# data[].attributes.headline
Ανδρέας  Μιαούλης 

# data[].attributes.subject
Ανδρέας  Μιαούλης 

# data[].attributes.headline
Παπαφλέσσας 

# data[].attributes.subject
Παπαφλέσσας 

# data[].attributes.headline
Μάρκος Μπότσαρης 

# data[].attributes.subject
Μάρκος Μπότσαρης 

# data[].attributes.headline
Η Ελλάς Ευγνωμονούσα

# data[].attributes.subject
Η Ελλάς Ευγνωμονούσα

# data[].attributes.headline
Η Μαντώ Μαυρογένους

# data[].attributes.subject
Η Μαντώ Μαυρογένους

# data[].attributes.headline
Η Έξοδος του Μεσσολογγίου

# data[].attributes.subject
Η Έξοδος του Μεσσολογγίου

# data[].attributes.attachment_link.title
Δεύτε Παίδες των Ελλήνων

# data[].attributes.headline
Ασημω Γκούραινα

# data[].attributes.body
Ασημω Γκούραινα

# data[].attributes.headline
Λασκαρίνα “Μπουμπουλ

# data[].attributes.body
Λασκαρίνα “Μπουμπουλίνα” Πινότση

# data[].attributes.headline
Κίτσος Τζαβέλλας 

# data[].attributes.subject
Κίτσος Τζαβέλλας 

# data[].attributes.attachment_link.title
Grande symphonie funebre et triomphale, Op. 15: I. Marche funebre: Moderato un poco lento

# data[].attributes.headline
 Μαριγώ Ζαραφοπ

# data[].attributes.body
Μαριγώ Ζαραφοπούλα

# data[].attributes.headline
Αποχαιρετισμός στο Σούνιο

# data[].attributes.subject
Αποχαιρετισμός στο Σούνιο

# data[].attributes.headline
Γαρυφαλλιά Μιχάλβεη

# data[].attributes.subject
Γαρυφαλλιά Μιχάλβεη

# data[].attributes.body
Εμπρός! Ολόρθοι, ατρόμαχτοι.
Μαυρίλα. Αστροπελέκι.
Μα το σπαθί γοργάστραψε,
και νά! η βροντή τουφέκι!

Στον Πίντο απ’ τον Ταΰγετο,
και στα Μπαλκάνια, ως πέρα,
μια η φλόγα, μια η φοβέρα,
κι ένας ο νους. Εμπρός!

Εμπρός, αδέρφια, ατράνταχτοι!
Κι αν πέφτει αστροπελέκι,
να! το σπαθί γοργάστραψε,
βρόντησε το τουφέκι.

Κρήτη, ο Μωριάς, η Ρούμελη,
εμπρός! η Ελλάδα λάμπει,
αχολογάν οι κάμποι,
καίνε οι καρδιές. Εμπρός!

# data[].attributes.headline
Γ. Κουντουριώτης 

# data[].attributes.subject
Γ. Κουντουριώτης 

# data[].attributes.attachment_link.title
Γιώργος Νταλάρας Να' τανε το 21 Απαγορευμένη έκδοση 1969

# data[].attributes.headline
Το Ελληνόπουλο

# data[].attributes.subject
Το Ελληνόπουλο

# data[].attributes.body
Τούρκοι διαβήκαν, χαλασμός, θάνατος πέρα ως πέρα.
Η Χίο, τ’όμορφο νησί, μαύρη απομένει ξέρα,
με τα κρασιά, με τα δεντρά
τ’ αρχοντονήσι, που βουνά και σπίτια και λαγκάδια
και στο χορό τις λυγερές καμιά φορά τα βράδια
καθρέφτιζε μεσ’ τα νερά.

Ερμιά παντού. Μα κοίταξε κι απάνου εκεί στο βράχο,
στου κάστρου τα χαλάσματα κάποιο παιδί μονάχο
κάθεται, σκύβει θλιβερά
το κεφαλάκι, στήριγμα και σκέπη του απομένει
μόνο μιαν άσπρη αγράμπελη σαν αυτό ξεχασμένη
μες την αφάνταστη φθορά.

-Φτωχό παιδί, που κάθεσαι ξυπόλυτο στις ράχες
για να μην κλαις λυπητερά, τ’ ήθελες τάχα να ‘χες
για να τα ιδώ τα θαλασσά
ματάκια σου ν’αστράψουνε, να ξαστερώσουν πάλι
και να σηκώσεις χαρωπά σαν πρώτα το κεφάλι
με τα μαλλάκια τα χρυσά;

Τι θέλεις άτυχο παιδί, τι θέλεις να σου δώσω
για να τα πλέξεις ξέγνοιαστα, για να τα καμαρώσω
ριχτά στους ώμους σου πλατιά
μαλλάκια, που του ψαλιδιού δεν τάχει αγγίξει η κόψη
και σκόρπια στη δροσάτη σου τριγύρω γέρνουν όψη
και σαν την κλαίουσα την ιτιά;

Σαν τι μπορούσε να σου διώξει τάχα το μαράζι;
Μήπως το κρίνο απ’ το Ιράν που του ματιού σου μοιάζει;
Μην ο καρπός απ’ το δεντρί
που μες στη μουσουλμανική παράδεισο φυτρώνει,
κι έν’ άλογο χρόνια εκατό κι αν πηλαλάει, δε σώνει
μες απ’ τον ίσκιο του να βγει;

Μην το πουλί που κελαηδάει στο δάσος νύχτα μέρα
και με τη γλύκα του περνάει και ντέφι και φλογέρα;
Τι θες κι απ’ όλα τ’ αγαθά
τούτα; Πες. Τ’ άνθος, τον καρπό; Θες το πουλί;
-Διαβάτη,
μου κράζει το Ελληνόπουλο με το γαλάζιο μάτι:
Βόλια, μπαρούτι θέλω, να!

# data[].attributes.headline
Δόμνα Βισβίζη

# data[].attributes.body
Δόμνα Βισβίζη

# data[].attributes.headline
Παπαφλέσσας
(Νίκος Μαραγκός)

Φλογάτη η σκέψη μου γυρνάει σε σένα
πολέμαρχε, πανάξιε ρασσοφόρε,
κι απ’ τη λεβέντισσα γενιά του Εικοσιένα,
πελώριε γυπαητέ, τροπαιοφόρε.

Σαν του βοριά την άγρια ανεμοζάλη
πρόλαβες με την πύρινη ρομφαία
να κρούσεις του τυράννου το κεφάλι
θανατερής οργής, βροντή μοιραία.

Κι όταν η Αραπιά μπήκε στη χώρα,
ν’ απλώσει τη φωτιά πέρα ως πέρα,
σίφουνας ξεσηκώθηκες και μπόρα
κι έπεσες με τα στήθια στο Μανιάκι,
κρατώντας την ατίμητη παντιέρα,

# data[].attributes.subject
Παπαφλέσσας
(Νίκος Μαραγκός)

Φλογάτη η σκέψη μου γυρνάει σε σένα
πολέμαρχε, πανάξιε ρασσοφόρε,
κι απ’ τη λεβέντισσα γενιά του Εικοσιένα,
πελώριε γυπαητέ, τροπαιοφόρε.

Σαν του βοριά την άγρια ανεμοζάλη
πρόλαβες με την πύρινη ρομφαία
να κρούσεις του τυράννου το κεφάλι
θανατερής οργής, βροντή μοιραία.

Κι όταν η Αραπιά μπήκε στη χώρα,
ν’ απλώσει τη φωτιά πέρα ως πέρα,
σίφουνας ξεσηκώθηκες και μπόρα
κι έπεσες με τα στήθια στο Μανιάκι,
κρατώντας την ατίμητη παντιέρα,

# data[].attributes.body
Φλογάτη η σκέψη μου γυρνάει σε σένα
πολέμαρχε, πανάξιε ρασσοφόρε,
κι απ’ τη λεβέντισσα γενιά του Εικοσιένα,
πελώριε γυπαητέ, τροπαιοφόρε.

Σαν του βοριά την άγρια ανεμοζάλη
πρόλαβες με την πύρινη ρομφαία
να κρούσεις του τυράννου το κεφάλι
θανατερής οργής, βροντή μοιραία.

Κι όταν η Αραπιά μπήκε στη χώρα,
ν’ απλώσει τη φωτιά πέρα ως πέρα,
σίφουνας ξεσηκώθηκες και μπόρα
κι έπεσες με τα στήθια στο Μανιάκι,
κρατώντας την ατίμητη παντιέρα,
που δόξασαν Κανάρηδες και Διάκοι.

# data[].attributes.headline
Θεόδωρος Κολοκοτρώνης

# data[].attributes.subject
Θεόδωρος Κολοκοτρώνης

# data[].attributes.headline
Οι επαναστατημέν

# data[].attributes.body
Οι επαναστατημένοι Έλληνες είχαν με το μέρος τους την  πρωτοπορία της ρομαντικής διανόησης στην Ευρώπη. Ένα από τα βασικά χαρακτηριστικά του κινήματος του ρομαντισμού ήταν ο ελληνοκεντρισμός. Η Ελληνική αρχαιότητα ήταν πανταχού παρούσα από τα τέλη του 17ου αιώνα και διαπερνά το κόσμο της λογοτεχνίας, της μουσικής και της τέχνης γενικότερα. Έτσι πολλοί απ΄ τους λογοτέχνες και τους καλλιτέχνες  στάθηκαν δίπλα στην ελληνική επανάσταση. Είδαν την απελευθέρωση ως μια ελπίδα για την αναγέννηση του αρχαίου ελληνικού ιδεώδους.
Ο αγώνας των Ελλήνων για ανεξαρτησία ενέπνευσε πολλά και σημαντικά έργα των ποιητών και των μουσουργών της Ευρώπης που εξιδανίκευσαν τον εθνικοαπελευθερωτικό αγώνα, και τους αγωνιστές του ’21 με τους μυθικούς ήρωες της αρχαίας Ελλάδας.

# data[].attributes.headline
Μόσχω Τζαβέλλα

# data[].attributes.body
Μόσχω Τζαβέλλα

# data[].attributes.headline
Ανδρέας Μιαούλης

# data[].attributes.subject
Ανδρέας Μιαούλης

# data[].attributes.headline
Η υποδοχή του Λόρδου Βύρωνα στο Μεσολόγγι

# data[].attributes.subject
Η υποδοχή του Λόρδου Βύρωνα στο Μεσολόγγι

# data[].attributes.body
«…Σαν αυγή μέσα στ’ όνειρο,

Μες στο θάνατο ελπίδα, / Μέσα στης φυλακής μας τους τοίχους αχτίδα:

Η Ελλάδα, που κάποτες ήταν σαν πεθαμένη, / Να την πάλι σηκώνεται, να την πάλι προβαίνει!…»

Στους τελευταίους στίχους του λυρικού ποιήματος «Ελλάς» είδε ό,τι:

“…μέγας αιώνας του κόσμου αναγεννιέται. / Τα χρυσά έτη επανέρχονται.

Η γη όπως ο όφις ανανεώνει το ένδυμα / που έφθειρε o χειμώνας.

Ο ουρανός χαμογελά…

Μια λαμπρότερη Ελλάδα, / υψώνει μακριά τα όρη της / πάνω από γαλήνια κύματα.

Νέες Αθήνες θα ανατείλουν / και στο μακρινό μέλλον θα κληροδοτήσουν,

όπως η δύση του ήλιου στους ουρανούς, / την λάμψη της αυγής τους.

Και θα αφήσουν, / αν τίποτε τόσο ωραίο δεν μπορεί να ζήσει,

οτιδήποτε η γη μπορεί να πάρει / ή ο ουρανός να δώσει.

# data[].attributes.headline
Λόρδος Βύρων-

# data[].attributes.subject
Λόρδος Βύρων-

# data[].attributes.body
Αν τα νιάτα σου λυπάσαι, γιατί πλειο να ζεις;

Της τιμής εδώ ‘ναι ο τόπος, άξιος δείξου μαχητής,

ζήτα κι εύρε ανδρείου μνήμα, κι αν ζητήσεις θα το βρεις,

κοίτα γύρω, πιάσε θέση,

στάσου εκεί ν’ αναπαυθείς.
Αδιάφορη τούτη η καρδιά θα μένει / γιατί καρδιά καμμιά δεν συγκινεί:

κι όμως απαρνημένη και θλιμμένη / ματώνει στη στιγμή.

Οι μέρες μου χλωμά κίτρινα φύλλα / τ’άνθη και της αγάπης οι καρποί

είναι σκουλίκια βούρκος και σαπίλα / και κούφιοι παλμοί

Οι σπίθες που μου φεύγουν απ’ τα σπλάχνα / καθώς ηφαίστεια νησιού νεκρά

φλόγες δεν βγάνουνε παρά μιαν άχνα / σα νεκρικά πυρά.

Τον κλήρο του έρωτα που συνταράζει ε/λπίδες και πόθους δεν έχω εγώ

μηδέ σκοπό πάρεξ ένα μαράζι / ένα βαρύ ζυγό.

Και να μην πω: «ούτε έτσι – μήτε τώρα…» / στα εξιλαστήρια πάθη της ζωής

ηρώων στεφάνια πλέκονται όλην ώρα / θανάτου και τιμής.

Βόλια και λάβαρα! Αχός, Ελλάδα / φως μου, πώς με καλείς. Πολεμιστές

και πάλι στης ασπίδας την απλάδα / πεθαίνουν νικητές.

Ω ξύπνα! Ελλάδα μου όχι συ, ξύπνα / και βύζαξε τις ρίζες πνεύμα μου

δυνάμωσε μες των Γραικών τα δείπνα / με ένα νεύμα μου.

Πείνες της σάρκας, ηδονές και πάθος / τα βδελυρά και τερατόμορφα

Όχι! Κοίτα την ομορφιά σαν λάθος / σε πρόσωπα όμορφα.

Αν κλαις τη νιότη σου, τότε μη ζήσεις! / Χρέος και θάνατος σωστός εδώ

με σφαίρες τη ζωή σου να σφαλίσεις / στο χώμα αυτό.

Γύρνα με περιέργεια το κεφάλι / μέτρα καλά, να ‘ναι φαρδύς-πλατύς

ο τάφος σου, κι’ ύστερα από την ζάλη / πέσε ν’ αναπαυτείς.

# data[].attributes.headline
Θούριος
(Ρήγας Φεραίος ή Βελεστινλής)
{απόσπασμα}

# data[].attributes.subject
Θούριος
(Ρήγας Φεραίος ή Βελεστινλής)
{απόσπασμα}

# data[].attributes.body
Θούριος
(Ρήγας Φεραίος ή Βελεστινλής)

Ως πότε παλικάρια να ζούμεν στα στενά,
Mονάχοι σα λιοντάρια, σταις ράχαις στα βουνά;
Σπηλιές να κατοικούμεν, να βλέπωμεν κλαδιά,
Nα φεύγωμ’ απ’ τον Kόσμον, για την πικρή σκλαβιά.
Nα χάνωμεν αδέλφια, Πατρίδα, και Γονείς,
Tους φίλους, τα παιδιά μας, κι’ όλους τους συγγενείς.

Καλλιώ ‘ναι μιας ώρας ελεύθερη ζωή,
Παρά σαράντα χρόνοι σκλαβιά, και φυλακή

# data[].attributes.attachment_link.title
Άκρα του τάφου σιωπή - Νίκος Ξυλούρης

# data[].attributes.attachment_link.authors[].name
Good Music Good Life / Christos Zouliatis

# data[].attributes.attachment_link.title
Δημήτρης Λάγιος / 4 Επαναστατικά τραγούδια του Ρήγα Φεραίου

# data[].attributes.attachment_link.title
Νίκος Ξυλούρης - Ο Θούριος του Ρήγα

# data[].attributes.attachment_link.title
Beethoven - The Ruins of Athens, Op. 113

# data[].attributes.attachment_link.title
Το χάραμα επήρα - Νένα Βενετσάνου (Ελεύθεροι Πολιορκημένοι)