# data[].attributes.headline
Μια εντυπωσιακή ανακ

# data[].attributes.body
Μια εντυπωσιακή ανακάλυψη έγινε με τη συνεργασία ερευνητών διαφόρων επιστημονικών προγραμμάτων στα οποία χρησιμοποιήθηκαν επίγεια και διαστημικά τηλεσκόπια. Οι ερευνητές εντόπισαν έναν εξωπλανήτη με ιδιαίτερα χαρακτηριστικά.

Ο GJ 504b βρίσκεται σε απόσταση 57 ετών φωτός από τη Γη στον αστερισμό τηςΠαρθένου και κινείται γύρω από ένα άστρο που ανήκει στο ίδιο είδος άστρων με τονΗλιο. Το άστρο αυτό βρίσκεται σε βρεφική ηλικία αφού είναι 160 εκατομμυρίων ετών. Ο Ηλιος έχει ηλικία περίπου 4,5 δισ. ετών.

Σύμφωνα με τους επιστήμονες, η θερμότητα που αναπτύχθηκε στον εξωπλανήτη GJ 504b όταν αυτός σχηματίστηκε τον κάνει να φωτοβολεί σε μια ροζ απόχρωση. Το δεύτερο ενδιαφέρον χαρακτηριστικό του GJ 504b είναι πως πρόκειται για τον μικρότερο σε μέγεθος εξωπλανήτη που έχουμε εντοπίσει να κινείται γύρω από ένα άστρο παρόμοιο με τον Ηλιο.

# data[].attributes.headline
 Από τις πολ

# data[].attributes.body
Από τις πολυάριθμες χημικές αναλύσεις που πραγματοποιήθηκαν σε διάφορα μέρη της γης, κατά το δυνατό μακριά από κατοικημένους χώρους ή ζώνες με έντονη βιομηχανική δραστηριότητα, διαπιστώθηκε ότι η ατμόσφαιρα της γης στα κατώτερα στρώματα της αποτελείται από 1. ξηρό «καθαρό» ατμοσφαιρικό αέρα, 2. υδρατμούς και 3. ατμοσφαιρικά αιωρήματα.

# data[].attributes.body
Το φαινόμενο του θερμοκηπίου

Το φαινόμενο του θερμοκηπίου είναι μια φυσική διαδικασία-πρόνοια της φύσης, η οποία συντελεί στη διατήρηση της μέσης θερμοκρασίας στην επιφάνεια της Γης, περίπου στους 15℃, κάτι που αποτελεί βασική προΰπόθεση για να υπάρχει ζωή στη Γη. Αυτό επιτυγχάνεται με τα αέρια που περιέχει η ατμόσφαιρα χωρίς τις ανθρώπινες παρεμβάσεις. Αν δεν υπήρχαν αυτά τα αέρια τα οποία παγιδεύουν τις ηλιακές ακτίνες, η μέση θερμοκρασία της γήινης επιφάνειας θα ήταν περίπου -18℃.

Ο άνθρωπος με τις δραστηριότητές του δυστυχώς κατέστρεψε αυτή την πρόνοια της φύσης και μετέτρεψε σήμερα το φαινόμενο του θερμοκηπίου σε ένα πιθανόν πολύ σοβαρό περιβαλλοντικό πρόβλημα

# data[].attributes.headline
Σύνθεση εξωηλιακών πλανητών

# data[].attributes.subject
Σύνθεση εξωηλιακών πλανητών

# data[].attributes.body
Ο στόχος στη μελέτη του εσωτερικού των εξωπλανητών είναι να μάθουμε από τι είναι κατασκευασμένοι οι επιμέρους εξωπλανήτες και ακόμα ποια θα μπορούσε να είναι η εσωτερική τους δομή
Οι ερευνητές των εξωπλανητών έχουν συνειδητοποιήσει ότι υπάρχουν θανατηφόρες χημικές ουσίες οι οποίες περιορίζουν την αποκάλυψη της εσωτερικής σύνθεσης ενός εξωπλανήτη. Προς το παρόν, καμία άλλη πληροφορία σχετικά με το εσωτερικό ενός εξωπλανήτη δε μπορεί να συλλεχθεί εκτός από την μάζα και την ακτίνα του.

# data[].attributes.headline
Εξωηλιακοί πλανήτες και ζωή

# data[].attributes.subject
Εξωηλιακοί πλανήτες και ζωή

# data[].attributes.body
Εκτιμάται σήμερα ότι πάνω από το 10% των αστέρων του τύπου του Ηλίου διαθέτει πλανήτες. Η ανακάλυψη αρκετών εξωηλιακών πλανητών θέτει σε νέες βάσεις το ζήτημα της υπάρξεως εξωγήινης ζωής, καθώς δίνει μια καλύτερη εικόνα της στατιστικής πιθανότητας ανάπτυξης ζωής στο γαλαξία μας (σύμφωνα και με την εξίσωση Ντρέικ). Σήμερα, ο δεύτερος πλανήτης του ερυθρού νάνου αστέρα Gliese 581, που απέχει 20 έτη φωτός από τη Γη, φέρεται ως το καλύτερο μέχρι στιγμής παράδειγμα εξωπλανήτη λίγο μόνο μεγαλύτερου από τη Γη που περιφέρεται σε τέτοια απόσταση από τον αστέρα του (μέσα στη λεγόμενη «κατοικήσιμη ζώνη») ώστε να είναι δυνατή η εμφάνιση και η ανάπτυξη της ζωής πάνω του. Η ύπαρξη ζωής σχεδόν σε όλους τους υπόλοιπους εξωηλιακούς πλανήτες αποκλείεται, καθώς πρόκειται για γίγαντες αερίων με πολύ υψηλές θερμοκρασίες στην ατμόσφαιρά τους.

http://seagerexoplanets.mit.edu/research.htm

# data[].attributes.body
Εξωηλιακός πλανήτης ή εξωπλανήτης ονομάζεται κάθε πλανήτης που δεν ανήκει στο δικό μας Ηλιακό Σύστημα, δεν περιφέρεται δηλαδή γύρω από τον Ήλιο. Μέχρι τη δεκαετία του 1990 οι πλανήτες αυτοί ήταν αποκλειστικά θέμα των θεωρητικών της Μικροκοσμογονίας και των συγγραφέων επιστημονικής φαντασίας. Η ύπαρξή τους ή μη, ήταν από καιρό ένα από τα μεγαλύτερα ζητήματα της Αστρονομίας, όμως δεν υπήρχαν τεχνικά μέσα με αρκετή ισχύ για να εντοπιστούν. Οι ανακαλύψεις όμως της δεκαετίας του 1990 άλλαξαν ριζικά το σκηνικό: Το 1992 ανακαλύφθηκαν οι πρώτοι τέτοιοι πλανήτες, να περιφέρονται γύρω από τον πάλσαρ PSR 1257+12, από τους Αλεκσάντερ Βόλσταν και Frail, και το 1995 οι πρώτοι εξωηλιακοί πλανήτες γύρω από ένα «συνηθισμένο» αστέρα όπως ο Ήλιος (τον 51 Πηγάσου), από τους Μισέλ Μαγιόρ και Ντιντιέ Κελόζ.

Διαστημικά σώματα με τα ακριβή χαρακτηριστικά εξωηλιακών πλανητών φαίνεται να υπάρχουν και εκτός των ηλιακών συστημάτων και πιθανολογείται πως οι ελεύθεροι αυτοί πλανήτες ακολουθούν διαφορετικό μοντέλο σχηματισμού από αυτό ενός κλασικού πλανήτη που βρίσκεται σε τροχιά

Αριθμός εξωπλανητών

Σήμερα είναι γνωστοί 3.549 εξωηλιακοί πλανήτες σε 2.662 πλανητικά συστήματα. Ο αριθμός αυτός μεταβάλλεται γρήγορα, καθώς νέες ανακαλύψεις προστίθενται κάθε λίγο. Ο κλάδος του «κυνηγιού πλανητών» είναι ένας από τους γρηγορότερα αναπτυσσόμενους της αστρονομίας, και συγκεντρώνει το ενδιαφέρον όλο και περισσότερων επιστημόνων, αλλά και σημαντικές επενδύσεις σε εξοπλισμό και κονδύλια. Οι ανακαλύψεις αυτές είναι όλες, πλην μίας, έμμεσες, δηλαδή τα σώματα αυτά δεν είναι παρατηρήσιμα με τηλεσκόπιο, εξαιτίας των τεράστιων αποστάσεών τους από τη Γη (δεκάδες έτη φωτός απέχουν οι πλησιέστεροι). Ανιχνεύσιμες είναι μόνο οι φασματοσκοπικές (συνήθως), φωτομετρικές ή αστρομετρικές μεταβολές που επιφέρει η κίνησή τους γύρω από τους αστέρες τους στο φως ή τη θέση των αστέρων αυτών

https://el.wikipedia.org/wiki/%CE%95%CE%BE%CF%89%CE%B7%CE%BB%CE%B9%CE%B1%CE%BA%CF%8C%CF%82_%CF%80%CE%BB%CE%B1%CE%BD%CE%AE%CF%84%CE%B7%CF%82

# data[].attributes.headline
1. Ξηρός «καθαρός» ατμοσφαιρικός αέρας                          Ως ξηρός «καθαρός» ατμοσφαιρικός αέρας νοείται ο ατμοσφαιρικός αέρας που είναι απαλλαγμένος από υδρατμούς και πάσης φύσης κονιορτούς και αερολύματα. Εκτός από τα αέρια αυτά, ο ξηρός αέρας περιέχει και άλλα αέρια με πολύ μικρές και μεταβλητές ποσότητες. Σ' αυτά αναφέρουμε τα οξείδια του Αζώτου (NO, N2O4 , Ν2Ο5 , ΝΟ2), το διοξείδιο του θείου (SO2), το μονοξείδιο του άνθρακα (CO), το υπεροξείδιο του υδρογόνου (Η2Ο2), η αμμωνία (ΝΗ3), το Νιτρικό οξύ (ΗΝΟ3), το θειώδες οξύ (H2SO4), το Ραδόνιο (Rn) και το Ιώδιο (J). Τέλος, στην ατμόσφαιρα παρουσιάζονται και ραδιενεργά στοιχεία που προέρχονται από το γήινο φλοιό και τα διάφορα κατάλοιπα. Οι ακτινοβολίες τους ρυθμίζουν, μερικώς, το σχηματισμό ιόντων στην ατμόσφαιρα.                                                               α. Άζωτο                                                                            Είναι το αφθονότερο ατμοσφαιρικό αέριο και απαντά σχεδόν στο σύνολο του στην ατμόσφαιρα και μόνο πολύ μικρά ποσά του βρίσκονται στη βιόσφαιρα και σε μικρές αποθέσεις βιολογικής προέλευσης. Το Άζωτο (Ν2) και το Αργό (Α) είναι αδρανή αέρια και χρησιμεύουν κυρίως στην αραίωση του οξυγόνου. Μόνο κάτω από ορισμένες συνθήκες που συναντώνται στις πυρκαγιές των δασών, στις διάφορες πηγές καύσης και στις μηχανές εσωτερικής καύσης, είναι δυνατό το Άζωτο να πάρει μέρος στις χημικές αντιδράσεις.                                           β. Οξυγόνο                                                                           Μετά από το άζωτο, το οξυγόνο είναι το πιο διαδεδομένο αέριο της ατμόσφαιρας. Αυτό καταναλώνεται και ανανεώνεται συνέχεια με τη βοήθεια χημικών αντιδράσεων της Λιθόσφαιρας, της Βιόσφαιρας και των υδρατμών. Μέσα στα όρια των σφαλμάτων μέτρησης, η ποσότητα του οξυγόνου στην κατώτερη ατμόσφαιρα είναι σταθερή. Το οξυγόνο εισέρχεται στην ατμόσφαιρα από δύο πηγές. Η μια είναι η φωτοδιάσπαση του νερού, σύμφωνα με την αντίδραση:

# data[].attributes.subject
1. Ξηρός «καθαρός» ατμοσφαιρικός αέρας                          Ως ξηρός «καθαρός» ατμοσφαιρικός αέρας νοείται ο ατμοσφαιρικός αέρας που είναι απαλλαγμένος από υδρατμούς και πάσης φύσης κονιορτούς και αερολύματα. Εκτός από τα αέρια αυτά, ο ξηρός αέρας περιέχει και άλλα αέρια με πολύ μικρές και μεταβλητές ποσότητες. Σ' αυτά αναφέρουμε τα οξείδια του Αζώτου (NO, N2O4 , Ν2Ο5 , ΝΟ2), το διοξείδιο του θείου (SO2), το μονοξείδιο του άνθρακα (CO), το υπεροξείδιο του υδρογόνου (Η2Ο2), η αμμωνία (ΝΗ3), το Νιτρικό οξύ (ΗΝΟ3), το θειώδες οξύ (H2SO4), το Ραδόνιο (Rn) και το Ιώδιο (J). Τέλος, στην ατμόσφαιρα παρουσιάζονται και ραδιενεργά στοιχεία που προέρχονται από το γήινο φλοιό και τα διάφορα κατάλοιπα. Οι ακτινοβολίες τους ρυθμίζουν, μερικώς, το σχηματισμό ιόντων στην ατμόσφαιρα.                                                               α. Άζωτο                                                                            Είναι το αφθονότερο ατμοσφαιρικό αέριο και απαντά σχεδόν στο σύνολο του στην ατμόσφαιρα και μόνο πολύ μικρά ποσά του βρίσκονται στη βιόσφαιρα και σε μικρές αποθέσεις βιολογικής προέλευσης. Το Άζωτο (Ν2) και το Αργό (Α) είναι αδρανή αέρια και χρησιμεύουν κυρίως στην αραίωση του οξυγόνου. Μόνο κάτω από ορισμένες συνθήκες που συναντώνται στις πυρκαγιές των δασών, στις διάφορες πηγές καύσης και στις μηχανές εσωτερικής καύσης, είναι δυνατό το Άζωτο να πάρει μέρος στις χημικές αντιδράσεις.                                           β. Οξυγόνο                                                                           Μετά από το άζωτο, το οξυγόνο είναι το πιο διαδεδομένο αέριο της ατμόσφαιρας. Αυτό καταναλώνεται και ανανεώνεται συνέχεια με τη βοήθεια χημικών αντιδράσεων της Λιθόσφαιρας, της Βιόσφαιρας και των υδρατμών. Μέσα στα όρια των σφαλμάτων μέτρησης, η ποσότητα του οξυγόνου στην κατώτερη ατμόσφαιρα είναι σταθερή. Το οξυγόνο εισέρχεται στην ατμόσφαιρα από δύο πηγές. Η μια είναι η φωτοδιάσπαση του νερού, σύμφωνα με την αντίδραση:

# data[].attributes.body
http://www.geo.auth.gr/courses/gmc/1000/synthesi.html