# data[].attributes.attachment_link.title
AfricaMuseum ontkracht koloniaal propaganda-schilderij met Congolese tegenstem: “Wat een maskerade!”

# data[].attributes.attachment_link.description
Terug naar 1910, toen het huidige AfricaMuseum werd gebouwd. 2 artiesten worden naar Belgisch Congo gestuurd om een schilderij samen te stellen dat de kolonisatie moet verheerlijken. De “nieuwe” kolonisatie, want de wanpraktijken van koning Leopold II hadden ons land zo’n grote imagoschade toegebracht, dat het ministerie van Koloniën het positiever…

# data[].attributes.headline
‘Strijden tegen racisme is een taak van iedereen’Psychologe Birsen Taspinar: ‘Racisme laat bij elk slachtoffer een wonde achter die verzorgd moet worden’

# data[].attributes.subject
‘Strijden tegen racisme is een taak van iedereen’Psychologe Birsen Taspinar: ‘Racisme laat bij elk slachtoffer een wonde achter die verzorgd moet worden’

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Psychologe Birsen Taspinar begeleidt mensen met trauma's. Veel patiënten vertellen haar over de diepe wonden van racisme. Die ziet ze ook als onderzoekster, wanneer ze ouders met migratieroots bevraagt over racisme en discriminatie. 'Ik heb wel eens het gevoel dat ik vecht tegen de bierkaai.'
Gaat het over migratie en racisme, dan weet psychologe Birsen Taspinar (45) waarover ze spreekt. Niet alleen als professional, maar ook uit eigen ervaring: haar ouders migreerden van Turkije naar Lier.

Therapie en herstel zitten in Taspinars genen. Mensen die getroffen werden door een groot leed klopten voor genezing aan bij haar moeder en grootmoeder. Die luisterden en probeerden via dromen, stenen en kruiden wonden te helen.

Als kind van een meer rationeel georiënteerde westerse wereld zet Taspinar dat verhaal verder. Zij biedt als wetenschappelijk gevormde psychologe houvast aan volwassenen die worstelen met diepe trauma's. Ze zet die expertise ook in bij het Kenniscentrum Gezinswetenschappen, waar ze gezinsonderzoek doet over hoe ouders en kinderen racisme ervaren en verwerken.
Uw werk spitst zich vooral toe op de traumatiserende gevolgen van racisme. Heeft die keuze te maken met uw eigen ervaring?
Birsen Taspinar: Al bleef ik niet gespaard van racisme, ik ervaarde dat zelf nooit bewust als een trauma. Het zijn de verhalen van patiënten die me wezen op de traumatiserende effecten van racisme.

Vaak zijn dat getuigenissen van micro-agressie en vernedering op school, de straat, de bus of in de hulpverlening. Dat gaat niet alleen over een toevallige voorbijganger die je plots uitscheldt of een dancing waar je niet binnen mag, maar ook over een leerkracht die je systematisch negeert of de foute blik van een winkelbediende.

Of dat altijd zo bedoeld is, maakt niet uit. Het doet pijn als iemand op je voet trapt, of dat nu met opzet is of niet. Ook woorden en blikken hakken in op mensen.

Beschouw je al die incidenten afzonderlijk, dan blijft de impact al bij al beperkt. Maar helaas volgen ze elkaar vaak op en klitten ze samen. Dan kerven ze diepe wonden in de identiteit van iemand.
Waarom is die kwetsende impact zo groot?
Birsen Taspinar: We kunnen racisme niet in een apart schuifje steken en vervolgens vergelijken met bijvoorbeeld armoede of genderongelijkheid. Het is complexer.

'We kunnen racisme niet in een apart schuifje steken.'

Zo ervaart een jonge vrouw niet alleen racisme, ze moet ook strijden tegen armoede, is alleenstaand en heeft een kind met leerproblemen. Ervaringen van kwetsing, uitsluiting en vernedering komen samen en hebben daardoor grote impact.

Kwetsende woorden of blikken kunnen overal opduiken. Soms verwacht, soms heel onverwacht. Als er iemand in de familie van een jongere sterft, en zijn vriend reageert: 'Dat maakt niet zoveel uit, jullie zijn toch al met meer dan genoeg', dan is dat enorm kwetsend. Bij vrienden verwacht je troost, geen vlijmscherpe aanval.

Hetzelfde geldt op de werkvloer als je collega's racistische uitspraken doen. Zelf zwijg je want je wil je job niet verliezen. Maar het geeft mensen het gevoel dat ze nergens veilig zijn.

Dat is existentieel: als je elke dag hoort dat je hier niet welkom bent, dan vraag je je af wat je op deze aardbol doet. In mijn therapeutische gespreksruimte bots ik vaak op isolement en depressie.
Toch raken sommigen eruit en blijven anderen erin verstrikt zitten.
Birsen Taspinar: Iedereen die racisme ervaart, heeft daar last van. Al ben ik gelukkig gehuwd, trotse moeder en betrokken psychologe, ook ik draag de littekens. Racisme laat bij elk slachtoffer een wonde achter die verzorgd moet worden.

'Strijden tegen racisme is een taak van iedereen.'

Bij sommigen ontstaat een sterk litteken, bij anderen blijft het een gapende wonde. Dat heeft te maken met verschillen in weerbaarheid en vaardigheden om met kwetsuren om te gaan. Sommige mensen kunnen beter met stress om dan anderen. Dat is niet alleen afhankelijk van persoonlijke eigenschappen, maar ook van steun en netwerken rond mensen.

Daarom is strijden tegen racisme een taak van iedereen: het maakt een verschil als een getuige van racisme beschermend tussenkomt. De agressie kerft even diep, maar de verwerking loopt makkelijker.
Hoe helpt u als psychologe mensen bij de verwerking van dat trauma?
Birsen Taspinar: Ik laat ze in een veilige context vertellen over hun wonden. Samen gaan we zoeken naar mogelijkheden om die te verwerken. Die verwerking helpt om gevoelens van woede niet te laten vervellen tot haat, maar om te buigen naar iets constructief.

Ik bots hier onvermijdelijk op de maatschappelijke dimensie van racisme. Ik kan als hulpverlener mijn cliënt sterker maken, maar zodra hij de gespreksruimte verlaat, is hij opnieuw overgeleverd aan dagelijkse micro-agressie. Ik heb wel eens het gevoel dat ik vecht tegen de bierkaai.

Mensen stappen niet meteen naar de psycholoog. Hoe belangrijk is het gezin?
Birsen Taspinar: Die vraag staat centraal in het onderzoek waarin ik ouders bevraag over hoe ze hun kinderen beschermen tegen racisme. Sommige ouders laten het potje van racisme liever dicht. Loopt er iets mis op school, dan zullen ze dat niet altijd signaleren. Onderliggend speelt angst: door erover te spreken, riskeren ouders de confrontatie met hun eigen trauma's. Ze vrezen de controle over de eigen emoties te verliezen.

Ouders ervaren dat ze zichzelf niet kunnen beschermen tegen racisme. Vervolgens voelen ze zich schuldig omdat ze ook hun kinderen niet kunnen beschermen. Die pijn is lastig om dragen. Vaders vertellen me hoe mislukt ze zich voelen in hun rol als gezinshoofd. Maar er zijn ook ouders die zeer krachtig durven staan in dit thema.
Heel wat ouders zijn in België geboren en getogen. Zijn zij beter gewapend?
Birsen Taspinar: Ze stellen vast dat racisme even sterk aanwezig blijft, ondanks de inspanningen die ze leveren. Ze blijven moedig bouwen aan een veilige thuisomgeving. Maar dat levert niet de minste garantie op een hoopvolle toekomst. Ze weten dat er onvermijdelijk een tsunami aan vernederingen op komst is.

Wat ze ook doen, het zal nooit voldoende zijn om racisme de mond te snoeren. Ze zien 's morgens hun voorbeeldige zoon naar school vertrekken, maar hebben dan al angst dat hij op school in een ernstig conflict verzeild raakt.
Welk advies geeft u dan als therapeute?
Birsen Taspinar: Potjes gesloten houden is nooit een goede manier om met trauma's om te gaan. Kinderen worden meer weerbaar als hun ouders erin slagen om over racisme te spreken en daarover verhalen en emoties uit te wisselen.

'Ik motiveer ouders om binnen het gezin te praten over hun ervaringen met racisme.'

Ik motiveer ouders om binnen het gezin te praten over hun ervaringen met racisme. In vergelijking met vroegere generaties, doen ze dat steeds meer. Dat is belangrijk voor hun invulling van ouderschap. Als ze sterker op de eigen benen staan en meer instrumenten in hun rugzak hebben, kunnen ze ook hun kinderen beter wapenen.
Ervaarde u die gezinsdynamiek ook zelf?
Birsen Taspinar: Ik schrok wel even toen mijn moeder recent haar schuldgevoelens uitsprak over het feit dat ze haar kinderen niets heeft kunnen meegeven om sterk in deze samenleving te staan. Ik counterde dat onmiddellijk door te zeggen dat ze ons veel liefde en warmte gegeven heeft, het belangrijkste antigif tegen racisme. Toch vond ik het belangrijk dat ze haar schuldgevoelens uitsprak. Die gevoelens hield ze jarenlang verborgen.

Ouders die migreren, weten perfect wat hun kinderen meemaken. Ze delen dezelfde gevoelens van machteloosheid tegenover racisme. Vertellen ze thuis over racistische leerkrachten, dan zien ze vooral de machteloosheid van hun ouders.
Onderschatten we de scherpe voelsprieten van jonge kinderen?
Birsen Taspinar: Kinderen scannen voortdurend de gewoontes en gevoelens van hun ouders en vergelijken die met leeftijdsgenootjes. Het liefst willen ze onbezonnen opgaan in de grote groep.

Maar kinderen met migratieroots stellen vast dat hun ouders anders zijn: ze spreken een andere taal, eten andere gerechten of dragen andere kledij.

Als ze merken dat verschil een probleem is, ervaren ze loyaliteitsproblemen. Ze lossen die op door het verschil te minimaliseren of verbergen. Te vaak gaat het dekseltje op het potje: een begrijpelijke maar weinig constructieve oplossingsstrategie.
U hebt zelf een jonge dochter. Herkent u dat?
Birsen Taspinar: Ik wil haar meegeven om trots te zijn op haar roots, op wie ze is. Ik wil haar begeleiden om op haar manier in een superdiverse wereld te staan.

Dat blijft een moeilijke opdracht. Zo neem ik bijvoorbeeld in het Turks afscheid aan de poort van de kleuterschool. Ik voelde dat mijn dochter dat lastig vond. Wellicht pikte ze ergens op dat dit niet mocht. Ik besprak dat met de leerkracht en samen legden we mijn dochter uit dat het wel mag. Nu maakt ze zich daar minder zorgen over.

Misschien vraagt ze me binnen enkele jaren om niet langer mee naar school te komen. Niet alleen voel ik mijn litteken dan jeuken, maar ook mijn dochter ontzegt zich daardoor het genot van een warm afscheid. Het toont hoe vergaand de gevolgen van racisme zijn.
Veel mensen met migratieroots zijn het racisme in ons land meer dan beu. Ze gooien de handdoek in de ring: talentvolle adolescenten geven het op in school, geëngageerde twintigers vluchten weg uit Vlaanderen.
Birsen Taspinar: Ik herken dat gevoel van tegen muren botsen en het willen opgeven. Ik was nog niet afgestudeerd of trok al het land rond over interculturele communicatie. Ik hoopte dat ik impact had op de brede samenleving, maar dat wordt niet altijd positief onthaald. Iemand met migratieroots die zijn nek uitsteekt, wordt daar nog steeds keihard op afgerekend.

'Iemand met migratieroots die zijn nek uitsteekt, wordt daar keihard op afgerekend.'

Ook ouders ervaren dat: wat ze ook doen, het zal nooit goed zijn. Passen ze zich aan en nemen ze deel, dan horen ze er niet bij. Trekken ze zich terug in de eigen cocon, dan is het ook niet goed. Veel ouders lijden aan parentale burn-out omdat ze niet meer weten wat van hen verwacht wordt.

Vroeg of laat bots je op de vraag of de kans bestaat dat je in België ooit gelukkig wordt. In die moeilijke periode trok ik naar Turkije om mijn eerste boek Moeders van de stilte. Drie vrouwen in een ander land te schrijven. Dat was helend en hielp me bij de keuze om met mijn gezin toch hier te blijven.

Vroeger was mijn dienstbaarheid voor de samenleving mijn drive. Nu zet ik mijn focus nog meer op de dingen die ik graag doe en goed kan. Ik zet me meer ten dienste van mezelf, mijn gezin en mijn werkpraktijk.
Komaf maken met racisme: het lijkt een verloren strijd. Hoe blijft u hoopvol?
Birsen Taspinar: Ik zie ook veel veerkracht bij ouders. Thuis spreken ze meerdere talen met hun kinderen. Ze participeren op hun eigen manier aan de samenleving, laten zich niet dicteren, stellen kritische vragen, stimuleren hun kinderen, gaan het gesprek aan met de school. Ze formuleren creatieve antwoorden en bereiden hun kinderen succesvol voor op de complexe realiteit van onze samenleving.

In mijn onderzoek maak ik die verhalen meer zichtbaar. Een ouder vertelde me over de school die een grootouderfeest organiseerde. De stoelen van grootouders die niet hier wonen, blijven leeg. Daarom stelde deze ouder aan de school voor om ooms of tantes uit te nodigen. De school vond dat een fantastisch idee.
Is ook de school een onmisbare partner in de strijd tegen racisme?
Birsen Taspinar: Ik zie scholen zoeken naar verbinding. Maar ze staan daar nog te vaak alleen in. Zij hebben meer professionele ondersteuning nodig bij het zoeken naar antwoorden op dagelijkse misverstanden, wrevel en onbegrip binnen de schoolgemeenschap.

Er zijn scholen die erin slagen om aan kinderen de complexiteit van de samenleving te tonen. Ze laten zien hoe je vanuit wederzijds respect goede antwoorden kan vinden. Alle kinderen slagen dat op in hun rugzakje en dat versterkt hun veerkracht. Soms zie je dan stille kinderen die plots de ruimte nemen om uitgebreid te vertellen.

Klinkt mooi, maar het blijven druppels op een hete plaat.
Birsen Taspinar: Een racistische uithaal van één persoon kan enorme negatieve effecten hebben. Maar ook het omgekeerde is waar: de kleuterleider die verschillen omarmt en kordaat reageert bij racistische incidenten, heeft een enorme impact op het leven van mensen die vooral onbegrip en verwerping ervaren.

'In het leven van een kind kan één leerkracht het verschil maken.'

In het leven van een kind kan één leerkracht het verschil maken en stenen verleggen in de rivier. Mensen maken het verschil, niet structuren.
Je mag dan verwachten dat sociale professionals racisme bannen uit hun praktijk.
Birsen Taspinar: Absoluut. Alleen staat mijn consultatieruimte bol van getuigenissen over welzijns- en gezondheidsdiensten die zich racistisch uitlaten ten aanzien van mensen met migratieroots: OCMW's, ziekenhuizen, centra voor leerlingenbegeleiding...

Er zijn zeker medewerkers die op een positieve manier het verschil maken, maar ik ken ook sociale professionals die, onbedoeld of niet, mensen met een andere kleur verder wegduwen in het moeras. Een cliënte die haar baarmoeder moest laten verwijderen, kreeg van de hulpverlener het antwoord dat dit niet zo erg is want ze toch al met meer dan genoeg zijn.

Ik ervaarde ook zelf vormen van racisme op de werkvloer. Om te voorkomen dat mijn collega's racistische 'grapjes' over mijn cliënten zouden maken, maakte ik ze op den duur zelf. Zo probeerde ik mijn werksituatie onder controle te houden. Maar met zo'n trucjes kwets je vooral jezelf en laat je het probleem onaangeroerd. Want als jij daarover grapjes mag maken, dan mag iedereen dat.
Sociaal werk is een weerspiegeling van de samenleving?
Birsen Taspinar: De kerntaak van al die organisaties is om ten dienste te staan van mensen, ook mensen met migratieroots. Dat staat haaks op het tolereren van uitsluiting en vernedering. De bewustwording rond de effecten van racisme moet ook binnen het sociale werkveld aangescherpt worden. Zolang dat niet gebeurt, klinken grote woorden als cultuursensitief werken, hol.

Ik mis elke sense of urgency. We moeten sociale professionals wijzen op de gevolgen van hun woorden en daden op de werkvloer. Directies moeten ter verantwoording geroepen worden als blijkt dat ze bijvoorbeeld geen hoofddoeken in hun teams wensen.
Als een medewerker zich racistisch uitlaat tegenover een collega of cliënt, moet dan een ontslag volgen?
Birsen Taspinar: Uiteraard moet er een krachtige boodschap gegeven worden aan de samenleving en de persoon die zo'n uitspraken doet. Een harde aanpak toont dat we als samenleving niet dulden dat racisme groeit en bloeit in leraarskamers, op het openbaar vervoer of in welzijnsorganisaties.

Het is goed dat niet alleen individuele slachtoffers, maar ook werkgevers of mensenrechtenorganisaties die strijd voeren. Te vaak krijgen slachtoffers de verantwoordelijkheid om te reageren. Dat is onrechtvaardig.

Maar of zo'n harde, juridische aanpak van racisme een doorbraak zal forceren? Ik weet het niet. De uitdaging is vooral om in die relaties tussen mensen vooruitgang te boeken. Welke impact zou een ontslag van sportjournalist Eddy Demarez hebben op de manier waarop aan de keukentafel of de toog gesproken wordt over gendergelijkheid?

Al zie ik dagelijks de verwoestende gevolgen van racisme, toch blijf ik kiezen voor verbinding. Naast juridische wapens, hebben we daarom een open gesprek nodig over ervaringen, feiten en gevoelens. Anders zal het debat verder polariseren.
Dit interview verscheen eerder op sociaal.net

# data[].attributes.attachment_link.title
Psychologe Birsen Taspinar: 'Racisme laat bij elk slachtoffer een wonde achter die verzorgd moet worden'

# data[].attributes.attachment_link.description
Psychologe Birsen Taspinar begeleidt mensen met trauma's. Veel patiënten vertellen haar over de diepe wonden van racisme. Die ziet ze ook als onderzoekster, wanneer ze ouders met migratieroots bevraagt over racisme en discriminatie. 'Ik heb wel eens het gevoel dat ik vecht tegen de bierkaai.'

# data[].attributes.headline
Book White Fragility: a critical take on it. 

# data[].attributes.subject
Book White Fragility: a critical take on it. 

# data[].attributes.attachment_link.title
The Dehumanizing Condescension of ‘White Fragility’

# data[].attributes.attachment_link.description
The popular book aims to combat racism but talks down to Black people.

# data[].attributes.headline
Vakantielectuur nodig? Boektip van Elke Van de Moortel

# data[].attributes.subject
Vakantielectuur nodig? Boektip van Elke Van de Moortel

# data[].attributes.attachment_link.description
Discover and share books you love on Goodreads.

# data[].attributes.attachment_link.description
Kies zelf de thema's en regio's waarover je van UCOS een nieuwsbrief wilt ontvangen!

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Enkele weken geleden schreven wij een kritisch stuk over onderwijsdoelen, dat op dit forum verscheen en op de site van de Vereniging Vlaamse Lerarenopleiders (VELOV). We pleitten ervoor om literatuur te gebruiken als ingang om met leerlingen te werken rond hun wereld- en mensbeeld. In dit blogbericht gaan we daar concreter op in.

We schrijven 1996 of 1997, in volle adolescentie. Zowat heel de plaatselijke jeugdbibliotheek had ik uitgelezen. De volwassenenafdeling was nog verboden terrein voor deze boekenwurm: daar rondsnuisteren, mocht niet van sommige plaatselijke bibliotheekmedewerkers, laat staan een boek ontlenen. Gelukkig zorgden mijn ouders - mogelijk onbedoeld - voor het nodige leesvoer: tijdens de gestolen momenten vlak na school, wanneer er verder niemand thuis was, verslond ik stiekem de door hen ontleende boeken. Gretig las ik ze, al zittend onder de keukentafel, met boven mij de boekenstapel om het exemplaar in kwestie snel terug te leggen en vooral niet betrapt te worden. Inkijk krijgen in anderen hun leven zorgde voor nog meer spanning. Een van de boeken die ik me tot op vandaag herinner, is Ik wil rode rozen op mijn graf, van Markus Commerçon. Ik dook mee in het leven van de man in kwestie, zijn jeugd, zijn leven als homo, het leven met aids. Net die onbekendheid lokte tal van gedachten, ideeën en reflecties uit. Vooral: het opende een andere blik op de wereld, het leven, existentiële vragen. En toch..., het is niet meteen het boek dat de boekenlijst van de secundaire school haalt, laat staan dat het een aantrekkelijke titel draagt...

Els

De leerlingen en boeken van vandaag

Plaats Leerschool van Tara Westover alvast op jouw literatuurlijst. In haar autobiografie beschrijft ze haar jeugd in een problematische gezinssituatie, ergens in het hol van het Amerikaanse Pluto. Het weinige thuisonderwijs dat ze geniet, reflecteert het extremistische gedachtengoed van haar vader. Zich bevrijden van dit juk en het met vallen en opstaan ontgroeien, vormt de rode draad.

Je verwacht misschien dat we de jongeren die vandaag de schoolbanken in Vlaanderen en Nederland bevolken een andere spiegel willen voorhouden, want Tara's leefwereld is zo bizar dat andere Mormoonse meisjes in Idaho zelfs grote ogen trekken.

Maar neen, want het werkt net omgekeerd. De 'vreemde' wereld die de lezer leert kennen, bevrijdt hem van de oppervlakkige herkenning en het snelle oordeel. Het is net onmogelijk om het verhaal als bekend te etiketteren en het zelf in te vullen. Mocht Tara met beide voeten in de lagelandenklei staan, haar familie hier tot een minderheid behoren of dysfunctioneel zijn door - zeer stereotiep - bijvoorbeeld het alcoholisme van de vader, dan zou de lezer in de verleiding komen om zijn sluimerende vooroordelen ten overstaan van bepaalde groepen erin bevestigd te zien en met het verhaal aan de haal gaan. Dat kan dus niet bij dit boek.

Naast dat quasi onherkenbare in het oog springende vreemde leven komt het impliciete universele ook aan bod in het boek. Tara heeft ouders en broers die op hun manier van haar houden. Bovendien wil Tara eerst leeftijdsgenoten ontmoeten, later leren hoe de wereld er uitziet en er dan een eigen leven in opbouwen. Hoewel het hobbelige pad er naartoe uniek is, kan je als lezer de wegen van haar hart en verstand volgen. Net daar ligt de identiteitsvormende waarde: Tara nodigt te lezer uit om vragen stellen en zichzelf in vraag te stellen. Waar wil ik voor gaan? Wat ben ik bereid om op te geven voor mijn droom? Bij wie kan ik steun vinden om de hindernissen op mijn pad op te ruimen of wie wil ik steun bieden?

Wij lazen Educated, de Engelstalige pocketversie van deze bestseller. Deze bevat pagina's met citaten uit lovende recensies en commentaren van beroemde Amerikanen. In functie van ons pedagogisch doel voegt hun lezing een extra dimensie toe, namelijk dat dit boek gaat over een samenleving. Hoe andere Amerikanen en wijzelf de interactie tussen de sleutelpersonages en de samenleving lezen en interpreteren, is an sich heel leerrijk. Is er überhaupt sprake van een samenleving of niet meer dan een groot maatschappelijk decor waarin het dramatische leven van het hoofdpersonage en enkele familieleden zich afspeelt? Maakt Tara het dankzij of ondanks die samenleving? Is Tara's verhaal het bewijs dat talent maal doorzetting succes garandeert, of lezen we tussen de lijnen het omgekeerde, namelijk dat ook een bijzonder getalenteerd persoon met veel doorzettingsvermogen veroordeeld is tot de situatie waarin hij of zij opgroeit en er slechts uitzonderlijk aan kan ontsnappen dankzij een serie van toevalligheden of van juiste mensen die op cruciale momenten het pad kruisen? Lezen we een heldenepos, het verhaal van een door goede mensen geredde persoon of lezen we de blindheid en doofheid van overheidsdiensten die ontiegelijk lang in gebreke blijven door de niet-registratie van sociale, medische, onderwijskundige en andere alarmsignalen?

De rijkdom van de leegte

Westover beschrijft enkel haar leven, wat ze daarbij denkt en voelt, apolitiek en wars van referenties naar grote kaders zoals mensenrechten en burgerschap. Leerlingen kunnen haar verhaal spontaan vanuit hun persoonlijke of ideologische interpretatiekaders duiden, net zoals de commentatoren, recensenten en wij dat doen. Lezers vormen zich een eigen mening over Tara's keuzes, die van anderen rondom haar, alsook over de overheid en de samenleving. Tegelijkertijd kunnen leerlingen zichzelf en hun actuele context een spiegel voorhouden dankzij dergelijk boek, waarbij leraren dan weer andere kaders kunnen aanreiken om te contrasteren. Als de leerlingen het zelf niet spontaan benoemen, zijn verwijzingen naar mensenrechten, inclusief het recht op onderwijs en (on)gelijkheid zeker op hun plaats. Zo komen we zoetjesaan bij het benoemen van hun achterliggende impliciete wereld- en mensbeeld.

Die kaders kan de leraar meteen aanbrengen, op het gevaar af sommige leerlingen daarmee hun leesgoesting te ontnemen. Deze concepten in een latere fase aanreiken, kan ook, al dan niet door middel van didactische werkvormen zoals een stellingenspel. Door te faseren en aan verschillende boeken andere kaders te koppelen, brengt de leraar meerdere perspectieven in beeld. Die niet-invulling is met andere woorden pedagogisch waardevol in functie van reflectie over het eigen interpretatiekader, de eigen positie en toekomst.

Ik daarentegen ben niet als lettervreter geboren. Boeken las ik omdat het moest voor school, en zelfs dat was relatief. In de vroeger jaren '80 van vorige eeuw kon je geen boekrecensies vinden op het internet, maar je kon ze wel schrijven op basis van het begin, het einde en de flaptekst. De goesting om te lezen begon op de dag dat mijn leraar Nederlands in het derde jaar van het voortgezet onderwijs haar pagina's lange, gestencilde boekenlijst uitdeelde en toelichtte. Ik hoorde tientallen redenen om het ene na het andere boek te lezen. Ik moest er maar drie lezen maar had er zeker tien aangekruist. In mijn geval was er sprake van l'embarras du choix en ik repte me zowaar naar de bibliotheek om meteen enkele boeken weg te kapen. Die avond lag Heinrich Böll op mijn nachtkastje: Biljarten om half 10, die titel alleen al. Ik werd voorgoed door het letterenvirus besmet. De boeken die me werkelijk gevormd hebben, volgden pas later. Maar, ik weet niet of het ooit zover was gekomen zonder de passie die mevrouw Van de Cloot met ons deelde.

Johan

Wat als...?

Stel dat Tara bijvoorbeeld van Afrikaanse origine is, minder in het oog springt met haar talenten of als vluchteling haar ervaringen neerpent? Zou het dan ook zo'n bestseller zijn? Zouden we dan even hard meeleven, verontwaardiging tonen en figuurlijk de barricades willen opspringen? Zouden we onze vingers evenzeer aflikken en het boek als een trein uitlezen?

Wie Dina Nayeri's non-fictieboek De ondankbare vluchteling leest na Educated stelt misschien dezelfde vragen. Nayeri beweert dat Amerikaanse immigratiediensten niet alleen tuk zijn op dramatiek maar ook op vluchtelingen waar ze potentiële Amerikaanse succesverhalen in waarnemen, met andere woorden mensen die ze kunnen 'redden'. Als we hoger genoemde commentaren over Educated lezen, dan kan Nayeri wel eens gelijk hebben. De strijdlust van Tara om haar meelijwekkende situatie te overstijgen, de weg naar het succes, haar moed en de redding door enkele weldoeners resoneren veel sterker dan waar ze op basis van haar menszijn normaal gezien automatisch recht op heeft. Niet-staatsburgers zoals vluchtelingen valt dat perspectief wellicht nog meer op, net vanwege de positie die ze toebedeeld krijgen. Het feit dat zij dit benoemen, wordt hen ongetwijfeld niet in dank afgenomen. Dat getuigt van weinig dankbaarheid, toch? Maar net die perspectieven zijn waardevol om de blik van leerlingen open te trekken, andere standpunten te verkennen, af te tasten en te overwegen, om zo het eigen verhaal vorm te geven.

Wereldbeeld of wereldbeelden?

We schrijven hierboven over wereld- en mensbeelden alsof het eenvoudige en door en door gekende concepten zijn. We hebben ze daarmee ook impliciet vereenvoudigd tot een persoonlijk begrip van onszelf, andere mensen en de wereld in zijn geheel. Volgens Apostel (2002) zoekt een wereldbeeld antwoorden op de vraag welke beelden van de mens, de maatschappij, de geschiedenis, het leven, de planeet aarde en het heelal passend zijn. Niet iedereen zal spontaan aan de geschiedenis en de kosmos denken wanneer hij voor de uitdaging staat om de samenhang tussen alles en iedereen te verwoorden.

Tara's vader heeft een heel uitgesproken wereldbeeld, een waarin God centraal staat als bron van alle leven en zin. Het lijkt goed mogelijk dat bepaalde andersgelovigen zich daar meer in herkennen dan het deel van de gedoopte Christenen bij ons die zichzelf inmiddels als randkerkelijk, agnost of ongelovig zouden definiëren. Tara zelf evolueert volgens de lezing van het boek naar een mensbeeld waarin de mens centraal staat. Als verschillende wereldbeelden een centrale tegenstelling omvatten, dan zullen deze voor haar eerder vrijheid versus onvrijheid of rijk tegenover arm zijn, dan geloof versus ongeloof of het eigene tegenover het vreemde. Vanuit die zogenaamde tegenstelling kunnen we niet alleen de personages in Educated bevragen, maar ook bepaalde commentatoren, onszelf of de vluchteling die we op het werk, als buur of via onze kinderen op school leren kennen. Ook valt de vraag te stellen hoe toekomstige vaders en moeders hun geloof kunnen matchen met de invulling van hun ouderschap en in welke mate de strijd of het streven van hun kinderen hen zal nopen tot bijsturing van hun wereldbeeld. Zo kunnen we nog even verdergaan.

Als je het bovenstaande herleest, merk je heel wat vraagtekens op. Boeken als basis voor de ontwikkeling van een mens- en wereldbeeld leidt vooral tot vragen. De zoektocht naar een antwoord - of net geen antwoord - draagt bij aan een open blik op de mens en de wereld waarin hij vertoeft, het oog hebben voor andere perspectieven en nodigt uit om de eigen standpunten verder te onderbouwen. Dit geeft de dynamische kant aan: een mens- en wereldbeeld is geen vaststaand gegeven. Mooi toch, dat boeken dit teweeg kunnen brengen?

Welke boeken hebben jou vroeger getriggerd? Welke genereren nu tot existentiële vragen? Welke literaire werken wil je met jouw leerlingen delen? In welke mate kunnen populaire boeken ook in dergelijk effect resulteren. Ook het samenstellen van een must read en de onderliggende motivatie om leerlingen te teasen, laat stilstaan bij het eigen perspectief - het persoonlijke mens- en wereldbeeld van de leraar - en de invloed daarvan op leerlingen.

Veel succes, gidsen, welk vak je ook geeft.

Apostel, Leo (2002). Wereldbeelden en ethische stelsels. Opstellen. Universiteit Gent. VUB Press - Brussel.

Nayeri, Dina (2019). De ondankbare vluchteling. Volt - Amsterdam.

Westover, Tara (2018). Educated. Windmill Books - London.
Els Tanghe lerarenopleider en onderzoeker, Universiteit Antwerpen Johan De Wilde, lerarenopleider en onderzoeker, Odisee

# data[].attributes.attachment_link.title
Schrijf je eigen verhaal, begin bij dat van een ander

# data[].attributes.attachment_link.description
Enkele weken geleden schreven wij een kritisch stuk over onderwijsdoelen, dat op dit forum verscheen en op de site van de Vereniging Vlaamse Lerarenopleiders (VELOV). We pleitten ervoor om literatuur te gebruiken als ingang om met leerlingen te werken rond hun wereld- en mensbeeld. In dit blogbericht gaan we daar concreter op in.

# data[].attributes.body
Based on a true story that gripped the country, When They See Us will chronicle the notorious case of five teenagers of color, labeled the Central Park Five, who were convicted of a rape they did not commit. The four part limited series will focus on the five teenagers from Harlem --

# data[].attributes.attachment_link.title
WHEN THEY SEE US Official Trailer (HD) Ava DuVernay Central Park Five Series

# data[].attributes.headline
Boekvoorstelling Els Hertogen 'van liefdadig naar rechtvaardig'

# data[].attributes.subject
Boekvoorstelling Els Hertogen 'van liefdadig naar rechtvaardig'

# data[].attributes.attachment_link.title
Boeklancering 'Van liefdadig naar rechtvaardig' | 11.11.11

# data[].attributes.attachment_link.description
Een inspirerende avond over de toekomst van internationale solidariteit met Els Hertogen (directeur 11.11.11). Koen Vanmechelen (beeldend kunstenaar), Amir Bachrouri (voorzitter Vlaamse Jeugdraad), Valerie Del Re (directeur Greenpeace), Nadia Nsayi (expert dekolonisatie), Lisette Ma Neza (slam poet) en Meryame Kitir (Minister van Ontwikkelingssamenwerking) en Xavier Taveirne (VRT-journalist en presentator).

# data[].attributes.headline
De vergeten slachtoffers van de wereldexpo

# data[].attributes.subject
De vergeten slachtoffers van de wereldexpo

# data[].attributes.body
Zeven Congolezen stierven in Antwerpen, waar ze tijdens de wereldexpo van 1894 werden tentoongesteld. Dat ze in een massagraf belandden, maakt bij jonge Afro-Belgen veel los. ‘Hun verhaal werd niet per ongeluk vergeten.’

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Elsewhere in this edition of the Sietar Europe Journal, Milton Bennett made an eloquent and passionate appeal on the intercultural community to take responsibility for the kind of future they are calling into life through their work. In order to build a more inclusive and equitable (global) society, I think the current time demands us to reflect on the pitfalls that come with using our main tool: culture. As we enter a new phase in the discussions of culture and interculturality with special attention for issues of power and privilege, I believe we need to acknowledge that in the current age, a singular focus on culture and cultural difference comes with a price. We can call this price 'culturalism': the phenomenon where people's behaviour and experience is understood exclusively through the prism of culture (especially when culture is related only to nationality, ethnicity and religion).

When Edward Hall founded the field of intercultural communication in the 1950s, the context for most intercultural encounters looked profoundly different than it does today. At the Foreign Service Institute where he developed his theories, Hall trained diplomats in preparation of their posting in other countries, where they faced the challenge of adaptation to those societies.[1] For decades, many theories of intercultural communication took this context as an (implicit) starting point. Building on the work of anthropologists like Franz Boas, they enabled and encouraged us to 'culturalize': to see social reality through a cultural lens and understand ourselves as cultural beings with a culturally constructed worldview that distinguished us from others. In a time where most were oblivious to the impact of culture beyond art and architecture, this was a very timely and necessary insight.

Fast forward to the present where the context for what we call intercultural encounters has quite drastically changed. We now live in a globalized world where migration flows created 'superdiverse' societies, with a multitude of different ethnic communities that within themselves host different generations, socio-economic positions and lifestyles.[2] Multinational companies often employ people from dozens of nationalities, whom have often lived in different countries and continents. And the internet has created a state of 'hyperconnectivity'[3] that makes it possible to get or stay in touch with people and developments across the globe. This means that the focus of intercultural competence and development is not necessarily to adapt to another context, but rather to successfully communicate and interact across a myriad of differences in often changing settings.

Instead of a focus on understanding culture as such, this creates a need to understand the dynamics of intercultural interactions. With all the conceptual discussions on culture of late, many seem to agree that culture is a very complex, fuzzy and changeable entity, with ambiguous predictive power on the level of individuals. But in addition, it is important that we recognize that no matter how far we stretch the concept, there can be factors at play in interactions that are not covered by 'culture'. When we stop focusing exclusively on culture as such, and focus instead on interactions between people from different cultural (in practice often: ethnic, national or religious) groups, this opens up the space to recognize that culture is only one possible factor among other factors in those interactions.

Whereas cultural knowledge and cultural awareness can still be helpful to decentralize one's own worldview and counteract ethnocentrism, an exclusive and all-encompassing focus on culture to understand others can lead to several problems:

· Other possibly relevant identities that the people in question may have are overlooked. A conflict between a teacher and student with different ethnic backgrounds can be the result of a generational difference rather than ethnicity. The distrust of a social worker's client can be due to her residence status as an asylum seeker, rather than a cultural disposition from her national culture.

· A focus on the difference in cultural identity can then also rob people of the opportunity to find similarities in other identities, whereas these are essential to build trust, counteract in-out group mechanisms and manage conflict. Two neighbours with different national or ethnic backgrounds could then potentially connect around the fact that they both support the same football team.

· People can take cultural arguments -by others or themselves- at face value, e.g. 'That's just part of their culture' or 'That's just how we do things in our culture', without requesting or giving further clarification or personal evaluation of a habit or perspective. This becomes particularly problematic in the case of ethical value conflicts about e.g., gender norms or physical integrity.

· Only cultural explanations for people's behaviour are used, and other factors e.g. psychological, organizational, legal, political or societal factors are ignored. In particular, the impact of inequalities in power and privilege on people's diverging experiences are overlooked.

· People might feel incompetent due to lack of knowledge about the other person's culture, fearing that they might do or say something wrong or be unable to communicate without sufficient knowledge about the other person's culture. This could even discourage people from making contact across cultural boundaries, as this is presented as something highly complex and challenging.

· People may mistakenly define the other person and their identity based on their nationality, ethnicity or religion and assume they know things about them on this basis, limiting the other person's self-presentation and expression. In today's globalized world, people's identities have become increasingly complex and unpredictable.

· Finally, this culturalistic focus can unwillingly contribute to what the Dutch sociologist Willem Schinkel calls 'culturism'[4], a discourse that legitimizes inequality on the basis of supposed cultural differences. When people are first and foremost portrayed as members of cultures that are seen as static and homogeneous, it becomes easy to argue that this makes them incompatible with the dominant culture and that a disadvantaged societal or global position is per definition the result of an unwillingness or inability to 'adapt'. To create a more inclusive and equitable future, we need to reject and counteract these discourses, and avoid giving them credibility.

To avoid the pitfalls of culturalism, our focus should be on the meeting not of cultures, but of people. This does not mean a regression into what Milton Bennett calls the 'minimization phase' of intercultural sensitivity, where human similarity alone is rendered sufficient for effective communication. But instead of portraying intercultural interactions as something extremely particular, we should emphasize how interculturality has become a characteristic of a very high proportion of interactions (although in different ways and degrees). Our contribution is then perhaps no longer making people aware of culture as such, but to make theirunderstanding of culture more sophisticated, complex, and contextual- as well as able to recognize that not everything is about culture. This means that aside from an understanding of culture, it is helpful to learn how aspects of language (command), psychology (in out groups, bias, identity), sociology (regarding e.g. migration and inequality), (geo)politics and interethnic and international relations impact interactions.

In addition to Milton Bennett's call to recognize our own agency as interculturalists in shaping possible futures regarding interculturality, we can consider to have the same obligation towards our trainees, readers and students. A culturalistic approach runs the risk of painting a deterministic picture of people's cultural identities and encompassing ideas, habits, positions and conflicts. Instead, we can encourage people to recognize their own agency, on whatever level, to imagine, negotiate and exchange their cultures and identities in ways that lead to more inclusive and compassionate outcomes.
Arjan Verdooren is a lecturer in communication at the University of Gothenburg, an intercultural trainer and the co-author (with Edwin Hoffman) of 'Diversity Competence. Cultures Don't Meet, People Do.'
This article was previously published in the March 2021 edition of the SIETAR Europa Journal.
References
Rogers, E., Hart, W., and Miike, Y. (2002). Edward T. Hall and The History of Intercultural Communication: the United States and Japan. Keio Communication Review 24.

2. Vertovec, S. (2007). Super-diversity and its implications. Ethnic and Racial Studies,30(6), 1024-1054.

3. Wellman, B. (2001). Physical Place and Cyber Place: The Rise of Networked Individualism. International Journal of Urban and Regional Research 25 (2): 227-252.

4. Schinkel, W. (2013). The imagination of 'society' in measurements of immigrant integration. Ethnic and Racial Studies, 36(7), 1142-1161.

# data[].attributes.attachment_link.description
Elsewhere in this edition of the Sietar Europe Journal, Milton Bennett made an eloquent and passionate appeal on the intercultural community to take responsibility for the kind of future they are calling into life through their work. In order to build a more inclusive and equitable (global) society,

# data[].attributes.body
75 jaar lang was Congo een Belgische kolonie. Audiomaker Eva Droogmans probeert dat turbulente verleden te reconstrueren aan de hand van de herinneringen van Limburgse kolonisten en uitgeweken Congolezen. Ze leggen elk vanuit hun eigen ervaringen een stukje van de puzzel.

Luister naar het verhaal van Lucien Bertens. Je kan de tweede aflevering beluisteren via www.bacongolimburg.be/podcast en via je favoriete podcast-app!

# data[].attributes.body
https://www.vrt.be/vrtnws/nl/2021/04/25/zalmroze-de-enige-huidskleur-diversiteit-in-de-potlodendoos-goe/?deliveryName=DM122711

# data[].attributes.headline
Enciclopédia negra haalt zwarte Braziliaanse helden uit de schaduw

# data[].attributes.subject
Enciclopédia negra haalt zwarte Braziliaanse helden uit de schaduw

# data[].attributes.attachment_link.title
Enciclopédia negra haalt zwarte Braziliaanse helden uit de ... - De Standaard

# data[].attributes.body
De kolonisatie heeft een grote invloed nagelaten op veel Afrikaanse spullen, tradities en gebruiken. Dat geldt ook voor de Afrikaanse textielcultuur. De kans is groot dat de traditionele Afrikaanse stof zoals wij die kennen, eigenlijk in Nederland wordt geproduceerd. Deze #SundayRead  is een interview met antropoloog Stella Nyanchama Okemwa. Zij verbleef meer dan een jaar in Kenia om deze stoffen - en de symbolen en verhalen die erachter schuilgaan - te bestuderen.

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
"Wax staat symbool voor de kolonisatie van Afrikaanse stoffen."

"Het is bedroevend om te zien hoe witte mensen gefascineerd raken door onze stoffen. Plots willen ze het belang en de waarde van de Afrikaanse textielcultuur bespreken. Alsof we die zelf nog niet kennen."

"Auteursrecht gaat over macht en berooft Afrika van haar eigen creaties."

# data[].attributes.attachment_link.title
Hoe de Afrikaanse textieltradities verweven raakten met (neo)kolonisatie

# data[].attributes.attachment_link.description
"Wax staat symbool voor de kolonisatie van Afrikaanse stoffen." "Het is bedroevend om te zien hoe witte mensen gefascineerd raken door onze stoffen. Plots willen ze het belang en de waarde van de Afrikaanse textielcultuur bespreken. Alsof we die zelf nog niet kennen." "Auteursrecht gaat over macht en berooft Afrika van haar eigen creaties."

# data[].attributes.headline
Wat is dekolonisatie? Nozizwe Dube legt uit

# data[].attributes.subject
Wat is dekolonisatie? Nozizwe Dube legt uit

# data[].attributes.attachment_link.title
Wat is dekolonisatie? Nozizwe Dube legt uit

# data[].attributes.attachment_link.title
Sofagesprek 'Hoe (post)koloniaal zijn onze taal, media en cultuur?'

# data[].attributes.attachment_link.description
Art event in Hasselt, Belgium by Avansa Limburg and 3 others on Thursday, March 25 2021 with 272 people interested and 77 people going. 8 posts in the...

# data[].attributes.headline
BOEKTIP: Amanda Gorman 'The hill we climb' - an inaugural poem for the country

# data[].attributes.subject
BOEKTIP: Amanda Gorman 'The hill we climb' - an inaugural poem for the country

# data[].attributes.headline
Boektips prentenboeken - collega Saar Steverlinck

# data[].attributes.subject
Boektips prentenboeken - collega Saar Steverlinck

# data[].attributes.body
Inclusie, gendergelijkheid, representatie
De prinses die alles had … zelfs genoeg van haar ridder – Mario De Koninck
Lou op weg naar school – Kathleen Amant
Lou in het ziekenhuis – Kathleen Amant
Later word ik … De beroepengids voor kleuters – Marianne Busser en Ron Schröder
Samen hier – Oliver Jeffers
Ada Dapper, wetenschapper – Andrea Beaty
Lotjes zorg – Tom Perceval
Mika maakt vrienden – Tom Perceval
Tram BXL – Marjolein Pottie
Held op sokken – Bette Westera
Slim zijn is wel duizend dingen – Davina Bell
Grote jongens huilen wel – Jonty Howley
Het meisje met twee vaders – Mel Elliott
Als ik een dinosaurus had – Alex Barrow
Wat is er met jou gebeurd? – Karen George
Alles over vrienden – Felicity Brooks
Koen kan niet kiezen – Nicola Slater
Heb jij misschien olifant gezien? – David Barrow
Prinses Arabella (reeks) – Mylo Freeman
Elke dag iemand anders – Jef Aerts
Marie Curie (van klein tot groots – Frau Isa

Vluchteling

Onderweg – Francesca Sanna
Mercy, zo heet ik – Madame Monsieur
Migranten – Issa Watanabe
Krokodil op weg naar beter – Yoeri Slegers

Anti-racisme, diversiteit, multi-culturaliteit
Waar is mijn noedelsoep? – Reza & Chee-Han Kartosen-Wong
Duizend-en-één paarse djellaba’s – Lisa Boersen
Wereldkinderen – Tom Adams
Rosa Parks (reeks van klein tot groots) – Lisbeth Kaiser
Brown girl magic – Dalilla Hermans
Mijn haar – Hannah Lee
Ik ben bruin – Ashok Banker

# data[].attributes.headline
More than peach project: crayons to raise diversity awareness 

# data[].attributes.subject
More than peach project: crayons to raise diversity awareness 

# data[].attributes.attachment_link.title
'More than Peach': Using crayons to raise diversity awareness

# data[].attributes.body
3 Examples of Implicit Bias & What You Can Do About It

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
We all have implicit bias, and it's keeping us all from creating a truly inclusive workplace.

Implicit, or unconscious, bias refers to the attitudes or stereotypes that affect our understanding, actions, and decisions in an unconscious manner. We all make assessments involuntarily, or outside of our intentional control, and those assessments affect our behavior.

For example, this Harvard study found "whitened" resumes fare much better in the application process than those that include ethnic information, even when qualifications are identical. In other words, we assess resumes in ways we don't even realize, and those assessments play a big role in whom we call back.

Fortunately for survival, but unfortunately for our equity initiatives, our brains are wired to process information quickly and we always reach a conclusion regardless of whether there is enough or contradicting information.

Research hasn't found that we can eliminate bias, but we can minimize it through vigilance in self-awareness and education.

To that end, here are three types of bias and what you can do about them:

CONFIRMATION BIAS. We seek out information and draw conclusions that confirm our existing beliefs. As the Harvard study points out, we form opinions of candidates based on inconsequential attributes like their name, or school, or geography, and more. Everything you see on the resume will then serve to confirm that opinion, and during any interactions with the candidate you will seek to confirm that opinion.

What you can do. Locate an accountability buddy and promise to help each other stay in check. During the recruiting process, for example, talk about the resumes you've received and what you see in them. Your buddy can talk through your assumptions with you and help you identify where your biases are hurting candidates.

FUNDAMENTAL ATTRIBUTION ERROR. We generally blame context for our own failures and blame people or characteristics for their own failures. If you lose out on a promotion you might believe it's because of the manager who doesn't like you. When others lose out on promotions you might believe it's that big mistake they made or their poor-quality work. However, minorities lose out on promotions all the time and indeed, it's often because of context (i.e., systemic and subtle discrimination so engrained we don't even know it's there).

What you can do. Check yourself when you or others fail. Whenever you make a mistake at work - and when others make a mistake at work - journal about it. Write out what happened, what part the context played, and what part you or they played in the issue. The benefit to this is two-fold: You will notice patterns in your thinking so that you can minimize your bias over time, and you will be able to hold yourself accountable for better blaming. (Wait, that sounded bad, but you know what I mean.)

COGNITIVE DISSONANCE occurs when our actions and thoughts don't match up. The result is that we seek consistency by either adjusting our actions or our thoughts to bring them back in balance. These days we're being told that our actions suppress minorities, but most of us see ourselves as fair, open-minded, and empathetic. Our actions and thoughts don't appear to align, and we're all experiencing cognitive dissonance.

What you can do. Get comfortable with uncomfortable so that you can make a difference. If you are really focused on inclusivity, are you getting down into the uncomfortable stuff? Are you having hard conversations with people of color, with white people, with all the groups that make up your diverse workforce? If you're not uncomfortable right now, you've got more work to do on inclusivity and equity.
To be a true ally, upstander, and crusader for equity, you must be aware of your biases and work hard on minimizing them.
The good news is that we have a webinar coming up to help. Allyship Begins with Recognizing and Minimizing Implicit Bias i s on July 23 at 10 am Pacific, and you can register here.

Learn more about biases and how to minimize them, and learn some simple but high-impact tools for being an ally.

Reserve your spot before we're out of them!

Sincerely,

Catherine and the Civility Partners Team

P.S. Attend live and get a list of 16 ways - or short scripts - to speak up against microaggressions, incivility, and even bullying or harassment.

# data[].attributes.attachment_link.title
3 Examples of Implicit Bias & What You Can Do About It - Civility Partners

# data[].attributes.attachment_link.description
Facebook0Tweet0Pin0LinkedIn0Email0 We all have implicit bias, and it's keeping us all from creating a truly inclusive workplace. Implicit, or unconscious, bias refers to the attitudes or stereotypes that affect our understanding, actions, and decisions in an unconscious manner. We all make assessments involuntarily, or outside of our intentional control, and those assessments affect our behavior.

# data[].attributes.headline
Touché - Melat Gebeyaw NigussieMelat Gebeyaw Nigussie is sinds kort de nieuwe directeur van de Beursschouwburg. Toen ze als studente van Leuven naar Brussel verhuisde werd de activiste in haar wakker. Teveel van haar afro-europese leeftijdsgenoten voelen zich niet thuis in het land waar ze opgroeien en daar wil ze iets aan doen. Het thema van de internationale vrouwendag ‘Invloed met impact’ is voor haar een extra stimulans. Maar hoe moet het verder? Wat raakt haar het meest tijdens deze ‘Black History Month’? En waar ziet ze zichzelf over tien jaar?

# data[].attributes.subject
Touché - Melat Gebeyaw NigussieMelat Gebeyaw Nigussie is sinds kort de nieuwe directeur van de Beursschouwburg. Toen ze als studente van Leuven naar Brussel verhuisde werd de activiste in haar wakker. Teveel van haar afro-europese leeftijdsgenoten voelen zich niet thuis in het land waar ze opgroeien en daar wil ze iets aan doen. Het thema van de internationale vrouwendag ‘Invloed met impact’ is voor haar een extra stimulans. Maar hoe moet het verder? Wat raakt haar het meest tijdens deze ‘Black History Month’? En waar ziet ze zichzelf over tien jaar?

# data[].attributes.body
Podcast van Radio 1: Touché

# data[].attributes.attachment_link.title
Lezing Racisme: over wonden en veerkracht (online)

# data[].attributes.attachment_link.description
Home event by docAtlas on Thursday, June 3 2021

# data[].attributes.headline
Kijktip: Amend 'the fight for America' - Netflix

# data[].attributes.subject
Kijktip: Amend 'the fight for America' - Netflix

# data[].attributes.attachment_link.title
Amend: The Fight for America | Official Trailer | Netflix

# data[].attributes.body
Vierdelige documentairereeks waarin Hollywoodicoon en mensenrechtenactivist Samuel L. Jackson het verhaal vertelt van 400 jaar mensenhandel, toen miljoenen tot slaaf gemaakte Afrikanen naar Amerika werden verscheept.

# data[].attributes.attachment_link.description
Vierdelige documentairereeks waarin Hollywoodicoon en mensenrechtenactivist Samuel L. Jackson het verhaal vertelt van 400 jaar mensenhandel, toen miljoenen tot slaaf gemaakte Afrikanen naar Amerika werden verscheept. Bekijk alle afleveringen van Enslaved with Samuel L Jackson met VRT NU via de site of app.

# data[].attributes.body
TEDxFlanders talk “Decoloniser” door Olivia U. Rutazibwa:

# data[].attributes.attachment_link.title
TEDxFlanders - Olivia U. Rutazibwa - Decoloniser

# data[].attributes.body
NEMI: het interculturele lessenpakket. Cultureel bewustzijn stimuleren via Nederlandstalige migrantenliteratuur in de tweede graad aso

# data[].attributes.body
Anne Martens - fijn idee Anne!

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
In aflevering 1 is de hoofdvraag: welke rol heeft de Japanse bezetting gespeeld bij het ontwaken van een revolutionair vuur bij de Indonesische bevolking?

Van Reybrouck begint zijn veldwerk in Indonesië en spreekt getuigen op Java en op de Molukken. Hij reist naar Japan, op zoek naar de laatste levende Japanse soldaten die erbij waren tussen '42 en '45.

Het leidt tot onverwachte Tinder-contacten en tot het enthousiaste verhaal van een soldaat die zich Java herinnert als het paradijs op aarde.

# data[].attributes.attachment_link.title
Revolutie in Indonesië - Aflevering 1 (Seizoen 1)

# data[].attributes.attachment_link.description
In aflevering 1 is de hoofdvraag: welke rol heeft de Japanse bezetting gespeeld bij het ontwaken van een revolutionair vuur bij de Indonesische bevolking? Van Reybrouck begint zijn veldwerk in Indonesië en spreekt getuigen op Java en op de Molukken. Hij reist naar Japan, op zoek naar de laatste levende Japanse soldaten die erbij waren tussen '42 en '45.

# data[].attributes.headline
Jeugdliteratuur door de lens van etnisch-culturele diversiteit. 

# data[].attributes.subject
Jeugdliteratuur door de lens van etnisch-culturele diversiteit. 

# data[].attributes.body
Vijfdelige docureeks van Phara de Aguirre. Hoe zou het nog zijn met de mensen die in 2015, tijdens de grote Europese asielcrisis, in ons land asiel hebben aangevraagd? Zeer mooie reeks! Als je een keuze moet/wil maken, kies dan voor aflevering 2!

# data[].attributes.attachment_link.description
Vijfdelige docureeks van Phara de Aguirre. Hoe zou het nog zijn met de mensen die in 2015, tijdens de grote Europese asielcrisis, in ons land asiel hebben aangevraagd? Bekijk alle afleveringen van Vijf Jaar hier met VRT NU via de site of app.

# data[].attributes.body
Combining archival footage with testimony from activists and scholars, director Ava DuVernay's examination of the U.S. prison system looks at how the country's history of racial inequality drives the high rate of incarceration in America.

This piercing, Oscar-nominated film won Best Documentary at the Emmys, the BAFTAs and the NAACP Image Awards.

# data[].attributes.body
Branche is een zesjarig Macedonisch jongetje dat nog maar net in Nederland is toegekomen, wanneer hij in de klas van juf Kiet belandt. Hij wil dolgraag een vriend in zijn nieuwe omgeving. Een opgave die niet zo eenvoudig blijkt. Zo leert hij de Syrische Ayham kennen en groeit er een vriendschap ondanks de taalbarrière. Maar dan verdwijnt Ayham plotseling van school. De makers geven geen verklaringen of antwoorden, want die zijn er ook niet in het leven van Branche. Deze krachtige aanpak brengt de thematiek van vluchtelingen en de gelinkte maatschappelijke discussies terug naar het verhaal van een kind. Teder en emotioneel.

# data[].attributes.attachment_link.description
Bekijk hier de trailer: Branche is een zesjarig Macedonisch jongetje dat nog maar net in Nederland is toegekomen, wanneer hij in de klas van juf Kiet belandt. Hij wil dolgraag een vriend in zijn nieuwe omgeving. Een opgave die niet zo eenvoudig blijkt.

# data[].attributes.body
In de prachtige bossen in het noordwesten van Amerika heeft Ben (Viggo Mortensen) zijn ideale wereld geschapen. Een perfecte plek voor zijn zes kinderen, ver weg van de hectiek en de sociale druk van het hedendaagse bestaan. De kinderen studeren en leren jagen. Het leven is puur en overzichtelijk. Tot een dramatische gebeurtenis het gezin doet besluiten de confrontatie met de buitenwereld aan te gaan. Met zowel heftige als hilarische gevolgen…

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
In de prachtige bossen in het noordwesten van Amerika heeft Ben (Viggo Mortensen) zijn ideale wereld geschapen. Een perfecte plek voor zijn zes kinderen, ver weg van de hectiek en de sociale druk van het hedendaagse bestaan. De kinderen studeren en leren jagen. Het leven is puur en overzichtelijk. Tot een dramatische gebeurtenis het gezin doet besluiten de confrontatie met de buitenwereld aan te gaan. Met zowel heftige als hilarische gevolgen...

Niet alleen Mortensen maakt grote indruk, maar ook de kinderen zijn stuk voor stuk verbluffende acteurs. Matt Ross won de prijs voor Beste Regisseur in het programma 'Un Certain Regard' van het Filmfestival van Cannes.

Filminfo

Regie: Matt Ross

Cast: Viggo Mortensen, Kathryn Hahn, Missi Pyle, Steve Zahn, Erin Moriarty, Frank Langella

Genre: Drama

Lengte: 118 minuten

Land: Verenigde Staten

Jaar: 2015

Releasedatum bioscoop: 01-09-2016

Releasedatum DVD: 17-02-2017

Releasedatum VOD: 17-02-2017

Bekijk
trailer

Regie

Matt Ross

De pers over Captain Fantastic

'Grappig, eigenzinnig en hartverwarmend'
- de Volkskrant

'Captain Fantastic' behoort tot de origineelste Amerikaanse producties van het lopende filmjaar'
'Ben - met geweldige bravoure gespeeld door Viggo Mortensen'
'Grandioze scenes'
'Heerlijk, geestrijk verhaal'
'Fantastische acteursensemble'

- Trouw

'Sundancehit Captain Fantastic, is jaloersmakend en verontrustend tegelijk'
'Verrassende plot'
'uiterst originele film'
- de Volkskrant

'Grappige, tegendraadse film'
'Rake vragen over ouderschap, opvoeding en de huidige consumptiemaatschappij'
- VPRO Gids

'Viggo Mortensen is de held hier'
- Het Parool

'Interessante invalshoek'
'Vakkundig gemaakte Captain Fantastic'
'Nog indrukwekkender zijn de jonge acteurs'
'Gevoelig portret'
'Hartverwarmend'
- De Filmkrant

# data[].attributes.attachment_link.description
In de prachtige bossen in het noordwesten van Amerika heeft Ben (Viggo Mortensen) zijn ideale wereld geschapen. Een perfecte plek voor zijn zes kinderen, ver weg van de hectiek en de sociale druk van het hedendaagse bestaan. De kinderen studeren en leren jagen. Het leven is puur en overzichtelijk.

# data[].attributes.body
Would you consider discussing this in classes, why (not)? If so, how?

# data[].attributes.headline
Kijktip: TED-talk: What does ‘Decolonise the Curriculum’ mean to you? 

# data[].attributes.subject
Kijktip: TED-talk: What does ‘Decolonise the Curriculum’ mean to you? 

# data[].attributes.body
Pran Patel looks at the school curriculum in the UK. He utilises his personal experience of education in the UK as a pupil, teacher and secondary school senior leader. He asks questions such as what is the future of curriculum development in the UK? Why is my curriculum white? What is the impact of an ethnocentric curriculum? Will school leave some pupils feeling inferior? More importantly, will school leave the majority of pupils (white) in the UK with a sense of superiority?

# data[].attributes.attachment_link.description
What does 'Decolonise the Curriculum' mean to you? Pran Patel looks at the school curriculum in the UK. He utilises his personal experience of education in the UK as a pupil, teacher and secondary school senior leader. He asks questions such as what is the future of curriculum development in the UK?

# data[].attributes.body
Op welke manier kleurt wit zijn het denken? Op zoek naar antwoorden ontleedt Sunny Bergman in Wit is ook een kleur de moraal van de ‘weldenkende’ elite.

Vooralsnog worden in het racismedebat de problemen gemakshalve neergelegd bij immigranten. Omdat ze niet goed zouden integreren. Of bij lager opgeleide PVV-stemmers. Omdat zij racistische denkbeelden hebben. Maar wat kleurt de blik van witte hoger opgeleiden, die het morele gelijk aan hun zijde denken te hebben en menen dat kleur er niet toe doet? Slagen zij erin om hun kinderen ‘kleurenblind’ op te voeden?

# data[].attributes.attachment_link.title
Wit is ook een kleur - 2Doc - Sunny Bergman

# data[].attributes.attachment_link.description
Een documentaire door Sunny Bergman over white privilege, racisme, en het racisme debat.

Gemaakt door VPRO

# data[].attributes.body
Op BB - topic Voluntourism kan je deze film bekijken

# data[].attributes.attachment_link.description
From social entrepreneurship to foreign aid, the documentary POVERTY, INC. examines the rise of charity as a multibillion dollar poverty industry.

# data[].attributes.headline
Kijktip: Serie - Kinderen van de kolonie 

# data[].attributes.subject
Kijktip: Serie - Kinderen van de kolonie 

# data[].attributes.body
Registreer eerst en je kan nadien 6 afleveringen bekijken

# data[].attributes.attachment_link.description
Bekijk alle afleveringen van Kinderen van de kolonie met VRT NU via de site of app.

# data[].attributes.headline
LIVE webinar - 24/02: 'dochter van de dekolonisatie'

# data[].attributes.subject
LIVE webinar - 24/02: 'dochter van de dekolonisatie'

# data[].attributes.attachment_link.description
Literature event by VPPK on Wednesday, February 24 2021 with 104 people interested.

# data[].attributes.headline
Webinar 'hoe oordelen we over informatie'

# data[].attributes.subject
Webinar 'hoe oordelen we over informatie'

# data[].attributes.body
https://eu-lti.bbcollab.com/collab/ui/session/playback/load/c155d080d3f14b49a0f6b4f772b51e36

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Op deze pagina wordt alle materiaal dat door de sprekers gedeeld wordt, beschikbaar gesteld. Sommige events worden opgenomen maar dat is niet voor elk event het geval.

Het professionaliseringstraject heeft zijn start niet gemist. De keynotes hadden impact en lerarenopleiders tankten hernieuwde motivatie, om na te denken over wat er nodig is om leraren op te leiden in een etnisch-cultureel diverse samenleving.

Eén van die lerarenopleiders kroop in haar pen met een krachtige VELOV-blog als resultaat. Annelies Van Hove getuigt...

"Ik groeide op in een agrarisch dorp in Vlaanderen. Zo eentje van de goede oude soort, een dorp waarin iedereen elkaar kent. Een dorp van samenhorigheid, van dorpsscholen, sportclubs en jeugdbewegingen. Eentje waarin boodschappen doen veel tijd kost. Niet omdat er geen winkels in de buurt zijn, wel omdat je met iedereen een praatje slaat onderweg. Maar ook wel een 'wit' dorp. Een dorp waarin dat ene geadopteerde bruine jongetje opviel in een witte klas. "

1. Hoe oordelen we over informatie?

2. Etnisch-culturele diversiteit

6. Meertaligheid in het onderwijs

Slotevent

Presentatie prof. Els Consuegra

# data[].attributes.attachment_link.description
Op deze pagina wordt alle materiaal dat door de sprekers gedeeld wordt, beschikbaar gesteld. Sommige events worden opgenomen maar dat is niet voor elk event het geval. Het professionaliseringstraject heeft zijn start niet gemist. De keynotes hadden impact en lerarenopleiders tankten hernieuwde motivatie, om na te denken over wat er nodig is om leraren op te leiden in een etnisch-cultureel diverse samenleving.

# data[].attributes.headline
Boektip: onderwijs in een gekleurde samenleving

# data[].attributes.subject
Boektip: onderwijs in een gekleurde samenleving

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Ides Nicaise, hoofd van de onderzoeksgroep Onderwijs en Levenslang Leren van het HIVA (Onderzoeksinstituut voor Arbeid en Samenleving) en hoofddocent Onderwijs en Samenleving aan de Faculteit Psychologie en Pedagogische Wetenschappen van de KU Leuven
"Vlaanderen kampt al van oudsher met een identiteitscrisis. Geen wonder, omdat we geografisch steeds een knooppunt zijn geweest (economisch, religieus, taalkundig) en er telkens weer voor gekozen hebben om de vrede te bewaren door de samenleving te verkavelen: met taalgrenzen, levensbeschouwelijke zuilen, migratiewetten enzovoort. Een natuurlijke, open samenleving waar elkeen zich kan thuis voelen lijkt nog niet voor morgen. Ook het onderwijs blijft een strijdtoneel, een krachtenveld met delicate evenwichten, aaneen gerijgd met compromissen.
Voor etnisch-culturele minderheden is dit een bijzondere uitdaging. Om 'er echt bij te horen' worden ze haast gedwongen om als kameleons te vervellen en hun eigen culturele rijkdom weg te stoppen. 'Nederlands eerst' en het hoofddoekenverbod zijn exponenten van die assimilatiedruk. Het resultaat is een schaamtelijke ongelijkheid, een verspilling van talent en een hoop frustratie en spanning. Hoelang houden we dit vol, wetend dat het aandeel van etnisch-culturele minderheden in de bevolking (en vooral in het onderwijs) hand over hand toeneemt?
Orhan Agirdag voelt als 'insider' deze spanningen vlijmscherp aan. In Onderwijs in een gekleurde samenleving analyseert hij de grote knelpunten (racisme, segregatie, de waterval, interlevensbeschouwelijke verhoudingen, taalbeleid) en geeft hij een helder overzicht van wetenschappelijk onderzoek hierover. Hij kruipt samen met de lezer in de huid van 'allochtone leerlingen' en beschrijft hun turbulente verhoudingen met het onderwijs. Bovendien reikt hij heel wat concrete handvatten aan om intercultureel onderwijs op de klasvloer waar te maken. Elke leerkracht zou dit boek moeten lezen. Maar ook elke minister, volksvertegenwoordiger, inspecteur, pedagogisch begeleider, CLB-medewerker. Elkeen kan er op zijn/haar niveau mee aan de slag."

Jan Blommaert, hoogleraar taal, cultuur en globalisering en directeur van het Babylon studiecentrum aan Tilburg University
"Dit boek is een potentiële game changer in de debatten over taal en onderwijs. Het brengt zowat alle beschikbare en relevante onderzoek en - op en top didactisch - haalt daar conclusies uit die je niet met wat slogans omver krijgt. Het boek is heel leesbaar, zeker ook voor leerkrachten. Prima werk."

Kim De Witte, Vlaams parlementslid PVDA en auteur
"Orhan Agirdag beschrijft op glasheldere wijze de vele open en verborgen discriminatiemechanismen in ons onderwijs. Het boek maakt je boos en opstandig. Maar het geeft ook hoop. Agirdag bewijst met een overvloed aan onderzoeken en voorbeelden hoe onderwijs een motor kan zijn van samen-leven in diversiteit. Een scherpe analyse, niet alleen van de oorzaken en gevolgen van etnische discriminatie in ons onderwijs, maar ook van de alternatieven die er zijn voor een democratisch onderwijs in een gekleurde samenleving. Een noodzakelijk boek. Vlot leesbaar, scherp en vol handige tips voor een aanpak die wél rekening houdt met ieders eigenheid."

Lieven Boeve, directeur-generaal van Katholiek Onderwijs Vlaanderen
"Voluit inzetten op leren van verschil in een etnisch diverse samenleving én ons blijven verzetten tegen systemische discriminatie: er ligt nog heel wat werk op de plank. Dat is de uitdagende maar ook zeer ongemakkelijke boodschap van Onderwijs in een gekleurde samenleving. Toegankelijk voor een breed publiek, stevig wetenschappelijk onderbouwd, kritisch voor heel wat vanzelfsprekendheden (over taal, achterstand, identiteit, IQ, verwachtingen,...): een niet mis te verstaan appél aan al wie bekommerd is om de kwaliteit van ons onderwijs en - vooral - de toekomst van onze samenleving."

Youssef Kobo, innovatiestrateeg, opiniemaker en sociaal ondernemer
"In tijden van polarisering en oneindige identiteitsdebatten schenkt Orhan Agirdag klare wijn over één van de meeste beladen thema's van de afgelopen jaren: het belang en de staat van diversiteit in ons onderwijs. Helder, inzichtrijk, uitmuntend."

Bert Anciaux, sp.a en gewezen minister
"Met een scherp academisch scalpel construeert Orhan Agirdag zijn begrippenkader. Daarbij snijdt hij doorheen te gemakkelijke definities of noties die allang hun glans verloren. Tegelijkertijd kiest hij voor stevige referenties. Zo ontstaat een erg interessant, bruikbaar geheel."

De Lage Landen(21-01-2021)
"Dit boek is belangrijk leesvoer voor leraren, leraren in opleiding en iedereen die het onderwijs een warm hart toedraagt. Het verdient een breed publiek, net zoals ons onderwijs een breed debat verdient." - lezen

Urban Education(04-01-2021)
"Dit boek is geen leestip, maar een 'must-read' voor alle stadsleerkrachten. Met de diversiteitsmodellen, de 5 dimensies en 4 benaderingen, kunnen scholen en leerkrachten zeker concreet aan de slag." - lezen

"Etnisch-culturele verschillen op school wegdrukken werkt niet. Integendeel, het zet de schoolprestaties van jongeren met een migratieachtergrond net onder druk. Hadjira Hussain Khan maakte het zelf mee. Ze herkent zich in wat onderwijssocioloog Orhan Agirdag schrijft in zijn boek Sociaal.net(04-01-2021)
Onderwijs in een gekleurde samenleving." - lezen

# data[].attributes.attachment_link.title
Onderwijs in een gekleurde samenleving - Orhan Agirdag

# data[].attributes.attachment_link.description
Ides Nicaise, hoofd van de onderzoeksgroep Onderwijs en Levenslang Leren van het HIVA (Onderzoeksinstituut voor Arbeid en Samenleving) en hoofddocent Onderwijs en Samenleving aan de Faculteit Psychologie en Pedagogische Wetenschappen van de KU Leuven"Vlaanderen kampt al van oudsher met een identiteitscrisis.

# data[].attributes.attachment_link.title
Yaya na Leki - Moussa Don Pandzou en Lieven Miguel Kandolo

# data[].attributes.attachment_link.description
Hoe voelt het om als zwarte Belg, met roots in de kolonies, op te groeien in België anno nu? Hoe voer je de gezamenlijke en toch eenzame strijd voor gelijkwaardigheid?

# data[].attributes.headline
Webinar 'de les die je niet kreeg over kolonialisme'

# data[].attributes.subject
Webinar 'de les die je niet kreeg over kolonialisme'

# data[].attributes.attachment_link.title
De les die je niet kreeg over het kolonialisme

# data[].attributes.attachment_link.description
Causes event by Comac Studenten and Comac VUB on Monday, February 15 2021 with 5K people interested and 706 people going. 10 posts in the discussion.