# data[].attributes.body
De prins en prinses waren al een tijdje gelukkig samen. De prinses dacht de ware gevonden te hebben. De prins en de prinses hielden veel van elkaar en leken het perfecte koppel. Na enige tijd toonde de prins afwijkend gedrag. De prinses zag het niet gelijk, maar werd gewaarschuwd door mensen om haar heen. De prins bleef gebruik maken van de prinses, zonder dat de prinses het wist. De prinses bleef zoals elke prinses is, mooi en lief tegen iedereen. Eenmaal toen de oren echt open gingen, en haar ogen niet in een roze bril meer zagen, zag de prinses hoe de prins is. De prins hield wel van de prinses, maar niet op de juiste manier. Hij zei allemaal mooie woorden tegen haar, maar de acties toonden anders. Hij werd boos, en gaf haar overal de schuld van. Zelfs al hij zelf fout zat. De prinses voelde zich schuldig en ging twijfelen aan zichzelf. Misschien was zij het probleem al die tijd? Hij deed toch niks fout? Haar omgeving bleef erop wijzen dat zij niet het probleem was. En toen opeens zag ze het licht! De prins was geen prins meer! Maar een wolf. Alle foute acties en foute woorden en beschuldigden had ze door. De leugens de manipulaties, alles zag ze nu heel duidelijk. De wolf ging steeds meer verder. Totdat de prinses er genoeg van had. En besloot om de wolf te verlaten. Zelfs daarmee nam de wolf niet genoegen mee. De wolf bleef de prinses opzoeken. En was benieuwd of de prinses weer een prins had gevonden. En al vrij snel kwam de prinses een echte prins tegen! De wolf had spijt van alles. Maar er was niks aan te veranderen. De prinses was vrij van de wolf!

# data[].attributes.body
Mijn zus en ik noemden haar altijd Tante Schaap. Ze was vriendelijk, gaf ons snoepjes en luisterde naar onze verhalen. Maar toen oma overleed en de erfenis verdeeld moest worden, veranderde Tante Schaap. Ze manipuleerde onze ouders, verdraaide woorden en zorgde ervoor dat alles haar kant op kwam. We probeerden er iets van te zeggen, maar ze glimlachte alleen en zei dat we het verkeerd begrepen. Pas later zagen we haar ware aard: ze had altijd een plan gehad. Een Wolf in schaapskleren, die ons liet geloven dat ze om ons gaf, terwijl ze alleen uit was op zichzelf.

# data[].attributes.body
Toen ik hem ontmoette, was hij alles wat ik ooit had gewenst: charmant, zorgzaam en vol complimenten. Zijn zachte woorden en attenties deden me geloven dat ik eindelijk mijn ware liefde had gevonden. Maar na verloop van tijd begon de wolf zijn ware aard te tonen. Als ik mijn mening durfde te geven, noemde hij me ‘te emotioneel’ of ‘onzeker’ en liet hij me twijfelen aan mijn eigen gevoelens, alleen omdat hij geen gevoelens had en ‘numb’ was. Zijn liefdevolle gebaren veranderden in momenten van koude afstandelijkheid, gevolgd door plotselinge uitbarstingen van affectie die me telkens weer deden geloven dat alles goed zou komen.

Ik raakte gevangen in een web van controle en manipulatie. Uiteindelijk besefte ik dat zijn liefde slechts een dekmantel was voor zijn behoefte aan macht over mij. Ik bleef achter met de herinnering aan de wolf die nooit echt van mij hield, maar van de liefde die ik gaf.

# data[].attributes.body
Er was eens, een koninkrijk omhuld door bossen, mist en schaduwen.. Het was zo duister daar, dat de zon vaak vergat haar stralen te sturen en de warme seizoenen het rijk oversloegen.. Daar, in dat sombere koninkrijk, leefde Maelis. Haar koninkrijk lag aan de rand van een betoverd bos, een plek waar geen licht door de bomen werd gelaten en de schaduwen je overal achtervolgde. Iedereen in het koninkrijk was op hun hoede, er werd gefluisterd over de gevaren die in het bos wachten: wezens die zich in de mist verscholen, in de schaduwen van de bomen. Niemand ging ver genoeg om het te ontdekken, iedereen leefden in constante angst, alsof de duisternis hen op de hielen zat, Maelis vader verdween, ooit was hij een krachtig heerser, geliefd door zijn volk en gevreesd door zijn vijanden. Maar op een dag, jaren geleden, verdween hij spoorloos. Er gingen geruchten dat hij op zoek was naar een eeuwige onsterfelijkheid, en dat dat diep verborgen lag in de diepten van het bos. Hij geloofde erin dat het bos hem die onsterfelijkheid zou schenken. De dorpelingen fluisterden dat hij veranderd was, dat hij iets vreselijks had gevonden en dat hij nu ergens in het bos ronddwaalde als een schaduw, gevangen tussen het leven en de dood. Zijn naam was veranderd in een legende.. Maelis was nog maar een klein meisje toen haar vader vertrok, en sindsdien was het kasteel stil en leeg. Maelis wist dat haar moeder met haar verdriet door de dagen heen danste, maar ze had nooit veel meer over haar vader gezegd. Soms zag ze haar moeder naar de sterren kijken, alsof ze verwachtte dat hij uit de nacht zou terugkeren. Maelis voelde zich gevangen, gevangen in de legende van haar vader, gevangen aan haar titel, gevangen aan de verwachtingen, maar vooral gevangen in het sombere koninkrijk dat ze haar thuis noemde. Maelis had altijd geweten dat er iets meer was dan de muren van het kasteel, de gewoonten van het koninkrijk, de verplichtingen van haar familie. Ze was gefascineerd door het betoverde bos en zijn verhalen, het was haar bestemming om te ontdekken wat er buiten het koninkrijk lag, buiten het leven dat haar werd opgelegd. Het waren de vogels die haar dit gevoel gaven. Want in tegenstelling tot haar waren zij vrij. En ook zo verdween Maelis, in de stilte van de nacht betrad ze het betoverde bos. Maar Maelis had geen angst. Ze wilde niet langer gevangen blijven in de oude verhalen van haar vader of de pijn van haar moeder. Ze was op zoek naar iets dat haar niet in ketens zou leggen, iets dat haar zou bevrijden van het leven dat haar opgelegd was. Maelis liep verder, de bomen sloten zich langzaam om haar heen, het duister werd dieper. Het voelde alsof het bos haar omhulde, terwijl ze diep in gedachten was, hoorde ze plotseling een stem.

“Jij zoekt iets.” Ze stopte, maar schrok niet. Op een tak boven haar hoofd, zat een vogel.

“Wat zoek je, Maelis?” vroeg de vogel opnieuw, alsof hij haar al jaren had gekend.

Ze keek omhoog, haar stem zacht maar vastbesloten. “Vrijheid. Ik zoek vrijheid. Vrijheid van alles wat me vast heeft gehouden.'' "Vrijheid is een lastige partner" zei hij. "Veel zoeken haar, maar weinig vinden haar echt." Maelis begreep niet helemaal wat de vogel bedoelde ''Wat moet ik doen?” vroeg ze. De vogel keek haar aan, zijn blik doorboorde haar ziel. "Vrijheid is geen gave die zomaar gegeven wordt. Het is een keuze, een offer, een verlies van alles wat je kent. Ben jij bereid dat te dragen?"

Maelis knikte zonder aarzelen, vol vastberadenheid.

"Goed," zei de vogel, "ga. Vlieg. Maar weet dit: de wereld die je achterlaat zal je altijd blijven volgen, als een schaduw die nooit zal verdwijnen. Wat je zoekt, zul je vinden, maar het zal je kosten wat je had." Met die woorden spreidde de vogel zijn vleugels en vloog omhoog. De mensen spraken over haar als een schaduw, het koninkrijk vulde zich met vragen: Waar was ze? Haar moeder, achtergelaten in de wereld die haar niet had begrepen, zou nooit weten waar Maelis heen was gegaan. Maar in stilte begon ze, ondanks alles, te begrijpen wat haar dochter had gedaan. En zo werd Maelis, in de verte, een legende die het koninkrijk niet kon uitleggen. Wat er met haar was gebeurd, bleef een mysterie. En hoewel niemand haar echt begreep, bleef haar legende voortleven in de harten van hen die durfden te geloven dat vrijheid niet iets is dat je krijgt, maar iets dat je kiest.

# data[].attributes.body
Er was eens een jong meisje genaamd Roos, dat in een vredig dorpje woonde aan de rand van een groot, donker bos. Ze was warm en liefdevol, altijd luisterend naar de verhalen van anderen. Maar diep vanbinnen hoopte ze op iemand die net zoveel om haar zou geven als zij om anderen gaf.

Op een dag ontmoette ze een man met lichte ogen, donkere haren en een stem als fluweel. Hij was mysterieus en leek iets met zich mee te dragen wat niemand anders begreep. Samen spraken ze uren over hun problemen en gevoelens. "Jij bent anders," zei hij. "Je bent nog zo lief en warm na alles wat je hebt meegemaakt, misschien kun jij me helpen weer te voelen."

Roos voelde zich bijzonder. Misschien kon haar liefde hem genezen. Dus gaf ze hem haar hart, haar tijd en haar geduld. Hij was heel lief en gaf haar alles wat haar hartje begeerde. Maar al snel merkte ze dat hij anders was dan ze had gehoopt.

Wanneer ze verdrietig was, keek hij haar koel aan. "Ik begrijp je niet," zei hij. "Misschien ben jij gewoon te gevoelig."

Als ze een leuke outfit voor hem aan deed, was hij de hele avond geïrriteerd. "Draag je dit al de hele dag?" zei hij oordelend. "Anderen hoeven je niet zo te zien, je doet dit alleen maar om aandacht te trekken van anderen.”

Toen hij haar verraadde en met anderen de nacht doorbracht, gaf hij haar de schuld. "Je vroeg te veel," zei hij. "Je weet dat ik niet gemaakt ben voor een relatie. En trouwens, het is al zo lang geleden. Waarom blijf je me eraan herinneren?"

Steeds als ze hem belde om samen te praten, had hij geen tijd. Wanneer ze vroeg of ze mocht blijven eten, zuchtte hij. "Moet dat echt?" En als ze vertelde over haar dag, reageerde hij ongeïnteresseerd.

Langzaam begon Roos zichzelf te verliezen. Haar stem werd zachter, haar gedachten troebeler. Misschien had hij gelijk. Misschien was ze te veeleisend.

Op een avond, toen ze naast hem zat, keek ze diep in zijn ogen, waar ze ooit liefde zag, zag ze nu niets anders dan haat. Voor het eerst zag ze hem zoals hij werkelijk was. Niet iemand die liefde niet kon vinden, maar iemand die liefde niet kon geven.

En toen gebeurde het.

Zijn handen werden klauwen, zijn rug boog en kraakte, zijn gezicht rekte uit tot een lange snuit. Zijn stem, ooit zo zacht en betoverend, veranderde in een laag gegrom. Voor haar stond geen man meer, maar een wolf met gitzwarte vacht en ogen als bodemloze putten.

De wolf grijnsde. "Ik ben beter af alleen" gromde hij. "Ik heb jou helemaal niet nodig en heb je bij me gehouden zodat ik je kon opeten als ik je zat zou zijn!"

Roos voelde angst in haar borst, van de ketenen van zijn woorden die ze maandenlang al speculeerde. Toen keek ze naar zichzelf – haar handen, haar hart, haar ziel. Ze was nooit te veel geweest. Hij was altijd te weinig geweest.

Zonder een woord stond ze op en rende ze weg, in de angst opgegeten te worden door de grote boze wolf.

De wolf bleef achter in de duisternis, huilend naar de maan, voor altijd gevangen in zijn eigen eenzaamheid. En Roos? Zij stapte het bos uit, de frisse lucht in, naar een wereld waar liefde wederzijds was.

# data[].attributes.body
De koning en de koningin waren in verwachting van een prinsesje en wachten haar komst af met smart. Toch was niet alles vredig want er lag iets op hun hart. Er heerste een vloek over de familie. De boze wolf achtervolgt hun al generaties lang, en de gedachte dat hij hun dochter zou verscheuren maakte ze bang. Vanuit de schaduw hield hij hun in de gaten, wachtend om toe te slaan. Daarom was er ook een regel dat niemand het donkere bos in mocht gaan.
Het kindje werd geboren. Ze was vrolijk en merkte niets van de vloek maar na een aantal gelukkige jaren was ineens de koning zoek. Door het hele koninkrijk werd er naar hem gezocht, maar niemand kon iets vinden. De koningin wist dat de wolf erachter zat. Want die kon mensen met huid en haar te verslinden. Ze bleef alleen achter met hun dochter en veel verdriet. Ze maakte zichzelf de belofte: bij mijn dochter gebeurd dit niet.
Het prinsesje groeide op en er werd vaak tegen haar gezegd : kom niet in het diepe donkere bos want daar woont de wolf en die is slecht. De wolf ligt op de loer, let op wat ik je zeg. Als jij alleen het bos in gaat ben jij misschien ook ineens weg. Ze vertelde van alle manieren waarop een wolf toe kon slaan en wat hij haar ook had aangedaan. Ongelukken zitten in een klein hoekje, mensen zijn niet altijd wie ze lijken. Je zult verslonden worden als ze wolven blijken.
De prinses werd bang van al de verhalen die zich in haar hoofd bleven herhalen. Tot ze op een dag iedereen als een wolf zag.
Het bos kroop dichter bij, en zo ook de angst voor de wolf. Wolven zijn sluw en niet te vertrouwen, dus de koningin liet hoge kasteelmuren bouwen. Maar de muren waren nooit hoog genoeg, was haar dochter wel veilig als de wolf toe sloeg. De dag was aan gekomen, de prinses werd koningin. De muren en de torens waren nu zo hoog dat er geen vogel meer over vloog. Daar komt dus geen wolf meer in.
Eenzaam op haar kamer verstopte ze zich voor de pijn, want wat valt er te doen als iedereen wolf kan zijn.

# data[].attributes.body
Bij mijn vorige baan hadden we een manager die iedereen wist in te pakken. Hij was charmant, leek betrokken en beloofde ons dat hij onze belangen zou verdedigen bij de directie. Maar achter de schermen werkte hij mensen tegen elkaar uit, nam de credits voor ons werk en zorgde ervoor dat iedereen afhankelijk van hem werd. Wie tegen hem inging, werd subtiel geïsoleerd of weggepest. Toen ik eindelijk doorhad hoe hij ons bespeelde, ben ik vertrokken. Pas toen ik met oud-collega’s sprak, begreep ik hoe diep zijn invloed zat. Een Wolf die zich voordeed als een leider, maar alleen zijn eigen honger voedde.

# data[].attributes.body
Jarenlang zat de Wolf aan de vergadertafel. Hij sprak met kalme stem, had altijd een oplossing klaar en leek het beste voor te hebben met ons. We vertrouwden hem, lieten hem beslissingen nemen en gaven hem steeds meer verantwoordelijkheid. Maar langzaam begonnen we te merken dat de winst altijd zijn kant op viel. Vrienden van hem kregen de beste stukken grond, subsidies verdwenen in vage projecten, en wie kritiek had, werd subtiel buitengesloten. Toen we hem uiteindelijk confronteerden, speelde hij de onschuldige, sprak over misverstanden en “hoe we allemaal hetzelfde doel hadden.” Maar tegen die tijd had hij alles al naar zich toe getrokken. De Wolf ging er vandoor met de winst voordat we hem echt konden stoppen.