# data[].attributes.headline
การแสดงมโนราห์

# data[].attributes.subject
การแสดงมโนราห์

# data[].attributes.body
นายปัญญาพล แสงโพธิ์ เลขที่ 1
1.ประเมินคุณภาพด้านการแสดง
1.1บทละคร
- บทละครครั้งกรุงเก่าเรื่องนางมโนราห์เป็นวรรณคดีประกอบการแสดงละครนอกซึ่งแต่งสมัยอยุธยาแต่ต้นฉบับไม่สมบูรณ์ หอสมุดวชิรญาณได้ตรวจสอบชำระต้นฉบับดังกล่าวที่มีอยู่เพียง 1 ตอน คือ ตอนนางมโนราห์ถูกจับไปถวายพระสุธน และจัดพิมพ์ขึ้นเมื่อพ.ศ. 2462 บทละครเรื่องนี้แต่งเป็นกลอนบทละคร บางตอนมีลักษณะเป็นกาพย์ตามรูปแบบการแสดง “โนราห์” ของภาคใต้
1.2รูปแบบการแสดง

- มโนราห์มีแม่บทท่ารำอย่างเดียวกับละครชาตรี บทร้องเป็นกลอนสด ผู้ขับร้องต้องใช้ปฏิภาณไหวพริบ สรรหาคำให้สัมผัสกันได้อย่างฉับไว มีความหมายทั้งบทร้อง ท่ารำและเครื่องแต่งกายเครื่องดนตรีประกอบด้วย กลอง ทับคู่ ฉิ่งโหม่ง ปี่นอก หรือ ปี่ใน และกรับ ปัจจุบันพัฒนาเอา เครื่องดนตรีสากล เข้าร่วมด้วย เดิมนิยมใช้ผู้ชายล้วนแสดง แต่ปัจจุบันมีผู้หญิงเข้าไปแสดงด้วย

1.3 ทักษะความสามารถของผู้
แสดง
- ทักษะการแสดงที่มีประสิทธิภาพ อ่อนช้อย พร้อมเพรียง
1.4คุณค่าหรือประโยชน์ที่ได้รับจากการแสดง
- ได้เรียนรู้ในการรำมโนราห์ให้มากขึ้นและส่งต่อไปยังรุ่นหลังได้

2.ประเมินคุณภาพด้านองค์ประกอบของการแสดง
2.1 เครื่องแต่งกายประกอบการแสดง
- เทริด
- เครื่องรูปปัด
- ปีกนกแอ่น หรือ ปีกเหน่ง
- ซับทรวง หรือ ทับทรวง หรือ ตาบ
- ปีก หรือที่ชาวบ้านเรียกว่า หาง หรือ หาง หงส์
- ผ้านุ่ง
- หน้าเพลา เหน็บเพลา หนับเพลา
- ผ้าห้อย
- กำไลต้นแขนและปลายแขน
- เล็บ
- หน้าพราน
- หน้าทาสี

2.2ดนตรีในการประกอบการแสดง
- ทับ (โทนหรือทับโนรา)
- ก ลอ ง
- ปี่
- โหม่ง
- ฉิ่ง
- แตระ หรือ แกระ

2.3 ฉาก แสง สี เสียง
- แสง สี เสียงมาใช้ในการแสดงเพื่อให้การแสดงมีความสมบูรณ์สวยงามในด้านแสง สี ที่ใช้ในการแสดง ควรมีความเหมาะสมสัมพันธ์กับเครื่องแต่งกาย ทำให้การแต่งกายในการแสดงมีความสวยงามโดเด่น ในด้านเสียงควรมีความเหมาะสม

กับสถานที่ที่ใช้ในการแสดง เสียงไม่ดังหรือเบาจนเกินไป มีการจัดระบบเสียงเพื่อให้ผู้ชมสามารถได้ยินเสียงชัดเจน เพื่อให้ผู้ชมได้รับความสุนทรีในการการชมการแสดงอย่างเต็มที่

2.4อุปกรณ์ประกอบการแสดง
- ทับ 2ใบ กลองตุ๊ก 1 ใบ โหม่ง 2 ลูก ฉิ่ง 1 คู่ ปี่นอก 1 เลา
2.5ความงดงามโดยรวมของการแสดงแต่ละประเภท
- แต่ละประเภท งดงามและเป็นมรดกภูมิปัญญาทางวัฒนธรรม คือ มรดกทางวัฒนธรรมของมนุษยชาติ คือ เป็นการแสดงที่มีการปฏิบัติสืบทอดอยู่ทั่วประเทศ 💖

# data[].attributes.headline
ประเมินการแสดงละครไทยเรื่อง แก้วหน้าม้า ตอน ถวายลูกถอดรูป

# data[].attributes.subject
ประเมินการแสดงละครไทยเรื่อง แก้วหน้าม้า ตอน ถวายลูกถอดรูป

# data[].attributes.body
นาย ชนะศักดิ์ ตันตระกูล ชั้น ม.4/2 เลขที่31

1.ประเมินคุณภาพด้านการแสดง

1.1บทละคร

สนุก

1.2รูปแบบการแสดง

ละครนอก

1.3 ทักษะความสามารถของผู้

แสดง

เก่งมว๊าก ฟ้อนสวย

1.4คุณค่าหรือประโยชน์ที่ได้รับจากการแสดง

ได้ชมความสวยงาม

2.ประเมินคุณภาพด้านองค์ประกอบของการแสดง

2.1 เครื่องแต่งกายประกอบการแสดง

ชุดไทยงดงาม ตัวประกอบก็ดูดี

2.2ดนตรีในการประกอบการแสดง

ไพเราะ

2.3 ฉาก แสง สี เสียง

ฉากใหญ่ ค่อนข้างมืดในบางฉาก

2.4อุปกรณ์ประกอบการแสดง

มีบางแต่ไม่เยอะมาก

2.5ความงดงามโดยรวมของการแสดงแต่ละประเภท

คือดีมาก

# data[].attributes.body
แก้วหน้าม้า
นายพลวรรธ วาณิชวรวงศ์ ม.4/2 เลขที่11
1.ประเมินคุณภาพด้านการแสดง
1.1 บทละคร
-ละครนอก
-เนื้อเรื่องย่อ
1.2 รูปแบบการแสดง
-ละครนอก
1.3 ทักษะความสามารถของผู้แสดง
-เเข็งแรง ถ่ายทอดอารมณ์ความรู้สึกได้ดี
1.4 คุณค่าหรือประโยชน์ที่ได้รับจากการแสดง
-ข้อคิดที่นำไปใช้ได้ในชีวิตประจำวัน
2.ประเมินคุณภาพด้านองค์ประกอบของการแสดง
- ได้ความสนุกสนานในการชมการแสดงละคร
2.2 ดนตรีประกอบการแสดง
- วงค์ปี่พาทย์
2.3 ฉาก แสง สี เสียง
- ฉาก จัดตามท้องเรื่อง
- แสงเเละสีใช้ในการแสดงมีความเหมาะสมและสัมพันธ์กับเครื่องแต่งกาย
- เสียง มีผู้ขับร้องเเทน
2.4 อุปกรณ์ประกอบการแสดง
- เครื่องแต่งกาย
-อุปกรเพิ่มเติ่ม
2.5 ความงดงามโดยรวมของกรรแสดง
-ทำให้เกิดความไพเราะงดงามน่าสนใจ
-ทำให้เข้าถึงอารมณ์ของการแสดง

# data[].attributes.headline
เรื่องรามเกียรติ์

# data[].attributes.subject
เรื่องรามเกียรติ์

# data[].attributes.body
นายกมลภพ ทิพประโสด ม.4/2 เลขที่8
1.ประเมินคุณภาพด้านการแสดง
1.1 บทละคร
-บทละครเรื่องรามเกียรติ์เล่ม๑ เป็นวรรณคดีที่รู้จักกันแพร่หลายต้นกำเนิดมาจากคัมภีร์รามายณะอันเป็นหนังสือสำคัญในลัทธิศาสนาฮินดู  ชาวฮินดูใช้สวดในพิธีทางศาสนาเช่นเดียวกับเทศมหาชาติของไทยรามเกียรติ์ภาษาไทยมีหลายสำนวนสำนวนนี้เป็นผลงานพระราชนิพนธ์ของ ร1   ประเภทบทละคร
1.2 รูปแบบการแสดง
-โขนชุดพระรามรบกับ ทศกัณฐ์ ตอนขึ้นลอยสูง โขน มีลักษณะสำคัญอยู่ที่ ผู้แสดงต้องสวมหัวโขนหมดทุกตัว ยกเว้นตัวนาง พระ และเทวดา ในสมัยโบราณตัวพระและตัวเทวดา ก็สวมหัว ภายหลังจึงเปลี่ยนแปลงให้ตัวพระ และตัวเทวดาไม่ต้องสวมหัว คงใช้หน้าของผู้แสดงเช่นเดียวกับละคร
1.3 ทักษะความสามรถผู้แสดง
-ในการคัดเลือกผู้แสดงและฝึกหัดโขน แต่เดิมจะใช้นักเรียนชายทั้งหมดตามแบบประเพณีโบราณ อาจารย์ผู้ทำการฝึกหัดจะทำการคัดเลือกผู้แสดงที่จะหัดเป็นตัวละครต่าง ๆ เช่น พระราม นางสีดา หนุมาน ทศกัณฐ์ เป็นต้น
1.4 คุณค่าหรือประโยชน์ที่ได้รับจากการแสดง
-เนื้อหานอกจากจะให้ความเพลิดเพลินแล้ว ตัวละครในเรื่องยังได้แสดงถึงคุณธรรมที่เป็นแบบอย่างในการดำเนินชีวิต เช่น พระรามเป็นบุตรที่มีความกตัญญูต่อบิดามารดา โดยยินยอมออกเดินป่าเป็นเวลาถึง ๑๔ ปีเพื่อรักษาความสัตย์ของบิดา
2.ประเมินคุณภาพด้านองค์ประกอบของการแสดง
2.1 เครื่องแต่งกายประกอบการแสดง
-เครื่องแต่งกายสำหรับใช้ในการแสดงโขน ใช้การแต่งกายแบบยืนเครื่อง ซึ่งเป็นการแต่งกายจำลองเลียนแบบจากเครื่องทรงต้นของพระมหากษัตริย์แบบโบราณที่มีความสวยงามวิจิตรตระการตา แบ่งเป็น 3 ฝ่ายคือ ฝ่ายมนุษย์ เทวดา พระ นาง ฝ่ายยักษ์และฝ่ายลิง สำหรับบ่งบอกถึงยศถาบรรดาศักดิ์และตำแหน่ง นอกจากนั้นตัวละครอื่น ๆ จะแต่งกายตามแต่ลักษณะของตัวละครนั้น ๆ เช่น ฤๅษี กา ช้าง ม้า วัว ควาย ฯลฯ สวมหัวโขนซึ่งมีการกำหนดลักษณะและสีไว้อย่างเป็นระบบและแบบแผน ใช้สำหรับกำหนดให้ใช้เฉพาะกับตัวละคร
2.2 ดนตรีในการประกอบการแสดง
-ดนตรีประกอบการแสดงโขน วงดนตรีที่ใช้ประกอบการแสดงโขน ได้แก่ วงปี่พาทย์ (บางทีก็เรียก "พิณพาทย์") ซึงประกอบไปด้วย ปี่ ระนาด ฆ้อง กลอง ตะโพน บางสมัยก็จัดเป็นวงเครื่องห้าตามแต่ฐานะของผู้เป็นเจ้าของงาน
2.3 ฉาก แสง สี เสียง
-การแสดงนาฏศิลป์ไทยชุดต่าง ๆ จะมีการนำศิลปะด้าน แสง สี เสียงมาใช้ในการแสดงเพื่อให้การแสดงมีความสมบูรณ์สวยงามในด้านแสง สี ที่ใช้ในการแสดง ควรมีความเหมาะสมสัมพันธ์กับเครื่องแต่งกาย ทำให้การแต่งกายในการแสดงมีความสวยงามโดเด่น ในด้านเสียงควรมีความเหมาะสม
กับสถานที่ที่ใช้ในการแสดง เสียงไม่ดังหรือเบาจนเกินไป มีการจัดระบบเสียงเพื่อให้ผู้ชมสามารถได้ยินเสียงชัดเจน เพื่อให้ผู้ชมได้รับความสุนทรีในการการชมการแสดงอย่างเต็มที่
2.4 อุปกรณ์ประกอบการแสดง
-กล่าวถึงอุปกรณ์ในการแสดงโขน เช่น ตอนศึกวิรุญจำบัง จะมีตาข่ายเพชร ผ้าพยนต์ ม้า และการแสดงตอนอื่นๆ มีอุปกรณ์เช่น ราชรถ กลด กล่องดวงใจ ตลอดจนเรื่องของการใช้อุปกรณ์เหล่านั้น
2.5 ความงดงามโดยรวมของการแสดงแต่ละประเภท
-โขน เป็นศิลปะการแสดงชั้นสูงของไทยที่มีความสง่างาม อลังการและอ่อนช้อย การแสดงประเภทหนึ่งที่ใช้ท่ารำตามแบบละครใน แตกต่างเพียงท่ารำที่มีการเพิ่มตัวแสดง เปลี่ยนทำนองเพลงที่ใช้ในการดำเนินเรื่องไม่เหมือนกับละคร แสดงเป็นเรื่องราวโดยลำดับก่อนหลังเหมือนละครทุกประการ ซึ่งไม่เรียกการแสดงเหล่านี้ว่าละครแต่เรียกว่าโขนแทน มีประวัติยาวนานตั้งแต่สมัยกรุงศรีอยุธยา จากหลักฐานจดหมายเหตุลาลูแบร์ เอกอัครราชทูตฝรั่งเศสในสมัยสมเด็จพระนารายณ์มหาราช ได้มีการกล่าวถึงการแสดงโขนว่า เป็นการเต้นออกท่าทาง ประกอบกับเสียงซอและเครื่องดนตรีประเภทต่าง ๆ ผู้แสดงจะสวมหน้ากากปิดบังใบหน้าตนเองและถืออาวุธ

# data[].attributes.attachment_caption
นายธนกร สมานทอง เลขที่10 ม.4/2

# data[].attributes.body
1.ประเมินคุณภาพด้านการเเสดง
1.1บทละคร
-บทละครเรื่องพระอภัยมณี มาจากวรรณคดีของท่านสุนทรภู่หรือพระสุนทรโวหาร(ภู่)เรื่องเเต่งเกิดจากจินตาการของผู้เเต่ง
1.2 รูปเเบบการเเสดง
บทละครเรื่องพระอภัยมณีจัดเป็นละครเสภา
มีลักษณะรูปเเบบการเเสดงคล้าย ละครนอก เเต่จะมีการขับเสภาร่วมด้วย
1.3ทักษะความสามารถของผู้เเสดง
-สามารถเข้าถึงอารมณ์ของตัวละครใน
เรื่อง เเละมีความในการรำที่อ่อนช้อยน่าดึงดูดสายตา
1.4คุณค่าหรือประโยชน์ที่ได้รับจากการเเสดง
-ได้รับควาเพลิดเพลินมาจากการชมเเละช่วยสืบสานนาฎศิลป์ไทยให้คงอยู่ตลอดไป
สนับสนุนรับชมการเเสดงนาฎศิลป์ไทย
2.ประเมินคุณภาพด้านองค์ประกอบของการเเสดง
2.1เครื่องเเต่งกายประกอบการเเสดง
-นักเเสดงเเต่งกายด้วยชุดยืนเครื่องพระ
นางเเละมีชุดต่างๆ ในบทของตัวละคร
บางตัวเพื่อทำให้ผู้ชมเข้าใจการเเสดงมากขึ้น
2.2ดนตรีในการประกอบการเเสดง
-ดนตรีสะท้อนอารมณ์ของตัวละครในเเต่
ละฉาก น่าฟัง เเละคล้อยตามอารมณ์
2.3 ฉาก เเสง สี เสียง
ตามอารมณ์ของนักเเสดง เมื่อดีใจหรือเศร้า
เเละตามสภาพอากาศในบทละคร
2.4อุปกรณ์ประกอบการเเสดง
-ฉากหลังเพื่อให้ผู้เกิดอรรถรสในการชม
2.5ความงดงามโดยรวมของการเเสดง
เเต่ละประเภท
-มีองค์ประกอบของละครครบถ้วน
เเละการเเสดงที่ตั้งใจจากผู้เเสดง ทำให้ผู้ชมคล้อยตามได้

# data[].attributes.headline
ประเมินละครลไทยเรื่อง

# data[].attributes.subject
ประเมินละครลไทยเรื่อง

# data[].attributes.body
โขน ตอน รามเกียรต์
นาย ทวีศักดิ์   ศักดารักษ์  ม.4/2  เลขที่ 9
1ประเมินคุณภาพด้านการเเสดง
1.1บทละคร
บทละครที่ใช้สำหรับประกอบการแสดงโขน ปัจจุบันใช้รามเกียรติ์เพียงเรื่องเดียว เป็นบทละครที่มีสำนวนหลากหลายภาษาเช่น ภาษาไทย ภาษาชวา ภาษาเขมรและภาษาสันสกฤต เป็นต้นกำเนิดของรามเกียรติ์
1.2รูปเเบบการเเสดง
การแสดงโขนเรื่องรามเกียรติ์ : โขนชุดพระรามรบกับ ทศกัณฐ์ ตอนขึ้นลอยสูง โขน มีลักษณะสำคัญอยู่ที่ ผู้แสดงต้องสวมหัวโขนหมดทุกตัว ยกเว้นตัวนาง พระ และเทวดา ในสมัยโบราณตัวพระและตัวเทวดา ก็สวมหัว ภายหลังจึงเปลี่ยนแปลงให้ตัวพระ และตัวเทวดาไม่ต้องสวมหัว คงใช้หน้าของผู้แสดงเช่นเดียวกับละคร
1.3ทักษะความสามารถของผู้เเสดง
การคัดเลือกผู้แสดงและฝึกหัดโขน แต่เดิมจะใช้นักเรียนชายทั้งหมดตามแบบประเพณีโบราณ อาจารย์ผู้ทำการฝึกหัดจะทำการคัดเลือกผู้แสดงที่จะหัดเป็นตัวละครต่าง ๆ เช่น พระราม นางสีดา หนุมาน ทศกัณฐ์ เป็นต้น ตามปกติในการแสดงโขน จะประกอบด้วยตัวละครที่มีลักษณะแตกต่างกัน 4 จำพวกได้แก่

ตัวพระ  ตัวนาง  ตัวยักษ์  ตัวลิง
1.4คุณค่าหรือประโยชน์ที่ใด้จากการเเสดง
ทุกตัวละคร ถ้ามีการเคลื่อนไหว 1 ครั้ง มันจะทำให้สมองมีการประสานงานในหลายส่วน หลักๆ ก็จะเป็นสมองที่ควบคุมส่วนเคลื่อนไหว ตามมาด้วยสมองที่ควบคุมการในเรื่องของการฟัง เพราะการแสดงโขนต้องฟัง และจับจังหวะด้วย สุดท้ายคือ สมองที่ควบคุมการทรงตัว ดังนั้น จึงพูดได้ว่า โขนดีต่อกายแล้ว ยังดีต่อการพัฒนาระบบสมองในส่วนต่างๆ
2ประเมินคุณค่าด้านองค์ประกอบของการเเสดง
2.1การเเเต่งกายประกอบการเเสดง
เครื่องแต่งกายสำหรับใช้ในการแสดงโขน ใช้การแต่งกายแบบยืนเครื่อง ซึ่งเป็นการแต่งกายจำลองเลียนแบบจากเครื่องทรงต้นของพระมหากษัตริย์แบบโบราณที่มีความสวยงามวิจิตรตระการตา แบ่งเป็น 3 ฝ่ายคือ ฝ่ายมนุษย์ เทวดา พระ นาง ฝ่ายยักษ์และฝ่ายลิง สำหรับบ่งบอกถึงยศถาบรรดาศักดิ์และตำแหน่ง นอกจากนั้นตัวละครอื่น ๆ
2.2ดนตรีในการประกอบการเเสดง
คือ วงปี่พาทย์ไม้แข็ง
2.3 ฉาก  เเสง สี เสียง
ศิลปะด้าน แสง สี เสียงมาใช้ในการแสดงเพื่อให้การแสดงมีความสมบูรณ์สวยงามในด้านแสง สี ที่ใช้ในการแสดง ควรมีความเหมาะสมสัมพันธ์กับเครื่องแต่งกาย ทำให้การแต่งกายในการแสดงมีความสวยงามโดเด่น ในด้านเสียงควรมีความเหมาะสม
2.4อุปกรณ์ ประกอบการเเสดง
อุปกรณ์ในการแสดงโขน เช่น ตอนศึกวิรุญจำบัง จะมีตาข่ายเพชร ผ้าพยนต์ ม้า และการแสดงตอนอื่นๆ มีอุปกรณ์เช่น ราชรถ กลด กล่องดวงใจ ตลอดจนเรื่องของการใช้อุปกรณ์เหล่านั้น
2.5ความงดงามโดยรวมของการเเสดงเเต่ละประเภท
โขน เป็นศิลปะการแสดงชั้นสูงของไทยที่มีความสง่างาม อลังการและอ่อนช้อย การแสดงประเภทหนึ่งที่ใช้ท่ารำตามแบบละครใน แตกต่างเพียงท่ารำที่มีการเพิ่มตัวแสดง เปลี่ยนทำนองเพลงที่ใช้ในการดำเนินเรื่องไม่เหมือนกับละคร แสดงเป็นเรื่องราวโดยลำดับก่อนหลังเหมือนละครทุกประการ ซึ่งไม่เรียกการแสดงเหล่านี้ว่าละครแต่เรียกว่าโขน

# data[].attributes.attachment_caption
นายสุริยะ จารง ม.4/2 เลขที่23

# data[].attributes.body
1.ประเมินคุณภาพด้านการแสดง
1.1 บทละคร
เซิ้งโปงลาง เป็นการแสดงของชาวไทยภาคอีสาน นิยมเล่นกันมากในจังหวัดกาฬสินธุ์ การแสดงจะมีทั้งหญิงและชาย

1.2รูปแบบการแสดง
โปงลางเดิมเป็นชื่อของโปงที่แขวนอยู่ที่คอของวัวต่าง โปงทำด้วยไม้หรือโลหะ

1.3ทักษะความสามารถของผู้แสดง
ชำนาญเรื่องท่าทางการเซิ้งโปรลาง

1.4คุณค่าหรือประโยชน์ที่ได้รับจากการแสดง
ได้ความสนุกสนาน

2.ประเมินคุณภาพด้านองค์ประกอบของการแสดง
2.1เครื่องแต่งกายประกอบการแสดง
ใช้ผู้แสดงหญิงล้วนสวมเสื้อแขนกระบอกสีพื้น นุ่งผ้ามัดหมี่ใช้ผ้าสไบเฉียงไหล่ ผูกโบว์ตรงเอว ผมเกล้ามวยทัดดอกไม้

2.2ดนตรีประกอบในการแสดง
การเล่นทำนองดนตรีของโปงลางจะใช้ลายเดียวกันกับ แคน และพิณ ลายที่นิยมนำมาจัดท่าประกอบการฟ้อน

2.3ฉาก แสง สี เสียง
ตามการแสดงที่แสดง

2.4อุปกรณ์ประกอบการแสดง
โปงลาง
แคน
พิณ
ซ่อ
ฉาบ
ฉิ่ง
กลอง

2.5ความงดงามโดยรวมของการแสดงแต่ละประเภท
มีความสนุกสนาน

# data[].attributes.body
น.ส.ณัฐธยาน์ แสงขนากาญจน์

1.ประเมินคุณภาพการแสดง
1.1บทละคร นางแก้วเป็นชาวบ้านเมืองมิถิลา เหตุที่นางมีชื่อเช่นนี้เพราะก่อนตั้งครรภ์ผู้เป็นมารดาได้ฝันว่าเทวดานำแก้วมาให้ พอให้กำเนิดบุตรสาวเลยตั้งชื่อว่า”แก้ว”แต่เนื่องจากฝบหน้าเหมือนม้า ชาวบ้านเรียกว่านางแก้วหน้าม้า ส่วนพระพินทองโอรสท้าวมงคลราชกับนางมณฑา
1.2รูปแบบการแสดง เป็นการแสดงละครนอกเรื่อง แก้วหน้าม้าได้มีรูปแบบการแสดงเป็นการแสดงละครนอกแบบหลวงสรุปได้ดังนี้ บทละครมีการปรับให้เหมาะสมกับการแสดง
1.3ทักษะความสามารถของผู้แสดงชำนาญการพูด ท่าสวยงาม
1.4คุณค่าหรือประโยชน์ที่ได้รับจากการแสดง
-คนดีได้ดีทำชั่วได้ชั่ว
-คนเราต้องมีความเข้มแข็งเสียสละรู้จักให้อภัย
2.ประเมินด้านองค์ประกอบของการแสดง
2.1เครื่องแต่ฃกายประกอบการแสดงแกเวหย้าม้าแต่งตัว เป็นนาโยประดิษฐ์ ที่สร้างขึ้นมาใหม่โดยจับตอนจากละครนอกเรื่องแก้วน้าม้า พระปิ่นทองไปทรงว่าวและสายป่านเกิดขาดว่าวลอยไปตกหน้าบ้านนางแก้วหน้าม้า พระปิ่นทองตามมาขอคืน นางก็ยื่นข้อเสนอว่าต้องสัญญาจะรับนางไปเป็นมเหสีในวังจึงจะคืนว่าวให้ พระปิ่นทองก็แสร้งรับปากเพื่อหลอกเอาว่าวคืนนางจึงแต่งตัวอย่างสวยงามรอท่าเพื่อที่จะเข้าวัง
2.2ดนตรีในการประกอบการแสดง
วงปี่พาทย์
2.3ฉาก แสง สี เสียง
แสงที่ใช้ในการแสดงช่วยให้การแสดงนั้นดูสวยงาม และสร้างบรรยากาศตามที่ต้องการ แสงมี ความสำคัญในการให้ความสว่าง บอกเวลา และการสร้างอารมณ์ โดยเฉพาะจะช่วยในการสร้างอารมณ์ เช่น สีเขียวให้ความรู้สึกสดชื่น สีแดงให้ความรู้สึกเร่าร้อน ตื่นเต้น สีชมพูให้ความรู้สึกอ่อนหวาน เป็นต้น  แต่ในการใช้แสงสีนั้นจะต้องระวังหากใช้สีของแสงผิด สีของเสื้อผ้าของผู้แสดงจะเปลี่ยนไป ส่วนเสียงนั้นมี ส่วนช่วยให้การแสดงนั้นดูสมจริง เช่น ฉากฝนตกจะมีการทำเสียงฟ้าร้อง ฟ้าผ่าประกอบในการแสดง เป็น ต้น ทำให้ผู้ชมเกิดอารมณ์คล้อยตามและมีอารมณ์ร่วมไปกับการแสดง
2.4อุปกรณประกอบการแสง
โต๊ะ หมอน หรือ เก้าอี้
2.5ความงดงามโดยรวมของการแสดงแต่ละประเภท
สนุกสนานสวยหน้ารับชม

# data[].attributes.attachment_caption
นางสาวทิพปภา พอดี เลขที่15 ชั้นม.4/2

# data[].attributes.body
1. การประเมินคุณค่าของการแสดงต่างๆ
1.1 บทละคร : รำกลองยาว เป็นการแสดงที่กรมศิลปากรปรับมาจากการละเล่นของชาวบ้านและต่อมาก็ได้นำไปเผยแพร่ศิลปวัฒนธรรมรุ่นสู่รุ่น
1.2 รูปแบบการแสดง
กลองยืน หมายถึง ผู้ตีกลองยืนจังหวะให้ผู้แสดงท่ารำ
กลองรำ หมายถึง ผู้แสดงเป็นคู่ชาย-หญิง จะแสดงกี่คู่ก็ได้
1.3 ทักษะความสามารถของผู้แสดง
1.รูปแบบของการแสดง
2.ประเภทของการแสดง
3.กระท่า ลีล่าท่ารำ
4.ความสามารถของผู้แสดง ในการรำต่างๆ
5.องค์ประกอบอื่นๆ เช่น การแต่งกาย แสง สี เสียง เป็นต้น
6.การประเมินคุณค่าของการแสดงต่างๆ
1.4 คุณค่าหรือประโยชน์ที่ได้รับจากการแสดง
คุณค่าและความงามของการแสดงชุดรำกลองยาว ในฐานะที่เป็นศิลปะพื้นบ้านของภาคกลางเป็นชุดการแสดงที่สะท้อนให้เห็นวัฒนธรรมประเพณี เช่น ขบวนแห่นาค

2.ประเมินคุณภาพด้านองค์ประกอบของการแสดง
2.1 เครื่องแต่งกายประกอบการแสดง
องค์ประกอบอื่นๆ เช่น การแต่งกาย แสง สี เสียง เป็นต้น
2.2 ดนตรีในการประกอบการแสดง
เพลงที่ใช้ประกอบการแสดงรำกลองยาว ไม่มีชื่อเพลงบันทึกไว้เป็นหลักฐาน แต่มีทำนองเพลงอยู่ในกลุ่มพม่ากลองยาว
2.3 ฉาก แสง สี เสียง
1.แสง สี เสียง เป็นตัวช่วยสร้างบรรยากาศ ให้ผู้ฝมมีความเพลิดเพลิน
2.ฉาก ฉากที่ประดิษฐ์ขึ้นมาเสริม
3.อุปกรณ์ประกอบฉากและการแสดง จัดแต่งตามลักษณะของฉาก
4.สถานที่จัดการแสดง สถานรำกลองยาวต้องเป็นพื้นที่กว่า
2.4 อุปกรณ์ในการแสดง
กลองยาว 4 ใบ , ฉิ่ง 1 คู่ , ฉาบ 1 คู่ , โหม่ง 1 ใบ ,
ฆ้อ ง 1 ใบ
2.5ความงดงามโดยรวมของการแสดงแต่ละประเภท :
1  ความงามในกระบวนท่ารำที่สัมพันธ์กับกลองยาว
2.ความงามที่เกิดจากความต่อเนื่องของท่ารำ
3.ความงามที่เกิดจากความสัมพันธ์กับองค์ประกอบอื่นๆ เช่นเครื่องแต่งกาย ความไพเราะของทำนองเพลง ความงามที่เกิดจากองค์ประกอบต่างๆ

# data[].attributes.attachment_caption
นางสาว ไปรยา ช่อระกำ เลขที่24 ม.4/2

# data[].attributes.body
1.ประเมินคุณภาพด้านการแสดง
1.1 บทละคร
เซิ้งโปงลาง เป็นการแสดงของชาวไทยภาคอีสาน นิยมเล่นกันมากในจังหวัดกาฬสินธุ์ การแสดงจะมีทั้งหญิงและชาย ใช้ท่ารำที่ประดิษฐ์ขึ้นตามทำนองเพลง

1.2รูปแบบการแสดง
โปงลางเดิมเป็นชื่อของโปงที่แขวนอยู่ที่คอของวัวต่าง โปงทำด้วยไม้หรือโลหะ ที่เรียกว่าโปงเพราะส่วนล่างปากของมันโตหรือพองออก

1.3ทักษะความสามารถของผู้แสดง
ชำนาญเรื่องท่าทางการเซิ้งโปรลาง

1.4คุณค่าหรือประโยชน์ที่ได้รับจากการแสดง
ได้ความสนุกสนาน

2.ประเมินคุณภาพด้านองค์ประกอบของการแสดง
2.1เครื่องแต่งกายประกอบการแสดง
ใช้ผู้แสดงหญิงล้วนสวมเสื้อแขนกระบอกสีพื้น นุ่งผ้ามัดหมี่ใช้ผ้าสไบเฉียงไหล่ ผูกโบว์ตรงเอว ผมเกล้ามวยทัดดอกไม้

2.2ดนตรีประกอบในการแสดง
การเล่นทำนองดนตรีของโปงลางจะใช้ลายเดียวกันกับ แคน และพิณ ลายที่นิยมนำมาจัดท่าประกอบการฟ้อน

2.3ฉาก แสง สี เสียง
ตามการแสดงที่แสดง

2.4อุปกรณ์ประกอบการแสดง
โปงลาง
แคน
พิณ
ซ่อ
ฉาบ
ฉิ่ง
กลอง

2.5ความงดงามโดยรวมของการแสดงแต่ละประเภท
มีความสนุกสนานและได้รับวัฒนธรรมของภาคอีสาน

# data[].attributes.headline
นายวิทวัส ตากกระโทก 

# data[].attributes.body
นายวิทวัส ตากกระโทก เลขที่29 ชั้นม.4/2
1.ประเมินคุณภาพด้านการแสดง
1.1 บทละคร
-โขน
1.2 รูปแบบการแสดง
-ละครใน
1.3 ทักษะความสามารถของผู้แสดง
-มีความสามารถ,ความอดทน
1.4คุณค่าหรือประโยชน์ที่ได้รับจากการแสดง
-เกิดจินตนาการและความหมายลึกซึ้ง
2. ประเมินคุณภาพด้านองค์ประกอบของการแสดง
2.1 เครื่องแต่งกายประกอบการแสดง
-1. ตัวพระ สวมเสื้อแขนยาวปักดิ้น และเลื่อม มีอินทรธนูที่ไหล่ ส่วนล่างสวมสนับเพลา ไว้ข้างใน นุ่งผ้ายกจีบโจงไว้หางหงส์ทับสนับเพลา ด้านหน้ามีชายไหวชายแครงห้อยอยู่ ศีรษะสวมชฎา สวมเครื่องประดับต่างๆ เช่น กรองคอ ทับทรวง ตาบทิศ ปั้นเหน่ง ทองกร กำไลเท้า เป็นต้น แต่เดิมตัวพระจะสวมหัวโขน แต่ภายหลังไม่นิยม เพียงแต่แต่งหน้า และสวมชฎาแบบละครในเท่านั้น
-2. ตัวนาง สวมเสื้อแขนสั้นเป็นชั้นในแล้วห่มสไบทับ ทิ้งชายไปด้านหลังยาวลงไปถึงน่อง ส่วนล่างนุ่งผ้ายกจีบหน้า ศีรษะสวมมงกุฎ รัดเกล้า หรือกระบังหน้าตามแต่ฐานะของตัวละคร ตามตัวสวมเครื่องประดับต่างๆ เช่น กรองคอ สังวาล พาหุรัด เป็นต้น แต่เดิมตัวนางที่เป็นตัวยักษ์ เช่น นางสำมนักขา นางกากนาสูร จะสวมหัวโขน แต่ภายหลังมีการแต่งหน้าไปตามลักษณะของตัวละครนั้นๆโดยไม่สวมหัวโขนบ้าง
-3. ตัวยักษ์ เครื่องแต่งกายส่วนใหญ่คล้ายตัวพระ จะแตกต่างกันที่การนุ่งผ้า คือ ตัวยักษ์จะนุ่งผ้าไม่มีหางหงส์ แต่มีผ้าปิดก้นลงมาจากเอว ส่วนศีรษะสวมหัวโขนตามลักษณะของตัวละคร ซึ่งมีอยู่ประมาณร้อยชนิด
-4. ตัวลิง เครื่องแต่งกายส่วนใหญ่คล้ายตัวยักษ์ แต่มีหางลิงห้อยอยู่ใต้ผ้าปิดก้นอีกที สวมเสื้อตามสีประจำตัวในเรื่องรามเกียรติ์ ไม่มีอินทรธนู ตัวเสื้อปักลายขดเป็นวง สมมุติว่าเป็นขนตามตัวลิง ส่วนศีรษะสวมหัวโขนตามลักษณะของตัวละคร ซึ่งมีอยู่ประมาณ 40 ชนิด
2.2 ดนตรีในการประกอบการแสดง
-วงปี่พาทย์
2.3 ฉาก แสง สี เสียง
-1.ฉาก
-จัดฉากประกอบตามท้องเรื่อง
2.แสงและสี ใช้ในการแสดง
-มีความเหมาะสมสัมพันธ์กับเครื่องแต่งกาย ทำให้การแต่งกายในการแสดงมีความสวยงามโดเด่น
3.เสียง
-มีผู้ขับร้องแทน
2.4 อุปกรณ์ประกอบการแสดง
-อุปกรณ์ในการแสดงโขน เช่น ตอนศึกวิรุญจำบัง จะมีตาข่ายเพชร ผ้าพยนต์ ม้า และการแสดงตอนอื่นๆ มีอุปกรณ์เช่น ราชรถ กลด กล่องดวงใจ ตลอดจนเรื่องของการใช้อุปกรณ์เหล่านั้น
2.5 ความงดงามโดยรวมของการแสดงแต่ละประเภท
-ทำให้เกิดความไพเราะและเสริมความงดงามของบท

# data[].attributes.body
นางสาวรวิพร สายพิณ ม.4/2 เลขที่41
1.ประเมินคุณภาพด้านการแสดง
1.1 บทละคร
-โขน
1.2 รูปแบบการแสดง
-ละครใน
1.3 ทักษะความสามารถของผู้แสดง
-มีความอดทน มีความพยายาม
1.4 คุณค่าหรือประโยชน์ที่ได้รับจากการแสดง
-เกิดจินตนาการให้คิดตามเรื่องราว
2.ประเมินคุณภาพด้านองค์ประกอบของการแสดง
- ตัวพระสวมเสื้อแขนยาวปักดิ้นเเละเลื่อม มีอินธนูที่ไหล่ ส่วนล่างสวมสนับเพลาไว้ข้างใน ศีรษาสวมชฎา และเครื่องประดับต่างๆ เช่น ทับทรวง ทองกร กำไลเท้า
-ตัวนาง สวมเสื้อแขนสั้นเป็นชั้นในแล้วห่มสไบทับ ทิ้งชายไปด้านหลัง ส่วนล่างนุ่งผ้ายกจีบหน้า ศีรษาสวมมงกุฏ รัดเกล้าตามฐานะ แต่เดิมตัวนางที่เป็นตัวยักษ์ เช่น นางกากนาสูร ภายหลังมีการแต่งหน้าไปตามลักษณะของตัวละครนั้น
- ตัวยักษ์ เครื่องแต่งกายส่วนใหญ่คล้ายตัวพระ จะแตกต่างกันที่การนุ่งผ้า แต่มีผ้าปิดก้นลงมาจากเอว
-ตัวลิง เครื่องแต่งกายส่วนใหญ่คล้ายตัวพระ แต่มีหางลิงห้อยอยู่ สวมเสื้อตามสีประจำตัวเรื่อง
2.2 ดนตรีประกอบการแสดง
-วงปี่พาทย์
2.3 ฉาก แสง สี เสียง
- ฉาก จัดตามท้องเรื่อง
- แสงเเละสีใช้ในการแสดงมีความเหมาะสมและสัมพันธ์กับเครื่องแต่งกาย
- เสียง มีผู้ขับร้องเเทน
2.4 อุปกรณ์ประกอบการแสดง
- เช่น ตอนศึกวิรุญจำบัง จะมีตาข่ายเพชร ผ้าพยนต์ ม้า
2.5 ความงดงามโดยรวมของกรรแสดง
-ทำให้เกิดความไพเราะงดงามน่าสนใจ

# data[].attributes.headline
ละครโนห์ราชาตรี

# data[].attributes.subject
ละครโนห์ราชาตรี

# data[].attributes.body
น.ส.เชอร์รี่ สิมลี ม.4/2 เลขที่17
ประเมินคุณภาพด้านการแสดง
1.1.บทละคร
เป็นละครที่ดั้งเดิมเก่าแก่ที่สุด มีมาตั้งแต่สมัยกรุงศรีอยุธยา
สมัยรัชกาลที่ 6 ทรงให้ข้อสังเกตว่า ละครโนราชาตรีนี้มีลักษณะเป็นละครเร่ คือ อพยพกันไปเล่นตามตำบลต่างๆ เหมือนละครเร่ชนิดหนึ่งของอินเดียเรียกว่า ละครยาตรา
คำว่า ชาตรี นิยมเรียกกันในภาคกลางส่วนภาคใต้เรียกว่า โนรา อาจเรียก ตามเรื่องที่นิยมแสดงกันมาก คือ มโนราห์ ซึ่งเป็นเรื่องจากปัญญาสชาดก (ชาดก 50 เรื่องของพุทธศาสนา)

1.2. รูปแบบการเเสดง
มีทำนองเพลงร้องเป็นการเฉพาะ ใช้ตัวละครน้อย เดิมเป็นชายล้วน ตัวนายโรงจะแต่งตัวยืนเครื่องเสมอ ตัวละครที่ไม่สำคัญไม่แต่งตัวยืนเครื่อง กระบวนรำไม่สู้ประณีตนัก

1.3. ทักษะความสามารถของผู้แสดง
มีความงดงาม
1.4.คุณค่าหรือประโยชน์ได้รับจากการแสดง
อดทด
2. ประเมินคุณภาพด้านองค์ประกอบของการแสดง
2.1. เครื่องเเต่งกายประกอบการแสดง
ละครชาตรีแต่โบราณไม่สวมเสื้อ เพราะทุกตัวใช้ผู้ชายแสดง ตัวยืนเครื่องซึ่งเป็นตัวที่แต่งกายดีกว่าตัวอื่นก็นุ่งสนับเพลา นุ่งผ้าคาดเจียระบาดมีห้อยหน้า ห้อยข้าง สวมสังวาล ทับทรวง กรองคอกับตัวเปล่า บนศีรษะสวมเทริดเท่านั้น การผัดหน้าในสมัยโบราณใช้ขมิ้นลงพื้นสีหน้าจนนวลปนเหลือง ไม่ใช่ปนแดงอย่างเดี๋ยวนี้ ส่วนการแต่งกายในสมัยปัจจุบันมักนิยมแต่งเครื่องละครสวยงาม เรียกตามภาษาชาวบ้านว่า "เข้าเครื่องหรือยืนเครื่อง"

2.2. ดนตรีในการประกอบการเเสดง
วงปี่พาทย์ชาตรี ประกอบด้วยปี่นอก ๑ เลา กลองเล็ก ๑ คู่ (กลองชาตรี) โทนชาตรี๑ คู่ฆ้องคู่ฉิ่ง กรับ ปี่นอก กรับ โทนชาตรี ฆ้องคู่ ฉิ่ง กลองชาตรี

2.3. ฉาก แสง สี เสียง
ฉาก:ตามท้องเรื่อง เสียง:มีคนพากย์
2.4. อุปกรณ์ประกอบการแสดง
วงปี่พาทย์ชาตรี ประกอบด้วยปี่นอก ๑ เลา กลองเล็ก ๑ คู่ (กลองชาตรี) โทนชาตรี๑ คู่ฆ้องคู่ฉิ่ง กรับ ปี่นอก กรับ โทนชาตรี ฆ้องคู่ ฉิ่ง กลองชาตรี

2.5.ความงดงามโดยรวมของการแสดงแต่ล่ะประเภท
ความสวยงาม

# data[].attributes.attachment_caption
นางสาวณัฐธิดา พิมนนท์ ม4/2 เลขที่20

# data[].attributes.body
1ประเมินคุณภาพด้านการแสดง
1.1บทละคร:เป็นละครแบบผสม ผู้ให้กำเนิดละครพันทางคือ เจ้าพระยามหินทร์ศักดิ์ธำรง (เพ็ง เพ็ญกุล) ท่านเป็นเจ้าของคณะละครมาตั้งแต่สมัยรัชกาลที่ ๔ แต่เพิ่งมาเป็นหลักฐานมั่นคงในรัชกาลที่ ๕ ซึ่งแต่เดิมก็แสดงละครนอก ละครใน
1.2รูปแบบการแสดง:ส่วนมากดัดแปลงมาจากบทละครนอก เรื่องที่แต่งขึ้นในระยะหลังก็มี เช่น พระอภัยมณี เรื่องที่แต่งขึ้นจากพงศาวดารของไทยเอง และของชาติต่างๆ
1.3ทักษะความสามารถของผู้แสดง:มักนิยมใช้ผู้แสดงชาย และหญิงแสดงตามบทบาทตัวละครที่ปรากฏในเรื่อง
1.4คุณค่าหรือประโยชน์ที่ได้รับจากการแสดง:
2ประเมินคุณภาพด้านองค์ประกอบของการแสดง
2.1เครื่องแต่งกายประกอบการแสดง:ไม่แต่งกายตามแบบละครรำทั่วไป แต่จะแต่งกายตามลักษณะเชื้อชาติ เช่น แสดงเกี่ยวกับเรื่องมอญ ก็จะแต่งแบบมอญ แสดงเกี่ยวกับเรื่องพม่า ก็จะแต่งแบบพม่า เป็นต้น
2.2ดนตรีในการประกอบการแสดง:มักนิยมใช้วงปี่พาทย์ไม้นวม เรื่องใดที่มีท่ารำ เพลงร้อง และเพลงดนตรีของต่างชาติผสมอยู่ด้วย ก็จะเพิ่มเครื่องดนตรีเป็นสัญลักษณ์ของภาษาเรียกว่า "เครื่องภาษา" เข้าไปด้วย
2.3ฉาก แสง สี เสียง:ฉากตามท้องเรื่อง เสียงสี ตามความเหมาะสม เสียงขับร้อง
2.4อุปกรณ์ประกอบการแสดง:ดาบ
2.5ความงดงามโดยรวมของการแสดงแต่ละประเภท:ได้รับชมความสนุกสนานและเข้าใจวัฒนธรรม

# data[].attributes.attachment_caption
นางสาวเจตสุภา หงษ์ศิลา ชั้น.4/2 เลขที่16

# data[].attributes.headline
เรื่องศึกมัยราพณ์

# data[].attributes.subject
เรื่องศึกมัยราพณ์

# data[].attributes.body
1.ประเมินด้านการแสดง
1.1บทละคร
ไมยราพเจ้าเมืองบาดาล มีกล้องยาวิเศษพร้อมมนต์สะกด เมื่อเป่ายา
และร่ายมนต์ก็สามารถสะกดคนให้หลับหมดได้ ไมยราพได้รับบัญชาจากทศกัณฐ์ให้มาช่วยรบกับพระรามก่อนทำศึกกับพระราม ไมยราพฝันเป็นลางว่า มีดาวดวงน้อยเปล่งรัศมีมาบดบังดวงจันทร์ โหรทำนายว่าพระญาติ(ไวยวิก)จะได้ขึ้นครองเมืองแทน ไมยราพจึงหาทางป้องกันมิให้เป็นไปตามคำทำนายโดยการจับไวยวิกและมารดาคือนางพิรากวน(พี่สาวของไมยราพ)ไปขังไว้ ฝ่ายพระรามก็ฝันว่าราหูมาบดบัง
พระอาทิตย์แล้วจับไปได้ พิเภกทำนายว่าพระรามจะถูกลักพาตัวไปแต่จะรอดกลับมาได้ เมื่อใดที่พระอาทิตย์ขึ้นพระรามจะพ้นเคราะห์ หนุมานจึงพยายามหาทางป้องกันโดยเนรมิตกายให้ใหญ่อมพลับพลาที่ประทับของพระรามเอาไว้ แต่ไมยราพซึ่งปลอมตัวเป็นพลทหารลิงแอบล่วงรู้ความลับนี้ จึงเหาะขึ้นไปบนอากาศกวัดแกว่งกล้องทิพย์ทำให้เกิดความสว่าง พลลิงทั้งหลายที่อยู่ยามเข้าใจว่าเป็นเวลาเช้าแล้วก็พากันละเลยต่อหน้าที่ บ้างก็นอนหลับ บ้างก็หยอกล้อกัน
ไมยราพจึงย่องเข้าไปเป่ายาสะกดไพร่พลในกองทัพของพระรามจนหลับใหลไปหมด แล้วจึงแบกพระรามพาแทรกแผ่นดินไปยังเมืองบาดาล เมื่อถึงเมืองบาดาลไมยราพสั่งให้นำพระรามไปขังไว้ในกรงเหล็ก และนำไปไว้ยังดงตาลท้ายเมืองบาดาล จัดทหารยักษ์จำนวนโกฏิหนึ่ง( ๑๐ ล้านตน)เฝ้าเอาไว้อย่างแน่นหนา และสั่งให้นางพิรากวนตักน้ำใส่กระทะใหญ่เพื่อเตรียมต้มพระรามกับไวยวิกในวันรุ่งขึ้น ทางกองทัพของพระรามเมื่อทราบว่าพระรามถูกลักพาตัวไปให้หนุมานตามไปช่วยพระรามที่เมืองบาดาล ระหว่างทางหนุมานได้พบกับด่านต่าง ๆ หลายด่าน คือ ด่านกำแพงหินที่มียักษ์รักษานับพัน ด่านช้างตกมัน ด่านภูเขากระทบกันเป็นเปลวไฟ ด่านยุงตัวโตเท่าแม่ไก่ และด่านมัจฉานุ(บุตรของหนุมานกับนางสุพรรณมัจฉา) หนุมานสามารถผ่านด่านต่างๆได้ และได้ขอให้มัจฉานุบอกทางไปยังเมืองบาดาลให้ แต่มัจฉานุนึกถึงพระคุณของไมยราพที่ชุบเลี้ยงตนเป็นบุตรบุญธรรม จึงเลี่ยงบอกทางไปเมืองบาดาลให้หนุมานทราบเป็นความนัยให้หนุมานนึกเดาเอา หนุมานจึงตามไปถึงเมืองบาดาลพบนางพิรากวนออกมาตักน้ำตามคำสั่งของไมยราพ จึงขอให้นางพิรากวนพาเข้าเมืองบาดาลโดยการแปลงเป็นใยบัวติดสใบนางเข้าไป หนุมานค้นหาพระรามจนพบแล้วร่ายมนต์สะกดยักษ์ที่อยู่เวรยามให้หลับหมดพาพระรามออกมาจากเมืองบาดาลและไปฝากเทวดาที่เขาสุรกานต์ให้ช่วยดูแลพระราม ส่วนตนเองก็ย้อนกลับไปสู้กับไมยราพ และฆ่าไมยราพตายในที่สุด

1.2 รูปแบบการแสดง
กระบวนท่ารำเพลงดำเนินพราหมณ์ แบ่งออกเป็น 3 ส่วน ส่วนที่ 1 ประกอบด้วยกระบวนท่ารำไม้เดิน 4 ไม้เดิน ส่วนที่ 2 ประกอบด้วยกระบวนท่ารำไม้เดิน 8 ไม้เดิน ส่วนที่ 3 กระบวนท่ารำในเพลงรัว 3) กระบวนท่ารำเพลงหน้าพาทย์ดำเนินพราหมณ์ มีโครงสร้างท่ารำ ส่วนที่ 1 โครงสร้างท่ารำมี 4 ท่า ประกอบด้วย ท่าที่ 1 (ท่าหงายมือต่ำ) ท่าที่ 2 (ท่าแทงมือตั้งวงบน) ท่าที่ 3 (ท่าผาลา) ท่าที่ 4 (ท่าจีบยาว) ส่วนที่ 2 มีโครงสร้างท่ารำ 1 ท่า ได้แก่ท่าสูง ส่วนที่ 3 มีโครงสร้างท่ารำ 1 ท่า คือท่าพิสมัยเรียงหมอน
1.3ทักษะความสามารถของผู้แสดง
มีความถนัดด้านการต่อสู้ใช้อาวุธลีลาท่าทางน่าจับจ้องอ่อนช้อยสวยงามมีความมั่นใจ
1.4คุณค่าหรือประโยชน์ที่ได้รับจากการแสดง
การรำที่งดงามรำสวยอ่อนช้อยและแม่นยำการพูดวาจาที่ใช้และยังได้รู้เรื่องราวของเรื่องศึก มัย ราพณ์
2.การประเมินคุณภาพด้านองค์ประกอบของการแสดง
2.1 เครื่องแต่งกายประกอบการแสดง
"ชุด ตัวพระ ตัวนาง ตัวยักษ์ ตามการแสดง"
2.2ดนตรีในการประกอบการแสดง
ระนาดเอก
ฆ้องวงใหญ่
ตะโพน
กลองทัด
ปี่ใน
ฉิ่ง
กรับ
โกร่ง
และมีการร้องประกอบ
2.3 ฉาก แสง สี เสียง
วัดพระราชวังเมืองบาดาลมีฉากที่หนุมานอมพลับพลาหรือตอนวานอนสลบสไหล
2.4อุปกรณ์และการประกอบการแสดง
ฆ้องกระแต ดอกบัว ประตูเมือง ตาชั่ง กระออม โรงพิธีไมยราพย์ กระทะ
2.5ความงดงามโดยรวมของการแสดงแต่ละประเภท
มีการนำเป็นจังหวะพร้อมเพียงกันและมีฉากหลังให้รู้อริยาบทว่ากำลังอยู่ที่ไหนทำอะไรรำงดงามและพร้อมเพียงแสดงได้ดีพร้อมรำเข้ากับจังหวะของการพูดการเอ่ยวาจา

# data[].attributes.headline
ละครไทยเรื่องสังข์ทอง

# data[].attributes.subject
ละครไทยเรื่องสังข์ทอง

# data[].attributes.body
นางสาวเบญจมาศ เกษชม ม.4/2 เลขที่18
1.ประเมินคุณภาพด้านการแสดง
1.1บทละคร
-ละครจักๆวงๆ
1.2รูปแบบการแสดง
-ละครนอก
1.3ทักษะความสามารถของผู้แสดง
-มีการต่อสู้ ความแข็งแรง
1.4คุณค่าหรือประโยชน์ที่ได้รับจากการแสดง
-มีข้อคิดคำสอน สอนสติปัญญา
2.ประเมินคุณภาพด้านองค์ประกอบของการแสดง
2.1เครื่องแต่งการประกอบการแสดง
-เครื่องแต่งกาย แต่งกายยืนเครื่องพระแขนยาวสีเหลืองทองตามสีของตัวละครที่ปรากฏในบทพระราช นิพนธ์ ด้วยเหตุที่ว่าพระสังข์ลอบลงไปชุบองค์ในบ่อทองของนางพันธุรัตน์ ผิวพรรณร่างกายจึงมีสีทองอร่าม คล้ายทองคานพคุณ
2.2ดนตรีในการประกอบการแสดง
-ไม่มี
2.3ฉาก แสง สี เสียง
1.ฉากแบบกลางแจ้ง
2.แสงแบบให้ความสว่าง
3.สีแบบต้องมีความสัมพันธ์กัน
4.-
2.4อุปกรณ์การแสดงประกอบละคร
-หอยสังข์
2.5ความงดงามโดยรวมของการแสดงแต่ละประเภท
-ได้ดูการเเสดงที่สนุกสนาน เพลิดเพลิน

# data[].attributes.headline
ละครใน เรื่องอิเหนา

# data[].attributes.subject
ละครใน เรื่องอิเหนา

# data[].attributes.body
นางสาวพิมพ์ชนก วิเศษสิงห์ ชั้นม.4/2 เลขที่19
1.ประเมินคุณภาพด้านการเเสดง
1.1บทละคร
ละครรำเเบบมาตรฐาน
1.2รูปเเบบการเเสดง
ละครใน
1.3 ทักษะความสามารถของผู้แสดง
ออนช้อยงดงาม
1.4คุณค่าหรือประโยชน์ที่ได้รับจากการ
เเสดง
ความกล้าหาญ รักษาคำสัตย์
2ประเมินคุณภาพด้านองค์ประกอบของการแสดง
2.1 เครื่องแต่งกายประกอบการแสดง
เเบบยืนเครื่องพระ
2.2 ดนตรีในการประกอบการแสดง
วงปี่พาทย์เครื่องห้า
2.3. ฉาก แสง สี เสียง
ฉาก
จัดตามท้องเรื่อของ
เเสงสี
ปรับให้เหมาะสมกับการเเสดง
เสียง
มีการพูดการเจรจา
2.4. อุปกรณ์ในการแสดง
กริช ม้า ธง
2.5 ความงดงามโดยรวมของการแสดง แต่ละประเภท
ฉากก็มีความงดงาม
การเเสดงก็มีความสวยงามงดงาม

# data[].attributes.attachment_link.title
ดาวน์โหลด (2)

# data[].attributes.headline
โขนรามเกียรติ์

# data[].attributes.subject
โขนรามเกียรติ์

# data[].attributes.body
นางสาวปิยะฉัตร จรกา ม.4/2 เลขที่40
1.ประเมินคุณภาพด้านการแสดง
1.1 บทละคร
-โขน
1.2 รูปแบบการแสดง
-ละครใน
1.3 ทักษะความสามารถของผู้แสดง
-มีความสามารถ,ความอดทน
1.4คุณค่าหรือประโยชน์ที่ได้รับจากการแสดง
-เกิดจินตนาการและความหมายลึกซึ้ง
2. ประเมินคุณภาพด้านองค์ประกอบของการแสดง
2.1 เครื่องแต่งกายประกอบการแสดง
-1. ตัวพระ สวมเสื้อแขนยาวปักดิ้น และเลื่อม มีอินทรธนูที่ไหล่ ส่วนล่างสวมสนับเพลา ไว้ข้างใน นุ่งผ้ายกจีบโจงไว้หางหงส์ทับสนับเพลา ด้านหน้ามีชายไหวชายแครงห้อยอยู่ ศีรษะสวมชฎา สวมเครื่องประดับต่างๆ เช่น กรองคอ ทับทรวง ตาบทิศ ปั้นเหน่ง ทองกร กำไลเท้า เป็นต้น แต่เดิมตัวพระจะสวมหัวโขน แต่ภายหลังไม่นิยม เพียงแต่แต่งหน้า และสวมชฎาแบบละครในเท่านั้น
-2. ตัวนาง สวมเสื้อแขนสั้นเป็นชั้นในแล้วห่มสไบทับ ทิ้งชายไปด้านหลังยาวลงไปถึงน่อง ส่วนล่างนุ่งผ้ายกจีบหน้า ศีรษะสวมมงกุฎ รัดเกล้า หรือกระบังหน้าตามแต่ฐานะของตัวละคร ตามตัวสวมเครื่องประดับต่างๆ เช่น กรองคอ สังวาล พาหุรัด เป็นต้น แต่เดิมตัวนางที่เป็นตัวยักษ์ เช่น นางสำมนักขา นางกากนาสูร จะสวมหัวโขน แต่ภายหลังมีการแต่งหน้าไปตามลักษณะของตัวละครนั้นๆโดยไม่สวมหัวโขนบ้าง
-3. ตัวยักษ์ เครื่องแต่งกายส่วนใหญ่คล้ายตัวพระ จะแตกต่างกันที่การนุ่งผ้า คือ ตัวยักษ์จะนุ่งผ้าไม่มีหางหงส์ แต่มีผ้าปิดก้นลงมาจากเอว ส่วนศีรษะสวมหัวโขนตามลักษณะของตัวละคร ซึ่งมีอยู่ประมาณร้อยชนิด
-4. ตัวลิง เครื่องแต่งกายส่วนใหญ่คล้ายตัวยักษ์ แต่มีหางลิงห้อยอยู่ใต้ผ้าปิดก้นอีกที สวมเสื้อตามสีประจำตัวในเรื่องรามเกียรติ์ ไม่มีอินทรธนู ตัวเสื้อปักลายขดเป็นวง สมมุติว่าเป็นขนตามตัวลิง ส่วนศีรษะสวมหัวโขนตามลักษณะของตัวละคร ซึ่งมีอยู่ประมาณ 40 ชนิด
2.2 ดนตรีในการประกอบการแสดง
-วงปี่พาทย์
2.3 ฉาก แสง สี เสียง
-1.ฉาก
-จัดฉากประกอบตามท้องเรื่อง
2.แสงและสี ใช้ในการแสดง
-มีความเหมาะสมสัมพันธ์กับเครื่องแต่งกาย ทำให้การแต่งกายในการแสดงมีความสวยงามโดเด่น
3.เสียง
-มีผู้ขับร้องแทน
2.4 อุปกรณ์ประกอบการแสดง
-อุปกรณ์ในการแสดงโขน เช่น ตอนศึกวิรุญจำบัง จะมีตาข่ายเพชร ผ้าพยนต์ ม้า และการแสดงตอนอื่นๆ มีอุปกรณ์เช่น ราชรถ กลด กล่องดวงใจ ตลอดจนเรื่องของการใช้อุปกรณ์เหล่านั้น
2.5 ความงดงามโดยรวมของการแสดงแต่ละประเภท
-ทำให้เกิดความไพเราะและเสริมความงดงามของบท

# data[].attributes.attachment_caption
นางสาว จิรนันท์ รอดชีวะ ม.4/2 เลขที่.37

# data[].attributes.headline
เซิ้งกระติ้บข้าว

# data[].attributes.subject
เซิ้งกระติ้บข้าว

# data[].attributes.body
1.ประเมินคุณภาพด้านการแสดง
1.1 บทละคร
เซิ้งกระติบข้าว เป็นการแสดงของภาคอีสานที่เป็นที่รู้จักกันดี และแพร่หลายที่สุดชุดหนึ่ง จนทำให้คนทั่วไปเข้าใจว่า การแสดงของภาคอีสานมีลักษณะเป็นการรำเซิ้งเพียงอย่างเดียว

1.2รูปแบบการแสดง
มีลักษณะเป็นการรำเซิ้งเพียงอย่างเดียว เซิ้งกระติบข้าวได้แบบอย่างมาจากการเซิ้งบั้งไฟซึ่งแต่เดิมเซิ้งอีสานจริงๆ ไม่มีท่าทางอะไรมีแต่กินเหล้ายกมือไม้สะเปะสะปะให้เข้ากับจังหวะเสียงกลองไปตามใจ

1.3ทักษะความสามารถของผู้แสดง
ชำนาญเรื่องท่าทางการเซิ้ง และรู้จักวัฒนธรรม

1.4คุณค่าหรือประโยชน์ที่ได้รับจากการแสดง
ได้ความสนุกสนาน และวัฒนธรรมของภาคอีสาน

2.ประเมินคุณภาพด้านองค์ประกอบของการแสดง
2.1เครื่องแต่งกายประกอบการแสดง
ผู้แสดงใช้ผู้หญิงล้วน สวมเสื้อแขนกระบอกคอกลมสีพื้น นุ่งผ้าซิ่นมัดหมี่ ห่มผ้าสไบเฉียง ผมเกล้ามวยทัดดอกไม้ห้อยกระติ้บข้าวทางไหล่ซ้ายเฉียงไปทางขวา

2.2ดนตรีประกอบในการแสดง
กลองแต๊ะ กลองยาว แคน ฆ้องโหม่ง ฉิ่ง ฉาบ และกรับ

2.3ฉาก แสง สี เสียง
ตามการแสดงที่แสดง

2.4อุปกรณ์ประกอบการแสดง
กระติ้บข้าว

2.5ความงดงามโดยรวมของการแสดงแต่ละประเภท
มีความสนุกสนาน

# data[].attributes.headline
ประเมินละครไทยเรื่อง รามเกียรติ์

# data[].attributes.subject
ประเมินละครไทยเรื่อง รามเกียรติ์

# data[].attributes.body
นาวสาว วนัสนันท์ ศิรินันทวิทยา ม.4/2 เลขที่42
1.ประเมินคุณภาพด้านการแสดง
1.1 บทละคร
-โขน
1.2 รูปแบบการแสดง
-ละครใน
1.3 ทักษะความสามารถของผู้แสดง
-มีความสามารถ,ความอดทน
1.4คุณค่าหรือประโยชน์ที่ได้รับจากการแสดง
-เกิดจินตนาการและความหมายลึกซึ้ง
2. ประเมินคุณภาพด้านองค์ประกอบของการแสดง
2.1 เครื่องแต่งกายประกอบการแสดง
-1. ตัวพระ สวมเสื้อแขนยาวปักดิ้น และเลื่อม มีอินทรธนูที่ไหล่ ส่วนล่างสวมสนับเพลา ไว้ข้างใน นุ่งผ้ายกจีบโจงไว้หางหงส์ทับสนับเพลา ด้านหน้ามีชายไหวชายแครงห้อยอยู่ ศีรษะสวมชฎา สวมเครื่องประดับต่างๆ เช่น กรองคอ ทับทรวง ตาบทิศ ปั้นเหน่ง ทองกร กำไลเท้า เป็นต้น แต่เดิมตัวพระจะสวมหัวโขน แต่ภายหลังไม่นิยม เพียงแต่แต่งหน้า และสวมชฎาแบบละครในเท่านั้น
-2. ตัวนาง สวมเสื้อแขนสั้นเป็นชั้นในแล้วห่มสไบทับ ทิ้งชายไปด้านหลังยาวลงไปถึงน่อง ส่วนล่างนุ่งผ้ายกจีบหน้า ศีรษะสวมมงกุฎ รัดเกล้า หรือกระบังหน้าตามแต่ฐานะของตัวละคร ตามตัวสวมเครื่องประดับต่างๆ เช่น กรองคอ สังวาล พาหุรัด เป็นต้น แต่เดิมตัวนางที่เป็นตัวยักษ์ เช่น นางสำมนักขา นางกากนาสูร จะสวมหัวโขน แต่ภายหลังมีการแต่งหน้าไปตามลักษณะของตัวละครนั้นๆโดยไม่สวมหัวโขนบ้าง
-3. ตัวยักษ์ เครื่องแต่งกายส่วนใหญ่คล้ายตัวพระ จะแตกต่างกันที่การนุ่งผ้า คือ ตัวยักษ์จะนุ่งผ้าไม่มีหางหงส์ แต่มีผ้าปิดก้นลงมาจากเอว ส่วนศีรษะสวมหัวโขนตามลักษณะของตัวละคร ซึ่งมีอยู่ประมาณร้อยชนิด
-4. ตัวลิง เครื่องแต่งกายส่วนใหญ่คล้ายตัวยักษ์ แต่มีหางลิงห้อยอยู่ใต้ผ้าปิดก้นอีกที สวมเสื้อตามสีประจำตัวในเรื่องรามเกียรติ์ ไม่มีอินทรธนู ตัวเสื้อปักลายขดเป็นวง สมมุติว่าเป็นขนตามตัวลิง ส่วนศีรษะสวมหัวโขนตามลักษณะของตัวละคร ซึ่งมีอยู่ประมาณ 40 ชนิด
2.2 ดนตรีในการประกอบการแสดง
-วงปี่พาทย์
2.3 ฉาก แสง สี เสียง
-1.ฉาก
-จัดฉากประกอบตามท้องเรื่อง
2.แสงและสี ใช้ในการแสดง
-มีความเหมาะสมสัมพันธ์กับเครื่องแต่งกาย ทำให้การแต่งกายในการแสดงมีความสวยงามโดเด่น
3.เสียง
-มีผู้ขับร้องแทน
2.4 อุปกรณ์ประกอบการแสดง
-อุปกรณ์ในการแสดงโขน เช่น ตอนศึกวิรุญจำบัง จะมีตาข่ายเพชร ผ้าพยนต์ ม้า และการแสดงตอนอื่นๆ มีอุปกรณ์เช่น ราชรถ กลด กล่องดวงใจ ตลอดจนเรื่องของการใช้อุปกรณ์เหล่านั้น
2.5 ความงดงามโดยรวมของการแสดงแต่ละประเภท
-ทำให้เกิดความไพเราะและเสริมความงดงามของบท

# data[].attributes.headline
ประเมินละครไทยเรื่องรามเกียรติ์

# data[].attributes.subject
ประเมินละครไทยเรื่องรามเกียรติ์

# data[].attributes.body
นางสาวสุพาธดี กำจร ชั้นม.4/2 เลขที่28
1.ประเมินคุณภาพด้านการแสดง
1.1 บทละคร
โขน
1.2 รูปแบบการแสดง
ละครใน
1.3 ทักษะความสามารถของผู้แสดง
มีความชำนาญและอดทนในการแสดง
1.4คุณค่าหรือประโยชน์ที่ได้รับจากการแสดง
ก่อให้เกิดความไพเราะ เกิดจินตนาการและให้ความหมายที่ลึกซึ้งเกินความได้มากทำให้ผู้อ่านมีความรู้สึกประทับใจ
2. ประเมินคุณภาพด้านองค์ประกอบของการแสดง
2.1 เครื่องแต่งกายประกอบการแสดง
เครื่องแต่งกายโขน ได้เลียนแบบอย่างเครื่องแต่งกายของพระมหากษัตริย์ แบ่งได้ 3 ประเภท คือ
1. ศิราภรณ์ (เครื่องประดับศรีษะ) เช่น ชฎา มงกุฎ ปั้นจุเหร็จ รวมถึง หัวโขนด้วย
2. ภูษาภรณ์ (เสื้อผ้า เครื่องนุ่งห่ม) เช่น ฉลององค์(เสื้อ) สนับเพลา(กางเกง) ห้อยหน้า(ชายไหว) ห้อยข้าง(ชายแครง) พระภูษา(ผ้านุ่ง) รัดเอว ผ้าทิพย์ เจียระบาด สะไบ เป็นต้น
3. ถนิมพิมพาภรณ์ (เครื่องประดับต่าง ๆ) เช่น ปั้นเหน่ง(เข็มขัด) สังวาล ตาบหน้า ตาบทิศ ตาบหลัง อินทรธนู ธำมรงค์ แหวนรอบ ปะวะหล่ำ ทองกร กรองคอ สะอิ้ง พาหุรัด กำไลเท้า เป็นต้น
การแต่งกายโขน แบ่งออกเป็น 3 ฝ่าย ดังนี้ ฝ่ายมนุษย์-เทวดา (พระ นาง) ฝ่ายยักษ์ และฝ่ายลิง
2.2 ดนตรีในการประกอบการแสดง
โขนฉาก การบรรเลงของวงปี่พาทย์เป็นเช่นเดียวกับโขนโรงในเพียงแต่เปลี่ยนสถานที่แสดงเท่านั้น และมีการมีการร้องรับแบบละครใน
2.3 ฉาก แสง สี เสียง
1.ฉาก แบ่งเป็นชุดเป็นตอน เป็นฉาก และจัดฉากประกอบตามท้องเรื่อง
2.แสงและสี ใช้ในการแสดง ควรมีความเหมาะสมสัมพันธ์กับเครื่องแต่งกาย ทำให้การแต่งกายในการแสดงมีความสวยงามโดเด่น
3.เสียง เสียงใช้ในการแสดงเพื่อให้การแสดงมีความสมบูรณ์สวยงาม
2.4 อุปกรณ์ประกอบการแสดง
อุปกรณ์ในการแสดงโขน เช่น ตอนศึกวิรุญจำบัง จะมีตาข่ายเพชร ผ้าพยนต์ ม้า และการแสดงตอนอื่นๆ มีอุปกรณ์เช่น ราชรถ กลด กล่องดวงใจ ตลอดจนเรื่องของการใช้อุปกรณ์เหล่านั้น
2.5 ความงดงามโดยรวมของการแสดงแต่ละประเภท
ทำให้เกิดความไพเราะและเสริมความงดงามของบท

# data[].attributes.body
นาย อัครา อุทธา ม.4/2 เลขที่ 27
1.ประเมินคุณภาพด้านการแสดง
1.1 บทละคร
โขน
1.2 รูปแบบการแสดง
ละครใน
1.3 ทักษะความสามรถผู้แสดง
มีความชำนาญในการแสดง ซ้อมจนเข้าใจกันและกันเป็นอย่างเดียว อดทน
1.4 คุณค่าหรือประโยชน์ที่ได้รับจากการแสดง
นอกจากจะให้ความเพลิดเพลินแล้ว ตัวละครในเรื่องยังได้แสดงถึงคุณธรรมที่เป็นแบบอย่างในการดำเนินชีวิต
2.ประเมินคุณภาพด้านองค์ประกอบของการแสดง
2.1 เครื่องแต่งกายประกอบการแสดง
ตัวแสดงเอกเป็น กษัตริย์ หรือเทวดา จึงได้มีการสร้างเครื่องแต่งกายละครโดยการเลียนแบบจากเครื่องต้นอันเป็นเครื่องทรงของพระมหากษัตริย์ ซึ่งเรียกว่า ยืนเครื่อง ซึ่งคล้ายกับการแต่งกายของละครใน แต่แตกต่างที่ผู้แต่งกายตัวโขน มีหัวโขนเข้ามาประกอบในการสวมใส่ ซึ่งเป็นเอกลักษณ์ของการแสดงโขนอย่างหนึ่ง โดยมีรูปแบบการแต่งกายยืนเครื่องแตกต่างไปตามประเภทของตัวโขน ซึ่งองค์ประกอบของยืนเครื่อง ที่สำคัญ มี 3 ส่วนคือ
1.ศิราภรณ์ หมายถึง หัวโขน และเครื่องประดับศีรษะของตัวโขน
2.ถนิมพิมพาภรณ์ หมายถึง เครื่องประดับกาย
3.พัสตราภรณ์ หมายถึง เครื่องนุ่งห่มที่เป็นผ้า ซึ่งรวมถึงการกำหนดรูปแบบ ลักษณะลวดลาย สี และขนาดของเครื่องแต่งกายด้วย
2.2 ดนตรีในการประกอบการแสดง
ยกตัวอย่าง เช่น 1.โขนฉาก การบรรเลงของวงปี่พาทย์เป็นเช่นเดียวกับโขนโรงใน เพียงแต่เปลี่ยนสถานที่แสดงเท่านั้น และมีการมีการร้องรับแบบละครใน
2.โขนนั่งราว เป็นการแสดงบนโรงที่ปลูกสร้างขึ้น วิธีการแสดงและวงปี่พาทย์จะเหมือนกันกับโขนกลางแปลง แต่วงปี่พาทย์จะตั้งบนร้านที่ยกสูงขึ้น โดยวงหนึ่งจะตั้งหัวโรง อีกวงหนึ่งตั้งไว้ท้ายโรงหรือจะตั้งทางซ้าย และขวาของโรง แต่เดิมใช้ปี่พาทย์เครื่องห้า เพิ่งมาเพิ่มระนาดทุ้มกับฆ้องวงเล็กเป็นวงเครื่องคู่ในสมัยหลังนี้เอง ปี่พาทย์ทั้งสองวงนี้จะบรรเลงเป็นระเบียบมากขึ้นกว่าโขนกลางแปลง ส่วนเพลงที่ใช้บรรเลงนั้นมีแต่เพลงหน้าพาทย์เช่นเดียวกับโขนกลางแปลง

เป็นต้นนนนนน
2.3 ฉาก แสง สี เสียง
1.เสียง เสียงมาใช้ในการแสดงเพื่อให้การแสดงมีความสมบูรณ์สวยงาม
2.ฉาก
แบ่งเป็นชุดเป็นตอน เป็นฉาก และจัดฉากประกอบตามท้องเรื่อง จึงมีการตัดต่อเรื่องใหม่ไม่ให้ย้อนไปย้อนมา เพื่อสะดวกในการจัดฉาก
3.แสงและสี
ที่ใช้ในการแสดง ควรมีความเหมาะสมสัมพันธ์กับเครื่องแต่งกาย ทำให้การแต่งกายในการแสดงมีความสวยงามโดเด่น
2.4 อุปกรณ์ประกอบการแสดง
อุปกรณ์ในการแสดงโขน เช่น ตอนศึกวิรุญจำบัง จะมีตาข่ายเพชร ผ้าพยนต์ ม้า และการแสดงตอนอื่นๆ มีอุปกรณ์เช่น ราชรถ กลด กล่องดวงใจ ตลอดจนเรื่องของการใช้อุปกรณ์เหล่านั้น
2.5 ความงดงามโดยรวมของการแสดงแต่ละประเภท
โขน เป็นศิลปะการแสดงชั้นสูงของไทยที่มีความสง่างามอลังการและอ่อนช้อยสวยงาม

# data[].attributes.body
นาย ธนภัทร ทองประยูร ม.4/2 เลขที่34

1.ประเมินคุณภาพการแสดง
1.1บทละคร นางแก้วเป็นชาวบ้านเมืองมิถิลา เหตุที่นางมีชื่อเช่นนี้เพราะก่อนตั้งครรภ์ผู้เป็นมารดาได้ฝันว่าเทวดานำแก้วมาให้ พอให้กำเนิดบุตรสาวเลยตั้งชื่อว่า “แก้ว” แต่เนื่องจากใบหน้าเหมือนม้า ชาวบ้านเรียกว่า นางแก้วหน้าม้า ส่วนพระพินทองโอรสท้าวมงคลราชกับนางมณฑา
1.2รูปแบบการแสดง เป็นการแสดงละครนอกเรื่องแก้วหน้าม้าได้มีรูปแบบการแสดง. เป็นการแสดงละครนอกแบบหลวง สรุปได้ดังนี้. บทละคร มีการปรับให้เหมาะสมการกับแสดง
1.3ทักษะความสามารถของผู้แสดง ชำนาญการพูด ท่าสวยงาม
1.4คุณค่าหรือประโยชน์ที่ได้รับจากการแสดง
- ทำดีได้ดีทำชั่วได้ชั่ว
- คนเราต้องมีความเข้มแข็งเสียสละและรู้จักให้อภัย

2.ประเมินด้านองค์ประกอบของการแสดง
2.1เครื่องแต่งกายประกอบการแสดง แก้วหน้าม้าแต่งตัว เป็นนาฏยประดิษฐ์ ที่สร้างสรรค์ขึ้นมาใหม่โดยจับตอนจากละครนอกเรื่องแก้วหน้าม้า พระปิ่นทองไปทรงว่าวแล้วสายป่านเกิดขาด ว่าวลอยไปตกหน้าบ้านนางแก้วหน้าม้า พระปิ่นทองตามมาขอคืน นางก็ยื่นข้อเสนอว่าต้องสัญญาจะรับนางไปเป็นมเหสีในวังจึงจะคืนว่าวให้ พระปิ่นทองก็แสร้งรับปากเพื่อหลอกเอาว่าวคืนนางจึงแต่งตัวอย่างสวยงามรอท่าเพื่อที่จะเข้าวัง
2.2ดนตรีในการประกอบการแสดง
วงปี่พาทย์
2.3ฉาก แสง สี เสียง
แสงที่ใช้ในการแสดงช่วยให้การแสดงนั้นดูสวยงาม และสร้างบรรยากาศตามที่ต้องการ แสงมี ความสำคัญในการให้ความสว่าง บอกเวลา และการสร้างอารมณ์ โดยเฉพาะจะช่วยในการสร้างอารมณ์ เช่น สีเขียวให้ความรู้สึกสดชื่น สีแดงให้ความรู้สึกเร่าร้อน ตื่นเต้น สีชมพูให้ความรู้สึกอ่อนหวาน เป็นต้น  แต่ในการใช้แสงสีนั้นจะต้องระวังหากใช้สีของแสงผิด สีของเสื้อผ้าของผู้แสดงจะเปลี่ยนไป ส่วนเสียงนั้นมี ส่วนช่วยให้การแสดงนั้นดูสมจริง เช่น ฉากฝนตกจะมีการทำเสียงฟ้าร้อง ฟ้าผ่าประกอบในการแสดง เป็น ต้น ทำให้ผู้ชมเกิดอารมณ์คล้อยตามและมีอารมณ์ร่วมไปกับการแสดง
2.4อุปกรณประกอบการแสง
โต๊ะ หมอน หรือ เก้าอี้
2.5ความงดงามโดยรวมของการแสดงแต่ละประเภท
สนุกสนานสวยหน้ารับชม

# data[].attributes.attachment_caption
นายปุณณวิข จุมังมอ ชั้น 4/2 เลขที่2

# data[].attributes.headline
ประเมินละครไทยเรื่องเบิกโรง รำประเลง

# data[].attributes.subject
ประเมินละครไทยเรื่องเบิกโรง รำประเลง

# data[].attributes.body
นายปุณณวิข จุมังมอ ชั้น 4/2 เลขที่2
1.ประเมินคุณภาพด้านการแสดง รำประเลง
1.1 บทละคร ปิดหน้า ๒ คน สมมติว่าเป็นเทวดาถือกำหางนกยูงทั้งสองมือ
1.2 รูปแบบการแสดง ลีลาการร่ายรำ เต็มไปด้วยความสง่างาม และความหมายของการปัดเป่าอุปสรรค และอัปมงคลทั้งหลายให้หมดสิ้นการแสดงชุดนี้ใช้เวลาแสดงประมาณ ๘ - ๑๐ นาที
1.3 ทักษะความสามรถผู้แสดง ออกมารำตามทำนองเพลงหน้าพาทย์ ซึ่งอาจใช้เพลงกลมหรือโคมเวียน แล้วออกด้วยเพลงชำนาญ
1.4 คุณค่าหรือประโยชน์ที่ได้รับจากการแสดง ลีลาการร่ายรำ เต็มไปด้วยความสง่างาม และความหมายของการปัดเป่าอุปสรรค และอัปมงคลทั้งหลายให้หมดสิ้นการแสดงชุดนี้ใช้เวลาแสดงประมาณ ๘ - ๑๐ นาที
2.ประเมินคุณภาพด้านองค์ประกอบของการแสดง
2.1 เครื่องแต่งกายประกอบการแสดง ผู้แสดงแต่งกายยืน เครื่องพระ และสวมหัวเทวดาโล้น ปิดหน้า ๒ คน
2.2 ดนตรีในการประกอบการแสดงมีแต่เพลงหน้าพาทย์ประกอบจังหวะรำ โดยเรียงลำดับเพลงไว้ดังนี้คือ เพลงกลม เพลงชำนาญ เพลงกลมและเพลงเชิด
2.3 ฉาก แสง สี เสียง
2.4 อุปกรณ์ประกอบการแสดง ไม่มีแสง
2.5 ความงดงามโดยรวมของการแสดงแต่ละประเภท ชอบความออกมารำตามทำนองเพลงหน้าพาทย์

# data[].attributes.headline
ประเมินละครไทยเรื่อง มณีพิชัย ตอนยอพระกลิ่นกินเเมว

# data[].attributes.subject
ประเมินละครไทยเรื่อง มณีพิชัย ตอนยอพระกลิ่นกินเเมว

# data[].attributes.body
นางสาวปณิตา ศรีษาคำ ชั้นม.4/2 เลขที่14

1.ประเมินคุณภาพด้านการเเสดง
1.1บทละคร
พระบาทสมเด็จพระพุทธเลิศหล้านภาลัย ได้ทรงพระราชนิพนธ์บางตอนเป็นบทละครนอก เรื่อง “มณีพิชัย” มีลักษณะเด่นคือ การให้นางเอกดำเนินเรื่องตั้งแต่ต้นจนจบ นางยอพระกลิ่นเป็นฝ่ายออกติดตามหาพระเอกและแก้ไขสถานการณ์ต่าง ๆ โดยมี พระบิดา คือพระอินทร์ คอยช่วยเหลือ

1.2รูปเเบบการเเสดง
บทละครนอก"ในสมัยโบราณจะใช้ผู้ชายแสดงล้วน ผู้แสดงจะต้องมีความคล่องแคล่วในการรำ และร้อง มีความสามารถที่จะหาคำพูดมาใช้ในการแสดงได้อย่างทันท่วงทีกับเหตุการณ์ เพราะขณะแสดงต้องเจรจาเอง"

1.3 ทักษะความสามารถของผู้เเสดง
-ผู้เเสดงจะต้องเเสดงอารมณ์ตามเนื้อเรื่อง
-เเสดงตามบทที่ได้รับ/มีไหวพริบปฏิภาณชำนาญทั้งรำและร้อง มีลูกคู่รับ  หากเป็นบทเล่าหรือบรรยาย

1.4 คุณค่าหรือประโยชน์ที่ได้รับจากการเเสดง
-เเสดงให้เห็นว่าสังคมสงบสุขได้หาก สมาชิกในครอบครัวสามัคคีกัน ไม่อิจฉาริษยาหรือกลั่นแกล้งกัน แต่เอาใจใส่ดูแลซึ้งกันและกัน ความรักความเข้าใจ และการให้อภัยกันทำให้ทุกคนอยู่ร่วมกันได้โดยสันติ
-ช่วยให้มีความเพลิดเพลินในการเเสดง
-ได้รับรู้เรื่องราวความรัก

2.ประเมินคุณภาพด้านองค์ประกอบของการเเสดง
2.1เครื่องเเต่งกายประกอบการเเสดง
ตัวละครแต่งตัวอย่างคนธรรมดาสามัญ เป็นเพียงแต่งให้รัดกุมเพื่อแสดงบทบาทได้สะดวก ตัวแสดงบทเป็นตัวนางก็นำเอาผ้าขาวม้ามาห่มสไบเฉียง ให้ผู้ชมละครทราบว่าผู้แสดงคนนั้นกำลังแสดงเป็นตัวนาง ถ้าแสดงบทเป็นตัวยักษ์ก็เขียนหน้าหรือใส่หน้ากาก ต่อมามีการแต่งกายให้ดูงดงามมากขึ้น วิจิตรพิสดารขึ้น เพราะเลียนแบบมาจากละครใน บางครั้งเรียกการแต่งกายลักษณะนี้ว่า "ยืนเครื่อง"

2.2ดนตรีในการประกอบการเเสดง
มักนิยมใช้วงปี่พาทย์เครื่องห้า ก่อนการแสดงละครนอก ปี่พาทย์จะบรรเลงเพลงโหมโรงเย็น เป็นการเรียกคนดู

2.3 ฉาก เเสง สี เสียง
ใช้ฉากหลังเข้ามาเพื่อให้ผู้ชมได้รับรู้เนื้อเรื่อง

2.4อุปกรณ์ประกอบการเเสดง
ใช้อุปกรณ์ตามเนื้อเรื่อง

2.5ความงดงามโดยรวมของการเเสดงเเต่ละประเภท
ในการดำเนินเรื่องจะตลกขบขัน ไม่พิถีพิถันในเรื่องของขนบธรรมเนียมประเพณี การใช้ถ้อยคำของผู้แสดง มักใช้ถ้อยคำ "ตลาด" เป็นละครที่ชาวบ้านเรียกกันเป็นภาษาธรรมดาว่า "ละครตลาด" ทั้งนี้เพื่อให้ทันอกทันใจผู้ชมละครทำให้ผู้ชมเพลิดเพลินในการเเสดงด้วย

# data[].attributes.headline
ประเมินละครไทยเรื่องจันทกินรี

# data[].attributes.subject
ประเมินละครไทยเรื่องจันทกินรี

# data[].attributes.body
นางสาว วัลชกรณ์ คัดทนะ ชั้นม.4/2 เลขที่43

1.ประเมินคุณภาพด้านการแสดง
1.1บทละคร
เช้าวันหนึ่งกินรีและกินราสองผัวเมีย พากันไปเที่ยวป่า ขณะนั้นท้าวพรหมทัตต์ผู้ครองกรุงพาราณสีพาบริวารมาไล่เนื้อ ครั้นแลเห็นนางกินรีเข้าก็เกิดนึกรัก แต่ติดด้วยกินราสามีของนาง พระองค์จึงได้แผลงศรไปฆ่ากินราตาย นางกินรีก็สลบไป ท้าวพรหมทัต์ก็ช่วยแก้ไขให้นางกินรีฟื้นคืนสติขึ้นมา แล้วเกี้ยวพานางต่างๆ นางกินรีก็มิได้ปลงใจ ท้าวพรหมทัตต์จึงสั่งเข้าล้อมจับ นางกินรีก็บินหนีไปอยู่บนยอดไม้ ท้าวพรหมทัตต์หมดหนทางจึงพาบริวารกลับ นางกินรีโศกเศร้ารำพรรณถึงสามีมิหยุด ร้อนถึงเทวดาต้องมาช่วยแก้ไข จนกินราฟื้นขึ้นมา
1.2รูปแบบการแสดง
บทร้องมีแต่บทที่เป็นคำพูด ไม่มีบทที่บอกกิริยาอาการ
ตัวละครร้องเอง เป็นละครดึกดำบรรพ์
1.3ทักษะความสามารถของผู้แสดง
สามารถเข้าถึงอารมณ์ได้อย่างดี เสียงร้องไพเราะเข้ากับจังหวะได้ดี
1.4คุณค่าหรือประโยชน์ที่ได้รับจากการแสดง
ได้รับความเพลิดเพลินจากการชม ได้รู้เรื่องราวของจันทกินรี

2.ประเมินคุณภาพด้านองค์ประกอบของการแสดง
2.1เครื่องแต่งกายประกอบการแสดง
แต่งกายตามลักษณะของตัวละครนั้นๆ
2.2ดนตรีในการประกอบการแสดง
ใช้วงปี่พาทย์ เสียงฟังชัดไม่ดังจนเกินไป เข้ากับการแสดง
2.3ฉาก แสง สี เสียง
ฉากป่าไม้ ไม่มีการเล่นแสงมากนัก เสียงชัดเจนเสียงร้องไพเราะน่าฟัง
2.4อุปกรณ์ประกอบการแสดง
มีอาวุธในมือของท้าวพรหมทัตคือธนู แล้วก็พวกฉากต่างๆ
2.5ความงดงามโดยรวมของการแสดงแต่ละประเภท
มีความสวยงามแล้วคล้อยตามไปกับบทละคร แสงสีเสียงโดยรวมดีมีการร้องตอบโต้ ความไพเราะของดนตรีและเสียงของผู้แสดง

# data[].attributes.headline
ประเมินละครไทยเรื่อง ไกรทอง ตอน พ้อบน

# data[].attributes.subject
ประเมินละครไทยเรื่อง ไกรทอง ตอน พ้อบน

# data[].attributes.body
1.ประเมินคุณภาพด้านการแสดง
1.1 บทละคร
เนื้อเรื่องเป็นตอนที่ไกรทองต้องตามไปง้อนางวิมาลาที่หนีไปถ้ำบาดาล เพราะถูกตะเภาแก้วตะเภาทองแกล้ง

1.2รูปแบบการแสดง
เป็นนิทานพื้นบ้านภาคกลางของไทย ที่มีตัวเอกชื่อ ไกรทอง เล่าไว้หลายสำนวนด้วยกัน ภายหลังในสมัยรัชกาลที่ 2 ได้ทรงพระราชนิพนธ์เป็นบทละครสำหรับละครนอก และได้รับความนิยม ยกย่องเป็นฉบับมาตรฐานฉบับหนึ่ง ซึ่งเป็นเรื่องราวความรักเกี่ยวกับคนและจระเข้

1.3ทักษะความสามารถของผู้แสดง
ชำนาญเรื่องท่าทางการแสดง การสื่ออารมณ์

1.4คุณค่าหรือประโยชน์ที่ได้รับจากการแสดง
ได้ความสนุกสนาน และเรื่องราวความรักของจระเข้

2.ประเมินคุณภาพด้านองค์ประกอบของการแสดง
2.1เครื่องแต่งกายประกอบการแสดง
แต่งกายตามลักษณะของตัวละคร

2.2ดนตรีประกอบในการแสดง
มักนิยมใช้วงปี่พาทย์เครื่องห้า ก่อนการแสดงละครนอก ปี่พาทย์จะบรรเลงเพลงโหมโรงเย็น เป็นการเรียกคนดู เพลงโหมโรงเย็นประกอบด้วย เพลงสาธุการ ตระ รัวสามลา เข้าม่าน ปฐม และเพลงลา

2.3ฉาก แสง สี เสียง
ฉากเป็นการบอกว่าตัวละครกำลังทำอะไรอยู่และแสงสีเสียงเป็นการบอกอารมณ์ของตัวละครที่แสดง

2.4อุปกรณ์ประกอบการแสดง
อุปกรณ์ที่นักแสดงแต่ละคนต้องใช้

2.5ความงดงามโดยรวมของการแสดงแต่ละประเภท
มีความมุ่งหลายในการแสดงมากกว่ารำ มีเนื้อเรื่องที่น่าชมและสนุกสนาน

# data[].attributes.headline
ประเมินการแสดงนาฏศิลป์ไทย:ตอนนารายณ์ปราบนนทก

# data[].attributes.subject
ประเมินการแสดงนาฏศิลป์ไทย:ตอนนารายณ์ปราบนนทก

# data[].attributes.body
นางสาวชมพูนุช อินทกูล เลขที่13 ม.4/2
1การประเมินคุณภาพด้านการแสดง
1.1บทละคร
-นำเค้าเรื่องมาจากมหากาพย์รามายณะของอินเดียเพื่อรวบรวมรามเกียรติ์ให้สมบูรณ์ และเพื่อแสดงพระเกียรติของพระรามหรือพระมหากษัตริย์ไทย
1.2รูปแบบการแสดง
-ละครนอก
1.3ทักษะความสามารถของผู้แสดง
-สามารถเข้าถึงอารมณ์ของผู้แสดงได้
1.4คุณค่าหรือประโยชน์ที่ได้รับจากการแสดง
-ได้รับความเพลิดเพลินในการแสดงและยังสืบทอดวัฒนธรรม
2ประเมินคุณภาพด้านองค์ประกอบของหารแสดง
2.1เครื่องแต่งกายในการแสดง
-ชุดยืนเครื่องตัวพระ ชุดยืนเครื่องตัวยักษ์
2.2ดนตรีในการประกอบการแสดง
-สะท้อนอารมณ์ในฉากนั้นๆ
2.3ฉาก สี เสียง
-ตามอารมณ์ของนักแสดงในแต่ละฉาก
2.4อุปกรณ์ในการแสดง
-ฉากหลังเพื่อเพิ่มอรรถรสให้ผู้ชม
2.5ความงดงามโดยรวมของการแสดงแต่ละประเภท
-มีองค์ประกอบครบถ้วนในการแสดงท้อให้ผู้ชมคล้อยตาม

# data[].attributes.attachment_caption
นางสาวกมลชนก มาเย็น ม.4/2 เลขที่36

# data[].attributes.body
1.​ ประเมิน​คุณภาพ​ด้าน​การแสดง
มีโครงเรื่องและเนื้อเรื่องที่สนุก โครงเรื่องสำคัญเป็นเรื่อง  พระนารายณ์อวตาร พระไทรอุ้มสม  เนื้อเรื่องสำคัญก็คือ  การปราบท้าวกรุงพาณ นารายณ์อวตารสุจิตราลงมาเกิด
1.1​ บทละคร
ท้าวกรุงพาณผู้ครองกรุงรัตนากำเริบพาบริวารไปเที่ยวไล่ต้อนหมู่นางฟ้าและเทวดาในสวรรค์ชั้นดาวดึงส์ เมื่อพระอิศวรได้รับคำร้องทุกข์จากทวยเทพ จึงเชิญพระนาราย
ณ์ให้อวตารไปยังโลกมนุษย์เพื่อปราบท้าวกรุงพาณ
1.2​ รูปแบบการแสดง
ละครรำตามแบบแผน อันเป็นละครแบบฉบับของไทยที่มีกำเนิดมาแต่สมัยกรุงศรีอยุธยา และเป็นต้นกำเนิดของละครรำแบบอื่นๆ
1.3​ ทักษะ​ความ​สามารถ​ผู้แสดง
การแสดงชุดศุภลักษณ์อุ้มสม เป็นการรำคู่ระหว่างตัวพระกับตัวนางที่อวดฝีมือผู้รำ ผู้ที่จะได้รับการฝึกหัดรำชุดนี้ได้จะต้องเป็นผู้ที่มีฝีมือในการรำในระดับเดียวกันทั้งตัวพระและตัวนาง
1.4​ คุณ​ค่าหรือประโยชน์​ที่ได้นับจากการแสดง
ความเหมาะสมของเนื้อเรื่องและรูปแบบ บทละครอิเหนาเป็นบทละครใน มีเนื้อเรื่องเกี่ยวกับกษัตริย์ กลวิธีการดำเนินเรื่องจึงยึดรูปแบบอย่างเคร่งครัด อากัปกิริยาของตัวละครต้องมีสง่า
2.​ ประเมินคุณภาพด้านองค์ประกอบ​ของการแสดง
การแสดงละครในเรื่องอุณรุท ตอนศุภลักษณ์อุ้มสม และสามารถนำไป
ประยุกต์ใช้ในชีวิตประจำวันได้ นอกจากนั้นยังเป็นการเรียบเรียงข้อมูลที่หามาให้เป็นระบบระเบียบ ทำให้ง่ายต่อการศึกษาหรือเป็น​แหล่งข้อมูลให้ผู้ต้องการข้อมูลทางด้านนี้นำมาศึกษาให้ลึกซึ้งต่อไป
2.1​ เครื่อง​แต่งกาย​ประกอบ​การแสดง
มีมงกุฎ สังวาล ทับทรวง เจียระบาด ห้อยหน้า สนับเพลา พระภูษา ฉลองพระองค์
2.2​ ดนตรี​ในการประกอบ​การแสดง
ใช้วงปี่พาทย์ไม้นวม
2.3​ ฉาก​ แสง​ สี​ เสียง
การแสดงชุดศุภลักษณ์อุ้มสมนี้ จัดฉากเป็นท้องฟ้า มีก้อนเมฆ เนื่องจากเป็นฉากที่นางศุภลักษณ์เหาะพาพระอุณรุทมาอุ้มสมนางอุษา
2.4​ อุปกรณ์​ประกอบ​การแสดง
การแสดงชุดศุภลักษณ์อุ้มสมนี้ จัดฉากเป็นท้องฟ้า มีก้อนเมฆ เนื่องจากเป็นฉากที่นางศุภลักษณ์เหาะพาพระอุณรุทมาอุ้มสมนางอุษา
2.5​ ความงดงาม​โดยรวมของการแสดงแต่ละประเภท
เรื่องอุณรุทเป็นวรรณคดีสำคัญเรื่องหนึ่งของไทย และเป็นที่รู้จักกันดีมาตั้งแต่ครั้งกรุงศรีอยุธยา ที่ปรากฏเป็นวรรณกรรมลายลักษณ์ในปัจจุบันคือเรื่อง “อนิรุธคำฉันท์” ของ ศรีปราชญ์

# data[].attributes.attachment_caption
นาย นพดล เพื่มผล ชั้น ม.4/2 เลขที่21

# data[].attributes.headline
ประเมินการเเสดงนาฏศิลป์ไทย:โนราชาตรี

# data[].attributes.subject
ประเมินการเเสดงนาฏศิลป์ไทย:โนราชาตรี

# data[].attributes.body
1.ประเมินคุณค่าด้านการเเสดง
1.1บทละคร
ละครโนราชาตรีเป็นละครที่ดั้งเดิมเก่าแก่ที่สุด มีมาตั้งแต่สมัยกรุงศรีอยุธยา
สมัยรัชกาลที่ 6 ทรงให้ข้อสังเกตว่า ละครโนราชาตรีนี้มีลักษณะเป็นละครเร่ คือ อพยพกันไปเล่นตามตำบลต่างๆ เหมือนละครเร่ชนิดหนึ่งของอินเดียเรียกว่า ละครยาตรา
1.2รูปแบบการเเสดง
เริ่มด้วยการบูชาครู และปี่พาทย์โหมโรง ต่อมาจากนั้นเป็นการร้องและรำไหว้ครู โดยนายโรงออกรำซัด พร้อมทั้งว่าคาถาอาคมกันเสนียดจัญไร รำเวียนซ้าย
1.3 ทักษะความสามารถของผู้แสดง
สามารถทำเข้าถึงอารมณ์ของตัวละครในเรื่อง
1.4 คุณค่าหรือประโยชน์ที่ได้รับจากการแสดง
ได้รับความเพลิดเพลินจากการรับชม
2.ประเมินคุณภาพด้านองค์ประกอบขิงการแสดง
2.1.เครื่อแต่งกายนักแสดง
การแต่งกายยืนเครื่องชาตรีศีรษะสวมเทริดการแต่งหน้านิยมใช้ขมิ้นทานวลปนเหลือง ต่อมาใช้สีฝุ่นจีน
2.2 ดนตรีในการประกอบการแสดง
ดนตรีสะท้อนอารมณ์ของตัวละคร
2.3.ฉาก แสง สี เสียง
ตามอารมณ์ของนักแสดง ว่าจะอารมณ์เศร้าหรือดีใจ
2.4อุปกรณ์ประกอบการแสดง
กลองตุ๊ก 1 ใบ โหม่ง 2 ลูก (อยู่ในชุดเดียวกัน) ฉิ่ง 1 คู่(ฉิ่งอยู่ในคอกชุดเดียวกับโหม่ง) ปี่นอก 1 เลา
2.5ความงดงามโดยรวมของการแสดงแต่ละประเภท
มีองค์ประกอบของละครครบถ้วน และการตั้งฉากการแสดงทำไห้ผู้ชมเพลิดเพลินไปด้วย

# data[].attributes.headline
ประเมินการแสดงนาฏศิลป์ไทย : พระอภัยมณี

# data[].attributes.subject
ประเมินการแสดงนาฏศิลป์ไทย : พระอภัยมณี

# data[].attributes.body
นางสาวพิมพ์ชนก  ชิงดวง ชั้น ม.4/2 เลขที่ 5

1.ประเมินคุณภาพด้านการแสดง
1.1บทละคร
- บทละครเรื่องพระอภัยมณี มาจากวรรณคดีของท่านสุนทรภู่หรือพระสุนทรโวหาร(ภู่) เรื่องที่แต่งเกิดจากจินตนาการของผู้แต่ง
1.2รูปแบบการแสดง
-บทละครเรื่องพระอภัยมณีจัดเป็น ละครเสภา มีลักษณะรูปแบบการแสดงคล้ายละครนอก แต่จะมีการขับเสภาร่วมด้วย
1.3 ทักษะความสามารถของผู้
แสดง
-สามารถเข้าถึงอารมณ์ของตัวละครในเรื่อง และมีความสามารถในการรำที่อ่อนช้อยน่าดึงดูดสายตา
1.4คุณค่าหรือประโยชน์ที่ได้รับจากการแสดง
-ได้รับความเพลิดเพลินจากการรับชมและช่วยสืบสานนาฏศิลป์ไทยให้คงอยู่ตลอดไป โดยการสนับสนุนรับชมการแสดงนาฏศิลป์ไทย

2.ประเมินคุณภาพด้านองค์ประกอบของการแสดง
2.1 เครื่องแต่งกายประกอบการแสดง
-นักแสดงแต่งกายด้วยชุดยืนเครื่องพระ-นาง และมีชุดต่างๆในบทของตัวละครบางตัวเพื่อทำให้ผู้ชมเข้าใจการแสดงมากขึ้น
2.2ดนตรีในการประกอบการแสดง
-ดนตรีสะท้อนอารมณ์ของตัวละครในแต่ละฉาก น่าฟัง และคล้อยตามอารมณ์
2.3 ฉาก แสง สี เสียง
-ตามอารมณ์ของนักแสดง เมื่อดีใจหรือเศร้า และตามสภาพอากาศในบทละคร
2.4อุปกรณ์ประกอบการแสดง
-ฉากหลังเพื่อให้ผู้ชมเกิดอรรถรสในการชม และตามทันเรื่องราว
2.5ความงดงามโดยรวมของการแสดงแต่ละประเภท
-มีองค์ประกอบของละครครบถ้วน และการแสดงที่ตั้งใจจากผู้แสดง ทำให้ผู้ชมคล้อยตามได้

# data[].attributes.headline
ประเมินการแสดงนาฏศิลป์: เรื่องอิเหนา ตอนนางเกนหลงชมสวน

# data[].attributes.subject
ประเมินการแสดงนาฏศิลป์: เรื่องอิเหนา ตอนนางเกนหลงชมสวน

# data[].attributes.body
นางสาวพลอยชนก ชิงดวง ชั้น ม.4/2 เลขที่ 4

1.ประเมินคุณภาพด้านการแสดง
1.1บทละคร
เนื้อเรื่องดำเนินอย่างต่อเนื่อง ไม่รวดเร็ว เน้นความอ่อนช้อย เป็นบทละครตอนย่าหรันลักพาตัวนางเกนหลง

1.2รูปแบบการแสดง
ละครใน

1.3 ทักษะความสามารถของผู้
แสดง
มีความอ่อนช้อย งดงามในท่ารำ และเก็บรายละเอียดท่าทางได้ดี

1.4คุณค่าหรือประโยชน์ที่ได้รับจากการแสดง
ได้รับความสนุกสนานเพลิดเพลิน และได้รับความรู้

2.ประเมินคุณภาพด้านองค์ประกอบของการแสดง
2.1 เครื่องแต่งกายประกอบการแสดง
สวยงามน่ามอง มีการสวมใส่ชุดยืนเครื่องพระนางคนละสี ให้มีความหลากหลายน่ามองมากขึ้น แบบชนชั้นได้อย่างชัดเจนจากการแต่งกาย

2.2ดนตรีในการประกอบการแสดง
เสียงดนตรีน่าฟัง เสียงไม่ดังมาก พอดีพอสมควร พร้อมกับการร่ายรำที่สวยงาม

2.3 ฉาก แสง สี เสียง
ฉาก - อุปกรณ์ประกอบฉากไม่มากนัก แต่ทำให้รู้ได้ว่าเป็นฉากอะไร
แสง - ไม่มีลูกเล่นเยอะ แต่ก็ทำให้เห็นผู้แสดงได้อย่างชัดเจน
สี - ไม่มีสีสันมากมาย เนื่องจากเป็นฉากที่อยู่ในสวน
เสียง - เสียงดนตรีไทย ทำให้ฟังอย่างเพลิดเพลิน

2.4อุปกรณ์ประกอบการแสดง
ไม่มีอุปกรณ์การแสดง

2.5ความงดงามโดยรวมของการแสดงแต่ละประเภท
มีความประณีตงดงาม ผู้แสดงคล้อยตามบทละคร ทำให้น่าชม การแสดงจึงออกมาได้ดีและสวยงาม

# data[].attributes.headline
เรื่องศึก มัย ราพณ์

# data[].attributes.subject
เรื่องศึก มัย ราพณ์

# data[].attributes.body
นางสาวสิลลิดา แย้มพงษ์ เลขที่44 ห้องม.4/2

1การประเมินคุณภาพด้านการแสดง
1.1บทละคร
มัยราพณ์ พญายักษ์เจ้าเมืองบาดาลหน้าสีม่วงอ่อน มงกุฎยอดกนก รู้มนต์สะกดทัพ และสรรพยาเป่ากล้อง เป็นสัมพันธมิตรกับ ทศกัณฐ์คำนึงถึงจึงใช้ให้นนยวิก วายุเวก สองกุมารไปเชิญมาช่วยทำศึกกับพระราม มัยราพณ์ประกอบพิธีหุงสรรพยา เพื่อลอยเข้าไปสะกดทัพพระราม

ทางด้านพระรามมีลางบอกเหตุ พิเภกทูลว่ามีพระเคราะห์ร้าย พระรามจึงสั่งให้สุครีพบัญชาการแวดล้อมป้องกัน หนุมานอาสาอมพลับพลาไว้อีกชั้นหนึ่ง มัยราพณ์แปลงกายเป็นพญาวานรลอบเข้ามาฟังข่าว

ครั้นรู้ว่าพิเภกทูลว่าพระเคราะห์ร้ายจะหมดสิ้นไป เมื่อดาวประกายพรึกขึ้น มัยราพณ์จึงขึ้นไปบนเขาโสลาศ แล้วกวัดแกว่งกล้องแก้วให้บังเกิดแสงเหมือนดาวประกายพรึก  แล้วจึงเหาะเข้ามาเป่าสรรพยาทำให้พลวานร รวมทั้งหนุมานที่อมพลับพลาอยู่สลบลงมัยราพณ์จึงเข้าไปแบกพระรามกลับไปกรุงบาดาล เมื่อพระลักษณ์ฟื้นขึ้น พิเภกทูลให้ใช้หนุมานลงไปเชิญพระรามกลับมา หนุมานลงไปกรุงบาดาล ต้องผ่านด่านต่างๆ ด่านแรกคือ ด่านยุงเท่าแม่ไก่ ด่านที่สองเป็นภูเขาไฟกระทบกันเป็นประกายเพลิง ด่านสุดท้ายคือ สระโบกขรณี ที่มัจฉานุรักษาอยู่ หนุมานต่อสู้กับมัจฉานุจนในที่สุดรู้ว่าเป็นพ่อลูกกัน

1.2 รูปแบบการแสดง
กระบวนท่ารำเพลงดำเนินพราหมณ์ แบ่งออกเป็น 3 ส่วน ส่วนที่ 1 ประกอบด้วยกระบวนท่ารำไม้เดิน 4 ไม้เดิน ส่วนที่ 2 ประกอบด้วยกระบวนท่ารำไม้เดิน 8 ไม้เดิน ส่วนที่ 3 กระบวนท่ารำในเพลงรัว 3) กระบวนท่ารำเพลงหน้าพาทย์ดำเนินพราหมณ์ มีโครงสร้างท่ารำ ส่วนที่ 1 โครงสร้างท่ารำมี 4 ท่า ประกอบด้วย ท่าที่ 1 (ท่าหงายมือต่ำ) ท่าที่ 2 (ท่าแทงมือตั้งวงบน) ท่าที่ 3 (ท่าผาลา) ท่าที่ 4 (ท่าจีบยาว) ส่วนที่ 2 มีโครงสร้างท่ารำ 1 ท่า ได้แก่ท่าสูง ส่วนที่ 3 มีโครงสร้างท่ารำ 1 ท่า คือท่าพิสมัยเรียงหมอน
1.3ทักษะความสามารถของผู้แสดง
มีความถนัดด้านการต่อสู้ใช้อาวุธลีลาท่าทางน่าจับจ้องอ่อนช้อยสวยงามมีความมั่นใจ
1.4คุณค่าหรือประโยชน์ที่ได้รับจากการแสดง
การรำที่งดงามรำสวยอ่อนช้อยและแม่นยำการพูดวาจาที่ใช้และยังได้รู้เรื่องราวของเรื่องศึก มัย ราพณ์
2.การประเมินคุณภาพด้านองค์ประกอบของการแสดง
2.1 เครื่องแต่งกายประกอบการแสดง
"ชุด ตัวพระ ตัวนาง ตัวยักษ์ ตามการแสดง"
2.2ดนตรีในการประกอบการแสดง
ระนาดเอก
ฆ้องวงใหญ่
ตะโพน
กลองทัด
ปี่ใน
ฉิ่ง
กรับ
โกร่ง
และมีการร้องประกอบ
2.3 ฉาก แสง สี เสียง
วัดพระราชวังเมืองบาดาลมีฉากที่หนุมานอมพลับพลาหรือตอนวานอนสลบสไหล
2.4อุปกรณ์และการประกอบการแสดง
ฆ้องกระแต ดอกบัว ประตูเมือง ตาชั่ง กระออม โรงพิธีไมยราพย์ กระทะ
2.5ความงดงามโดยรวมของการแสดงแต่ละประเภท
มีการนำเป็นจังหวะพร้อมเพียงกันและมีฉากหลังให้รู้อริยาบทว่ากำลังอยู่ที่ไหนทำอะไรรำงดงามและพร้อมเพียงแสดงได้ดีพร้อมรำเข้ากับจังหวะของการพูดการเอ่ยวาจา

# data[].attributes.attachment_caption
นางสาวศิริกัญญา มหาสาร ม.4/2 เลขที่ 25

# data[].attributes.headline
ประเมินละครไทยเรื่อง อิเหนา ตอนลมหอบ

# data[].attributes.subject
ประเมินละครไทยเรื่อง อิเหนา ตอนลมหอบ

# data[].attributes.body
1.ประเมินคุณภาพด้านการแสดง
1.1 บทละคร
การแสดงอิเหนามีความน่าสนใจ

1.2รูปแบบการแสดง
บทละครเรื่องอิเหนาเป็นยอดของละครรำ เพราะใช้คำประณีต ไพเราะ

1.3ทักษะความสามารถของผู้แสดง
ชำนาญเรื่องท่าทางการรำ และการใช้อาวุธ

1.4คุณค่าหรือรปะโยชน์ที่ได้รับจากการแสดง
อิเหนา เป็นวรรณคดีที่เป็นมรดกของชาติที่เต็มไปด้วยความสนุกสนานตามเนื้อเรื่อง ความไพเราะของรสวรรณคดี และสะท้อนให้เห็นถึงภูมิปัญญาของบรรพชนที่ได้ถ่ายทอดสภาพของสังคมไทย

2.ประเมินคุณภาพด้านองค์ประกอบของการแสดง
2.1เครื่องแต่งกายประกอบการแสดง
เครื่องนุ่งห่ม ประกอบด้วยสิ่งต่าง ๆ คือ สนับเพลา ภูษา ฉลององค์ และผ้าที่ใช้ตกแต่ง มี เจียระบาด ชายไหว ชายแครงและซ่าโบะ

2.2ดนตรีประกอบในการแสดง
วงปี่พาทย์

2.3ฉาก แสง สี เสียง
ฉากเป็นการบอกว่าตัวละครกำลังทำอะไรอยู่และแสงสีเสียงเป็นการบอกอารมณ์ของตัวละคร

2.4อุปกรณ์ประกอบการแสดง
กริช ม้า แส้ และธง ส่วนฉากไม่ค่อยเน้นเพราะนิยมรำหน้าม่าน

2.5ความงดงามโดยรวมของการแสดงแต่ละประเภท
1. บทละคร ประพันธ์ถูกต้องตามฉันทลักษณ์ มีสัมผัสนอกและสัมผัสใน

2. ลีลาท่ารำ ประณีตงดงาม

3. ดนตรีและบทร้องประกอบการแสดง ทำให้ผู้ชมคล้อยตาม

4. องค์ประกอบอื่นๆ เช่น เครื่องแต่งกายมีความถูกต้องตามลักษณะของการแสดง แสง สี เสียง ฉาก

# data[].attributes.headline
ประเมินละครไทยเรื่อง”สังข์ทอง”

# data[].attributes.subject
ประเมินละครไทยเรื่อง”สังข์ทอง”

# data[].attributes.body
ประเมินละครไทยเรื่อง สังข์ทอง
นายอรรถพล รัชกุลชั้นม.4/2เลขที่26

1.ประเมินคุณภาพด้านการแสดง
1.1บทละคร
สังข์ทอง
1.2รูปแบบการแสดง
เดิมทีนั้นเป็นบทเล่นละครในมีมาแต่กรุงสุโขทัยยังเป็นราชธานีถึงกรุงรัตนโกสินทร์ ต่อมาในพระบาทสมเด็จพระพุทธเลิศหล้านภาลัยทรงตัดเรื่องสังข์ทองตอนปลาย ตั้งแต่ตอนพระสังข์หนีนางพันธุรัตมาทรงพระราชนิพนธ์ให้ละครหลวงเล่นมีตัวละครที่เป็นรู้จักกันเป็นอย่างดี คือ เจ้าเงาะซึ่งคือพระสังข์ กับนางรจนา เนื้อเรื่องมีความสนุกสนานและเป็นนิยม จึงมีการนำเนื้อเรื่องบางบทที่นิยม ได้แก่ บทพระสังข์ได้นางรจนา เพื่อนำมาประยุกต์เป็นการแสดงชุด รจนาเสี่ยงพวงมาลัย
1.3 ทักษะความสามารถของผู้
แสดง
จะต้องมีการจำบทการแสดงได้ดีและท่ารำต่างๆที่สวยงามและเป็นไปตามบทละครกับการเข้าถึงอารมณ์ในการแสดง
1.4คุณค่าหรือประโยชน์ที่ได้รับจากการแสดง
ให้ คุณค่าด้านวรรณศิลป์แล้ว ยังให้คุณค่า ด้านสังคมและวัฒนธรรม ข้อคิด รวมทั้ง ความสนุกสนานเพลิดเพลินจากการอ่าน อ่านออกเสียงบทร้อยแก้วและบทร้อยกรองได้ถูกต้อง
2.ประเมินคุณภาพด้านองค์ประกอบของการแสดง
2.1 เครื่องแต่งกายประกอบการแสดง
เครื่องแต่งกาย แต่งกายยืนเครื่องพระแขนยาวสีเหลืองทองตามสีของตัวละครที่ปรากฏในบทพระราช นิพนธ์
2.2ดนตรีในการประกอบการแสดง
ใช้วงปี่พาทย์ไม้นวม
เพลงที่ใช้บรรเลงประกอบการแสดง เพลง ลีลากระทุ่ม เพลง ลมพัดชายเขา เพลงเชิดฉิ่ง และเพลงเร็ว - ลา
2.3 ฉาก แสง สี เสียง
ฉากจะเปลี่ยนไปตามบทละครนั้นๆ
แสงจะมีความสว่างตามอารมณ์ในการแสดงเช่นเศร้าจะมืดๆ สดใสจะสว่าง
สีจะออกโทนมืดๆ
เสียงเป็นเสียงที่ทำให้ผู้ชมมีอารมณ์ร่วมกับการแสดง ดีใจ เศร้า เสียใจ
2.4อุปกรณ์ประกอบการแสดง
ท่ารำ และอุปกรณ์ต่างๆตามยุคสมัยเก่าๆ เช่นตะกร้าใส่ผลไม้ หรือพัด
2.5ความงดงามโดยรวมของการแสดงแต่ละประเภท
มีความงดงามและคล้อยตามไปของบทละครในการแสดงในเรื่อง ดึงอารมณ์ของผู้แสดงและผู้ดูออกมาได้โดดเด่นและสวยงาม

# data[].attributes.headline
การประเมิน​การแสดงนาฏศิลป์​เรื่อง"อุณรุท"

# data[].attributes.subject
การประเมิน​การแสดงนาฏศิลป์​เรื่อง"อุณรุท"

# data[].attributes.body
1.​ ประเมิน​คุณภาพ​ด้าน​การแสดง
มีโครงเรื่องและเนื้อเรื่องที่สนุก โครงเรื่องสำคัญเป็นเรื่อง    พระนารายณ์อวตาร พระไทรอุ้มสม  เนื้อเรื่องสำคัญก็คือ  การปราบท้าวกรุงพาณ นารายณ์อวตารสุจิตราลงมาเกิด
1.1​ บทละคร
ท้าวกรุงพาณผู้ครองกรุงรัตนากำเริบพาบริวารไปเที่ยวไล่ต้อนหมู่นางฟ้าและเทวดาในสวรรค์ชั้นดาวดึงส์ เมื่อพระอิศวรได้รับคำร้องทุกข์จากทวยเทพ จึงเชิญพระนาราย
ณ์ให้อวตารไปยังโลกมนุษย์เพื่อปราบท้าวกรุงพาณ
1.2​ รูปแบบการแสดง
ละครรำตามแบบแผน อันเป็นละครแบบฉบับของไทยที่มีกำเนิดมาแต่สมัยกรุงศรีอยุธยา และเป็นต้นกำเนิดของละครรำแบบอื่นๆ
1.3​ ทักษะ​ความ​สามารถ​ผู้แสดง
การแสดงชุดศุภลักษณ์อุ้มสม เป็นการรำคู่ระหว่างตัวพระกับตัวนางที่อวดฝีมือผู้รำ ผู้ที่จะได้รีบการฝึกหัดรำชุดนี้ได้จะต้องเป็นผู้ที่มีฝีมือในการรำอยู่ในขั้นสูง และจะต้องมีฝีมือในการรำในระดับเดียวกันทั้งตัวพระและตัวนาง
1.4​ คุณ​ค่าหรือประโยชน์​ที่ได้นับจากการแสดง
ความเหมาะสมของเนื้อเรื่องและรูปแบบ บทละครอิเหนาเป็นบทละครใน มีเนื้อเรื่องเกี่ยวกับกษัตริย์ กลวิธีการดำเนินเรื่องจึงยึดรูปแบบอย่างเคร่งครัด อากัปกิริยาของตัวละครต้องมีสง่า
2.​ ประเมินคุณภาพด้านองค์ประกอบ​ของการแสดง
การแสดงละครในเรื่องอุณรุท ตอนศุภลักษณ์อุ้มสม และสามารถนำไป
ประยุกต์ใช้ในชีวิตประจำวันได้ นอกจากนั้นยังเป็นการเรียบเรียงข้อมูลที่หา
มาให้เป็นระบบระเบียบ ทำให้ง่ายต่อการอ่าน เพื่อศึกษาหรือเป็น​ แหล่งข้อมูลให้ผู้ต้องการข้อมูลทางด้านนี้นำมาศึกษาให้ลึกซึ้งต่อไป
2.1​ เครื่อง​แต่งกาย​ประกอบ​การแสดง
มีมงกุฎ สังวาล ทับทรวง เจียระบาด ห้อยหน้า สนับเพลา พระภูษา ฉลองพระองค์
2.2​ ดนตรี​ในการประกอบ​การแสดง
ใช้วงปี่พาทย์ไม้นวม
2.3​ ฉาก​ แสง​ สี​ เสียง
การแสดงชุดศุภลักษณ์อุ้มสมนี้ จัดฉากเป็นท้องฟ้า มีก้อนเมฆ เนื่องจากเป็นฉากที่นางศุภลักษณ์เหาะพาพระอุณรุทมาอุ้มสมนางอุษา
2.4​ อุปกรณ์​ประกอบ​การแสดง
การแสดงชุดศุภลักษณ์อุ้มสมนี้ จัดฉากเป็นท้องฟ้า มีก้อนเมฆ เนื่องจากเป็นฉากที่นางศุภลักษณ์เหาะพาพระอุณรุทมาอุ้มสมนางอุษา
2.5​ ความงดงาม​โดยรวมของการแสดงแต่ละประเภท
เรื่องอุณรุทเป็นวรรณคดีสำคัญเรื่องหนึ่งของไทย และเป็นที่รู้จักกันดีมาตั้งแต่ครั้งกรุงศรีอยุธยา ที่ปรากฏเป็นวรรณกรรมลายลักษณ์ในปัจจุบันคือเรื่อง “อนิรุธคำฉันท์” ของ ศรีปราชญ์

# data[].attributes.headline
การประเมินการแสดงนาฏศิลป์:รำกลองยาว

# data[].attributes.subject
การประเมินการแสดงนาฏศิลป์:รำกลองยาว

# data[].attributes.body
นางสาววราพร หาวงษ์ ม.4/2 เลขที่ 6

1. การประเมินคุณค่าของการแสดงต่างๆ
1.1 บทละคร : รำกลองยาว เป็นการแสดงที่กรมศิลปากรปรับมาจากการละเล่นของชาวบ้านและต่อมาก็ได้นำไปเผยแพร่ศิลปวัฒนธรรมไปเรื่อยๆ
1.2 รูปแบบการแสดง : กลอนยืน หมายถึง ผู้ตีกลองยืนจังหวะให้ผู้แสดงท่ารำ กลองรำ หมายถึง ผู้แสดงเป็นคู่ชาย-หญิง จะแสดงกี่คู่ก็ได้
1.3 ทักษะความสามารถของผู้แสดง :
1.รูปแบบของการแสดง
2.ประเภทของการแสดง
3.กระท่า ลีล่าท่ารำ
4.ความสามารถของผู้แสดง ในการรำต่างๆ
5.องค์ประกอบอื่นๆ เช่น การแต่งกาย แสง สี เสียง เป็นต้น
6.การประเมินคุณค่าของการแสดงต่างๆ
1.4 คุณค่าหรือประโยชน์ที่ได้รับจากการแสดง : คุณค่าและความงามของการแสดงชุดรำกลองยาว ในฐานะที่เป็นศิลปะพื้นบ้านของภาคกลางเป็นชุดการแสดงที่สะท้อนให้เห็นวัฒนธรรมประเพณี เช่น ขบวนแห่นาค

2.ประเมินคุณภาพด้านองค์ประกอบของการแสดง
2.1 เครื่องแต่งกายประกอบการแสดง : องค์ประกอบอื่นๆ เช่น การแต่งกาย แสง สี เสียง เป็นต้น
2.2 ดนตรีในการประกอบการแสดง : เพลงที่ใช้ประกอบการแสดงรำกลองยาว ไม่มีชื่อเพลงบันทึกไว้เป็นหลักฐาน แต่มีทำนองเพลงอยู่ในกลุ่มพม่ากลองยาว
2.3 ฉาก แสง สี เสียง :
1.แสง สี เสียง เป็นตัวช่วยสร้างบรรยากาศ ให้ผู้ฝมมีความเพลิดเพลิน
2.ฉาก ฉากที่ประดิษฐ์ขึ้นมาเสริม
3.อุปกรณ์ประกอบฉากและการแสดง จัดแต่งตามลักษณะของฉาก
4.สถานที่จัดการแสดง สถานรำกลองยาวต้องเป็นพื้นที่กว่า
2.4 อุปกรณ์ในการแสดง : 1. กลองยาว 4 ใบ 2. ฉิ่ง 1 คู่ 3. ฉาบ 1 คู่ 4. โหม่ง 1 ใบ 5. ฆ้อ ง 1 ใบ
2.5ความงดงามโดยรวมของการแสดงแต่ละประเภท :
1  ความงามในกระบวนท่ารำที่สัมพันธ์กับกลองยาว
2.ความงามที่เกิดจากความต่อเนื่องของท่ารำ
3.ความงามที่เกิดจากความสัมพันธ์กับองค์ประกอบอื่นๆ เช่นเครื่องแต่งกาย ความไพเราะของทำนองเพลง ความงามที่เกิดจากองค์ประกอบต่างๆ

# data[].attributes.headline
ประเมินละครไทยเรื่อง "โขนพระราชทานชุด ศึกอินทรชิต"

# data[].attributes.subject
ประเมินละครไทยเรื่อง "โขนพระราชทานชุด ศึกอินทรชิต"

# data[].attributes.body
นาย ณฐภัทร พุ่มอยู่ ชั้น ม.4/2 เลขที่ 32

1.ประเมินคุณภาพด้านการแสดง
1.1บทละคร
"มีการแสดงให้เข้ากับโครงเรื่อง โดยในตอนที่เริ่มตั้งแต่อินทรชิตเรียนวิชา จนได้ศรพรมมาสตร์มา และวิชาอื่นๆ จนถึงตอนที่ อินทรชิตแปลงเป็น
พระอินทร์ขี่ช้างไป โจมตีทัพพระลักษณ์ สําเร็จ"
1.2รูปแบบการแสดง
"รปูแบบละครในมีการเต้นตามจังหวะเพลงหรือ บทพูดให้เข้ากันและมีการรํากระบี่กระบองที่สวยงาม ตามบทหรือตอนที่แสดงหรือซ้อมเอาไว้"
1.3 ทักษะความสามารถของผู้แสดง
"มีความเชียวชาญในกระบี่กระบอง มีการเต้นตามจังหวะดนตรี และ ประกอบการเจรจา มีความคิดสร้างสรรณ์ในการพูดให้ผู้ชมสนใจกับบทละครโขน"
1.4คุณค่าหรือประโยชน์ที่ได้รับจากการแสดง
"ความสวยงามทางการเต้นโขน และ ทักษะการพูดที่มีการเข้ากันกับบทละคร และยังได้รู้เรื่องของรามเกียร์อีกด้วย รวมทั้งฉากและชุดตัวละคร"

2.ประเมินคุณภาพด้านองค์ประกอบของการแสดง
2.1 เครื่องแต่งกายประกอบการแสดง
"ชุด พระ นาง ยักษ์ ลิง ตามตัวการแสดง"
2.2ดนตรีในการประกอบการแสดง
"วงปี่พากย์ไม้แข็ง และ มีบทร้องประกอบละครใน"
2.3 ฉาก แสง สี เสียง
"ฉากจะมีทั้งในป่าตอนนที่ วิรุญมุขถูกจับในเรื่อง รวมทั้งสีมีการใช้โทนร้อนทําให้รู้ว่าเป็นตอนเช้า ส่วนแสงมีการส่องไปที่จุดๆหลักตัวละครสําคัญ และเสียง
จะเป็นดนตรีในตอนที่แสดงเป็นภาพให้เห็น ส่วน ตอนพูดจะเป็นตอนอธิบาย เหตุ และ ผล "
2.4อุปกรณ์ประกอบการแสดง
"เครื่องประดับศรีษะ จะมีพวกอาวุธที่มีขนาดยาว หอก ง้าว ขอ โตมร และพะเนินขอน หรือ อาวุธที่มีขนาดสั้น จักร ตรี
อาวุธที่มีขนาดกลาง กระบองบิด ตะบองเพชร"
2.5ความงดงามโดยรวมของการแสดงแต่ละประเภท
"มีการเต้น เป็นจังหวะพร้อมเพียงกัน และเข้าแถวเป็นลําดับอย่างชัดเจน พร้อมทั้งฉากหลังทําให้รู้ว่าตรงนี้เป็นฉากใด แลเมื่อเข้าสู่บท
พูดผู้แสดงก็มีการทําท่าทางสวยงามให้เข้ากับจังหวะบทพูดด้วย"

# data[].attributes.headline
การประเมินการแสดงนาฏศิลป์ : รำพระรามตามกวาง 🏹🦌✨

# data[].attributes.subject
การประเมินการแสดงนาฏศิลป์ : รำพระรามตามกวาง 🏹🦌✨

# data[].attributes.body
นางสาวอรวิภา อุ้มทรัพย์ ชั้น ม.4/2 เลขที่ 7

1.ประเมินคุณภาพด้านการแสดง
1.1บทละคร
อยู่ในเรื่องรามเกียรติ์ตอน ลักสีดา ทศกัณฐ์สั่งให้ม้ารีศแปลงเป็นกวางทองไปล่อลวงนางสีดา ม้ารีศทำตามบัญชาของทศกัณฐ์โดยแลงกายเป็นกวางทองไปยังบรรณศาลา ต่อมาทศกัณฐ์แอบดูอยู่จึงแปลงกายเป็นฤาษีเข้าไปหานางสีดา พูดจา  หว่านล้อม นางสีดากริ้วจึงตรัสบริภาษจนทศกัณฐ์โกรธกลายร่างเป็นยักษ์ แล้วตรงเข้าฉุดนางสีดาไปกรุงลงกา
1.2รูปแบบการแสดง
การแสดงประเภทรำคู่ที่เป็นชุดเป็นตอน
ลักษณะท่ารำในชุดพระรามตามกวาง ประกอบด้วยการรำ 2 ลักษณะ คือ การรำบทและการรำหน้าพาทย์
1.3ทักษะความสามารถของผู้แสดง
1.4คุณค่าหรือประโยชน์ที่ได้รับจากการแสดง
1.ความงามและคุณค่าที่มีความสมบูรณ์ของกระบวนท่ารำ

2.ความงามในความต่อเนื่องของกระบวนท่ารำ คือ การทำท่ารำท่าหนึ่งแล้วเปลี่ยนไปอีกท่าหนึ่งด้วยวิธีการเคลื่อนไหวร่างกายของทุกส่วนอย่างกลมกลืน
3. ความงามในความสัมพันธ์ของนาฏศิลป์กับองค์ประกอบอื่นๆ ดังนี้

3.1 บทละคร

3.2 ดนตรี

3.3 การขับร้อง

3.4 เครื่องแต่งกาย

3.5 องค์ประกอบอื่นๆในการแสดง
2.ประเมินคุณภาพด้านองค์ประกอบของการแสดง
2.1เครื่องแต่งกายประกอบการแสดง
เป็นส่วนสำคัญที่จะขาดไม่ได้ในการแสดง สีสัน และรูปแบบของเครื่องแต่งกาย
2.2ดนตรีในการประกอบการแสดง
ดนตรีและเพลงร้อง ดนตรีใช้วงปี่พาทย์เพลงที่ใช้ประกอบการแสดงได้แก่ เพลงหน้าพาทย์ รัว เป็นต้น  เพลงที่ขับร้องตามบทร้อง ได้แก่ เพลงแขกไทร และเพลงทะเลบ้า

2.3ฉาก แสง สี เสียง
เป็นองค์ประกอบสำคัญอย่างยิ่งในการแสดงรำพระรามตามกวาง แสงและสีเป็นของคู่กัน
2.4อุปกรณ์การแสดง
เป็นเครื่องใช้สอยสำหรับผู้แสดงเฉพาะ
2.5ความงดงามโดยรวมของการแสดงแต่ละประเภท
ความงามและคุณค่าที่มีความสมบูรณ์ของกระบวนท่ารำ

# data[].attributes.headline
ประเมินละครไทย ละครดึกดําบรรพ์ เรื่องคาวี

# data[].attributes.subject
ประเมินละครไทย ละครดึกดําบรรพ์ เรื่องคาวี

# data[].attributes.body
นาย ศุภฤกษ์ หะมะ ม.4/2 เลขที่12
1.ประเมินคุณภาพด้านการแสดง
1.1 บทละคร = เนื้อหามีความสัมพันธ์เชื่อมโยงกันระหว่างเหตุการ์ณอย่างสมเหตุสมผล เนื้อหาน่าสนใจ บทสนทนา​มีความกระชับและชัดเจนดีมาก
1.2 รูปแบบการแสดง = ทําตาม​การแสดงของตัวละครและทําตามแผนของการแสดง
1.3 ทักษะความสามรถผู้แสดง = มีทักษะฝีมือในการแสดง รูปร่าง หน้าตา นํ้าเสียง บุคลิกที่ดีและมีความสามารถมาก เป็นผู้ที่มีเสียงดี ขับร้องเพลงไทยได้ไพเราะ​
1.4 คุณค่าหรือประโยชน์ที่ได้รับจากการแสดง = ได้รู้ว่าการเข้าใจผิดซึ่งกันและกันจะทําให้มีแต่ปัญหา
2.ประเมินคุณภาพด้านองค์ประกอบของการแสดง
2.1 เครื่องแต่งกายประกอบการแสดง = เหมือนอย่างละครใน ยืนเครื่อง นอกจากบางเรื่องที่ดัดแปลงเพื่อความเหมาะสม และให้ตรงกับความเป็นจริง​
2.2 ดนตรีในการประกอบการแสดง =  ใช้ปี่พาทย์ดึกดำบรรพ์ เพื่อความไพเราะนุ่มนวล โดยการผสมวงดนตรีขึ้นใหม่ และคัดเอาสิ่งที่มีเสียงแหลมเล็กหรือดังมากๆออกเหลือไว้แต่เสียงทุ้ม ทั้งเพิ่มเติมสิ่งที่เหมาะสมเข้ามา​
2.3 ฉาก แสง สี เสียง = ฉากสวยตามเนื้อเรื่อง แสงเหมาะสมพอดี สีมองดูพอไม่เกินไป เสียงไพเราะน่าฟัง
2.4 อุปกรณ์ประกอบการแสดง = อาวุธมีขนาดที่พอดี ถูกต้องเหมาะสม
2.5 ความงดงามโดยรวมของการแสดงแต่ละประเภท =ช่องไฟเหมาะสมสวยงาม ใช้เวทีได้สวยงาม แสดงรวมกันได้สามัคคีและพร้อมเพรียง

# data[].attributes.body
นายไรวิน ผันผ่อน เลขที่3 4/2
1.ประเมินคุณภาพด้านการแสดง
1.1บทละคร
โขน
1.2รูปแบบการแสดง
ละครใน
1.3ทักษะความสามารถของผู้แสดง
มีความชำนาญในการแสดง
1.4คุณค่าหรือประโยชน์ที่ได้รับจากการแสดง
ได้รับความสนุกสนานเพลิดเพลิน
2.ประเมินคุณภาพด้านองค์ประกอบของการแสดง
2.1เครื่องแต่งกายประกอบการแสดง

ผู้แสดงตัวพระจะสวมเสื้อแขนยาวปักดิ้นและเลื่อม ประดับด้วยปะวะหล่ำ มีอินธนูที่ไหล่และพาหุรัด สวมกรองศอทับด้วยทับทรวง สังวาลและตาบทิศ ส่วนล่างสวมสนับเพลาไว้ข้างใน นุ่งผ้านุ่งยกจีบโจงไว้หางหงส์ทับสนับเพลา ด้านหน้ามีชายไหวและชายแครงห้อยอยู่ ประดับด้วยสุวรรณประกอบ รัดเอวด้วยรัดพัสตร์ คาดปั้นเหน่ง ศีรษะสวมชฎา ประดับด้วยดอกไม้เพชรที่ด้านซ้าย ดอกไม้ทัดที่ด้านขวา มีอุบะ ตามตัวสวมเครื่องประดับต่าง ๆ ประกอบด้วยกำไลเท้า ธำมงรค์ แหวนรอบ กรรเจียกและทองกร แต่เดิมตัวพระจะสวมหัวโขนในการแสดง แต่ภายหลังไม่เป็นที่นิยม เพียงแต่แต่งหน้าและสวมชฎาแบบละครในเท่านั้น

ผู้แสดงตัวนางจะสวมเสื้อในนางแขนสั้นเป็นชั้นใน มีพาหุรัดแล้วห่มสไบทับ ทิ้งชายไปด้านหลังยาวลงไปถึงน่อง ประดับด้วยปะวะหล่ำ สวมกรองศอ สะอิ้งและจี้นาง ส่วนล่างนุ่งผ้านุ่งยกจีบหน้า คาดปั้นเหน่ง ศีรษะสวมมงกุฎ รัดเกล้ายอด รัดเกล้าเปลวหรือกระบังหน้าตามแต่ฐานะของตัวละคร ประดับด้วยดอกไม้ทัดที่ด้านซ้าย ดอกไม้ทัดที่ด้านขวา มีอุบะ ตามตัวสวมเครื่องประดับต่าง ๆ ประกอบด้วยธำมงรค์ กำไลเท้า แหวนรอบ กำไลตะขาบ กรรเจียกและทองกร แต่เดิมตัวนางที่เป็นตัวยักษ์เช่น นางสำมนักขา นางกากนาสูร จะสวมหัวโขน แต่ภายหลังมีการแต่งหน้าไปตามลักษณะของตัวละครนั้น ๆ โดยไม่สวมหัวโขน
ผู้แสดงตัวลิง เครื่องแต่งกายส่วนใหญ่คล้ายกับตัวยักษ์ แต่มีหางลิงห้อยอยู่ใต้ผ้าปิดก้นอีกที สวมเสื้อตามสีประจำตัวในเรื่องรามเกียรติ์ ไม่มีอินธนู ตัวเสื้อปักลายขดเป็นวงทักษิณาวรรต สมมุติว่าเป็นขนตามตัวลิง ส่วนศีรษะสวมหัวโขนตามลักษณะของตัวละครซึ่งมีอยู่ประมาณสี่สิบชนิด การแต่งกายของตัวลิงคือหนุมาน ซึ่งเป็นทหารเอกของพระราม สวมเสื้อแขนยาวปักดิ้นและเลื่อมลายวงทักษิณาวรรต มีพาหุรัด ประดับด้วยแหวนรอบ ปะวะหล่ำ สวมกรองศอทับด้วยทับทรวง สังวาลและตาบทิศ ส่วนล่างสวมสนับเพลาไว้ข้างใน นุ่งผ้านุ่งยก ด้านหน้ามีชายไหวและชายแครงห้อยอยู่ ผ้าปิดก้นอยู่เบื้องหลัง หางลิง รัดสะเอว คาดปั้นเหน่ง ศีรษะสวมหัวโขนหัวหนุมาน ตามตัวสวมเครื่องประดับต่าง ๆ ประกอบด้วยกำไลเท้า ธำมงรค์ กรรเจียกและทองกร ถืออาวุธคือตรีเพชร
ผู้แสดงตัวยักษ์นั้น เครื่องแต่งกายส่วนใหญ่คล้ายกับตัวพระ จะแตกต่างกันที่การนุ่งผ้าเท่านั้น ตัวยักษ์จะนุ่งผ้าไม่มีหางหงส์แต่มีผ้าปิดก้นลงมาจากเอว ส่วนศีรษะสวมหัวโขนตามลักษณะของตัวละครซึ่งมีอยู่ประมาณร้อยชนิด การแต่งกายของตัวยักษ์คือทศกัณฐ์ ซึ่งเป็นพญายักษ์ตัวสำคัญที่สุดในการแสดงโขน สวมเสื้อแขนยาวปักดิ้นและเลื่อม ซึ่งในวรรณคดีสมมุติเป็นเกราะ ประดับด้วยแหวนรอบ ปะวะหล่ำ มีอินธนูที่ไหล่ สวมกรองศอทับด้วยทับทรวง พวงประคำคอ สังวาลและตาบทิศ ส่วนล่างสวมสนับเพลาไว้ข้างใน นุ่งผ้านุ่งยก ด้านหน้ามีชายไหวและชายแครงห้อยอยู่ ผ้าปิดก้นอยู่เบื้องหลัง รัดอกด้วยพระอุระ รัดเอวด้วยรัดพัสตร์ คาดปั้นเหน่ง ศีรษะสวมหัวโขนหัวทศกัณฐ์ ตามตัวสวมเครื่องประดับต่าง ๆ ประกอบด้วยกำไลเท้า ธำมงรค์ กรรเจียกและทองกร ถืออาวุธคือคันศร
2.2ดนตรีในการประกอบการแสดง
วงปี่พาทย์ ซึ่งประกอบไปด้วย ปี่ ระนาด ฆ้อง กลอง ตะโพน
2.3ฉาก แสง สี เสียง
1.ฉากแบบกำหนดสถานที่
2.แสงแบบให้ความสว่าง
3.สีแบบสีต้องมีความสัมพันธ์กับการแต่งกายของตัวละคร
4.เสียงแบบเสียงประกอบอื่นๆ
2.4อุปกรณ์ประกอบการแสดง
อาวุธเช่นธนู มีด
2.5ความงดงามโดยรวมของการแสดงแต่ละประเภท
โขนเป็นศิลปะการแสดงชั้นสูงของไทยที่มีความสง่างาม อลังการและอ่อนช้อย

# data[].attributes.body
นางสาว…………………………………..ชั้น………………….ม.4/……..เลขที่……….

1.ประเมินคุณภาพด้านการแสดง
1.1บทละคร
…………………………………………………………….
1.2รูปแบบการแสดง
…………………………………………………………….
1.3 ทักษะความสามารถของผู้
แสดง
…………………………………………………………….
1.4คุณค่าหรือประโยชน์ที่ได้รับจากการแสดง
…………………………………………………………….

2.ประเมินคุณภาพด้านองค์ประกอบของการแสดง
2.1 เครื่องแต่งกายประกอบการแสดง
……………………………………………………………..
2.2ดนตรีในการประกอบการแสดง
…………………………………………………………….
2.3 ฉาก แสง สี เสียง
…………………………………………………………….
2.4อุปกรณ์ประกอบการแสดง
…………………………………………………………….
2.5ความงดงามโดยรวมของการแสดงแต่ละประเภท
…………………………………………………………….