# data[].attributes.headline
4 апта бойынша

# data[].attributes.subject
4 апта бойынша

# data[].attributes.body
Бұл видео арқылы негізгі онтология проблемаларын атап кеткен.

# data[].attributes.attachment_link.title
Онтология. Проблема бытия в истории философии

# data[].attributes.headline
«Философиялық антропология» дегеніміз не, және оның тарихы?

# data[].attributes.subject
«Философиялық антропология» дегеніміз не, және оның тарихы?

# data[].attributes.body
Я придерживаюсь идеи, что изучение безумия — отчуждения в глубоком смысле этого слова — находится в центре антропологии, в центре изучения человека. Сумасшедший дом есть приют для тех, кто не может больше жить в нашей бесчеловечной среде.

Жан Ипполит (1907–1968) — французский философ-идеалист

# data[].attributes.headline
Өнер философиясы

# data[].attributes.subject
Өнер философиясы

# data[].attributes.body
Өнер мен философия бір-біріне тәуелді, бірақ олардың мазмұндық аймақтарының жақындығына (бірақ сәйкестігіне емес) және рух пен болмыстың ең жалпы мәселелеріне бірдей назар аударуына қарамастан, таным мен бейнелеу тәсілімен ерекшеленетін қоғамдық сананың әртүрлі формалары.  .  Философия, мәні бойынша, (бірақ бұл әрқашан солай бола бермейді) концепцияларда ерітіліп, тұлғалық емес формада (кем дегенде педагогикалық мақсаттар үшін) ұсынылуы мүмкін, өнер мұндай - педагогикалық - ерітуге және тұлғалануға жатпайды.  Бұл адам санасының әртүрлі режимдерін, оның әртүрлі күйлерін және әр түрлі әрекет формаларын білдіреді.
Осыған қарай біз өнер философиясы бойынша бірнеше картиналарды қарастырайық.Мысалға мына бірінші картинаың аты Герника.Бұл өнер туындысы ьойынша  зорПабло Пикассо.  1937, кенепке майлы бояу.«Герника» өлім, зорлық-зомбылық, қатыгездік, азап пен дәрменсіздік көріністерін, олардың тікелей себептерін көрсетпей-ақ көрсетеді, бірақ олар анық.  1940 жылы Пабло Пикассо Париждегі гестапоға шақырылған деседі.  Әңгіме бірден картинаға ұласты.  «Сен мұны істедің бе?»  - Жоқ, сен істедің.

1937 жылы Пикассо салған үлкен фреска «Герника» Люфтвафф еріктілер отрядының Герника қаласына жасаған шабуылы, нәтижесінде алты мыңыншы қала толығымен қирағандығы туралы баяндайды.  Сурет бір айдың ішінде салынды - суретпен жұмыстың алғашқы күндерінде Пикассо 10-12 сағат жұмыс істеді және алғашқы эскиздерде негізгі идеяны көруге болады.  Бұл фашизмнің қасіретін, сондай-ақ адамның қатыгездігі мен қайғы-қасіретінің ең жақсы иллюстрацияларының бірі.

# data[].attributes.headline
Кант философия жайлы

# data[].attributes.subject
Кант философия жайлы

# data[].attributes.body
Бұл видео көре отыра Кант адамның дүниетанымы және ойлау мәдениеті жайлы айтып кеткен

# data[].attributes.attachment_link.authors[].name
Правое полушарие Интроверта

# data[].attributes.attachment_link.title
Философия Канта за 10 минут

# data[].attributes.headline
Кибашева Алима

# data[].attributes.subject
Кибашева Алима

# data[].attributes.headline
Онтология бойынша кітап

# data[].attributes.subject
Онтология бойынша кітап

# data[].attributes.body
Адам құндылықтар жүйесін, болмыс туралы реттелген және түсінікті идеяны дамыту.

# data[].attributes.headline
5 апта 2 тақырып.Адамның мағыналы бағдарлары туралы Абай мен Шәкәрім.

# data[].attributes.subject
5 апта 2 тақырып.Адамның мағыналы бағдарлары туралы Абай мен Шәкәрім.

# data[].attributes.body
Абай мен Шәкәрім ұлттық философиядағы сананың рухани бағдары бойынша философиялық этикалық ойының көрнекті философтарының бірі.Олар осы адамның мағыналы бағдарлары адамдардың бойындағы болмысын,мәнін,қасиетін өз ойларын айқын жеткізген.Абай адам болмысындағы адамгершілік қасиетін айтып кеткен болса,Шәкәрім адам бойындағы ар,білім,тәндік және руханилығын айтып кеткен.

# data[].attributes.attachment_link.title
Абай және Шәкәрім

# data[].attributes.body
Жалпы менің ойымша Гносеология деп адамның қоршаған ортаға дүние танымы,яғни қоршаған ортада не болып жатқанын түсіндіру.Мысалға,бұрынғы заманда ойшылдар жіне философтар білім бізге не үшін қажет және ол қалай жұмыс істейтінін,шындықты қатеден қалай ажыратуға болатынын түсінгісі келген.Гносеология немесе оны таным деп айтуымызға болады.Осы гносеология адамның танымдық әрекеттері,оған тән процестер зерттейді.Және осы іс әрекетін қалай ұйымдастыруға және қалай жұмыс істетінін көрсетуімізге болатынын қарастырады,бұл іс әрекет ақиқат пен сенімділікке қандай критерийлерін қолданатынымызды көрсетеді .Біраз тарихы бойынша алғаш қозғаған Парменид Элейский болған,ол ақиқат және пікір ұғымдарын ажыратқан.Сократ танымды ретті сұрақтар мен сынақтар арқылы тануға болады деген,Аристотель логика заңдары бойынша пайымдауға болатынын айтқан.Енді Кант бойынша қарайтын болсақ,ол сезім,парасат және парасатты зерттеу арқылы тануға болатынын айтқан..Гносеологияда 2 бөлімге бөлінген:1-ші гносеологиялық оптимизм және гносеологиялық пессимизм.Жалпы қарайтын болсақ,мысалға біз өмірді тани аламыз ба деген сұрақ беріледі.Гносеологиялық оптимизм бізде ия,әрине біз өмірді танимыз,толық болмаса да болашақта бәрібір шығатынын көрсетсе,ал пессимизм біз өмірді танып жатқан жоқпыз деген сұраққа жауап береді.

# data[].attributes.headline
“Минерваның үкісі ымырт кезінде ұшады”

# data[].attributes.subject
“Минерваның үкісі ымырт кезінде ұшады”

# data[].attributes.body
«Минерваның үкісі ымырт кезінде ұшады» деген афоризмді Гегель шығарған болатын.Бірінші мағынасын түсінер алдында,біз Минерва деген кім және нені білдіретінін қажет деп есептеймін.Минерва немесе Афина-ежелгі римдік даналықтың,ғылымның,өнердің құдайы .Осы Минерва-Афинаны олар Афина халқының қамқоршысы  және білімнің анасы деп санаған. Минерва-Афинаның қолында найзасы,үкісі және жыланы бар.Осы үкісі ежелгі Римдіктер ойынша даналықтың белгісі.Енді өзіміздің берілген афоризмізді қарайтын болсақ,бұның мағынасы,адам өте келе немесе қартайған шағында өзін танып біледі деп айтылған.Енді осы афоризмге қарасақ,яғни неге қартайған шағында?Менің ойымша,жас адам жас кезінде көптеген қателіктер істейді тек өте келе ғана ол өзінің қателігін түсініп болашақта қайталамауға тырысады,яғни бір сөзбен айтатын болсақ бұл жағдайда оның тәжірибесі мол,ол осы тәжірибе арқылы көптеген сынға алды және жеңу жолдарын біледі.Екінші осы афоризм бойынша ойым,бұл кеш түсіну деп түсінемін.Мысалға бұрыңғы реніштер,яғни осы жерде екі адамның реніштері әлі кетпегенін,алайда біреуінен айырылған шағында адамда өкіну,ал өкіну кеш түсінген кезде деп ойлаймын.

# data[].attributes.headline
Ғылым және білім бойынша қысқаша  ой

# data[].attributes.subject
Ғылым және білім бойынша қысқаша  ой

# data[].attributes.body
«Ғылымның және білімнің қазіргі қоғамда алатын рөлі қандай?»Әр адам өмірінде кем дегенде бір рет өзіне осындай сұрақ қояды. Бүгінгі таңда қазіргі қоғамдағы ғылым мен білім адам өмірінің көптеген салаларында маңызды рөл атқарады деп айта аламын. Ғылымның даму деңгейі қоғам дамуының негізгі көрсеткіштерінің бірі болып табылады, сонымен қатар бұл мемлекеттің қазіргі дамуының көрсеткіші болып табылады. Адам айналасындағы барлық нәрсе-ғылымның жетістіктері.Қазіргі ғылымның таңғажайып мүмкіндіктері бар, бірақ оның рөлі қаншалықты маңызды?
Атақты философ Александр Герцен айтқандай : "ғылым - бұл күш, ол заттардың қарым-қатынасын, олардың заңдары мен өзара әрекеттесулерін ашады", - деді. Бірақ қазіргі ғылым қаншалықты күшті? Оның мүмкіндіктері қандай? Ғылым және білімнің рөлі бүгінде рөлі қандай? Деген сұрақтар бар екені өтірік емес. Ғылым бізге күнделікті өмірдегі мәселелердің шешімін табуға және ғаламның құпияларына жауап іздеуге көмектеседі.  Басқаша айтқанда, білімнің ең маңызды көздерінің бірі.
Ғылым, жоғарыда айтылғандардан көрініп тұрғандай,қоғамдағы маңызды элементі болып табылады. Ғылым жаңа білім алу үшін нақты қызметті де, осы қызметтің нәтижесін де қамтиды - әлемнің ғылыми бейнесін құрайтын осы уақытқа дейін алынған ғылыми білімнің мөлшері.
Менің ойымша, ғылымның тікелей мақсаттары-шындықтың процестері мен құбылыстарын сипаттау, түсіндіру және болжау. Ғылыми қызмет нәтижесі, әдетте, теориялық сипаттамалар, технологиялық процестер схемалары, эксперименттік деректер жиынтығы, формулалар және т. б. түрінде ұсынылады. Нәтижесі алдын-ала белгілі басқа қызмет түрлерінен айырмашылығы, білімнің өсуін қамтамасыз етеді, яғни оның нәтижесі түбегейлі дәстүрлі емес.
Егер өзімнің көзқарасымды қосар болсам, менің ойымга, қазіргі таңда ғылым және мәдениеттің алар орны алдыңғы қатарларда, себебі олар адамның өміріне, өмір сүру салтына, басқа да салаларға өшпес із қалдырды. Қазір ғылым және білім бір орында тұрмайды, әрдайым дамып, өзгерістер енеді.
Тоқсан сөздің түйіне келер болсам, білім және ғылымның алатын рөлі – алдыңғы қатарда екені сөзсіз. Одан бөлек, басқа сұрақ әрдайым қасында жүру дұрыс деп ойлаймын, ол сұрақ – «Ғылым және білімнің қаншалықты даму үстінде?» Менің ойымша, қазәргі таңда ғылым дамып жатыр,бұрыңғы кездерге қарағанды қараңғы түнек жоқ,бүткіл ақпаратты интернет жүйесі және де әртүрлі қызық ресурстарды журналдарынан оқып білеміз.Егер біз дамымайтын болса, онда тұлғада қызуғышылық төмендейді, адамзаттың білім деңгейі нашарлайды, құштарлық деңгейі төмен түсетін болады.

# data[].attributes.headline
Ф. Бэкон 4 идол

# data[].attributes.subject
Ф. Бэкон 4 идол

# data[].attributes.body
Мақсаты:" Бэкон идолының " адам өміріне әсерін қарастыру.
"Идолы" - бұл адамның санасында пайда болатын қате түсініктер, жалған өкілдіктер, бұрмаланған бейнелер.
Ф. Бекон "идолдың" төрт тобын шығарды.
Біріншісі-тұқымның идолы. Олар адамның табиғатында жалпы тіршілік иесі ретінде жатыр, оларды жеңу қиын. Бұл адамның ақыл-ойы мен сезім мүшелерінің табиғи шектелуі.

Екінші топ-үңгір идолы. Бұл оның жеке суымдарын көрсететін адам ақыл-ойының жеке ерекшеліктерінің көріністері. Олар адамның физиологиясы мен психикасының, тәрбиесінің ерекшеліктері, жеке наным-сенімдері мен ырымдары құбы-лыстарды объективті түрде қабылдауға кедергі жасайды.
Үшіншісі-сөздерді дұрыс қолданбау және тілдің дәлствиестігі нәтижесінде пайда болатын, бірақ сөздерден бір мағыналы мағынаны іздеу және олардың тұжырымдамалық аппараттарын жетілдіру арқылы жеңуге болатын нарық немесе алаң идолы.
Айта кетсе бұл идолдар адамдардың тіл арқылы араласуынан туындайтын идолдар. Жаман сөздерді қолдану адамның санасын, ойлау логикасын бұзады.
Төртінші топ-адамдардың санасында стереотиптер мен догмаларды сақтаушы ретінде әрекет ететін театр идолы. Олар адамдардың билікке, дәстүрлі философиялық немесе діни ілімдерге сенуге бейімділігін білдіреді.
Мысалы, дінге деген шектен тыс сенім
Қорытынды: менің ойымша, алдау жаман нәрсе емес. Бірақ бұл күйде ұзақ уақыт болу ақымақтық танытып, және де қауіпті болуы мүмкін, өйткені бұл прогрессивті алға жылжуға кедергі келтіретін қате түсініктер.
Олардан құтылу арқылы ғана адамның танымдық іс-әрекеті нәтижелі және шығармашылық болады деп айта аламын.

# data[].attributes.headline
Даниярбек Арайлым

# data[].attributes.subject
Даниярбек Арайлым

# data[].attributes.body
Представитель атеистического экзистенциализма Жан-Поль Сартр назвал своего кота Ничто. Здесь Ничто смотрит на нас так, как будто это Сартр принадлежит ему и записывает его мысли на бумаге.

Выбрав основателя социологической науки Огюста Конта в качестве любимого философа, вы легко сможете найти общий язык с окружающими, которая не испытывает особой приязни к философии: Конт весьма скептически относился к философии и считал, что она должна быть заменена позитивным знанием, то есть знанием, основанным на современной науке, которая, по его мнению, способна, в отличие от философии, реально что-то дать человечеству.

# data[].attributes.headline
Человек издревле пытался понять самого себя, определить свое место в мире, отношение к себе и другим людям. Перед ним во все времена в той или иной форме вставали вопросы о сущности его бытия, о смысле жизни, о целях существования в этом мире, о жизненных ценностях и многие другие, требовавшие и не находившие бесспорного ответа. Как писал об этом персидский философ Омар Хайям:"В этом замкнутом круге – крути не крути,Не удастся конца и начала найти.Наша роль в этом мире – прийти и уйти.Кто нам скажет о цели, о смысле пути?

# data[].attributes.subject
Человек издревле пытался понять самого себя, определить свое место в мире, отношение к себе и другим людям. Перед ним во все времена в той или иной форме вставали вопросы о сущности его бытия, о смысле жизни, о целях существования в этом мире, о жизненных ценностях и многие другие, требовавшие и не находившие бесспорного ответа. Как писал об этом персидский философ Омар Хайям:"В этом замкнутом круге – крути не крути,Не удастся конца и начала найти.Наша роль в этом мире – прийти и уйти.Кто нам скажет о цели, о смысле пути?

# data[].attributes.body
Ежелгі заманнан бері адам өзін түсінуге, әлемдегі орнын, өзіне және басқа адамдарға деген көзқарасын анықтауға тырысты. Оның алдында барлық уақытта оның болмысының мәні, өмірдің мәні, осы дүниеде өмір сүру мақсаттары, өмірлік құндылықтар және басқа да көптеген сұрақтар туындады, олар сөзсіз жауап іздеді және таппады. Бұл туралы Парсы философы Омар Хайям жазғандай:

"Бұл жабық шеңберде бұралмаңыз,

Соңы мен басын табалмассыз.

Әлемдегі біздің рөл-келу менен кету.

Мақсат пенен жолдың, мәнін бізге кім айтар?

Омар Хаям, дәл осы сөздерінде бізге жауабы бар делік, себебі шынымен, адамның бұл шеңберде келіп, кетуінен басқа нақты рөлі мен мақсаты жоқ. Айтып тұрғанындай, бұл әр қайсымыздың рөліміз, мәңгі ғұмыр кешіп өмір сүретін адам жоқ, бірақ та осы шеңберде өз атын қалдырған адам мәңгілік дерлік.
Ең соңғы сөзінде дұрыс сұрақ қойып тұр, осы адамның өмірінің мәнін бізге кім айтар. Менің ойымша әрине адамның өзі өз өмірінің мәнән айтып берер, егерде осы әлемге пайдаң тисе, бұл сұраққа жауаптың ізденуі де қажетсіз. Біз осы қоршаған заттардың ортасымыз десек, бүкіл әлем бізді айналуда, және оң жақпа, сол жаққа бұрылуды шешетін біз.

# data[].attributes.headline
Қысқаша айтсақ, антропология адамның табиғи құрылысын, оның бейімдері мен дағдысын, тілін, өнерін, діні мен өркениетін зерттейді.

# data[].attributes.subject
Қысқаша айтсақ, антропология адамның табиғи құрылысын, оның бейімдері мен дағдысын, тілін, өнерін, діні мен өркениетін зерттейді.

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Онтологияның антропологиямен байланысы. Философиядағы адамның негізгі бейнелері. Микрокосм жене макрокосм. Антропоцентризм феномені. Тәнилік пен руханилықтың гармониясы. Тән мен рухтың антиномиясы. Өмір мен рух үйлесімін іздестіру формалары. Адам өмірінің бірегейлігі. Өмір құндылық және аса қымбат тарту есебінде. Өмір алдыңдағы игі көңіл-күй. Өмірдің мағынасы. Рахатқа бату бақыты адам өмірінің мән-мағынасы ретінде. Өмірдің адамгершіліктік мағынасы: дін мен философияның тәжірибесі. Бақыт феномені.

Гректің антропос - "адам" және логос "ілім" сөзінен құралған, антропология дегеніміз - адам туралы ғылым.

Антропология адамның табиғи құрылысын, оның бейімдері мен дағдысын, тілін, өнерін, діні мен өркениетін зерттейді.

Антропологияның үш маңызды бағыты бар. Біріншісі, адамның табиғаттағы орнын қарастырып, басқа тіршілік иелерінен айырмашылығын анықтайды. Осы мақсатта адамның табиғи қасиеттері мен дамуының, өркениетінің өзара байланысына назар аударады.

Екіншісі, адамның нәсілдерін анықтап, жүйелеумен тығыз байланысты. Ол этнология деп аталады. Алғашқы адамдардың қаңқасы мен бассүйектерін қазіргі адамдармен салыстыра отырып, әртүрлі халықтар мен нәсілдердің дәстүрлері мен дінін зертейді. Сөйтіп, әр халықтың өзіндік тарихи, мәдени ерекшеліктерін анықтайды.

Үшінші бағыт антропометрия деп аталады. Бұл ғылым адамның табиғи өлшемдерін бойын, салмағын, әртүрлі нәсілдің өкілдерінің сүйектерінің көлемін зерттейді.

Адам - философияның өзекті, байырғы және өте маңызды мәселесі. Философияның адам мәселесін арнайы зерттейтін бөлігі антропология деп аталады. Оның негізгі сұрағы - "Адам дегеніміз не" мәселесі. Адам туралы толық мәліметті пәнаралық зерттеу аясында көптеген ғылымдардың көмегімен жинақтауға болады. Сондықтан да соңғы жылдары адамтану ғылыми танымның ерекше саласы және оқу пәні ретінде жеке қарастырылады. Философия адамды тиянақты, бүтін, біртұтас жүйе деп анықтап, барлық мәндік қасиеттері мен құбылыстарының өзіндік рухани - практикалық іс - әрекетінің жүйесі ретінде, көпжақты, әмбебап жан етіп көрсетеді.

Адамның табиғаты мен мәні туралы сұрақ философия тарихындағы барлық ілімдерде бар. Адам проблемасын философиялық зерттеудің негізгі өзегі етіп қарастыратын экзистенциализм, персонализм және философиялық антропологияны қоспағанның өзінде психоанализ, герменевтика, структурализм, аналитикалық философия, социобиологияда адам тақырыбы көрнекті орын алып отыр. Мұның өзі тек жай ғана кездейсоқтық немесе ұқсастық емес. Қазіргі уақытта Адам төңірегіндегі мәселелердің алдыңғы қатарға шығып, әлемнің барлық түпкірінде өзекті мәселеге айналуы, ең алдымен, нақты индивидтің күнделікті өмір сүруінен кездесіп отырған жағдайдан туындап отыр. Ядролық қару - жарақтың күннен - күнге көбейе түсуі, табиғи ортаның бұзылуы адамдарды өте бір қиын сын сағатына әкеліп, апырау, осы адамзаттың ертеңгі күні не болмақ деген үрейлі сұрақтарды жиі - жиі туғыза түсуде.

Генетикалық инженерияның даму бағыты, әртүрлі органдарды трансплантация жасау мүмкіндіктері адамның биологиялық табиғаты туралы үйреншікті көзқарастарды өзгерте түсуде. Сонымен қатар, адам биологиясының біз білмейтін қаншама терең сырлары бар екендігінде де күмән жоқ. Адамның өзін - өзі басқаруы, яғни психологиялық мәселелер де бой көрсетуде.

Философиялық антропологияның басқа ғылымдардан айырмашылығы, ол адамды жалпы дүниетанымдық тұрғыдан зерттейді.

Жалпы, біртұтас, іргелі антропологиялық мәселелерді қарастыра отырып, адамның мәнін, өзіндік ерекшелігін түсіндіреді.

2. Адамның қалыптасуы туралы әртүрлі концепциялар.

Философия адамды таңғажайып тірі Жан деп қарастырады. Адамның табиғаты мен мәні, оның өмір сүруінің мағынасы мен мақсаты аса күрделі дүниетанымдық мәселелер болып табылады.

Адам феноменінің мәні мен қалыптасуын түсіндіруде әртүрлі дүниетанымдық көзқарастар орын алған.

Жаратылыстану ғылымы адамды жер бетіндегі себептердің, яғни материяның дамуының нәтижесі, салдары деп түсіндіреді. Оның қалыптасуының маңызды алғы шарттары - еңбек ету мен сөйлеп үйрену. Еңбек ету дағдысы, яғни табиғатты арнайы құралдармен өңдеу мүмкіндігі, адамның жер бетіндегі тірі жандардың бірі болып қалуына, дамуына жағдай жасады.

Адам игілікті дүние құбылыстарын өзара сабақтастырып жатқан ең басты тұлға ретінде көрінеді. Рухани өмір ағымына ол табиғаттың ең биік сатысынан қарайды.

Адам қандай қиыншылықтарды бастан кешірсе де, бәрібір өз қолымен, ақыл - ойымен әлемді жасандырып, тіршілік көркіне үстеме мән дарытып, сонымен бірге еңбек құдіретімен өзі де өзгеріп, өркениетті заманның ізгілікті бір белесінде өмір сүріп отыр. Демек, еңбек адам баласының табиғатқа қатынасын айқындайтын күретамыр, әрекет өрісі болып табылады.

Әлеуметтік антропогенез теориясы Адам бұдан 30-40 мың жылдар бұрын қалыптасты деп есептейді. Жалпы Адам тарихы 3 млн. жылды қамтиды. Ол алғашқы Орталық Африкада пайда болып, кейіннен жер шарының барлық түкпіріне тарады.

Н.Н.Моисеев "әмбебап эволюционизм" теориясын жасады. Оның идеяларының бастауын В.И.Вернадский мен Н.Ф:Федоров еңбектерінен табуға болады. Моисеев адамды жер мен космостың қасиеттері жиынтығының өзара тоғысуының нәтижесі деп қарастырады. Адамның қалыптасуымен материя өзін - өзі түсініп, даму заңдылықтарын білім арқылы бақылауға мүмкіндік алды. Тіршілік пен адамның қалыптасуы - әлем тарихындағы ең үлкен төңкеріс.

Ақыл - ой пайда болғаннан бастап, әлемнің дамуы саналы сипатқа ие болды. Адамның ойлау қабілетінің негізгі ошағы - ми дамып, жетіле түсті. Әр түрлі іс - әрекеттердің іске асу жолына емін еркін араласып, оның бағытын өзгерте алатын ерік пайда болды. Ақпарат пен тәжірибені сақтап, оны қорытып, керек уақытында тауып беріп отыратын ес қалыптасты.

Адам табиғат шындығына бойлай отырып, оның "адамға тәуелсіз өз ерекшелігін" (Герцен) танып білу деңгейіне көтерілді.

Сөйтіп, әлеуметтік организмнің ең нәзік бөлшегі, жаңа Адам әлемі - мәдениет әлемнің бастауы, адамның рухани әлемі қалыптасты. Адамның даму эволюциясында екі қарама - қарсы бағыт қалыптасты. Бірінші - сыртқы дүние туралы білімнің өсе түсуіне негізделген оның өзіндік еркіндігі, құрал - саймандар мен мәдениеттің дамуы. Екіншісі - адамның өз қолымен дамып отыратын екінші табиғаттың күрделене түсуіне байланысты оған оның бағыныштылығының арта түсуі.

Әлем халықтарының фольклорында Адам мен әлемнің қалыптасуы туралы әртүрлі тұжырым бар. Мәселен, эскимостардың айтуынша, Адам жерден соғылған, құстардың көмегімен бүкіл дүниеге тараған. Кейбір рулардың пікірінше, Адам тастан немесе ақ, қызыл, қоңыр қиыршықтардан пайда болған. Осы көзқарастардың бәріне ортақ идея - ол әлемді жарататын сыртқы күштің болуы.

Тейяр де Шарден "эволюциялық мәре" теориясын ұсынды. Ол Адам мен әлемнің пайда болуын түсіндіру үшін ғылым мен дінді, ақыл - ой мен мистиканы өзара біріктіруге тырысты. Тейярдың ойынша, әлемнің тарихы - оның ұдайы күрделене түсуінің және саналылыққа ұмтыла түсуінің тарихы. Осы тарихи процесте әлем дамуының белгісіз бір бағыты, косомстық діңгек қалыптасты. Соның аясында тіршілік пен сананың негізгі болатын Жер рухы пайда болады.

Осының нәтижесінде туындаған Адам өзінің даму эволюциясында ең соңғы нүктеге, яғни "Омега нүктесіне" жетуге ұмтылады. Философтың ойынша, "Омега" нүктесі эволюцияның аяқталып, сүйіспеншілік негізінде бір - біріне ұмтылатын жалпы бірігу мен әлемдік гармонияның бастауы болып табылады. Бұл әлем бөлшектерінің бірін - бірі іздестіріп, өзара гармонияда бірігуі. Омега нүктесі - Әлем мен Адамзаттың болашағы, эволюцияның ең жоғарғы полюсі. Онда барлық индивидтер мен халықтардың өзара келісуі болады. Барлығы сүйіспеншілік арқылы бірігеді. Православие дінінің көрнекті уағыздаушысы. А.Меньнің пікірінше "Адамның әлемдегі орны туралы тейярдизм ілімін", "оптимистік мәре" деп атауға болады. Омега нүктесі - бұл жарық.

# data[].attributes.attachment_link.keywords[]
философиялық антропология

# data[].attributes.attachment_link.title
Философиялық антропология - Философия - Қазақша рефераттар - Қазақша тесттер мен шпорлар - Қазақша презентация

# data[].attributes.attachment_link.description
Онтологияның антропологиямен байланысы. Философиядағы адамның негізгі бейнелері. Микрокосм жене макрокосм. Антропоцентризм феномені. Тәнилік пен руханилықтың гармониясы. Тән мен рухтың антиномиясы. Өмір мен рух үйлесімін іздестіру формалары. Адам өмірінің бірегейлігі. Өмір құндылық және аса қымбат тарту есебінде. Өмір алдыңдағы игі көңіл-күй. Өмірдің мағынасы. Рахатқа бату бақыты адам өмірінің мән-мағынасы ретінде.

# data[].attributes.headline
Антропология ұғымы және типтері

# data[].attributes.subject
Антропология ұғымы және типтері

# data[].attributes.body
Жалпы антропология – адамның пайда болуы және оның эволюциясы туралы ғылым.Ол адаммен байланысты барлық нәрсені зерттейді:оның шығу тегін,табиғаттағы және қоғамдағы мінез құлқын зерттейді.Көптеген елдерде антропология ұғымын көптеген бөліктерге бөледі.Мысалға,АҚШ 2 бөлікке бөлген:физикалық, мәдени.Осы 4 бөлікті қарастырсақ,бірінші физикалық антропология.Физикалық антропология сөзі айтып тұрғандай адамның түрі және оның қалыптастыру кезеңі,яғни адам генетикасы,адамның мәдениет және табиғаттағы ортаға бейімделуі,дене бітімі және тұлға типін анықтайды.Мәдени антропология бізде адамның мінез қглқын және қызмеиінің нәтижелерін көрсетеді.Осы мәдени антропология негізгі 2 түрі бар:этнолингвистика және тарихқа дейінгі археология.Этнолингвистика тіл білімінің халықтың, ұлттың психикалық, этникалық және басқа да ерекшеліктерін және олардың тіл жүйесіндегі көрінісін зерттейтін бөлімі.Келесі бұл тарихқа дейінгі антропегенез және адамның одан кейінгі дамуын зерттейді.Антропегенез-адамның эволюциясының бөлігі,еңбек әрекетінің,сөйлеу тілінің алғашқы дамуы.Бұл ғылым саласы бүгінге дейін қандай мүмкіндіктерді ашқанын көрсетеді.

# data[].attributes.headline
Этические проблемы

# data[].attributes.subject
Этические проблемы

# data[].attributes.body
этическая проблема - это все, что не правильно,
правильно и не соответствует стандартам, и что напрямую влияет на общество и отдельных людей. Эти проблемы могут повлиять на достоинство и общее благо людей.

# data[].attributes.attachment_link.provider_name
Thpanorama - Сделайте себя лучше уже сегодня!

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
примеры этических проблем возникают из факта или события, в котором возникает ситуация, которая может быть возможной как реальной, так и гипотетической, и противоречивой в моральной сфере.

Этика ответственна за изучение человеческого поведения перед лицом добра и зла в обществе. Он также охватывает мораль, долг, общее благо и правовую среду.

Следовательно, этическая проблема - это все, что не правильно, правильно и не соответствует стандартам, и что напрямую влияет на общество и отдельных людей. Эти проблемы могут повлиять на достоинство и общее благо людей.

Они связаны с этическими дилеммами, которые даны из-за различной интерпретации, которую могут иметь факты.

Топ 10 примеров этических проблем

1- Злоупотребление властью

Это социальная практика, в которой поведение основано на поддержании отношений власти, неравенства и полностью иерархической.

То есть тот, кто обладает большей властью над другими людьми, будь то в социальном или политическом плане, использует эту позицию для осуществления власти только в своих интересах..

С другой стороны, злоупотребление властью имеет место, когда человек с более высоким социальным и экономическим положением использует это преимущество для того, чтобы осуществлять неоправданную власть над другим, считающимся неполноценным, причиняя моральный ущерб субъектам, которые получают злоупотребление.

2- Дискриминация

Дискриминация является одной из наиболее заметных этических проблем в настоящее время. Эти проблемы стали наиболее влиятельными в обществе.

Соответствующий пример можно увидеть у людей с ограниченными возможностями. Они могут быть отвергнуты обществом за обладание различными способностями..

Права этих людей, такие как наличие достойной работы или отношение к окружающей среде, нарушаются десенсибилизированными людьми, которые считают их неполноценными и даже ненормальными

3- Бизнес подкуп

Это происходит, когда, например, очень хорошо позиционированный бизнесмен оплачивает инспекцию инспектора, чтобы он не раскрывал отрицательные результаты, обнаруженные в его компании..

4- Спортивный подкуп

Это подтверждается тем, что в матче или спортивном событии судья наставляет одну команду в пользу другой, демонстрируя фаворитизм в связи с полученными выплатами..

5- Политическая коррупция

Эту этическую проблему видят правители и политики. Блага государства будут ими незаконно взяты, что напрямую повлияет на общее благо граждан.

Политическая коррупция отражается, когда, например, губернатор города крадет деньги, которые были предоставлены на ремонт улиц и проспектов.

6- Чрезмерная лояльность

Чрезмерная лояльность возникает, когда человек может лгать, чтобы скрыть какое-то неподобающее поведение другого субъекта, занимающего более высокое положение, независимо от его собственных моральных и социальных принципов.

7- Отсутствие конфиденциальности

Это большая этическая проблема у работников, которые осуществляют профессии, с помощью которых они обрабатывают конфиденциальную информацию.

Примером этого является то, когда психолог обнародует проблемы, рассказанные пациентом в консультации.

8- Отсутствие обязательств

Отсутствие обязательств может возникнуть, когда работник решает не выполнять свои обязанности и не вкладывает максимум своих усилий в улучшение производительности труда..

9- Социальный контроль

Это происходит через продвижение или навязывание политических стратегий и режимов, которые ограничивают социальное развитие человечества. Эти налоги генерируются исключительно в политических и экономических целях..

10- Конфликт интересов

Конфликт интересов - это ситуация, в которой индивид издает правила или совершает действия, в которые вовлечены только его интересы и собственная выгода..

Ярким примером этого является выбор родственников или друзей во время подбора персонала в определенной компании или в государственных учреждениях; Хотя они не имеют права на должность, рассматриваемое лицо предпочитает нанимать их.

ссылки

1. Коэн, М. (2005). 101 этическая дилемма. Редакционный Альянс.

2. этический, Е. д. (1983). этика. Мадрид: встреча.

3. Фернандес А. (1988). Введение в этику: этические проблемы нашего времени. Досса.

4. Хартманн, Н. (2011). этика. столкновение.

5. Платтс М. (1997). Этические дилеммы. Мексика, D.F: Национальный автономный университет Мексики, Институт философских исследований.

# data[].attributes.attachment_link.title
10 самых актуальных примеров этических проблем / философия

# data[].attributes.attachment_link.description
примеры этических проблем возникают из факта или события, в котором возникает ситуация, которая может быть возможной как реальной, так и гипотетической, и противоречивой в моральной сфере. Этика ответственна за изучение человеческого поведения перед лицом добра и зла в обществе. Он также охватывает мораль, долг, общее благо и правовую среду.

# data[].attributes.headline
Еркіндік философиясы

# data[].attributes.subject
Еркіндік философиясы

# data[].attributes.attachment_link.title
Еркіндік философиясы

# data[].attributes.attachment_link.description
Еркіндік философиясы Еркіндік философиясы Еркіндік - адамның немесе жеке ұлттың, халықтың өз мүдделері мен мүмкіндігіне сай әрекет етіп, өз қалауын жүзеге асыруы. Философтар еркіндік жайлы Фейербах адамның өзінің ерекшелігімен байланыстырса К.Маркс еркіндік мәселесін қажеттілікті

# data[].attributes.headline
Дорама “Завтра”

# data[].attributes.subject
Дорама “Завтра”

# data[].attributes.body
Бұл “Ертең” деген дорама.Бұл жерде бізде адамның өмірі мен өлімі бойынша көп айтылады.Осы дорама бізге қалай адам өміріне мотивация беру керектігін айтылады. “Ертең” дорамасында көптеген қиын жағдайларды өту керектігін айтылады

# data[].attributes.headline
Өмір мен өлім бойынша қысқаша эссе

# data[].attributes.subject
Өмір мен өлім бойынша қысқаша эссе

# data[].attributes.body
Әрбір қалыпты адамның өмірінде ерте ме, кеш пе, ол өзінің жеке өмірінің шектеулілігі туралы сұрақ қоятын сәт келеді.  Адам – өзінің өлімін білетін және оны рефлексияға айналдыра алатын жалғыз тіршілік иесі.  Бірақ адамның өз өлімінің болмай қоймайтындығын адам ешбір жағдайда абстрактылы шындық ретінде қабылдамайды, бірақ ең күшті эмоционалдық сілкіністерді тудырады, оның ішкі әлемінің тереңдігіне әсер етеді.Мифология, әртүрлі діни ілімдер мен өнер, көптеген философиялар болды. және бұл сұраққа әлі де жауап іздеуде.  Бірақ, әдетте, адамға белгілі бір шешімдерді таңуға, мәжбүрлеуге тырысатын мифология мен діннен айырмашылығы, егер бұл догматикалық болмаса, ол ең алдымен адам санасына жүгінеді және адам өз ойынан жауап іздеуі керек дегеннен шығады. өзінің рухани күш-жігерін қолдану.  Философия оған адамзаттың осындай ізденістегі бұрынғы тәжірибесін жинақтау және сыни тұрғыдан талдау арқылы көмектеседі.

# data[].attributes.headline
Бұл видеоны көре оты

# data[].attributes.body
Бұл видеоны көре отыра біз негізгі құндылық сөзін және оған не жататындығые көреміз.Енді біраз қарастырып көрсек,жалпы, біз құндылықтар туралы сөз қозғағанда, көп алуандыққа тап боламыз.  «Құндылық» сөзі сүйіспеншілікке – құрметке, адалдыққа – турашылдыққа, сондай-ақ ғылымға – философияға – өнерге, теңдік – еркіндікке, сонымен қатар «құн» сөзі жақсылыққа – сұлулыққа т.б. құндылықтар туралы сұрақ «іштен» деген жауапты білдірмейді;  Бұл мәселені түсінуге тырысқан адам нені және қайда іздеу керектігін анықтауға тырысып, мыңдаған қиындықтарға тап болады. Белгілі бір адамдық қарым-қатынастар тұрғысынан «құндылық» деп аталатын нәрсені қарастыру сұрақтың жауабын адамның өзін тұлға, жеке тұлға, түр ретінде тапқан қарым-қатынасы тұрғысынан беруге болады деген болжамға түсінік береді.
Енді осы құндылықтарды философия тілімен қалай атауға болады.Оны біз аксиология дейміз,яғни өмір мен мәдениеттің әлеуметтік-эстетикалық құндылықтарының табиғаты туралы философиялық ілім, сонымен қатар құндылықтардың жалпы теориясы.Аксилогия бойынша бізде 3 құндылық кіреді,олар:шындық,әсемдік және жақсылық

# data[].attributes.attachment_link.title
Что такое ценность? Очень кратко

# data[].attributes.body
Философияның мәдениеттегі орны ерекше.Бұл жерде біз философияның әр қырынан ерекшеленетінін байқаймыз,мысалы дін,ғылым,өнер және т.б. бойынша түрлері бізге философияның тарихы мен дамуына көптеген факторлар әсер ететін көреміз.

# data[].attributes.attachment_link.title
Neutral Beige Couple Anniversary Scrapbook Video Presentation

# data[].attributes.headline
Еркіндік философиясы «Кеше олар маған бостандық берді. Мен онымен не істеймін?» Владимир Высоцкий

# data[].attributes.subject
Еркіндік философиясы «Кеше олар маған бостандық берді. Мен онымен не істеймін?» Владимир Высоцкий

# data[].attributes.body
Еркіндік мәселесі маңызды және күрделі мәселелердің бірі болып табылады, ол адамзаттың сан ғасырлық тарихында көптеген ойшылдарды толғандырып келеді.  Бұл адамзаттың ғаламдық мәселесі, ғасырлар бойы шешуге талпынған жұмбақ түрі деп айта аламыз.

Антикалық дәуірде еркіндік табиғи және ғарыштық тәртіптің атрибуты болып табылады.  Діни философияда шынайы еркіндік Құдайда.

Сыртқы және ішкі еркіндіктің шекарасын, шеңберін және өзара әрекетін толығырақ байқауға тырысайық.

Сыртқы еркіндік түсінігі саяси режиммен, құқықтың әлеуметтік нормаларымен тығыз байланысты.  Олар сыртқы еркіндікке арналған корсет түрін құрайды.  Бұл негіз сыртқы еркіндіктің қатаң шеңберін анықтайды.

Ішкі еркіндік тек өз санасымен және белгілі бір индивидтің даму деңгейімен шектеледі.  Әркім өзі үшін ішкі еркіндік шеңберін орнатуға ерікті.  Біз ішкі және сыртқы еркіндікті салыстыру критерийлерін бөліп көрсетуге тырысамыз.

Сыртқы еркіндік бюрократиялық, енжар, өзгеру қарқыны жылдар, онжылдықтар.

Ішкі еркіндік серпімді, бірден әрекет ету мүмкіндігі.
Ішкі еркіндік - бұл белгілі вектормен үнемі кеңейетін нәрсе.

# data[].attributes.headline
Еркіндік философиясы

# data[].attributes.subject
Еркіндік философиясы

# data[].attributes.headline
Қалай еркін болуға болады?

# data[].attributes.subject
Қалай еркін болуға болады?

# data[].attributes.body
Бұл жерде бізде осы психолог өз мысалы мен қарапайым иллюстрацияларды қолдана отырып, еркіндіктің кең және қарапайым анықтамасын, сонымен қатар оған жету және алу жолдарын көрсетеді.Бейненің негізгі идеясы - сіз қандай еркіндік іздеп жатқаныңызды анықтау.Бір нәрсеге «еркіндік», әдетте мұндай еркіндік өте тез қол жеткізіледі және сұрақ тудырмайды. Бірақ көбінесе біз тәуелділіктің жасырын түрі болып табылатын «азаттықты» табуға тырысамыз.Өзіңізге сұрақ қою маңызды, мен үшін еркіндік деген не?Не үшін ол бізге қажет?.Менің ойымша еркіндік бұл адамның қалағанын істеу.Ал қалағанын істеу үшін бұл жауапкершілікті және өз қалауыңызды білу.Жауапкершілік бізді өз қорқынышымызды жеңуге ұмтылыс береді.Ал өз қалауын білген адам қызығушылық танытады.

# data[].attributes.attachment_link.title
Что такое свобода и как стать свободным? Отвечает психолог Леонид Тимошенко

# data[].attributes.headline
Ойлау мәдениетінің пайда болуы.Философия пәні және әдістері.

# data[].attributes.subject
Ойлау мәдениетінің пайда болуы.Философия пәні және әдістері.

# data[].attributes.body
Бұл тақырыпта біз жалпы ойлау мәдениеті және оның түрлерін,философия пәнінің негізгі мақсатын қарастырдық.Осы тақырыпта біз ойлау мәдениеті адам өміріне қалай әсер беретінін талқыладық.

# data[].attributes.attachment_link.title
1 тақырып философия Кибашева Алима,Даниярбек Арайлым

# data[].attributes.headline
Кіріспе бөлім

# data[].attributes.subject
Кіріспе бөлім

# data[].attributes.attachment_link.title
Кіріспе бөлім

# data[].attributes.headline
Кіріспе бөлім

# data[].attributes.subject
Кіріспе бөлім

# data[].attributes.headline
Өнер философиясы жалғасы

# data[].attributes.subject
Өнер философиясы жалғасы

# data[].attributes.body
2-ші фотода көріп тұрғанымыздай бұл картина атауы Айқай деп аталадыБұлл суреттің 2 оүсіндірмесі бар,олар сұмдық тұнып, қолын құлағына қысып үнсіз айқайлаған кейіпкердің өзі;  немесе айналадағы дүние мен табиғаттың айқайынан кейіпкер құлағын жабады.  Мунк «Айқайдың» төрт нұсқасын жазды және бұл сурет суретші зардап шеккен маниакальды-депрессиялық психоздың жемісі деген нұсқа бар.  Клиникадағы емдеу курсынан кейін Мунк кенепте жұмыс істеуге оралмады.

# data[].attributes.body
Келесі талқылайтын картина бұл Гогеннің картинасы.Гогеннің өзі нұсқауымен суретті оңнан солға қарай оқу керек - фигуралардың үш негізгі тобы тақырыпта қойылған сұрақтарды суреттейді.  Баласы бар үш әйел өмірдің бастауын білдіреді;  ортаңғы топ жетілудің күнделікті болуын білдіреді;  соңғы топта суретшінің ойы бойынша «Өлімге жақындап келе жатқан кемпір татуласып, ойына берілген сияқты», оның аяғында «біртүрлі ақ құс... сөздің бостығын бейнелейді».

Пост-импрессионист Поль Гогеннің терең философиялық картинасын ол Парижден қашып кеткен Таитиде жазған.  Жұмыстың соңында ол тіпті өз-өзіне қол жұмсағысы келді, өйткені: «Мен бұл кенеп менің барлық бұрынғыларымнан асып түсетініне және мен ешқашан жақсырақ, тіпті ұқсас нәрсені жасай алмайтыныма сенемін»,-деген.

# data[].attributes.headline
Философия искусство

# data[].attributes.subject
Философия искусство

# data[].attributes.body
Анализируя понятие искусства необходимо отметить, что искусство выступает как особая деятельность человека, выражаемая в художественном творчестве, связана с переживаниями и эмоциями личности в восприятии окружающего мира, общества и осознания собственного характера. Искусство есть субъективное воспроизведение действительности, направленное на эмоциональное восприятие человека, способного испытать то же самое чувство, которое испытал человек создавший произведение искусства. Важнейшим составным элементом искусства является образность, эстетически выраженная. Искусство обычно проявляет себя в виде авторских произведений, создаваемых по определённым законам эстетики и обладающих познавательной, эстетической и нравственной ценностью. Искусство как вид творческой деятельности человека тесно связано с другими ее проявлениями, такими как религия, мораль, политика, техника, средства массовой информации.
Теории происхождения искусства: биологизаторская, игровая, магическая, трудовая.

Предмет искусства – человек, его отношения с окружающим миром и другими индивидами, а также жизнь людей в определенных исторических условиях. Форма бытия искусства – художественное произведение.

# data[].attributes.headline
Өнер ұғымын талдай о

# data[].attributes.body
Өнер ұғымын талдай отырып, өнер адамның ерекше іс-әрекеті ретінде әрекет ететіндігін атап өткен жөн, көркем шығармада бейнеленген, қоршаған әлемді, қоғамды қабылдаудағы және өзінің табиғатын білудегі адамның тәжірибесі мен эмоцияларымен байланысты. Өнер-бұл өнер туындысын жасаған адам сезінген сезімді сезінуге қабілетті адамның эмоционалды қабылдауына бағытталған шындықтың субъективті репродукциясы. Өнердің маңызды құрамдас бөлігі эстетикалық түрде бейнеленген бейнелеу болып табылады. Өнер әдетте эстетиканың белгілі бір заңдарына сәйкес жасалған және танымдық, эстетикалық және адамгершілік құндылыққа ие авторлық шығармалар түрінде көрінеді. Өнер адамның шығармашылық іс-әрекетінің бір түрі ретінде оның дін, мораль, саясат, техника, бұқаралық ақпарат құралдары сияқты басқа көріністерімен тығыз байланысты.
Өнердің пайда болу теориялары: биология, ойын, сиқырлы, еңбек.
Өнер пәні-адам, оның қоршаған әлеммен және басқа адамдармен қарым-қатынасы, сондай-ақ белгілі бір тарихи жағдайларда адамдардың өмірі. Өнер болудың бір түрі-көркем шығарма.

# data[].attributes.headline
Мәдениет және қоғам 

# data[].attributes.subject
Мәдениет және қоғам 

# data[].attributes.body
Мәдениет табиғи құбылыстарға белгілі бір құндылық береді, оларды "екінші табиғатқа" айналдырады - материалдық, рухани, көркемдік. Онда кеңістік пен уақыт сияқты философиялық ұғымдар да ерекше көрінеді. Өйткені, адам рухының өмірі тек уақытша өлшемге ие және кеңістікпен өлшенбейді. Егер адам кеңістік ретінде өзінен тыс тапса, онда уақыт экзистенциалды мәнге ие, Адамзаттың ішінде болады, ол оны тек өнер мен мәдениет арқылы жеңуге тырысады.

Мәдениет адамның табиғи ерекшеліктеріне де әсер ете алады. Сонымен, оның көру, есту қабілеті, өмірлік процестегі тактильді қасиеттері мәдениеттің құралы мен өніміне айналады. олардың ұйымдастырушылық-ақпараттық функциялары көп деңгейлі құрылымдарға ие болады: биофизикалық, психологиялық, әлеуметтік-психологиялық, эстетикалық, дүниетанымдық деңгей. Соңғы үшеуін "мәдени" жалпы ұғымымен біріктіруге болады.

Мәдениет философиясы адамның өмірлік циклін үш негізгі кезең арқылы қарастырады - мәдениетті игеру, мәдениетті құру және мәдениетті беру. Ол мазмұнның әр кезеңіндегі, жасына, әлеуметтік, жыныстық, ұлттық, кәсіптердегі, табиғат/мәдениет қатынастарының қалыптасуына әсер ететін зияткерлік және білім беру ерекшеліктеріндегі өзгергіштіктің үлкен спектрін ескереді.

Мәдениет / қоғам қатынастарын түсіну үшін үш деңгейге (материалдық, рухани, ғылыми), әртүрлі салаларға және олардың көрінуінің тарихи кезеңдеріне жүгіну керек. Бұл жағдайда мәдениет практикасы қоғамға ұйымдық-коммуникативтік қызметпен оралады, ол белгілі бір қоғамның мазмұнына форма жасайды. Сондықтан қоғамдық әлеуметтік ұйымдар бір уақытта қоғам мен мәдениетке жатады.

# data[].attributes.headline
Қазіргі қоғам қалай көрінеді?

# data[].attributes.subject
Қазіргі қоғам қалай көрінеді?

# data[].attributes.body
Осы роликті көре отыра, біз қазіргі заманда қалай және қандай құралдармен адамды басқаратынын көреміз.Бұл ролик арқылы адамдар не істеп жүргендерін ,ұялы телефоннан басқа өмірді көрмейтін,адамның жан тұңғиықтарын түсінбитіндерін көрсетеді.Мысалы,бағана бір жас бойжеткен өзін-өзі суицидтік жолға алып барар жолға кеткенде,адамдар құтқарудың орнына ұялы-телефондарына түсіріп,бей жәй қарағанын көреміз.Яғни осы видеоролик арқылы қандай ұсыныс айта аламыз.Бірінші әлеуметтік желілерде аз отыру керек,тек керекті ақпаратты қолдану қажет.Екінші,адам өзін өзі дамыту қажет.Егер адамда желілерге тәуелділік қатты болса,өзіңізге хобби табукерек деп ойлаймын.Үшінші,көбірек “тірі”адамдармен араласу.

# data[].attributes.attachment_link.authors[].name
Йога и Медитация | Васильев Олег

# data[].attributes.attachment_link.title
Как выглядит современное общество на самом деле

# data[].attributes.headline
Тарих Философиясы

# data[].attributes.subject
Тарих Философиясы

# data[].attributes.body
«Тарих философиясы» терминін 18 ғасырда француз ағартушысы Вольтер енгізген. Ол тарихшы оқиғаларды жай сипаттап қана қоймай, оларды хронологиялық дәйектілікпен ұсынып қана қоймай, тарихи процесті философиялық тұрғыдан түсіндіріп, оның бар екендігі туралы ойлау керек деп есептеді. Кейіннен бұл термин ғылыми айналымға енді.

# data[].attributes.attachment_link.provider_name
Massaget.kz - ақпараттық-танымдық порталы

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Философия ғылымы пайда болғаннан бастап, адамдардың дүниетанымын қалыптастыруда шешуші рөл атқарды. Ол қоғамның рухани өмірі үшін күресті. Философия орта ғасырларда тиология ғылымы мен тығыз байланыста болды.. Қазіргі заманда философия Христиан дінінің бұғауынан босап, қайтадан қоғамда маңызды орынға ие болды. Сонымен қатар, рационалды философия басқа философиялық бағыттар мен тенденцияларды шетке ысырды. Ол адамдарға әлеуметтік өмірдің күрделі желісін дұрыс бағыттауға, тығырықтан шығу жолдарын табуға көмектесті. Ол әлі де маңызды идеологиялық функцияларды орындады.

"Тарих философиясы" терминін 18 ғасырда француз ағартушысы Вольтер енгізген. Ол тарихшы оқиғаларды жай сипаттап қана қоймай, оларды хронологиялық дәйектілікпен ұсынып қана қоймай, тарихи процесті философиялық тұрғыдан түсіндіріп, оның бар екендігі туралы ойлау керек деп есептеді. Кейіннен бұл термин ғылыми айналымға енді.

Тарих философиясын әр түрлі жолмен ұсынуға болады. Кейбір зерттеушілер бүкіл тарихи процестің кең панорамасын ұсынады. Басқалары тарихтың ұлы философтарының теориялық мұраларына назар аударады.

Тарих ғылымы - бұл орта деңгей теориясы, яғни орташа абстракция теориясы, сондықтан заң және категория сияқты жоғары абстрактілі ұғымдарды теориялық өңдеумен айналысуға болмайды.

Тарих философиясы мен тарих ғылымы арасындағы корреляцияны талдауға байланысты бір маңызды мәселеге - тарих ғылымының құндылық бағдарына тоқталмай кетуге болмайды. Барлық әлеуметтік пәндер қандай-да бір түрде дүниетанымдық сипатқа ие. Бірақ тарих ғылымының өзіндік ерекшеліктеріне байланысты зерттеушінің философиялық ұстанымдары оның тұжырымдары мен жалпылауына үлкен әсер етеді. Бір фактіні саяси бағытына байланысты әр түрлі айтуға болады. Осыған орай, тарихи тұжырымдар көбінесе өзінің ғылыми сипатын жоғалтады, өйткені ғылыми нәтижелер объективті және дәйекті болуы керек.

Неміс философы Гердер бүкіл адамзат тарихының кең панорамасын беретін "Адамзат тарихы философиясының идеялары" атты көлемді еңбек жазды. Неміс ағартушысы жазғандай, ол адамзаттың пайда болуынан бастап бүкіл тарихын сипаттайтын ғылымға қызығушылық танытты. Гердер үшін мұндай ғылым - тарих философиясы. Тарих философиясының арнайы пән ретінде қалыптасуында Гердердің философиялық-тарихи шығармашылығы маңызды рөл атқарды.

Ұлы Гегель тарих философиясымен айналысты. Ол "дүниежүзілік философиялық тарих" терминін енгізді, ол осы арқылы тарих философиясы туралы жалпы ой-пікірлерді білдірді. Ол барлық тарихнаманы үш түрге бөлді:

1) бастапқы тарихы;

2) рефлексиялық тарих;

3) философиялық тарих;

19 ғасырда тарих философиясы толық ғылыми азаматтық алады. Ресейде Н.И. сияқты көрнекті философтар мен тарихшылар. Кареев, В.М. Хвостов, В.И. Герриер, Л.В. Карсавин, С.Л. Франк. Х.Раппорттың айтуынша, тарих философиясы адамзат тағдыры, оның даму перспективалары туралы ой қозғаған барлық ұлы ойшылдардың - Вико, Гердер, Кант, Маркс және басқалардың назарында болды. Rapport тарих философиясының екі мағынасын анықтайды: теориялық және практикалық. Теория тұрғысынан тарих философиясы, өйткені ол бүкіл тарихи процесті теориялық тұрғыдан түсінуде адамдардың қажеттіліктерін қанағаттандырады, өйткені ол кез-келген тарихтың ғылыми табиғаты үшін қажетті шартты білдіреді. Тарих философиясының практикалық маңызы оның адамдардың практикалық өміріне, олардың белгілі бір саяси шешімдер қабылдауына тікелей әсер ететіндігінде. Барлық адамдар адамзат қайда бағыт алып бара жатқанын білуі керек және бұл сұраққа тарих философиясы жауап береді.

Сонымен, кейбіреулер (онтологтар) басты назарды тарихи процестің болуына аударады, ал басқалары (гносеологтар) - тарихи өткенді теориялық қайта құруға. Бірақ гносеология мен онтологияны бір-бірінен бөлуге болмайды. Білім объектісі жоқ білім теориясы теория болудан қалады, өйткені адамдардың практикалық іс-әрекеттерін зерттемей, қоғамдық қатынастарды талдамай, адамзат қоғамының мәні мен мақсатын нақтыламай-ақ, ол өзін ғылыми теория деп санай алмайды, яғни , білім объектісі болмаса, білім теориясы болмайды. Сондықтан тарих философиясының пәні әрі гносеологиялық, әрі техникалық, әрі онтологиялық мәселелер болып табылады. Ол оларды біртұтастықта, өзара байланыста қарастырады, дегенмен оларды тереңірек зерттеу мақсатында оларды бір-бірінен бөлек талдай алады.

Философия ғылымдарының кандидаты, доцент Жанатаев Д.Ж.

Киікші Каусәр- 1 курс магистранты,

Әл-Фараби атындағы КазҰУ

# data[].attributes.attachment_link.title
ТАРИХ ФИЛОСОФИЯСЫ

# data[].attributes.attachment_link.description
Философия ғылымы пайда болғаннан бастап, адамдардың дүниетанымын қалыптастыруда шешуші рөл атқарды. Ол қоғамның рухани өмірі үшін күресті. Философия орта ғасырларда тиология ғылымы мен тығыз байланыста болды.. Қазіргі заманда философия Христиан дінінің бұғауынан босап, қайтадан қоғамда маңызды орынға ие болды. Сонымен қатар, рационалды философия басқа философиялық бағыттар мен тенденцияларды шетке ысырды.

# data[].attributes.headline
Тарих философиясы өт

# data[].attributes.body
Тарих философиясы өтіп жатқан оқиғалардың мәнін оларды өткен заман оқиғаларымен қатар қойып салыстыра отырып ашуға және осы негізде жақын болашақты болжауға ұмтылады. Тарих мағынасы проблемасын түсіндірмелеуде екі тәсілдің болуы мүмкін. Біріншісі, адам ұғымын қоғамның жалпы сипаттамаларынан шығаруға, оның мәнін «барлық қоғамдық қатынастардың жиынтығы» ретінде түсінуге ұмтылады (К.Маркс). бұл жағдайда тарихтың барысы мен оның мағынасы «әркімнің еркін дамуы барлығының еркін дамуының шарты болып табылады» дейтін заңды болашаққа қарай қозғалыс ретінде түсініледі. Адам өмірінің мағынасы осы жарқын болашақ үшін жұмысқа және қарсыластарымен күреске телінеді.

Керісінше, екінші тәсіл, қоғам өмірінің мағынасын жеке адам өмірінің мағынасынан, оның қасиеттері мен сапаларынан «шығаруға» ұмтылады. Бұл ретте қандай да бір дәл белгіленген мақсаттарға қол жеткізуге емес, тағдырдың барлық бұрылыстары кезінде «өз бақшаңды өсіруге» ұмтылу қажет (Вольтер). Адам және оның қазіргі тарихы – біздің тіршілік етуімізге мағына беретін қоғамның шынайы және бірден бір мақсаты.

# data[].attributes.headline
Ежелгі Грециядағы тарих философиясы

# data[].attributes.subject
Ежелгі Грециядағы тарих философиясы

# data[].attributes.body
Ежелгі Греция философиясының кезеңдері
Ежелгі дүние философиясының үшінші ірі орталығы кейіннен ең дамыған және кең таралған мәдениеттің бесігіне айналған Ежелгі Греция болды.  Ежелгі грек философиясы, мәдениеттің басқа да көптеген көріністері сияқты және еуропалық өркениеттің қалыптасуының ең алғашқы тарихи кезеңін де антикварлық (латынша antiquus – көне, ескі) деп те атайды.
Ежелгі Грекия мен Ежелгі Рим философиясы (антикалық философия) өзінің дамуында төрт негізгі кезеңнен өтті:

1)демократиялық (немесе Сократқа дейінгі) – VII – V ғғ.;
2)классикалық (сократтық) – 5 ғасырдың ортасы – 4 ғасырдың соңы.;
3)Эллинистік – 4 – 2 ғасырдың соңы;
4)Рим - I ғасыр.  - 5 ғасыр

# data[].attributes.attachment_link.title
Философия тапсырма 4 Арай мен Алима

# data[].attributes.headline
дін философиясы 

# data[].attributes.subject
дін философиясы 

# data[].attributes.body
Дін қазіргі заманғы адам мен қоғамның рухани өмірінде ерекше орын алады. Кеңестік таптық идеология үстемдік құрған жылдары дін біржақты зерттелгені белгілі. Діннің соңғы жылдары қарқынды дамуы, қоғамда діни сенімді қабылдаушылардың санының көптеп артуы дінді жан-жақты зерттеуді қажет етті және бұл бағыттағы жұмыстар табысты жүргізіліп отыр. Мысалы, дінді тарих, әлеуметтану, мәдениеттану, саясаттану, философия және тағы басқа ғылымдар өз ғылымдары деңгейінен, әр түрлі аспектілерде зерттеуде.
Діни кезеңде адам өз қалауын толық та терең сезінеді. Оған сезім мен ақылдың билігіне көнбейтін жүрек сенімі жетекшілік етеді. Құдайдың ғана мінсіз, ал адамның жетілмегендігіне көзі жетеді. Өзінің күнәһарлылығын, сондықтан Құдайды қажетсінетіндігін ұғынады. Осы сәттен бастап сыртқы дүние мәнсізденіп, оның өмір жолына кедергі бола алмайды. Өмірінің соңына дейін діндар адам (Иисус Христос сияқты) барлық азап пен сыртқы жағдайларды жеңіп, өз тағдырын қайыспай жалғастырады. Бұл сферада адам тіршілігі болуы мүмкін биіктерге қол жеткізеді. Мұнда ол Құдай алдында – күнәһар ретінде – жалғыз тұрады. Күнә алдындағы қорқыныш жанды кеміргенмен ол өзінің сенімі мен құдіретті маһаббатының арқасында құтқарылады. Бірақ мұндай сенім үшін ешқандай жалпымәнді өлшемдер және рационалды негіздер жоқ. Нағыз сенім – таза субьективтілік, импульсивтілік және парадокс.

# data[].attributes.attachment_link.title
Дін философиясы — презентация

# data[].attributes.attachment_link.description
Дін философиясы. ⚡️ Әдебиеттер: Негізгі: Августин Аврелий Исповедь М., 1989. Бердяев Н.А. Самосознание М., 1997. Гегель Г.В. Философия религии В 2 – т. М., 1975 – 1977. Кант И. Сочинения В 6 т.

# data[].attributes.headline
"История Бога" Карен Армстронг

# data[].attributes.subject
"История Бога" Карен Армстронг

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
A history of God. The 4000-Year Quest of Judaism, Christianity and Islam

Karen Armstrong

Менеджер проекта И. Серёгина

Переводчик К. Семенов

Технический редактор Н. Лисицына

Корректоры В. Муратханов, О. Ильинская

Компьютерная верстка М. Поташкин

Художник обложки Ю. Гулитов

© Karen Armstrong, 1993

© Издание на русском языке, перевод, оформление. ООО "Альпина нон-фикшн", 2010

© Электронное издание. "ЛитРес", 2013
Армстронг К.
История Бога: 4000 лет исканий в иудаизме, христианстве и исламе / Карен Армстронг; Пер. с англ. - 3-е изд. - М.: Альпина нон-фикшн, 2011.

ISBN 978-5-9614-2695-3
Все права защищены. Никакая часть электронного экземпляра этой книги не может быть воспроизведена в какой бы то ни было форме и какими бы то ни было средствами, включая размещение в сети Интернет и в корпоративных сетях, для частного и публичного использования без письменного разрешения владельца авторских прав.
Предисловие

Вдетстве у меня были стойкие религиозные верования и довольно слабая вера в Бога. Между верованиями (когда мы принимаем на веру некие утверждения) и настоящей верой (когда мы полностью полагаемся на них) есть различие. Конечно же, я верила, что Бог есть. Я верила в действительное присутствие Христа в причастии, в действенность таинств и в предстоящие грешникам вечные муки. Я верила, что чистилище - место совершенно реальное. Однако я не могу сказать, чтобы эти верования в религиозные догматы о природе высшей реальности давали мне подлинное ощущение благодати земного существования. Когда я была ребенком, католицизм представлял собой главным образом запугивающее вероучение. Джеймс Джойс точно описал это в "Портрете художника в юности"; я тоже выслушала свой курс проповедей о геенне огненной. Правду говоря, адские муки выглядели намного убедительнее, чем Бог. Преисподняя без труда постигалась воображением, Бог же оставался фигурой неясной и определялся не столько наглядными образами, сколько умозрительными рассуждениями. В восьмилетнем возрасте мне пришлось вызубрить ответ на вопрос "Кто такой Бог?" из катехизиса: "Бог - это Высший Дух, единый Самосущий и бесконечный во всех совершенствах". Смысла этих слов я, разумеется, не понимала. Должна признаться, что они до сих пор оставляют меня равнодушной: такое определение всегда казалось мне слишком сухим, помпезным и надменным. А работая над этой книгой, я пришла к выводу, что оно еще и неправильное.

Повзрослев, я поняла, что религия - это не только страх. Я читала жития святых, сочинения поэтов-метафизиков, стихи Томаса Элиота и некоторые труды мистиков - из тех, кто писал попроще. Литургия начинала пленять меня своей красотой. Бог по-прежнему оставался далеким, но я чувствовала, что до Него все-таки можно дотянуться и что прикосновение к Нему вмиг преобразит все мироздание. Ради этого я и вступила в один из духовных орденов. Став монахиней, я узнала о вере намного больше. Я погрузилась в апологетику, богословские изыскания и историю Церкви. Я изучала историю монашеской жизни и пускалась в подробнейшие рассуждения об уставе нашего ордена, который все мы обязаны были знать назубок. Как ни странно, во всем этом Бог занимал не такое большое место. Основное внимание уделялось второстепенным деталям, частностям веры. Во время молитвы я отчаянно заставляла себя сосредоточить все мысли на встрече с Богом, но Он либо оставался суровым надсмотрщиком, бдительно следящим за любым нарушением устава, либо - что было еще мучительнее, - вообще ускользал. Чем больше я читала о мистических восторгах праведников, тем сильнее огорчали меня собственные неудачи. Я с горечью признавалась себе, что даже те редкие религиозные переживания, которые у меня возникали, вполне могли быть плодом моей собственной фантазии, следствием жгучего желания их испытать. Религиозное чувство нередко является эстетическим откликом на очарование литургии и григорианского напева. Так или иначе, со мной не случалось ничего такого, что пришло бы извне. Я ни разу не ощущала тех проблесков Божьего присутствия, о каких рассказывали мистики и пророки. Иисус Христос, о Ком мы говорили намного чаще, чем собственно о Боге, казался фигурой чисто исторической, неотделимой от эпохи поздней античности. Хуже того, некоторые церковные доктрины вызывали у меня все больше сомнений. Как можно удостовериться, например, что Иисус был Вочеловечением Бога? Что вообще означает эта идея? А доктрина Троицы? Действительно ли эта сложная - и чрезвычайно противоречивая - концепция содержится в Новом Завете? Быть может, подобно многим другим богословским построениям, Троица просто выдумана духовенством спустя столетия после казни Иисуса в Иерусалиме?

В конце концов, хоть и не без сожаления, я отошла от религиозной жизни, и этот шаг сразу освободил меня от бремени неудач и чувства неполноценности. Я ощущала, как слабеет мое верование в Бога. По правде сказать, Он так и не оставил в моей жизни значительного следа, хотя я всеми силами к этому стремилась. И я не испытывала ни чувства вины, ни сожалений - Бог стал слишком далеким, чтобы казаться чем-то реальным. Интерес к самой религии у меня, впрочем, сохранился. Я подготовила целый ряд телепередач, посвященных ранней истории христианства и религиозным переживаниям. По мере изучения истории религии я все больше убеждалась, что мои прежние опасения были вполне обоснованными. Доктрины, которые в юности принимались без рассуждений, действительно были выдуманы людьми и оттачивались на протяжении долгих столетий. Наука явно избавилась от потребности в Творце, а исследователи Библии доказали, что Иисус никогда не утверждал свою божественность. Во время припадков эпилепсии у меня бывали видения, но я знала, что это лишь симптомы невропатологии; быть может, мистический восторг святых и пророков тоже следует отнести к причудам психики? Бог начал казаться мне каким-то умопомрачением, которое человеческий род давно перерос.

Несмотря на годы, прожитые в монастыре, я не считаю свои религиозные переживания чем-то необычным. Мои представления о Боге сложились еще в раннем детстве, но позднее не смогли ужиться со знаниями в других областях. Я пересмотрела наивные детские верования в Деда-Мороза; я выросла из пеленок и пришла к более зрелому пониманию сложности человеческой жизни. Но мои ранние путаные представления о Боге так и не изменились. Да, мое религиозное воспитание было довольно необычным, но и многие другие люди могут обнаружить, что их представления о Боге сложились еще в младенчестве. С тех пор утекло много воды, мы отказались от простодушных взглядов - а вместе с ними и от Бога нашего детства.

Тем не менее мои изыскания в сфере истории религии подтвердили, что человек - животное духовное. Есть все основания считать, что Homo sapiens - это и Homo religiosus. Люди верят в богов с тех пор, как обрели человеческие черты. Религии возникали вместе с первыми произведениями искусства. И это происходило не просто потому, что людям хотелось умиротворить могущественные высшие силы. Уже в самых древних верованиях проявляется то ощущение чуда и тайны, которое до сих пор остается неотъемлемой частью человеческого восприятия нашего прекрасного и страшного мира. Подобно искусству, религия представляет собой попытку найти смысл жизни, раскрыть ее ценности - вопреки страданиям, на которые обречена плоть. В религиозной сфере, как и в любой другой области человеческой деятельности, встречаются злоупотребления, но мы, похоже, просто не можем вести себя иначе. Злоупотреблять - естественная общечеловеческая черта, и она отнюдь не ограничивается извечной приземленностью властных царей и жрецов. Поистине, современное секуляризированное общество - небывалый эксперимент, не имеющий аналогов в истории человечества. И нам еще предстоит узнать, чем он обернется. Правда и то, что либеральный гуманизм Запада возникает не сам по себе - ему нужно учить, как учат разбираться в живописи или поэзии. Гуманизм - это тоже религия, только без Бога, ведь бог есть далеко не во всех религиях. Наш мирской этический идеал тоже основан на неких концепциях разума и души и, подобно более традиционным религиям, дает основания для все той же веры в высший смысл человеческой жизни.

Приступая к изучению истории идеальных и опытных представлений о Боге в трех тесно связанных религиях единобожия - иудаизме, христианстве и исламе, - я заведомо полагала, что Бог окажется просто проекцией человеческих нужд и желаний. Я считала "Его" отражением страхов и чаяний общества на разных стадиях роста. Нельзя сказать, что эти предположения были полностью опровергнуты, но некоторые открытия стали для меня полной неожиданностью, и я сожалела, что не знала всего этого лет тридцать назад, когда моя религиозная жизнь только начиналась. Я уберегла бы себя от долгих терзаний, если бы еще тогда услышала от выдающихся представителей каждой из трех религий, что не стоит дожидаться, пока Бог снизойдет к тебе, - следует, напротив, сознательно культивировать ощущение Его неизменного присутствия в своей душе. Будь я знакома тогда с мудрыми раввинами, монахами или суфиями, они строго отчитали бы меня за предположение о том, будто Бог - некая "внешняя" действительность. Они предупредили бы меня, что нельзя надеяться воспринять Бога как объективный факт, поддающийся обычному рациональному осмыслению. Они непременно сказали бы, что в определенном очень важном смысле Бог действительно является плодом творческого воображения, подобно музыке и поэзии, которые меня так вдохновляют. А кое-кто из самых почтенных монотеистов шепнул бы мне по секрету, что на самом деле Бога нет, но в то же время "Он" - самая важная реальность на свете.

Эта книга посвящена не истории неизреченного бытия Самого Бога, неподвластного ни времени, ни переменам; это история представлений рода людского о Боге - начиная от Авраама и вплоть до наших дней. У человеческой идеи Бога есть своя история, потому что в разные эпохи разные народы воспринимали Его по-разному. Представления о Боге, которых придерживается одно поколение, могут оказаться для другого совершенно бессмысленными. Слова "Я верю в Бога" лишены объективного содержания. Как и любое другое высказывание, они наполняются смыслом только в контексте, когда произносятся членом определенного общества. Таким образом, за понятием "Бог" вовсе не кроется некая неизменная идея. Оно, напротив, вмещает широчайший спектр значений, причем некоторые из них могут полностью отрицать друг друга и даже оказаться внутренне противоречивыми. Без такой гибкости идея Бога никогда не заняла бы одного из главных мест в истории человеческой мысли. И когда одни представления о Боге теряли смысл или устаревали, они просто незаметно забывались и сменялись новым богословием. Фундаменталисты, конечно, с этим не согласятся, ведь фундаментализм сам по себе антиисторичен и основан на уверенности в том, будто Авраам, Моисей и древние пророки воспринимали Бога именно так, как современные люди. Но если присмотреться к трем нашим религиям, станет ясно, что объективного мнения о "Боге" в них нет: каждое поколение создает такой Его образ, какой соответствует его историческим задачам. Между прочим, то же относится и к атеизму, поскольку фраза "Я не верю в Бога" в разные исторические эпохи тоже означала что-то свое. Так называемые "безбожники" всегда отрицают некие конкретные представления о божественном. Но кто он, тот "Бог", в которого не верят атеисты сегодня, - Бог патриархов, пророков, философов, мистиков или деистов восемнадцатого столетия? Иудаисты, христиане и мусульмане в разные исторические эпохи поклонялись всем этим богам, каждого называя именно Богом - Библии или Корана. Мы еще убедимся, что на самом деле эти боги были друг на друга совсем не похожи. Более того, атеизм нередко становился своеобразным переходным этапом. Было время, когда язычники называли "безбожниками" самих иудаистов, христиан и мусульман, которые приходили к совершенно революционным идеям Божества и Трансцендентного. Быть может, и современный атеизм является подобным отрицанием "Бога", переставшего соответствовать потребностям нашей эпохи?

Религия чрезвычайно прагматична, несмотря на то что имеет дело с потусторонним. Мы увидим далее, что та или иная конкретная идея Бога должна быть прежде всего действенной - это намного важнее ее логической обоснованности и достоверности. Взгляды меняются, как только перестают приносить пользу, - и меняются порой до неузнаваемости. Большую часть верующих людей прошлого это ничуть не беспокоило, так как они достаточно хорошо сознавали, что представления о Боге - временная условность, а не вечная святыня. Придуманные людьми символы - совсем не то же самое, что неописуемая Реальность, которая за ними кроется. Некоторые мыслители подчеркивали эту разницу довольно дерзкими высказываниями, а один средневековый мистик зашел так далеко, что утверждал даже, будто о Высшей Реальности, которую по ошибке называют "Богом", в Библии вообще нет ни слова. На протяжении всей своей истории люди ощущали за рамками обыденного мира некое духовное измерение. Способность мыслить о Запредельном действительно является одним из самых удивительных свойств ума. Как его ни толкуй, но этот человеческий опыт трансцендентности остается фактом. Далеко не все, кстати, видят в этом что-то божественное. Буддисты, например, верят, что духовные видения и озарения - обычные свойства человеческой природы и нет у них никакого сверхъестественного внешнего источника. Тем не менее все крупные религии сходятся в одном: Трансцендентное, или Запредельное, не поддается описанию привычными словами и понятиями. Сторонники единобожия называют эту высшую реальность "Богом" и налагают на обращение с ней определенные ограничения. Иудаистам, например, возбраняется произносить священное Имя Божье, а мусульманам - создавать материальные изображения божественного. Такие строгости призваны напоминать, что реальность, именуемая "Богом", превосходит любые попытки человека ее описать.

Содержание этой книги - не история в привычном смысле слова, поскольку идея Бога развивалась нелинейно. Не было ни точного начала, ни поступательного процесса роста, который привел бы к неким окончательно сложившимся взглядам. Так могут прогрессировать научные идеи, но не искусство и религия. Говорят, любовная лирика опирается на весьма скудный набор сюжетов; подобным образом в разное время народы снова и снова говорили о Боге одно и то же. В дальнейшем мы увидим поразительно много сходства в иудаистских, христианских и мусульманских представлениях о Божестве. В частности, доктрины Троицы и Вочеловечения выглядят в глазах иудеев и мусульман едва ли не богохульством, но и у них есть свои версии этих противоречивых богословских концепций. Тем не менее формы выражения такого рода всеобщих доктрин всегда несколько различны, что подчеркивает изобретательность и самобытность человеческого воображения, стремящегося выразить свое понятие "Бога".

Поскольку тема эта слишком обширна, я сознательно ограничилась Единым Богом, в которого веруют иудаисты, христиане и мусульмане, но время от времени все же обращаюсь к языческим, индуистским и буддийским концепциям Высшей Реальности, что помогает яснее описать позиции единобожия. Интересно, что идея Единого Бога на удивление сходна с представлениями других религий, развивавшихся практически независимо. И к каким бы выводам о "Боге" мы в конце концов ни пришли, сама история этой идеи поведает нам кое-что очень важное о свойствах человеческого разума и его высших устремлениях. Хотя образ жизни большей части западного общества мало связан с религией, идея Бога по-прежнему оказывает влияние на умы миллионов людей. Недавние опросы показали, что девяносто девять процентов американцев, по их собственному признанию, веруют в Бога. Остается лишь выяснить, какой он, тот "Бог", в которого верует каждый из них.

Богословие часто считают занятием скучным и отвлеченным, но история Бога пронизана напряжением и страстями. В отличие от некоторых концепций Высшего, она с самого начала сопровождалась мучительной и драматичной борьбой. В присутствии Господа израильские пророки испытывали невыносимую боль, которая выкручивала им члены, а душу наполняла неистовством и восторгом. Именуемая "Богом" Реальность нередко открывалась приверженцам единобожия в крайностях: в рассказах о ней то и дело встречаются "горные вершины" и "темные ночи", бездны отчаяния, пытки и кошмары. Особенно пугающими выглядят переживания жителей Запада. Откуда этот неизменный надрыв? В других случаях - Свет и Преображение. Те, кто испытал подобные откровения, прибегают в своих описаниях неизъяснимо сложной Реальности к довольно дерзким образным сравнениям, выходящим далеко за рамки ортодоксального богословия. Возродившийся в недавнее время интерес к мифологии может означать поиски новых, более эффективных средств наглядного выражения религиозных истин. Особую популярность приобрели труды американского ученого Джозефа Кэмпбелла, который изучил вечную общечеловеческую мифологию и связал древние мифы с современными. Многим кажется, что три религии Единого Бога лишены мифологичности и поэтической символики. Действительно, монотеисты первым делом изгнали из своей веры языческие мифы, которые, однако, сплошь и рядом прокрадываются назад. Например, мистики нередко видят Бога в женском облике; другие относятся к сексуальной природе Бога с благоговением и дополняют ее женским началом.

Это поставило меня перед определенными трудностями. Поскольку Бог, о котором идет речь, был в древности чисто мужской сущностью, верующие привыкли называть Его "Он"; разумеется, с недавнего времени это вызывает протесты у феминисток. Но я хочу рассказать о мыслях и прозрениях тех народов, которые считали Бога мужчиной, и потому буду придерживаться традиционных ссылок в мужском роде (за исключением случаев, когда более уместным оказывается средний). Следует, однако, отметить, что мужской род в лексиконе, связанном с Божеством, характерен далеко не для всех языков. Категория грамматического рода в древнееврейском, арабском и французском сообщает богословским рассуждениям ту диалектику контрапункта и равновесия разнополых начал, какой не хватает английскому. Так, например, арабское Аллах (высшее имя Бога) грамматически относится к мужскому роду, тогда как другое понятие, алдхат, которое обозначает божественную и непостижимую сущность Бога, имеет женский род.

Любые рассуждения о Боге то и дело приводят к непреодолимым трудностям. Приверженцы единобожия всегда отрицали возможность изъяснить Высшую Реальность словами, но в то же время именно с этой целью задействовали все богатство изобразительных средств языка. Бог иудеев, христиан и мусульман - Бог "говорящий", и Его Слово во всех трех религиях является главным. Слово Божье определило историю всей нашей культуры; теперь же пришло время выяснить, сохранило ли для нас смысл слово "Бог".

1. В начале...

Вначале сотворили люди Бога, который был Первопричиной всего и Владыкой небес и земли. В ту пору не существовало Его изображений, не было у Него ни храма, ни жрецов. Человек еще не умел поклоняться, для него этот Бог был слишком возвышен. Со временем Он стерся из памяти людей, стал таким далеким, что они перестали чувствовать в Нем потребность. А потом Он, говорят, вовсе исчез...

Такова, во всяком случае, теория отца Вильгельма Шмидта, изложенная им в книге "Происхождение идеи Бога" (1912 г.). Шмидт предполагал, что многобожию предшествует примитивный монотеизм: когда-то люди признавали единственное высшее божество, которое сотворило мир и издалека руководило делами человека. Вера в такого Верховного Бога (иногда его называли Богом Неба, так как ему полагалось быть выше всех) до сих пор остается характерной чертой религиозных воззрений множества африканских племен, которые молятся ему и не сомневаются, что он все видит и наказывает за проступки. С другой стороны, этот бог странным образом отсутствует в их повседневной жизни - у него нет ни культа, ни изображений. Африканцы считают, что он невыразим и вообще его не следует пятнать ничем земным. В некоторых племенах говорят, что он "ушел". Антропологи полагают, что этот бог стал таким далеким и возвышенным, что со временем его место заняли низшие духи и более доступные божества. Это согласуется с теорией Шмидта, по которой Высший Бог еще в древности был заменен более привлекательными божествами языческих пантеонов. Но в самом начале, выходит, существовал только Единый Бог, и тогда монотеизм нужно отнести к первым человеческим попыткам объяснить загадку и трагедию жизни. Все это, между прочим, указывает на определенные проблемы, с которыми должно было столкнуться подобное божество.

Обосновать такую теорию невозможно никаким способом. Теорий о происхождении религии множество, но один факт очевиден: человек создавал богов всегда. Если некая религиозная идея по каким-либо причинам не устраивала людей, они просто заменяли ее новой. Устаревшие представления уходили тихо и незаметно, как случилось с той же идеей Бога Неба. В наши дни многие люди считают, что Бог, которому веками поклонялись иудеи, христиане и мусульмане, стал таким же далеким, как и Бог Неба. Иногда объявляют даже, что Бог умер. Да, похоже на то, что Он действительно исчезает из жизни все большего числа людей, особенно на Западе. Говорят, что в человеческом сознании образовалась "дыра в форме бога" в том самом месте, где Он был раньше (все-таки, каким бы бесполезным ни казался Бог в некоторых кругах, Он сыграл решающую роль в нашей истории, да и вообще это была одна из величайших человеческих идей всех времен). И для того, чтобы понять, что именно мы теряем - если, конечно, Бог действительно исчезает, - нужно разобраться, как жили люди, когда начали в Него верить, что Он для них означал и каким Его мыслили. Для этого придется вернуться в древний мир и перенестись на Ближний Восток, где около четырнадцати тысяч лет назад зарождалась идея Единого Бога.

Одна из причин кажущейся ненужности религии в нашу эпоху заключается в том, что мы уже не чувствуем себя в окружении незримого. Научная культура приучила нас обращать внимание прежде всего на физический, материальный мир. Такое мироощущение принесло немало пользы, но одним из его последствий стало то, что исчезло чувство "духовного", или "святого", которое было важнейшей составляющей человеческого восприятия мира в старину и до сих пор пронизывает все сферы жизни в более традиционных культурах. На островах Южных морей эту загадочную силу называют мана; другие ощущают ее как присутствие чего-то, дух; иногда она воспринимается как безличная энергия вроде радиации или электричества. Люди верили, что она кроется в вождях племен, камнях, зверях и травах. В священных рощах римляне ощущали присутствие духов, numina; арабы знали, что окружающий мир населен джиннами. Разумеется, человеку хотелось соприкоснуться с этой реальностью и как-то ее использовать, но было и просто желание восхищаться ею. Люди наделили эти невидимые силы свойствами индивидуальности: они создали богов, соответствующих ветру, солнцу, морю и звездам и в то же время похожих на человека. Так люди выразили свое ощущение родства с миром незримым и миром окружающим.

Немецкий историк религии Рудольф Отто, опубликовавший в 1917 году обстоятельный труд "Идея святости", не сомневался, что источником религиозности является именно это ощущение непостижимого. Оно предшествует даже стремлению понять происхождение мира или определить основы морали. Непостижимое ощущалось людьми по-разному: то как восторженное, дикое, вакхическое возбуждение, то как полная безмятежность, то как ужас, благоговение и чувство собственного ничтожества в сравнении с таинственной силой, проницающей все сферы жизни. Слагая мифы и поклоняясь своим богам, люди не стремились к буквальному объяснению явлений природы. Символические предания, скульптуры и наскальные рисунки - это попытки выразить ощущение чуда и связать эту вездесущую загадку с обыденной жизнью; те же чувства и сегодня вдохновляют поэтов, художников и музыкантов. В эпоху палеолита, например, когда зарождалось земледелие, идея святости плодородия, преобразившая человеческую жизнь, воплотилась в культе Богини-Матери. Археологи находят ее изображения в облике обнаженной беременной женщины по всей Европе, на Ближнем Востоке и в Индии. Великая Мать долгие века оставалась важным объектом творческого воображения. Подобно древнему Богу Неба, она вошла в более поздние пантеоны и заняла почетное место среди других древних божеств. Обычно ее относили к самым могущественным богам - по крайней мере, считалось, что она намного сильнее Бога Неба, который по-прежнему оставался фигурой заоблачной. Шумерская Инанна, вавилонская Иштар, ханаанская Анат, египетская Исида и греческая Афродита - под такими именами знали ее разные народы, а разительно схожие легенды о ней подчеркивают значимость этой богини в духовной жизни людей разнообразных культур. Эти мифы тоже были не буквальными разъяснениями, а попытками иносказательно выразить впечатление о невыразимой, слишком сложной реальности. Драматичные, волнующие рассказы о богах помогали людям словесно передавать свое ощущение близости могучих, но незримых сил.

Древние верили, по-видимому, что только деятельное участие в этой божественной жизни позволяет стать настоящим человеком. Земное бытие выглядело слишком коротким, над ним постоянно нависала тень смерти; подражая же деяниям богов, человек в определенной мере обретал их силу и значительность. Потому и считалось, что именно боги научили людей строить города и храмы, подобные обителям божеств в высшем царстве. Священный мир богов, каким он описывается в мифах, - не просто идеал, к которому следует стремиться людям, но и прообраз человеческого существования, изначальный архетип, высший образец, определяющий жизнь тут, внизу. Все земное представляет собой отражение мира божественного - эта идея пронизывала мифологию, обряды и общественный уклад большинства народов древности и до сих пор господствует во многих традиционных культурах наших дней. Например, в Древнем Иране верили, что каждому человеку и предмету обычного мира (гетик) соответствует двойник в архетипическом мире божественного бытия (менок). Сейчас нам трудно принять эту концепцию, так как высшими идеалами жизни у нас стали свобода и самостоятельность личности. Тем не менее знаменитое изречение post coitum omne animal tristis esi и теперь выражает всеобщий опыт: когда страстно предвкушаемый миг наконец наступает, нередко кажется, что ты опять упустил нечто большее, почти недосягаемое. Подражание Богу - субботний ли день отдохновения, омовение ли ног беднякам на Страстной неделе - до сих пор остается важной составляющей религии. Бессмысленные сами по себе, эти действия стали значительными и священными только потому, что некогда их, как считается, совершал Бог.

Такой была духовность и в Древней Месопотамии. В долине Тигра и Евфрата (современный Ирак) уже за четыре тысячи лет до н. э. жили шумеры - создатели одной из первых великих культур Ойкумены (цивилизованного мира). В городах Ур, Урук и Киш совершенствовали клинопись, воздвигали величественные зиккураты (башни-храмы), разрабатывали впечатляющие образцы законов, литературы и мифологии. Вскоре в этот район вторглись семиты-аккадцы и переняли язык и культуру Шумера. Позднее, примерно за два тысячелетия до н. э., шумеро-аккадскую цивилизацию покорили амореи, чьей столицей стал Вавилон. Наконец, спустя еще пятьсот лет ассирийцы заняли соседний Ашшур; в восьмом веке до н. э. они завоевали и сам Вавилон. Но вавилонская традиция успела повлиять на мифологию и религию Ханаана, который стал впоследствии "землей обетованной" для древних израильтян. Как и все прочие народы древнего мира, вавилоняне приписывали свои культурные свершения богам, якобы открывшим свой образ жизни мифическим первопредкам человека. По этой причине Вавилон считался образом божественного царства, а каждый его храм - копией небесного дворца. Неразрывная связь с высшим миром была увековечена в новогодних торжествах, которые к семнадцатому столетию до н. э. проводились ежегодно. Праздник отмечали в месяц нисан (апрель) в священном городе Вавилоне: царь торжественно восседал на престоле, а жрецы благословляли его правление еще на один год. Но политическое спокойствие могло сохраняться лишь постольку, поскольку было частью более долговечного и эффективного правления богов, которые, сотворяя мир, внесли порядок в изначальный хаос. Таким образом, на одиннадцать священных дней новогоднего праздника сила ритуальных действий переносила участников из обычного времени в священный и вечный мир богов. В знак окончания старого, умирающего года в жертву приносили козла (того самого "козла отпущения"). Первозданный хаос отражался в публичном унижении царя, на чей трон усаживали ряженого шута; затем проводилась театрализованная битва, изображавшая борьбу богов с разрушительными силами.

Эти символические действия имели обрядовый смысл: они помогали народу Вавилона прикоснуться к священной силе - мана, - основе их великой цивилизации. Культура ощущалась как достижение недолговечное, хрупкое, силы хаоса и смерти могли уничтожить его в любой миг. К вечеру четвертого дня праздника жрецы и певчие собирались в святая святых для чтения "Энума элиш", священного эпоса, воспевающего победу богов над хаосом. Легенда представляла собой не фактическое повествование о происхождении жизни на земле, а сознательную попытку символического объяснения великой тайны и высвобождения ее божественной силы. Буквально описать сотворение мира вообще нельзя, ведь этого невообразимого события никто не видел. Единственными подходящими средствами выражения являются мифы и символы. Краткое ознакомление с "Энума элиш" позволяет отчасти понять ту духовность, которая столетия спустя дала жизнь нашему Богу-Творцу. И хотя библейская и кораническая истории сотворения имеют иной вид, забытые вавилонские мифы не исчезли до конца и впоследствии вновь проникли в историю Бога, уже под маской монотеизма.

Легенда начинается с сотворения самих богов - как мы вскоре убедимся, сюжета очень важного в иудейском и исламском мистицизме. Согласно "Энума элиш", в начале боги появились попарно из бесформенной водянистой массы - субстанции самой по себе божественной. В вавилонском мифе (как позднее и в Библии) не было сотворения из ничего; древнему миру подобная идея была совершенно чужда. Прежде богов и людей предвечно существовал некий священный материал, изначальное сырье. Пытаясь вообразить первовещество, вавилоняне решили, вероятно, что оно должно было напоминать заболоченные пустоши Месопотамии, где утлым творениям рук человека постоянно угрожали потопы. По этой причине в "Энума элиш" хаос выглядит не раскаленной кипящей массой, а единообразной жижей, где ничто не имеет ни границ, ни очертаний, ни названий:

# data[].attributes.attachment_link.authors[].name
Карен Армстронг

# data[].attributes.attachment_link.title
История Бога: 4000 лет исканий в иудаизме, христианстве и исламе

# data[].attributes.attachment_link.description
A history of God. The 4000-Year Quest of Judaism, Christianity and Islam Karen Armstrong Менеджер проекта И. Серёгина Переводчик К. Семенов Технический редактор Н. Лисицына Корректоры В. Муратханов, О. Ильинская Компьютерная верстка М. Поташкин Художник обложки Ю. Гулитов © Karen Armstrong, 1993 © Издание на русском языке, перевод, оформление.

# data[].attributes.body
Менің Қазақстаным – ең қымбат,құштарлықпен сүйетін ел. Бұл менің ата-бабам қоныстанған,жаудан қорғап, бүгінде өмір сүріп жатқан бізге жеткізген Отаным. Өткен ұрпақтың басына қаншама еңбек, тер мен қан, қуаныш пен қасірет өтті. Қазақ халқының өміріндегі даңқты да қасіретті оқиғаларды халық жадында сақтап, ұрпақтан-ұрпаққа жеткізіп отырады. Адамға өмірде не керек? Әрине, адамдар ұйықтап жатқанда, олардың өміріне, болашағына ештеңе қауіп төндірмейтініне сенімді болуы үшін. Жер бетіндегі бейбітшілік пен келісім әрбір адам үшін ең маңызды нәрсе. Біз болашағымызға сенімдіміз, біздің бақытты өмір сүруіміз үшін Елбасымыз бәрін жасайды. Мен оған сенемін! Бұл менің Қазақстаным: бейбіт, еркін, бай, көпұлтты. Мұндай елді сүймеуге бола ма? Біз еліміздің өткенін мақтан тұтамыз, ортақ болашағымыз үшін өмірімізді оның бүгініне арнаймыз.

# data[].attributes.attachment_link.title
Мәңгілік ел фило

# data[].attributes.headline
Мәңгілік ел қақпасы.

# data[].attributes.subject
Мәңгілік ел қақпасы.

# data[].attributes.body
Мәңгілік ел қақпасы бізге қазақстандықтар үшін ең маңызды ғимарат болып табылады.Неге?Менің ойымша, бұл Қазақстанымыздың тәуелсіздігін алғаның белгісі деп ойлам.Енд осы қақпа жайлы айта кететін болсақ,"Мәңгілік ел" қақпасы – әлемдегі санаулы қалаларға тән ерекше сәулеттік-монументалды туынды. Әдетте мұндай қақпа жеңіс рухын асқақтату немесе жасампаз жетістіктердің құрметіне қаланың кіреберісіне, үлкен жолдың бойына орнатылады. Сәулет нысанының биіктігі – 20 метр. Салтанатты қақпа Тәуелсіздіктің жиырма жылдығының қарсаңында ашылғанын айта кетейік.

Әрбір қабырғаның төменгі табанында биіктігі 4,4 метр болатын көлемді мүсіндер бар. Композициялық тұрғыда бұл барельефтер нысанның төменгі жағында орналасқан. Қақпаның сол жақ қапталында «Ақсақал» мүсіні орнатылған. Бұл – халықтың ойы мен рухани өлшемінің көрінісі, даналықтың символы. Қақпаның оң жақ қапталында от иесі – «Әйел-Ананың» рельефті мүсіні орнатылған. Ана бейнесі қазақ ұлты үшін «Отан-Ана», «Жер-Ана», «ана тілі» сынды киелі ұлттық ұғымдарына ұласады. Олай болса, ана бейнесі арқылы адамның дүниеге келуі, туған жер мен Отан туралы идеологемма айқын көрініс табады.

Назарбаев осы қақпа бойынша Тәуелсіздіктің 20 жж.байланысты салған болатын.Және салтанат сарайында біздің береке-бірлігіміз, біздің достығымыз, біздің көпұлтты мемлекетіміздегі өзара сенім бізді үлкен жеңістерге жеткізді деген.

# data[].attributes.body
https://www.canva.com/design/DAFhXyRIe9M/io5gHyk5lfjt35TvZXondQ/edit?utm_content=DAFhXyRIe9M&utm_campaign=designshare&utm_medium=link2&utm_source=sharebutton

# data[].attributes.attachment_link.title
Дін – қоғамның ең қажетті және негізгі тармағы. Өзіміз өмір сүріп отырған ортадан дінді бөліп қарау әсте мүмкін емес. Өйткені, дінсіз, бір Алланың бар екеніне сенімсіз қоғамда адам баласының бойынан қорқыныш сезімі жоғалады. Ал жүрегінде қорқынышы

# data[].attributes.headline
Имани гүл  ҚАйРАТ ЖОЛДЫБАйҰЛЫ

# data[].attributes.subject
Имани гүл  ҚАйРАТ ЖОЛДЫБАйҰЛЫ

# data[].attributes.body
Абайдың иманигүл бойынша өлеңі

# data[].attributes.headline
ҚОЖА АХМЕТ ЙАСАУИ ДИУАНИ ХИКМЕТ (ХИКМЕТ ЖИНАҒЫ)

# data[].attributes.subject
ҚОЖА АХМЕТ ЙАСАУИ ДИУАНИ ХИКМЕТ (ХИКМЕТ ЖИНАҒЫ)

# data[].attributes.attachment_link.title
Диуани хикмет

# data[].attributes.headline
Қасиетті Құран Кәрім

# data[].attributes.subject
Қасиетті Құран Кәрім

# data[].attributes.attachment_link.title
ҚҰРАН КӘРІМ. ҚАЗАҚША МАҒЫНА ЖӘНЕ ТҮСІНІГІ

# data[].attributes.headline
Абай Құнанбаевтың қара сөздері

# data[].attributes.subject
Абай Құнанбаевтың қара сөздері