที่21

# data[].attributes.body
ตอนหนุมานจับนางเบญกาย

โขนเรื่องรามเกียรติ์ ชุดนางลอย ตอนหนุมานจับนางเบญกาย

ทศกัณฐ์ หาทางคิดจะตัดศึกพระราม จึงหาแผนการที่จะทำให้พระรามยกทัพกลับ โดยใช้ให้นางเบญกายลูกสาวของพิเภก แปลงกายเป็นนางสีดา ทำตายลอยน้ำไปที่หน้ากองทัพพระราม เบญกายกลัวพระอาญาของทศกัณฐ์ผู้เป็นบิตุลาไม่อาจทัดทาน

ทศกัณฐ์สั่งให้นางเบญกาย รีบไปที่กองทัพพระราม นางเบญกายจึงเหาะข้ามมหาสมุทรไปจนถึงเขาเหมติรัน แล้วแปลงกายเป็นนางสีดาทำตายลอยน้ำ ไปวนอยู่ที่หน้ากองทัพพระราม

# data[].attributes.headline
ด.ช.ธยานนท์ จีนปาน เลขที่11

# data[].attributes.subject
ด.ช.ธยานนท์ จีนปาน เลขที่11

# data[].attributes.body
“ ระบำไก่ ”เป็นการแสดงชุดหนึ่ง ที่ได้นำมาจากการแสดงละครพันทาง เรื่อง "พระลอ" ตอนพระลอตามไก่ ซึ่งเป็นการแสดงให้เห็นถึงลีลาท่าทางการร่ายรำของฝูงไก่ที่สวยสดงดงามน่ารักชุดหนึ่ง สมเด็จพระเจ้าบรมวงศ์เธอ เจ้าฟ้ากรมพระยานริศรานุวัดติวงศ์ ทรงได้บรรจุเพลงขับร้อง และดนตรีบรรเลง ใน “เรื่องพระลอ” โดยมีท่านอาจารย์ลมุล ยมะคุปต์

# data[].attributes.attachment_caption
ระบำศรีวิชัยเป็นระบำราณคดี เกิดขึ้นเมื่อกลางปี พ.ศ. ๒๕๐๙ โดยได้รับแจ้งจากคุณประสงค์ บุญเจิม เอกอัครราชทูตไทย ประจำกรุงกัวลาลัมเปอร์ ประเทศมาเลเซีย ว่าท่านตนกู อ

# data[].attributes.headline
ด.ช กนกพล ธนเนตติกนันทน์ เลขที่1

# data[].attributes.subject
ด.ช กนกพล ธนเนตติกนันทน์ เลขที่1

# data[].attributes.body
ตามความเข้าใจของคนทั่วไปคิดว่า รำหรือระบำ เป็นการร่ายรำหรือฟ้อนของคนภาคกลาง ฟ้อน เป็นการร่ายรำของคนภาคเหนือ เซิ้ง เป็นการร่ายรำของคนภาคอีสาน แต่ความจริงหาเป็นเช่นนั้นไม่ การฟ้อนของภาคอีสานนั้นมีมานานและเรียกว่าฟ้อนมาโดยตลอด เช่น ในวรรณคดีอีสานหลายเรื่องจะใช้คำว่า ฟ้อน ตลอด ไม่ปรากฏคำว่า รำ ให้เห็นเลย อย่างคำว่า ยามยามฟ้อน ระทวยฟ้อน ลิงโขนฟ้อน กินรีหย่องฟ้อน ทั้งลำและฟ้อน ฟ้อนหย่อนขา คนฟ้อนใส่กัน หมอแคนฟ้อนแอ่น ฯลฯ ส่วนคำว่า เซิ้ง นิยมใช้ในงานบุญบั้งไฟ การเซิ้งบั้งไฟเป็นการฟ้อนประกอบการขับกาพย์เซิ้ง ลักษณะขึ้นลงตามจังหวะช้าๆ ของกลองตุ้ม พังฮาด หรือในบางครั้งก็มีโทนประกอบ นิยมเซิ้งกันเป็นกลุ่มๆ ตั้งแต่ 3-4 คนขึ้นไป จะมีหัวหน้าเป็นคนขับกาพย์เซิ้งนำแล้วคนอื่นๆ จะร้องรับไปเรื่อยๆ

# data[].attributes.headline
ระบำศรีวิชัย

# data[].attributes.subject
ระบำศรีวิชัย

# data[].attributes.body
เป็นระบำโบราณคดี เกิดขึ้นเมื่อกลางปี พ.ศ. ๒๕๐๙ โดยได้รับแจ้งจากคุณประสงค์ บุญเจิม เอกอัครราชทูตไทย ประจำกรุงกัวลาลัมเปอร์ ประเทศมาเลเซีย ว่าท่านตนกู อับดุลราห์มาน นายกรัฐมนตรีแห่งมาเลเซีย ต้องการจะได้นาฏศิลป์จากประเทศไทยไปถ่ายทำเป็นภาพยนต์เรื่อง Raja Bersiyong ซึ่งเป็นเรื่องราวเกี่ยวกับอาณาจักรศรีวิชัยที่ท่านตนกูแต่งขึ้น จึงขอให้กรมศิลปากรจัดระบำให้ ๒ ชุด คือ รำซัดชาตรี และระบำศรีวิชัย สำหรับระบำศรีวิชัยเป็นการศึกษาค้นคว้าขึ้นใหม่ โดยหาแบบอย่างเครื่องดนตรี เช่น เครื่องดีด เครื่องสี เครื่องตี เครื่องเป่า จากภาพจำหลักที่พระสถูปบุโรพุทโธ ในเกาะชวา และมอบให้ศาสตราจารย์มนตรี ตราโมท เลือกเครื่องดนตรีของไทยที่มีลักษณะใกล้เคียงกันบ้าง นำมาผสมปรับปรุงเล่นเพลงประกอบจังหวะระบำขึ้น
เครื่องดนตรีที่ใช้ กระจับปี่ ซอสามสาย ตะโพน กลองแขก ฆ้อง3ลูก ฉิ่ง กรับ ฉาบ ขลุ่ย
เสื้อในนาง  ตัวเสื้อใช้ผ้าต่วนเนื้อหนาสีเนื้อ เป็นเสื้อเข้ารูปไม่มีแขน ดันทรง เปิดช่วงไหล่และหลัง
-  ผ้านุ่ง  เป็นผ้าโสร่งบาติก เย็บเป็นจีบหน้านางเล็กๆ อยู่ตรงกลางด้านหน้า ไม่มีชายพก
-  ผ้าคาดรอบสะโพก  ใช้ผ้าแพรเนื้อบาง มี ๒ สี คือ สีเขียว และสีแดง
-  เข็มขัด  ทำด้วยโลหะชุบทอง ลายโปร่งเป็นข้อๆ ต่อกัน หัวเข็มขัดทำด้วยหนังลงรักปิดทอง ประดับพลอยสี
-  ต่างหู  เป็นต่างหูแบบห้อย ตรงส่วนแป้นหูทำด้วยหนังลงรักปิดทอง ประดับด้วยพลอยสี
-  สร้อยคอ  เป็นห่วงๆ ต่อกัน ประดับด้วยพลอยสีแดงและสีเขียว
-  สร้อยสะโพก  เป็นห่วงๆ ต่อกัน ทำด้วยหนังลงรักปิดทอง ประดับด้วยพลอยสีเขียวหรือสีแดง
-  กำไลต้นแขน  มีลักษณะโปร่งตรงกลาง ด้านหน้าของกำไลเป็นรูปกลมเรียงสูงขึ้นไป ๓ ชั้น
-  กำไลมือ  มีลักษณะกลม ประดับด้วยพลอยสีขาว

-  กำไลข้อเท้า  ลักษณะกลมแต่ด้านในทึบ ตัวกำไลสลับลวดลายทำด้วยหนังลงรักปิดทอง ประดับพลอย
-  โบ  โบเส้นเล็กๆ สำหรับสอดใต้เข็มขัด
-  ผ้าสไบ  มีแผ่นโค้งเหนือไหล่ตอดสร้อยตัว ๒ เส้น ประกอบด้วยผ้าแพรบาง ความยาวเท่ากับสร้อย ชายผ้าและสร้อยตัวทั้งสองข้างติดอยู่กับเครื่องประดับสีทอง ที่ใช้คล้องไว้บนไหล่เครื่องประดับนี้ ทำด้วยหนังลงรักปิดทอง ประดับด้วยพลอยสีเขียว สีแดง ส่วนสร้อยตัวเป็นโซ่ห่วงทองเล็กๆ ต่อให้ติดกัน ทำด้วยโลหะชุบทอง
-   กะบังหน้า  มีลักษณะคล้ายกะบังหน้าธรรมดา ตรงกลางด้านหน้าเป็นรูปกลมและต่อยอดกลมให้แหลมถึงตรงปลาย ประดับด้วยพลอยสีขาว
-  ปิ่นปักผม  ตรงโคนที่ใช้ปักผมนั้นเรียวแหลม ส่วนตอนปลายกลึงจนมีลักษณะกลม ประดิษฐ์ขึ้นด้วยไม้นำมากลึงตามลักษณะ แล้วทาสีทองทับ

ด.ญ.ธิดาวรรณ อินทร์จันทร์ เลขที่25

# data[].attributes.headline
ธนธรณ์ คงดี เลขที่9

# data[].attributes.subject
ธนธรณ์ คงดี เลขที่9

# data[].attributes.body
ประดิษฐ์ขึ้นเมื่อ พ.ศ.๒๔๘๖ เพื่อใช้ประกอบการแสดงละครเรื่อง เกียรติศักดิ์ไทย ในสมัยพระอนุมานราชธนเป็นอธิบดีกรมศิลปากร (หลังยุคละครหลวงวิจิตรวาทการ) ประดิษฐ์ท่ารำโดยหม่อมต่วน ภัทรนาวิก และนางลมุล ยมะคุปต์ ประพันธ์บทโดย สุดา บุษปฤกษ์ ในครั้งแรกนั้นใช้วงดนตรีสากลของกรมศิลปากรบรรเลงประกอบการแสดง ภายหลังจึงใช้วงปี่พาทย์ไม้นวม และแยกออกเป็นชุดระบำเบ็ดเตล็ดที่นิยมใช้ในการอวยพรในงานมงคลต่างๆ เพลงที่ใช้ประกอบคือเพลงรัวดึกดำบรรพ์ ครวญหา จีนถอนและจีนรัว เนื้อเพลงกล่าวยอพระเกียรติสมเด็จพระมหากษัตริย์ผู้ทรงพระราชกฤดาภินิหารอันยิ่งใหญ่ของไทย ที่พระเกียรติลือกระฉ่อนถึงเทวดาชั้นฟ้า

# data[].attributes.headline
อักขราทร วัฒนประภาชัย เลขที่21

# data[].attributes.subject
อักขราทร วัฒนประภาชัย เลขที่21

# data[].attributes.body
รำพลายชุมพล เป็นการแสดงชุดหนึ่งซึ่งอยู่ในละครเสภา เรื่องขุนช้างขุนแผน พระไวยแตกทัพ โดยเฉพาะตอนที่พลายชุมพลแต่งตัวเป็นมอญ ซึ่งมีเนื้อร้องโดยย่อว่า ขุนแผนได้คบคิดกับลูกชายคือพลายชุมพล ลูกชายของตนอีกคนหนึ่ง ซึ่งเกิดจากนางแก้วกิริยา ธิดาเจ้าเมืองสุโขทัย นัดแนะอุบายให้พลายชุมพลปลอมตนเป็นมอญใหม่ยกทัพหุ่นพยนต์ ทำที่ให้ข่าว

# data[].attributes.headline
ระบำอัศวลีลา

# data[].attributes.subject
ระบำอัศวลีลา

# data[].attributes.body
ระบำอัศวลีลานาฏดนตรีเป็นระบำชุดสร้างสรรค์จากงานวิจัยเรื่องรำขี่ม้าแผงในการแสดงลิเกโดยงบประมาณสนับสนุนจาก สถาบันบัณฑิตพัฒนศิลป์ ปี พ.ศ. ๒๕๕๖

“รำขี่ม้า” หรือ“รำม้าย่อง” ซึ่งเป็นการ “รำขี่ม้าแผง”คือ ผู้แสดงลิเกจะใช้ม้าปลอมเหน็บไว้ที่เอวขณะแสดง เป็นการรำอวดฝีมือ แสดงความสามารถของผู้แสดง การรำขี้ม้าสามารถสร้างความสนใจและจูงใจผู้ชมให้รางวัลแก่ผู้แสดงซึ่งส่งผลให้ได้รับชื่อเสียงและธำรงคณะได้

ด้วยลีลากระบวนรำขี่ม้าเป็นกระบวนรำเฉพาะ ศิลปินลิเกแต่ละคนเมื่อได้รับถ่ายทอดกระบวนรำจากครูลิเกแล้วก็จะนำมาปรับปรุง เพิ่มกระบวนรำ ให้เหมาะสมกับบุคลิก สรีระและพื้นฐานการรำของตน จึงทำให้เกิดกระบวนรำขี่ม้าหลายกระบวน ทำให้กระบวนรำผ่านการถ่ายทอด ทดลองและปรับเปลี่ยนให้เข้ากับผู้แสดงจากรุ่น สู่รุ่น จนกลายเป็นกระบวนรำเฉพาะทางลิเกในที่สุด ความงามที่ปรากฏในกระบวนรำ เหลี่ยม วงการใช้สีหน้าประกอบการรำจึงกลายเป็นอัตลักษณ์เฉพาะที่แสดงความเป็นตัวตนลิเกได้อย่างชัดเจน

ระบำอัศวลีลานาฏดนตรีจึงเป็นระบำสร้างสรรค์โดยการนำกระบวนรำขี่ม้าที่ได้จากการรวบรวมข้อมูลจากศิลปินลิเกที่มีชื่อเสียงเป็นที่ยอมรับในวงการวิชาชีพลิเกมาร้อยเรียงกระบวนรำให้เป็นชุดเป็นตอน และเป็นลำดับเพื่อให้เกิดความสวยงามเสียใหม่ โดยคงความเป็นมาตรฐานของกระบวนรำเดิมทั้งนี้เพื่อเป็นการรวบรวม อนุรักษ์ ส่งเสริม ศิลปะการแสดงที่เป็นมหรสพพื้นบ้านที่จะถ่ายทอดเรื่องราวและอนุรักษ์กระบวนรำขี่ม้าในลิเกให้คงอยู่ในวัฒนธรรมบันเทิงในชาต  ขอขอบพระคุณ..ดร.สุขสันติ แวงวรรณ สำหรับข้อมูลประว้ติการแสดง ตลอดจนอำนวยความสะดวกทุกอย่างค่ะ
ด.ช.คุณาสิน ดวงวิไล เลขที่3

# data[].attributes.headline
ณัฐวุฒิ คงรอด เลขที่ 7

# data[].attributes.subject
ณัฐวุฒิ คงรอด เลขที่ 7

# data[].attributes.body
รำบำฉิ่ง
รำบำฉิ่ง เป็นการแสดงในรูปแบบสร้างสรรค์อีกชุดหนึ่ง โดยนำเครื่องประกอบจังหวะของวงดนตรีไทยมาประดิษฐ์เป็นการแสดงในรูปแบบระบำเบ็ดเตล็ด ที่มาของระบำชุดนี้คือ พลตรี พระเจ้าว รวงศ์เธอ พระองค์เจ้าภาณุพันธ์ยุคล เคยทอดพระเนตรการแสดงของชาวธิเบต ใช้ฉิ่งประกอบท่ารำ จึงทรงขอให้นายมนตรี ตราโมท ผู้เชี่ยวชาญด้านดุริยางค์ไทย กรมศิลปากร และศิลปินแห่งชาติ แต่งทำนองเพลง นางลมุล ยมะคุปต์ ผู้เชี่ยวชาญการสอนนาฏศิลป์ วิทยาลัยนาฏศิลป์ กรมศิลปากร และนางเฉลย ศุขะวณิช ผู้เชี่ยวชาญการสอนนาฏศิลป์ วิทยาลัยนาฏศิลป กรมศิลปากร และศิลปินแห่งชาติ ประดิษฐ์ลีลาท่ารำระบำฉิ่ง เพื่อแสดงในงาน “นาฏลีลาน้อมเกล้า” เนื่องในวโรกาสพระบาทสมเด็จพระเจ้าอยู่หัวเสด็จเถลิงถวัลยราชสมบัติปีที่ ๓๖ ณ โรงละครแห่งชาติ เมื่อวันที่ ๙ ธันวาคม พ.ศ.๒๕๒๔ แสดงโดย นักเรียนวิทยาลัยนาฏศิลป จำนวน ๘ คน การแสดงครั้งแรกนั้นใช้ฉิ่งธิเบตของพลตรี พระเจ้าวรวงศ์เธอพระองค์เจ้าภาณุพันธ์ยุคล ประกอบการแสดง

# data[].attributes.headline
หนุมานจับนาง

# data[].attributes.subject
หนุมานจับนาง

# data[].attributes.body
รำหนุมานจับนางสุพรรณมัจฉา

วันนี้ขอนำเสนอการแสดงที่สนุกสนานชุดหนึ่ง ที่มีที่มาจากการแสดงโขนเรื่องรามเกียรติ์ คือ “รำหนุมานจับนางสุพรรณมัจฉา”

“รำหนุมานจับนางสุพรรณมัจฉา” ชุดจองถนนโดยดำเนินเรื่องว่า พระรามทรงใช้ให้สุครีพคุมพลวานรไปจองถนน เพื่อจะยกพลข้ามไปฝั่งลงกา ในขณะที่บรรดาพลวานรกำลังทุ่มหินถมลงในมหาสมุทรอยู่นั้น นางสุพรรณมัจฉาผู้เป็นราชธิดาของทศกัณฐ์พาฝูงบริวารปลามาคาบขนก้อนหินไป สุครีพสงสัยจึงสั่งให้หนุมานประดาน้ำลงไปสำรวจดู ได้พบนางสุพรรณมัจฉาจึงตรงเข้าไขว่คว้าโลดไล่จับนางสุพรรณมัจฉาได้สำเร็จ
ด.ช.เฉลิมพัน บุญตา เลขที่4

# data[].attributes.headline
ราชิต คำพัน เลขที่17

# data[].attributes.subject
ราชิต คำพัน เลขที่17

# data[].attributes.body
ระบำเชียงแสน

ประวัติที่มา   ระบำเชียงแสน เป็นระบำชุดที่ ๔ ประดิษฐ์ขึ้นตามแบบศิลปะ และโบราณวัตถุสถานเชียงแสน นักโบราณคดีกำหนดสมัยเชียงแสน อยู่ในระหว่างพุทธศตวรรษที่ ๑๗ – ๒๕ ซึ่งได้เผยแพร่ไปทั่วดินแดนภาคเหนือของประเทศไทย ในสมัยโบราณเรียกว่าอาณาจักรลานนา ต่อมามีนครเชียงใหม่เป็นนครหลวงของอาณาจักร และเป็นศูนย์กลางแห่งการศึกษาพระพุทธศาสนาฝ่ายหินยานอันเจริญรุ่งเรือง จนถึงมีพระเถระไทยผู้เป็นนักปราชญ์สามารถแต่งตำนาน และคัมภีร์พระพุทธศาสนาเป็นภาษาบาลีขึ้นไว้หลายคัมภีร์ อาทิ คัมภีร์ชินกาลมาลีปกรณ์ และมังคลัตถทีปนี เป็นต้น ศิลปะแบบเชียงแสนได้แพร่หลายลงมาตามลุ่มแม่น้ำโขงเข้าไปในพระราชอาณาจักรลาว สมัยที่เรียกว่าลานช้าง หรือกรุงศรีสัตนาคนหุต แล้วแพร่หลายเข้าในประเทศไทยทางภาคตะวันออกเฉียงเหนือตอนบนด้วย เช่น พระพุทธรูปบางชนิดที่นักโบราณคดีบางท่าน บัญญัติเรียกว่า พระพุทธรูปเชียงแสนแบบลาว หรือพระลาวพุงขาว ด้วยเหตุนี้ระบำเชียงแสนจึงมีลีลาท่ารำ และกระบวนเพลงแบบสำเนียงไทยภาคเหนือ ลาว และแบบไทยภาตะวันออกเฉียงเหนือปนอยู่ด้วย

# data[].attributes.attachment_link.title
ระบำเชียงแสน2 (1)

# data[].attributes.headline
ระบำย่องหงิด

# data[].attributes.subject
ระบำย่องหงิด

# data[].attributes.body
ระบำย่องหงิดเป็นการแสดงที่อยู่ในละคร เรื่องอุณรุท ตอนศุภลักษณ์วาดรูป เนื้อเรื่องมีอยู่ว่า พระอุณรุทกษัตริย์แห่งนครณรงกา ได้เสด็จประพาสป่ากับพระนางศรีสุดาชายา เมื่อนางศรีสุุดาทอดพระเนตรเห็นกวางทองก็นึกอยากได้ จึงทูลอ้อนวอนให้พระอุณรุทตามจับ พระอุณรุทติดตามกวางทองมาในป่าจนพลัดกับพระชายา และไพร่พล ก็แบ่งพวกออกเป็นสองฝ่าย ฝ่ายหนึ่งเชิญนางศรีสุดากลับเมือง อีกฝ่ายติดตามพระอุณรุท เดินทางมาพบพระอุณรุทใต้ต้นไทร ในราตรีพระไทรเทพารักษ์จึงสนองการบวงทรวงด้วยการอุ้มพระอุณรุทไปสู่ห้องนางอุษา ธิดาท้าวกรุงพาณเมืองรัตนา แต่ร่ายมนต์ผูกปากเสียทั้งสองฝ่ายมิให้สนทนากันได้ พอใกล้สว่าง ก็อุ้มพระอุณรุทกลับมาที่เดิม รุ่งเช้าต่างฝ่ายต่างคลั่งไคล้หลงใหล พระอุณรุทเดินทางกลับเข้าเมือง ฝ่ายนางอุษาตื่นบรรทมไม่พบพระอุณรุทก็เศร้าโสกเสียใจเป็นยิ่งนัก นางศุภลักษณ์พี่เลี้ยงจึงทูลอาสาเที่ยวเดินทางออกไปวาดรูปชายหนุ่มทั่วทุกแห่ง ตลอดจนชั้นฟ้า เทพเจ้าทั้งหลาย และได้พบกับเทพบุตร นางฟ้ากำลังฟ้อนรำกันอยู่

รูปแบบ และลักษณะการแสดง
ระบำย่องหงิดเป็นระบำที่มีกระบวนท่ารำที่งดงาม และมีการแปรแถวที่สอดประสานกันได้อย่างกลมกลืนตามรูปแบบนาฏศิลป์ไทย ท่วงท่าต่าง ๆ มีลีลางดงามตามคำร้อง และทำนองเพลง ลักษณะการแสดงเป็นการรำเป็นหมู่คู่ ๆ ระหว่างพระกับนาง

ดนตรีและเพลงที่ใช้ประกอบการแสดง

ใช้วงปี่พาทย์ไม้นวม เพลงที่ใช้บรรเลงประกอบการแสดง ได้แก่ เพลงรัว เพลงย่องหงิด เพลงตะเขิ่ง และเพลงเจ้าเซ็น

เครื่องแต่งกาย

ผู้แสดงแต่งกายยืนเครื่อง พระสวมเสื้อแขนสั้น ศิราภรณ์ชฎายอดชัย นางศิราภารณ์มงกุฏกษัตรีย์

ด.ช.ธนากร ผมงาม  เลขที่10. ม.3/9

# data[].attributes.attachment_link.title
_ระบำย่องหงิดหรือยู่หงิด 

# data[].attributes.attachment_caption
เครื่องแต่งกายของระบำทวารวดี ประกอบด้วย๑. เสื้อรัดอกสีเนื้อ๒. กระโปรงจีบหน้านาง ตกแต่งด้วยผ้าตาดสีทองเป็นลายขวางแถวหนึ่งสีอิฐ อีกแถวหนึ่งสีเหลือง๓. สไบเฉียง 

# data[].attributes.headline
ระบำทวาราวดีระบำทวาราวดี เป็นระบำชุดแรกในระบำโบราณคดี 5 ชุด ซึ่งเกิดจากแนวความคิดริเริ่ม ของนายธนิต อยู่โพธิ์ อดีตอธิบดีกรมศิลปากร โดยให้นายมนตรี ตราโมท ผู้เชี่ยวชาญดนตรีไทยและศิลปินแห่งชาติ เป็นผู้แต่งทำนองเพลง นางลมุล ยมะคุปต์ ผู้เชี่ยวชาญการสอนนาฏศิลปไทยและนางเฉลย ศุขะวณิช ผู้เชี่ยวชาญการสอนนาฏศิลปไทยและศิลปินแห่งชาติ เป็นผู้ประดิษฐ์ท่ารำจากหลักฐานทางโบราณวัตถุ ภาพจิตรกรรมและปฏิมากรรมในสมัยทวาราวดี อยู่ระหว่างพุทธศตวรรษที่ 12 - 16 ตามหลักฐานว่า ประชาชนชาวทวาราวดีเป็นมอญหรือเผ่าชนที่พูดภาษามอญดังนั้น ท่ารำและดนตรี ตลอดจน เครื่องแต่งกายในระบำชุดนี้ จึงมีลีลาสำเนียง และแบบอย่างที่เป็นมอญ 

# data[].attributes.subject
ระบำทวาราวดีระบำทวาราวดี เป็นระบำชุดแรกในระบำโบราณคดี 5 ชุด ซึ่งเกิดจากแนวความคิดริเริ่ม ของนายธนิต อยู่โพธิ์ อดีตอธิบดีกรมศิลปากร โดยให้นายมนตรี ตราโมท ผู้เชี่ยวชาญดนตรีไทยและศิลปินแห่งชาติ เป็นผู้แต่งทำนองเพลง นางลมุล ยมะคุปต์ ผู้เชี่ยวชาญการสอนนาฏศิลปไทยและนางเฉลย ศุขะวณิช ผู้เชี่ยวชาญการสอนนาฏศิลปไทยและศิลปินแห่งชาติ เป็นผู้ประดิษฐ์ท่ารำจากหลักฐานทางโบราณวัตถุ ภาพจิตรกรรมและปฏิมากรรมในสมัยทวาราวดี อยู่ระหว่างพุทธศตวรรษที่ 12 - 16 ตามหลักฐานว่า ประชาชนชาวทวาราวดีเป็นมอญหรือเผ่าชนที่พูดภาษามอญดังนั้น ท่ารำและดนตรี ตลอดจน เครื่องแต่งกายในระบำชุดนี้ จึงมีลีลาสำเนียง และแบบอย่างที่เป็นมอญ 

# data[].attributes.body
เครื่องแต่งกายของระบำทวารวดี ประกอบด้วย
๑. เสื้อรัดอกสีเนื้อ
๒. กระโปรงจีบหน้านาง ตกแต่งด้วยผ้าตาดสีทองเป็นลายขวางแถวหนึ่งสีอิฐ อีกแถวหนึ่งสีเหลือง
๓. สไบเฉียง ปล่อยชายด้านหน้า และด้านหลัง
๔. เครื่องประดับ ประกอบด้วย เข็มขัดทำด้วยผ้าตาดสีทอง ต่างหู จี้นาง ต้นแขน กำไลข้อมือ กำไลข้อเท้าติดลูกกระพรวน
๕. ศีรษะ เกล้าผมมวยสูง ใส่เกี้ยว
๖. กระบังหน้า

ดนตรี และเพลงที่ใช้ประกอบการแสดง
ใช้วงดนตรีที่มีลักษณะเฉพาะ เครื่องดนตรีประกอบด้วย พิณ ๕ สาย จะเข้ ขลุ่ย ระนาดตัด ตะโพนมอญ ฉิ่ง ฉาบ และกรับคู่

ทิพย์ สาระฤทธิ์ เลขที่26

# data[].attributes.body
ระบำชุมนุมเผ่าไทย เป็นการแสดงที่มาจากการละครประวัติศาสตร์ เรื่องอานุภาพแห่งความเสียสละ บทประพันธ์ของ ฯพณฯ พลตรีหลวงวิจิตรวาทการ กรมศิลปากรได้จัดการแสดงละครขึ้น เมื่อ พ.ศ. ๒๔๙๘ ซึ่งมีระบำชุมนุมเผ่าไทยเป็นฉากนำ กล่าวถึงการรวมชาวไทยในดินแดนสุวรรณภูม
การแต่งกาย
ผู้แสดงจะแต่งกายตามแบบชนชาติไทยเผ่าต่างๆเริ่มด้วยชาวไทยในภาคกลาง ไทยลานนา ไทยใหญ่ ไทยลานช้าง ไทยสิบสองจุไท และไทยอาหม การแสดงจะรำออกมาทีละเผ่า

# data[].attributes.headline
ระบำ สุโขทัย เป็นระบำชุดที่ ๕ อยู่ในระหว่างพุทธศตวรรษที่ ๑๙ – ๒๐ นับเป็นยุคสมัยที่ชนชาติไทย เริ่มสร้างสรรค์ศิลปะด้านนาฏศิลป์ และดนตรีในเป็นสมบัติประจำชาติ โดยอาศัยหลักฐานอ้างอิงที่กล่าวไว้ในเอกสาร และหลักศิลาจารึก ประกอบศิลปกรรมอื่น ๆ การแต่งทำนอง กระบวนท่ารำ และเครื่องแต่งกาย ประดิษฐ์ขึ้นให้มีลักษณะที่อ่อนช้อยงดงาม ตามแบบอย่างของศิลปะสมัยสุโขทัย       ระบำชุดสุโขทัย จัดแสดงครั้งแรกเมื่อวันที่ ๒๕ พฤษภาคม พ.ศ.๒๕๑๐ และภายหลังได้นำออกแสดง ในโรงละครแห่งชาติ และที่อื่น ๆ เพื่อให้ประชาชนชม       นายมนตรี ตราโมท ผู้เชี่ยวชาญดุริยางค์ไทย กรมศิลปากร ศิลปินแห่งชาติ สาขาศิลปะการแสดง (ดนตรีไทย) ปีพุทธศักราช ๒๕๒๘ เป็นผู้แต่งทำนองเพลง โดยนำทำนองเพลงเก่าของสุโขทัยมาดัดแปลง 

# data[].attributes.subject
ระบำ สุโขทัย เป็นระบำชุดที่ ๕ อยู่ในระหว่างพุทธศตวรรษที่ ๑๙ – ๒๐ นับเป็นยุคสมัยที่ชนชาติไทย เริ่มสร้างสรรค์ศิลปะด้านนาฏศิลป์ และดนตรีในเป็นสมบัติประจำชาติ โดยอาศัยหลักฐานอ้างอิงที่กล่าวไว้ในเอกสาร และหลักศิลาจารึก ประกอบศิลปกรรมอื่น ๆ การแต่งทำนอง กระบวนท่ารำ และเครื่องแต่งกาย ประดิษฐ์ขึ้นให้มีลักษณะที่อ่อนช้อยงดงาม ตามแบบอย่างของศิลปะสมัยสุโขทัย       ระบำชุดสุโขทัย จัดแสดงครั้งแรกเมื่อวันที่ ๒๕ พฤษภาคม พ.ศ.๒๕๑๐ และภายหลังได้นำออกแสดง ในโรงละครแห่งชาติ และที่อื่น ๆ เพื่อให้ประชาชนชม       นายมนตรี ตราโมท ผู้เชี่ยวชาญดุริยางค์ไทย กรมศิลปากร ศิลปินแห่งชาติ สาขาศิลปะการแสดง (ดนตรีไทย) ปีพุทธศักราช ๒๕๒๘ เป็นผู้แต่งทำนองเพลง โดยนำทำนองเพลงเก่าของสุโขทัยมาดัดแปลง 

# data[].attributes.body
ด.ญ.พัชรี แสดงคุณ เลขที่27

# data[].attributes.body
ระบำไก่

ก่อนอื่นต้องกราบขออภัยท่านที่ติดตามอ่านทุกท่านนะครับ ที่ผู้เขียนได้ว่างเว้นจากการเขียนไปเป็นระยะเวลาที่นานพอสมควร  วันนี้ขออนุญาตนำเสนอการแสดงชุด “ ระบำไก่ ”เป็นระบำที่มีความน่ารักและงดงามไม่แพ้การแสดงในชุดอื่นๆที่ผ่านมา

“ ระบำไก่ ”เป็นการแสดงชุดหนึ่ง ที่ได้นำมาจากการแสดงละครพันทาง เรื่อง "พระลอ" ตอนพระลอตามไก่ ซึ่งเป็นการแสดงให้เห็นถึงลีลาท่าทางการร่ายรำของฝูงไก่ที่สวยสดงดงามน่ารักชุดหนึ่ง สมเด็จพระเจ้าบรมวงศ์เธอ เจ้าฟ้ากรมพระยานริศรานุวัดติวงศ์ ทรงได้บรรจุเพลงขับร้อง และดนตรีบรรเลง ใน “เรื่องพระลอ” โดยมีท่านอาจารย์ลมุล ยมะคุปต์ เป็นประดิษฐ์ท่ารำ  เพลงที่ประกอบระบำชุดนี้ได้แก่เพลงลาวเซิ้ง  โดยมีเนื้อร้องดังต่อไปนี้

( ดนตรีบรรเลง )

สร้อยแสงแดงพระพราย

ขนเขียวลายระยับ

ปีกสลับเบญจรงค์

เลื่อมลายลงหงสะบาท

( ดนตรีบรรเลงรับ )

ขอบตาชาดพะพริ้ง

สิงคลิ้งหงอนพรายพรรณ

ขันขานเสียงเอาใจ

เดือยหงอนใสศรีลำยอง

( ดนตรีบรรเลงรับ )

สองเท้าเทียมนพมาศ

เพียงฉลุชาดทารง

ปู่ก็ใช้ให้ผีลง

ผีก็ลงแก่ไก่

( ดนตรีบรรเลงรับ )

ไก่แก้วไซร้บ่มิกลัว

ขุกผกหัวองอาจ

ผาดผันตีปีกป้อง

ร้องเรื่อยเฉื่อยฉาดฉาน

( ดนตรีบรรเลงรับ )
ด.ช.กีรติ ฟักสีม่วง ม.3/9 เลขที่2

# data[].attributes.body
ประวัติ ลิเกป่าหรือลิเกแขกแดงเป็นการละเล่นพื้นบ้านประเภทหนึ่งของภาคใต้ที่แพร่หลายในพื้นที่ของจังหวัดชายฝั่งทะเลตะวันตก เช่น ตรัง พังงา กระบี่ เป็นต้น การแสดงประเภทนี้ เริ่มมีมาสมัยใดไม่ปรากฏหลักฐานที่แน่ชัด แต่กล่าวกันว่าเมื่อประมาณ พ.ศ.๒๔๔๔ ตรงกับสมัยพระยาอิศราธิชัย เป็นเจ้าเมืองกระบี่ได้ส่งเสริมให้มีการละเล่นลิเกป่ากัน
รูปแบบการแสดง
การแสดงลิเกป่าจัดแสดงได้ในเกือบทุกงานดังกล่าวแล้ว ก่อนลงมือแสดงจะต้องโหมโรงก่อนประมาณ 15-20 นาที การโหมโรงจะใช้กลองรำมะนาตีประโคมเพื่อให้จังหวะ กับมีบทเพลงคล้ายๆ กับลำตัดร้องไปด้วย โดยผลัดกันร้องทีละคน เวียนเป็นรูปวงกลม ขณะที่ร้องเพลงจะต้องขยับท่าให้เข้ากับคำร้องและจังหวะของกลอง บางทีอาจจะมีลูกคู่ออกมารำสมทบ
ชุดการแสดง
มักนุ่งกางเกงขายาว ผ้าโสร่งสวมทับเพียงเข่า สวมเสื้อแขนยาวและมีเสื้อนอกทับอีกทีหนึ่ง สวมหมวก ใส่หนวดหรือแต้มหนวดให้มีเครารุงรัง บางครั้งก็มีสายสร้อยสวมด้วย เสริมจมูกให้โตแบบแขก ส่วนมากมักทำด้วยไม้ทาสีแดง บางคณะอาจให้นุ่งผ้าขาวโจงกระเบนทิ้งชาย สวมเสื้อแขนยาว ติดหนวดรุงรัง มีประคำคล้องคอ มีผ้าโพกศีรษะแทนการสวมหมวก การแต่งตัวแขกแดงของลิเกป่ามุ่งเลียนแบบแขกอินเดียเป็นสำคัญ

ด.ช.นพกร สันทรีย์ 3/9

# data[].attributes.headline
พงศกร พิชิตสกุล

# data[].attributes.subject
พงศกร พิชิตสกุล

# data[].attributes.body
ระบำชาวนา เป็นวิถีชีวิตความเป็นมาที่พากันออกมาไถนาหว่าน และเก็บเกี่ยวเมื่อข้าวเจริญงอกงาม หลังจากนั้นพากันร้องรำเพลงด้วยความสนุกสนาน รำกลองยาว เป็นการแสดงเพื่อความรื่นเริง ในขบวนแห่ต่างๆ ของไทยมีผู้แสดงทั้งชาย และหญิง ออกมรำเป็นคู่ๆ โดย มีผู้ตีกลองประกอบจังหวะ พร้อม ฉิ่ง ฉาบ กรับ และโหม่ง

เครื่องแต่งกาย

ตัวละครนั้นจะเป็นชาวบ้านทั้งหญิงและชาย  จะเป็นแต่งชุดม่อฮ่อม ซึ่งเป็นชุดที่เรียบง่าย
ดนตรีที่ใช้ประกอบ

ใช้เครื่องดนตรีพื้นบ้าน เช่น กลองยาว กลองโทน ฉิ่ง ฉาบ กรับ และโหม่ง ดนตรีจะมีจังหวะที่สนุกสนาน

# data[].attributes.headline
พิชญะ โตเรือง

# data[].attributes.subject
พิชญะ โตเรือง

# data[].attributes.body
ระบำดาวดึงส์ เป็นการแสดงมาตรฐานที่เป็นฉบับไทยอีกชุดหนึ่ง ซึ่งสมเด็จเจ้าฟ้ากรมพระยานริศรานุวัตติวงศ์ได้ทรงนิพนธ์บทร้องขี้ประกอบการแสดงในบทละครดึกดำบรรพ์ เรื่องสังข์ทอง ตอนที่ ๒ ตอนตีคลี ฉากดาวดึงส์ ในฉากนี้มีพระอินทร์กับพระมเหสีประทับอยู่บนแท่น พระวิศนุกรรม และพระมาตุลี นั่งอยู่ชั้นลดสองข้าง พวกคนธรรพ์ประจำเครื่องดนตรีอยู่ด้านหน้า เหล่าเทวดานางฟ้าเข้านั่งเฝ้าสองข้าง เริ่มเปิดฉากเหล่าเทวดานางฟ้าก็จับระบำถวาย

การแสดงเรื่องนี้จัดแสดงที่ดรงละครดึกดำบรรพ์ ริมถนนอัษฎางค์ (วังบ้านหม้อ) ปลายสมัยพระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว รัชกาลที่ ๕ แห่งกรุงรัตนโกสินทร์ เนื้อร้องของระบำพรรณนาถึงความงดงามความโอฬารของสวรรค์ชั้นดาวดึงส์ และความมโหฬารตระการตาในทิพย์สมบัติของพระอินทร์ ตลอดจนความงดงามของเหล่าเทวดานางฟ้าในสรวงสวรรค์ หม่อมเข็ม กุญชร ณ อยุธยา (หม่อมเจ้าในพระยาเทเวศร์วงศ์วิวัฒน์) เป็นผู้ควบคุมฝึกหัดคิดท่ารำ

ต่อมาการแสดงชุดนี้ได้นำมาจัดเป็นชุดเอกเทศ จึงนำออกด้วยเพลงเหาะ และรำตามเนื้อร้องในเพลงตะเขิ่ง, เจ้าเซ็น แล้วจบท้ายด้วยเพลงรัว นับเป็นระบำชุดหนึ่งที่ได้ปรับปรุงทางดนตรี และทางรำให้ได้กะทัดรัด จนเป็นนาฏศิลป์ไทยชุดหนึ่งที่ได้ยึดถือเป็นแบบระบำแสดงความรื่นเริงบันเทิงใจ ซึ่งศิลปินได้อนุรักษ์ไว้เป็นแบบแผนสืบต่อมาจนถึงทุกวันนี้

# data[].attributes.headline
ระบำโทน ฤกษ์ชัย18

# data[].attributes.subject
ระบำโทน ฤกษ์ชัย18

# data[].attributes.body
รำโทน เป็นการรำและร้องของชาวบ้าน ซึ่งจะมีผู้รำทั้งชายและหญิง รำกันเป็นคู่ ๆ รอบ ครกตำข้าวที่วางคว่ำไว้ หรือไม่ก็รำกันเป็นวงกลม โดยมีโทนเป็นเครื่องดนตรีประกอบจังหวะ ลักษณะการรำ และร้องเป็นไปตามความถนัด ไม่มีแบบแผนกำหนดไว้ คงเป็นการรำ และร้องง่าย ๆ มุ่งเน้นที่ความสนุกสนานรื่นเริงเป็นสำคัญ เช่น เพลงช่อมาลี เพลงยวนยาเหล เพลงหล่อจริงนะดารา เพลงตามองตา เพลงใกล้เข้าไปอีกนิด ฯลฯ ด้วยเหตุที่การรำชนิดนี้มีโทนเป็นเครื่องดนตรีประกอบจังหวะ จึงเรียกการแสดงชุดนี้ว่า รำโทน ต่อมาเมื่อปี พ.ศ. ๒๔๘๗ ในสมัย จอมพล ป. พิบูลสงคราม เป็นนายกรัฐมนตรี รัฐบาลตระหนักถึงความสำคัญของการละเล่นรื่นเริงประจำชาติ และเห็นว่าคนไทยนิยมเล่นรำโทนกันอย่างแพร่หลาย ถ้าปรับปรุงการเล่นรำโทนให้เป็นระเบียบทั้งเพลงร้องลีลาท่ารำ และการแต่งกาย จะทำให้การเล่นรำโทนเป็นที่น่านิยมมากยิ่งขึ้น จึงได้มอบหมายให้กรมศิลปากรปรับปรุงรำโทนเสียใหม่ให้เป็นมาตรฐาน มีการแต่งเนื้อร้อง ทำนองเพลงและนำท่ารำจากแม่บทมากำหนดเป็นท่ารำเฉพาะแต่ละเพลงอย่างเป็นแบบแผน

# data[].attributes.headline
ด.ญ.พิชนันท์ วงษ์ทองดี 28

# data[].attributes.subject
ด.ญ.พิชนันท์ วงษ์ทองดี 28

# data[].attributes.body
ประวัติระบำตารีกีปัส
ระบำตารีกีปัส เป็นการแสดงนาฏศิลป์พื้นเมืองของชาวไทยมุสลิมทางภาคใต้ของประเทศไทย คำเรียกระบำชุดนี้เป็นภาษามลายูท้องถิ่น พจนานุกรมฉบันไทย – มลายู อธิบายไว้ว่า “ตารี” หรือ ตาเรียน หมายถึง การฟ้อนรำ ส่วนคำว่า “กีปัส” หรือ ฆีปัส ออกเสียงตามประชาชนท้องถิ่นปัตตานี หมายถึง พัด รวมความแล้วตารีกีปัส หมายถึง การฟ้อนรำที่ใช้พัดประกอบการแสดง การแสดงชุดนี้ได้รับการฟื้นฟูโดยคณะครูโรงเรียนยะหริ่ง อำเภอยะหริ่ง จังหวัดปัตตานี ควบคุมการฝึกซ้อมโดย อาจารย์สุนทร ปิยะวสันต์ ซึ่งได้มีโอกาสเดินทางไปประเทศมาเลเซีย เมื่อปี พ.ศ. 2518 ก็ได้ชมการแสดงของรัฐต่าง ๆ หลายชุด เมื่อเดินทางกลับมาประเทศไทย ก็ได้เล่าถึงการแสดงดนตรีและนาฏศิลป์ของมาเลเซียที่ได้ไปชมให้ผู้เฒ่าผู้แก่ฟัง และได้ทราบว่าเมืองยะหริ่งเดิมก็เคยมีการแสดงที่คล้ายคลึงกันกับของมาเลเซียหลายชุด ดังนั้นจึงได้คิดฟื้นฟูการแสดงพื้นเมืองชุดต่าง ๆ ขึ้น โดยเฉพาะชุดตารีกีปัส ได้นำออกแสดงครั้งแรกเนื่องในงานเลี้ยงเกษียณอายุข้าราชการครูโรงเรียนยะหริ่ง ต่อมาได้มีการถ่ายทอดการแสดงชุดตารีกีปัสไปสู่ประชาชนครั้งแรก โดยเปิดสอนให้กับคณะลูกเสือของจังหวัดปัตตานี เพื่อนำไปแสดงในงานชุมนุมลูกเสือแห่งชาติ ณ จังหวัดชลบุรี เมื่อปี พ.ศ. 2522 และได้ทำชื่อเสียงให้กับจังหวัดปัตตานี เมื่อได้รับการคัดเลือกเป็นระบำชุดเปิดสนามงานกีฬาเขตแห่งประเทศไทย ครั้งที่ 14 ของจังหวัดปัตตานี เมื่อปี พ.ศ. 2524 นับว่าการแสดงชุดตารีกีปัสได้เผยแพร่ไปทั่วประเทศไทยและยังเป็นที่รู้จักของคนทั่วไปอย่างกว้างขวาง

รูปแบบและลักษณะการแสดง
การแสดงชุดตารีกีปัส มีรูปแบบการแสดงเป็นหมู่ระบำ ซึ่งรูปแบบการแสดงมีอยู่ 2 ลักษณะคือ
1. การแสดงเป็นคู่ ระหว่างผู้ชายและผู้หญิง
2. การแสดงเป็นหมู่ระบำโดยใช้ผู้หญิงแสดงล้วน

เครื่องแต่งกาย
การแต่งกายแบบผู้หญิงล้วน แต่งกายตามแบบที่ได้รับการปรับปรุงประดิษฐ์ขึ้นเพื่อใช้เป็นการแต่งกายของตารีกีปัส ชุดพิธีเปิดสนามงานกีฬาเขตแห่งประเทศไทย (กีฬาแห่งชาติปัจจุบัน) ครั้งที่ 14 จังหวัดปัตตานี เมื่อปีพ.ศ. 2524 ประกอบด้วย
1. เสื้อในนาง ไม่มีแขนสีดำ
2. ผ้านุ่ง เป็นโสร่งบาติก หรือผ้าซอแกะ (Song Ket) สอดดิ้นเงิน – ทอง ประปรายแบบมาเลเซีย ตัดเย็บแบบหน้านาง หรือเลียนแบบจับจีบหางไหล
3. ผ้าสไบ สำหรับคลุมไหล่ จับจีบเป็นโบว์ด้านหน้า
4. เข็มขัด
5. สร้องคอ
6. ต่างหู
7. ดอกซัมเป็ง

ดนตรีและเพลงที่ใช้ประกอบการแสดง
ใช้วงดนตรีพื้นเมืองภาคใต้ตอนล่าง ซึ่งประกอบไปด้วย ไวโอลิน รำมะนา ฆ้อง แมนโดลิน ขลุ่ย และมาลากัส

เพลงที่ใช้ประกอบการแสดง
เป็นทำนองเพลงที่ได้รับอิทธิพลมาจากประเทศมาเลเซีย คืออินัง ตังลุง เป็นเพลงผสมผสานระหว่างมลายูกับจีน

โอกาสที่ใช้ในการแสดง
ใช้แสดงในงานรื่นเริงทั่วไป

# data[].attributes.headline
สลิสา เกตุแก้ว 30

# data[].attributes.subject
สลิสา เกตุแก้ว 30

# data[].attributes.body
ระบำมฤคระเริง
เป็นชุดที่ประดิษฐ์ขึ้นแสดงเนื่องในงานแลกเปลี่ยนวัฒนธรรม ณ ประเทศสหภาพพม่า เมื่อปีพุทธศักราช 2498 โดยจัดให้มีการแสดงโขน เรื่อง รามเกียรติ์ ตอนลักนางสีดา มีหมู่ระบำกวางจะออกมาร่ายรำ    เพื่อความสวยงามก่อนที่กวางทอง     ( มารีศแปลงเป็นกวางทอง ) จะออกมาล่อให้นางสีดาเห็น และเกิดความใหลหลง ขอร้องให้พระรามไปจับมาให้ เมื่อพระรามตามไป      ทศกัณฐ์ได้แปลงตนเป็นฤษี ลักนางสีดาไปกรุงลงกา

เครื่องดนตรี
ใช้วงปี่พาทย์เครื่องห้า

โอกาสที่ใช้ในการแสดง
ใช้ในงานรื่นเริง

# data[].attributes.headline
เกวลิน พรมวิหาร 24

# data[].attributes.subject
เกวลิน พรมวิหาร 24

# data[].attributes.body
“ลิงลพบุรี” เป็นระบำโบราณคดีเพลงหนึ่ง เกิดขึ้นโดยเลียนแบบลักษณะท่าทางของเทวรูป ภาพเขียน ภาพแกะสลัก รูปปั้น รูปหล่อโลหะและภาพศิลาจำหลัก-ทับหลังประตู ตามโบราณสถาน ที่ขุดพบในสมัยลพบุรี ระหว่างพุทธศตวรรษที่ ๑๖-๑๙ ศิลปวัตถุโบราณประเภทนี้อยู่ทางภาคตะวันออกเฉียงเหนือ เช่น ปราสาทหินพิมาย ในจังหวัดนครราชสีมาพระปรางค์สามยอดลพบุรี แล้วนำมากำหนดยุดสมัยตามความเก่าแก่ของโบราณสถานและโบราณวัตถุ แล้วมาสร้างเป็นระบำสมัยนั้นขึ้น ลีลาท่าทางของศิลปวัตถุเป็นภาพนิ่ง(ท่าตาย) เหมาะเป็นท่าเทวรูปมากกว่า เมื่ออาศัยหลักทางด้านนาฎศิลป์เข้ามาดัดแปลงเป็นท่ารำ ทำให้มีความอ่อนช้อย สวยงาม ผู้ประดิษฐ์ท่ารำ คือ ครูลมุล ยมะคุปต์ ร่วมด้วยครูเฉลย ศุขะวณิช ผู้เชี่ยวชาญนาฎศิลป์ไทย กรมศิลปากร

เครื่องแต่งกาย
- เสื้อ ใช้ผ้ายืดสีเนื้อ คอกลม แขนสั้นเหนือศอก ติดแถบสีทองโอบรอบคอตลอดหว่างอกและรอบเอว ตัวเอกปักดิ้นเป็นลายดอกประจำยามหนึ่งดอกตรงระหว่างอก
- ผ้านุ่ง เย็บสำเร็จแบบซ้อนหน้า ชายล่างโค้งมน ยาวคลุมเข่า ปักดิ้นลาย ประจำยาม
- ระปราย มีผ้าตาลสีทองทาบชายกระโปรง ตัวเอกนุ่งผ้าสีส้มแสด หมู่ระบำสีฟ้าอมม่วง
- ผ้าคลุมสะโพก สีม่วงอ่อน ชายแหลมมนแยกเป็น ๒ ชิ้น หมู่ระบำริมผ้าทาบ ด้วยผ้าตาดสีทอง ตัวเอกทาบริมด้วยผ้าตาลสีเงิน
เครื่องประดับ

ศีรษะของระบำชุดนี้ ประกอบด้วย
- กระบังหน้า หมู่ระบำใช้กระบังหน้าประดับดอกไม้ไหว ตัวเอกกระบังหน้ารูปดอกดาวกระจาย ๖ ดอก
- เกี้ยว
- พู่ไหมแซมเงิน
- ที่ครอบผม
- รัดต้นแขน ประดับกระจกสีต่าง ๆ
- สร้อยคอ ประดับด้วยแก้ว หรือพลอย
- เข็มขัด
- กำไลข้อมือ ประดับด้วยแก้วหรือพลอย
- กำไลข้อเท้า ประดับกระจกต่าง ๆ

เครื่องดนตรีที่ใช้ประกอบการแสดง
๑.  ซอสามสาย
๒.  พิณน้ำเต้า
๓.  ปี่ใน
๔.  กระจับปี่
๕   โทน

# data[].attributes.body
ระบำนพรัตน์ อยู่ในละครนอกเรื่องสุวรรณหงส์ ตอนสุวรรณหงส์พาพราหมณ์เกศสุริยงไปชมถ้ำแก้ว ซึ่งกรมศิลปากรจัดแสดงให้ประชาชนชม ณโรงละครศิลปากร เมื่อเดือนมีนาคม พ.ศ.๒๔๙๒ ปัจจุบันระบำชุดนี้นิยมนำมาแสดงเป็นชุดระบำเอกเทศ เพราะบทร้องและทำนองเพลงไพเราะ ท่ารำและเครื่องแต่งกายงาม

ผู้แต่งบทร้องและทำนองเพลงนพรัตน์ คือ นายมนตรี ตราโมท

ด.ช.ชัยชนะ ฉกาจธรรม ม.3/9 เลขที่5

# data[].attributes.headline
วลีพร สมบูรณ์ เลขที่29

# data[].attributes.subject
วลีพร สมบูรณ์ เลขที่29

# data[].attributes.body
“ระบำดอกบัว” เป็นระบำที่มีความสวยงามอีกชุดหนึ่ง ผู้แสดงถือดอกบัวออกมารำ ซึ่งดอกบัวนั้น เป็นดอกไม้ที่ชนชาวไทยใช้บูชาสิ่งศักดิ์สิทธิ์และนิยมกันว่าเป็นดอกไม้ที่ประเสริฐการนำดอกบัวมาถือรำก็เพื่อแสดงความคารวะต่อผู้ที่ชาวไทยให้การต้อนรับ
การแต่งกาย นุ่งจีบหน้านางห่มสไบเฉียง ใส่เครื่องประดับ หรือนุ่งจีบหน้านางห่มสไบเฉียงสองชาย ใส่เครื่องประดับ อุปกรณ์ ดอกบัวประดิษฐ์ เครื่องดนตรีที่ใช้ประกอบการแสดง ใช้วงปี่พาทย์เครื่องห้าไม้นวม หรือไม้แข็งก็ได้