# data[].attributes.headline
Cortaderia selloana (Plumero ou herba da Pampa)

# data[].attributes.subject
Cortaderia selloana (Plumero ou herba da Pampa)

# data[].attributes.body
Chegou no século XIX a Galicia como planta ornamental procedente de América do Sur (Chile, Arxentina e Uruguay).
A súa plantación nas medianas de autovías e autopistas favoreceu a súa expansión descontrolada.
Ten unha gran capacidade de multiplicación e as súas sementes poden ser arrastradas polo vento ata 30 km.
Trátase dunha especie pirófita, que se ve favorecida polo lume xa que coloniza con facilidade os espazos afectados.
Na súa competencia polo espazo, substitúe as especies autóctonas.

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
La Cortaderia selloana, Originaria de Sudamérica (Argentina, Uruguay, sur de Brasil..) conocida popularmente como: Plumero, Plumacho, Carrizo, Cola de zorro, Hierba de la Pampa, etc.

Se ha convertido en un problema de emergencia ecológica en casi todos los países del mundo, afecta desde Nueva Zelanda, China, Usa, Europa... y concretamente en España, sobre todo en zonas del noroeste y cantábrico peninsular, donde se une a otra especie foránea invasora como es el Eucalipto.

¿Como llego a introducirse en la península la Cortaderia?

A principios del siglo 19, se hizo muy popular en Europa como planta ornamental.

En la guerra civil española fueron numerosos los barcos de cereales provenientes de Argentina infectados con semillas de Cortaderia.

Decisiones equivocadas en diseños paisajísticos, como la plantación de los plumeros en medianas de autovías y autopistas, como ejemplo la autovía del noroeste en Galicia.

Cortaderia selloana: Plumero de la Pampa poligono de Iñas (Oleiros, Galicia)

¿Por que estas especies foráneas e invasoras encuentran lejos de su hábitat natural un excelente campo de cultivo?

Pues por la razón de que no encuentran enemigos naturales que afecten a su reproducción desmedida, si ha esto le añadimos una mega-capacidad de multiplicación, de aclimatación, de supervivencia en diferentes situaciones, tenemos las condiciones ideales para una proliferación que afecte la biodiversidad del sistema.

Relegan a las especies autóctonas por competencia, incluso pueden hacer que desaparezcan. En el caso del Eucalipto, hay un interés económico, pero en el caso de la Cortaderia su introducción fue debido solo al interés (dudoso) como planta ornamental.

Inflorescencia Plumero de la Pampa

Descripción de la Cortaderia y características.

Esta planta alcanza un crecimiento grandisimo en condiciones no necesariamente buenas; el desarollo de la planta puede alcanzar hasta 3,5 mts. de diámetro y 4 mts. de altura y, sus inflorescencias, pueden sobrepasar los 0,5 mts. de altura.

Sus semillas son arrastradas por el viento hasta cerca de 30 Kms.

Es una especie dioica, es decir, los sexos están separados existiendo plantas masculinas y plantas femeninas, siendo éstas las que desarrollan los plumachos más llamativos.

Sus hojas acintadas y aserradas alcanzan los 2 mts. de longitud, están muy lignificadas y sus bordes aserrados propician cortes, en la piel de quien las manipula.

Semilla de Cortaderia su forma de cometa ayuda a su propagación.

Hoja de Corderia selloana, los bordes aserrados cortan como cuchillos

Lucha contra Cortaderia selloana "Plumacho"

En los diferentes congresos y reuniones para estudiar esta plaga, solo de ha llegado a la conclusión de que la mejor forma de combate es la prevención contra la Cortaderia selloana.

Lucha química: Herbicidas como el glifosato son efectivos, pero tienen el inconveniente de que no son selectivos y contaminan, sobre todo si están estas situadas en humedales (aparte de su posible prohibición en algunos países y o en ciertas situaciones). deben ser aplicados en el centro de la macolla. El Aqua Master, es una buena opción. Hay algunos selectivos que no afectan a las plantas de hoja ancha como el Galant Haloxyfop-R-metil, utilizado con éxito en cultivos de soja en Argentina.

La quema de la Cortaderia selloana mediante fuego, no es efectiva y rebrotan si a caso con mayor fuerza.

El arranque mecánico, es muy eficaz tanto con excavadoras o a mano en casos de arranque selectivo, pero es muy costoso, tanto en tiempo como en medios.

La prevención, mediante siembras en los solares y terrenos baldíos (que es donde mas se establecen, ya que no tienen competencia) de praderas de gramíneas que con el cierre que producen en el terreno impiden su implantación, ademas de las siegas que frecuentemente se hacen que refuerzan este método.

Las praderas de gramíneas en los terrenos baldíos y solares, la mejor prevención

Arranque mecánico de los Plumeros de la Pampa

Desgraciadamente no existe una lucha coordinada a nivel continental, estatal.. apenas son algunas las autonomías, asociaciones ecologistas o ayuntamientos que se preocupan por esta plaga la Cortaderia selloana , que alcanzara en breve términos dramáticos e irreversibles.

Es de destacar algunos enemigos a nivel local que le han salido a la Cortaderia selloana, como es el alcalde de Oleiros en A Coruña, Galicia , Ángel García Seoane ("Gelo"), concienciado con esta plaga y que intenta inculcar a sus vecinos incansablemente la lucha para que este hermoso municipio gallego no termine invadido literalmente por los plumachos. (Que debería extenderse también a los Eucaliptos)
Ángel (Gelo) García Seoane en lucha contra los plumachos

# data[].attributes.attachment_link.title
EMERGENCIA contra la Cortaderia selloana (Plumero de la Pampa) - Zulueta Corporación

# data[].attributes.attachment_link.description
La Cortaderia selloana, Originaria de Sudamérica (Argentina, Uruguay, sur de Brasil..) conocida popularmente como: Plumero, Plumacho, Carrizo, Cola de zorro, Hierba de la Pampa, etc. Se ha convertido en un problema de emergencia ecológica en casi todos los países del mundo, afecta desde Nueva Zelanda, China, Usa, Europa...

# data[].attributes.headline
Acacia, alcacia, mimosa (Acacia dealbata)

# data[].attributes.subject
Acacia, alcacia, mimosa (Acacia dealbata)

# data[].attributes.body
Alba Méndez Sánchez
Acacia sensu lato é un xénero de árbores que pertencen á familia Fabaceae, aínda que tamén se coñece co nome de acacia. Existen unhas 1400 especies aceptadas, das cales más de 3000 descritas no mundo. Unhas 970 pertencen ao xénero Acacia stricto sensu, das cales 950 proceden de Australia.
A súa problemática é que trátase dunha especie terribelmente invasora, cando dispoñen de espazo, a súa expansión é incontible e a súa densidade alcanza niveis de plaga.

# data[].attributes.body
Pablo Pedreira López
É una planta anual e herbácea procedente de América do Norte, que pode chegar hata os 150 cm. e que é considerada como especie exótica e invasora. A súa floración ten lugar entre os meses de agosto e noviembro, tanto en zonas de cultivos como no propio núcleo urbano. Ten propiedades astringentes, diuréticas y antirreumáticas.
Está planta ten unha gran producción de semillas e alta tolerancia á contaminación. Ao non ter inimigos na nosa terra espandese con facilidade e coa súa tolerancia pode crecer nas rúas e estradas onde non encontra competencia algunha.

# data[].attributes.body
David Corujo Ferreiro
É unha especie naturalizada en diferentes lugares do mundo, en Europa e na península Ibérica. En Galicia é frecuente na zona costeira próxima a zonas habitadas, aínda que é susceptible de invadir áreas naturais a través de zonas alteradas.
Especie herbácea, anual ou perenne de vida curta, de talo delgado, prostrado ou rubideiro por medio dos pecíolos foliares que actúan como gabiáns. Follas peltadas de ata 15 cm, alternas, con limbo de nervación radial e con marxe lixeiramente ondulada. Flores axilares, solitarias, de ata 6 cm, zigomorfas. O cáliz ten sépalos desiguais. Os pétalos son grandes e libres. O androceo está formado por 8 estames e o xineceo é un ovario súpero trilocular. O froito é un esquizocarpo. Ten diferentes propiedades, polo que foi utilizado como planta medicinal

# data[].attributes.headline
Orella de gato (Tradescantia fluminensis)

# data[].attributes.subject
Orella de gato (Tradescantia fluminensis)

# data[].attributes.body
María Trigo Couto

Esta pranta é orixinaria de América do Sur, sudeste de Brasil e Arxentina. Chegou a Galicia no ano 1949. É moi frecuente na Galicia térmica costeira e nalgúns puntos do interior. A súa propagación é mediante a reprodución vexetativa por medio dos talos enraizantes que se fragmentan e dispersan. A especie afecta á rexeneración natural das especies nativas, xa que forma alfombras monoespecíficas en hábitats naturais. Soe aparecer en ambientes antrópicos próximos a zonas urbanas ou habitadas, pero tamén en ambientes nemorais, sombreados, sobre solos frescos e con certa nitrofilia, como ameneirais riparios.

# data[].attributes.body
Teo Llamazares Franco
Esta pranta é un arbusto de folla caduca, que pode chegar a medir 3 metros de altura. As flores poden ser lilas, azuis, púrpuras, rosas e blancas.
É unha pranta natural de Australia e chegou a España por a sua extensión por Europa.

# data[].attributes.body
Jorge Bueno
Especie moi estendida, utilizada desde antigo como forraxeira. Ocupa principalmente medios antrópicos ou seminaturais, como pasteiros. En ocasións na costa aparece en solos areosos de marxes de dunas con certa humidade ou pasteiros costeiros de marxe de marisma. En Australia está considerada unha especie invasora.

# data[].attributes.body
Ailanto(Ailanthus altissima)
É unha especie moi utilizada en xardinaría, maioritariamente os pés femininos, xa que os masculinos producen un olor desagradable. Introdúcese como ornamental a mediados do século XVIII en Europa e tamén en California, nos Estados Unidos. En España coñécese naturalizada desde principios do século XIX. En Galicia, a primeira cita como naturalizada é de 1986.
E unha árbore caducifolia, dioica, de ata 20 ou 25 metros de altura, de cortiza lisa grisácea, caediza. Fuste recto e pouco ramoso, copa redondeada. Follas paripinnadas, de ata 70 cm, con 13-25 folíolos anchamente ovado-lanceolados. Flores en panícula con numerosas flores verdellas. O froito é unha sámara de cor avermellada.

# data[].attributes.body
VINAGRETA,PAN DE CUCO
Procede de Sudáfrica, rexión do Cabo
Xeófito bulboso de 10-30 cm. Varios bulbos pequenos. Follas trifoliadas, os folíolos escotados. Talo glabro, cilíndrico, simple, sen follas. Inflorescencia en umbela de 4-8 flores. Flores actinomorfas con 5 pezas, os pétalos soldados na base de cor amarela limón. Androceo composto por 10 estames con anteras amarelas. Xineceo formado por un ovario pentalocular e 5 estilos. Froito en cápsula.
Gran capacidade de dispersión e colonización, aínda que case sempre asociada a alteracións do terreo. Causa problemas como mala herba de cultivos, pero a súa incidencia sobre os hábitats naturais é baixa. Está presente en distintas zonas do mundo e tamén na Península, principalmente no Levante.

# data[].attributes.headline
Fieito de auga (Azolla filiculoides)• Paula Sanfiz 

# data[].attributes.subject
Fieito de auga (Azolla filiculoides)• Paula Sanfiz 

# data[].attributes.body
Azolla, chamado comúnmente fento de auga, fento flotante, doradilla ou herba  do auga (en inglés, "fairymoss" ou "mosquito-fern"). É un xénero de fentos  acuáticos que flotan libremente no auga pertencente á familia Azollaceae (outros autores a consideran pertencente  á familia Salviniaceae). Estas prantas acuáticas son organismos de fácil propagación que se adaptan a diferentes climas e altitudes.

# data[].attributes.body
Eu escollín o ALCOLIPTO (ALCOLIPTUS) xa que a plantación masiva de esta planta invasora pola súa madeira fai que ao necesitar moita auga e espazo sequen o chan e que as súas follas maten as plantas de abaixo,impide o crezemnto de mofo na súa corteza facendoo menos saudable e que enferme por non ter musgo e mate outros árbores e matando o mofo tamén e moi propenso a arder xa que el mesmo segrega aceite e as follas secan rápido e a corteza que colga do seu tronco e velenosa como as sua follas tamen arraiga moito se deixan crecer o exemplar e iso fai que a terra se compacte e non axa corrementos de terra pero que rompan as carreteiras as estradas ou bloquee as corredoiras e por enrriba ningun animal pode inxerir as follas ou corteza por que nos se adaptaron a el como os animais australianos

# data[].attributes.headline
PAULA CORREDOIRA RODRÍGUEZ                         Eu escollín a UÑA DE GATO, Herba do coitelo (Carpobrotus edulis)é da Familia: Aizoaceae e provén de Sudáfrica,rexión do cabo.

# data[].attributes.subject
PAULA CORREDOIRA RODRÍGUEZ                         Eu escollín a UÑA DE GATO, Herba do coitelo (Carpobrotus edulis)é da Familia: Aizoaceae e provén de Sudáfrica,rexión do cabo.

# data[].attributes.body
Distribullese en Galicia por toda a zona costeira, e a sua propagación vexetativa é moi intensa, fragmentándose a planta e enraizando os fragmentos. Para o seu control recoméndase o tratamento físico (arranque manual ou mecánico), a pesar de ser un método arduo, pois a única forma de control posible é o arranque de todo o clon incluíndo os rizomas e a retirada de calquera resto (en caso contrario,probablemente reiniciarase a invasión). Adoita medrar  horizontalmente a rente do chan e con flores con aspecto de capítulo, de diámetro de 8-10 cm, xeralmente amarelas ou, máis raramente, rosadas. O hábitat típico desta planta son os chans arenosos, posto que a planta é claramente psammófila, atopándose en dunas e roquedos costeiros,comunidades de matogueira ou bosque costeiro, case sempre nos puntos onde foi degradado ou máis ou menos próximo a vivendas. Desde o punto de vista medicinal ten poucas aplicacións, aínda que  atribuíronselle propiedades vulnerarias, demulcentes, astrintgentes e antisépticas, estando indicada para afeccións da boca e da pel. O seu
froito é comestible, lixeiramente mucilaginoso, doce e algo
acedo, coméndose frescos e maduros, pero usándose tamén para xelatinas e marmeladas.

# data[].attributes.body
Eu escollín a planta Bacopa anana(Bacopa monnieiri)
Planta herbácea, perenne, enraizante nos nós. Follas pequenas redondeadas ou espatuladas, enteiras, de ata 2 cm. As fl ores son brancas ou lixeiramente coloreadas de rosa, pentámeras e actinomorfas, dispostas en solitario na axila das follas. O froito é unha cápsula de 5-8 mm, con numerosas sementes.Orixe tropical, Según algúns autores é nativa do sur dos Estados Unidos e Centroamérica, mentras que outros sinalan a súa proveniencia doutras zonas tropicais de África ou Asia.Hábitats en que aparece

Comunidades acuáticas ou con humidade edáfica. Nas lagoas costeiras de Corrubedo, Louro ou Caldebarcos. Tamén noutros ambientes costeiros con humidade, como marxes de acantilados.

# data[].attributes.headline
Bledo (Amaranthus retroflexus) Helena Álvarez Rivas.

# data[].attributes.subject
Bledo (Amaranthus retroflexus) Helena Álvarez Rivas.

# data[].attributes.body
Provinte de América do Norte,mais ben do centro e leste dos Estados Unidos e Canadá, esta herba anual con talos erguidos, follas alternas, enteiras e co pecíolo de forma ovada ou lanceolada. . É unha especie monoica con flores bracteoladas unisexuais, en inflorescencia en espigo terminal. As flores teñen dous tépalos. O froito é indehiscente e monospermo, con sementes negras, comprimidas, de 1 mm. Floración principalmente estival.
Esta planta reprodúcese a través da semente . Estas permanecen durante longos períodos no banco do solo de cultivos e zonas alteradas.Como mala herba, está presente por todo o mundo, causando importantes perdas económicas. En Galicia é máis rara en comunidades seminaturais, onde aparece en ocasións Amaranthus albus.

# data[].attributes.headline
Herba do Asno ou Boas Noites(Oenothera glazioviana)

# data[].attributes.subject
Herba do Asno ou Boas Noites(Oenothera glazioviana)

# data[].attributes.body
Pertence a clase de plantas superiores da familia onagraceae.
Trátase dunha planta bienal ou perenne,herbácea con roseta basal, acada un 1,5 m de altura con numerosas flores amarelas.Chegou de Norteamérica, invadindo espazos naturais propagándose por sementes, e quitandolle o seu lugar a especies autótonas que se ven desprazadas na súa propia contorna.
Mantén unha expansión en Galicia frecuentando hábitats alterados e ambientes costeiros.
Non é doada a súa erradicación xa que se trata dunha planta de fácil reprodución; hai grupos de voluntariado como os da Universidade de Vigo que están intentando cambiar esta especie na contorna da Universidade por especies autótonas.

David Paredes Vázquez.

# data[].attributes.body
Andrea Vázquez Novo
O seu nome científico é Arctotheca calendula  conocida no castellano coma “Margarita africana” ou “Herba do Cabo”

A pranta acada os 40 cm, as follas son lirado- pinnatisectas, pubescentes

Procede de Sudáfrica, región del Cabo.

Arctotheca calendula é unha especie de pranta herbácea perteneciente á familia das asteráceas, orixinaria da Provincia del Cabo en Sudáfrica. Está listada coma maleza en California e é uha especie invasiva en Australia.

# data[].attributes.body
O seu nome científico é conyza canadens1s .

A pranta é herbácea e acada os 150cm e ten un froito que recibe o nome de aquenio con lanuxe.

Esta pranta pertence a unha especie problemática principalmente pola súa aparición en cultivos. No medio natural aparece en ocasións en areais costeiros, sobre todo en zonas algo alteradas.

# data[].attributes.body
Mateo Míguez
Esta pranta pódese encontrar en varias zoas das Rías baixas, O lilar Tamén coñecido como arbusto de bolboretas procede de china central e pode chegar a medir 4m. de altura, ten uhyas flores moi compactas e as súas sementes pódense desprzar a moita distancia.
Esta pranta utilízase na xardineríqa pola facil obtención da semente. Introduciuse por primeira vez en euroa en Inglaterra no ano 1890 e en galiza en 1983 en Ourense.
Esta pranta pódese encontrar en varias zoas das Rías Baixas, a zoa de Santiago, e a área Coruña- Ferrol.

# data[].attributes.body
A Cotula coronopifolia pertence a familia das Compositae e a clase das plantas superiores.Esta pranta provén da Rexión do Cabo (Sudáfrica) encontrase en toda a zona costeira galega con importancia nas zonas de marisma. Chegou a Galicia a finais do século XIX.Ten follas alternas sen pecíolo duns 2-5 cm, as flores son de cor amarelo intenso.É unha especie moi estendida que pode cubrir amplas zonas.

# data[].attributes.body
Planta herbácea perenne, rizomatosa, con talos erguidos que poden medir máis dun metro. Enraíza baixo a auga, cunha parte aérea de 40-80 cm. As follas son lanceoladas, de ata 12 x 2 cm e dispóñense de forma alterna nos talos aéreos. As fl ores atópanse nas axilas das follas superiores, presentan un curto pedúnculo e son pentámeras, actinomorfas. Son vistosas, de gran tamaño e cor amarela, con 10 estames e estilo capitado. O froito é unha cápsula cilíndrica con numerosas sementes moi pequenas.

# data[].attributes.body
Planta peremne e rizomatosa da familia Polygonacea nativa de Asia Oriental,Japón,China e Corea.Posee talos hocos de ata tres metros de altura,as follas son ovaladas de ata 14cm de largo e 12 cm de ancho.

Atópase no norte de España, a pesar de estar prohibida a súa introducción no medio natural,posesión,transporte,tráfico e comercio xa que está entre as 100 especies exóticas invasoras máis dañinas do mundo,debido o seu potencial colonizador e por constituir unha ameaza grave para as especies autóctonas.

# data[].attributes.body
Oxadilaceae- Oxilis pes-caprae

As oxalidáceas (Oxalidaceae) son unha familia de plantas herbáceas ou raramente leñosas. Hojas alternas, compuestas, menudo trifoliadas con peciolos largos. Flores hermafroditas, actinomorfas, diclamideas, pentámeras, diplostemonas, monadelfos na base, gineceo supero, pentacarpelar, sincárpico, con estilos libres. Flores solitarias ou en cimas. Frutos en cápsula colocada ou en baia, semillas con arilo carnoso. Hai 950 especies das rexións cálidas e templadas, arvenses.

# data[].attributes.body
Ludwigia palustris, como su nombre indica, se encuentra principalmente en ambientes palustres pantanosos en todo el mundo (excluyendo el Australiano). Esta especie bastante uniforme se puede encontrar creciendo rastrera y sumergida en pozas poco profundas y otros tipos de aguas estancadas y/o de lento movimiento.

Desde hace muchos años está disponible normalmente en los comercios como “Ludwigia Roja” y a veces erróneamente como “L. mullertii” (nombre con el que también se ha cultivado la venerable L. repens). Sin embargo, en los últimos años se ha hecho cada vez más común y se nombra adecuadamente.

# data[].attributes.body
Jorge Rodríguez Mosteirín
O seu nome común é Magnolia pero o seu nome cientifico é  Magnolia Grandiflora
Esta morrendo a gran arbore Magnolia Grandiflora?

É o temor que acecha aos veciños de xuvia que pasan cada día por diante do arbol centenario. Alertan que dende hai uns meses caenselle máis do habitual e estan termando cada vez ´máis

# data[].attributes.body
Jimena Cabo Díaz 2ºA nº3.
A miña elección foi, como se nombra no título, a planta Cyperus eragrostis, máis coñecida como Juncia olorosa.
Atopámonos ante unha planta pertencente á América tropical e subtropical, que se considera especie invasora en hábitats alterados, naturais e seminaturais, con herbas e humidade. Non é necesaria a costa para que aparezan. Algúns exemplos destes lugares onde esta planta é unha principal invasora son Australia, O Reino Unido ou Europa.
A distribución desta planta en Galicia, predomina nas zonas costeiras, aínda que tamén se pode atopar en Ourense ou o interior de Lugo.
É unha planta herbácea e de folla perenne, con talos de sección trígona de ata 90cm. e rizomas curtos e grosos, principalmente. Contan con follas basais e cunhas espinguiñas alongadas con flores de cor amarelada.
Por último, mencionar que conta cun froito en aquenio: froitos simples que pertencen ao grupo dos froitos secos e indehiscentes.

# data[].attributes.body
A Croscosmia (Crocosmia x crocosmiiflora),son nativas dos pastizales da Provincia do Cabo en Sudáfrica.A Crocosmia é unha planta bulbosa duns 80 cms de alto como moito con largas follas arqueadas con forma de cintas. As flores se presentan en ramificadas espigas e poden ser laranxas, vermellas o amarelas. ... As Crocosmias necesitan unha exposición a pleno sol ou cun  pouco rato de sombra e protexidas do vento.

# data[].attributes.body
La Reynoutria -Alba Ruíz
La Reynoutria japonica es una plata dura y resistente, originariamente fue cultivada como ornamental habita en lugares húmedos, jardines, setos, zonas degradadas como las cunetas de las carreteras, bosques y en ambientes frescos como las riberas de los ríos es donde tiene un mayor potencial invasor. Es muy conocida  por su rapidez de crecimiento y la capacidad de reproducción mediante rizomas.

# data[].attributes.body
Bledo (Amaranthus retroflexus)
Herba anual con talos erguidos, follas alternas, enteiras e con pecíolo de forma ovada ou lanceolada. É unha especie monoica con flores bracteoladas unisexuais, en inflorescencia en espigo terminal. As flores teñen dous tépalos. O froito é indehiscente e monospermo, con sementes negras, comprimidas, de 1 mm. Floración principalmente estival.

# data[].attributes.body
Uña de gato ou Carpobrotus edulis é unha planta da rexión do Cabo en Sudáfrica.

A súa distribución en Galicia é na costa.

# data[].attributes.body
Eu escollín Bacopa anana(Bacopa monnieri), peretenece a familia das escrofulariáceas. É  de orixe tropical e foi citada por peimeira  vez en Galicia No ano 1906.

# data[].attributes.body
Idaira Martínez Fernández, Nº10, 2ºA.
Eu elexín a Ipomoea indica, máis coñecida como campaíña.
Esta planta, proveninte do continente americano, é perenne.
Os talos crecen apoiándose na vexetación. As follas son lobuladas. Estas son grandes, de ata 9 cm, de cor purpúrea ou violácea, cunha corola de 5 pétalos. O seu froito é unha cápsula con 4 sementes.
A súa propagación dáse mediante a rexeneración vexetativa.
A especie está moi extendida pola costa galega, principalmente a que está preto das zonas urbanas, onde se desenvolve con rapidez. O mesto tapiz que forma pode convertela nunha especie que modifica as condicións ambientais dunha zona.
Atópase principalmente nas áreas urabnas de Vigo, Santiago de Compostela, A Coruña e Ferrol.

# data[].attributes.body
Candela Suárez.
Es una especie de árbol del género Robinia en la familia Fabaceae. Es nativa del este de Estados Unidos, aunque se ha introducido en otros países.

# data[].attributes.body
Lucía Gurdiel Trigo
O seu nome científico é Egeria densa, e o seu nome común é peste de agua.
O seu crecemento ou brotación son dunha rapidez pasmosa, colonizando tantos habitats naturais como estanques ou acuarios, chegando a formar auténticas madexas,  polo que ha sido considerada en moitos países como mala herba ou peste dos pantanos, pode vivir enraizada nos  fondos cenagosos lacustres o flotantes libres. Nutriéndose mediante a emisión profusa de raíces.

# data[].attributes.body
É unha herba perenne, rizomatosa, cun tamaño de 50 cm a 1 m de altura, con talos marróns verdosos ou avermellados.

Especies nativas para a América Central, presentes en quentes e aderezadas climas. Planta silvestre, formando densos arbustos nos xardíns. Describiuse como maleza nos viñedos de Chile e Arxentina.

# data[].attributes.body
Pois eu escollín o toxo porque foi o primeiro que me rondou a cabeza o ler o tema da tarefa...

O seu nome científico é Ulex Europaeus, é un arbusto de orixe europea da familia das Fabáceas. Debe o seu nome común (tojo en castelán) a que as follas dos individuos maduros están modificadas en espiñas de ata 4 cm de lonxitude.

A flor do toxo, dunha fermosa cor amarela, coñécese como ´´chorima´´. Pero non sempre teñen flor xa que en Galicia existen tres tipos: Toxo gateño (florece en Outono), Toxo femia (mediados de Verán) e Toxo arnal (finais de Primavera).

Cada planta pode producir ata 20.000 sementes ao ano.
Moi típica da nosa terra, hoxe en día é considerada unha das 100 peores especies invasoras do mundo polo Programa Global de Especies Invasoras da UICN.
Pero a min, encántame! (Ollo que pinchan jaja)

# data[].attributes.body
Laura Segade Fernández
É unha especie moi estendida que pode cubrir amplas zonas por alteración das zonas de marisma, formando unha comunidade case monoespecífica e competindo, polo tanto, coas especies nativas polos recursos, entre outras diferentes especies de interese especial destes hábitats.

# data[].attributes.body
Espartina (Spartina patens)-Salvador Bernardo
Esta é unha planta herbácea e perenne, que provén dos Estados Unidos de América, está supón un problema serio e real en áreas de marismas , formando colonias monoespecíficas desplazando así a otras especies nativas galegas ,a sua eficacia e rapidez no seu comportamento invasor, encende aún máis as alarmas.
Esta especie foi posta no manifesto polo estudio de San León et al.(1999) en Galicia.
Tamén é unha especie invasora en zoas específicas de España.
Aquí unha imaxe.

# data[].attributes.headline
Cana, xunco xigante, falso bambú (Arundo donax)

# data[].attributes.subject
Cana, xunco xigante, falso bambú (Arundo donax)

# data[].attributes.body
Julián Longarela López
Planta herbácea, perenne, rizomatosa, de ata 5 metros de altura. O talo é unha cana leñosa, con longas follas sentadas, planas, escábridas, alternas. A infl orescencia é plumosa, de ata 70 centímetros, composta por espiguiñas con 2-5 fl ores, con 2 glumas subiguais, con lema arestada e pálea mútica. O froito é unha cariópside, e non parece producir sementes viables fóra da súa área de distribución natural.

Lugar de proveniencia
A distribución natural da especie parece ser o sur de Asia, a partir da India ata Tailandia. A súa introdución é moi antiga e algúns autores considerárona autóctona en Oriente Próximo e no Mediterráneo.