# data[].attributes.body
Laarzen

# data[].attributes.body
Bajonet

# data[].attributes.body
“Homo Homini Lupus Est”, de mens is een wolf voor zijn medemens. Hoewel het hoofdpersonage nogal onverschillig is, was ik dat tijdens het lezen van dit boek zeker niet. De soldaten wanneer ze eindelijk een klein beetje rust hebben voeren een gesprek over waarom ze eigenlijk hier zijn aan het vechten, waarom het oorlog is. Dit had nooit moeten gebeuren; de wereldleiders hadden niet de oorlog moeten verklaren aan elkaar, maar toch hebben ze dit gedaan. De soldaten verdedigen, strijden en sneuvelen vanwege beslissingen van mensen die ze nooit hebben gezien en waarschijnlijk ook nooit zouden zien. Voor wat? Al die pijn, al dat leed, al dat verdriet, vanwege machthebbers die perse wilden tonen dat zij de sterkste zijn.

# data[].attributes.body
De welbekende loopgraven van de Grote Oorlog. Ik heb dit gekozen, omdat een groot deel van de oorlog en mijn boek plaatsvond in deze gangen, die Tartarus er aanlokkend konden doen uitzien. De loopgraven heb ik altijd interessant gevonden en mijn boek heeft daarop verder gebouwd. Nu is het algemeen bekend dat het front niet echt een toeristische trekpleister was ten tijde van oorlog, maar het is nog erger dan sommige mensen dachten. Hier zijn een paar redenen waarom volgens Paul. De ratten, deze knaagdieren kon je beter vergelijken met kleine bevers. Ze probeerden al het voedsel dat ze konden krijgen te verslinden en waren helaas niet bang voor mensen. Als soldaten sliepen, liepen ze soms over hun gezicht en ze hadden een venijnige beet. Het gas, mosterdgas ofwel yperiet (wat vernoemd is naar Ieper, waar het gas op zeer grote schaal gebruikt werd), zorgde ervoor dat soldaten soms dagenlang hun gasmasker moesten ophouden. Dit was allesbehalve comfortabel en gaf je na een kwartier al het gevoel dat je ging stikken. Dit gas zorgde ook voor enorm veel stress, want als je het niet op tijd opmerkte, dan… . De modder, die ervoor zorgde dat alles zompig en nat was, waardoor je het niet alleen koud had, maar ook een serieus risico op longontsteking liep. De luizen, deze beesten hebben ook de soldaten geterroriseerd. Nu, dit waren slechts een paar redenen waarom de loopgraven vreselijk waren. Ik heb enorm respect voor iedere arme ziel die dat heeft moeten doorstaan.

# data[].attributes.body
Hoewel ons hoofdpersonage Paul is, is hij niet mijn favoriete karakter. Die titel gaat naar soldaat Stanislaus Katczinsky, ook wel Kat genoemd. Hij was zo een beetje de grote broer van de groep; hij kon dingen regelen waar anderen van achterover vielen. Kat was in staat om in deze oorlog, waar eten zeer schaars was, toch altijd genoeg te kunnen regelen voor hem en de rest van de groep. Hij keek altijd uit voor zijn kameraden en nieuwe rekruten en had goede overlevingskwaliteiten. Hij was de beste vriend van Paul en stierf uiteindelijk als voorlaatste van de groep. Hij was niet al te groot, had een zacht snorretje en was de ideale vriend.

# data[].attributes.headline
Fragment: Het (over)leven onder een constante barrage van explosieven.

# data[].attributes.subject
Fragment: Het (over)leven onder een constante barrage van explosieven.

# data[].attributes.body
In dit fragment (dat loopt van pagina 76 tot 82) krijgen we via de ogen van ons hoofdpersonage te zien hoe het is om te overleven in een overdekte schuilplaats aan het front, terwijl het vijandelijke artillerie aan één stuk door vuurt. Dit duurt vijf dagen, vijf dagen dat je met een tiental man opgepropt in een modderige schuilplaats zit, terwijl het bombardement van de vijanden ononderbroken doorgaat. Dit fragment is mij bijgebleven vanwege de details en de gruwelijke beschrijving. Er wordt diep ingegaan op hoe ze uitgehongerd worden en ze niet naar buiten kunnen, want één stap in de regen van vuur zal je letterlijk tot een homp vlees en as reduceren. Het enorme gevoel van claustrofobie en het voortdurende risico van instorting worden ook aangekaart. Paul moet samen met zijn vrienden ook de rekruten in bedwang houden die paniekaanvallen ervaren en zich als wilde beesten gedragen die je enkel kan kalmeren door ze buiten westen te slaan. Paul kon één rekruut niet in bedwang houden; hij is uit de schuilplaats gesprint, met Paul erachteraan. Voor hij de rekruut kon terugslepen was het te laat. Zijn restanten lagen verspreid over het front. Dit fragment geeft je het gevoel alsof je zelf daar bent en in die situatie zit. Het boek zorgt ervoor dat als je zou moeten kiezen tussen schuilen voor het geschut van de wederpartij en de hel, je voor de hel zou kiezen.

# data[].attributes.body
I Lost It All

Song by Aaron Lewis ‧ 2016

refrain: And I lost it all, I tried to make it through my pain
And I lost it all, and it'll never be the same
And right now the only thing that's left, is sadness and the shame
I lost it all, and it'll never be the same
I lost it all

Het hele verhaal heb je het gevoel dat er een duisternis je achtervolgt, je op de hielen zit, je inhaalt en uiteindelijk je bereikt. In het begin zijn Paul en zijn groepje redelijk opgewekt; ze maken nog grappen en ze krijgen te eten. Hoe dieper je in het verhaal duikt, hoe duisterder het wordt. Het eten wordt steeds minder, rust is iets van het verleden en het gevoel dat Duitsland de oorlog aan het verliezen is hangt zoals de mist boven een veld in de ochtend bij de Duitse troepen. Ze hebben van alles te weinig. Paul gaat halverwege naar huis voor twee weken als vakantie. Dit zorgde er enkel voor dat Paul terug moest overleven, zodat hij zou kunnen terugkeren naar huis. Hij kreeg terug een reden om deze oorlog te doorstaan. Door heel het boek wordt de groep van Paul uitgedund; zijn kameraden, broeders en vroegere klasgenoten sneuvelen één voor één. Uiteindelijk blijven enkel Paul en zijn beste vriend Kat over; een scherf haalt Kats been open. Paul doet alles wat hij kan, maar Kat verliest veel bloed. Paul draagt hem op zijn rug en loopt zo snel als hij kan over het slagveld naar het veldhospitaal. Onderweg stoppen ze even in een krater en roken ze samen nog een sigaret. Dan loopt hij verder: nog 50 meter, nog 20 meter, nog 5 meter. Wanneer Paul bij het veldhospitaal aankomt, is soldaat Stanislaus Katczinsky overleden aan een andere scherf die zijn helm doorboord heeft terwijl Paul aan het lopen was. Paul heeft alles verloren. Paul is alleen; hij heeft geen vrienden meer en het ziet er slecht uit voor het Duitse leger, dat nu bijna volledig bestaat uit 14/15-jarigen die niet klaar zijn voor het front. Paul is klaar om te sterven.

# data[].attributes.body
Van het Westelijk Front Geen Nieuws. Dit is de titel van mijn verhaal en die is briljant gekozen. In het begin merk je daar weinig van, tot het allerlaatste deel van het boek. Paul sterft in oktober 1918, op een dag dat aan het hele front zo rustig is dat het legerbericht zich beperkte tot deze zin: Van het westelijk front geen nieuws. Ik vind dat wel een mooi einde en dit geeft extra nadruk op hoe onbeduidend Paul en zijn vrienden waren in vergelijking met de gehele oorlog. Paul sterft net zoals zijn kameraden en miljoenen andere mannen in de oorlog, zonder individueel van belang te zijn voor de machthebbers die de hele oorlog in gang hebben gezet. Het waren enkel troepen, pionnen die ingezet werden voor de gezaghebbers hun eigen doeleinde, en daarom, als er maar een duizendtal stierf per dag, zal er gezegd worden dat er niks is gebeurd die dag.

# data[].attributes.body
Karma is a bitch

Paul en zijn groepje zijn voor ze naar het front vertrokken getraind in de kazerne door Himelstoss, een (dril)sergeant die graag de nieuwe rekruten treiterde en onmenselijk met ze omging. Hij liet bijvoorbeeld bedplassers boven in de stapelbedden slapen, zodat degene eronder in het midden van de nacht werd onder geürineerd, of hij liet de rekruten de hele dag lopen en gaf ze weinig tot geen eten. Nu vlak voor Paul en co naar het front vertrokken wilden ze revanche nemen, dus toen Himelstoss van café naar huis ging, deden ze een zak over zijn hoofd en hebben ze hem nogal een pak rammel gegeven en compleet voor schut gezet. Voorvallen zoals dit geven het boek ook vreugdevolle momenten tussen de duistere, wat nogal verfrissend is.