# data[].attributes.attachment_link.title
Szkoła Podstawowa nr 13 im. św. Jana Pawła II w Toruniu - Aktualności

# data[].attributes.headline
wszystkie lektury można również znalezć tu

# data[].attributes.subject
wszystkie lektury można również znalezć tu

# data[].attributes.attachment_link.description
„Nie ma na świecie istoty bardziej zakłamanej na temat swego stanowiska i znaczenia w czasoprzestrzennym kontinuum świata jak przeciętny Polak" ...

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Autorem powieści jest Éric-Emmanuel Schmitt. Po raz pierwszy została ona wydana w 2002 r.

Akcja utworu rozpoczyna się na kilkanaście dni przed świętami Bożego Narodzenia i kończy w nowy rok.

Główny bohater, Oskar, napisał list do Boga, który rozpoczął słowami "Szanowny Panie Boże". Z listu tego dowiadujemy się, że miał on 10 lat i był chory na białaczkę. Spędzając wiele czasu w szpitalu zaprzyjaźnił się on z wolontariuszką, panią Różą. Oskar uwielbiał spędzać z nią czas, tym bardziej, że nie dogadywał się z rodzicami, którzy nie potrafili swobodnie rozmawiać o nadchodzącej śmierci. Chłopiec mówił do niej "ciocia". Pomysł wysyłania listów do Stwórcy, podsunęła chłopcu pani Róża. W sumie w całej powieści mamy do czynienia z 14 listami. Trzynaście z nich napisał Oskar, a ostatni, czternasty, pani Róża.

Koledzy ze szpitala (Bekon, Einstein i Popkorn) nazywali Oskara "Jajogłowym".

Pewnego dnia Oskar przeszedł operację przeszczepu szpiku kości. Chłopiec był bardzo dzielny i operacja przebiegła bezproblemowo. Mimo to chłopiec nie wyzdrowiał, przez co miał do siebie pretensje. Uważał, że to jego wina. Doktor Dusseldorf był bardzo smutny z powodu fiaska operacji.

Tylko pani Róża się nie załamywała w tej trudnej sytuacji. Oskar rozmawiając z ciocią, dowiedział się, że w młodości była ona zapaśniczką i to całkiem utalentowaną. Ze 165 walk wygrała 160. Nazywano ją dusicielką z Langwedocji. Okazało się, że jej liczne opowieści o stoczonych walkach, podnosiły Oskara na duchu i sprawiały, że sam czuł się silniejszy.

Mimo to chłopiec czuł, że niedługo umrze. Nikt oprócz pani Róży nie chciał z nim o tym rozmawiać. Pewnego razu Oskara pocieszał kolega Bekon, którego nazywano tak ze względu na rozległe poparzenia. Twierdził on, że lekarze na pewno wymyślą jak pomóc Oskarowi.

O fiasku operacji, Oskar dowiedział się od pani Róży. To właśnie wtedy, ciocia podsunęła mu pomysł pisania listów do Boga. Początkowo, chłopiec nie był to tego pomysłu przekonany, gdyż sam uważał, że Bóg jest pewnie zmyślony, tak jak św. Mikołaj. Ciocia poradziła mu, że w takich listach będzie mógł umieścić wszystko co mu leży na sercu, dzięki czemu uwolni się od wszechogarniającej go samotności. Chłopiec zgodził się i zaczął pisać listy. Ciocia dodała też, że w każdym liście może on prosić Boga o jedną rzecz, z tym zastrzeżeniem, że muszą to być rzeczy duchowe takie jak cierpliwość, odwaga czy zrozumienie.

W pierwszym swym liście, Oskar zapytał Boga czy wyzdrowieje. Później chłopiec doszedł do wniosku, że otrzymał odpowiedź mimo, iż listu nie wysłał. Pewnego razu, będąc w świetlicy, grał w szachy z Einsteinem, który miał wodogłowie. Wtedy to Popcorn poinformował go o przyjeździe jego rodziców. Zdziwieniom Oskara nie było końca, gdyż rodzice mieszkali daleko i odwiedzali go tylko w niedzielę, gdy nie pracowali. Chorobliwie otyły Popcorn, w nagrodę za dobrą wiadomość otrzymał od Oskara czekoladę. Główny bohater udał się potem do swego pokoju, gdzie wyczekiwał na rodziców.

Gdy ci nie pojawiali się przez dłuższy czas, postanowił ich poszukać. Znalazł ich w gabinecie doktora Dusseldorfa, gdzie zobaczył płaczącą matkę i załamanego ojca, gdyż lekarz poinformował ich o fiasku operacji. Matka powiedziała, że nie ma odwagi odwiedzić Oskara. Słysząc to, chłopiec wziął ich za tchórzy i też uznał, że nie chce się z nimi zobaczyć. Dlatego schował się w szafie na szczotki, w której przypadkowo się zatrzasnął. Dopiero po paru godzinach poszukiwań odnalazła go pani sprzątająca. Zaraz potem spotkał się z panią Różą, której powiedział, że nienawidzi rodziców. Kobieta przywołała wtedy walkę jaką stoczyła w Berlinie z Sarą Bum Bum, która była cała wysmarowana oliwą. Na szczęście znajomi Róży, w trakcie walki obsypali ją mąką, przez co ta mogła ją łatwo pochwycić i rzucić na ziemię. Kończąc wyjaśniła, że zawsze jest jakieś wyjście z trudnej sytuacji. Pocałowała chłopca w policzek i odeszła.

Oskar uwielbiał czas spędzony z ciocią. Niestety zgodnie z przepisami, jej wizyty odbywały się jedynie 2 razy w tygodniu. Chłopiec poprosił więc lekarza o możliwość codziennych spotkań. Dusseldorf zgodził się.

Gdy pani Róża powiedziała Oskarowi, że będzie do niego przychodzić codziennie przez najbliższe 12 dni, ten zaczął płakać, że zostało mu tak mało czasu. Kobieta uspokoiła go opowiadając legendę, że z ostatnich 12 dni roku można przewidzieć jaka będzie pogoda w każdym z nadchodzących 12 miesięcy. Dodatkowo zaproponowała mu zabawę, że każdy jego dzień będzie odpowiednikiem 10 lat. Oskar policzył, że za 12 dni będzie miał 130 lat. Tego dnia w liście do Boga, poprosił o duchową wizytę.

W następnym liście napisał, że przeżywa okres dojrzewania i rozumie trudności z tym związane. Gdy rozmawiał z ciocią o dziewczynach, wyznał że lub Peggy Blue. Pseudonim dziewczynki pochodził od niebieskawego koloru jej skóry, wywołanego chorobą krwi. Dziewczynka często krzyczała w nocy i dlatego Oskar chciałby jej zaoferować, że obroni ją przed duchami. Róża uznała, że to świetny pomysł i zachęciła go, żeby jej to powiedział. Oskar udał się więc do pokoju Peggy, lecz tam zastał Popkorna, który powiedział, że Peggy jest jego dziewczyną a on, jeśli chce, niech zainteresuje się Sandrine.

Zrezygnowany Oskar udał się do świetlicy. Tam spotkał Sandrine. Dziewczyna ta również była chora na białaczkę, ale w jej wypadku leczenie przynosiło efekty. Nosiła ona perukę z kruczoczarnymi włosami i dlatego była nazywana Chinką. W trakcie rozmowy dziewczynka wyznała, że nie potrafi się całować. Wtedy Oskar pocałował ją w usta. Czuł się wtedy jak 15-latek.

Scenę tę widzieli rodzice Oskara, którzy właśnie przyjechali z niedzielną wizytą. Nie przyznali się chłopcu, że byli w szpitalu wczorajszego dnia. W prezencie otrzymał od rodziców odtwarzacz płyt CD oraz płytę z nagraniem Dziadka do Orzechów. Prezent podobał się Oskarowi. Nie miał on jednak ochoty na rozmowę i szybko położył się spać.

Rankiem rozmawiał z Różą na temat Peggy Blue. Kobieta namawiała go, aby nie poddawał się od razu. Za jej namową, Oskar poszedł wieczorem do pokoju Peggy i wyznał, że jest bardzo ładna. W prezencie dał jej swój odtwarzacz. Szczęśliwa Peggy odparła, że chciałaby, aby to on bronił jej przed duchami. Na koniec Peggy zażyczyła sobie, aby Oskar pocałował ją w policzek, co też uczynił.

Tego dnia w liście do Pana Boga, Oskar wyznał, że chciałby się ożenić z Peggy Blue.

W nocy chłopiec usłyszał krzyki i myślał, że to Peggy, która bała się duchów. Szybko udał się więc do jej pokoju. Okazało się jednak, że były to krzyki Bekona, cierpiącego od oparzeń. Peggy zaproponowała mu, że spał z nią w łóżku. Oskar zgodził się i został u niej na noc. Rankiem nakryła ich pielęgniarka, która zrobiła awanturę. Dopiero interwencja cioci Róży załagodziła sprawę.

Oskar starał się zachowywać jak 30 latek. Wcześniej uważał pocałunki z dziewczynami za ohydne. Od teraz mu się podobały. W trakcie rozmowy z Różą, spytał ją czy od pocałunków można zajść w ciążę. W trakcie rozmowy w kaplicy rozmawiali o śmierci i cierpieniu. Ciocia róża powiedziała chłopcu, że istnieją dwa rodzaje cierpienia: psychiczne i fizyczne. Dodała też, że Jezus bardzo cierpiał fizycznie, ale nie psychicznie i podkreśliła, że taką siłę daje właśnie wiara. Opowiedziała też, że jej matka była głęboko wierzącą osobą, dzięki czemu na łożu śmierci zamiast lęku odczuwała szczęście, że odchodzi do domu Ojca.

Następnie pani Róża zaprosiła Oskara i Peggy na wspólną herbatę, w trakcie której rozśmieszyła dzieci swymi opowieściami o walkach z siostrami siuśkami. Zapaśniczki te były trzema siostrami bliźniaczkami, które w czasie walki oszukiwały. W każdej rundzie walczyła inna z sióstr, tak że sędziowie się nie zorientowali. Pani Róża poradziła sobie z oszustkami, gdyż zamknęła dwie z nich w szatni a trzecią pokonała w walce. W liście jaki spisał Oskar na koniec dnia, poprosił o szczęśliwe zakończenie operacji Peggy Blue, która miała mieć miejsce następnego dnia.

Widząc jak Peggy jest wieziona na wózku na operację, chłopiec był bardzo zdenerwowany. Zastanawiał się dlaczego Bóg pozwala na to, żeby dzieci chorowały. Wolontariuszka odparła, że ich choroba nie jest karą lecz faktem. Operacja Peggy przebiegła pomyślnie. Rodzice dziewczyny wyczekiwali na wynik razem z Oskarem, którego traktowali poważnie i stwierdzili, że powierzają mu opiekę nad nią. Tego dnia Oskar o nic nie poprosił Pana Boga, gdyż był bardzo szczęśliwy.

Kolejnego dnia Peggy dowiedziała się od Sandrin, że ta całowała się z Oskarem. Peggy postanowiła rozstać się z chłopcem i jednocześnie zaprzyjaźnić z Sandrine. Oskar był wściekły i aby zrobić Peggy na złość, pozwolił aby całowała go Brigitte, dziewczyna z zespołem Downa. Einstein doniósł o tym dziewczynom, które uznały Oskara, za chłopca uganiającego się za dziewczynami.

Jak zwykle, pani Róża wyjśniła Oskarowi, że pierwsze związki są trudne i kruche, ale jeśli są tego warte to trzeba o nie walczyć. Pocieszyła go, że każdy przecież popełnia jakieś błędy i żeby poszedł do niej wyjaśnić co do niej czuje. W liście do Boga, Oskar poprosił, aby pogodzili się z Peggy. Ponadto spytał w liście, co Bóg chciałby dostać od niego na urodziny, gdyż nazajutrz było Boże Narodzenie.

Kolejnego dnia chłopiec pogodził się z Peggy i wyznał jej miłość. Perspektywa Bożego Narodzenia zasmuciła chłopca, gdyż oznaczało to, że do Peggy przyjedzie cała rodzina przez co nie spędzi z nią więcej czasu. Ponadto przyjedzie jego rodzina, a z nią nie chciał się widzieć. Przekupił więc kolegów, aby pomogli mu uciec ze szpitala. Popkorn, Bekon i Einstein przebrali Oskara i zanieśli go po kryjomu do samochodu pani Róży.

Tam Popkorn, który wychował się na szemranym osiedlu, zdołał otworzyć drzwi i ukryć Oskara na podłodze. Pani Róża nie wiedziała, że ma w samochodzie nieproszonego gościa. Jechała do domu bardzo nieostrożnie. Oskar zasnął w trakcie jazdy a gdy się obudził cioci Róży już nie było a w środku było bardzo zimno. Wyszedł z samochodu i udał się do domu Róży.

Wolontariuszka zaopiekowała się przemarzniętym chłopcem i zadzwoniła do jego rodziców. Byli zrozpaczeni jego zniknięciem i poinformowali o tym policję. Oskar nie lubił przebywać z rodzicami, gdyż czuł, że ich przeraża. Róża wyjaśniła mu, że rodzice bardzo go kochają. Dodała, że fakt iż Oskar wkrótce umrze nie oznacza, że wszystko mu wolno. Następnie rodzice Oskara przyjechali do domu Róży, gdzie chłopiec przeprosił za to co zrobił. Razem zjedli pyszną kolację i spędzili miło czas. Tej nocy Oskar spał w łóżku najstarszego syna Róży, który był weterynarzem w Kongu, gdzie leczył słonie. W cowieczornym liście, złożył Bogu życzenia urodzinowe i poprosił, aby jego rodzice byli zawsze tacy jak dzisiejszego dnia.

Kolejnego dnia chłopiec był bardzo osłabiony i wrócił do szpitala. Tam pokazał Peggy figurkę jaką dostał od cioci Róży. Była to niebieska figurka Maryi, która z powodu koloru przypominała mu Peggy.

Kolejnego dnia Oskar podziwiał prezent jaki dostał od cioci Róży pod choinkę. Była to saharyjska roślina, która w ciągu jednego dnia dojrzewała i usychała. Od świąt rodzice Oskara mieszkali u pani Róży, żeby mieć bliżej do szpitala.

Gdy spędzał czas z Peggy, oddawali się ulubionej rozrywce dziewczynki, czyli studiowaniu słownika medycznego. Ku zdziwieniu chłopca nie było w nim słów, które najbardziej go interesowały: życie, śmierć, wiara i Bóg. Róża doradziła, aby poszukał ich w słowniku filozofii.

Następnie do pokoju chłopca przyszedł doktor Dusseldorf, który był przygnębiony. Oskar pocieszył go, żeby nie obwiniał się, gdyż to nie jego wina, że musi przynosić złe wieści. Dodał, że lekarz nie jest Bogiem i leczenie nie zawsze jest skuteczne. Odchodząc, Dusseldorf, pocałował chłopca. Tego dnia w liście, chłopiec prosił Boga o odwiedziny.

Następnego dnia Peggy została wypisana do domu, gdyż wyzdrowiała. Oskar wiedząc, że już nigdy jej nie zobaczy był zrozpaczony. W liście napisał, że przestał lubić Pana Boga.

Jeszcze przed nastaniem świtu, Oskar obudził się i czuł się okropnie. Czas upływał mu na obserwowaniu wschodu słońca. Chłopiec poczuł jakby Bóg dał mu radę, aby za każdym razem patrzył na świat, jakby go widział pierwszy raz. Obserwując przez okno piękno otaczającego go świata, czuł się szczęśliwy. W liście dziękował za to Bogu i prosił, aby również jego rodzice i Peggy tego doświadczyli.

Z kolejnego listu dowiadujemy się, że chłopiec czuje się dobrze i dużo śpi. W rozmowie z rodzicami, pouczył ich, że życie to nie prezent tylko pożyczka i należy o nie dbać i je szanować. W liście poprosił Boga, aby odwiedził jego rodziców.

Z biegiem dni chłopiec czuł coraz większe zmęczenie, przez co pisał coraz krótsze listy. Gdy miał 110 lat wiedział, że zbliża się koniec. Ostatni list został napisany przez panią Różę. Informowała w nim, że Oskar zmarł rankiem w trakcie przerwy, gdy ona i jego rodzice byli na kawie. Wolontariuszka wyznała, że nadal będzie pomagać chorym dzieciom, ale już dla żadnego z nich nie będzie ciocią, tak jak dla Oskara. Podziękowała Bogu za to, że poznała chłopca. Z listu dowiadujemy się też, że opowieści jakoby Róża była zapaśniczką były nieprawdziwe i miały na celu rozbawienie chłopca. Znajomość z Oskarem wzmocniła jej wiarę w Boga i napełniła miłością, której starczy jej do końca życia. Dodała też, że przez ostatnie trzy dni życia, Oskar kładł na szafce przy łóżku karton z napisem: "Tylko Bóg ma prawo mnie obudzić".

Warning: count(): Parameter must be an array or an object that implements Countable in /home/users/ingenu/public_html/lekturek/wp-content/themes/fraction-theme/includes/single/post-tags.php on line 4

# data[].attributes.attachment_link.description
Autorem powieści jest Éric-Emmanuel Schmitt. Po raz pierwszy została ona wydana w 2002 r. Akcja utworu rozpoczyna się na kilkanaście dni przed świętami Bożego Narodzenia i kończy w nowy rok. Główny bohater, Oskar, napisał list do Boga, który rozpoczął słowami "Szanowny Panie Boże".

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Pan Tadeusz sztandarowe dzieło romantyzmu i najwybitniejszy utwór Adama Mickiewicza. Poniżej szczegółowe streszczenie epopei Mickiewicza - szacunkowy czas czytania: 24 minuty. Nie masz tyle czasu? Sprawdź: Streszczenie krótkie

Spis treści

Streszczenie I Księgi Pana Tadeusza: Gospodarstwo

Pan Tadeusz rozpoczyna się słynną :

Litwo! Ojczyzno moja! ty jesteś jak zdrowie.
Ile cię trzeba cenić, ten tylko się dowie,
Kto cię stracił. Dziś piękność twą w całej ozdobie
Widzę i opisuję, bo tęsknię po tobie.

Narrator zwraca się do Litwy, a następnie do Matki Boskiej. Wspominając ojczyznę prosi Bożą Rodzicielkę o opiekę i cudowne „powrócenie na ojczyzny łono". Tymczasem jednak przenosi się wspomnieniami do kraju dzieciństwa, charakteryzując specyfikę przyrody nadniemeńskiej. Następnie zaprezentowany zostaje typowo polski dworek szlachecki. Po tym opisowym wstępie rozpoczyna się akcja utworu.

Do dworku powraca po 10 latach nauki młody panicz - Tadeusz Soplica. Ze wzruszeniem przebiega wszystkie pomieszczenia, wspominając, jak wyglądały w czasach jego dzieciństwa. Gdy dociera do pokoju, w którym mieszkał, ze zdziwieniem spostrzega, że naleć on musi do jakiejś młodej panienki. Zastanawiając się, kto też może tu mieszkać, podchodzi do okna i spostrzega nieznane sobie dziewczę, które w rannej białej halce stoi pośród ogrodu. Nagle dostrzegłszy kogoś, kogo zapewne wypatrywała, szybko wbiegła do pokoju. Gdy dostrzegła młodzieńca niezmiernie przestraszona i zmieszana szybko umknęła, nie zważając na jego zmieszanie i przeprosiny.

Tymczasem zawiadomiony o pojawieniu się gościa Wojski - daleki krewny i przyjaciel domu, wyszedł go powitać. Opowiada Tadeuszowi, że trafił z datą przyjazdu idealnie, gdyż mają dużo gości, a stryj pragnąłby znaleźć mu żonę. Następnie obaj panowie wychodzą razem na spotkanie Sędziemu (stryjowi Tadeusza i gospodarzowi dworku) i jego gościom, którzy bawili w pobliskim lesie.

Niedługo potem spotykają całe towarzystwo i po krótkich powitaniach wszyscy wracają do dworu. Pod nieobecność Sędziego i Wojskiego woźny Protazy nakazał podać kolację w nieodległym zamku, dawnym dziedzictwie rodziny Horeszków. O zamek ten Sędzia toczy spór z Hrabim, dalekim krewnym Horeszków.

Następnie wszyscy zasiadają do wieczerzy zgodnie z licznymi obyczajami litewskimi, m.in. przestrzegając kolejności zasiadania przy stole czy usługując damom. Sędzia, widząc, że zamyślony Tadeusz nie zabawia swoich sąsiadek, wygłasza nawet przemowę na temat grzeczności.

Grzeczność nie jest nauką łatwą ani małą.
Niełatwą, bo nie na tym kończy się, jak nogą
Zręcznie wierzgnąć, z uśmiechem witać lada kogo; (...)
Grzeczność wszystkim należy, lecz każdemu inna; (...)
Grzeczność nie jest rzeczą małą:
Kiedy się człowiek uczy ważyć, jak przystało,
Drugich wiek, urodzenie, cnoty, obyczaje,
Wtenczas i swoją ważność zarazem poznaje.

Myśl jego podejmuje Podkomorzy, który z kolei skupia się na potrzebie pielęgnowania polskości, we wszystkich modach, a zwłaszcza w modzie na francuszczyznę upatrując wpływów degeneracyjnych, które w ostateczności doprowadziły do utraty niepodległości. Następnie dochodzi do krótkiej rozmowy między Podkomorzym, Księdzem Robakiem i kapitanem wojsk rosyjskich Rykowem na temat polityki, a w szczególności postaci Bonapartego.

Wymianę zdań przerywa pojawienie się wykwintnie ubranej i niezwykle urodziwej kobiety - jest to . Ona tymczasem przywitawszy się ze wszystkimi zajmuje miejsce obok Tadeusza. Młodzieńcowi zdawało się, że rozpoznaje w niej spotkaną rano mieszkankę jego dawnego pokoju. Patrzył więc z tym większym zainteresowaniem, a i ona nie pozostawała na te spojrzenia obojętną. W końcu zaczęła z nim rozmowę.

Tymczasem w drugim końcu stołu rozgorzał na dobre spór Asesora z Rejentem o to, czyj chart upolował zająca. Towarzystwo podzieliło się na stronników Sokoła (pies Asesora) i Kusego (pies Rejenta). Spór stara się załagodzić Podkomorzy, proponując urządzenie polowania na zająca pod wodzą Wojskiego. Ten jednak odmawia przewodnictwa, wykładając zgromadzonym, że zając nie jest zwierzęciem godnym organizowania takiej wyprawy. Tym samym wyśmiewa spór Asesora i Rejenta.

Wszyscy rozweseleni odchodzą od stołów. Tadeusz prowadzi Telimenę, o której już wie od Asesora, że jest jego ciotką. Wiadomość ta zasmuciła i rozdrażniła młodzieńca. Chciałby dowiedzieć się czegoś więcej, nie było jednak kogo zapytać, gdyż goście udali się na spoczynek.

W końcowej partii księgi przeciwstawia narrator śpiący, a więc spokojny dworek szlachecki niepewnemu losowi żołnierzy, walczących u boku Napoleona. Dowiadujemy się, że wielu z nich pozostawia domy rodzinne i przedziera się do Księstwa Warszawskiego, aby móc wstąpić do armii lub zostać emisariuszem. W Panu Tadeuszu takim emisariuszem jest ksiądz Robak. Istotnie pojawia się on teraz o tak późnej porze i budzi Sędziego, aby poinformować go o czymś. Narrator nie ujawnia jednak treści rozmowy.

Streszczenie II Księgi Pana Tadeusza: Zamek

Następnego dnia od rana wszyscy zjeżdżają się na . Rozpoczyna się pogoń za zającem, która ma ostatecznie rozstrzygnąć spór o Kusego i Sokoła. W chwilę potem przy zamku pojawia się spóźniony Hrabia. Spotykając po drodze Gerwazego, starego klucznika Horeszków, zostaje przez niego zagadnięty o sprawę sporu z Sędzią. Hrabia zmęczony przedłużającym się procesem gotów jest sprzedać zamek. Wieść ta jest nie do przyjęcia dla wiernego sługi. Postanawia on odwieść Hrabiego od tego pomysłu, pokazując mu i opowiadając o czasach świetności budowli, jak też rodu Horeszków. Opowiada także historię rodu, wydarzeniami z niej motywując niezgodę między Soplicami (ród Sędziego) a Horeszkami.

Stolnik Horeszko - pan zamku, początkowo przyjaźnił się z jednym z Sopliców - Jackiem, zwanym „Wojewodą". Gdy jednak zauważył, że zamierza on starać się o rękę jego córki, stanowczo zerwał stosunki. Kilka dni później na zamek najechali Moskale, ale choć ich napaść udało się powstrzymać, Stolnik zginął - jak relacjonuje Gerwazy - z ręki Jacka Soplicy. Wtedy to też sługa powziął postanowienie zemsty za śmierć pana. Udało mu się nawet wprowadzić swój plan w życie - wymordował większość członków znienawidzonego rodu. Płomienna przemowa Gerwazego zadziałała na romantyczną i skorą do fascynacji nastrojem grozy i nieszczęścia wyobraźnię Hrabiego. Poprzysiągł on nie oddawać zamku Soplicom. Była to jednak reakcja chwilowa, gdyż usłyszawszy odgłosy polowania zapragnął czym prędzej dołączyć do myśliwych.

Jednak kiedy mijał pobliski sad, dostrzegł w nim piękne i młode dziewczę zbierające owoce. Hrabia obserwował dziewczynę zachwycony jej widokiem, ale kontemplację tę przerwał mu dość brutalnie Ksiądz Robak. Kiedy Bernardyn się oddalił, znikła już również dziewczyna.

Za chwilę wszyscy przybywają do dworu na śniadanie. Zebrani podzielili się na dwie grupy: starszyzna w jednej izbie rozprawiała o polityce, a młodzież w drugiej zajmowała się lżejszymi tematami, m.in. nierozstrzygniętym sporem Asesora z Rejentem (żaden z chartów nie wrócił z zającem).

W czasie posiłku Tadeusz rozmawia z Telimeną i dowiaduje się, że tylko przez względy przyjaźni nazywana jest ona jego „ciocią", bowiem naprawdę nie są spokrewnieni. Następnie Telimena opowiada, już wszystkim, anegdotę z czasu jej pobytu w Rosji. Zdarzyła się ona podczas letniej bytności w wiejskiej daczy w okolicy Petersburga. Otóż charty sąsiada zagryzły suczkę Telimeny, która była podarkiem od księcia Sukina. Telimenę sytuacja ta doprowadziła to do ostrego ataku nerwów. Na szczęście w tym momencie nadjechał Wielki Łowczy Dworu - Kiryłow i usłyszawszy, co się stało szybko przeprowadził „dochodzenie", oskarżając sąsiada Telimeny o nielegalne upolowanie kotnej łani. Mimo zapewnień zdezorientowanego urzędnika, że zdobycz wydaje mu się być psem, Łowczy znalazł nawet świadka (policmajster), który potwierdził, iż jest to łania.

Ostatecznie charty "poszły na powrozy", a urzędnik (przyznawszy się do winy) po wstawiennictwie Kiryłowa trafił na cztery tygodnie do aresztu. Opowieść ta, mająca stanowić przykład potwierdzający tezę o czujności i surowości carskich urzędów, rozbawia gości i dzieli ich na małe grupki, w których porusza się najróżniejsze sprawy. Telimena tymczasem coraz serdeczniej rozmawia z Tadeuszem. Umizgi ich przerywa jednak Wojski uganiający się z packą za muchami, których jest „wybitnym znawcą", ale i wrogiem. Za chwilę jednak musi zająć się czymś innym, gdyż spór Asesora z Rejentem wybucha na nowo i blisko już w nim do rękoczynów. Na szczęście w ostatniej chwili Kwestarz Robak łapie ich za ramiona i odrzuca w przeciwne kąty sali.

Znudzona tymi ciągłymi kłótniami Telimena proponuje grzybobranie. Sędziemu pomysł ten się bardzo spodobał, tak że ze swej strony zaproponował zawody - kto zbierze najwięcej grzybów wybierze sobie partnera lub partnerkę na wieczór.

Streszczenie III Księgi Pana Tadeusza: Umizgi

Hrabia wracając do domu znów dostrzega tajemnicze dziewczę bawiące dzieci w ogrodzie. Zakrada się tam czym prędzej. Dostrzegłszy go panienka chce początkowo umknąć, ale nie może zostawić dzieci. Między Hrabim a dziewczyną wywiązuje się krótka rozmowa. W trakcie jej trwania rozwiewają się marzenia Hrabiego, który obserwując młodą panienkę myślał o niej jak o bogini, rusałce, heroinie.

O ty! - rzekł - jakimkolwiek uczczę cię imieniem,
Bóstwem jesteś czy nimfą, duchem czy widzeniem!
Mów! własna-li cię wola na ziemię sprowadza,
Obca-li więzi ciebie na padole władza?

Speszona dziewczyna czym prędzej go pożegnała i odeszła z dziećmi. Hrabia, który w rozmowie powiedział jej, że udaje się na śniadanie do dworku, postanowił wcielić pomysł w życie. Jednak gdy dociera do siedziby Sopliców, dostrzega całe towarzystwo w pobliskim gaju. Nie wiedząc, co oni tam robią, postanawia do nich szybko dołączyć.

Tymczasem w gaiku trwa grzybobranie. Jedynie Telimena zdaje się nie być nim zainteresowana i powoli oddala się na polanę na pobliskim wzgórzu. Miejsce to nazywa Świątynią Dumania. Kobietę spostrzega tam Tadeusz i skrada się powoli. Jego zamiary przejrzał jednak Sędzia i ubiegł go, gdyż miał także sprawę do Telimeny - chciał porozmawiać o planach wydania Tadeusza za Zosię, której opiekunką była Telimena. Pomysł ten niezmiernie wzburza ciotkę. Ochłonąwszy trochę zgadza się ostatecznie na możliwość zaistnienia tego związku, ale zastrzega, że nikomu nie wolno ich celowo i natrętnie swatać.

Scenę tę ogląda i szkicuje w swoim kajecie Hrabia. Po odejściu Sędziego podchodzi on do odpoczywającej pokazując jej swoje dzieła. Tak nawiązuje się między nimi rozmowa o sztuce, której według nich przysłużyć się może tylko zagraniczny klimat, nie zaś zamknięcie na polskiej prowincji. Ich zdaniu przeciwstawia narrator swój opis piękna litewskich lasów.

Teraz z kolei do rozmowy włącza się Tadeusz, do tej pory jedynie przysłuchujący się. Zgodnie z jego zmysłami polski krajobraz jest równie piękny, jeśli nie piękniejszy niż włoski. Gdy wymiana zdań zaczęła nabierać tempa, nagle zadzwoniono we dworze na obiad. Towarzystwo zbierało się do powrotu. Telimena zagadując Hrabiego ukradkiem podała Tadeuszowi kartkę i klucz.

Obiad przebiegał w serdecznej, ale i spokojnej atmosferze. Nagle przybiegł gajowy z informacją o niedźwiedziu widzianym w lesie. Wszyscy jednomyślnie uznali, że należy zapolować i na następny dzień umówiono się na łowy, którym przewodzić miał Wojski.

Streszczenie IV Księgi Pana Tadeusza: Dyplomatyka i łowy

Księgę rozpoczynają wspomnienia narratora o pięknie lasów litewskich i zwyczajów z nimi związanych, w tym polowania. Następnie przenosimy się na podwórze Sopliców, gdzie wyrusza wyprawa na niedźwiedzia. Wszyscy byli tak zajęci sobą, że nikt nie obudził smacznie śpiącego Tadeusza. Robi to dopiero tajemnicza nieznajoma i zaraz znów znika. Tadeusz zaś udaje się na zebranie do karczmy Jankiela.

Tu toczy się dyskusja na różnorakie tematy polityczne: o Napoleonie, o zbrojeniach Polaków, o dawnych czasach wolności szlacheckiej. Bernardyn Ksiądz Robak postanawia wykorzystać to zebranie i opowiedzieć o sukcesach Napoleona, a także przybliżyć wspomnienia wielkich polskich wodzów, np. gen. Dąbrowskiego, który to podobno zażywał tej tabaki, którą Robak zebranych w karczmie częstował. Jest to zresztą tabaka specyficzna, gdyż na jej przykładzie nawiązuje Ksiądz do ważnych dla Rzeczpospolitej wydarzeń. Sama zawartość pochodzi spod Jasnej Góry, gdzie mistrzowsko wyrabiają ją bracia paulini. Zaś na dnie tabakiery znajduje się scena przedstawiająca Napoleona na czele armii.

Tak od tabaki przechodzi Ksiądz płynnie do postaci cesarza, przywołując jego rzekomy zwyczaj zażywania tabaki przed każdą ważniejszą bitwą. Bernardyn chce w ten sposób pozyskać nowych ludzi do sprawy - wykłada zgromadzonym, iż nie wystarczy biernie na Napoleona czekać, trzeba się przygotowywać i zbroić. Niestety rozmowa zostaje przerwana, gdyż Ksiądz dostrzega za oknem Tadeusz i podąża za nim.

Następnie narrator daje opis niebezpiecznego i nieprzebytego fragmentu lasu, zwanego matecznikiem, w którym zwierzęta mogą czuć się bezpiecznie, gdyż żaden człowiek tam się nie zapuści. Jeśli jednak zwierzę wyjdzie z matecznika, tak jak niedźwiedź, na którego polowano, ma niewielkie szanse.

Rozpoczynają się łowy. Po wytropieniu zwierza przez ogary strzelcy, mimo zakazów Wojskiego, czym prędzej rzucają się naprzód. Zastraszony niedźwiedź broni się usilnie. W końcu rzuca się do ataku na dwóch ostatnich z obławy - Hrabiego i Tadeusza. Zaatakowani równocześnie oddają dwa strzały, niestety niecelne. Na szczęście poprawiają ich Rejent, Asesor i Gerwazy tak, że niedźwiedź pada martwy tuż przed Hrabią. Na zakończenie łowów Wojski odgrywa pieśń na rogu.

Komentarze: Pan Tadeusz - streszczenie szczegółowe
Dodaj komentarz (komentarz może pojawić się w serwisie z opóźnieniem)

# data[].attributes.attachment_link.description
Pan Tadeusz sztandarowe dzieło romantyzmu i najwybitniejszy utwór Adama Mickiewicza. Poniżej szczegółowe streszczenie epopei Mickiewicza - szacunkowy czas czytania: 24 minuty. Nie masz tyle czasu? Sprawdź: Streszczenie krótkie Pan Tadeusz rozpoczyna się słynną : Litwo! Ojczyzno moja! ty jesteś jak zdrowie. Ile cię trzeba cenić, ten tylko się dowie, Kto cię stracił.

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Aleksander Kamiński przedstawił w Kamieniach na szaniec wojenne losy grupy harcerzy, należących do 23 Warszawskiej Drużyny Harcerskiej, spośród których na plan pierwszy wysunął trójkę przyjaciół: Tadeusza Zawadzkiego „Zośkę", Aleksego Dawidowskiego „Alka" i Jana Bytnara „Rudego". Szacunkowy czas czytania streszczenia: 32 minuty. Nie masz tyle czasu? Sprawdź: krótkie streszczenie z filmem.

Spis treści

Słoneczne dni - streszczenie rozdziału

W jednej z warszawskich dzielnic działała młodzież harcerska, która pragnęła kształcić swoje charaktery i stawiała sobie cele, do których osiągnięcia uparcie dążyła.

Wśród nich szczególnie wyróżniał się zespół „Buków", nazwany tak od częstych wypraw do lasu. „Buki" tworzyli młodzi ludzie, charakteryzujący się aktywnością, koleżeństwem i radosnym uśmiechem. Należeli do nich Alek i Rudy.

Przedstawienie Alka Dawidowskiego

Alek był wysokim, szczupłym chłopcem o niebieskich oczach i płowej czuprynie. Dzięki swojej drużynie uczył się panowania nad sobą w ważnych chwilach.

Pewnego dnia, podczas pobytu na wsi, Alek był świadkiem wypadku, w którym syn gospodarza uderzył się siekierą w nogę. Wszyscy obecni wpadli w panikę - jedynie Alek przyklęknął przy rannym i tamując krew, zrobił opatrunek uciskowy.

Przedstawienie Rudego - Jana Bytnara

Rudy miał piegowatą twarz i rudawe włosy. Był niezwykle inteligentny, a drużyna „Buków" uczyła go „konkretów przyziemnego życia". W dużej mierze ograniczało się to do faktu, że Rudy na każdej wycieczce zastępu był kucharzem, z czasem wykazując się coraz większym talentem kulinarnym. Nikt tak jak Rudy nie piekł na patyku chleba, nie ugotował tak smacznej kaszy czy też zupy z pokrzyw.

Rudy był również utalentowany artystycznie. To właśnie on wymyślił odznakę dla zastępu Buków - cyfrę 23 umieszczoną w trójkącie, którą wyciął z metalu i osadził na pomarańczowej podkładce z materiału.

Harcmistrzem „Buków" był Zeus - Leszek Domański, nauczyciel geografii w warszawskim gimnazjum i liceum. Zeus był zaledwie o osiem lat starszy od uczniów klasy, której był wychowawcą. Z podopiecznymi łączyły go przyjacielskie relacje, za co był krytykowany przez grono pedagogiczne.

Alek i Rudy wychowali się w domach, w których mieli możliwość zdrowego rozwoju fizycznego i psychicznego. Domy takie wyróżniają się więzią, która łączy poszczególnych członków rodziny, są ostoją, dodają odwagi i zapewniają spokój. Ojcowie obu chłopców brali czynny udział w życiu społecznym, a matki cechowała życzliwość i mądrość.

Ojciec Alka był kierownikiem fabryki, a ojciec Rudego był pierwszym w chłopskiej rodzinie, który opuścił wieś i zdobył wykształcenie. Na ukształtowanie się charakterów chłopców wpłynęły więc: dom rodzinny, szkoła i dobra organizacja młodzieżowa. Alek był osobą o cechach przywódczych. Łatwo pozyskiwał sympatię kolegów, których przyciągała ku niemu szczerość, bezpośredniość i uczynność.

Z czasem wokół chłopca skupiła się grupka pięciu kolegów, podobnych do niego pod względem charakteru, tworząc Klub Pięciu. Należeli do niego miłośnicy tatrzańskich zboczy, wybitni narciarze i wielbiciele powieści Jacka Londona.

Rudy nie należał do Klubu Pięciu, choć z dala przysłuchiwał się ich marzeniom i wysłuchiwał opowieści o przygodach, które zamierzali przeżyć. Rudy miał bowiem naturę marzyciela i miłośnika rzeczy technicznych. Najważniejszym jednak był dla niego świat życia wewnętrznego. Z biegiem czasu skupili się wokół niego ci, którzy pragnęli wymiany myśli.

Prezentacja Tadeusza Zawadzkiego - Zośki

Tadeusz Zawadzki ps. Zośka

Wśród Buków był chłopiec, który wyróżniał się doskonałym zmysłem organizacyjnym. W harcerstwie powierzano mu najbardziej odpowiedzialne funkcje, w szkole natomiast obejmował czołowe stanowiska w samorządzie uczniowskim.

Osobą tą był Tadeusz Zawadzki, nazywany przez kolegów ze względu na dziewczęcą urodę, Zośką. Zośka najlepiej czuł się w domu, a najserdeczniej przyjaźnił się z matką, która zastępowała mu kolegów i przyjaciół.

Jego ojciec był profesorem, matka - działaczką społeczną, która po przyjściu na świat dzieci zrezygnowała z pracy wychowawcy. Zośka był chłopcem wrażliwym, łagodnym i wyrozumiałym, o wyjątkowych zdolnościach, wybitnej inteligencji teoretycznej i praktycznej. Ponadto wyróżniał się w strzelectwie, hokeju i tenisie, zdobywając pierwsze miejsca w turniejach międzyszkolnych. Cechowały go również niesamowity upór i ambicja.

W dzieciństwie bał się wody, lecz kiedy ktoś zarzucił mu nieumiejętność pływania, w ciągu kilku miesięcy stał się najlepszym pływakiem w szkole. Typowy samotnik o skrytej i powściągliwej naturze przyciągał do siebie wielu kolegów. Od piętnastego roku życia rządził i kierował „Bukami".

Matura chłopców z drużyny Buków

Jan Bytnar (z prawej) w Szkole Budowy Maszyn

Nadeszła pora matur, do której przystąpiła klasa Alka, Rudego i Zośki. Alek zdał egzamin przeciętnie, Rudy jako prymus. W pierwszych dniach czerwca 1939 roku zespół „Buków" pod wodzą Zeusa wyruszył na dziesięciodniową wycieczkę w Beskidy Śląskie. Następnego dnia, spoglądając na dolinę Wisły, zaczęli rozmawiać o przyszłości. Zeus rozważał trudną sytuację w Polsce, która stopniowo odbudowywała się po odzyskaniu niepodległości.

Był świadomy, że w kraju potrzeba wykształconych inżynierów, wychowawców, rolników i rzemieślników. Alek zaczął dowodzić, że najważniejszą sprawą jest kształtowanie swojego charakteru. Rudy przysunął się do niego, słuchając z uwagą. On również pragnął intensywnie pracować nad sobą.

Nagle Andrzej zapytał, czy wybuchnie wojna. Ktoś ze śmiechem odparł, że Hitler nie będzie miał tyle odwagi, by zaatakować Polaków, Francuzów i Anglików. Chłopcy roześmieli się i umilkli, rozmyślając o potędze polskiego wojska. Po chwili wyruszyli w dalszą wędrówkę, śpiewając harcerską piosenkę.

W burzy i we mgle - streszczenie rozdziału

Żołnierze niemieccy wyłamują szlaban graniczny

Wrzesień 1939 roku okazał się jednym z najstraszniejszych miesięcy w historii Polski. Polska poniosła gwałtowną i potężną klęskę, która przyczyniła się do katastrofy psychicznej narodu. Naród, przekonany o swojej potędze, w czym utwierdzała go polska propaganda i wychowanie narodowe, nie był przygotowany na taką porażkę.

Dla Zośki, Alka, Rudego, ich kolegów, mieszkańców Warszawy i całego kraju, kolejne dni września zmieniały się w grozę i koszmar faktów. Szóstego września Zeus zebrał alarmowo warszawskich harcerzy i wyruszyli na wschód. Chłopcy, będący w wieku przedpoborowym, musieli opuścić tereny, na których mogliby wpaść w ręce wroga.

Parę kolejnych tygodni spędzili oni na drogach, dzieląc los z milionami uchodźców. Po wyjściu z miasta drużyny opuściły główne drogi, przemieszczając się traktami leśnymi i polnymi. Wśród nich była drużyna 23 - „Buki".

Wszyscy szli w milczeniu, z posępnymi minami, nie rozumiejąc dlaczego nie wyznaczono im jakiś zadań. Widzieli, jak nieprzyjaciel zrzuca bomby na polską wieś, która w ciągu kilkudziesięciu minut spłonęła. Widzieli ludzi, uciekających z miast, niosących to, co zdołali uratować. Wśród nich zauważyli mężczyznę, niosącego na plecach dwuletnie dziecko. Nagle pojawiły się wrogie samoloty, rażąc z karabinów maszynowych bezbronnych uchodźców.

Pomoc rannym po bombardowaniu

Tylko jeden raz „Buki" mogły wykazać się pożytecznym wystąpieniem. Pod Dębem Wielkim niemieckie samoloty zbombardowały pociąg z uchodźcami. Widok, który ukazał się oczom harcerzy, był przerażający. Wśród wykolejonych i zniszczonych wagonów leżeli ranni. Jadące w pobliżu samochody nie zatrzymywały się.

Alek uznał, że muszą pomóc ludziom i drużyna „Buków" zaczęła opatrywać rannych. Kilku z nich stanęło na drodze i zatrzymało samochód ciężarowy. Alek nakazał szoferowi, aby zabrał rannych z pociągu. Potem zatrzymywali kolejne auta i do wieczora pomagali poszkodowanym. Była to jednak jedyna okazja do zaznaczenia swojej pożyteczności. We Włodawie dowiedzieli się o oddziałach sowieckich, które przekroczyły granicę Polski.

Kapitulacja Warszawy

28 września 1939 r. - kapitulacja Warszawy. Gen. Tadeusz Kutrzeba ustala warunki kapitulacji stolicy

Po naradzie Zeus zarządził powrót do Warszawy. Wracali bocznymi drogami, zbierając informacje o kolejnych klęskach państwa polskiego. Na wieść o kapitulacji Warszawy nie chcieli nic jeść. Dalszą drogę przebyli, żyjąc nieustannym strachem o najbliższych.

Na ulice Pragi weszli za oddziałami niemieckimi, zajmującymi miasto po zawieszeniu broni. Warszawa w październiku 1939 roku była miastem grozy. Ogrom zniszczenia potęgowała niesamowita cisza ulic, którymi przemieszczały się tłumy ludności. Od czasu do czasu rozlegały się kroki maszerujących żołnierzy niemieckich. Zaczęły się pierwsze rewizje i aresztowania przez gestapo.

Zniszczenia Warszawy po niemieckich bombardowaniach

Aresztowanie ojca Alka

Ojciec Alka został aresztowany jako jeden z pierwszych. Rodzina siedziała w mieszkaniu, minęła już godzina policyjna. Nagle rozległo się pukanie i do pokoju weszło pięciu oficerów. Dawidowski, znany w Warszawie działacz i kierownik zakładu przemysłowego, zachował spokój.

Alek stał oszołomiony zajściem, nie mogąc zrozumieć, co się dzieje. Gestapowiec zbliżył się do niego i zaczął wypytywać o ojca. Potem zapytał, gdzie są ukryte pieniądze i przystawił do brzucha chłopca lufę pistoletu. Alek powiedział, aby strzelał.

Po chwili ojca wyprowadzono z domu, a Alek podjął dwie decyzje. Postanowił, że do czasu uwolnienia ojca nie będzie jadł słodyczy ani cukru. Obietnicę tę wypełniał sumiennie aż do czerwca 1940 roku, kiedy to jego ojciec został rozstrzelany w lesie w Palmirach. Drugim postanowieniem było rozpoczęcie akcji przeciw okupantowi. Podobnie jak inni był przekonany, że dopóki wojna trwa, Polacy muszą walczyć.

Dołączenie drużyny Buków do PLAN-u

Po powrocie do Warszawy drużyna „Buków" zaczęła spotykać się z Zeusem, aby omawiać sposoby szkodzenia wrogowi i pełnienia służby społecznej w zaistniałych warunkach. Jako jedni z pierwszych zaczęli działać czynnie. 15 października 1939 roku Zośka przyniósł na zebranie kilka arkuszy pierwszego tajnego numeru „Polski Ludowej" - pisma demokratycznej grupy młodzieży PLAN.

Jeszcze tego samego dnia drużyna postanowiła nawiązać kontakt z organizacją i przyłączyć się do niej. Sprawę ułatwił fakt, że Zośka znał jednego z założycieli PLAN-u, Juliusza Dąbrowskiego. Siedziba organizacji mieściła się przy ulicy Złotej, gdzie przez cały dzień przyjmowano interesantów, a dwa razy w tygodniu powielano numery „Polski Ludowej".

Autor: Dorota Blednicka

# data[].attributes.attachment_link.keywords[]
kamienie na szaniec - streszczenie szczegółowe

# data[].attributes.attachment_link.title
Kamienie na szaniec - streszczenie szczegółowe

# data[].attributes.attachment_link.description
Kamienie na szaniec - streszczenie szczegółowe, Kamienie na szaniec - streszczenie i opracowanie powieści Aleksandra Kamińskiego

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Nad brzegiem jeziora Świteź młody strzelec spotykał się wieczorami z piękną dziewczyną. Prosił ją, by zamieszkała w jego chatce i wyznał jej miłość. Dziewczyna zażądała, aby młodzieniec złożył przysięgę wierności. Przestrzegła go przed jej złamaniem i zniknęła.
Strzelec wracając do domu, zauważył niepokój w przyrodzie. Na środku jeziora pojawiła się piękna nimfa, która zaczęła kusić strzelca. Młodzieniec uległ pokusie i poszedł do niej, łamiąc przysięgę wierności. Rozpoznał swoją dziewczynę, która poddała go próbie. Młodego strzelca za niedotrzymanie przysięgi pochłonęło jezioro, a jego dusza została uwięziona w modrzewiu.
Od tej pory nad jeziorem Świteź nocą ukazują się cienie zakochanych.

Autor dzagusia9

# data[].attributes.attachment_link.description
Nad brzegiem jeziora Świteź młody strzelec spotykał się wieczorami z piękną dziewczyną. Prosił ją, by zamieszkała w jego chatce i wyznał jej miłość. Dziewczyna zażądała, aby młodzieniec złożył przysięgę wierności. Przestrzegła go przed jej złamaniem i zniknęła. Strzelec wracając do domu, zauważył niepokój w przyrodzie.

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Autorem książki "Opowieść wigilijna" jest Karol Dickens. Opowiada ona o problemie głównego bohatera - Scrooge'a Ebenzera.
Wydarzenia przebiegają w Londynie, w wigilijny wieczór. W tym dniu Scrooge wracał jak zawsze późnym wieczorem do domu po pracy . Był on kupcem i współwłaścicielem domu handlowego wraz z Jakubem Marley'em , który zmarł kilka lat temu. Nie interesowali go ludzie i rodzina, nie lubił towarzystwa. Nie przyjął nawet zaproszenia od swojego siostrzeńca na wigilijną kolację. Najważniejsze dla niego były pieniądze i praca. Pieniędz żałował, nie pomagał innym, nawet na siebie nie wydawał większych sum.
Otwierając drzwi wejściowe zauważł głowę Jakuba Marleya, chociaż był pewny, że tylko mu się zdaje. Jedząc w jadalni owsiankę po raz pierwszy w życiu zląkł się, zobaczył ducha właściciela kancelarii. Nie chciał wierzć w to co widział, ale gdy już duch przekonujego go o swoim istnieniu, daje mu ważne wskazówki. Próbuje przekonać skąpego Ebenzera, że jeżeli wciąż będzie prowadził takie życie to będzie musiał odpokutować w strasznych męczarniach po śmierci. Zapowiada też przybycie trzech duchów każdej nocy gdy wibije 1.00. Tak też się stało Tej samej nocy pojawił się pierwsz duch - Duch Dawnych Świąt Bożego Narodzenia. Przypominał dziecko, a zarazem starego człowieka. Scrooge nie był już tak speszony. Duch czarodziejskim sposobem zabiera go w przeszłe święta. Pokazuje mu jak spędzał wigilię u pana Ferzzwiga. Przypomina też spotkanie ze swoją ukochaną siostrą. W tym czasie Scrooge po raz pierwszy wzruszył się. Po powrocie do rzeczywistości szybko zasypia, a budzi się następnej nocy o godz. 24.00. Niedługo później zjawia się drugi olbrzymi duch, Duch Tegorocznego Bożego Naroodzenia. Pokazuuje Ebenzerowi jak spędzają święta inni.Wędują do domu pracownika Scrooge'a Boba Kratchita, który spędza święta radośnie, wraz z rodziną. Wszyscy się bardzo kochają i cieszą , mimoże martwią się o małego Tima, który jest chory (jest kaleką). Składają wzajemnie sobie życzenia nie zapominają o Scrooge'u , który wzrusza się i ukrywa swoje uczucia. Odwiedza magicznym sposobem też swojego siostrzeńca, a także marynarzy, u którch nie zabrakło świątecznych tradycji i potraw.
Trzecia zjawa to Duch Przyszłej Wigilii. Jest inny niż wcześniejsze duchy. Okryty jest czarną szatą i nic nie mówi. Pokazuje bohaterowi jak mogą wyglądać przyszłe święta. Tragicznie. Umiera mały Tim i on sam, tylko z tą różnicą, że za chłopcem wszyscy tęsknią, płaczą, ale wciąż kochają. Scrooge'a nikt nie opłakuje. Przy leżącch na łóżku zwłokach nikt nie czuwa W domu chodzą tylko ludzie , którzy niszczą i kradną cenne przedmioty. Inni żartują nawet ze śmierci Ebenzera. Na szczęście jeszcze wszystko można odkręcić. Następnego dnia po przepudzeniu Scrooge miał wspaniały humor, a gdy dowiedział się, że jest Dzień Bożego Narodzenia i duchy pojawily się w ciągu jedenj nocy podskakiwał z radości . Zmienił się bardzo. Zaczął pomagać innym, wysłał wielkiego indyka do rodziny Boba i przyszedł na obiad do Freda- swojego siostrzeńca.

Autor kineko

# data[].attributes.attachment_link.description
Autorem książki "Opowieść wigilijna" jest Karol Dickens. Opowiada ona o problemie głównego bohatera - Scrooge'a Ebenzera. Wydarzenia przebiegają w Londynie, w wigilijny wieczór. W tym dniu Scrooge wracał jak zawsze późnym wieczorem do domu po pracy . Był on kupcem i współwłaścicielem domu handlowego wraz z Jakubem Marley'em , który zmarł kilka lat temu.

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
„Śmierć Pułkownika" Adam Mickiewicz
Emilia Plater (1806-1831) - dziewczyna-bohater, uprawiała fechtunek, pisała poezję, śpiewała
Emilia Plater, bohaterka Powstania Listopadowego, urodzona 13 listopada 1806 r. w Wilnie. Rodzicami jej byli Anna z von Mohlów i hrabia Franciszek Ksawery Plater. Z herbarzy dowiadujemy się, że obie te rodziny osiadłe były od dawna w Kurlandii oraz w Inflantach Polskich (dziś Łotwa). Ród Platerów był rozgałęziony i większość jego przedstawicieli wiązała swoje osobiste i rodzinne życie ze sprawa Polski. Wielu z nich było gorącymi patriotami, którzy wnieśli znaczny wkład w dzieje kultury polskiej. Matka Emilii, Anna Platerowa była kobietą wykształconą. Wczesne dzieciństwo i pierwsze lata nauki spędziła Emilia w wileńskim domu rodziców. Nie było to dzieciństwo szczęśliwe, ponieważ ojciec prowadził hulaszczy tryb życia. W roku 1815 miedzy rodzicami Emilii doszło do ostatecznego spięcia, po którym matka opuściła wileński dom, zabierając córkę.
Obie zamieszkały w majątku wuja Emilii i ciotki Izabeli Zyberek-Plater w Liksnie. Emlia wychowywała się od 10 roku życia i pobierała nauki razem z chłopcami, z chłopcami spędzała także wolny czas. Być może już wtedy kształtował się w niej "powstańczy duch". Dużo czytała, wielkie wrażenie wywarła na niej historia Joanny D'Arc, którą starała się naśladować. Otrzymała bardzo staranne wychowanie. Pisała poezje, śpiewała, pięknie rysowała. Uprawiała fechtunek, konną jazdę, myśliwstwo, dużo wędrowała.
Popierała ówczesny ruch młodzieżowy i patriotyczny, czytała lektury Filomatów i Filaretów, zachwycała się dziełami wielkich romantyków: Goethego i Schillera.
Platerówna wykazywała również duże zainteresowanie ludem wiejskim. Zebrała i zapisała wiele tekstów piosenek i melodii ludowych. W roku 1823 dłuższy czas przebywała w Dusiatach u ciotki Apolinary, z której synami Cezarym i Władysławem zajmowała się badaniem warunków życia chłopów na wsi.
W latach 1824-1829 Emilia dużo podróżowała zarówno po Inflantach jak po Litwie i Białorusi. Odbyła również dłuższą, a ostatnią przed powstaniem, podróż do Warszawy, Częstochowy i Krakowa.
O rękę Emilii starał się bardzo bogaty Rosjanin - inżynier, który budował warownię u jej krewnych w Krasławiu. Biografowie Platerówny nie widzieli nic zaskakującego w oświadczynach Rosjanina, gdyż wówczas częste były tego rodzaju mieszane małżeństwa, zwłaszcza wśród arystokracji. Emilia jednak odmówiła. Jej decyzja wypłynęła z głębokich uczuć patriotycznych, a ponadto kochała innego mężczyznę. Był nim baron Dal-Iwing, młody kapitan inżynierii. O tej jedynej miłości Emilii nie przechowały się żadne wzmianki, do małżeństwa nie doszło.
W roku 1830 zmarła jej matka. Śmierć matki była ciężkim przeżyciem.
Na wieść o rozszerzającym się powstaniu Emilia Plater obcięła swoje długie włosy, kazała sobie i swej towarzyszce Marii Prószyńskiej (obie przyjaźniły się od dawna) uszyć stroje męskie. Uzbrojona w pistolety i sztylet wyruszyła aby walczyć w powstaniu. Zorganizowała swój oddział i 30 marca 1831 r. wraz ze swym hufcem zajęła stację Dangiele. Po zwycięskiej potyczce 2 kwietnia stoczono także zwycięską walkę pod Ucianami. Wraz z oddziałem wyruszyła w stronę Dyneburga, po drodze dołączali wciąż ochotnicy. 4 kwietnia E. Plater jako przywódca oddziału powstańczego zajmuje miasteczko Jeziorosy.
Oddział Platerówny - po jeszcze talku stoczonych bitwach w dniach od 20 kwietnia do 4 maja - rozproszył się, a ona sama dotarła do oddziału Karola Załuskiego i brała udział w bitwie pod Prestowianami. Pamiętnikarskie świadectwa przyznają, że pełniła służbę bardzo poważnie. Kiedy rozbita partyzantka K. Załuskiego podzieliła się na mniejsze grupy, Platerówna trafiła do oddziału strzelców wiłkomirskich i wraz z Konstancym Parczewskim brała udział w potyczce pod Mejszagołą.
gen. Chłapowski mianował ją honorowym dowódcą 1 kompanii 25 pułku piechoty liniowej, formowanego na Litwie.
Po klęsce gen. Antoniego Giełguda pod Wilnem, E. Plater postanowiła przedzierać się ku Warszawie w towarzystwie Raszanowiczówny (również uczestniczki powstania) i kuzyna Cezarego Platera. W drodze rozchorowała się i przebywała we dworze Ignacego Abłanowicza w Justianowie w pow. sejneńskim. Ukrywano ją jako bonę pod nazwiskiem Korawińskiej.
Zmarła w Justianowie 23 grudnia 1831 r., a zwłoki jej zostały przewiezione do Kopciowa i złożone na miejscowym cmentarzu. Kopciowo leżało w byłym powiecie sejneńskim przy trakcie do Grodna i wchodziło w skład dóbr prywatnych należących wówczas do Abłamowiczów. (Obecnie tuż za granicą Litwy w Kapciamiastis). Mogiła istnieje do dziś.
Postać Emilii Plater rozsławiona przez literaturę emigracyjną (zwłaszcza w poświeconym jej wierszu Mickiewicza) stała się symbolem bohaterstwa kobiet polskich walczących o niepodległość, była tematem twórczości wielu pisarzy i malarzy.

1. Pułkownik - chce przed śmiercią oglądać swoją broń i konia, pragnie umrzeć heroicznie jak Czarniecki
Żołnierze - przed izbą, w której kona pułkownik ustawili straże, gdy pułkownik umarł czuli głęboki żal, płakali
Lud -gdy usłyszeli o śmierci pułkownika natychmiast zbiegli się do izby, ludzie pytają o jego stan i płaczą, po jego śmierci czuwali przy zwłokach
Mickiewicz , aby ukazać ludziom potęgę i sławę pułkownika używa porównania do Czarnieckiego, wymienia spory arsenał broni dobrego wojaka, wspomina o tym, jak bardzo ceni swojego konia i mundur. Żołnierze byli mu wierni i pragnęli towarzyszyć w godzinie śmierci, pułkownik musiał wiele zrobić dla mieszkańców okolicznych wsi gdyż bardzo go żałowano, modlono się za jego duszę i płakano.

2. Odkrycia twarzy i tym samym prawdziwej tożsamości pułkownika nie dokonuje konkretna osoba, jest to narrator, który wydaje się patrzeć na całą sprawę z góry.
Odkrycie, że pułkownik to kobieta - Emilia Plater nie zmienia faktu, że nadal żegna się go z chwałą i należną czcią. Jednak panuje ogromne zdziwienie zaistniałą sytuacją.

3. „dziewica" - kobieta czysta, wolna od grzechu
„dziewica-bohater" - kobieta, która wsławiła się bohaterskimi czynami

„Reduta Ordona. Opowiadanie adiutanta" Adam Mieckiewicz

1. Relacja adiutanta jest zdecydowanie wartościująca. „Nie tyle przejdzie uczuć przez duszę w rozpaczy, ile z tych dział leciało bomb, kul i kartaczy." „dzież jest król, co na rzezie tłumy te wyprawia? Czy dzieli ich odwagę, czy pierś sam nadstawia""
2. Car został w tym wierszu przedstawiony jako postać negatywna, godna pogardy, nie rozważna i nie zdająca sobie sprawy z powagi sytuacji.
3. Powierzenie władzy nad światem Bogu, a nie Carowi zmienia postać rzeczy, ponieważ Bóg ma zdecydowanie większą władzę, potrafi nie tylko niszczyć, ale i tworzyć i w tym wyprzedza Cara znacznie.
4. Wypowiedź generała jest suchym tekstem, prozą, opisem zdarzeń. Ukazuje nam jego bezradność i wolę walki. Wypowiedź adiutanta opiera się na subiektywnych uczuciach, jest wierszowana, oddaje emocje, ducha walki, heroizm i ogrom tragedii pojedynczych żołnierzy.
5. spójrzałem - spojrzałem harmaty - armaty artleryja - artyleria ściśniona - sciśnięta miecą - miotają śród - wśród samowładnik - jedyny władca - połowica - połowa kibitki - ludize , dusze

Autor Rei

# data[].attributes.attachment_link.description
„Śmierć Pułkownika" Adam Mickiewicz Emilia Plater (1806-1831) - dziewczyna-bohater, uprawiała fechtunek, pisała poezję, śpiewała Emilia Plater, bohaterka Powstania Listopadowego, urodzona 13 listopada 1806 r. w Wilnie. Rodzicami jej byli Anna z von Mohlów i hrabia Franciszek Ksawery Plater. Z herbarzy dowiadujemy się, że obie te rodziny osiadłe były od dawna w Kurlandii oraz w Inflantach Polskich (dziś Łotwa).

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Satyra Ignacego Krasickiego "Żona Modna" opowiada o pewnym szlachcicu i jego perypetiach z żoną. Szlachcic ten opowiada o swojej żonie, która została wychowana w mieście i przeprowadziła się do niego na wieś.Żona ciągle krytykuje styl wiejski, nie podoba jej się dom męża, jest bardzo wymagająca, chce do wszystkiego osobne pokoje i lepszej służby. Próbuje ze wsi zrobić miasto.

Pewnego dnia żona wydaje bal, zaprasza wykwintnych gości, którzy dobrze się bawią nie zwracając na nic uwagi. Biedny mąż musi im wszystkim usługiwać. Po balu był pokaz sztucznych ogni, podczas którego przypadkiem zapaliła się stodoła, goście myśląc, że tak ma być wiwatują i krzyczą z zadowolenia. Szlachcic z płaczem próbuje ratować co się da, nie pomaga mu w tym nawet żona która zajęta jest zabawą.

Mimo, że bal był wspaniały, pozostawił po sobie tragiczne skutki dla gospodarzy. Natomiast dla szlachcica wybór żony, mimo jej urody, dobrego wychowania oraz bogatego posagu, okazał się pomyłką.

Autor domka92

# data[].attributes.attachment_link.title
Streszczenie "Żona Modna" Ignacego Krasickiego.

# data[].attributes.attachment_link.description
Satyra Ignacego Krasickiego "Żona Modna" opowiada o pewnym szlachcicu i jego perypetiach z żoną. Szlachcic ten opowiada o swojej żonie, która została wychowana w mieście i przeprowadziła się do niego na wieś.Żona ciągle krytykuje styl wiejski, nie podoba jej się dom męża, jest bardzo wymagająca, chce do wszystkiego osobne pokoje i lepszej służby.

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Utwór zaczyna się od dedykacji „dla Léona Wertha, gdy był małym chłopcem". Jednocześnie autor przeprasza dzieci, że swoją książkę zadedykował dorosłemu. Tłumaczy jednak, że jego przyjaciel, przebywający we Francji, potrzebuje otuchy.

Autor jest jednocześnie narratorem i bohaterem - Pilotem. Utwór napisany jest w pierwszej osobie w formie wspomnień, uzupełnionych ilustracjami pisarza.
Rozdział I
Autor opowiada o przygodzie z dzieciństwa, kiedy to wieku 6 lat ujrzał w książce Historie z życia wzięte, przedstawiający węża boa, pożerającego duże zwierzę drapieżne. Ilustracja zrobiła na nim ogromne wrażenie i długo myślał nad tym, jak to możliwe, że tak małe zwierzę może pochłonąć w całości drapieżnika, by zasnąć na pół roku i trawić go pomalutku. Postanowił narysować swoje wyobrażenie tej sytuacji, jednakże dorośli widzieli na tym obrazku jedynie kapelusz, toteż zupełnie się go nie bali. Chłopiec postanowił narysować drugą wersję boa w formie otwartej (przekrój), który pożarł słonia (bohater narysował słonia wewnątrz brzucha węża). Niestety również rysunek nr 2 nie zyskał zrozumienia dorosłych, którzy doradzili mu odłożenie na bok rysowania na rzecz nauki przedmiotów takich jak geografia, historia, rachunki i gramatyka.

Chłopiec zrozumiał, że dorośli błędnie pojmują świat, dlatego znalazł sobie zawód, który był bardziej poważny niż rysowanie. Został pilotem samolotu i latał po całym świecie. Akurat w tym zawodzie nauka geografii okazała się bardzo pomocna. Mimo biegu lat i spędzania czasu z dorosłymi narrator nadal twierdził, że dorośli nie zwracają uwagi na to ważne. Niektórym spotkanym przez siebie osobom, pokazywał swój dziecięcy rysunek nr 1, ale każdy widział w nim tylko kapelusz. Wówczas autor pozostawał na poziomie rozmówcy i mówił o poważnych sprawach, a nie o puszczy czy gwiazdach.
Rozdział II
Awaria samolotu wymusiła lądowanie na Saharze (6 lat wcześniej, przed napisaniem książki). Pilot posiadał zapas wody tylko na 8 dni, dlatego musiał śpieszyć się z naprawą. Miejsce wypadku odległe było o 1000 mil od zabudowań, dlatego bohater został zupełnie sam w tej trudnej sytuacji.

Pierwszego ranka nieoczekiwanie obudził Pilota mały . Zdumienie bohatera było ogromne, ze względu na kompletne odludzie, na którym się znajdował. Chłopiec poprosił go ni stąd, ni zowąd, by Pilot narysował mu baranka. Zaskoczony bohater przyglądał się nadal z niedowierzaniem uroczemu malcowi, który niezmiennie go fascynował. Zapytał go zatem, skąd się tu wziął, na co chłopiec - jakby ignorując pytanie - powtórzył swoją prośbę o rysunek. Pilot odpowiedział, że nie potrafi rysować, pamiętając doskonale swoje doświadczenia z dzieciństwa z rysowaniem boa pożerającego słonia. Malec jednak nadal oczekiwał szkicu baranka. Bohater narysował mu swój rysunek boa zamkniętego, na co chłopczyk nieoczekiwanie powiedział, że nie chodzi mu o słonia we wnętrzu węża, co było wielkim zaskoczeniem, ponieważ nikt dotąd tego rysunku nie rozumiał.

Pilot narysował chłopcu baranka, ale obrazek nie przypadł mu do gustu i stwierdził, że ten jest smutny. Kolejny rysunek, także okazał się niewłaściwy, ponieważ powstał baran, a nie baranek. Kolejny wyglądał na starego. Ostatnia próba była już udana, ponieważ bohater narysował skrzynkę z dziurkami, w której znajdował się baranek. Ten obrazek spodobał się chłopcu. Zapytał, czy baranek potrzebuje dużo trawy do jedzenia i ucieszyła go odpowiedź, że nie, ponieważ jest małym barankiem. Chłopiec dodał, że u niego jest bardzo mało miejsca. Wreszcie uznał, że baranek zasnął.

Tak wyglądało pierwsze spotkanie Pilota z Małym Księciem.
Rozdział III
Pilot chciał dowiedzieć się czegoś więcej o Małym Księciu, ale ten z uporem nie odpowiadał na stawiane mu pytania. Sam jednak zadawał ich całkiem sporo, przez co wyglądał na głodnego wiedzy i nowych doświadczeń. Spytał, czym jest maszyna, którą Pilot naprawiał. Gdy usłyszał, że jest to samolot, radośnie stwierdził, że Pilot spadł z nieba, tak jak on i zapytał, z jakiej pochodzi planety. Sam jednak nie chciał nic zdradzić na temat swojego pochodzenia.

Mały Książę patrzył na rysunek i stwierdził, że skrzynka będzie też dobrym domkiem na noc dla baranka. Oburzył się na propozycję dorysowania sznurka, by móc baranka uwiązać. Dodał, że u niego jest tak mało miejsca, że i tak daleko nie da się zajść.
Rozdział IV
Małego Księcia była maleńka. Pilot domyślił się, że to asteroida B612, widziana niegdyś przez tureckiego astronoma. Nie uwierzono mu w jej odkrycie, ponieważ dziwnie wyglądał. Gdy parę lat później wystąpił w eleganckim stroju, wszyscy słuchali go z uwagą. W świecie dorosłych liczby i pozory odgrywają kluczową rolę. Liczby uwiarygodniają każdą wypowiedź, dlatego nie wystarczy im powiedzieć, że widziało się ładny dom, tylko należy stwierdzić, że widziało się dom za sto tysięcy franków - wtedy zrozumieją. Podobnie z Małym Księciem. Aby go opisać dorosłym, nie należy opowiadać, jaki był, ale powiedzieć, że pochodził z asteroidy B612, co załatwi sprawę.

Narrator podkreśla, że jego książka nie jest do czytania dla zabawy, bo powstała, aby nie zapomnieć o Małym Księciu. Kupił farbki i kredki, aby spróbować narysować z pamięci swojego przyjaciela i zilustrować jego przygody. Przyznaje, że nie ma już takiej wyobraźni i stał się trochę, jak dorośli.
Rozdział V Rozdział VI
Czwartego dnia Mały Książę opowiadał pilotowi o swoim zamiłowaniu do zachodów słońca. Chciał iść z Pilotem obejrzeć zachód słońca, ale bohater powiedział, że przecież trzeba zaczekać do wieczora. Wówczas chłopiec opowiedział, że na jego planecie można było oglądać zachód słońca niemal bez końca - wystarczyło przesunąć się o kilka kroków, by znów oglądać kolejny. Któregoś dnia oglądał go aż 43 razy. Zachód słońca jest dla Małego Księcia sposobem na smutek.
Rozdział VII
Piątego dnia Mały Książę zapytał, czy baranek zjada też kwiaty. Gdy Pilot powiedział mu, że tak, chłopiec się przeraził i opowiedział o swojej Róży. Nie mógł pojąć, po co Róża ma , skoro i tak nie może się nimi obronić przed barankiem. Pilot zajęty naprawą samolotu próbował zbywać pytania chłopca, za co usłyszał, że zachowuje się jak dorosły. Opowiedział mu o mieszkańcu pewnej planety, który nigdy nie wąchał kwiatków i nie patrzył w gwiazdy, tylko całymi dniami liczył, twierdząc, że jest poważny. Nie było to według chłopca człowiek, tylko purchawka. Mały Książę opowiedział o wyjątkowości swojego kwiatu, dodając, że to bardzo poważna sprawa, po czym zapłakał. Pilot chciał go pocieszyć i zaproponował, że narysuje kaganiec dla baranka.
Rozdział VIII
Róża wyrosła na planecie Małego Księcia nie wiadomo skąd, wśród innych zwykłych kwiatków. Była przepiękna i kokietowała chłopca. Mały Książę podlewał ją i znosił jej próżność. Twierdziła, że swoimi czterema kolcami jest w stanie pokonać nawet tygrysy. Zażyczyła sobie, by w dzień Mały Książę osłaniał ją parawanem przed przeciągami, a w nocy nakrywał kloszem, chroniącym przed zimnem. Mały Książę powiedział, że nie powinien był słuchać Róży, tylko ją wąchać. Z drugiej strony zrozumiał, że nie powinien był od niej uciekać, tylko zobaczyć jej prawdziwe uczucia.
Rozdział IX
Z pomocą wędrownych ptaków, Mały Książę uciekł od Róży. Gdy Róża dowiedziała się o planach wyjazdu Małego Księcia, wyznała mu miłość w trakcie pożegnania. Unosząc się dumą, nie chciała mu pokazać swoich łez.
Rozdział X
Mały Książę rozpoczął swoją międzyplanetarną podróż od wizyty na asteroidzie 325. Mieszkał tam Król, który bardzo ucieszył się na widok przybysza, ponieważ wreszcie mógł komuś wydać rozkaz. Gdy chłopiec chciał usiąść, ziewając raz po raz, Król oburzony mu tego zabronił, jednak gdy Mały Książę wyjaśnił, że jest zmęczony po podróży, Król wspaniałomyślnie nakazał mu ziewać. Na to Mały Książę odparł, że nie może ziewać na zawołanie, bo się wstydzi, toteż Król kazał mu ziewać co jakiś czas. Król wydawał takie rozkazy, które mogły być spełnione. Wówczas władza przynosiła mu satysfakcję.

Mały Książę zapytał, czym rządzi Król, a w odpowiedzi usłyszał, że wszystkim. Chłopiec zachwycił się jego potęgą i poprosił, by mogli obejrzeć zachód słońca. Król odpowiedział, że może rozkazać słońcu zajść, dopiero o odpowiedniej porze. Małemu Księciu nie chciało się tak długo czekać i postanowił ruszyć dalej, jednakże Król bardzo chciał go zatrzymać na swojej planecie. Najpierw zaproponował mu stanowisko Ministra, a gdy chłopiec odmówił, mianował go Ambasadorem, nęcąc go władzą, jaką mógł otrzymać. Mały Książę nie mógł nadziwić się, jak dziwni są dorośli i ruszył w drogę.
Rozdział XI Rozdział XII
Asteroida 327 zamieszkała była przez Pijaka. Przystanek tutaj był krótki i smutny dla Małego Księcia. Zapytał pijaka, dlaczego pije, na co usłyszał: „żeby zapomnieć". Na pytanie „o czym", dowiedział się, że od tym, że pije. Gdy udał się w wędrówkę ku kolejnej planecie, stwierdził tylko, że dorośli są naprawdę bardzo, bardzo dziwni.
Rozdział XIII
Na asteroidzie 328 mieszkał , który całe życie spędzał na liczeniu gwiazd. Rozbił to bez przerwy już od 54 lat. Gdy Mały Książę chciał się przywitać i dowiedzieć, czym zajmuje się Bankier, otrzymywał tylko zdawkowe odpowiedzi, uzupełnione stwierdzeniem, że jest poważnym człowiekiem, zajmującym się poważnymi sprawami. Nie miał nawet czasu, by zapalić papierosa, który mu zgasł. Powiedział, że tylko 3-krotnie mu przeszkodzono. Raz był to chrabąszcz, drugi raz - reumatyzm, a trzeci - teraz Mały Książę. Wreszcie chłopcu udało się dowiedzieć, że poważne rachunki Bankiera dotyczą gwiazd, które wciąż liczy i które uznaje za swoje, ponieważ nikt wcześniej na to nie wpadł. Dzięki temu jest bogaty. Mały Książę stwierdził, że spisywanie gwiazd na kartce jest śmieszne i niezbyt poważne. Dodał, że Bankier swoim gwiazdom nie przynosi żadnego pożytku, w przeciwieństwie do chłopca, który przetyka swoje wulkany i podlewa Różę. Bankier nie wiedział, co na to odpowiedzieć i Mały Książę wyruszył w dalszą drogę, stwierdzając tym razem, że dorośli są całkiem nieprzeciętni.
Rozdział XIV
Małego Księcia zachwycała perspektywa niekończącego się tu zachodu słońca. Obliczył, że w ciągu 4 godzin odbywa się tu aż 1440 zachodów słońca.
Rozdział XV
Geograf poprosił Małego Księcia, aby opowiedział mu o swojej planecie. Gdy chłopiec wspomniał o Róży, Geograf powiedział, że jest efemeryczna i nie podlega odnotowaniu. Chłopiec nie znał znaczenia tego słowa i wyjaśnił mu, że efemeryczny, znaczy tyle, co ulotny, któremu grozi zanik. Wówczas Mały Książę pojął, że jego Róża nie jest wieczna, a on zostawił ją samą. Geograf poradził Księciu, by dalej ruszył w stronę Ziemi, na której znajdzie coś ciekawego.
Rozdział XVI
Po przybyciu na Ziemię Mały Książę ze zdumieniem liczył, jak wielu jest tu królów, geografów, bankierów, latarników, pijaków i próżnych, którzy składają się na 2 miliardy dorosłych. Małego Księcia zachwyca praca ziemskich latarników, której efekty obserwowane z góry wyglądają spektakularnie.
Rozdział XVII
Gdyby wszystkich Ziemian ustawić ściśle obok siebie, wówczas zmieściliby się na najmniejszej wyspie Pacyfiku. Dorośli nie uwierzyliby w to, ponieważ mają zbyt wysokie mniemanie o sobie. Mały Książę po przybyciu na Ziemię był z kolei bardzo zaskoczony, ponieważ nie spotkał tu żadnego człowieka. Nagle zobaczył Żmiję, która wyjaśniła mu, że jest w Afryce na pustyni, a Ziemia jest bardzo dużą planetą. Chłopiec pokazał Żmii swoją planetę na niebie i wyjaśnił, że przybył tu z powodu kłopotów ze swoją Różą.

Mały Książę spytał Żmiję, gdzie są ludzie i stwierdził, że na pustyni jest się bardzo samotnym. Żmija na to odpowiedziała, że samotnym można być także wśród ludzi. Chłopiec stwierdził, że Żmija jest cienka jak palec, na co ona stwierdziła, że jest potężniejsza niż palec króla. Mały Książę wątpił w jej przechwałki, ale Żmija wyjaśniła, że jej moc odsyła do głębi Ziemi za jednym dotknięciem. Chłopiec wydał jej się jednak miły i niewinny. Zaproponowała mu, że może mu kiedyś pomóc wrócić na jego planetę. Mały Książę zapytał, dlaczego Żmija mówi zagadkami. Odpowiedziała, że to ona rozwiązuje wszystkie.
Rozdział XVIII
Podczas wędrówki przez pustynię Mały Książę spotkał kwiat, którego zapytał, gdzie są wszyscy ludzie. Kwiat widział kiedyś karawanę i odpowiedział, że jest ich zaledwie kilkoro i niesie ich wiatr.
Rozdział XIX
Poszukując ludzi, Mały Książę wspiął się na wysoką górę, sądząc, że z samego szczytu uda mu się kogoś dojrzeć. Okazało się jednak, że na jego pytania odpowiadało tylko echo. Chłopiec myślał, że to ludzie mu odpowiadają, przedrzeźniając jego słowa, co wziął za brak wyobraźni.
Rozdział XX
Wreszcie po długiej wędrówce Mały Książę zobaczył ścieżkę. Uznał to za dobry znak, ponieważ każda ścieżka powinna według niego prowadzić do ludzi. Chłopiec dotarł jednak nie do ludzi, a do ogrodu pełnego pięknych róż. Jego zdumienie było ogromne, ponieważ z powodu przechwałek jego Róży, był pewien, że jego kwiat jest jedyny i niepowtarzalny. Dokonane odkrycie przyniosło mu sporą przykrość. Poczuł się oszukany, sądząc, że jego Róża jest wyjątkowa. Tymczasem ujrzał 5000 takich samych kwiatów jak ona i zapłakał.
Rozdział XXI
Na drodze Małego Księcia pojawił się Lis. Przywitali się, po czym chłopiec zachwycił się wyglądem zwierzęcia i zapytał, czy mogą się pobawić, bo jest mu strasznie smutno. Wówczas Lis odparł, że nie jest to możliwe, ponieważ jest nieoswojony. Mały Książę nie znał znaczenia tego słowa. Lis opowiedział mu, że ludzie mają strzelby, żeby do niego strzelać i tylko taki z nich pożytek, że hodują kury, na które z kolei on poluje. Chłopiec znów zapytał go, co znaczy słowo „oswoić". Lis wyjaśnił, że oznacza to tworzenie więzów, czyli bliższe poznanie, przez które ktoś staje się bliski. Mały Książę pomyślał, że w takim razie Róża go oswoiła. Lis odparł, że jest to możliwe na Ziemi. Chłopiec powiedział, że pochodzi z małej planety. Lisa ucieszyła wiadomość, że nie ma na niej myśliwych, ale zmartwił go brak kur.

Lis pragnął, by Mały Książę go oswoił i wyrwał z monotonii życia. Dzięki temu świat zupełnie by się dla nie go zmieniał. Rozpoznawałby kroki chłopca, a widok pola pszenicy, przypominałby mu kolor jego włosów. Mały Książę odparł, że ma niewiele czasu, bo chce poznać przyjaciół i zwiedzić nowe miejsca. Lis nie ustawał w swoich prośbach i przekonywał, że oswojenie sprawi, że się zaprzyjaźnią. Dodał, że ludzie nie mają czasu, aby się poznawać, kupują wszystko gotowe, a przyjaciół nie da się kupić. Lis wyjaśnił, że Mały Książę musi do niego przychodzić regularnie i podchodzić coraz bliżej.
Następnego dnia chłopiec znów odwiedził Lisa. Zwierzak poradził, by Książę przychodził o tej samej porze, wówczas będzie mógł na niego czekać. Dodał, że bardzo ważne są rytuały. Chłopiec znów nie znał znaczenia tego słowa, Lis wyjaśnił mu, że już o tym zapomniano. Chodzi o wyjątkowość chwil i coś, co odróżnia je od codzienności. Mały Książę stosował się do wszystkich rad i wreszcie oswoił Lisa.

Po oswojeniu nadeszła spodziewana chwila rozstania, które było bardzo trudne dla każdego z nich. Lis mówił jednak, że warto było się oswajać, bo teraz kolor będzie mu się kojarzyć z przyjacielem. Obiecał także zdradzić chłopcu wielki sekret.

Mały Książę poszedł jeszcze do ogrodu róż. Powiedział im, że wcale nie są takie same, jak jego Róża, bo ona go oswoiła, a one są zwyczajne i niczym się dla niego nie wyróżniają. Dodał, że Lis także byłby dla niego jednym z wielu, gdyby go nie oswoił.
Gdy wrócił do Lisa, przyjaciel wyjawił mu obiecany sekret:

„[...] dobrze widzi się tylko sercem. Najważniejsze jest niewidoczne dla oczu".

Dodał, że ludzie o tym zapominają i że jest się odpowiedzialnym za to, co oswojone. W ten sposób Mały Książę zrozumiał, że jest odpowiedzialny za swoją Różę.
Rozdział XXII
Mały Książę udał się w dalszą podróż w nieznane. Spotkał Zwrotniczego, który sortował podróżnych i ich pakunki oraz kierował ruchem pociągów. Ludzie pędzili w różnych kierunkach. Gdy chłopiec zapytał, czego szukają, Zwrotniczy odparł, że nikt tego nie wie. Pędzą i szukają szczęścia, sądząc, że będzie gdzieś indziej. Tylko dzieci widzą, czego szukać.
Rozdział XXIII
Kolejną osobą, którą Mały Książę spotkał na swojej drodze, był sprzedawca tabletek gaszących pragnienie, dzięki którym można było oszczędzać czas - całe 53 minuty. Kupiec powiedział chłopcu, że z tym czasem można robić, co się tylko chce. Książę powiedział, że on poszedłby do studni.
Rozdział XXIV
Nastał ósmy dzień na pustyni, odkąd zdarzył się wypadek samolotu. Pilot słuchał opowieści Małego Księcia o jego podróżach, ale skończyła mu się woda. Chłopiec nie zdawał sobie sprawy z zagrożenia i chciał wspomnieć coś o Lisie. Pilot zniecierpliwiony powiedział, że nic to nie zmieni w ich sytuacji. Powiedział, że nawet jeśli ma umrzeć, to cieszy się, że miał przyjaciela Lisa. W końcu zaproponował, aby poszukali studni, bo jemu też chce się pić. Pilot nie przyjął tego pomysłu z entuzjazmem, ale zgodził się i poszli przed siebie.

Pilot zapytał zdziwiony czy chłopcu też chce się pić i usłyszał od niego, że „woda też może być dobra dla serca". Bohater nie zrozumiał tych słów, ale nie dopytywał. Usiedli, by odpocząć. Mały Książę powiedział, że gwiazdy są piękne, ponieważ gdzieś tam jest jego Róża. Dodał, że też jest piękna, ponieważ gdzieś w niej kryje się studnia. Pilot przypomniał sobie opowieści o skarbie, ukrytym w jego rodzinnym domu i zrozumiał, że właśnie to sprawiało, że był taki wyjątkowy. Powiedział chłopcu, że to prawda, że piękno jest niewidoczne, na co Mały Książę ucieszył się, że Pilot zgadza się z jego Lisem.

Chłopiec zasnął. Pilot wziął go na ręce, widząc w nim kruchy skarb. Idąc przed siebie, o świecie dotarł do studni.
Rozdział XXV
Mały Książę wciąż zastanawiał się, po co ludzie tak gnają przed siebie, nie wiedząc, czego szukają.

Studnia, do której doszli, nie wyglądała jak typowa studnia na Saharze, tylko jak tradycyjna wiejska studnia. Pilot zaczerpnął wiadro wody i podał je Małemu Księciu, który łapczywie łapał łyk za łykiem. Zrozumiał, że woda była dla niego czymś więcej niż pokarmem dla serca. Była szczególnym podarunkiem.

Mały Książę stwierdził, że ludzie hodują 5000 róż, ale nie mają wśród nich jednej wyjątkowej, co nie ma sensu. Przypomniał sobie też o kagańcu dla baranka. Gdy Pilot wyjął swoje obrazki, chłopiec zaśmiał się ze szkicu baobabów i Lisa, ale powiedział, że dzieci go zrozumieją. Bohater narysował kaganiec i dał go chłopcu. Spytał, co planuje, czując, że coś się święci. Mały Książę odparł, że jutro mija rok, odkąd przybył na Ziemię i niedaleko stąd jest miejsce, w którym spadł. Pilot zrozumiał, że to dlatego chłopiec tu przybył.

Mały Książę nakazał Pilotowi iść do samolotu, by dalej go naprawiać, a sam postanowił pozostać przy studni. Obiecał poczekać na niego. Umówili się na wieczór. Pilot przeczuwał nadchodzące ryzyko łez pożegnalnych.
Rozdział XXVI
Następnego dnia Książę siedział na murku nieopodal studni i rozmawiał ze Żmiją. Pilot usłyszał, jak chłopiec umawia się z nią na noc. Pytał ją, czy jej jad jest bardzo silny i czy będzie cierpiał. Żmija usłyszała Pilota i uciekła. Bohater podbiegł do Małego Księcia i zaczął wypytywać, co znaczy ta rozmowa. Dał mu pić i przytulił. Chłopiec nieoczekiwanie powiedział, że cieszy się z naprawy samolotu, co zaskoczyło Pilota, któremu faktycznie wreszcie udało się usunąć awarię.

Mały Książę powiedział Pilotowi, że dziś wraca do siebie i że to długa, trudna droga. Tulili się mocno. Chłopiec był przestraszony, choć dopiero miał nadejść moment największego strachu. Wyjaśnił, że tej nocy jego gwiazda znajdzie się dokładnie nad nimi, dlatego może na nią wrócić. Poleca Pilotowi, by patrzył w nocy w gwiazdy z myślą, że on gdzieś tam jest. Mały Książę mówił, że da Pilotowi podarunek - gdy będzie patrzył w gwiazdy, będzie słyszał jego śmiech, który tak lubi. Będzie miał gwiazdy, które się śmieją. Dodał też, że kiedy minie pierwszy żal pożegnania, samo patrzenie w niebo będzie mu przypominać przyjaciela i każe mu się śmiać.

Mały Książę prosił Pilota, by tej nocy nie przychodził do niego, bo będzie wyglądał, jakby cierpiał. Pilot się nie zgodził. Chłopiec prosił, by nie ryzykował, że także jego ukąsi Żmija, ale przyjaciel nie dał za wygraną. Gdy przyszedł czas, poszli razem za rękę. Mały Książę powiedział, że będzie wyglądał jak martwy, ale to nie będzie prawda, bo ciało jest za ciężkie i nie może go wziąć ze sobą tak daleko. Porównał ciało do starej kory zrzucanej przez drzewo. Dodał, że on też ze swojej planety będzie patrzył w gwiazdy i widział w nich tę studnię, którą razem znaleźli.

Żmija mignęła obok kostki Małego Księcia. Upadł lekko.
Rozdział XXVII
Po naprawie samolotu Pilot wrócił do domu, ku uciesze przyjaciół. Od tego czasu minęło 6 lat. Narrator jeszcze nigdy nikomu nie opowiadał tej historii. Jego żal w dużej mierze już minął. Tamtego dnia, ciało Małego Księcia zniknęło z pustyni, zatem naprawdę wrócił do siebie. Patrząc w niebo, narrator słyszy jego śmiech. Ma tylko jedno zmartwienie. Uświadomił sobie, że zapomniał dorysować paska do kagańca, co czyni go bezużytecznym. Mogło się zatem zdarzyć, że baranek zjadł Różę. Narrator prosi, by patrzeć w niebo i znaleźć odpowiedź, która jest bardzo ważna.

Na koniec narrator zamieszcza w książce pejzażu, ukazującego miejsce, w którym Mały Książę przybył na Ziemię, a potem z niej odszedł. Pisze, że jeśli ktoś znajdzie się w tym miejscu, niech spojrzy w niebo i poszuka gwiazdy Małego Księcia, a może podejdzie do niego mały, roześmiany chłopczyk o złotych włosach. Gdyby tak się zdarzyło, narrator prosi o wiadomość, że Mały Książę wrócił na Ziemię.

# data[].attributes.attachment_link.title
Mały Książę - Ściągi, wypracowania, lektury - Bryk.pl

# data[].attributes.attachment_link.description
Utwór zaczyna się od dedykacji „dla Léona Wertha, gdy był małym chłopcem". Jednocześnie autor przeprasza dzieci, że swoją książkę zadedykował doros...

# data[].attributes.attachment_link.title
Reduta Ordona - Ściągi, wypracowania, lektury - Bryk.pl

# data[].attributes.attachment_link.description
Wersy 1-20: Cały utwór nosi podtytuł „Opowiadanie adiutanta", fakty poznajemy więc z ust Stefana Garczyńskiego, adiutanta Ordona. Opowiadanie rozp...

# data[].attributes.attachment_link.title
Ziele na kraterze - Ściągi, wypracowania, lektury - Bryk.pl

# data[].attributes.attachment_link.title
Siłaczka - Ściągi, wypracowania, lektury - Bryk.pl

# data[].attributes.attachment_link.description
Doktor Paweł Obarecki został „wyrzucony przez pęd odśrodkowy niedostatku z ogniska życia umysłowego (...) do Obrzydłówka". Życie w małej wiosce jes...

# data[].attributes.attachment_link.title
Syzyfowe prace - Ściągi, wypracowania, lektury - Bryk.pl

# data[].attributes.attachment_link.description
Rozdział I Czwartego stycznia rodzice Marcinka Borowicza odwożą go z rodzinnych Gawronek do szkoły w Owczarach i oddają na naukę panu Wiechowskiem...

# data[].attributes.attachment_link.title
Stary człowiek i morze - Ściągi, wypracowania, lektury - Bryk.pl

# data[].attributes.attachment_link.description
Bohaterem utworu jest stary rybak, Santiago, który od długiego czasu samotnie łowi ryby w Golfstromie. Od osiemdziesięciu dni nie udało mu się złow...

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
SCENA I
Pokój w zamku. Cześnik siedzi w szlafmycy przy stole, czyta papiery i rozmawia z Dyndalskim. Analizuje wielkość majątku wdówki i w tym kontekście ocenia ją, jako świetną partię do ożenku. Zamierza starać się o jej względy. potwierdza, że to miła wdowa.
Podane zostaje śniadanie. Cześnik rozważa także ożenek z Klarą, ale ocenia, że jest za młoda i mogłaby być niestała. Dyndalski przytakuje. Cześnik jest pewien, że wdowa, która mieszka teraz w domu Klary to najlepszy cel. Dyndalski jednak stopniowo obnaża słabości Cześnika: pedogrę, kurcz żołądka, reumatyzm. Cześnik na to mówi, że nie wiadomo, jakie niedoskonałości skrywa wdowa.
SCENA II
W komnacie pojawia się Papkin, elegancko ubrany we francuskim stylu. W ręce trzyma pistolety. Mówi szybko, opowiadając o tym, jak cwałem spieszył do Cześnika. Ten odpowiada, że jest przekonany, że Papkin przybył tu na piechotę. Nie daje wiary jego przechwałkom. Dyndalski dopowiada, że pistolety wypalone były pewnie na wrony, a Cześnik śmieje się, że z ręki Papkina giną tylko ćmy i komary.

Papkin z zachwyca się widokiem śniadania, mówiąc, że nie jadł od sześciu dni. Cześnik każe mu się częstować. Cześnik przypomina Papkinowi jego dawne winy i grozi, że może go za nie zamknąć. Papkin mówi, że zrobi wszystko, czego sobie zażyczy jego rozmówca, po czym pepla w nieskończoność, nie dopuszczając do głosu Cześnika. Wreszcie Cześnik nie wytrzymuje i wali ręką w stół, wymuszając chwilę ciszy.

Cześnik mówi, że ojciec Klary kupił zamek. Papkin wcina mu się, że jego ojciec miał z dziesięć zamków. Cześnik znów uderza w stół, nie mogąc spokojnie kontynuować. Stwierdza, że żyje w połowie zamku jak sowa, podczas gdy druga część należy do Rejenta Milczka - czarta dziedzica. Cześnik chce pozbyć się sąsiada, dlatego oznajmia, że Papkin ma być posłem w tej sprawie, co nie podoba się rozmówcy. Twierdzi, że tylko wznieci niepotrzebną wojnę. Cześnik jest jednak zdecydowany.

Cześnik wyznacza Papkina na pomocnika w jeszcze jednej sprawie - ma mu pomóc w spotkaniu z Podstoliną. Wprawdzie twierdzi, że mądrzejszy jest o stokroć od Papkina, ale świergotać z kobietami nie bardzo potrafi. Papkin, pewien swoich wyjątkowych umiejętności w tym zakresie, obiecuje, że Podstolina będzie gotowa za godzinę. Cześnik obiecuje mu nagrodę.
SCENA III
Monolog Papkina. Ma nadzieję, że uda mu się Podstolinę oddać w ręce Cześnika, a dla siebie oczaruje przy okazji Klarę. Śpiewa piosenkę z nadzieją, że usłyszą go Podstolina z Klarą i urzeczone jego talentem zostaną wprost do niego przywabione.
SCENA IV
Podstolina wychodzi, mówiąc, że słyszała albo koty, albo Papkina. Papkin ją wychwala i zapytany, co go sprowadza, odpowiada, że dobra nowina w postaci zamęścia Podstoliny. Wdowa zaskoczona pyta, z kim czeka ją ślub. Papkin mówi, że z człowiekiem majętnym, grzecznym i statecznym, a Podstolina domyśla się, że chodzi o Cześnika. Papkin jednak patrząc na wdowę, sądzi, że Podstolina źle odczytuje jego słowa i do niego wzdycha. W końcu Papkin prosi o pozwolenie, aby złożyć gratulacje Cześnikowi.

Podstolina udaje zaskoczenie, pytając, czy zatem ma zostać żoną Cześnika. Papkin pyta, czy ktoś go wprowadził w błąd odnośnie zaślubin Podstoliny z Cześnikiem i co zrobiłaby, gdyby Cześnik padł do jej stóp, prosząc o rękę. Wdowa odpowiada, że byłby zadowolony z jej decyzji.
Papkin do siebie szydzi z Podstoliny, nie rozumiejąc, po co jej Cześnik na męża.
SCENA V
Cześnik krzyczy wściekły, bo Rejent zlecił ludziom naprawę muru granicznego. Cześnik odgraża się, że zburzy mur. Papkin przejęty powtarza słowa Cześnika o burzeniu muru, a Cześnik bierze to za obietnicę i karze Papkinowi zbierać ludzi i burzyć mur siłą, skoro nie da się po dobroci.
SCENA VI
W oddali mularze naprawiają mur. Do ogrodowej altany zbliża się Klara, a Wacław skrada się w jej kierunku wzdłuż muru.

Wacław mówi do Klary, że tak blisko mieszkają i ich serca są tak blisko siebie, to jednak są rozdzielone. Klara pyta, co go dziś martwi i czy nawet jej miłość nie zburzy granic. Wacław mówi, że pragnie na nią popatrzeć, bo potem czekają go długie godziny tęsknoty. Klara każe Wacławowi przypomnieć sobie, jak prosił ją o to, by tylko mógł ją kochać. Wacław, mówi, że nie wiedział, co czyni, sądząc, że to mu wystarczy. Klara przypomina, że gdy się na to zgodziła, on od razu chciał od niej deklaracji odwzajemnionej miłości, choć widział ją w jej oczach. Gdy Klara wyszła, Wacławowi miłość był szczęśliwy, ale każdego dnia, podczas potajemnej schadzki w altanie Wacław oczekuje od Klary coraz więcej. Wacław odpowiada, że konflikt stryja Klary i jego ojca nie wróży im dobrej przyszłości i zapewne będą kiedyś okrutnie rozdzieleni.

Klara pyta, czy może to zmienić, na co Wacław mówi, że właśnie wola Klary może wszystko zmienić, jeśli go poślubi. Dziewczyna odpowiada na to, że zrobi wszystko prócz pozostania w niesławie. Mówi, że nie chce być wykradziona do ślubu. Słyszy czyjeś kroki i mówi kochankowi, że muszą się rozejść. Wacław naciska na zmianę zdania Klary odnośnie ślubu. Klara odchodzi zdenerwowana.
SCENA VII
Papkin usiłuje namówić mularzy, aby zaniechali pracy przy murze. Widząc nieskuteczność swoich próśb, woła Śmigalskiego na pomoc. Śmigalski przegania mularzy. W oknie pokazuje się Rejent, woła robotników i pyta, o co chodzi. Śmigalski wyjaśnia, że Rejent nakazał, aby nie kończono muru. Cześnik odzywa się, że ma do tego prawo. Rejent pyta, jakie prawo. Cześnik mu na to, że mur zostanie tak, jak został kupiony. Rejent uprzejmie mówi, że jednak mur będzie naprawiony. Cześnik odgraża się, że prędzej go trupem zaścieli, niż da odbudować. Rejent prosi, by Cześnik przestał być rozbójnikiem, co wpędza w jeszcze większą złość rozmówcę. Rejent każe majstrowi dalej pracować przy murze. Cześnik prosi Gerwazego o strzelbę, Rejent ucieka. Cześnik każe dać mularzom złotówkę za fatygę, oddać narzędzia i odejść.

Papkin widząc, że sprawa jest rozwiązana i nic mu nie grozi, zaczyna się odgrażać, jak wszystkich sam przegoni, a w złości nawet cały zamek zburzy.
SCENA VIII
Za Papkinem pojawia się Wacław, mówiąc, że woli zostać jeńcem Papkina, niż zginąć z jego ręki. Papkin zaskoczony dopytuje czy Wacław zna jego męstwo i się go boi, na co młodzieniec odpowiada twierdząco. Papkin pyta kim jest Wacław, na co zmieszany rozmówca odpowiada wreszcie, że jest Komisarzem Rejenta. Papkin kpi z Rejenta, po czym każe iść Wacławowi za sobą. Sądzi, że takim jeńcem sprawi Cześnikowi radość, a na złość Rejentowi odda Klarę Wacławowi.
AKT DRUGI SCENA I
Papkin wchodzi do pokoju Cześnika i opowiada o trudzie swej walki, prosząc o wino. Cześnik mówi, że widział ten trud, jak Papkin stał z tyłu i zarzuca mu kłamstwo. Papkin nie ustaje w przechwałkach, a na dowód swoich mężnych czynów oznajmia, że przyprowadził jeńca, za co oczekuje pochwały. Cześnik jest zdziwiony. Papkin wyjaśnia, że jeńcem jest Rejenta. Cześnik nie widzi potrzeby w trzymaniu jeńca i każe mu odejść. Dodaje, aby przekazał Rejentowi, że jeśli będzie go zaczepiał, to nie pozostanie mu dłużny. Papkin zawiedziony, że Cześnik nie jest zadowolony z jeńca.

Wacław próbuje namówić Cześnika do zgody z Rejentem, na co Cześnik stanowczo odpowiada, że jest to absolutnie niemożliwie i zgody nigdy nie będzie. Gardzi fałszywymi ukłonami Rejenta. Wacław bezskutecznie próbuje przekonać rozmówcę, prosi, choć o nadzieję na zgodę, ale jej nie otrzymuje.
SCENA II
Rozmowa Papkina z Wacławem. Mówią, że nie ma szans na pogodzenie Cześnika z Rejentem. Papkin mówi, że okaże swoją litość i każe odejść Wacławowi za mały okup. Wacław mówi, że zostaje w niewoli. Papkin mówi, że ma odejść, za „co łaska". Wacław mówi, że zostaje. Papkin zrezygnowany mówi, że nic nie musi płacić, tylko ma iść. Wacław na to, że nie idzie. Papkin mówi, że przecież Cześnik się nie zgodzi. Wacław mówi, że nigdzie się nie rusza. Papkin straszy go bronią, ale wszystko na nic. W końcu Wacław pokazuje mu sakiewkę brzęczącą złotem i proponuje układ. Chciwy Papkin zgadza się na tę propozycję. Wacław wyjawia, że kocha Klarę i chce zostać blisko niej. Papkin nie jest zadowolony. Wacław proponuje, aby Papkin przyjął go do służby, a ten się zgadza, ale boi się Cześnika. Wacław przedstawia swoje prawdziwe imię i Papkin dowiaduje się, że nie jest Komisarzem, tylko synem Rejenta. Papkin załamany, ale sakiewka wygrywa. Wacław mówi, że zapłata będzie później, a jak Papkin go wyda, to go zastrzeli.
SCENA III
Okazuje się, że Klara słyszała rozmowę Papkina z Wacławem. Mówi ukochanemu, że to ryzykowne, by zostawał po tej stronie muru. Wacław mówi, że rozsądek mu mówi, że ich losy mogą zostać połączone. Klara przekonuje się do pomysłu Wacława i mówi, że ten jest lepszy niż ucieczka i potajemny ślub. Boi się jednak o zdradę Papkina. Wacław każe jej wierzyć w powodzenie i moc miłości. Klara się zgadza, by Wacław został w zamku.

Klara mówi Wacławowi o planach ślubnych Cześnika i Podstoliny. Radzi mu, aby chwalił w każdym względzie Podstolinę, a z pewnością z jej woli bez trudu zostanie w zamku. Biegnie do Podstoliny, aby jej powiedzieć, że ktoś na nią czeka.
SCENA IV
Monolog Wacława. Mówi, jak miłość zmieniła go z tchórza we wzór męstwa. Wychwala moc miłości.
SCENA V
Podstolina spotyka się z Wacławem. Okazuje się (ku zaskoczeniu obojga), że się znają. Wacław jest zaskoczony, że to Hanna jest Podstoliną, o której słyszał. Wdowa opowiada o swoim trzecim mężu Podstolim, który wyzionął ducha na jej łonie już po kilku miesiącach od ślubu. Dodaje, że smutno jej było zostać bez męża. Wacław chce odejść, ale Podstolina go zatrzymuje i mówi, że go uwięzi, znając go, jako księcia. Wacław zawstydzony tłumaczy się, że podczas ich spotkania tylko udawał księcia, którym nie jest. Podstolina pyta, czy udawał też miłość, bo ona szukała go po całej Litwie. Wacław tłumaczy się młodością, a Podstolina ma mu za złe zdradę, na co młodzieniec odpowiada, że ona także długo nie czekała i po niedawnej śmierci męża bez namysłu przyjmuje zaloty Cześnika. Potwierdza tym samym, że oboje działają podobnie i nie powinna mu tej niestałości wypominać. Wacław mówi, że jest prawie żonaty i przedstawia się, jako syn Rejenta. Podstolina jest zaskoczona, że Wacław przebywa w domu Cześnika. Wacław widzi swoją zgubę w niefortunnym położeniu. Podstolina liczy bowiem na uczucia Wacława do niej i zaprasza go do swych komnat, gdzie będzie bezpieczny.
SCENA VI
Wchodzi Klara. Sądzi, że Wacław i Podstolina są dogadani, ale nie przypuszcza, jak wyglądała ich rozmowa i dawne relacje. Oboje wydają się zmieszani i nie wiedzą, co odpowiedzieć Klarze. Podstolina mówi, że Klara ma nie zdradzić nikomu obecności Wacława i zabiera go do siebie, by przejrzeć dokumenty. Obiecuje wszystko później wyjawić dziewczynie, która oczywiście obiecuje milczenie.

Klara na boku śmieje się z sytuacji i Podstoliny, która próbuje ją zwieźć. Wie jednak, że sprawa jeszcze nie jest wygrana.
SCENA VII
Papkin patetycznie i wzniośle wita Klarę, próbując ją adorować. Dziewczyna odwzajemnia jego ukłon z podobną przesadą. Klara poddaje w wątpliwość przechwałki Papkina i jego wyznanie miłości. Dodaje, że przysięgi niewiele znaczą. Papkin zapewnia ją o swoim najszczerszym uczuciu i prosi, by zasiała swoje ziarenko w jego sercu. Klara odpowiada, że dawniej rycerze najpierw udowadniali swoje męstwo, a potem dopiero starali się o rękę ukochanej. Papkin wobec tego nie ustaje we wzniosłych przechwałkach, porównując siebie do zuchwałego lwa i boskiego strzelca. Klara wybucha śmiechem, na co Papkin prosi o wybaczenie swojego uniesienia, twierdząc, że posiada wystarczająco wiele zasług, aby prosić o przychylność Klary. Klara się zgadza, na co Papkin klęka przed nią i się oświadcza. Klara mówi, że przed ślubem czekają go lata próby i dowody wytrwałości. Papkin jest gotów zrobić wszystko. Klara prosi o niewiele: pół roku milczenia, rok i 6 dni o chlebie i wodzie oraz zdobycie dla ukochanej najprawdziwszego krokodyla.
SCENA VIII
Papkin po wyjściu Klary narzeka na jej wygórowane oczekiwania. Zdobycie krokodyla wydaje mu się bardzo trudne.
Wchodzi Wacław i pokazuje Papkinowi sakiewkę, która ma mu przypomnieć o dotrzymaniu tajemnicy, po czym wychodzi.
Papkin mówi do siebie, że już sam nic nie wie. Albo zginie z ręki Wacława, albo Cześnika.
SCENA IX
Cześnik mówi, że już oficjalnie dziś będzie zaręczony i jest po rozmowie z Podstoliną. Papkin widzi w tym swoją zasługę, na co Cześnik opowiada mu, jak podszedł wdowę i pocałował, na co ona zawstydzona, zgodziła się przyjąć jego propozycję ślubu i dała mu pierścień.
Papkin mówi Cześnikowi, że Komisarz chciałby zostać u Cześnika i dostać tu jakąś posadę. Pan domu jednak kategorycznie odmawia. Poleca Papkinowi, aby poszedł do Rejenta wyzwać go na pojedynek z Cześnikiem. Papkin stara się przekonać Cześnika, że lepiej do Rejenta napisać, ale nic z tego. Papkin boi się konfrontacji, ale Cześnik mówi, że dobrze mu za to zapłaci, jak się sprawdzi.
AKT TRZECI SCENA I
Rejent chce spisać oświadczenie mularzy o tym, że zostali pobici przez ludzi Cześnika. Robotnicy niechętnie przytakują, mówią raczej, że zostali ledwie szturchnięci i kto by za to skarżył. Rejent jednak przekonuje, że szturchnięcie to nie głaskanie, a zatem bicie. Pyta o skaleczenia. Mularze odpowiadają, że nic takiego się nie stało, ale Rejent znajduje zadrapania i przekonuje ich, że zadrapanie jest przecież skaleczeniem, a zatem ich skaleczyli. Dodaje, że mularze nie dostaną zapłaty za niewykonaną pracę, zatem ich rodziny zostają pozbawione chleba. Pracownicy mówią, że nie mają żony ani dzieci, na co Rejent twierdzi, że przecież jeszcze mieć mogą i notuje dalej. Na koniec prosi o potwierdzenie, że Cześnik w szale chciał zastrzelić Rejenta. Mularze twierdzą, że nic takiego nie widzieli, i że Cześnik chciał przecież strzelać do makówki. Rejent zdenerwowany woła, że na to wszędzie znajdzie świadków i każe mularzom podpisać się pod zeznaniem znakiem krzyża. Gdy mularze pytają o należną zapłatę, Rejent mówi, że Cześnik im zapłaci i wypycha ich za drzwi.

Rejent mówi do siebie, że wykurzy Cześnika z zamku i boleśnie ubodzie.
SCENA II
Rejent mówi synowi, że jest z niego dumny i jest jego całą nadzieją. Mówi, że wrogowie chcą ich rozdzielić i zabrać Wacławowi . Gdy młodzieniec nie rozumie, ojciec wypomina mu potajemną miłość do Klary. Wacław tłumaczy się, że zanim wyjawi ojcu prawdę, chciał doprowadzić do sąsiedzkiej zgody. Rejent twierdzi, że jest bogobojny i skory do zgody, ale Cześnik jest awanturnikiem i to się nie uda. Wacław pyta, czemuż jest Klara winna szaleństwa stryja. Rejent mówi, że Wacławowi trzeba innej żony. Młodzieniec mówi, że nie przeżyje rozłąki z ukochaną, ale ojca to nie wzrusza. Pyta o dawne miłości syna i przypomina mu Podstolinę. Wacław mówi, że jest zaręczona z Cześnikiem, na co Rejent mówi mu, że obiecał jej ślub ze swoim synem i ustalił warunki intercyzy. Wacław się nie zgadza i dodaje, że, tak czy inaczej, Cześnik, by ich za to zabił. Rejent twierdzi, że wówczas i Cześnik zawiśnie. Wacław próbuje ojca wybłagać o zmianę zdania, ale wszystko na nic.
SCENA III
Rejent na boku zastanawia się, dlaczego Podstolina zgodziła się wyjść za Cześnika i wierzy, że uda mu się pokrzyżować plan wroga, a wówczas ten umrze na apopleksję ze złości.
SCENA IV
Papkin przychodzi do Rejenta. Przedstawia się nonszalancko i ocenia, że sąsiad jest spokojny, toteż pozwala sobie na więcej. Wychwala jak zwykle swoje osiągnięcia i męstwo, po czym prosi o wino. Rejent daje mu kieliszek, ale Papkin mówi, że wino jest niesmaczne i byle jakie. Rejent jest coraz bardziej zirytowany, ale nie daje nic znać po sobie. Papkin przechwala się, że w jego piwnicach są tylko dobre wina i takiego się tam nie znajdzie. Rejent zniecierpliwiony pyta, czemu zawdzięcza wizytę. Papkin całkiem ośmielony mówi, że przychodzi od Cześnika, którego pobili słudzy Rejenta. Na to Rejent ostrzega, by Papkin był ciszej, bo ci słudzy są obok i mogą go wyrzucić przez okno. Papkina oblatuje i skruszony cicho mówi, po co przyszedł. Wreszcie wydusza z siebie wezwanie Rejenta na pojedynek z Cześnikiem. Rejent mówi, że da pisemną odpowiedź. Dodaje, że przecież jutro Cześnik ma wesele, więc nie da się tego pogodzić z pojedynkiem. Papkin mówi, że rano weźmie ślub, w południe pojedynek, a wieczorem wesele. Rejent z ironią pyta o uczucia Podstoliny, na co Papkin mówi, że jest bardzo zakochana i wierzy w jej stałość.
SCENA V
Podstolina przychodzi do Rejenta z podpisanymi dokumentami, poświadczającymi jej chęć ślubu z Wacławem. Mówi, że wiele się nad tym nie zastanawiała, bo zwykła działać raptownie. Nie powiedziała także o swoich planach Cześnikowi, czekając na ostateczny wynik planu Rejenta. Rejent jest zachwycony, dziękuje Podstolinie, wychwala ją i całuje po rękach, jako uniżony sługa.

Papkin podsłuchuje ich rozmowę i dowiaduje się o podstępie przygotowanym na Cześnika.
Podstolina mówi Rejentowi, że jej decyzja nie wiąże się z kaprysem zmiany i przyznaje, że Wacława poznała już kiedyś i pokochała go, a on ją. Nagle zauważa Papkina i każe mu zejść z jej oczu. Rejent daje jeszcze Papkinowi odpis dokumentu. Podstolina mówi, że to przez Papkina omal nie wpadła w ręce tyrana (Cześnika). Rejent proponuje, aby Papkin w piśmie dał swoje zapewnienie.
SCENA VI
Papkin pyta Podstolinę, gdzie jej sumienie. Rejent go ucisza. Papkin mówi, że Cześnik wpadnie w straszny gniew, gdy się o wszystkim dowie i rozniesie cały dom. Podstolina przyniesie na wszystkich nieszczęście. Mówi, że Podstolina nie zdaje sobie sprawy ze swego położenia i wypadałoby uciekać. Wdowa mu odpowiada, żeby sam uciekał. Mówi też, że najpierw niech opowie Cześnikowi, jaki straszny żal ją przepełnia z powodu rozstania, żeby nie był taki gniewny, jak przyjdzie co do czego. Papkin się nie zgadza.
SCENA VII
Rejent ucisza Papkina i Podstolinę i przekazuje Papkinowi list do Cześnika. Papkin i Rejent nad wyraz uprzejmie się żegnają. Papkin boi się sług Rejenta za drzwiami, ale w końcu wychodzi z hałasem.
AKT CZWARTY SCENA I
Cześnik każe Śmigalskiemu iść i zaprosić gości w jego imieniu na jutrzejsze wesele. Perełce zleca przygotowanie wszystkiego bez żałowania przypraw. Na środku stołu ma być „Maciej", „Hanna", serca i „vivat".

Cześnik niepokoi się, że Papkin na tak długo zniknął u Rejenta. Mówi, że go i tak wykurzy z ukrycia. Dyndalski przytakuje. Cześnik przechwala się i swoje waleczne umiejętności.
SCENA II
Papkin przychodzi do Cześnika, prosi od razu o wino. Odgraża się, jaki był u Rejenta stanowczy, ale dodaje, że Milczek jest szatańską postacią i omal nie musiał szabli wyjąć, ale się bał. Cześnik zniecierpliwiony pyta o odpowiedź Rejenta odnośnie pojedynku. Papkin opowiada, że Rejent go miło przyjął i poczęstował winem, na co Cześnik mu mówi, że pewnie go otruł. Papkin czuje się niepewnie. Cześnik znów pyta o odpowiedź na wyzwanie i domyśla się, że dowie się wszystkiego z listu. Czyta nerwowo, krzycząc co chwilę. Dowiaduje się, że Podstolina go oszukała i odchodzi do domu Rejenta. Papkin dopowiada, że ma poślubić Wacława. Cześnik wściekły, złorzeczy Podstolinie i odgraża się Rejentowi.
SCENA III
Papkin boi się, że Rejent naprawdę go otruł. Radzi się Dyndalskiego czy to możliwe, na co ten odpowiada mu, że nie. Na jego życie raczej nikt by nie miał sensu się łakomić. Gdy Papkin mówi, że to mu zasugerował Cześnik, wówczas Dyndalski mówi, że w takim razie jest to możliwe i radzi mu wezwać księdza.
SCENA IV
Papkin szykuje się na rychłą śmierć. Myśli, że zapewne Rejent dlatego tak szybko poczęstował go winem i pozwalał go dolewać, ponieważ wiedział, że jest w nim trucizna. Papkin zapłakany postanawia spisać testament i przygotować swój pogrzeb.
SCENA V
Cześnik postanawia zemścić się na Rejencie, pojmując jego syna. Każe Papkinowi zrobić mu miejsce przy stole, na co nieszczęśnik odpowiada, że pisze testament. Cześnik w złości mówi, że jeśli Papkin nie przestanie, to wyśle go do czubków, po czym Papkin wstaje i robi mu miejsce przy stole. Cześnik każe usiąść przy stole Dyndalskiemu i pisać to, co mu podyktuje. Dyndalski mówi, że nie pisze zbyt sprawnie, na co Cześnik stwierdza, że to dobrze, bo potrzeba tu kobiecej ręki, jakby list wyglądał tak, jak gdyby był pisany przez Klarę do Wacława.

Dyndalski nie jest przekonany co do pomysłu pisania w imieniu Klary, ale Cześnik nie zmienia zdania i myśli, jak ułożyć miłosne słowa. Mówi, że list musi być pełen nieśmiałości. Wreszcie zaczyna dyktować, przerywając co wers wtrąceniem „mocium panie" (charakterystyczne powiedzenie Cześnika) i powtarzając zdania. Zauważa, że Dyndalski zrobił kleksa, ale od razu się tłumaczy, że zamieni go w literę. Cześnik każe mu odczytać, co do tej pory zapisał.

Dyndalski odczytuje swój zapis: słowo w słowo to, co mówił Cześnik, choć nie ma to składu i ładu. Cześnik wściekły drze list i każe pisać od nowa, pomijając „mocium panie". Dyndalski próbuje pisać od nowa, ale nadal im to nie idzie.
Cześnik postanawia posłać po syna Rejenta, ale nie wie, jak wygląda. Papkin mówi mu na to, że wszyscy go tu znają, bo był rano. Cześnik orientuje się, że Komisarz to Wacław i ma pretensje do Papkina, że mu nic nie powiedział. Papkin pokazuje sakiewkę, którą dał mu Wacław i dodaje, że nie boi się gniewu Cześnika, skoro stoi nad swym grobem.

Cześnik prosi Dyndalskiego, by wysłał do Rejenta Rózię, która zakradnie się do Wacława i przekaże mu, że Klara prosi, by do niej przyszedł. Jednocześnie Dyndalski ma przygotować kilku ludzi przy granicy, którzy schwytają Wacława, gdy tylko się pojawi. Dyndalskiemu się ten pomysł nie podoba, ale Cześnik mówi, że i tak będzie tak, jak on każe. Papkin prosi Cześnika, aby podpisał się pod jego testamentem, jako świadek, ale Cześnik go ignoruje.
SCENA VI
Papkin wyznaje Klarze miłość i mówi o schyłku swojego życia. Klara myśli, że oszalał. Papkin daje jej swój testament i odczytuje go na głos. Dopowiada informację o otruciu winem przez Rejenta Milczka, mówi też o tym, że nie ma nieruchomości, a ruchomości w postaci angielskiej gitary i rzadkiej kolekcji motyli oddaje tej, która kochał najbardziej na świecie, czyli Klarze. Resztę ruchomości chce wziąć do grobu. Swoją artemizę (szablę) przekazuje najdzielniejszemu rycerzowi Europy pod warunkiem, że ten, postawi Papkinowi pomnik na grobie. Na wykonawcę testamentu wyznacza Cześnika i Starościankę i nakazuje nie płacić jego długów.
SCENA VII
Wacław mówi do Klary, że wszystkie ich plany mogą wnet , bo Podstolina jest u nich w domu, a ojciec zmusza go do małżeństwa z nią, nie zważając na brak zgody Wacława. Klara martwi się, że na domiar złego jeszcze Cześnik zobaczy tu Wacława, na co ten, mówi, że przecież Cześnik ma go za Komisarza. Papkin dopowiada, że Cześnik zna prawdę, ale Wacław ma Papkina za zdrajcę i chce go ukarać. Klara go powstrzymuje, Papkin nie boi się gróźb, ponieważ nadal jest przekonany, że jest otruty i umiera. Klara każe Wacławowi uciekać, Papkin także i zdradza mu plan Cześnika, by Wacław został zwabiony i pojmany. Klara obiecuje wieczorem napisać do Wacława, Wacław odchodzi.
SCENA VIII
Cześnik staje w drzwiach, zastępując drogę Wacławowi. Wacław mówi, że się nie boi i prosi Cześnika o szablę i równą walkę. Cześnik mówi, że nie o to mu chodzi i każe się słuchać. Wyjaśnia, że skoro Rejent wykradł mu narzeczoną, to Wacław ma do wyboru albo stracić życie, albo poślubić Klarę, a jeśli ta się nie zgodzi, to do ślubu pójdzie jej bratanka. Wówczas Cześnik będzie miał zemstę doskonałą, bo i Rejent i Podstolina zostaną z niczym.

Wacław nie wierzy własnym uszom i pyta, czy już dziś brać ślub. Cześnik potwierdza. Klara zachwycona, Wacław szczęśliwy chce brać ślub od razu. Cześnik domyśla się teraz, że młodych już wcześniej łączyło uczucie i aż zaciera ręce na myśl o złości Rejenta. Odchodzą do kaplicy. Papkin wszystko słyszy i jest załamany.
SCENA IX
Dyndalski zbiera podarte kawałki listu i zastanawia się, co się stało, że zszedł do poziomu żaka, pisząc list dla Cześnika, który wypominał mu każdy drobiazg.
SCENA X
Rejent pyta Dyndalskiego co się stało w ich domu, że taka cisza. Dodaje, że był na wyznaczonym miejscu pojedynku, ale nie zastał Cześnika. Dyndalski ostrzega Rejenta przed umiejętnościami walecznymi Cześnika.

Słychać głosy z kaplicy wiwatujące na cześć młodej pary. Rejent pyta, kto bierze ślub. Dyndalski odpowiada, że Rejentowicz (Wacław). Rejent nie wierzy.
SCENA XI
Cześnik i Rejent stają naprzeciw siebie początkowo nie wiedząc co robić. Cześnik wyciąga szablę, Rejent także, ale zawieszają broń. Cześnik pyta, czego chce Rejent, na co ten odpowiada, że syna. Cześnik dalej pyta, czy syna z żoną, czy bez żony. Rejent jest wściekły. Cześnik mówi, że Rejent zabrał mu narzeczoną, więc on ukradł mu syna i są kwita.
SCENA XII
Wacław prosi ojca o wybaczenie i prosi o błogosławieństwo jego małżeństwa z Klarą, ale Rejent każe mu iść ze sobą do domu. Klara prosi stryja o zażegnanie sporu.
SCENA XIII
Wchodzi Podstolina i widzi nowożeńców: Wacława i Klarę. Wyznaje swoją tajemnicę: chciała jak najszybciej wyjść za mąż, ponieważ jej majątek dziś przechodzi na Klarę i zostanie z niczym. Rejent wniebowzięty, widzi w tym swoją wygraną. Podstolina dodaje jednak, że zyskuje sto tysięcy u Rejenta, jak zadośćuczynienie za zerwanie umowy o ślubie z Wacławem. Klara obliguje się do zapłaty należności ze swojego majątku i prosi Rejenta o błogosławieństwo jej małżeństwa z Wacławem. Rejent się zgadza i błogosławi młodych.

Papkin liczy na to, że jednak nie jest otruty. Proponuje toast za młodą parę, po czym niszczy testament.

Cześnik woła na wesele i podaje Rejentowi rękę na zgodę.

# data[].attributes.attachment_link.title
Zemsta - Ściągi, wypracowania, lektury - Bryk.pl

# data[].attributes.attachment_link.description
AKT PIERWSZY SCENA I Pokój w zamku. Cześnik siedzi w szlafmycy przy stole, czyta papiery i rozmawia z Dyndalskim. Analizuje wielkość majątku wdówki...

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Litwa . Późnym wieczorem w cmentarnej kaplicy gromadzą się wieśniacy przybyli na „ucztę kozła", czyli noc Dziadów. Przewodzący obrzędom Guślarz przywołuje duchy zmarłych osób ( „czyscowe duszeczki" - dusze czyśćcowe), które nie mogą po śmierci zaznać wiecznego spoczynku, lecz muszą odbywać karę za błędy i przewinienia popełnione za życia.

Podczas tego obrzędu wzywa się dusze pokutujące, aby powiedziały czego potrzebują, by ich męka się skończyła. W zamian za pomoc dusze udzielają porad, pouczają ich jak żyć. W czasie obrzędu przybywają kolejno: duchy dzieci Józia i Rózi; widmo Złego Pana, duch młodej pasterki, Zosi. Dzieci uczą, że aby wejść do nieba, trzeba na ziemi koniecznie zaznać cierpienia. Zły Pan poucza, że do zbawienia konieczne jest miłosierdzie, a pasterka zaznacza, że ludzie, którzy nigdy nie odwzajemnili miłości, nie dostąpią szczęścia w niebie.

Kiedy obrzęd już się kończy, przybywa czwarte widmo - jest to duch młodego mężczyzny, który wskazując ranę na piersi wpatruje się w jedną z wieśniaczek. Ona również patrzy na niego. Dramat kończy wyjście wieśniaków wraz z ową pasterką i widmem z kaplicy. Guślarz nie może odwołać tej zjawy.

Opisując obrzęd Dziadów, poeta formułuje kanon wartości, dzięki któremu można dostąpić wiecznego szczęścia. Zgodnie z tym kanonem wartości, dzięki którym stajemy się ludźmi, spełniamy swoje człowieczeństwo to: cierpienie, współczucie, miłosierdzie, zdolność do odwzajemniania uczuć, miłość. W dramacie zostały także ukazane prawdy: po śmierci grzesznicy są skazani na pokutę; istnieje łączność pomiędzy światem zmarłych i żywych; pokuta często przebiega na ziemi (tak jest w przypadku Złego Pana); żywi mogą pomóc zmarłym, a ci w zamian mogą pouczać, jak żyć, by po śmierci trafić do nieba.

Potrzebujesz pomocy?

Romantyzm (Język polski)

Teksty dostarczyło Wydawnictwo GREG. © Copyright by Wydawnictwo GREG

autorzy opracowań: B. Wojnar, B. Włodarczyk, A. Sabak, D. Stopka, A. Szóstak, D. Pietrzyk, A. Popławska
redaktorzy: Agnieszka Nawrot, Anna Grzesik
korektorzy: Ludmiła Piątkowska, Paweł Habat

Zgodnie z regulaminem serwisu www.bryk.pl, rozpowszechnianie niniejszego materiału w wersji oryginalnej albo w postaci opracowania, utrwalanie lub kopiowanie materiału w celu rozpowszechnienia w szczególności zamieszczanie na innym serwerze, przekazywanie drogą elektroniczną i wykorzystywanie materiału w inny sposób niż dla celów własnej edukacji bez zgody autora podlega grzywnie, karze ograniczenia wolności lub pozbawienia wolności.

# data[].attributes.attachment_link.title
Dziady cz. II - Ściągi, wypracowania, lektury - Bryk.pl

# data[].attributes.attachment_link.description
Litwa . Późnym wieczorem w cmentarnej kaplicy gromadzą się wieśniacy przybyli na „ucztę kozła", czyli noc Dziadów. Przewodzący obrzędom Guślarz przywołuje duchy zmarłych osób ( „czyscowe duszeczki" - dusze czyśćcowe), które nie mogą po śmierci zaznać wiecznego spoczynku, lecz muszą odbywać karę za błędy i przewinienia popełnione za życia.

# data[].attributes.attachment_link.title
Balladyna - Ściągi, wypracowania, lektury - Bryk.pl

# data[].attributes.attachment_link.description
AKT I , Scena 1 Do chaty pustelnika położonej w lesie blisko jeziora Gopło przybywa Kirkor, by zasięgnąć rady w sprawie swojego przyszłego ożenku...

# data[].attributes.attachment_link.title
Quo vadis - Ściągi, wypracowania, lektury - Bryk.pl

# data[].attributes.attachment_link.title
Latarnik - Ściągi, wypracowania, lektury - Bryk.pl