# data[].attributes.attachment_link.title
Bezpieczeństwo dzieci nad wodą | Bezpieczne wakacje # 1

# data[].attributes.attachment_link.title
ZoZi - Bezpieczne wakacje (z płyty "Ważne sprawy")

# data[].attributes.attachment_link.title
Węzły żeglarskie na patent, cała lista, szkola-santorini.pl

# data[].attributes.attachment_link.title
Domowa Szkoła SmartBee Club - Jak zrobić mydło glicerynowe?

# data[].attributes.body
Barbara Kozłowska.

# data[].attributes.body
Bajka Janiny Porazińskiej

# data[].attributes.attachment_link.title
Kozucha Kłamczucha - słuchowisko dziecięce

# data[].attributes.body
Metoda Mari Kondo.

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Sprzątanie, dla większości osób, jest jednym z najmniej lubianych zajęć w domu. Często może się wydawać, ze ten proces nie ma końca, bo szybko tworzy się nowy bałagan i wszystko trzeba zacząć od początku. Ten problem dobrze zna Marie Kondo, która w swojej książce " Magia sprzątania" zdradziła jak skutecznie poradzić sobie z tym nieprzyjemnym obowiązkiem. Metoda KonMari jest prosta, choć na początku wymaga trochę wysiłku i determinacji. Rezultaty mogą jednak przerosnąć oczekiwania! Ważne jest, aby na początku wyobrazić sobie jakiego wnętrza pragniemy i jak chcemy się w nich czuć. Następnie wystarczy trzymać się kilku zasad.

Metoda KonMari: zasada wyrzucania

Metoda KonMari wymaga wyrzucenia wielu zbędnych rzeczy z naszego mieszkania lub domu. Wynika to z tego, że bałagan tworzy się najczęściej z powodu zbyt dużej ilości przedmiotów. Warto jednak zaznaczyć, że Marie Kondo nie namawia nas do minimalizmu. Chodzi tylko o oczyszczenie naszej przestrzeni z nadmiaru. Jak się zabrać za wyrzucanie rzeczy? Po latach szukania odpowiedzi na to pytanie, Marie Kondo odkryła, ze najważniejsze jest kryterium radości. Każdy przedmiot, który mamy w domu powinniśmy wziąć w ręce i zadać sobie pytanie "Czy to daje mi radość?". Ta jedna z głównych zasad metody sprzątania KonMari, która po angielsku jest określona jako "spark joy" sprawia, że ostatecznie otaczamy się tylko tymi przedmiotami, które naprawdę lubimy i z którymi łączą się pozytywne emocje. A co jeśli trudno nam to ocenić co chcemy zostawi, a co nie? Wtedy zastanów się nad celem swojego życia. Może się okazać, że dany przedmiot spełnił już swoją rolę odkąd go dostałaś lub kupiłaś, więc nie jest Ci dłużej potrzebny i nie sprawia radości. Czasem można również taką rzeczy zostawić i sprawdzić np. za kilka miesięcy czy w ciągu tego czasu choć raz się tym przedmiotem zainteresowałaś.

Sortowanie według kategorii

Jednak jak w ogóle zabrać się za wyrzucanie? Od czego zacząć? Metoda KonMari stawia sprawę jasno - przede wszystkim trzeba zająć się naraz tylko jedną kategorią. Zazwyczaj sprzątamy według lokalizacji, np. wyjmujemy wszystko z szafy, ale Marie Kondo zaznacza, że jest to duży błąd. Jej zdaniem jedynym słusznym krokiem jest zgrupowanie wszystkich rzeczy z jednej kategorii w jednym miejscu np. na podłodze, aby zobaczyć jaką ich ilość posiadamy. Marie Kondo segregowanie i wyrzucanie poleca zacząć od ubrań, a następnie przejść do książek, papierów, różności (różne akcesoria biurowe, płyty, kosmetyki, sprzęt elektroniczny itp.), a na samym końcu najtrudniejszą kategorią, czyli przedmiotami o wartości sentymentalnej.

Według metody KonMari wszystko musi mieć swoje miejsce

Jeśli czujesz, że proces wyrzucania masz już za sobą to przyszedł czas na porządkowanie tych wszystkich rzeczy. Kluczowe jest tutaj, aby każdy przedmiot miał swoje miejsce. To ważny krok w metodzie KonMari i wręcz niezbędny do zachowania porządku. W ten sposób wystarczy już tylko wyrobić w sobie nawyk odkładania danej rzeczy w to samo, wyznaczone miejsce, a na zawsze pożegnasz się z bałaganem np. na biurku lub w szafkach. Brzmi banalnie, ale jest to praktycznie niemożliwe bez wcześniejszego etapu wyrzucania, dlatego ważne, aby zachować właśnie tę kolejność.

KonMari składanie ubrań

Metoda Konmari składanie ubrań fot. shutterstock

Metoda KonMari zawiera też instrukcję jak prawidłowo składać ubrania. Powinny one przybrać formę idealnego prostokąta, a więc być złożone większą ilość razy niż w bardziej powszechnym sposobie składania ubrań. Ta technika dotyczy każdego elementu garderoby (nawet skarpetek i bielizny), oprócz tych ubrań, które zaleca wieszać w szafie. Ubrania takie jak sukienki, spódnice, marynarki, garnitury oraz płaszcze powinny być na wieszakach, tak samo jak modele, które są wykonane z bardzo miękkiego materiału.

Sprzątanie KonMari - zasada trzymania rzeczy pionowo

W swojej metodzie sprzątania Marie Kondo zaleca, żeby wszystko ustawiać pionowo, a nie poziomo. Według Japonki w ten sposób zaoszczędzamy miejsce, a zarazem lepiej możemy zobaczyć nasze rzeczy. To zapobiega również tworzeniu się stosików, które praktycznie mogą powstawać w nieskończoność. W metodzie KonMari dotyczy to szczególnie ubrań, które można posegregować i poukładać np. w szufladach lub różnych pudełkach i koszyczkach. Ta sama reguła dotyczy też wszelkich dokumentów, które również lepiej trzymać w pionowej pozycji, bo wtedy mamy do wszystkich równy dostęp i nie zapominamy o tych, które są na samym dole.

Metoda sprzątania Marie Kondo - co jest w niej szczególnego?

Plusem metody Marie Kondo jest przede wszystkim to, że jeśli zrobimy to porządnie to sprząta się tutaj tak naprawdę tylko raz. Po procesie wyrzucania zostanie nam dużo mniej rzeczy w domu, a wtedy z łatwością znajdziemy dla nich specjalne miejsce. Co ważne, są to rzeczy, które naprawdę lubisz! Dzięki temu każdą rzecz będziesz bardziej cenić i cieszyć się nią. W końcu metoda KonMari to nie tylko sprzątanie, ale również cała filozofia z tym związana.

Jeśli nauczysz się odkładać rzeczy na swoje miejsce i nie gromadzić zbyt dużo nowych, to można zapomnieć o bałaganie związanym z porzuconymi w nieładzie przedmiotami tu i tam. Konsekwencją takiego porządku jest również koniec z szukaniem jakiś rzeczy i zaoszczędzenie czasu. To wpłynie na twoje samopoczucie i zadowolenie z życia. Jedyne co trzeba robić regularnie to pościerać kurze, odkurzyć czy umyć podłogi itp. To jednak też stanie się łatwiejsze, jeśli będziesz mieć mniej powierzchni na których może gromadzić się kurz!

Zastanawiasz się może, a co jeśli nie uda mi się wyrzucić wielu rzeczy z domu tak jak zaleca to metoda KonMari? Nie martw się, to całkiem normalne. Sama Marie Kondo przyznała, że robiła kilka podejść, bo na początku trudno jej było rozstać się z niektórymi rzeczami. Proces wyrzucania i segregowania można powtarzać aż do czasu, kiedy poczujesz, że to jest właśnie to czego oczekiwałaś.

# data[].attributes.attachment_link.title
Metoda KonMari: sprzątanie według Marie Kondo. Jakie są zasady i czemu warto ją zastosować?

# data[].attributes.attachment_link.description
Sprzątanie, dla większości osób, jest jednym z najmniej lubianych zajęć w domu. Często może się wydawać, ze ten proces nie ma końca, bo szybko tworzy się nowy bałagan i wszystko trzeba zacząć od początku. Ten problem dobrze zna Marie Kondo, która w swojej książce " Magia sprzątania" zdradziła jak skutecznie poradzić sobie z tym nieprzyjemnym obowiązkiem.

# data[].attributes.attachment_link.title
Piosenka dla dzieci o sprzątaniu - Posprzątajmy razem bałagan w pokoju

# data[].attributes.attachment_link.provider_name
DaDaLo.pl kreatywne zajęcia dla dzieci, nauka przez zabawę

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Jeśli Twoje dziecko jest ciekawe świata, pochłania z radością nową wiedzę, nie boi się wyzwań a ponadto lubi zabawy plastyczne koniecznie zajrzyj i przeczytaj mój dzisiejszy wpis. Kto lubi matematykę polubi i kubizm. Ale czym właściwie jest kubizm? Jest to kierunek w sztuce, który powstał we Francji na początku XX wieku. Zapoczątkował go genialny artysta Pablo Picasso z Georgem Braque. Nazwa „kubizm" nawiązuje do łacińskiego słowa „cubus", co oznacza sześcian.

Ten styl w malarstwie polega na tworzeniu obrazów, rysunków złożonych z sześcianów, kul, walców, stożków i innych figur geometrycznych. Obrazy kubistyczne wyglądają tak, jakby ktoś pociął je na kawałki, a potem złożył na nowo. Czasem przypominają roztrzaskane na drobne kawałki lustro.

Na naszych zajęciach za pomocą figur geometrycznych stworzyliśmy piękne portrety i autoportrety. Ciekawe, nos z trójkąta a może z kwadratu. Efekt naszych działań okazał się fenomenalny. Ciekawym pomysłem było także narysowanie własnej lub innej twarzy na kartonie. Kolejnym etapem naszej pracy było pocięcie kartek na kawałki, a następnie składanie ich na kolorowym papierze. Najciekawszym momentem naszego działania, który cieszył się największą popularnością wśród dzieci było złożenie kubistycznych puzzli w jedną całość, która utworzyła „NOWĄ TWARZ".

Dzięki mojemu cyklowi „Sztuka bliżej dzieci" chciałabym w fajny i dostępny dla dzieci sposób przekazać wiedzę na temat ciekawych nurtów w sztuce, a przy tym działać twórczo. Chciałabym aby raz w miesiącu dzieci poznawały inny kierunek w sztuce. Podczas tych zajęć teoria łączy się z praktyką, co pozwala uczestnikom rozwijać twórczą wyobraźnię.Tworząc w stylu kubistycznym uczymy się poprzez super zabawę.

# data[].attributes.attachment_link.title
Kubistyczne portrety- sztuka bliżej dzieci - DaDaLo.pl kreatywne zajęcia dla dzieci, nauka przez zabawę

# data[].attributes.attachment_link.description
Jeśli Twoje dziecko jest ciekawe świata, pochłania z radością nową wiedzę, nie boi się wyzwań a ponadto lubi zabawy plastyczne koniecznie zajrzyj i przeczytaj mój dzisiejszy wpis. Kto lubi matematykę polubi i kubizm. Ale czym właściwie jest kubizm? Jest to kierunek w sztuce, który powstał we Francji na początku XX wieku.

# data[].attributes.headline
Pomysł na wykorzystanie patyków zebranych w parku.

# data[].attributes.subject
Pomysł na wykorzystanie patyków zebranych w parku.

# data[].attributes.attachment_link.title
Papierowe pióra praca plastyczna, techniki plastyczne, dekoracje DIY zabawy twórcze dla dzieci.

# data[].attributes.attachment_link.title
Mieszkańcy łąki z papierowych pasków / pomysły zabaw / zabawy plastyczne / paper craft / kids craft

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Kultura

Leonardo da Vinci zmarł dokładnie 500 lat temu. Jego dzieła należą do najbardziej znanych w historii sztuki. Ich autentyczność często wzbudza dyskusje. Sam mistrz za to był bardziej zainteresowany nauką niż malarstwem.

# data[].attributes.attachment_link.title
Największe dzieła Leonarda da Vinci | DW | 02.05.2019

# data[].attributes.attachment_link.description
Kultura Leonardo da Vinci zmarł dokładnie 500 lat temu. Jego dzieła należą do najbardziej znanych w historii sztuki. Ich autentyczność często wzbudza dyskusje. Sam mistrz za to był bardziej zainteresowany nauką niż malarstwem.

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Marco Sodano has been busy recreating iconic artworks as Lego masterpieces and the results are pretty amazing. The pixel art is formed from flat Lego blocks in a 15 x 27 grid and relies on a carefully selected colour palette to portray these famous paintings to great effect.

Originally, Marco Sodano recreated a series of three masterpieces as an unofficial project that wasn't endorsed by Lego. However these images garnered so much attention that Sodano was given the opportunity to head up the LEGO Masters advertising campaign with Geometry Global and create the pixel art we see here.

The idea that gave birth to this unofficial ADV [advert] is the belief that every child with LEGO can become a great artist like Da Vinci and Vermeer.
- Marco Sodano (translated)

I find it remarkable that the masterpieces are reasonably recognisable at a resolution of just 17 x 25 and with a palette of just 150 Lego colours to chose from. As is the case with a lot of impressionist art including pointilism, the pixellated paintings become even easier to discern if you squint your eyes, or view them at a smaller scale such as in these desktop thumbnails.

Where possible, Marco Sodano used larger Lego pieces to create solid areas of a single colour rather than relying simply on 1 x 1 bricks throughout his works. However the following two images are from the first round of Lego masterpiece images Marco Sodano created and he appears to have applied a different method with these.

# data[].attributes.attachment_link.title
Lego Masters by Marco Sodano: Pixellated Artworks Recreated in Lego Bricks

# data[].attributes.attachment_link.description
Marco Sodano has been busy recreating iconic artworks as Lego masterpieces and the results are pretty amazing. The pixel art is formed from flat Lego blocks in a 15 x 27 grid and relies on a carefully selected colour palette to portray these famous paintings to great effect.

# data[].attributes.body
Wielki artysta i wynalazca.

# data[].attributes.attachment_link.title
'Wojna to najbardziej bestialskie z szaleństw'. Jak Leonardo da Vinci nie został inżynierem wojskowym

# data[].attributes.attachment_link.description
Największy malarz i wynalazca wszech czasów, człowiek wielu talentów. Sławę zyskał jako pomysłowy reżyser i scenograf na dworze książąt z rodu Sforzów. Bawił zamożne towarzystwo i malował portrety kolejnych kochanek groźnego Ludwika il Moro, a w zaciszu pracowni tworzył projekty zabójczych maszyn, mających ćwiartować i palić wrogów.

# data[].attributes.attachment_link.title
Motyl malowany gąbką / praca plastyczna / motylek / motylki / butterfly craft / sponge painting

# data[].attributes.attachment_link.title
Domowa Szkoła SmartBee Club - Jak działa mydło

# data[].attributes.headline
Lampion lub witraż, świetny pomysł Pani Ewy Wojtan na wykorzystanie makaronu Lasagne.

# data[].attributes.subject
Lampion lub witraż, świetny pomysł Pani Ewy Wojtan na wykorzystanie makaronu Lasagne.

# data[].attributes.attachment_link.title
Lampion z makaronu Lasagne prace plastyczne dla dzieci , lampion adwentowy, roraty, lantern.

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Jak wiecie obu synów uczyłam czytać metodą sylabową. To świetna metoda nauki przez zabawę, o której więcej pisałam tu: Jak nauczyć dziecko czytać? Prosicie mnie o kolejne propozycje zabaw edukacyjnych, więc będą się stopniowo pojawiać pomiędzy inspiracjami plastycznymi i DIY.

Dziś mam dla Was prosty sposób na przygotowanie popularnego memo w wersji sylabowej. Do zabawy wystarczy kupić około 12-14 zakrętek od słoików. Ja kupiłam je za kilka złotych w jednym z marketów. Dodatkowo potrzebujecie klej i koła zadaniowe, które możecie pobrać poniżej i dowolnie wypełnić.

Czytanie sylabowe warto zacząć od poznania samogłosek, więc jeśli jesteście na początku nauki, to proponuję wykonać memo z samogłoskami. Wystarczy wypełnić pola wydrukowanych kół ręcznie lub na komputerze. Każdą samogłoskę wpisujemy po dwa razy, tak aby stworzyć parę takich samych samogłosek lub sylab. Wypełnione koła przyklejamy za pomocą kleju do spodów nakrętek.

Możecie w taki sposób przygotować memo z samogłoskami, sylabami drukowymi lub pisanymi czy cyferkami. W zależnosci od przerabianego tematu możecie dowolnie modyfikować grę. Ja dla przykładu przygotowałam memo z sylabami drukowanymi MA, MI, MO, ME, MU, MY.

Jednym z wariantów gry memo może być dopasowywanie nie tylko par takich samych sylab pisanych wielkimi literami, ale na przykład łączenie wielkich liter z małymi literami: My z my, czy liter pisanych z drukowanymi. To bardzo dobry sposób na pokazanie dziecku różnic i podobieństw w zapisie i ich utrwalenie.

Dla przypomnienia gra w Memo, to zabawa pamięciowa polegająca na odszukiwaniu par takich samych obrazków lub w naszym przypadku sylab. Wszystkie opisane zakrętki odwracamy sylabami do dołu. Każde kolejne dziecko okrywa dwie sylaby głośno je czytając. Jeśli odnajdziemy parę zabieramy zakrętki i zdobywamy punkt.

Jeśli nie uda się odkryć pary uda zakrywamy zakrętki ponownie zostawiając je w tym samym miejscu. Kolejne osoby starają się zapamiętać miejsca poszczególnych sylab i w swojej kolejce również próbują odszukać parę. Przy każdym odkrywaniu sylab odczytujemy je głośno.

Taki sposób zabawy z pewnością zachęci każde dziecko do czytania. W większej grupie i przy wyższym stopniu zaawansowania możemy przygotowywać znacznie więcej sylab.

# data[].attributes.attachment_link.title
Sylabowe memo DIY z zakrętek - Moje Dzieci Kreatywnie

# data[].attributes.attachment_link.description
Jak wiecie obu synów uczyłam czytać metodą sylabową. To świetna metoda nauki przez zabawę, o której więcej pisałam tu: Jak nauczyć dziecko czytać? Prosicie mnie o kolejne propozycje zabaw edukacyjnych, więc będą się stopniowo pojawiać pomiędzy inspiracjami plastycznymi i DIY. Dziś mam dla Was prosty sposób na przygotowanie popularnego memo w wersji sylabowej.

# data[].attributes.attachment_link.title
Pierwsze loty załogowe | NASA: niekończąca się podróż | Discovery Channel

# data[].attributes.headline
Intensywnie pachnąca, kolorowa ciastolina domowej roboty.

# data[].attributes.subject
Intensywnie pachnąca, kolorowa ciastolina domowej roboty.

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Kolejna propozycja na stworzenie samodzielnie masy dla dzieci. Wystarcza 2 składniki - mąka i olejek do kąpiel, i możecie zaczynać zabawę!
Potrzebne będą:
-olejek do kąpieli Tutti Frutti lub kilka jeśli chcecie zrobić kilka kolorów masy (do kupienia w Rossmannie)

- mąka ziemniaczana

U nas jedna masa powstała z połowy opakowania olejku i 0.5 kg mąki. Musicie jednak mieszać składniki wedle uznania, do uzyskania plastycznej masy.

Taka zabawa wpływa pozytywnie na zmysł wzroku (pięknym kolorem), zapachu (olejki bardzo intensywnie pachną), dotyku - powstała masa będzie bardzo delikatna wręcz aksamitna, plastyczna choć momentami nieco się kruszy. Idealnie sprawdzi się do stymulacji dotykowej. Radzę jednak nie używać jej do stymulacji zmysłu smaku 😉 Nie nadaje się więc dla dzieci , które mają tendencję do wkładania wszystkiego do buzi.

Do zabawy wykorzystajcie formy do ciastek lub te z zestawów do ciastoliny. Podczas zabawy dzieci poćwiczą motorykę małą.

Nawet jeśli podczas zabawy powstanie mały bałagan, nic nie szkodzi, masa jest bardzo łatwa do sprzątnięcia. Resztki pozbierajcie ręcznikiem jednorazowym i przetrzyjcie wodą, to w zupełności starczy.
Jeśli wykorzystacie powyższą inspirację, prześlijcie koniecznie zdjęcia z zabawą i wyniki Waszych prac na zainspirujmalucha@gmail.com, Chętnie stworzę z nich galerię. Jeśli inspiracja przypadła Wam do gustu, udostępnijcie ją u siebie w social mediach poprzez naciśnięcie przycisku poniżej lub polubcie nas na Facebooku TU

# data[].attributes.attachment_link.description
Kolejna propozycja na stworzenie samodzielnie masy dla dzieci. Wystarcza 2 składniki - mąka i olejek do kąpiel, i możecie zaczynać zabawę! Potrzebne będą: -olejek do kąpieli Tutti Frutti lub kilka jeśli chcecie zrobić kilka kolorów masy (do kupienia w Rossmannie) - mąka ziemniaczana U nas jedna masa powstała z połowy opakowania olejku i 0.5 kg mąki.

# data[].attributes.headline
Bezpieczna ciastolina z produktów spożywczych.

# data[].attributes.subject
Bezpieczna ciastolina z produktów spożywczych.

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Zajrzyjcie do swoich szafek w kuchni i sprawdźcie czy macie w nich marchew, buraki oraz 2 rodzaje mąki (ziemniaczaną i pszenną). Jeśli tak, to możecie zorganizować dzieciom zabawę, która zajmie je na dłuższy czas. Bo kto nie lubi ciastoliny ?!

Dzisiejsza propozycja jest bezpieczna zarówno dla młodszych dzieci jak i tych starszych. Ciastolinę stworzycie z produktów spożywczych, zgodnie z zasadami Sensoplastyki®. Przepis na nią znajdziecie w pierwszych zdaniach tego wpisu. Celowo nie podaje proporcji, ja robię ja na oko przy założeniu, że maki ziemniaczanej dodaję mniej niż pszennej. Wystarczy wcześniej obrać i ugotować marchewkę i buraki, zblendować na papkę (bez wody).

Pozwólcie dziecku samodzielnie stworzyć ciastolnę już przy tym będzie miało mnóstwo zabawy, dzieci uwielbiają przesypywać, rozsypywać i mieszać, dotyczy to dzieci w każdym wieku. A ponieważ do zrobienia naszej ciastoliny wykorzystujemy tylko produkty spożywcze, spokojnie do wspólnej zabawy możecie zaprosić również młodsze dzieci.

Do powstałej masy możecie dodać kilka kropelek zapachu do ciasta, dla wzmocnienia zmysły zapachu. Zabawa ciastoliną będzie idealnym ćwiczeniem dla rąk. Dajcie dzieciom foremki do ciastoliny lub zwykłe wykrawaczki do ciastek niech tworzą dowolne wzory. Ciastoline możecie ozdobić ziarnami - fasoli, grochu, suchym makaronem, kolorowym ryżem i czym tylko chcecie.

Dobrej zabawy!
Jeśli wykorzystacie powyższą inspirację, prześlijcie koniecznie zdjęcia z zabawą i wyniki Waszych prac na zainspirujmalucha@gmail.com, Chętnie stworzę z nich galerię. Jeśli inspiracja przypadła Wam do gustu, udostępnijcie ją u siebie w social mediach poprzez naciśnięcie przycisku poniżej lub polubcie nas na Facebooku TU

# data[].attributes.attachment_link.title
Bezpieczna ciastolina z marchewki i buraków

# data[].attributes.attachment_link.description
Zajrzyjcie do swoich szafek w kuchni i sprawdźcie czy macie w nich marchew, buraki oraz 2 rodzaje mąki (ziemniaczaną i pszenną). Jeśli tak, to możecie zorganizować dzieciom zabawę, która zajmie je na dłuższy czas. Bo kto nie lubi ciastoliny ?! Dzisiejsza propozycja jest bezpieczna zarówno dla młodszych dzieci jak i tych starszych.

# data[].attributes.body
Technika akrylowa z wykorzystaniem patyczków.

# data[].attributes.attachment_link.title
Tree Abstract Landscape Painting / Cotton Swabs Painting Technique # 435

# data[].attributes.body
Sposób połączenia techniki wydzierania i naklejania z domalowywaniem elementów farbami akrylowymi.

# data[].attributes.attachment_link.title
Christy Tomlinson Mixed Media Collage:  She Art (tease to she art class) & Somerset Studios Project!

# data[].attributes.body
"Paryż z okna"

# data[].attributes.headline
Ukryte w kostce lodu, czyli zabawy dla dzieci na ciepłe dni.

# data[].attributes.subject
Ukryte w kostce lodu, czyli zabawy dla dzieci na ciepłe dni.

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Wszelkie zabawy sensoryczne są rozwojowymi aktywnościami, które można zaproponować dziecku praktycznie przez cały rok. Gdy temperatura na termometrach mocno szybuje w górę, ochłodę znajdziemy podczas wielu zabaw stymulujących zmysły. Proponujemy Wam kilka ciekawych i łatwych do wykonania aktywności - idealnych na te najgorętsze dni w roku. Świetna zabawa i radość najmłodszych gwarantowane.

„Mamo, jak zmieściłaś lód w balonie?", czyli zabawy lodem

Na ekstremalne upały, świetnie sprawdzają się wszelakie zabawy z lodem. Tutaj wariantów jest bardzo dużo, od najszybszych w przygotowaniu zabaw zwykłymi kostkami lodu, po przygotowane wcześniej, lodowe niespodzianki. Odkrywanie w lodzie różnych skarbów, przynosi dzieciom wiele radości i gwarantuje długą zabawę.

Woda

Pojemniki do mrożenia - formy na lód, silikonowe formy na babeczki, miseczki

Balony

Różne sensocuda, które ukryjemy w lodzie: cekiny, koraliki, polne kwiaty lub płatki kwiatów, figurki, klocki itp.

Pipeta

Ciepła woda

Do pojemników wlewamy wodę oraz umieszczamy różne sensoskarby. Mogą to być koraliki, kryształy, klocki lub same naturalne skarby, jak kwiaty, listki, patyczki ect. W wersji z balonem - najpierw wypełniamy balon drobnymi elementami, następnie uzupełniamy go wodą z kranu, zawiązujemy i zamrażamy przez kilka godzin. Po zamrożeniu naszych pomocy, wyjmujemy je z pojemników i możemy zaserwować dzieciom do zabawy. Poprzez polewanie zimną oraz ciepłą wodą z pipety, kubeczka lub spryskiwacza, dzieci uwalniają ukryte w lodzie niespodzianki.

W innym wariancie zabawy możemy przygotować same kostki lub bryłki lodu bez ukrytych skarbów, natomiast dodać do wody przed zamrożeniem np. różne barwniki. Obserwowanie procesu topnienia kolorowego lodu będzie również fascynującym zajęciem.

Zabawa lodem stymuluje układ dotykowy (zabawa termiczna), propriocepcję, wzrok, koordynację wzrokowo-ruchową. To doskonały trening cierpliwości. Jest też to również świetne wprowadzenie w świat fizyki i eksperymentowania. Pytania typu: „Jak ukryć kwiatek w kostce lodu?" lub „Jak zmieścić dużą bryłę lodu w małym balonie?" będą idealnym pretekstem do rozmowy na temat różnych stanów skupienia wody.

Morskie opowieści, czyli kolorowa woda

Być może zabawy wodne wydadzą się dość banalne, ale jest to jedna z najbardziej lubianych zabaw przez wszystkie dzieci. Potrzebujemy do niej jedynie wody oraz kilku gadżetów, które z pewnością znajdziemy w naszych kuchniach lub pokojach dziecięcych. Warto wygospodarować miejsce na taką zabawę nawet w mieszkaniu (jeśli nie dysponujemy balkonem czy ogródkiem), bo kontakt z wodą to dla dzieciaków po prostu ogromna frajda.

Woda

Pojemnik na wodę (miska, wanienka, kuweta)

Barwniki spożywcze

Pojemniczki, kubeczki, foremki, lejki, sitka, szczypce, buteleczki

Różne sensocuda: kamyki, cekiny, koraliki, figurki, rybki itp.

Wystarczy, że wodę z odrobiną dowolnego barwnika wlejemy do dużej miski, głębokiej tacy, pojemnika, dmuchanego baseniku czy nawet wanny. A dzieci ochoczo i intuicyjnie zaczną eksperymentować z wodą - przelewać, wyławiać przedmioty, sprawdzać co pływa, a co tonie. Jest to zabawa, która na długie godziny zajmie każdego malucha. Wariantów mamy mnóstwo - wszystko zależy od kreatywności dziecka i...rodzica. Dzieci mogą trenować wyławianie małych przedmiotów za pomocą sitka lub chochli czy precyzyjne przelewanie wody do mniejszych pojemników.

To również okazja do ćwiczeń logopedycznych: robienia bąbelków przez słomkę (pamiętajmy by dziecko nie zagryzało słomki zębami) czy dmuchania na statki unoszące się na wodzie (papierowe lub wykonane z korka, kawałka kory, wykałaczki). To również świetna sceneria do wszelkich zabaw tematycznych z figurkami zwierząt lub klockami. Podczas kontaktu z wodą ćwiczymy zmysł dotyku i propriocepcji (czucia głębokiego), wzroku a także koncentrację uwagi, koordynację wzrokowo-ruchową. Nie ma chyba nic prostszego 😉

Zabawy sensoryczne z galaretką

Zimna galaretka, prosto z lodówki jest jednym z ulubionych przysmaków, serwowanych w upały. A do tego jest niezwykle ciekawym sensorycznym materiałem do zabawy. Prosta w przygotowaniu, bajecznie kolorowa, o nieograniczonych wręcz możliwościach. Intryguje konsystencją, a zatopić w niej możemy dosłownie wszystko.

Galaretki spożywcze w proszku

Woda

Pojemniki w których stworzymy galaretki: silikonowe formy do pieczenia, szklane słoiczki, miski

Sensoskarby takie jak: koraliki, cekiny, brokat, figurki, klocki, makarony

Owoce lub inne produkty spożywcze

Opcjonalnie sztućce, szczypce lub inne pomoce do wyjmowania sensoskarbów

Galaretkę przygotowujemy zgodnie z przepisem na opakowaniu, wlewamy do pojemników i zatapiamy w niej różne skarby do wyławiania. Galaretkę możemy przygotować w 2 wariantach. W wersji jadalnej (idealnej dla najmłodszych) możemy ukryć sezonowe owoce, jak borówki, porzeczki, maliny ect. W wersji przeznaczonej tylko do zabawy mamy pełną dowolność - dodajemy figurki, klocki, brokat ect. Następnie wkładamy pojemniki z galaretką do lodówki i pozostawiamy do stężenia na kilka godzin.

Zabawa polega na wyjmowaniu z galaretki drobnych elementów. Ćwiczymy małe rączki, mieszając, rozgniatając, ściskając. Trenujemy motorykę małą i koordynację np. podczas krojenia galaretki nożykiem. Jeśli dziecko nie chce dotykać galaretki rękoma, zachęcamy by wyjmowało elementy łyżką, szczypcami lub innymi chwytakami. Oczywiście można też wąchać i próbować galaretki - zwłaszcza w wersji z jadalnymi elementami jest to wręcz wskazane J

Przy tej zabawie stymulujemy wiele zmysłów - zmysł dotyku, także przez doznania termiczne, propriocepcji (czucia głębokiego), wzroku, węchu oraz smaku. To świetna aktywność do odwrażliwiania dzieci, które nie lubią się brudzić, ale także dla tzw. niejadków do oswajania owoców lub warzyw.

Wyprawa na biegun - Sztuczny śnieg

A gdy już naprawdę mamy dosyć upałów, zawsze możemy przenieść się na Antarktydę i pobawić sztucznym śniegiem. Masa sama w sobie jest dość chłodna i aksamitna w dotyku - ale zawsze możemy włożyć ją na jakiś czas do lodówki by uzyskać dodatkowy 'chłodny' efekt. W tym przypadku ponownie potrzebujemy jedynie 2 produktów, które można znaleźć w każdej kuchni - nasza masa jest zatem całkowicie jadalna i bezpieczna. Nawet jeśli dziecko trochę jej skosztuje, nic mu się nie stanie.

Mąka ziemniaczana

Olej spożywczy

Pojemnik, taca do zabawy

Sensoskarby takie jak: figurki zwierząt, koraliki czy foremki do robienia babek

Opcjonalnie aromat do ciasta

Wystarczy połączyć ze sobą składniki, do mąki wlewamy stopniowo olej, wgniatając go i sprawdzając czy uzyskaliśmy odpowiednią konsystencję. Uzyskana masa powinna być sypka, ale umożliwiająca ulepienie kulki. Proporcje wg. uznania - im więcej oleju, tym bardziej jest śliska i zwarta. Masa dodatkowo pięknie pachnie, gdy dodamy do niej aromat śmietankowy lub waniliowy. Stymulujemy wówczas zmysł dotyku, propriocepcji, węchu, a także... słuchu (masa delikatnie skrzypi podczas zgniatania, podobnie jak naturalny śnieg).

To świetna propozycja na swobodną zabawę z lepieniem bałwanków, obsypywaniem, robieniem odcisków lub ciekawy pomysł na zabawę tematyczną i edukacyjną - dobra okazja do omówienia gatunków zwierząt żyjących w strefach arktycznych. Dzieci mogą dać tez upust swojej kreatywności, przygotowując np. specjalną, zimową makietę.

Zabawa jadalnym i bezglutenowym śniegiem ma jeszcze jeden bonus dla osoby dorosłej - jej składniki sprawiają, że po zabawie nasze dłonie są wyjątkowo gładkie:-) Tak więc zachęcamy do zabawy razem z dziećmi - łączymy przyjemne, z pożytecznym.

Zaskocz zmysły - Ciecz nienewtonowska

Zabawy cieczą nienewtonowską cieszą się ogromną popularnością, nie tylko wśród dzieci 😉 Dorośli są równie zafascynowani jej zaskakującymi właściwościami. W spoczynku zachowuje się jak ciecz, przelewa się przez ręce, ale gdy zadziały na nią siłą (poprzez ściśnięcie, nacisk, uderzenie pięścią) zaczyna zachowywać się jak ciało stałe. Do wykonania tej niezwykłej masy potrzebujemy jedynie dwóch kuchennych produktów.

Duża miska lub kuweta

Mąką ziemniaczana 1 kg

Woda 0-6/ 0,7 l

Barwniki spożywcze

Dodatkowo - sensoskarby: muszle, kamienie lub figurki, sitka, foremki

Najpierw przygotowujemy ciecz nienewtonowską w pojemniku, proporcje masy: na 1 kg mąki i ok. 0,6-0,7 litra wody, które najlepiej dodawać małymi porcjami by uzyskać pożądaną konsystencję. Do cieczy możemy dodać barwnik, a potem powrzucać różne sensoskarby, które można wyławiać rękoma lub z użyciem sitek i różnych chwytaków. Zabawa angażuje mocno zmysł dotyku i czucia głębokiego. Przelewanie cieczy nienetonowskiej to bardzo wciągające i relaksujące zajęcie. Warto pozwolić dzieciom by zanurzyły w niej nie tylko ręce, ale również swoje stopy.

Przygotowanie masy jest niezwykle proste, dlatego warto zaangażować do tego najmłodszych. Będą zachwyceni możliwością odmierzania mąki i wody oraz swobodą w eksperymentowaniu z jej konsystencją. Wykonana z naturalnych składników masa jest bezpieczna dla maluchów, w wersji dla przedszkolaków można dodać do niej dowolne barwniki oraz brokat.

Ekspert Fabryki Wyobraźni Endo.pl

Pedagożka, certyfikowana terapeutka integracji sensorycznej

Pedagożka, certyfikowana terapeutka integracji sensorycznej, specjalistka diagnozy i terapii pedagogicznej, instruktorka Masażu Shantala, konsultantka Memoli, wykładowca akademicki. Konsultuje małe dzieci pod kątem zaburzeń regulacji spowodowanych nieprawidłowym przetwarzaniem bodźców sensorycznych. Prowadzi autorskie warsztaty, szkolenia i zajęcia dla rodziców, opiekunów małych dzieci. Opracowała autorski program zajęć sensorycznych Smyko-Multisensoryka® - wspierających rozwój niemowląt oraz dzieci, w oparciu o metodę integracji sensorycznej. Prowadzi szkolenia dla kadry pedagogicznej, szkoleniowe rady pedagogiczne, warsztaty dla rodziców, klubów malucha, żłobków, przedszkoli oraz szkół. Jest wykładowczynią w Centrum Integracji Sensorycznej na studiach podyplomowych z Integracji Sensorycznej.

# data[].attributes.attachment_link.title
W co się bawić latem, czyli 5 zabaw dla dzieci na upały - Fabryka Wyobraźni

# data[].attributes.attachment_link.description
Wszelkie zabawy sensoryczne są rozwojowymi aktywnościami, które można zaproponować dziecku praktycznie przez cały rok. Gdy temperatura na termometrach mocno szybuje w górę, ochłodę znajdziemy podczas wielu zabaw stymulujących zmysły. Proponujemy Wam kilka ciekawych i łatwych do wykonania aktywności - idealnych na te najgorętsze dni w roku. Świetna zabawa i radość najmłodszych gwarantowane.

# data[].attributes.headline
Marc Chagall i prace klasyków sztuki awangardowej XX wieku.

# data[].attributes.subject
Marc Chagall i prace klasyków sztuki awangardowej XX wieku.

# data[].attributes.body
Wystawa w Muzeum Miejskim Wrocławia.

# data[].attributes.attachment_link.title
Marc Chagall i Artyści Europejskiej Awangardy - wystawa

# data[].attributes.headline
Niezapominajki w poezji i na starych pocztówkach.

# data[].attributes.subject
Niezapominajki w poezji i na starych pocztówkach.

# data[].attributes.body
Ciekawostki. 15 maja Święto Polskiej Niezapominajki.

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
15 V Święto Polskiej Niezapominajki

Kwiaty pamięci
Niepozornie, mało użyteczne i nawet niezbyt rzucające się w oczy niezapominajki, nie cieszą się specjalnymi względami kulturoznawców, etnografów czy nawet botaników. Bez właściwości leczniczych, ale też nietrujące i nienadające się do spożycia kwiaty, pozostają w cieniu wielu roślin naprawdę dla człowieka użytecznych. Jedno tylko wyróżnia je wśród innych; otóż w kulturze wielu, nie tylko europejskich narodów, pozostają kwiatami pamięci.

Wszędobylska i zagrożona
Niezapominajki rosną wszędzie; od dalekiej północy aż po Nową Zelandię; do tej pory oznaczono prawie 100 gatunków roślin z podplemienia Myosotidinae z rodzaju niezapominajka. Najpospolitsze w naszym kraju są: błotna, leśna i polna. Spotkać też można niezapominajkę alpejską, wdzierającą się na kamieniste i wilgotne stoki Tatr i Karkonoszy. Nieco niżej od niej, w wilgotnych okolicach modrzą się kwiaty niezapominajki górskiej i pagórkowatej, na oko trudnych do odróżnienia. Z kolei ich siostra piaskowa doskonale radzi sobie na suchych wzgórzach, otwartych, piaszczystych wydmach, nic sobie nie robiąc z panującej tam suszy. W niższych położeniach wprawne oko botanika wśród plejady roślin potrafi wypatrzeć kwiaty niezapominajki darniowej, rozłogowej, różnobarwnej, skąpokwiatowej, wczesnej.... Wiele z nich to mieszańce trudne do właściwego oznaczenia; różnią się między sobą tylko szczegółami owłosienia liści czy kwiatów, pokrojem i głębokością nacięcia kielicha. Niestety, nie spotyka się już u nas niezapominajki smukłej, która wyginęła w ostatnim dwudziestoleciu. Jeszcze w 1961 roku obserwowano ją w Niecce Nidziańskiej, wówczas obficie kwitła i owocowała. W latach 80. ubiegłego wieku nieodnaleziono już tej pięknej smukłej roślinki, zasiedlającej skaliste wzgórza o podłożu wapiennym. Jako składnik muraw kserotermicznych przestała istnieć w naszym kraju i według Polskiej Czerwonej Księgi Roślin uważana jest za wymarłą - zobaczyć ją można do tej pory w Czechach i na Węgrzech. Z kolei niezapominajka wczesna występuje jeszcze w naszym kraju, ale jej populacja jest mocno narażona na wyginięcie. Spotkać ją można tylko na wyspie Wolin i nad jeziorem Wicko Wielkie (fragment Zalewu Szczecińskiego), gdzie stanowi nadbałtycki endemit. Ciekawostką jest, że zajmuje ona nadbrzeżne szuwary, zalewane okresowo morską wodą. Stwierdzono zaledwie kilkaset jej osobników, stąd jest to gatunek objęty Konwencją Berneńską i poddany szczególnym reżimom ochronnym. Jego siedlisko utrzymywane być musi w stanie niezmienionym. Wystarczy, że łąki, na których występuje, zarosną krzewami a gatunek ten zginie raz na zawsze, zapomniany przez ludzi.

Pszczołom pożyteczna
Mało kto wie, że niezapominajka jest rośliną miododajną. Jej błękitne płatki kwiatowe z żółtymi smugami nektaru wabią robotnice zbierające nektar i pyłek. Niepozorne kwiatki przyciągnęły też przed laty uwagę słynnego niemieckiego botanika Christiana Konrada Sprengla, którego latem 1787 roku zaabsorbował niezwykły efekt kontrastu żółtego obramowania brzegów rurki kwiatowej i błękitnych pod nią płatków. Zaczął obserwować te kwiatki, zadając sobie pytanie, czy taka akurat budowa nie służy jako wskazówka dla owadów, szukających miododajnego pyłku. Na podstawie badań niezapominajek przekonał się, że wszystkie linie na koronie kwiatów prowadzą zawsze do miodników. Skoro zaś ta osobliwa barwa tych znaczników działa na zmysły owadów, to wabić je musi również kształt i barwa płatków, z którymi one kontrastują. Stąd już tylko krok do sformułowania fundamentalnej reguły z biologii kwiatów, mówiącej, że barwa korony przyciąga owady krążące w powietrzu, zaś specjalnie zabarwione miejsca na płatkach wskazują drogę do miodników owadom, które na kwiecie usiadły, prowokując je do zapylenia rośliny i umożliwiając jej rozmnażanie się. Prawo to, sformułowane na podstawie obserwacji niezapominajek, znalazło potwierdzenie wobec innych gatunków roślin kwiatowych. Co ciekawe, to i inne odkrycia Sprengla, opublikowane w 1793 roku, nie zainteresowały współczesnych mu i przez długie dziesięciolecia pozostawały nieznane szerszym kręgom biologów. Dopiero po 70 latach odszukał je Karol Darwin, przeczytał, zrozumiał i wprowadził do nauki światowej. A badacz niezapominajek - Ch. K. Sprengel - został w końcu wydobyty z zapomnienia i w stulecie śmierci wystawiono mu w berlińskim ogrodzie botanicznym okazały pomnik. Same pszczoły pewnie nie znają reguł rządzących biologią kwiatu i od tysiącleci nieświadomie czynią swą powinność, zbierając pyłek również z niezapominajek i wyświadczając im tym życiową przysługę. Obecność pyłku roślinnego z rodzaju Myosotis stwierdza się zwłaszcza w regionach górskich. W miodach alpejskich jest go nawet w granicach 70-99%. Oczywiście zależy to od obfitości kwitnienia - u niezapominajek błotnych w okolicy Lublina stwierdzono bardzo duże zróżnicowanie pod tym względem; na jednej roślince było od 11 do 137 kwiatów. Rzecz jasna, że pszczoły odwiedzają jedynie te najbardziej dorodne, zapewniające w miarę dobry pożytek. Trzeba też dodać, że miody niezapominajkowe spotyka się tylko w okolicach górskich, gdzie przez pewien okres roku jedynie te rośliny dają pszczołom utrzymanie. Na kwiatach niezapominajek można zaobserwować też inne owady, zwłaszcza motyle, chrząszcze i muchówki. Być może zwabia je delikatny zapach?

W poetyckich strofach
Nie jest łatwo znaleźć niezapominajkę w dawnej poezji, choć już w połowie XIX wieku zaczyna budzić zainteresowanie poetów. Pierwszeństwo w tym względzie można przypisać Wincentemu Dawidowi, który jako redaktor naczelny almanachu "Niezabudka" opublikował na jego łamach wiersz programowy o takim samym tytule. Niestety, autor wkrótce został aresztowany za działalność patriotyczną i wcielony do armii rosyjskiej na Kaukazie, gdzie spędził 8 lat swego życia. Rok później ukazał się wiersz "Niezapominajki" autorstwa Antoniego Czajkowskiego. Jego fragmenty, jako utworu mało znanego, warto tu przytoczyć:
Za cichym borem,
Ponad Jeziorem,
Błonie się stroi w kwieciste wianki:
Pstrzą się tam w kole
Jaskry, kąkole,
Złote dziewanny, jasne rumianki,
I mak pąsowy
Z jasnymi głowy,

I modre dzwonki;
A po nadbrzeżu owej mozaiki,
Niby wezgłowia tej koronki,
Błyszczą niezapominajki
Dalej następuje opowieść o małej Hance, która wbiegłszy na tę łąkę, cieszy się swą młodością, po czym nagle zatrzymuje się przy drobnym kwieciu:
...Patrzy, aż tu malutka,
Błękitna niezabudka,
Skromna, smętna i cicha
Nad jeziorem oddycha
(...)
Co też myśli niebożę?
Niezabudka ją może,
Jakimś smutkiem osnuła:
Kwiaty maja uroki,
Mowę maja ich prątki,
Szczęście mknie jak obłoki,
Jako błękit pamiątki.
(...)
W oczach jej błyszczą łezki,
W sercu smutek z tęsknotą,
Czyż przeszłość szczerozłotą
Obudził kwiat niebieski?
Hanka nie ma przeszłości,
Dzień dnia jakby był cieniem,
Więc pamiątek zazdrości
I wzdycha ze wspomnieniem.
Kwiat mówi: "Nie zapomnij!"
Boleść serce jej wzdyma,
I czegoż nie zapomnieć,
Gdy zapomnieć nic nie ma!
Strofy te napisał nieco zapomniany dziś poeta-prawnik urodzony w Krakowie w 1816 roku, któremu Norwid zadedykował swój "Fortepian Szopena". Czajkowski zasłynął jako autor wielokrotnie publikowanego wiersza patriotycznego pt. "Pająk" o mocno aluzyjnym charakterze i równie niegdyś słynnej "Baśni o żelaznym wilku i o pięknym królewiczu". Dla nas pozostawił też "Niezapominajki"
Kwiatki te dochodziły długo do znaczenia w literaturze, aż na przełomie XIX i XX wieku znalazły wreszcie trwałe miejsce w poetyckiej symbolice. "Miłość jednakże nie jest doskonałą, jeżeli jej nie towarzyszą wierność i stałość. Stąd dla serc zakochanych tak są miłe i drogie niezapominajki, rosnące u nas prawie wszędzie na wilgotnych łąkach. Niezapominajka, zowiąca się także niezabudką, jest kwiatem pamięci. Przypomina ona, abyś zawsze był wiernym lub wierna ukochanej osobie, którą kochasz nad życie. Posyłając narzeczonej prześliczne róże, nie zapomnij dołączyć skromnej niezapominajki..." - pisze Józef Chociszewski we wstępie do "Mowy kwiatów" w 1900 roku.
Jako symbol niezapominajki pojawiają się w różnych utworach. Juliusz Słowacki w "Beniowskim" pisze, że Boga znaleźć można ... w stokrociach i niezapominkach a szukać w modłach i dobrych uczynkach". Z kolei Leopold Staff, doradzając poetycko "Jak wiersze czytać", proponuje zasuszoną niezapominajkę wkładać pomiędzy kartki...
...I gdy dwie łzy upadną na kwiat, listy, wstążkę,
Oparłszy dłoń na skroni otwórz cicho książkę,
A zrozumiesz, co znaczą słowa: zmierzch, żal, smutki.
I gdy podniesiesz czoło po zadumie długiej,
Zaznacz tę stronę modrym kwiatem niezabudki
I nigdy już nie czytaj jej w życiu raz drugi.
Inny znakomity nasz poeta, Julian Tuwim pyta: "...Jak pachną niezapominajki w glinianej misce pod kamieniem?". Słowa te znalazły się w strofach poematu "Kwiaty polskie" wydanym w 1949 roku.

W kulturze narodów
Skąd się wzięło słowo niezapominajka trudno dziś dowieść z całą pewnością. Nawet łacińska nazwa tej rośliny myosotis zapożyczona jest z greki i oznacza "mysie uszko", a więc organ odpowiedzialny nie za pamięć, lecz za słuch. Obecnie jednak w wielu językach odnosi się ona do niezapominania. Najbliższe nam zapewne są nazwy słowackie ("nezabudka") i rosyjskie ("niezabudka"). Dają się też zrozumieć czeskie ("pomn?nka") i bułgarskie ("nezabrawka"). Podobno to samo znaczy w tureckim ("unutma beni"), francuskim ("Ne m'oubliez pas"), chińskim ("wu wang căo"), hiszpańskim ("no-me-olvides"), niemieckim ("Vergissmeinnicht"), a nawet japońskim ("Wasurenagusa"). W angielskim zaś "forget-me-not" oznacza dosłownie "nie zapomnij mnie" i ma swoje źródła w średniowiecznej angielskiej legendzie. Mówi ona o rycerzu przechadzającym się w pełnej zbroi nad brzegiem Tamizy wraz ze swą lady. W pewnym momencie ciężkozbrojny zerwał pęk niebieskich kwiatuszków i chciał je ofiarować swej wybrance. Niestety, pośliznął się i wpadł do wody. Zanim ciężka zbroja pociągnęła go na dno, zdążył krzyknąć do swej ukochanej: "Nie zapomnij mnie!". Ten tragiczno-romantyczny motyw sprawił, że owe słowa przylgnęły jako nazwa do niepozornej roślinki niemal na całym świecie, zaś ona sama zaczęła być uważana za symbol wiary i trwania w miłości. Inny motyw nazewniczy podaje religijna legenda, która mówi, że młody Chrystus, siedząc kiedyś na kolanach Matki Bożej, zapragnął, aby przyszłe pokolenia pamiętały o najbliższej mu na ziemi osobie. Dotknął wówczas oczu Maryi i pomachał swą rączką nad łąką. Wtedy pojawiły się w tym miejscu kobierce niezapominajek. Już w XV-wiecznych Niemczach uznawano magiczną moc tych kwiatów i uważano, że osoba przynosząca je nie będzie zapomniana przez obdarowanego nimi. Zapewne w okresie romantyzmu niezapominajki zyskały na znaczeniu, gdyż ich przekaz emocjonalny doskonale wpisywał się w klimat epoki. Nic też dziwnego, że nazwę "Niezapominajki" przybrał almanach wydawany w latach 1838-1847 w Warszawie, w którym publikowano wczesnoromantyczne utwory poetyckie i prozatorskie. Niektóre jego roczniki przedrukowano później jako tom pod tytułem "Podarek dla płci pięknej". Podobny charakter miał almanach "Niezabudka", ukazujący się w latach 1840-1844 w Petersburgu, założony przez studiujących tam polskich studentów. Prócz miernych utworów publikował on też teksty bardziej ambitne, np. w 1842 roku na jego łamach ukazały się pierwsze młodzieńcze sonety Juliusza Słowackiego. W 1872 roku mały niebieski kwiatek stał się symbolem międzynarodowego stowarzyszenia dziewcząt założonego na uniwersytecie w Syrakuzach. Mało kto wie, że niezapominajka jest kwiatowym symbolem stanu Alaska, zaś w 1934 roku uczyniła ją również swym emblematem niemiecka loża masońska, dla której symbolizuje pamięć o cierpieniach osób prześladowanych w czasach nazistowskich. Podobnie na Nowej Funlandii w Kanadzie kwiatek ten stanowi znak pamięci o tych, którzy zginęli w I wojnie światowej. Coroczne świeto w dniu 1 lipca przypomina o ofiarach poniesionych przez Królewski Nowofundlandzki Regiment w czasie bitwy pod Sommą w 1916 roku. Nie tak dawno mały niebieski kwiatek przybrało jako swoje godło kanadyjskie towarzystwo walki z chorobą Alzheimera, z uwagi na to, że symbolizuje on pamięć, której utrata jest jednym z symptomów tej nieuleczalnej wciąż ludzkiej przypadłości. W Polsce niezapominajka przed kilku laty została wyciągnięta z lamusa za sprawą redaktora Andrzeja Zalewskiego z Eko-Radia. Z jego inicjatywy w dniu 15 maja w całym kraju odbywa się szereg imprez o charakterze kulturalno-ekologicznym. Szeroka akcja promocyjna spowodowała, że w wielu miastach niezapominajki dały nazwę ulicom, jak choćby w Legnicy, Piasecznie, Nysie, Krakowie, Katowicach, Łodzi czy Lublinie, natomiast w Krośnie w 2004 roku powstało pierwsze w Polsce Rondo Niezapominajki. Mieli w tym udział również leśnicy.

Na starej pocztówce
Na koniec przywołajmy jeszcze jeden aspekt życia niezapominajki w kulturze. Końcem XIX wieku, z nastaniem ery pocztówek, błękitny kwiatek zaczął być coraz bardziej popularny jako ilustracja do przesyłanych pocztą życzeń. Łany niezapominajek nad strumykiem, kosz z kwiatami na oknie, dzieci zbierające je na łące - to główne motywy kartek z okazji urodzin, imienin, a także bez okazji, ot tak dla przypomnienia ukochanej osobie o swoim istnieniu i uczuciu do niej. Ogromne bogactwo treści malowanych na nich motywów kwiatowych wciąż może zachwycić najwybredniejsze gusty. Godzi się też zauważyć, że niecały wiek temu niezapominajka była motywem wspólnym pocztówek w wielu krajach Europy. Z łatwością można to stwierdzić przeglądając zbiory archiwów filokartystycznych z tego okresu. Dziś pewnie niejeden ucieszyłby się, gdyby zamiast obcej nam kulturowo lutowej "walentynki", listonosz przyniósł pocztówkową "niezapominajkę", wyrastającą z polskiej tradycji. Dlatego przed Świętem Polskiej Niezapominajki warto może nawiązać do tradycji przywróconej przez niestrudzonego redaktora Andrzeja Zalewskiego i samemu wysłać bliskiej osobie kartkę z małymi niebieskimi kwiatuszkami. powrót<<<

Edward Marszałek
Pocztówki z archiwum autora

# data[].attributes.attachment_link.description
15 V Święto Polskiej Niezapominajki Kwiaty pamięci Niepozornie, mało użyteczne i nawet niezbyt rzucające się w oczy niezapominajki, nie cieszą się specjalnymi względami kulturoznawców, etnografów czy nawet botaników. Bez właściwości leczniczych, ale też nietrujące i nienadające się do spożycia kwiaty, pozostają w cieniu wielu roślin naprawdę dla człowieka użytecznych.

# data[].attributes.body
"Dziewczyna z niezapominajkami"

# data[].attributes.body
"Niezabudki" :)

# data[].attributes.attachment_link.title
Niezapominajki - doniczki z kwiatami w kolorze białym, różowym i niebieskim

# data[].attributes.body
Artysta znany już na całym świecie, porusza często kontrowersyjne tematy.

# data[].attributes.attachment_link.title
Banksy pays tribute to ‘superhero’ nurses, donates work to hospital

# data[].attributes.attachment_link.description
Banksy’s latest piece depicts a little boy playing with a nurse superhero toy. He left it at the University Hospital Southampton with a note thanking staff for their work.

# data[].attributes.body
Układ słoneczny.

# data[].attributes.headline
Dla naszego, klasowego Pilota i nie tylko ;)

# data[].attributes.subject
Dla naszego, klasowego Pilota i nie tylko ;)

# data[].attributes.body
Samolot do zabawy.

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Dawno nie było żadnych propozycji dla dzieci, dlatego postanowiłam to zmienić. Dziś przepis na samolot DIY z butelki.

Dzieci uwielbiają zabawki, szczególnie, gdy są nowe. Niestety ich ceny pozostawiają wiele do życzenia. Nie zmienia to jednak faktu, że maluchy potrafią się cieszyć z małych, prostych i często zwyczajnych rzeczy, a do szczęścia nie trzeba im wiele.

My od czasu do czasu kupujemy coś nowego do zabawy, ale staram się także pokazywać starszemu synkowi, że wiele fajnych rzeczy można zrobić samodzielnie. Wykonywanie zabawek to okazja do wspólnego spędzania czasu, wspólnej zabawy, a także doskonały sposób na pobudzenie nie tylko dziecięcej wyobraźni i kreatywności.

Inspiracji często szukam w Internecie. Dzisiejsza propozycja to samolot z plastikowej butelki i kolorowego brystolu. Pomysł znalazłam w coraz bardziej popularnym serwisie społecznościowym Pinterest. Jeśli szukacie ciekawych propozycji nie tylko z dziedziny DIY polecam.

Samolot DIY krok po kroku

Potrzebne rzeczy:

plastikowa butelka, np. po mleku lub małej wodzie

kolorowy brystol

nożyczki

taśma dwustronna

ołówek

Wykonanie samolotu DIY + instrukcja ze zdjęciami
Z kartki białego brystolu odrysowujemy i wycinamy kształty jak na zdjęciu nr 2 poniżej, powstanie z nich ogon naszego samolotu DIY. Następnie przyklejamy je kolejno do butelki za pomocą taśmy dwustronnej tak, aby się stykały (zdjęcia nr 3 i 4).

Wycinamy prostokąt (u mnie szary brystol) o długości obwodu naszej butelki i szerokości ok. 12 cm. i oklejamy nim butelkę zakrywając jednocześnie część brystolu, z którego powstał ogon samolotu (zdjęcie nr 6 u góry lub nr 7).

Z niebieskiego brystolu wycinamy kształty jak na zdjęciu nr 5, to będą skrzydła naszego samolotu. Następnie zaginamy szersze boki i przyklejamy na nich taśmę dwustronną (zdjęcie nr 6). Kolejnym krokiem będzie przygotowanie dwóch rolek długości szerszego boku skrzydła (zdjęcie nr 6), które będą silnikami naszego samolotu DIY. Na szarym brystolu otaczającym naszą butelkę przyklejamy skrzydła, a tuż pod nimi rolki (silniki samolotu) - (zdjęcie nr 7).

Na koniec odrysowujemy nakrętkę i dorysowujemy śmigło naszego samolotu (zdjęcie nr 8). Odkręcamy zakrętkę, zakładamy śmigło, po czym ponowie ją zakręcamy i gotowe!

Dobra zabawa gwarantowana, a efekty oceńcie same. Czekam na Wasze opinie w komentarzach. Spodobał Ci się wpis? Udostępnij proszę innym mamom.

Chcesz być na bieżąco? Dołącz do newslettera MamaSpace zapisując się w okienku u góry strony. Bądźmy w kontakcie również na Facebooku.

Podobne artykuły znajdziesz tutaj.

# data[].attributes.attachment_link.title
Jak zrobić samolot DIY z butelki. Instrukcja krok po kroku.

# data[].attributes.attachment_link.description
Dawno nie było żadnych propozycji dla dzieci, dlatego postanowiłam to zmienić. Dziś przepis na samolot DIY z butelki. Dzieci uwielbiają zabawki, szczególnie, gdy są nowe. Niestety ich ceny pozostawiają wiele do życzenia. Nie zmienia to jednak faktu, że maluchy potrafią się cieszyć z małych, prostych i często zwyczajnych rzeczy, a do szczęścia nie trzeba im wiele.

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
By in

Giuseppe Arcimboldo...
anna Art

... jest to malarz, który uważany być może za pre-surrealistę - jest to kierunek, z którego czerpał między innymi Salvador Dali. Urodził się w Mediolanie i tworzył do końca XVI wieku na dworach w Pradze, Wiedniu i Mediolanie. Pierwszy raz miałam przyjemność zapoznać się z jego twórczością na studiach, kiedy to w poszukiwaniu materiałów do pracy natrafiłam właśnie na niego. Dlaczego dzisiaj o sztuce? Z powodu pewnej bardzo ciekawej wystawy, która ma się odbyć w tym roku i to właśnie z udziałem twórczości Giuseppe Arcimboldo, ale o tym później 🙂

Arcimboldo dążył do doskonałości dzieła z jednoczesnym wyrafinowaniem, wykwintnością oraz swobodą form. Jego prace to różne kompozycje w skład, których wchodzą głównie portrety o treści symbolicznej, a nawet powiedziałabym, że są to swego rodzaju rebusy, które stanowią zagadkę do odgadnięcia przez wyrafinowanych intelektualistów. Twórczość Giuseppe z pewnością możemy zaliczyć do dzieł dziwacznych a zarazem niezwykłych, zaskakujących i bardzo kreatywnych. Arcimboldo był człowiekiem wszechstronnym i na wzór Leonarda da Vinci zajmował się wieloma dziedzinami nauki i sztuki. Projektował na przykład ekskluzywne tkaniny dla Como. Był również projektantem turniejów i innych dworskich festiwali oraz wynalazcą szyfrów. Jednak najbardziej zasłynął ze swojego malarskiego talentu, dzięki któremu potrafił namalować bibliotekarza z twarzą zestawioną z książek, kucharza z rondli, naczyń i widelców, a personifikacje jesieni - z owoców.

Sztuka jest często częścią naszego wnętrza - bardzo silnie wpływa na jego wizualny odbiór oraz potrafi nadać odpowiedniego charakteru. W zależności od upodobań wnętrze możemy wypełnić różnymi rodzajami sztuki. Mogą to być rzeźby, obrazy, fotografia czy grafika. Dobrze dobrany i odpowiednio oprawiony obraz oprócz tego, że świadczy o wrażliwości artystycznej jego właściciela to może jednocześnie ożywić i zaczarować całą przestrzeń.

Wracając do wystawy... Cztery rzeźby, które będą ustawione na dziedzińcu Enid A. Haupt Konserwatorium naprzeciw siebie na placu konfiguracji stworzą wystawę zatytułowaną „Four Seasons" i obejrzeć ją będzie można między 18 maja a 27 października 2013 roku w Botanical Garden. Trójwymiarowe dzieła wykonane przez światowej sławy współczesnego artystę Philipa Haas będą spektakularnym przeniesieniem przeszłości w teraźniejszość. Stworzył on cztery, ogromne, intrygujące rzeźby wzorowane na dziełach renesansowego mistrza Giuseppe Arcimboldo. Uczynił to się dzięki przemianie portretu w rzeczywiste rzeźby, gdzie ich wymiar oraz materiały z których zostały wykonane pozwalają na zmianę perspektywy widza, jednocześnie przenosząc go ze świata klasycznego renesansowego portretu, do naszego, współczesnego świata. Wszystkie gigantyczne głowy zostały stworzone z organicznych materiałów, które są charakterystyczne dla każdej pory roku. Rzeźba przedstawiająca zimę wykonana została z kory, z włosami z sękatych gałęzi drzew i bluszczu. Lato natomiast przedstawia portret człowieka, który stworzony został z bukietów różnych kwiatów. Skala rzeźb dodatkowo wprowadza lekką nutę fantastyki. Całość obejrzeć będzie można New York Botanical Garden, gdzie uczestnicy wystawy będą mogli spacerować wśród rzeźb, jednocześnie obcując z nimi. Ten dorobek jest idealny do teraźniejszego ogrodu i refleksji nad przeszłością. Współczesne formy zakorzenione w historii sztuki spodobać się powinny zarówno pasjonatom sztuki rdzenia jak i pasjonatom sztuki współczesnej.

Philip Haas, ZIMA (Arcimboldo).
fot: My Modern Metropolis

# data[].attributes.attachment_link.description
jest to malarz, który uważany być może za pre-surrealistę - jest to kierunek, z którego czerpał między innymi Salvador Dali. Urodził się w Mediolanie i tworzył do końca XVI wieku na dworach w Pradze, Wiedniu i Mediolanie. Pierwszy raz miałam przyjemność zapoznać się z jego twórczością na studiach, kiedy to w poszukiwaniu materiałów do pracy natrafiłam właśnie ...

# data[].attributes.body
Domowy Kubuś.

# data[].attributes.body
http://sztukatulka.pl/index.php/2011/12/19/twarze-martwe-z-natury/

# data[].attributes.body
Może jednak meteoryt lub rozgwiazda? Zdecydujcie sami ;)

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
1. Akwarium

Potrzebne będą: kolorowy papier, nożyczki, klej, ziarenka grochu i fasoli, kolorowe farby, pędzel.
Z niebieskiego kartonu wycinamy kształt akwarium. Musimy teraz „umieścić" w nim złotą rybkę oraz kraba. W tym celu malujemy dłonie farbami w odpowiednich kolorach i odbijamy je na niebieskiej kartce - naszym akwarium. Wodnym stworzeniom dorysowujemy oczy, doklejamy wycięte w papieru kolorowego rośliny wodne oraz przyklejamy ziarenka grochu i fasoli, tworzące kamieniste dno akwarium.

2. Kwiatki

Potrzebne będą: patyczki szaszłykowe, patyczki do uszu, farby, plastelina.
Łamiemy patyczki do uszu na pół. Końcówki z wacikiem maczamy w różnokolorowych farbach i wbijamy w kulkę z plasteliny. Gotowy kwiatek nabijamy na patyczek szaszłykowy.

3. Zamek

Potrzebne będą: farby, pędzel i gąbka.
Z gąbki wycinamy prostokąty i trójkąty różnej wielkości. Maczając gąbki w farbach, tworzymy nasze małe dzieło - zamek na wzgórzu.

4. Elmer-słoń w kratkę

Potrzebne będą: klej i kolorowy papier.
Na papierze rysujemy słonia. Kartki kolorowego papieru drzemy na mniejsze kawałeczki. Karteczki przyklejamy do słonia, tworząc wielobarwną całość.
Inspiracją do tej zabawy był Elmer - słoń z książki. Znacie?

5. Teatr

Bywamy często w teatrze lalek, ale nie ma to, jak mieć własny teatr w domu☺. Kupić gotowy? Nie. Zrobić taki samemu? - satysfakcja gwarantowana! W tworzenie teatru może zaangażować się cała rodzina.
Na początek potrzebujemy bardzo duży karton. Na kartonie rysujemy dach, boczne wieżyczki, okna. Wycinamy i ozdabiamy dowolnie. Z przodu doczepiamy kawałek materiału, który będzie służył jako kurtyna. Na białym papierze rysujemy kukiełki-wzory postaci, które chcemy mieć w spektaklu - u nas jest to księżniczka, książę i smok. Kukiełki kolorujemy i wycinamy. Przyczepiamy im patyczki/słomki z tyłu i usztywniamy je tak, aby można je było trzymać w pionie. I gotowe! Życzymy wspaniałych spektakli!

# data[].attributes.attachment_link.description
Potrzebne będą: kolorowy papier, nożyczki, klej, ziarenka grochu i fasoli, kolorowe farby, pędzel. Z niebieskiego kartonu wycinamy kształt akwarium. Musimy teraz „umieścić" w nim złotą rybkę oraz kraba. W tym celu malujemy dłonie farbami w odpowiednich kolorach i odbijamy je na niebieskiej kartce - naszym akwarium.

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Wiosenne prace plastyczne zawsze wprawiają mnie w dobry nastrój. Soczyste kolory, kwitnące pąki kwiatów na drzewach owocowych, unoszący się w powietrzu zapach świeżości, słońce sprawiają, że to jedna z moich ulubionych pór roku. Dziś chciałam Wam pokazać na krótkim filmie 10 różnych technik plastycznych z jakich możecie skorzystać wykonując wiosenne drzewko.

Do wykonania wiosennych drzewek przydadzą się różne artykułu plastyczne i akcesoria. W zależności od tego jaką technikę wybierzecie przygotujcie potrzebne rzeczy. Szablon drzewa do druku możesz pobrać tu: >Szablon drzewa do druku pobierz<

Starsze dzieci mogą drzewo namalować samodzielnie nie jest to trudne, a taka praca plastyczna w pełni wykonana samodzielnie daje ogromną satysfakcję. Drzewo można namalować farbami, tuszem lub wykleić na przykład z plasteliny, czy bibuły. Zobacz poniżej na filmie nasze propozycje technik plastycznych i spróbujcie wykonać podobne drzewka według własnej interpretacji twórczej. 🙂

Techniki plastyczne mieszane

Drzewka jak zauważyliście na filmie można malować farbami, stemplować, wyklejać, obijać liście, odrysowywać ich fakturę techniką frotażu i dowolnie mieszać ze sobą różne techniki plastyczne.

Do malowania możecie używać różnych narzędzi np: pędzla, szczotki, gąbki, patyczków, pomponika, ziemniaka, kawałek tektury, czy bąbelkową folię. To co znajdziecie w domu możecie wypróbować. Każde narzędzie daje nam inny efekt malarski, co doskonale widać na filmie.

Podobnie jest z wykonywaniem kwitnących kwiatków. Część z nich wykonałam z plasteliny inne z bibuły, ze zwiniętych pasków, stemplowałam lub rozcierałam pastele. Ciekawa jestem, który sposób Wy wybierzecie. W twórczości najpiękniejsze jest to, że w jednej pracy możecie użyć różnych mieszanych technik plastycznych. Tu nie trzeba się bać, że coś się nie uda, nie wyjdzie, bo przy malowaniu drzewa można sobie pozwolić na dużą ekspresję, a efekt końcowy i tak będzie piękny.

Wiosenne prace plastyczne

Drzewko wykonane techniką rozcierania suchych pasteli. Na filmie możesz zobaczyć każdą technikę krok po korku wraz z komentarzem.

Techniki malowania, stemplowania i odbijania, które możecie wykorzystać podczas tworzenia wiosennego drzewka.

Wiosenne drzewko wyklejane z kawałków bibuły.

Wiosenna praca plastyczna pomalowana z pomocą stemplowania patyczkami i wyklejana plasteliną. To również prosty pomył z mieszanymi technikami plastycznymi, który nadają się dla młodszych dzieci. Przy tworzeniu małych kuleczek z plasteliny, dziecko dodatkowo trenuje paluszki i dłonie.

Wiosenne drzewko stemplowane ziemniakiem to technika, którą zapewne pamiętacie z dzieciństwa. Prosta, efektowna i pozwala uzyskać za każdym razem inny efekt.

Barwienie wacików za pomocą pipety lub pędzlem, to bardzo ciekawa praca plastyczna dla młodszych dzieci. Na filmie pokazuję każdy etap pracy krok po korku. Podczas takiej aktywności dziecko nie tylko rozwija się twórczo, ale również trenuje małą motorykę.

# data[].attributes.attachment_link.title
Wiosenne prace plastyczne - drzewko w 10 różnych technikach - Moje Dzieci Kreatywnie

# data[].attributes.attachment_link.description
Wiosenne prace plastyczne zawsze wprawiają mnie w dobry nastrój. Soczyste kolory, kwitnące pąki kwiatów na drzewach owocowych, unoszący się w powietrzu zapach świeżości, słońce sprawiają, że to jedna z moich ulubionych pór roku. Dziś chciałam Wam pokazać na krótkim filmie 10 różnych technik plastycznych z jakich możecie skorzystać wykonując wiosenne drzewko.

# data[].attributes.body
Lepimy z masy solnej, ozdabiamy, malujemy.

# data[].attributes.body
Od najprostszego do ulepszonych ... Przepisy na masę solną

# data[].attributes.body
Ptasie co nieco.

# data[].attributes.body
"Ptasie radio", posłuchajcie.

# data[].attributes.attachment_link.authors[].name
Animowane Bajki i Wierszyki Dla Dzieci Joli

# data[].attributes.attachment_link.title
Ptasie Radio - Julian Tuwim - Animowane Wierszyki Dla Dzieci

# data[].attributes.headline
Technika malarska z wykorzystaniem torebek foliowych.

# data[].attributes.subject
Technika malarska z wykorzystaniem torebek foliowych.

# data[].attributes.body
Wystarczy klej, farby akrylowe, folia . Uzyskacie zaskakujące efekty.

# data[].attributes.attachment_link.title
Folientechnik   Anwendungsbeispiel , Plastic Wrap Technique   application example

# data[].attributes.body
Pomysł na książkę.

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Większość z nas już za moment przystąpi do wielkich wiosennych porządków. Ich efektem ubocznym są pojawiający się w bibliotece „miłośnicy książek" z siatkami pełnymi starych, nikomu już nie potrzebnych tytułów.

Dlatego też tym razem chcieliśmy namówić was na uruchomienie własnej kreatywności i stworzenie ze starych książek lub gazet kilku naprawdę pięknych rzeczy. Tym sposobem wasze mieszkania wypełnią się ozdobami, jakich pozazdroszczą wam znajomi, ponieważ będą nie tylko eleganckie, ale oryginalne i dopasowane do każdego wnętrza.

A oto kilka propozycji, jak wykorzystać stare książki lub gazety:

Choć wydaje się to dość absurdalne, doniczka zrobiona ze starej książki wygląda naprawdę rewelacyjnie ( może właśnie dlatego, że pomysł jest taki nieoczywisty). Swego czasu na portalu bibliotecznym "Pulowerek" pojawiła się instrukcja „krok po kroku" jak wykonać samodzielnie taką ozdobę:
http://pulowerek.pl/2014/11/doniczka-z-ksiazki-zrob-to-sam-w-bibliotece/
Ważne jest, by roślina, którą zamierzamy eksponować w takiej doniczce nie wymagała częstego podlewania, dlatego bezpieczniej jest wybrać sukulenty. Samo wykonanie doniczki nie wydaje się specjalnie skomplikowane, wystarczy ostry nożyk do cięcia papieru, niewielki kawałek folii i klej. Im grubszą książkę wybierzemy, tym łatwiej będzie nam osadzić roślinki. Gwarantujemy, że zrobiona z książki doniczka nie pozostawi nikogo obojętnym na jej niebanalną urodę!

Zwykle w okolicach świąt my- bibliotekarze sami szukamy pomysłów, jak wykorzystać do wykonania świątecznych ozdób stare książki czy elementy wyposażenia bibliotecznego. Na Święta Bożego Narodzenia biblioteki prześcigają się w pomysłach przygotowania choinek z książek, ze starych kart katalogowych. Z kart starych książek wykonywane są gwiazdki, anioły, bombki czy wieńce, kolorowe grzbiety książek wykorzystywane są do tworzenia różnego rodzaju figur, np. bałwana czy renifera. Przy panującej od lat modzie na naturalne materiały w zdobnictwie - takie prace są naprawdę wdzięczne i często zaskakująco pomysłowe. Może więc i na te święta przygotujecie jajka wyklejane papierem gazetowym lub ze starych książek (odcień takiego papieru jest cieplejszy niż gazetowego). Można na nie nakleić dodatkowo kolorowe elementy, sznurek lub inne ozdoby.

Połączone kartki (podklejone taśmą lub po prostu klejem) mogą być ozdobą każdego stołu. Sklejone nieregularnie będą na stole tworzyły artystyczny nieład, ale świetnie wyglądają z elegancką zastawą. Jeśli nie macie cierpliwości na klejenie całego obrusu, wystarczy wykonać dwa bieżniki, a będą równie efektownie wyglądały.

Naklejone na ścianę kartki z książek ułożyć się mogą w przepiękny wzór, ale też stanowić mogą również tło dla innej kompozycji. Rosyjska artystka Ekaterina Panikanowa tworzy z książek swoiste obrazy. Na oprawianej w ramie kompozycji z książek maluje własny rysunek, co nadaje jej pracom niezwykle klimatyczny charakter. Przy czym obrazy te - w zależności od prezentowanej tematyki - pasują zarówno do wnętrz klasycznych, jak i do nowoczesnych pomieszczeń.

Tworzenie biżuterii z papieru to już zajęcie wymagające większej wiedzy i ogromnej cierpliwości. Biżuteria taka powstaje poprzez połączenie ze sobą wielu warstw kartek. Po uformowaniu z papieru odpowiedniego kształtu pokrywa się go jeszcze lakierem. Proces taki trwa kilka tygodni, ale w jego efekcie możemy otrzymać jedyny w swoim rodzaju egzemplarz pierścionka, kolczyków czy naszyjnika.

Internet pełen jest pomysłów, jak ze stosu książek zbudować podstawkę pod drobne przedmioty, półkę na buty, podręczny stolik, szafkę, stojak do lampy czy nawet większe meble typu biurko, łóżko, wygodny fotel. Wszystko zależy od naszej potrzeby i inwencji oraz od liczby książek, które możemy wykorzystać 🙂

Meble takie, zwłaszcza w czasach, gdy coraz częściej sięgamy po książkę elektroniczną nabierają szczególnego znaczenia, zwłaszcza gdy lubimy zapach papieru.

Książka, w której z kartek wytniemy większy lub mniejszy otwór idealnie może posłużyć za tajną skrytkę na rzeczy, które chcielibyśmy z różnych powodów ukryć. Włożona między inne książki nie wzbudzi przecież niczyjego podejrzenia. Może również służyć za schowek na np. biżuterię. Wycinając w kartkach otwór i sklejając jej brzegi możemy uzyskać atrakcyjny pojemnik na drobiazgi.

Internet pełen jest pomysłów na wykonanie niestandardowej torebki ze starej książki. Pomysły są tak świeże i zaskakujące, że czasem aż trudno uwierzyć, że dany produkt nie wyszedł spod ręki zawodowego projektanta. Torebka może mieć nie tylko pasek, ale i malutkie zawiasy i zapięcie pozwalające na jej otwieranie. Pięknie dobrane okładki książek czynią z własnoręcznie wykonanych torebek prawdziwe cuda.

A Wy? Macie jakieś własne pomysły na kreatywne zagospodarowanie starych książek? A może posiadacie w domu jakieś własnoręcznie wykonane ozdoby z wykorzystaniem nieaktualnej prasy, niepotrzebnych książek? Podzielcie się swoimi doświadczeniami w dawaniu „drugiego życia książkom"

# data[].attributes.attachment_link.description
Większość z nas już za moment przystąpi do wielkich wiosennych porządków. Ich efektem ubocznym są pojawiający się w bibliotece „miłośnicy książek" z siatkami pełnymi starych, nikomu już nie potrzebnych tytułów. Dlatego też tym razem chcieliśmy namówić was na uruchomienie własnej kreatywności i stworzenie ze starych książek lub gazet kilku naprawdę pięknych rzeczy.

# data[].attributes.headline
Dobranoc - ozdabiaj pościel misia wedle upodobań.

# data[].attributes.subject
Dobranoc - ozdabiaj pościel misia wedle upodobań.

# data[].attributes.body
Miś śpiący w łóżeczku - zróbcie to sami! :)

# data[].attributes.body
Do tańca Flamenco

# data[].attributes.headline
Kastaniety to instrument muzyczny wykorzystywany do wybijania rytmu podczas tańca Flamenco. Kościane lub drewniane, wydają dźwięk poprzez uderzanie.

# data[].attributes.subject
Kastaniety to instrument muzyczny wykorzystywany do wybijania rytmu podczas tańca Flamenco. Kościane lub drewniane, wydają dźwięk poprzez uderzanie.

# data[].attributes.body
Spróbujcie zrobić kastaniety z guzików!

# data[].attributes.attachment_link.provider_name
ekodziecko.com Zabawy dla dziecka, prace plastyczne, edukacyjne

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Do naszego muzycznego zestawu dodaliśmy kastaniety, zrobione z ogromnych . Przyszyliśmy je do kawałka tekturki- z tym zadaniem poradził sobie znakomicie nasz 7 letni synek. Mam nadzieję, że przyszywanie guzików w naszej rodzinie już nie będzie dla nikogo kłopotem:)

Materiały i przybory:

gruba tektura - z kartonowego pudła

duże, kolorowe guziki

igła z dużą dziurką

kolorowa włóczka lub grube nici

nożyczki

flamastry

1. Z grubej tektury wycinamy paski długości ok 15- 18 cm, szerokość ok 4,5 cm (szerokość musi być dostosowana do średnicy guzików- nasze guziki mają 4 cm średnicy).

2. Na igłę nawlekamy grubą, kolorową nić lub włóczkę, zawiązujemy supełek. Na obu końcach kartonu, tak jak to pokazano na zdjęciu, przyszywamy duże guziki. Jeśli przyszywaniem ma się zająć samodzielnie dziecko warto zrobić igłą dziurki (dziecku może być ciężko przebić igłą karton).

3. Pasek z przyszytymi guzikami zginamy na pół. Gotowe kastaniety ozdabiamy flamastrami. Możemy też pomalować je farbami lub okleić kolorowym papierem.

Oto nasz zestaw kastanietów:

W Internecie można znaleźć również kastaniety zrobione z kapsli. Wtedy kapsle przykleja się do tektury przy pomocy kleju na gorąco.

Fantastycznej zabawy z muzyką!!

# data[].attributes.attachment_link.description
Do naszego muzycznego zestawu dodaliśmy kastaniety, zrobione z ogromnych guzików. Przyszyliśmy je do kawałka tekturki- z tym zadaniem poradził sobie znakomicie nasz 7 letni synek. Mam nadzieję, że przyszywanie guzików w naszej rodzinie już nie będzie dla nikogo kłopotem:) Materiały i przybory: gruba tektura - z kartonowego pudła duże, kolorowe guziki igła z dużą dziurką...

# data[].attributes.body
Pablo Picasso - Guernica 1937

# data[].attributes.body
Pieta w Watykanie (1498 - 1500)

# data[].attributes.body
Odlew gipsowy Piety Michała Anioła ww Wrocławiu.

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
W sierpniu 2012 roku wnętrze kościoła Uniwersyteckiego uległo drobnej zmianie. W kaplicy św. Judy Tadeusza, na wprost wejścia, wyeksponowano jedną z rzeźb, do niedawna usytuowaną, na lewo od głównego ołtarza, skąd trudno było ją dostrzec. Jest to pieta, wizerunek Maryi trzymającej na kolanach ciało swojego syna zdjęte z krzyża. W tłumaczeniu z włoskiego, pieta oznacza miłosierdzie, czyli dobroć i współczucie. Rzeźba z kościoła Uniwersyteckiego to gipsowy odlew, najsłynniejszej, najbardziej oryginalnej w ujęciu tematu, wykonanej przez twórcę włoskiego renesansu Michała Anioła Buonarroti. Wykonał ją - w skali 1:1 - Antonio Vanni, w II połowie XIX wieku, odlewnik w gipsie, pracujący we Frankfurcie nad Menem.

Jej oryginał powstał na przełomie 1498-1500 roku w Rzymie. Zamówienie wykonania rzeźby złożył francuski kardynał Jean Bilheres de Lagraulas. Wyrzeźbiona w białym marmurze wydobytym w kamieniołomach Carrary we Włoszech. Miejscem, w którym miała stanąć i stoi do dzisiaj, jest Bazylika św. Piotra w Rzymie. Początkowo w kaplicy św. Petroneli, obecnie w nawie głównej Bazyliki. Koncepcją Michała Anioła było przedstawienie Maryi z Jezusem zdjętym z krzyża. Powołując się na jedną z biografii Michała Anioła, pragnieniem jego było stworzenie Matki i Syna, jako ludzi samotnych w otaczającym Ich świecie. Cierpienie sprawia, że w głębi duszy, pozostajemy samotni, nawet wówczas, gdy otacza nas grono przyjaciół. Pieta ukazuje owo cierpienie. Moment, w którym Matka i Syn są razem, ale po raz ostatni. Owo uczucie wyrażone jest w postawie Matki. Patrząc na nią nie mamy złudzeń, że cierpi, jednak przeżywa wszystko wewnętrznie, nie dostrzegamy cierpienia na twarzy, a jedynie w skupionej, pełnej powagi postawie. Matka wpatrzona w Jezusa pochyla nad Nim głowę. Jest smutna, zamyślona. Artysta nie ukazał rozpaczy, która często przybiera formy dynamiczne, nie widać grymasów cierpienia, a jedynie boleść duszy, ból serca. Ciało Jezusa łagodnie spoczywa w Jej objęciach. W Jego młodzieńczej sylwetce z łatwością zauważamy układ mięśni w bezwładnych martwych członkach. Artysta, zgodnie z założeniami renesansu, pragnął rzetelnie odwzorować rzeczywistość, stąd dbałość, o każdy szczegół, także anatomiczny. Nie eksponował efektów przemocy fizycznej, tylko delikatnie zaznaczył niewielkimi otworami miejsca ran po gwoździach dowody męczeńskiej śmierci Jezusa. Zanim rozpoczął właściwe rzeźbienie w marmurze, długo przygotowywał się. Czytał fragmenty Ewangelii opisujące sceny zdjęcia z krzyża, w których chciał odnaleźć opis Maryi, pozostającej sam na sam z Jezusem. Próbował wyobrazić sobie moment, w którym mogli zostać sami, choć ewangeliści w swoich relacjach przytaczają ciągłą obecność innych osób. Zależało mu na nadaniu postaciom autentyzmu. Obserwował więc mieszkających w Rzymie Żydów. Szukał wśród nich wzorca, aby rzeźbionej postaci nadać charakterystyczne cechy. Na podstawie obserwacji wykonywał szkice, które z kolei przelewał na próbne rzeźby z gliny i wosku. Dzięki temu mógł dowolnie formować bryłę w zależności od wyobrażeń, jakie nosił w myślach. Podobnie robił obserwując młode kobiety, których zapamiętane cechy umieszczał w szkicach, by potem nadać kształt rzeźbie. Każde niewłaściwe pociągnięcie dłutem w marmurze, ulubionym materiale rzeźbiarskim Michała Anioła, mogło zniszczyć cały blok drogiego kamienia. Maryja w zamyśle Michała Anioła jest młodą kobietą, choć w czasie, kiedy umarł Jej Syn zbliżała się do pięćdziesiątki. Rzeźba, natomiast, ukazuje oboje w podobnym wieku. Było to świadome zamierzenie artysty. Tłumaczył, że kobiety żyjące w czystości długo zachowują świeżość i młodość. Dlatego przedstawił twarz Maryi jako młodej kobiety, nadając jej delikatne rysy. Bije z niej spokój, mimo cierpienia, jakiego doznaje. Uwagę zwraca kunszt artysty w drapowaniu szat Maryi oraz szarfa na Jej piersiach. Jest na niej łaciński napis: Zrobił to florentyńczyk, Michał Anioł Buonarroti. Powierzchnia rzeźby jest jedwabiście lśniąca, dzięki wypolerowaniu jej pumeksem. Sprawia wrażenie bardzo delikatnej. Warto dodać, że kiedy powstawała pieta, Michealangelus liczył zaledwie 24 lata.

# data[].attributes.attachment_link.description
W sierpniu 2012 roku wnętrze kościoła Uniwersyteckiego uległo drobnej zmianie. W kaplicy św. Judy Tadeusza, na wprost wejścia, wyeksponowano jedną z rzeźb, do niedawna usytuowaną, na lewo od głównego ołtarza, skąd trudno było ją dostrzec. Jest to pieta, wizerunek Maryi trzymającej na kolanach ciało swojego syna zdjęte z krzyża.

# data[].attributes.body
Zabawy eko.

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Papier czerpany jest super! Przydaje się nie tylko do robienia bożonarodzeniowych kartek i oznaczania słoików z przetworami. My wykorzystałyśmy go na przykład do zrobienia słoniowej zawieszki. Może być cieniutki albo gruby. Można też z niego zrobić lampion, stojak na długopisy (mam taki z Nepalu, śliczny jest) i mnóstwo innych rzeczy.

Ale przede wszystkim, można go całkiem łatwo zrobić w domu. Serio. Na dodatek, jest duża szansa, że macie już prawie wszystkie potrzebne materiały. Wystarczy trochę poprzekonywać rodziców, żeby pozwolili ich użyć.

Papier czerpany robi się z pulpy, czyli takiej paćki, w której główną rolę odgrywa celuloza. To związek chemiczny, z którego zbudowane są ściany komórkowe większości roślin. I dlatego w dzisiejszych czasach papier najczęściej robi się z drewna, ale można go zrobić także np. z pokrzyw, które mają wyjątkowo dużo celulozy (a już najwięcej ma bawełna). Albo z kupy zwierząt roślinożernych - słonia albo krowy! Sama widziałam zrobione z tego zeszyty i zakładki do książek. Świetny pomysł na mini przedsiębiorstwo bioekologiczne!

Najwięcej celulozy jest, oczywiście,w już istniejącym papierze.Pokażę wam jak zrobić papier z makulatury, co jest naprawdę łatwe. Sama zrobiłam też papier z trawy i liści. W Internecie znajdziecie wskazówki jak to zrobić, w większości po angielsku. Mi wyszło średnio... Robienie papieru z roślin jest bardziej skomplikowane, potrzeba trochę chemikaliów, cierpliwości i odporności na smród.

Dlatego na dziś polecam papier z makulatury!

PAPIER CZERPANY Z MAKULATURY

Potrzebujecie:

Do zrobienia pulpy:

- Pocięte na kawałki stare papiery. Muszą być jak najbardziej papierowe, czyli bez lakieru i bez wosku. Im mniej druku, tym lepiej. Dobrze sprawdzają się stare codzienne gazety, nieważne dokumenty albo pisma. Podrzyjcie na małe kawałki, będzie potem łatwiej zamienić je w pulpę. Przydałyby się co najmniej 2 szklanki takich podartych papierków;

- miskę lub wodoszczelny pojemnik;

- wodę;

- mikser (do przedyskutowania z rodzicami), ew. makutra lub moździerz;

- ew. mąka ziemniaczana;

-kolorowe papiery, brokat, herbata, inne drobiazgi do eksperymentowania.

Do czerpania papieru:

- pulpa;

- ramka na zdjęcia. Najlepiej drewniana. Można kupić na przykład w sklepach „wszystko za X złotych". Kształt dowolny, ale pamiętajcie, że będzie to kształt arkusza waszego papieru;

- Kawałek drobnej siateczki, lub bardzo luźno tkanego materiału (ja użyłam resztkę kolorowego woalu. To może być też gaza, organza, stara firanka lub moskitiera). Powinien mieć mniej więcej wielkość ramki;

- pinezki;

- kuweta/miska/forma na ciasta - coś, do czego można wlać wodę i co pomieści waszą ramkę na zdjęcia;

- mięciutkie szmatki - moim zdaniem najlepsza jest flanela. Może to być stara flanelowa koszula, albo prześcieradło. Będziecie potrzebować kilka takich szmatek, wszystkie powinny być ciupkę większe od waszej ramki.

- gąbka lub gąbkowa ściereczka;

- stara ścierka kuchenna lub ręcznik;

- ewentualnie żelazko

A do tego: trochę miejsca, które można chwilowo pobrudzić i zachlapać, dla młodszych także rękawiczki plastikowe i fartuch. Potem, do sprzątania bałaganu przydały mi się papierowe ręczniki (może to być ścierka, albo papier toaletowy)

Zaczynamy od namoczenia papieru.

Wsypcie papier do miski i zalejcie wodą tak, żeby cały się schował. Odstawcie na minimum godzinę.

W tym czasie przygotujcie sobie narzędzie do pracy - czerpak.

Wypatroszcie ramkę na zdjęcia z szybki i tylnej deseczki tak, żeby została sama drewniana ramka. Teraz będzie trzeba napiąć siateczkę na ramkę przypinając ją pinezkami. Mi było najłatwiej, kiedy położyłam siateczkę płasko na stole, a na niej ramkę. Potem zagięłam materiał, owijając nim jeden z brzegów i przymocowałam pinezkami. Powtórzcie to z każdej strony pilnując, żeby siateczka była mocno napięta.

Papier namoczony? Minęła już godzina (lub więcej)?

No to trzeba go rozdrobnić. Można go zmiażdżyć ręcznie w makutrze lub moździerzu ucierają papier na papkę, uprzedzam - będzie to męczące i trochę potrwa. Szczęściarze, którzy mają mikser do dyspozycji, wrzucają do niego papier. Zwróćcie uwagę, żeby nie wypełnić więcej niż jedną trzecią pojemnika - nie chcemy niczego zatkać, zepsuć, ani wylać. Dolejcie wody, można jej dolać dużo -łatwiej się wszystko rozdrobni. Uwaga, ja w moim mikserze nie mogłam wlać więcej wody, niż do połowy naczynia, bo podczas miksowania strasznie chlupało i masa przelewała się przez dziubek. Zwróćcie na to uwagę.

Ustawcie pokrętło najpierw na najniższe obroty i bardzo powoli je zwiększajcie, aż dojdziecie do maksimum. Mi miksowanie zajęło jakieś półtorej minuty, ale to zależy od miksera. Chodzi o to, żeby powstała mięciutka i w miarę jednolita masa.

Pulpa gotowa!

Teraz możecie dodać do niej różne rzeczy, którymi chcielibyście ozdobić swój papier. Może to być np. brokat, herbata albo odrobinki kolorowego papieru - eksperymentujcie! Pamiętajcie, żeby dobrze wymieszać. Do każdego arkusza możecie dodać inne dodatki. Jeśli chcecie pisać po swoim papierze piórem lub flamastrami, dodajcie do pulpy trochę mąki ziemniaczanej.

Przygotujcie sobie miejsce do pracy (takie, które można zachlapać. Może kuchnia, może łazienka...?). Do kuwety/formy na ciasto wlejcie wodę. Mniej więcej do ¾ wysokości. Obok rozłóżcie ręcznik, a przy nim flanelowe szmatki i gąbkę.

Teraz czas na czerpanie papieru.

Do wody w kuwecie włóż przygotowaną ramkę-czerpak, a potem powolutku wlej do niego trochę pulpy. Od tego, ile pulpy wlejesz zależy grubość papieru. Nie ma na to jednego, uniwersalnego przepisu, popróbuj i sprawdź co ci się najbardziej podoba. Wlane? Dobra, to teraz poruszaj ramką na boki i góra-dół, zanurz ją głębiej. Chodzi o to, żeby papier równo się ułożył. Czas na najlepsze, zdecydowanym ruchem wyciągnij ramkę z wody trzymając ją cały czas w poziomie. Spokojnie daj wodzie obciec. Po raz pierwszy widzisz swoją nową kartkę papieru! Teraz trzeba ją odsączyć.

Kiedy woda przestanie kapać połóż ramkę-czerpak na ręczniku obok kuwety. Weź małą ściereczkę (najlepiej flanelową) i połóż na papierowej masie. Całość mocno przyciskaj gąbką, żeby odsączyć wodę. Przyciskaj i przyciskaj, raz za razem, cierpliwie. Pamiętaj o brzegach ramki. Możesz też podnieść ręcznik i go wykręcić, kiedy stanie się zbyt mokry.

Jeśli uznasz, że już dość odwróć ramkę do góry nogami, delikatnie popukaj w siateczkę i sprawdź czy twoja kartka papieru odchodzi od niej. Jeśli nie - prawdopodobnie trzeba jeszcze poodsączać. Jeśli tak - super, delikatnie połóż materiał z kartką z boku.

Prasowanie. Ten etap możesz ominąć. Na desce do prasowania ułóż ściereczkę, na niej swoją flanelę z papierem, a na tym jeszcze jedną flanelę. Ustaw żelazko na średnio ciepłe i przeprasuj swoją kartkę. Dzięki temu szybciej wyschnie.

Kiedy już masz wszystkie kartki gotowe, połóż je w suchym miejscu do wyschnięcia. Gdy już będą prawie suche, połóż je jedna na drugiej i przełóż delikatnie ściereczkami. Na samej górze dodaj jeszcze jedną ściereczkę. Przyciśnij czymś ciężkim i płaskim - najlepiej książkami. Dzięki temu zabiegowi powinno ci się udać uniknąć falowania papieru.

Następnego dnia sprawdź czy twój papier jest już suchy. Suchy? Brawo! Trzymasz w ręku własnoręcznie zrobioną kartkę czerpanego papieru.

Przez pierwsze dni papier przechowuj między suchymi ściereczkami pod jakąś ciężką książką - może się wydawać suchy, ale jeśli go położycie po prostu na biurku zacznie się falować.

Teraz możesz zrobić np. słoniowe zawieszki!

A jeśli chcecie dowiedzieć się więcej o produkcji papieru i spróbować swoich sił w profesjonalnym warsztacie zajrzyjcie tutaj:

Muzeum Papiernictwa w Dusznikach Zdroju - przepiękny młyn, śliczna okolica, dużo ciekawostek.

Muzeum Papieru w Konstancinie - Jeziornej - prywatne, trzeba się umówić. To teren dawnej (i częściowo wciąż działającej) fabryki papieru.

Muzeum Papieru i Druku Fundacji „Ocalić od Zapomnienia" nie ma dobrej własnej strony, ale można zajrzeć tutaj

We wszystkich tych miejscach można czerpać własny papier, nieco bardziej profesjonalnie. Można też wysłuchać opowieści o nim i przyjrzeć się profesjonalnym narzędziom.

U nas przeczytasz jeszcze o celulozie, z której zrobiony jest papier i o fascynującej historii papieru w Indiach.

# data[].attributes.attachment_link.description
Papier czerpany jest super! Przydaje się nie tylko do robienia bożonarodzeniowych kartek i oznaczania słoików z przetworami. My wykorzystałyśmy go na przykład do zrobienia słoniowej zawieszki. Może być cieniutki albo gruby. Można też z niego zrobić lampion, stojak na długopisy (mam taki z Nepalu, śliczny jest) i mnóstwo innych rzeczy.

# data[].attributes.body
Projekt dla dzieci, proste origami modułowe.

# data[].attributes.attachment_link.title
3д оригами: КЛУБНИКА ИЗ МОДУЛЕЙ

# data[].attributes.body
Gry dla dzieci.

# data[].attributes.headline
Poczet królów i książąt polskich Jana Matejki.

# data[].attributes.subject
Poczet królów i książąt polskich Jana Matejki.

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Od roku 1946 oryginały prac przechowywane są w naszym Muzeum i co kilka lat można je oglądać na wystawach czasowych. Jednej z niedawnych prezentacji towarzyszyło specjalnie przygotowane wydawnictwo ➸, w którym oprócz reprodukcji wspomnianych rysunków znalazły się również dodatkowe informacje i ciekawostki. Z tej właśnie publikacji pochodzić będą prezentowane tutaj teksty.

W pierwszym odcinku z serii chciałbym przybliżyć pokrótce historię powstania i losy prac rysunkowych Matejki, a w kolejnych zaprezentować poszczególnych władców i władczynie Polski - bohaterów przedstawień mistrza Jana.

Grzegorz Wojturski

Poczet królów polskich Jana Matejki to dzieło, które w niezwykły sposób zawładnęło historyczną wyobraźnią całych pokoleń Polaków. Powstał w końcu XIX w. jako jedna z ostatnich prac uznanego powszechnie mistrza polskiego malarstwa historycznego. Inicjatywa stworzenia Pocztu wyszła od Maurycego Perlesa (1844-1917), właściciela świetnie prosperującego wiedeńskiego wydawnictwa. Zamierzał on wydać historię Polski, której część należała wówczas do monarchii austro-węgierskiej, i zwrócił się do Matejki, by do tego wydawnictwa zaproponował ilustracje.

Matejko, budowniczy historycznego wizerunku Polski, zaangażowany w ochronę i badanie krakowskich zabytków, zaproponował ukazanie historii Polski poprzez wizerunki jej władców. Ich życiorysy miał napisać zaprzyjaźniony z malarzem profesor Uniwersytetu Jagiellońskiego Stanisław Smolka (1854-1924). To właśnie on podpisał w imieniu Jana Matejki umowę z Perlesem. Kwota honorarium za pojedynczy rysunek była znacząca i opiewała na 200 złotych reńskich.

Zespół 44 rysunków ołówkiem wizualizujący kolejnych władców Polski miał stać się podstawą heliograwiur. Wybór monochromatycznej techniki oryginału był podyktowany ówczesnymi możliwościami wydawniczymi i wyborem sposobu reprodukcji. Posłużono się szlachetną, ale i technologicznie trudną techniką heliograwiury, która umożliwiała - dzięki zastosowaniu fotografii - doskonałe powtórzenie nie tylko każdej kreski rysunku, ale znakomicie przenosiła wszelkie niuanse walorowe pierwowzoru i ich autorskie zróżnicowanie w obrębie cyklu.

Początkowo portrety Pocztu wraz z komentarzem ukazywały się w pojedynczych zeszytach, a później opublikowano wydanie luksusowe w ozdobnej okładce: Poczet królów polskich. Zbiór portretów historycznych. Rysunki Jana Matejki. Tekstem objaśniającym zaopatrzył Stanisław Smolka i August Sokołowski, Wiedeń 1893. Barwna okładka (chromolitografia), autorstwa Tadeusza Rybkowskiego, przesycona jest symboliką narodową.

Prace nad rysunkami rozpoczął Matejko w lutym 1890 r. Jego sekretarz Marian Gorzkowski zgromadził w pracowni wszystkie konieczne przybory rysunkowe, gruby papier, a także tzw. pryskalnicę, służącą do fiksowania (utrwalania) gotowych prac, co zapobiegało osypywaniu się grafitu ołówka i przetarciom. Proces powstawania rysunków, tworzonych przeważnie zgodnie z chronologią panowania władców, był żmudny.

Artysta pracował nad wizerunkami Pocztu ponad dwa lata. Wykonanie jednego rysunku trwało czasem nawet kilka dni. W lutym 1890 r. powstają: Mieszko I, Dąbrówka i Bolesław Chrobry, w marcu - Ryksa, Władysław Herman, Bolesław Krzywousty i Kazimierz Sprawiedliwy. W kwietniu kończy Bolesława Kędzierzawego i Mieszka Starego, w maju Leszka Białego i Władysława Laskonogiego, w sierpniu rysuje kolejnych królów, tak że do końca tego miesiąca jest już gotowych dwadzieścia wizerunków. We wrześniu, równolegle z pracą nad olejnym portretem hr. Adamowej Potockiej, rysuje Henryka Brodatego, Konrada Mazowieckie- go, Kazimierza Wielkiego, Ludwika Węgierskiego i królową Jadwigę. W maju 1891 r., w trakcie malowania Konstytucji 3 Maja, powraca do prac nad Pocztem, tworząc kolejne wizerunki. Całość zostaje ukończona w lutym 1892 r. Matejko myślał o wykorzystaniu tych portretów w barwnych polichromiach do Kaplicy Królewskiej na Wawelu.

Wszystkie rysunki Pocztu zgodnie z umową pozostały w Wiedniu jako własność wydawcy Maurycego Perlesa i właściwie zostały zapomniane, choć Zarząd Domu Matejki apelował w galicyjskich dziennikach o wykupienie ich i oddanie zbiorom tworzonym na Wawelu. Dwa lata przed uzyskaniem przez Polskę niepodległości wykupił je Bolesław Orzechowicz (1847-1927), ziemianin, właściciel majątku Kalników pod Lwowem, entuzjasta nauki, mecenas sztuk i kolekcjoner. W 1919 r. przekazał swoje zbiory gminie miasta Lwowa i od tej pory kolekcja, zgodnie z zawartą umową, stanowiła w zbiorach lwowskich odrębną i nierozdzielną całość i nosiła nazwę „Zbiory Bolesława Orzechowicza".

Zagrożone działaniami wojennymi roku 1920 zbiory przewieziono do Krakowa i złożono na Wawelu. Rok później kolekcja wróciła do Lwowa i została umieszczona w salach pierwszego piętra pałacu Władysława Łozińskiego przy ul. Ossolińskich 1-3, a 24 września 1924 r. udostępniono ją publiczności. Poczet eksponowany był w sali IV, powieszony w podwójnym fryzie, w układzie chronologicznym.

W roku 1946 cykl Matejki przekazano wraz z częścią zbiorów lwowskich z Okręgowej Galerii Obrazów we Lwowie do Wrocławia i stał się wtedy częścią kolekcji utworzonego Muzeum. Nieoczekiwanie więc wypełniona została po części wola Bolesława Orzechowicza zawarta w umowie darowizny: gdyby Lwów znalazł się poza granicami Polski, kolekcja ma przejść na własność państwa.
Fragment wstępu publikacji: Ewa Halawa, Grzegorz Wojturski, Poczet królów polskich Jana Matejki, wyd. II, Wrocław 2019 ➸

# data[].attributes.attachment_link.title
Poczet królów polskich - Muzeum Narodowe we Wrocławiu

# data[].attributes.attachment_link.description
Zapraszam do lektury cyklu wpisów poświęconych słynnym rysunkom Jana Matejki przedstawiającym wizerunki królów, królowych i książąt polskich. Od roku 1946 oryginały prac przechowywane są w naszym Muzeum i co kilka lat można je oglądać na wystawach czasowych. Jednej z niedawnych prezentacji towarzyszyło specjalnie przygotowane wydawnictwo ➸, w którym oprócz reprodukcji wspomnianych rysunków znalazły się również dodatkowe informacje i ciekawostki.

# data[].attributes.attachment_link.title
Jan Matejko "Konstytucja 3 maja 1791 roku" | Animacja

# data[].attributes.body
Mistrz malarstwa historycznego.

# data[].attributes.attachment_link.title
"Mała malarnia" - warsztaty online cz. I

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Dzieci i opiekunów zapraszamy do wspólnej zabawy podczas naszych warsztatów online. Zachęcamy też do skorzystania z propozycji, jak twórczo spędzać czas w domu.
"Mała malaria" to warsztaty artystyczne online, podczas których malarka Aneta Klejnowska podpowiada dzieciom, jak kreatywnie modyfikować obrazy i jak wykonywać portrety. Zachęcamy, by w tej zabawie wykorzystywać dzieła z Królewskiej Kolekcji Obrazów.

Dla najmłodszych przygotowaliśmy ogólnorozwojowe warsztaty online "Kropki w paski", których bohaterem jest zaspany tłuściutki Amorek. Dzieci porozciągają się, pośpiewają, postukają, pogwiżdżą i opowiedzą mu wierszyk, by przekonać się, czy uda się im go obudzić.

Polecamy także nasze propozycje, jak twórczo spędzić z dzieckiem czas w domu. Można stworzyć domową galerię rzeźby, wykorzystując do tego masę plastyczną. Czytaj tutaj, jak ją zrobić.

Warto również sprawdzić, jak można bawić się wodą. Wystarczy ją przelewać i malować. Poczytaj tutaj o naszych wodnych propozycjach. Podpowiadamy także, jak można wykorzystywać powietrze - sprawdź tutaj.

W twórczym spędzaniu czasu pomocne okażą się też barwne bajki, które przeniosą dzieci do świata wyobraźni. Posłuchajcie naszej opowieści pt. "Tajemnice sernika" i sprawdźcie, jak powstają takie historie.

# data[].attributes.attachment_link.title
#Zostańwdomu. Warsztaty dla dzieci online | Łazienki Królewskie

# data[].attributes.attachment_link.description
Dzieci i opiekunów zapraszamy do wspólnej zabawy podczas naszych warsztatów online. Zachęcamy też do skorzystania z propozycji, jak twórczo spędzać czas w domu. "Mała malaria" to warsztaty artystyczne online, podczas których malarka Aneta Klejnowska podpowiada dzieciom, jak kreatywnie modyfikować obrazy i jak wykonywać portrety. Zachęcamy, by w tej zabawie wykorzystywać dzieła z Królewskiej Kolekcji Obrazów.

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Jan Matejko to jeden z najwybitniejszych polskich malarzy, który swoją historiozoficzną twórczością zyskał uznanie na całym świecie. Żyjący w XIX w. artysta był gorącym patriotą, a jego dzieła wyjątkowym wyrazem idei niepodległościowych.
Najsłynniejsze obrazy Jana Matejki przedstawiają chwile świetności Rzeczypospolitej, która w XIX w. znalazła się pod zaborami. Swoją twórczością artysta pragnął krzepić serca Polaków i podsycać ich wiarę w dążenie do odzyskania suwerenności. Obrazy historyczne Jana Matejki już za jego życia były znane i cenione w całej Europie. Malarz zdołał silnie zamanifestować polskość na arenie międzynarodowej w czasach, gdy Polska zniknęła z mapy świata.

Kim był Jan Matejko?

Jan Matejko urodził się w 1838 r. w Krakowie. W 1858 r. ukończył tam Szkołę Sztuk Pięknych, następnie kształcił się w Monachium i w Wiedniu. Już młodzieńcze dzieła Matejki zyskały międzynarodowe uznanie, a artystę okrzyknięto jednym z najwybitniejszych twórców malarstwa historycznego w Europie. Stworzył on ponad trzysta obrazów olejnych oraz setki rysunków i szkiców. Jest też autorem polichromii kościoła Mariackiego w Krakowie. Swoje obrazy Matejko wielokrotnie prezentował na wystawach w najważniejszych europejskich ośrodkach kultury. Zdobył liczne prestiżowe nagrody i odznaczenia oraz został honorowym członkiem wielu akademii artystycznych. W 1873 r. mianowano go dyrektorem krakowskiej Szkoły Sztuk Pięknych. Funkcję tę pełnił do końca życia. Uczniami Jana Matejki byli wybitni twórcy Młodej Polski, m.in. Stanisław Wyspiański, Jacek Malczewski i Józef Mehoffer. Ponadto Matejko angażował się w prace związane z konserwacją krakowskich zabytków. Zmarł w 1893 r. w Krakowie.

Życiorys Matejki a jego twórczość

Jan Matejko był synem czeskiego emigranta, Franciszka Matejki, i szlachcianki ze spolonizowanej, niemieckiej rodziny, Joanny Rossberg, lecz wychował się w duchu polskich, patriotycznych ideałów, które znalazły silne odzwierciedlenie w jego twórczości. Od najmłodszych lat zdradzał talent artystyczny i pasjonował się dziejami Polski. Do zajęcia się malarstwem historycznym zainspirowały Matejkę obrazy Paula Delaroche'a, którymi zafascynował się podczas studiów w Monachium. Początkowo artysta planował w swej twórczości piętnować egoizm i krótkowzroczność elit politycznych, wzywać do opamiętania się w imię dobra ojczyzny. W tym duchu powstały pierwsze słynne obrazy Jana Matejki - "Stańczyk" (1862), "Kazanie Skargi" (1864) i "Rejtan" (1866). Na jego późniejszą twórczość silny wpływ wywarło powstanie styczniowe. Malarz nie mógł wziąć w nim czynnego udziału (Jan Matejko - co jest ciekawostką w przypadku autora realistycznych, pełnych szczegółów obrazów - miał bardzo słaby wzrok), ale był głęboko poruszony klęską kolejnego zrywu niepodległościowego. Postanowił tworzyć obrazy ukazujące sukcesy militarne i polityczne Polski, by w dobie powszechnego zwątpienia podtrzymać w rodakach wiarę w odzyskanie niepodległości.

Najsłynniejsze obrazy Jana Matejki

Malarstwo Jana Matejki pełne jest patosu i emocji, a zarazem przenika je myśl historiozoficzna. Obrazy, takie jak "Unia lubelska" (1869), "Stefan Batory pod Pskowem" (1872), "Bitwa pod Grunwaldem" (1878), "Hołd pruski" (1882), "Jan Sobieski pod Wiedniem" (1883), "Wernyhora" (1884), "Kościuszko pod Racławicami" (1888) czy "Konstytucja 3 Maja 1791 roku" (1891), to panoramiczne, wielopostaciowe kompozycje, na których drobiazgowo odwzorowane zostały historyczne realia - stroje, sprzęty czy detale architektoniczne. Siłę dzieł Matejki stanowi jednak rozgrywająca się na pierwszym planie akcja. Jej dramaturgia tkwi w psychologicznej głębi postaci, ich wyrazistej ekspresji odzwierciedlającej sens dziejowych przemian. Artysta nie starał się przedstawiać ściśle prawdy historycznej, np. wprowadzał do swoich obrazów osoby, które były powiązane z danymi wydarzeniami, ale w nich nie uczestniczyły. Tego rodzaju zabiegami Matejko przybliżał idee zdarzeń, syntezował ich przyczyny i - często odległe - skutki. Oprócz monumentalnych obrazów historycznych Matejko tworzył portrety. Malował zarówno swoich bliskich, jak i osobistości ze współczesnych mu elit. Jednym z ostatnich jego dzieł był cykl portretów "Poczet królów i książąt polskich", które w świadomości Polaków na stałe zapisały się jako wizerunki dawnych władców. U schyłku życia Matejko namalował także swój autoportret, który uznawany jest za jeden z jego najwybitniejszych obrazów.
MALARSTWO Z KOLEKCJI FUNDACJI KOŚCIUSZKOWSKIEJ W NOWYM JORKU
Bibliografia:
M. Szypowska, "Jan Matejko wszystkim znany", Warszawa 1992.
H.M. Słoczyński, "Matejko", Wrocław 2000.

# data[].attributes.attachment_link.title
Jan Matejko - życiorys, obrazy, ciekawostki | Łazienki Królewskie

# data[].attributes.attachment_link.description
Jan Matejko to jeden z najwybitniejszych polskich malarzy, który swoją historiozoficzną twórczością zyskał uznanie na całym świecie. Żyjący w XIX w. artysta był gorącym patriotą, a jego dzieła wyjątkowym wyrazem idei niepodległościowych. Najsłynniejsze obrazy Jana Matejki przedstawiają chwile świetności Rzeczypospolitej, która w XIX w. znalazła się pod zaborami.