# data[].attributes.headline
Το όνομα μου είναι D

# data[].attributes.body
Το όνομα μου είναι Dunja και γεννήθηκα στο Σαράγιεβο. Δεν γνωρίζω την ακριβή ημερομηνία που γεννήθηκα αλλά ξέρω ότι σήμερα είμαι 32 ετών και αποφάσισα σας διηγηθώ την ιστορία μου.

Μεγάλωσα με θετούς γονείς που κατά τη γνώμη μου δεν ήταν κάτι αρνητικό καθώς ποτέ δεν ένοιωσα διαφορά ανάμεσα σε εμένα και ένα παιδί που ζούσε με τους βιολογικούς του γονείς.

Η πρώτη ανάμνηση που έχω από την ζωή μου είναι ένα δωμάτιο του νοσοκομείου παίδων του Σαράγιεβο. Σύμφωνα με τα λεγόμενα τον γιατρών, όπως μου τα διηγήθηκαν χρόνια αργότερα οι θετοί μου γονείς, μεταφέρθηκα εκεί σε ηλικία σε ηλικία 3 ετών, το καλοκαίρι του 1992, μετά από τραυματισμό κατά τη διάρκεια βομβαρδισμού, μαζί με άλλα 15 παιδιά. Για  την ακρίβεια μας «ξεφόρτωσαν» στην είσοδο του νοσοκομείου και έφυγαν αμέσως για να μαζέψουν όσους περισσότερους τραυματίες μπορούσαν.

Με χειρούργησαν κάτω από το φως των κεριών γιατί το ρεύμα είχε κοπεί. Το νοσοκομείο φρόντιζε και ενήλικες όχι μόνο παιδιά, που πολλούς του μάζευαν από το προαύλιο τραυματισμένους από τους ελεύθερους σκοπευτές ή αμέσως μετά από βομβαρδισμό. Έτσι, στην αρχή της πολιορκίας του Σαράγιεβο, που κράτησε 1425 ημέρες, στερήθηκα τους φυσικούς μου γονείς και βρήκα, με βρήκαν μάλλον, οι θετοί μου γονείς που ανέτρεψαν αυτήν την απώλειά μου με ένα τρόπο ανεπανάληπτο.

Ο πόλεμος της Βοσνίας άφησε 11.541 νεκρούς και μια πόλη γεμάτη νεκροταφεία που ακόμα και σήμερα χωρίζεται στα δύο από το ποτάμι, τη Χριστιανική και τη Μουσουλμανική πλευρά.

Μεγάλωσα με άλλα πέντε αδέρφια, επίσης υιοθετημένα, στον 15ο όροφο ενός κτιρίου, σε μικρή απόσταση από το νοσοκομείο που μου έσωσαν την ζωή. Από το παράθυρο του σπιτιού μου έβλεπα το νοσοκομείο και ασυναίσθητα ζωγράφιζα με το δάκτυλό μου ένα λουλούδι στην υγρασία του τζαμιού.

Οι γονείς μου ήταν Χριστιανοί. Εγώ για πολλά χρόνια ένιωθα να ανήκω περισσότερο στην μουσουλμανική κοινότητα, χωρίς κάποιο ιδιαίτερο λόγο.  Οι γονείς μου ποτέ δεν μας επιβλήθηκαν στο θέμα της θρησκείας. Όταν έγινα 20 ετών, αποφάσισα ότι δεν θέλω να ασπαστώ καμιά θρησκεία.

Έγινα παιδίατρος και την πρώτη φορά που πάτησα το πόδι μου στο ίδιο νοσοκομείο της σωτηρίας μου, με έκπληξη παρατήρησα μια γερασμένη τριανταφυλλιά σε μια άκρη σε μια άκρη της αυλής.

Αναγνώρισα το τριαντάφυλλο που ζωγράφιζα στο τζάμι τόσο χρόνια. Και όχι μόνο στο τζάμι , σε χαρτιά, στο χιόνι, στην άμμο, παντού. Με αυτό το λουλούδι έδειχνα την ευγνωμοσύνη που ένοιωθα για τους γιατρούς που με έσωσαν και με οδήγησαν στο να γίνω και εγώ γιατρός. Στο βάθος της καρδιάς μου όμως νιώθω ότι γεννήθηκα ζωγράφος και είμαι ζωγράφος. Σήμερα οι νέοι της πόλης μου, έχουν αφήσει πίσω τους τις διαφορές του παρελθόντος και συναναστρέφονται χωρίς έχθρες και αντιπαλότητες, ανεξάρτητα από το θρήσκευμα. Δεν ρωτάνε σε ποια πλευρά του ποταμού μεγάλωσες, ανακατεύονται και κυκλοφορούν στην πόλη, διασκεδάζουν όλοι μαζί.

Ο πόλεμος δεν ξεχνιέται, ακόμη και από αυτούς που γεννήθηκαν μετά την λήξη του, τον Φεβρουάριο του 1996. Μας τον θυμίζει το «Ρόδο του Σαράγιεβο» το ανθόμορφο σχέδιο που σχηματίστηκε τυχαία από την κόκκινη ρητίνη που χρησιμοποιήθηκε για να επισκευαστούν οι ρωγμές στο σκυρόδεμα στα τοιχώματα του ποταμού.

Εμείς οι νέοι που ζούμε σ’ αυτήν την τραυματισμένη πόλη, πιστεύουμε στην αγάπη, αυτή που μου έδωσαν οι γονείς μου, αυτή που με δίδαξε ότι εχθρός είναι ο πόλεμος και όχι ο άνθρωπος. Πιστεύουμε στην ομόνοια και τη συγχώρεση.

Όταν έρθετε ταξιδιώτες στον τόπο μου, σταθείτε λίγο να θαυμάσετε τα ψηλά κτήρια, όπου οι ταράτσες δεν έχουν πια ελεύθερους σκοπευτές. Το ποτάμι που τώρα πια ενώνει αντί να χωρίζει την πόλη. Κρατείστε ενός λεπτού σιγή στη μνήμη των θυμάτων και προσευχηθείτε σε ότι πιστεύετε να μην επαναλάβουν άνθρωποι ξανά τέτοιο μακελειό. Εμείς τους έχουμε συγχωρέσει. Η ζωή ξεκινάει τώρα!

# data[].attributes.headline
Είμαι έντεκα ετών. Έ

# data[].attributes.body
Είμαι έντεκα ετών. Έχω ζήσει με διάφορους θετούς γονείς από τότε που ήμουν μικρό παιδί εφόσον οι κανονικοί μου γονείς δεν είχαν την δυνατότητα να με φροντίσουν. Οι θετοί μου γονείς είναι πολύ καλοί. Ζουν επίσης μαζί μου ακόμη τέσσερα υιοθετημένα παιδιά. Μένουμε όλοι μαζί στο ίδιο μικρό αλλά πολύ όμορφο, ζεστό, και άνετο σπιτάκι. Από τότε που ήμουν τεσσάρων χρονών με θυμάμαι να έρχονται διάφοροι άνθρωποι για να με δουν και να με πάρουν. Έχω αλλάξει πολλά σπίτια αλλά και πολλούς γονείς. Τώρα ζω με μια οικογένεια με άλλα τέσσερα υιοθετημένα παιδιά. Τον Νίκο, τον Γιάννη, την Μαρία και τον Σταύρο. Ο κύριος λόγος που με πήραν ήταν επειδή είμαι κορίτσι για να παίζω με την Μαρία που περνάμε υπέροχα.

Θα ήθελα να γνωρίσω τους βιολογικούς μου γονείς αλλά τώρα με τον Κώστα που είναι ο μπαμπάς μας και την Αλεξάνδρα που είναι η μητέρα μας είμαι καλά. Οι γονείς μου δουλεύουν για να μαζέψουν λεφτά να αλλάξουμε σπίτι γιατί που να χωρέσουμε τόσα άτομα. Τέλος πάντων.. αν και όπως ξανά είπα, θα ήθελα να γνωρίσω τους βιολογικούς μου γονείς,  περνάω πάρα πολύ καλά και οι γονείς μου, μου συμπεριφέρονται υπέροχα.

Αυτά είναι όσα έχω ζήσει μέχρι σήμερα και να ξέρετε η ζωή είναι ωραία και μικρή οπότε να την ζήσετε όσο πιο καλά μπορείτε.

# data[].attributes.headline
Όταν ξαπλώνω κάθε βρ

# data[].attributes.body
Όταν ξαπλώνω κάθε βράδυ στο κρεβάτι μου , μου έρχεται στο μυαλό η εικόνα του αγαπημένου μου σπιτιού, που με τόσο πόνο άφησα πίσω μου. Θυμάμαι με πόση χαρά καθόμουν στο γραφείο μου , για να διαβάσω και πολλές φορές η ματιά μου έφευγε στο απέναντι βουνό μέχρι την καταπράσινη κορυφή του. Έβλεπα τα σμήνη των πουλιών που έφευγαν και έφταναν μέχρι εκεί ψηλά. Ζήλευα την ελευθερία τους , την δυνατότητά τους να πετούν και να ταξιδεύουν ανεμπόδιστα. Ακούω την φωνή του μπαμπά μου πολλές φορές που με φώναζε όταν ερχόταν κάποιος μουλάς, να μας κατηχήσει. Θυμάμαι πόσο μου κακοφαινόταν , όταν μας έλεγε ότι η μόρφωση, η μουσική , η τέχνη είναι αμαρτία για τις γυναίκες. Μπορούσαν μόνο να σπουδάζουν γιατρίνες, για να θεραπεύουν τους άντρες. Ούτε μηχανικοί , ούτε δικηγόροι. Μόνο ό,τι θα μπορούσε να τεθεί στην υπηρεσία των αντρών. Θυμάμαι τον μπαμπά μου φοβισμένο να ακούει τον μουλά , αλλά και την μαμά μου που τον κοίταζε με ψυχρό ύφος. Δεν μπορούσα τότε να αποκρυπτογραφήσω τις σκέψεις τους. Το βλέμμα τους ήταν όλο νόημα . Δεν προλάβαινε να φύγει ο μουλάς και η μαμά μού δήλωνε πως η μόρφωση δεν είναι αμαρτία , είναι δικαίωμα για την γυναίκα. Μου έλεγε επίσης ότι το σχολείο μας θα συνεχίσει να λειτουργεί. Το είχαν ιδρύσει οι γονείς μου και στο οποίο ο μπαμπάς ήταν και δάσκαλος.

Θυμάμαι εκείνο το πρωινό, φεύγοντας από το σπίτι , έριξα μια τελευταία ματιά στους επαίνους μου που είχα στους τοίχους… Πού να φανταζόμουν τι θα ακολουθούσε… Έτρεξα γρήγορα στη στάση να πάρω το φορτηγό , που θα μας πήγαινε στο σχολείο. Εκεί με περίμενε η φίλη της καρδιάς μου , η Μελίς. Επιβιβαστήκαμε στο φορτηγό που θα μας πήγαινε στο σχολείο. Λίγο προτού φτάσουμε ,σταμάτησε απότομα. Δύο νεαροί φορώντας άσπρες κελεμπίες σταμάτησαν μπροστά στο φορτηγάκι. Ο ένας ρωτά με άγριο ύφος  «Αυτό είναι το φορτηγό του σχολείου θηλέων του Ερντίν;» . «Ναι» απαντά ο οδηγός. Ο άλλος με ένα σάλτο ανέβηκε στο φορτηγό και ρωτά επίμονα «Ποια είναι η Αϊτούλ;» «Εγώ είμαι» του απαντώ με θάρρος. Το όπλο στράφηκε στο κεφάλι μου . Δεν θυμάμαι κάτι άλλο από εκείνη την ημέρα. Ξέρω ότι θέλετε να ακούσετε την ιστορία μου. Ακούστε την λοιπόν.

Είμαι η Αϊτούλ , ένα μικρό κορίτσι από το Πακιστάν. Τον πατέρα μου τον λένε Ερντίν και την μητέρα μου Σεβίμ. Μέναμε σ’ ένα μικρό σπίτι , σε μια μικρή πόλη , την Καλάς. Δίπλα ακριβώς έμενε και η καλύτερή μου φίλη που είμαστε μαζί από παιδιά , η Μελίς. Το σχολείο μου το είχαν φτιάξει οι γονείς μου. Ο μπαμπάς , αλλά πίσω του αφανής ήρωας η μαμά.  Ήταν ένα παλιό κτίριο που το μετέτρεψαν σε σχολείο. Οι γονείς μου ήταν οι ήρωές μου, δυο άνθρωποι γενναίοι με θάρρος που αγαπούσαν πολύ την μόρφωση. Στο σπίτι μας ερχόταν πολύς κόσμος , συγγενείς, ξαδέρφια , γείτονες. Σεβόντουσαν πολύ τους γονείς μου. Μιλούσαν αδιάκοπα. Σιγά όμως και συνωμοτικά . Οι γονείς μου ήταν πολύ χαρούμενοι όταν μιλούσαν για το σχολείο τους και έλεγαν πως οι γυναίκες έπρεπε να μορφώνονται. Θεωρούσαν την μόρφωση ένα μεγάλο εφόδιο. Παρότι ήμουνα μικρή, παρέμβαινα στις συζητήσεις και έλεγα με θάρρος τις απόψεις μου. Οι γονείς μου ήταν πάντα δίπλα μου και με ενθάρρυναν. Όταν με νανούριζαν μικρή , μου έλεγαν παραμύθια με ηρωίδες που θα έσωζαν τον κόσμο. Νόμιζα κι εγώ ότι θα είμαι όταν μεγαλώσω μία από αυτές.

Δεν ξεχνώ τις επισκέψεις του μουλά στο σπίτι μας . Να μας λέει ότι το σχολείο πρέπει να κλείσει… Η μόρφωση είναι αμαρτία για τις γυναίκες έλεγε και ξανάλεγε. Δεν μπορούν να σπουδάσουν , μόνο γιατρίνες , για να θεραπεύουν τους άντρες. Όλα στην υπηρεσία τους, λοιπόν!

Το σχολείο ήταν ταπεινό με δυο- τρεις μαυροπίνακες και μερικές κιμωλίες. Για μένα όμως ήταν ο Παράδεισος. Δεν πρέπει να κλείσει του έλεγα με στόμφο. Και βέβαια συνέχιζα, τα κορίτσια πρέπει να μορφώνονται , αλλά να ξέρετε ότι και η αγαπημένη μου δασκάλα , η Ναζλί, λέει ότι ούτε η τέχνη αλλά ούτε και η μουσική είναι αμαρτία. Δεν κατάλαβα δηλαδή γιατί οι γυναίκες πρέπει να κρύβουν το πρόσωπό τους , με πολλές στρώσεις υφασμάτων, αφού το πρόσωπό μας είναι η ταυτότητα μας , κάτι που έλεγε η μαμά αλλά και η δασκάλα μου, η Ναζλί. Πριν προλάβει ο μπαμπάς να με οδηγήσει στο δωμάτιό μου πρόλαβα να δω την ικανοποίηση στο βλέμμα της μαμάς . Δεν είχα κλείσει ακόμα την πόρτα και άκουσα τον μουλά να λέει με τσιριχτή φωνή: «Πολύ τολμηρή είσαι ΑΪτούλ. Δεν το επιτρέπει αυτό η θρησκεία μας.» . Ακολούθησαν αρκετές τέτοιες επισκέψεις του μουλά . Δεν έχανα το θάρρος μου , αλλά ούτε και την πίστη μου στον Θεό, σ’ ένα δικό μου Θεό , που θα με βοηθούσε να γίνω κι εγώ ηρωίδα. Ο τακτικός μας επισκέπτης είχε και ραδιοφωνικό σταθμό. Επαναλάμβανε τα ίδια. Εμείς, βέβαια , στο σπίτι δεν τον ακούγαμε ποτέ. Τα νέα τα μάθαινα στο σχολείο. Δεν παρέλειπα ποτέ να λέω στις συμμαθήτριές μου ότι πρέπει να συνεχίσουμε το σχολείο μας και να μην υποκύπτουμε στον φόβο και τον εκβιασμό.

Δεν δίστασα καθόλου όταν ήρθαν δημοσιογράφοι του BBC στο σχολείο, που είχε γίνει πλέον γνωστό για την δράση του, να μιλήσω και να καταθέσω τις απόψεις μου. Ζητούσαν να μιλήσει μαθήτρια και να σχολιάσει την επιγραφή που συναντούσαμε κάθε λίγο και λιγάκι στον τόπο μας « ΑΠΑΓΟΡΕΥΕΤΑΙ Η ΕΙΣΟΔΟΣ ΓΙΑ ΓΥΝΑΙΚΕΣ». Γέμισα τα πνευμόνια μου αέρα και άρχισα να απαντώ στις ερωτήσεις με θάρρος . Άκουσε ο Θεός την προσευχή μου λοιπόν, θα γίνω κι εγώ ηρωίδα, έλεγα μέσα μου, ρίχνοντας κρυφές ματιές στον μπαμπά μου που με κοιτούσε εκστασιασμένος αλλά και φοβισμένος.

Απάντησα με θάρρος στους δημοσιογράφους, κηρύττοντας , σαν μια μικρή σοφός , ότι η μόρφωση είναι δικαίωμα για την γυναίκα , δεν είναι αμαρτία. Δήλωσα ότι είμαι θυμωμένη για όλα όσα επιβάλλουν οι μεγάλοι στην πατρίδα μου και ότι θαυμάζω πολύ την πορεία της Μπεναζίρ Μπούτο , που την ονόμασα μάρτυρα της Δημοκρατίας!!

Δεν θα ξεχάσω τις επόμενες ημέρες το τελεσίγραφο των Ταλιμπάν. Το σχολείο έλεγαν έπρεπε να κλείσει μέσα σε ένα μήνα από την ημέρα της συνέντευξης. Για τις επόμενες ημέρες μετατράπηκε σε κρυφό σχολειό. Παρ’ όλ’ αυτά για μένα εξακολουθούσε να είναι ο Παράδεισός μου. Μέχρι εκείνο το πρωινό που άνθρωποι της εξουσίας σταμάτησαν το φορτηγάκι, που σας είπα στην αρχή, που μας μετέφερε στο σχολείο. Δεν θα πω τι ακολούθησε. Θα ευχαριστήσω όλους τους ανθρώπους που βοήθησαν εμένα και την οικογένειά μου να μεταφερθούμε σε ασφαλές μέρος , για να μπορέσω να νοσηλευτώ , να γίνω καλά και να μπορώ να λέω σε σας πόσο τυχεροί είστε που ζείτε σε χώρες με ελευθερία, που μπορείτε να ταξιδεύετε παντού , όπως εκείνα τα πουλιά που πετούσαν μέχρι την κορφή του βουνού , που έβλεπα από το παράθυρό μου στην μικρή πόλη που μέναμε. Που τόσα της οφείλω τελικά!

# data[].attributes.headline
Είμαι ένα παιδί Ρομά

# data[].attributes.body
Είμαι ένα παιδί Ρομά 12 ετών. Ζω στην άκρη ενός μικρού χωριού σε ένα σπίτι όπου δεν υπάρχει αποχωρητήριο. Έχω έξι αδέρφια και αδερφές. Όνειρο μου είναι να ασχοληθώ με το τραγούδι διότι όλοι μου λένε ότι έχω υπέροχη φωνή. Βέβαια είμαστε αρκετά φτωχή οικογένεια και οι γονείς μου ειδικά ο πατέρας μου προκειμένου να έχουνε καλό μέλλον στο πλάι ενός πλούσιου γαμπρού δεν με αφήνει να πηγαίνω στο σχολείο αλλά αντί αυτού με υποχρεώνει να σχολούμε τις δουλειές του σπιτιού όπως επίσης και αδερφές μου ενώ τα αδέρφια μου είναι τα αρσενικά του σπιτιού και μοναδικό τους μέλημα είναι να μας γιορτάζουν και να τους εξυπηρετούμε ότι σε ότι και αν ζητούν.

Όπως οι περισσότεροι γνωρίζουν την κουλτούρα μας διαφέρει από τον υπολοίπων κάτι το οποίο πολλές φορές δεν είναι καλό. Ένα από τα, Συνήθειες της φίλης μου είναι τα κορίτσια να παντρεύονται σε πολύ μικρές ηλικίες που κυμαίνονται από τα 12 έως τα 16 έτη.

Ο πατέρας μου Ηρακλής πολύ παραδοσιακός συντηρητικός σχεδόν οπισθοδρομικός θα έλεγα. Όταν έφτασα στα 14 μου πίστευε ότι ήμουνα έτοιμη να δημιουργήσω τη δική μου οικογένεια. Μου έφερνε καθημερινά γαμπρούς κύριος μεγαλύτερους από εμένα άλλοτε πολύ κι άλλοτε όχι Και τόσο. Στην αρχή μου άφηνε το δικαίωμα επιλογής αλλά εγώ δεν ήθελα κανένα. Δεν ένιωθα έτοιμη. Αφού είδε ότι το αρνιόμουν σε όλους άρχισε να με πιέζει να διαλέξω κάποιον. Ο κλοιός έσφιξε. Έτσι από φόβο και έχοντας την πεποίθηση πως έτσι πρέπει διάλεξα κάποιον αυτόν που μου άρεσε λίγο περισσότερο.

Έτσι λοιπόν μέσα σε δύο βδομάδες κανονίστηκε να με παντρέψουν και όλα ήταν έτοιμα. Όμως για μένα δεν ήταν έτσι. Ήμουν πολύ κακόκεφή ενώ δεν μπήκα καν στη διαδικασία να διαλέξω ούτε το φόρεμα που θα φορούσα.

Μία μέρα πριν το γάμο εγώ είχα χωθεί στο κρεβάτι μου και είχα πλαντάξει στο κλάμα. Χωρίς να το καταλάβω μπήκε μέσα η μεγάλη μου αδερφή που αμέσως ενδιαφέρθηκε να μάθει τι μου συνέβαινε. Ήμουν τόσο πιεσμένη δεν άντεχα άλλο. Της το εξομολογήθηκα. Της φανέρωσα τα πραγματικά μου συναισθήματα για αυτόν το γάμο ενώ ακαριαία μου ήρθε μία ιδέα. Ζήτησα λοιπόν να με βοηθήσει να αποδράσω από αυτήν την καταδίκη. Θα ήταν αρκετά ριψοκίνδυνο να το σκάσω όμως προκειμένου να γίνω οικογενειάρχης στα 14 μου ήμουν αποφασισμένη να το ρισκάρω.

Η αδερφή μου με κατάλαβε όπως πάντα και με βοήθησε πολύ. Πράγματι τα κατάφερα και δραπέτευσα. Κρύφτηκα μέσα στον καταυλισμό τόσο καλά που περίπου για τρεις μέρες κανείς δε με βρήκε. Όλοι αναστατώθηκαν πολύ με την εξαφάνιση μου και πιο πολύ απ’ όλους ανησύχησαν οι γονείς μου αλλά και τα αδέρφια μου. Έτσι όταν βρέθηκα είχαν πάρει τόση τρομάρα που όταν τους εξήγησα τον λόγο που εξαφανίστηκα.... Τώρα αυτόν τον μήνα κλείνω τα δεκαπέντε έχω κατασταλάξει  στον επαγγελματικό μου προσανατολισμό και θα κατευθυνθώ προς τον τομέα της υγείας. Θέλω σπουδάσω στο πανεπιστήμιο της Αθήνας ιατρική συγκεκριμένα γυναικολόγος. Όπου μέσα από αυτό το επάγγελμα θα μπορέσω να συναναστραφώ με διάφορες γυναίκες  που αντιμετωπίζουν προβλήματα επιβίωσης και που  χρειάζονται την ιατρική μου βοήθεια  ή ακόμα να επισκεφθώ κάποια στιγμή των καταυλισμό μας ώστε να μπορέσω να παρέχω και σε εκείνες ιατρική βοήθεια. Οι γυναίκες εκεί, όπως η μαμά μου  και οι αδερφές μου γεννάνε με την βοήθεια μιας ερασιτέχνισσας μαίας φυσιολογικά και κάποιες φορές χάνουμε τα μωρά. Τώρα όσο αφορά το  τραγούδι είναι αναπόσπαστο κομμάτι σε  μένα,  όμως ξέρω πως  δεν μπορώ να το ακολουθήσω, απέχει ΠΟΛΥ από μια κοπέλα σαν και εμένα στις συνθήκες του σήμερα, θα ήθελα όμως να μάθω κιθάρα - το αγαπημένο μου όργανο. Η οικογένεια μου δεν συμφωνεί με όλα αυτά.. με κοροϊδεύει και με μέμφεται  όμως εγώ αυτό θέλω! Να ακολουθήσω μια διαφορετική πορεία ζωής. Τις προάλλες έγινε ένα σκηνικό σε ένα γειτονικό σπίτι μια φίλης μου η οποία είναι τόσο ονειροπόλα όσο εγώ. Ανακοινώνοντας λοιπόν εκείνη την μέρα τους στόχους της στους γονείς της άρχισαν να την καταλογίζουν σαν να μην είναι δικό τους παιδί και άκουγα αντικείμενα να συγκρούονται με το πάτωμα. Τελικά είμαι τυχερή που η οικογένεια μου απλά αμφισβητεί και κοροϊδεύει τις προθέσεις μου αν και θα τους αποδείξω πως ο στόχος μου δεν είναι απλά ένας στόχος. Θα γίνει πραγματικότητα.

# data[].attributes.headline
 Με τους γονείς

# data[].attributes.body
Με τους γονείς μου σπάνια μιλάμε, έρχονται πολύ αργά από την δουλειά το βράδυ και όταν γυρίζουν εγώ κοιμάμαι του καλού καιρού. Δεν παραπονιέμαι όμως διότι κάνουν τα πάντα για εμάς, εμένα και τα 4 αδέρφια μου. Όπως καταλαβαίνετε είμαι η μεγαλύτερη και πρέπει να κάνω εγώ τις δουλειές. Στο σχολείο τα πηγαίνω καλά αν εξαιρέσουμε το πώς δεν έχω παρέα, αλλά και να είχα δεν θα είχα χρόνο να βγαίνω μαζί τους. Για δεσμό; Ούτε να το σκέφτομαι ξέρετε οι γονείς μου είναι πολύ αυστηροί σε αυτά τα θέματα, αλλά όπως είπα δεν με πειράζει αφού ποτέ δεν θα είχα αρκετό χρόνο. Συνέχεια ακούω τους συμμαθητές μου να μιλάνε για μια εφαρμογή το “Instagram” έτσι λοιπόν το κατέβασα και εγώ αλλά δεν με έχει βρει κανείς σιγά μην ξέρουν ποια είναι η Μαριάννα από το Γ΄2. Ήξερα βέβαια πως θα έπρεπε να το κρύψω από τους γονείς μου γιατί άμα το μάθαιναν…

Τα αδέρφια μου ποτέ δεν με ενόχλησαν, έχω έναν αδερφό κάπου στην ηλικία μου αλλά ποτέ δεν βγαίνει από το δωμάτιο του μαζί με τον φίλο του Φίλιππο παίζουν όλη την ώρα video games. Καθώς λοιπόν εγώ σκούπιζα την κουζίνα επειδή έριξε τον χυμό του κάτω ο μικρός Πέτρος άκουσα μια ειδοποίηση από το τηλέφωνο, κάποιος επιτέλους με βρήκε στο Instagram, ένας με ένα πολύ παράξενο όνομα, άρχισε να μου μιλάει. Μιλούσαμε καθημερινά δεν τον είχα δει όμως ποτέ αλλά δεν με πείραζε μου άρεσε που είχα κάποιον να μιλάω εκτός από το α σκουπίζω και να μαγειρεύω. Λίγες μέρες αργότερα άρχισε να μου μιλάει πολύ διαφορετικά λες και του άρεσα, ήμουν πολύ ενθουσιασμένη ήταν σαν να τον ήξερα για χρόνια. Οι γονείς μου δεν ήξεραν τίποτα και δεν ήθελα να μάθουν. Όταν αρχίσαμε να μιλάμε για προσωπικά θέματα εκείνος να γνωριστούμε από κοντά, έτσι υποσχέθηκα πως θα καταφέρω να πάω στο μέρος που είπε πως θα με περιμένει. Έφυγα κρυφά, άρχισα να τρέχω προς εκεί που μου είπε, ήταν πολύ σκοτεινά τότε κάποιος με τράβηξε από πίσω γύρισε και είδα ένα όμορφο αγόρι μάλλον μεγαλύτερο από εμένα, στην αρχή ενθουσιάστηκα αλλά μετά κατάλαβα πως δεν είχε καλές προθέσεις, άρχισα να τρέχω και να φωνάζω, κρύφτηκα, τότε είδα τον φίλο του αδερφού μου να μιλάει με εκείνο το αγόρι και να γελάνε. Δεν είναι να εμπιστεύεσαι κανέναν τελικά. Έτσι γύρισα σπίτι και μίλησα στους γονείς μου, ποτέ δεν είχα καταλάβει πόσο ωραία είναι να μιλάς στην οικογένεια σου για αυτά που σε απασχολούν. Χαίρομαι που μπορώ να στηρίζομαι πάνω τους αν και δεν είναι συνέχεια εδώ

# data[].attributes.headline
Όταν οι φίλες μου ξε

# data[].attributes.body
Όταν οι φίλες μου ξενυχτούσαν στα σκαλιά της πολυκατοικίας λέγοντας ιστορίες και σχεδιάζοντας εκδρομές, εγώ έφτιαχνα ομελέτες κι έλεγχα αν είχαν διαβάσει τα αδέρφια μου. Με πέντε μικρά στο σπίτι και τους γονείς στο μεροκάματο για να μας θρέψουν, η ζωή μου ήταν πολύ διαφορετική από αυτή που είχα φανταστεί. Η αλήθεια είναι πως όλες οι δύστροπες σκέψεις μου έσβηναν αργά το βράδυ, όταν γυρνούσε η μάνα από την βάρδια της κι έβρισκε ένα πιάτο φαΐ και το σπίτι σε τάξη. Όταν την έβλεπα δηλαδή, γιατί συνήθως με έπαιρνε ο ύπνος στον καναπέ κι εκείνη νυχοπατώντας σαν νεράιδα, ερχόταν να με σκεπάσει. Τα πράγματα δυσκόλεψαν όταν πήγα Λύκειο. Οι ώρες που περνούσα στο σπίτι έμοιαζαν τιμωρία. Η παρέα μου κανόνιζε βόλτες τα Σαββατοκύριακα κι εγώ ήμουν απούσα. Κάποια Σάββατα η μάνα είχε ρεπό και ξεμύτιζα, ευτυχώς τις Κυριακές ο πατέρας ήτανε στο σπίτι. Τις Κυριακές όμως, όλες οι δουλειές της εβδομάδας χτυπούσαν την πόρτα του δωματίου μου.. ε εντάξει όχι ‘’μου’’ το μοιραζόμουν με τις δύο από τις αδερφές μου. Πόσες φορές χτύπησε το κινητό μου για να επιστρέψω γρήγορα στο σπίτι να βοηθήσω.. σε κάποια ξεχασμένη άσκηση τον Στέφανο. Οι φίλες μου έδειχναν ενοχλημένες, δεν πίστευαν ότι έχω τόσο γεμάτο πρόγραμμα, νόμιζαν ότι τις αποφεύγω. Σταδιακά σταμάτησαν να μου στέλνουν μηνύματα και τέλος μου ανακοίνωσαν πως δεν ανήκω πια στην παρέα. Για εκείνες φιλία σήμαινε να βάλω σε δεύτερη μοίρα την οικογένεια μου και τις υποχρεώσεις μου. Κάπως έτσι, πριν καλά-καλά ξεκινήσει, ναυάγησε και η πρώτη μου σχέση. Ο Γιάννης μου είπε ότι κουράστηκε να του ακυρώνω βόλτες και τα ‘’πρέπει να κλείσουμε το τηλέφωνο γιατί όλοι κοιμούνται’’.. Τότε άρχισα να αναρωτιέμαι αν είμαι το παιδί για όλες τις δουλειές όπως με είχε αποκαλέσει η Αλεξάνδρα!

Με είχε πληγώσει αυτό, ήταν η μοναδική που είχα εμπιστοσύνη. Χαιρόταν όταν ήμουν χαρούμενη και με αγκάλιαζε στοργικά όταν δεν μπορούσα να συγκρατήσω τα δάκρυα μου. Κάναμε όνειρα να περάσουμε στην ίδια σχολή και να ταξιδέψουμε σε όλο τον κόσμο! Όμως η ζωή δεν ήταν τόσο αγγελικά πλασμένη για εκείνη. Στα 18 της -μόλις είχαν βγει τα αποτελέσματα των πανελλαδικών – ο πατέρας της έπαθε εγκεφαλικό και μετά από μισό χρόνο έσβησε. Από τότε το βλέμμα της άλλαξε παντοτινά.. έπαψε να ονειρεύεται ταξίδια σε άγνωστους προορισμούς και παράτησε στο 2ο έτος τις σπουδές της. Η Αλεξάνδρα ήταν μοναχοπαίδι.. η καρδιά της δεν μπορούσε να αντέξει τόση μοναξιά. Δεν ήξερα ποιες λέξεις μπορούν να απαλύνουν αυτό τον πόνο.. κι ένιωθα ένοχη που έβλεπα τη φίλη μου να μαραζώνει και εγώ ανίκανη να εκφραστώ της έστελνα απλώς μηνύματα.. Άξαφνα η εφηβεία μου έμοιαζε τόσο ανάλαφρη για να επιστρέψω, ακόμα και αν χρειαζόταν να κάνω διπλές δουλειές.. τι δεν θα έδινα να γυρίσω το χρόνο πίσω .. σκεφτόμουν. Τότε ήταν που χτύπησε το τηλέφωνο. …συνεχίζεται

# data[].attributes.headline
Δε θα μπορούσα να πω

# data[].attributes.body
Δε θα μπορούσα να πω αν η ζωή στο ορφανοτροφείο είναι καλύτερη ή χειρότερη από τη ζωή μέσα σε μια οικογένεια, σίγουρα όμως μπορώ να πω ότι είναι διαφορετική..

Από τότε που θυμάμαι τον εαυτό μου ζω σε ένα μεγάλο σπίτι με πολλά παιδιά. Δεν έχω νιώσει ποτέ μοναξιά ή πλήξη. Πάντα έχω παρέα μου τα άλλα παιδιά και περνάμε πολύ διασκεδαστικά! Κάνουμε αστεία και σκανταλιές, οργανώνουμε εκδρομές με τους υπεύθυνους του σπιτιού μας και τα σαββατόβραδα βλέπουμε όλοι μαζί ταινίες τρώγοντας ποπ κορν.

Βέβαια, στο σπίτι μας, όπως και σε όλα τα σπίτια, φαντάζομαι, υπάρχουν κάποιοι κανόνες που όλοι οφείλουμε να σεβόμαστε. Κάθε απόγευμα διαβάζουμε τα μαθήματά μας και αν τελειώσουμε εγκαίρως μπορούμε να παίξουμε. Τις ώρες κοινής ησυχίας δε μπορούμε να επισκεπτόμαστε τα δωμάτια των άλλων παιδιών και τέλος, πρέπει να είμαστε συνεπείς στο ωράριο του φαγητού στην τραπεζαρία. Απλοί κανόνες δηλαδή που τελικά δεν είναι και τόσο δύσκολο να τους τηρούμε!

Υπάρχουν, όμως, στιγμές που αισθάνομαι ότι μου λείπει η στοργή και το χάδι, ξέρετε, αυτό που προορίζεται αποκλειστικά για σένα, αυτό που ως διά μαγείας σου διώχνει όλους τους φόβους μακριά, το χάδι της μαμάς.. αυτό μου λείπει κάποιες στιγμές. Είμαι όμως δυνατή και έχω μάθει μόνη μου να αντιμετωπίζω τους φόβους μου, τα άγχη μου, τις δυσκολίες που συναντώ. Αν και είμαι αρκετά μικρή έχω βρει τον τρόπο όχι μόνο να επιβιώνω αλλά και να ζω αρκετές στιγμές ευτυχίας.

Όταν ενηλικιωθώ θα ήθελα να ψάξω τους γονείς μου. Θα ήθελα να βρω τις ρίζες μου, να μάθω την ιστορία των γονιών μου και να τους ρωτήσω γιατί.. Γιατί αποφάσισαν να πορευτούν στη ζωή τους χωρίς εμένα, ήταν τόσο δύσκολες οι συνθήκες της ζωής τους που τους ήταν αδύνατο να μεγαλώσουν ένα παιδί; Και πραγματικά είμαι έτοιμη να τους συγχωρήσω. Θέλω να τους συγχωρήσω για να μπορέσω να συνεχίσω τη ζωή μου χωρίς να κουβαλάω αυτό το βάρος..

# data[].attributes.headline
Ήμουν εννέα ετών και

# data[].attributes.body
Ήμουν εννέα ετών και ζουσα σε ένα μικρό διαμέρισμα στην πόλη της Αλεξάνδρειας , με μόνη συντροφιά την γιαγιά μου, η οποία με μεγάλωσε, ξαγρυπνώντας κάθε βράδυ στο πλευρό μου, λέγοντας μου τις δικές τις ιστορίες. Η μητέρα, μου γύριζε σπίτι αργά το βράδυ κουρασμένη από την δουλεία που είχε πιάσει σε ένα πολυκατάστημα στο κέντρο της πόλης. Από την άλλη,  ο πατέρας μου βρισκόταν στην φυλακή για χρόνια  αδίκως, αφού τον κατηγορούσαν και τον βασάνιζαν για ένα έγκλημα που δεν διέπραξε ποτέ. Ο πατέρας μου για να βγει από την φυλακή χρειαζόταν την υπεράσπιση ενός καλού δικηγόρου ,όμως η μητέρα μου δύσκολα τα έβγαζε πέρα, με έναν πολύ μικρό  μισθό που κάλυπτε  ίσα ίσα το νοίκι και τα άκρως απαραίτητα.

Ένιωθα τόσο μόνη στο σχολείο, κανείς δεν με έκανε παρέα. Όλοι με κοροϊδεύαν και μου μιλούσαν άσχημα για την οικογένεια μου. Δεν είχα ωραία ρούχα, ούτε ωραία παπούτσια αλλά ούτε φίλους. Όλοι με έκαναν στην άκρη κοιτώντας την εμφάνιση μου και το ντύσιμο μου, όμως κανένας δεν κοίταξε τι έχω  μέσα μου και κανένας δεν με στήριξε όταν ο κόσμος μου γκρεμιζόταν  αργά και βασανιστικά μαυρίζοντας τα παιδικά μου χρόνια.

Κάθε μεσημέρι , μετά το σχολείο πήγαινα στο σπίτι και έπαιρνα το φαγητό που μου είχε ετοιμάσει η γιαγιά μου κι έπειτα πήγαινα σε ένα μέρος που σύχναζα με τον πατέρα μου τα απογεύματα. Είχαμε φτιάξει μια μικρή καλύβα, με θέα μαγευτική γεμάτη κίνηση και ζωντάνια. Αυτό το μέρος ήταν πραγματικά το στήριγμα μου και βρισκόταν στην καρδιά της πόλης. Είχε ησυχία, το μόνο που ακουγόταν ήταν οι ήχοι της φύσης που γαλήνευαν και έδιναν χρώμα στην καρδιά μου και από την άλλη ο ήλιος έλαμπε σαν διαμάντι στα μάτια μου καθρεπτίζοντας στα γαλανά νερά του ποταμού.  Εκείνο το μέρος ήταν το πιο ιδανικό για να εξελίξω το ταλέντο μου στον χορό. Το όνειρο μου ήταν να γίνω μπαλαρίνα και χάρη στις ικανότητες της γιαγιάς μου σίγουρα θα το πραγματοποιούσα. Ο καιρός περνούσε με τις ίδιες δυσκολίες και τις ίδιες συνήθειες ώσπου ήρθε η μέρα των γενεθλίων. Εκείνη η μέρα ήταν αλλιώτικη από τις άλλες. Ήταν πρωτοχρονιά και ως παιδί έπρεπε να πάω να πω τα κάλαντα ,γυρίζοντας σε κάθε σπίτι της πόλης. Έτσι, καθώς τελείωνα και ήμουν έτοιμη να γυρίσω σπίτι μου ,είδα μια αφίσα πεταμένη στον δρόμο.

Από περιέργεια την σήκωσα και έγραφε για έναν διαγωνισμό μπαλέτου, όπου θα γινόταν στην άκρη της πόλης με κέρδος, ένα μεγάλο χρηματικό ποσό. Ήταν η καλύτερη ευκαιρία μου και το καλύτερο δώρο που μπορούσα να έχω για τα γενέθλια μου . Έτρεξα γρήγορα σπίτι μου και το είπα στην μητέρα μου. Η μητέρα μου , μου είπε πως δεν έχει χρόνο για αυτά και πως θα είναι κάποιο είδος πλάκας. Στεναχωρήθηκα πάρα πολύ από τα λόγια της μητέρας μου και έτρεξα στο δωμάτιο μου κλαίγοντας.

Η γιαγιά μου αμέσως ήρθε να με παρηγορήσει, λέγοντας μου πως θα με βοηθήσει εκείνη, να πραγματοποιήσω αυτό το όνειρο. Ήμουν πρόθυμη να πάω κρυφά από την μητέρα, αφού με την γιαγιά μου θα κάναμε κάθε μέρα προπόνηση. Έφτασε εκείνη η μέρα και η αλήθεια είναι πως το άγχος με κυριαρχούσε. Η γιαγιά μου, μου είχε πλέξει μία πολύ ωραία στολή με λαμπερά χρώματα και μου έδωσε τις πουέντ που είχε φυλάξει πριν χρόνια. Ήμουν πανέτοιμη να ξεκινήσω.

Ένιωθα τόσο σιγουριά που δεν σκεφτόμουν τίποτα άλλο πέρα από τη νίκη. Ήρθε η ώρα να βγω στη σκηνή, με εκατοντάδες βλέμματα στραμμένα επάνω μου , ροδίζουν τα μάγουλά μου από ντροπή. Είχα περάσει στους τρεις καλύτερους και αργότερα στους δύο. Τα πόδια μου έτρεμαν , ώσπου ανακοίνωσαν ότι η νικήτρια ήμουν εγώ. Δεν μπορούσα να το πιστέψω ότι πραγματοποίησα ένα όνειρό, ήμουν πανευτυχής αλλά όταν πήγα σπίτι μου είδα την μητέρα μου, να κλαίει συγκινημένη βλέποντας με στην τηλεόραση. Την αγκάλιασέ και της είπα πως από και πέρα η ζωή μας θα αλλάξει. Με το χρηματικό ποσό που κέρδισα μπορούσα να βγάλω τον πατέρα μου από την φυλακή , να αγοράσω καινούργια ρούχα και παπούτσια και να πάμε σε καλύτερη γειτονιά. Πέρασαν αρκετοί μήνες για την εξαργύρωση του επάθλου. Όταν ήρθε αυτή η μέρα, πληρώσαμε ένα καλό δικηγόρο και ο πατέρας μου σύντομα θα αποδεικνυόταν ότι είναι αθώος. Ένα από εκείνα τα πρωινά , χτύπησε το κουδούνι , έτρεξα να ανοίξω την πόρτα, λαχταρώντας να δω τον πατέρα μου. Τα ον έσφιξα στην αγκαλιά μου και περάσαμε όλη τη μέρα μαζί, κάνοντας βόλτες στην πόλη, λέγοντας του, όλα όσα έγιναν τον καιρό που έλειπε. Βρήκαμε ένα ωραίο πιο μεγάλο σπίτι, με ωραία θέα και μεγάλη αυλή. Πήγαμε με την μητέρα μου στα μαγαζιά και ψωνίσαμε ένα κάρο ωραία ρούχα και βέβαια γράφτηκα σε μια σχολή  μπαλέτου που βρισκόταν πιο κάτω από το καινούργιο μου σπίτι ενώ η μητέρα μου βρήκε δουλειά.

Ήμουν έντεκα χρονών , όταν η γιαγιά μου βρισκόταν άρρωστη στο κρεβάτι. Ήμουν πολύ στεναχωρημένη για την γιαγιά μου. Εκείνη με μεγάλωσε και ένιωθα τύψεις που δεν μπορούσα να την βοηθήσω. Φωνάξαμε πολλούς γιατρούς , μα ο κόπος ήταν μάταιος , οι γιατροί δεν τις έδιναν ελπίδες γιατί ήταν βαριά άρρωστη. Ήταν θέμα χρόνου να χάσει τη ζωή της. Κάθε πρωί της έφτιαχνα εγώ το πρωινό, όπως έκανε και εκείνη , όμως αυτό το πρωινό όταν πήγα στο δωμάτιο της μου είπε << παιδί μου , θέλω να προσέχεις και να ψάξεις να βρεις την δίδυμη αδελφή σου που βρίσκεται σε μία ανάδοχη οικογένεια >>. Αμέσως μετά ξεψύχησε στα χέρια μου.

Αισθανόμουν απογοητευμένη που δεν μπόρεσα να την βοηθήσω, όμως δεν έπαψα να σκέφτομαι τα τελευταία της λόγια. Είχα την εντύπωση πως ήταν κάποιο κακόγουστο αστείο, όμως μέσα μου ένιωθα ότι ήταν αληθινό και αυτό με έκανε να το κυνηγήσω. Δεν μπορούσα την ιδέα πως είχα μια αδερφή μακριά μου και πως δεν θα την γνώριζα ποτέ. Πάει καιρός  ,ήμουν κιόλας 12 ετών κι ακόμα ψάχνω την δίδυμη αδερφή μου, στο σχολείο τα πράγματα πήγαιναν απτό καλό στο καλύτερο και στο σπίτι επικρατούσε ησυχία  αφού ακόμα δεν είχα αποκαλύψει στους γονείς μου το μυστικό που μου εμπιστεύθηκε η γιαγιά μου. Φοβόμουν πως αν το πω θα μου πουν ψέματα Γιατί προφανώς η αλήθεια πονάει Ακόμη και εκείνος .

Ήμουν 13 ετών, άρχισα να μεγαλώνω, να νιώθω και να αισθάνομαι πιο έντονα η απουσία της αδελφής μου με επηρέαζε πολύ, κάτι που δεν μπορούσα να κρύψω άλλο. Έτσι το είπα σε μία φίλη μου και υποσχέθηκε να με βοηθήσει. Δεν σας κρύβω πώς καθησυχαστικά για λίγο καιρό ενώ παράλληλα είχαμε ξεκινήσει τις έρευνες σε όλα τα κοντινά σχολεία της πόλης. Μέρα νύχτα ψάχνουμε πληροφορίες για εκείνη Μα ο κόπος ήταν μάταιος. Ένα Σαββατοκύριακο λοιπόν επισκεφτήκαμε με τη μητέρα μου την θεία μου η οποία βρισκόταν πολύ μακριά από το σπίτι μας. Η θεία μου μας υποδέχτηκε μία χαρά Όταν όμως καθίσαμε πήγα για μία στιγμή στο μπάνιο και όταν γύρισα Άκουσα τη μητέρα μου να ψιθυρίζει στην θεία μου πώς της λείπει πολύ το άλλο της παιδί και τότε συνειδητοποίησα πώς πρέπει να βρίσκεται Αρκετά κοντά μας η αδερφή μου.

Ήμουν μόλις 14 ετών και ακόμη δεν είχα πάψει να πιστεύω πώς κάποια στιγμή θα βρω την αδερφή μου. Από την άλλη η μητέρα μου Δεν μου έχει πει λέξη Μέχρι που έφτασα  στο σημείο να την ρωτήσω αν έχω κάποια αδερφή. Εκείνη διστακτική μου απάντησε έχεις μία δίδυμη αδερφή και βρίσκεται σε ένα ορφανοτροφείο. Τότε ξαφνιάστηκα τόσο πολύ διότι δεν μου είχε περάσει η ιδέα αυτή από το μυαλό και ήταν το μόνο μέρος που δεν είχα ψάξει. Είπα στη μητέρα μου αυτά που μου είπε η γιαγιά μου και αμέσως μου είπε να πάμε μαζί στο ορφανοτροφείο και να την πάρουμε Και έτσι έγινε. Εγώ χωρίς δεύτερη σκέψη έτρεξε μαζί της ώσπου φτάσαμε έξω από κείνο το περίεργο μέρος. Μπήκαμε στο γραφείο της διευθύντριας και της είπα μήπως ψάχναμε μία 14χρονη όμοια μου. Όταν την είδα άρχισα να κλαίω συγκινημένη. Ήταν δάκρυα Χαράς γιατί πάντα ήθελα μία αδερφή και πραγματικά στεναχωριέμαι που δεν μεγαλώσαμε μαζί. Περάσαμε όλη τη μέρα μαζί καλλιεργώντας το χαμένο χρόνο μας. Την πήραμε σπίτι και τι γράψαμε Στο ίδιο σχολείο με μένα Και βέβαια στην σχολή μπαλέτου διότι λάτρευε και εκείνο το χορό όπως εμένα. Όλο το βράδυ λέγαμε τις ιστορίες μας και τις δυσκολίες που περάσαμε. Ήμασταν πλέον δεμένες και δεν θα μας χώριζε ποτέ ξανά κάνεις. Το καλοκαίρι πήγαμε μαζί διακοπές σε ένα υπέροχο νησί και περάσαμε φανταστικά.

Τα πρώτα μας γενέθλια μαζί και  μόλις γίναμε 15 ετών. Είμαι πολύ ευτυχισμένη που έχω πραγματοποιήσει όλα μου τα όνειρα και όλες μου τις ευχές. Η τελευταία μου ευχή για αυτά τα γενέθλια είναι να μην ξανά αποχωριστώ πότε την αδερφή μου και τους γονείς μου. Τους αγαπώ όλους πολύ και θέλω να έχουμε μία ονειρεμένη ζωή γεμάτη φως και ζωντάνια.

# data[].attributes.headline
Είμαι 9 χρονών και ε

# data[].attributes.body
Είμαι 9 χρονών και είμαι μοναχοπαίδι. Ζούμε σε ένα διαμέρισμα σε μια μικρή πόλη με τους γονείς μου, ο πατέρας μου είναι οικοδόμος και η μητέρα μου ταχυδρόμος. Οι γονείς μου παίρνουν λίγα λεφτά τον μήνα, ο πατέρας παίρνει μισθό εκατό ενενήντα τον μήνα και η μητέρα μου εκατό δέκα τον μήνα, μπορεί να είμαι μοναχοπαίδι αλλά το ενοίκιο είναι ακριβό. Έτσι δεν μας μένουν μετά πολλά γιατί εκτός από το ενοίκιο πληρώνει και στίβο γιατί είμαι εξαιρετική στον αθλητισμό και έτσι διάλεξα να κάνω στίβο που μου αρέσει πολύ και ξεχνιέμαι. Και είναι ένα από τα καλά, το άλλο είναι ότι έχω τους φίλους μου στο σχολείο και μου δίνουν δύναμη να περιμένω για ένα άλλο σπίτι και πιο πολύ μισθό για τους γονείς μου αλλά και ακόμα αν αυτά δεν γίνουν έχω τους φίλους μου και τον αθλητισμό για να περνάει η ώρα μου και όλα αυτά δεν είναι λίγα.

# data[].attributes.headline
H ζωή μου είναι πολύ

# data[].attributes.body
H ζωή μου είναι πολύ όμορφη και διασκεδαστική με τους θετούς μου γονείς. Δε λέω πως θα ήταν και άσχημα με τους φυσικούς μου γονείς, όμως για να με δώσουν σε άλλους γονείς σημαίνει πως δε μπορούσαν να μου δώσουν τη φροντίδα που αναλογεί σε κάθε παιδί. Παρόλα αυτά οι θετοί μου γονείς μου φέρονται σαν πραγματικοί γονείς, είναι πολύ καλοί και στοργικοί. Επίσης έχουν υιοθετήσει άλλα 4 παιδιά, που στην αρχή δεν περνούσα και πολύ καλά μαζί τους.. Οι γονείς μου κάνουν τα πάντα για να με κάνουν χαρούμενη και το καταφέρνουν, όμως έρχονται και τα άλλα παιδιά και μου χαλάνε τη διάθεση, είναι πολύ σπαστικά και νευρικά και πλεονέκτες. Μόλις μου παίρνουν κάτι οι γονείς μου το θέλουν κι αυτά και μου το παίρνουν. Όπως χθες το πρωί που τρώγαμε όλοι μαζί στο πλούσιο με φαγητά τραπέζι, ήθελα να φάω το τελευταίο μπισκότο σοκολάτας, μου το πήρε ένα από τα σπαστικά -τότε- θετά αδέρφια μου. Λέω τότε, γιατί τώρα τα έχουμε βρει, γιατί δεν μπορούσαμε να ζούμε έτσι για το υπόλοιπο της συμβίωσης μας. Χθες το βράδυ έγινε κάτι που άλλαξε τη σχέση όλων των παιδιών μεταξύ μας. Καθώς γυρνούσαμε από το φροντιστήριο των αγγλικών όλοι μαζί (τα αδέρφια) σταμάτησε δίπλα μας μια άσπρη κλούβα που απέξω έγραφε free candy.

Που στα ελληνικά μεταφράζεται ως δωρεάν καραμέλες. Σαν χαζά και σπαστικά που ήταν τα αδέρφια μου αντί να τρέξουν μαζί μου μακριά από την κλούβα -γιατί δεν ξέραμε τι ήτανε- κατευθείαν μπήκαν μέσα στην κλούβα. Η κλούβα προχώρησε λίγα μέτρα μπροστά μου και την κυνηγούσα. ο οδηγός με είδε σταμάτησε και με έβαλε κι εμένα μέσα. Δεν ήθελα να τα αφήσω να πάθουν κάτι κακό και πήγα κι εγώ μαζί τους αψηφώντας τον κίνδυνο. Η υπερπροστατευτικότητα μου δηλαδη πήγε κόντρα στο κίνδυνο και στο άγνωστο. Καθόμασταν όλα μαζί τα αδέρφια πίσω στην κλούβα κι οι οδηγοί μπροστά να λένε ''χαχα θα βγάλουμε πολλά λεφτά'' τα αδερφάκια μου έκλαιγαν όλα κι εγώ τα είχα πάρει στην αγκαλιά μου και προσπαθούσα να τους συμπαρασταθώ και να τα καθησυχάσω. Αυτά είχαν τρομοκρατηθεί και μου έλεγαν ΄΄Μαρίνα, φοβάμαι σε παρακαλώ βγάλε μας από εδώ΄΄. Όσο μου το έλεγαν τόσο πείσμωνα να τα σώσω από τους κακούς ανθρώπους. Σταματάει λοιπόν η κλούβα και μας βγάζουν σε ένα χωράφι. Μας λένε: ‘’ελάτε μαζί μας΄΄ με άγρια φωνή. Μας έδεσαν τα μάτια και μας έδεσαν με σκοινί. Είχαμε τρομοκρατηθεί πάρα πολύ και κλαίγαμε. Ακούγαμε πολύ περίεργους ήχους σαν να ήταν γύρω γύρω μηχανήματα. Μας βγάζουν την μπαντάνα από τα μάτια και τι να δούμε! Ένα τεράστιο κτίριο με μηχανήματα που έβγαζαν εκατοντάδες καραμέλες από μέσα τους. Όλο μα όλο το κτίριο περιλαμβανόταν από τις εκατομμύρια καραμέλες και γλυκά.. Οι κουκουλοφόροι βγάζουν τις μάσκες τους και μαντέψτε ποιος ήταν! Ήταν οι γονείς μας που έστησαν ολόκληρη πλεκτάνη για να μας φέρουν πιο κοντά και να μας ενώσουν. Κατευθείαν αλλάξαμε διάθεση και τρέξαμε στα γλυκά. Οι γονείς μας ήταν πολύ χαρούμενοι που μας έβλεπαν έτσι ενθουσιασμένα τα αδέρφια και για πρώτη φορά ενωμένα. Τέλος γυρίσαμε σπίτι μας όλοι μαζί, αγαπημένοι και πάνω από όλα χαρούμενοι

# data[].attributes.headline
Η μητέρα μου λείπει 

# data[].attributes.body
Η μητέρα μου λείπει συχνά τα βράδια από το σπίτι επειδή δουλεύει σερβιτόρα και αυτό αποτελεί να λείπει αρκετές ώρες από το σπίτι. Ο πατέρας μου λείπει επίσης και αυτός αρκετές ώρες από το σπίτι επειδή δουλεύει σε φορτηγό. Έτσι αναγκαστικά πρέπει να προσέχω εγώ τα αδέρφια μου/ Η αλήθεια είναι ότι έχουν πέσει όλες οι ευθύνες πάνω μου. Να κάνω τις δουλειές του σπιτιού, να διαβάσω τα αδέρφια μου, να παίξουμε. Δεν έχω χρόνο για εμένα γιατί έχω κι εγώ τα διαβάσματα μου. Έχω κι εγώ ανάγκη να βγω με τους φίλους μου. Έχω ξεχάσει πως είναι το έξω. Η μητέρα μου και ο πατέρας μου δεν με καταλαβαίνουν δεν καταλαβαίνουν ότι έχω κι εγώ ανάγκες. Αυτό το θέμα το συζητάμε συχνά με τους γονείς μου όμως πάντα καταλήγουμε ότι πρέπει να προσέχω εγώ τα αδέρφια μου επειδή είμαι η μεγαλύτερη και δεν υπάρχει άλλη λύση.

# data[].attributes.headline
Κάθε βράδυ που ξαπλώ

# data[].attributes.body
Κάθε βράδυ που ξαπλώνω στο κρεβάτι μου, μου έρχονται στο μυαλό όλες οι στιγμές που νιώθω άσχημα στο σχολείο. Έτσι περνάνε οι ώρες και οι μέρες  κάθε πρωί κοιτάζοντας από το παράθυρο μου τα πουλιά που πετάνε όλα μαζί, νιώθω ακόμα πιο μόνη.

Ξέρω ότι δεν θέλετε ν’ ακούσετε την ιστορία μου. Ακούστε λοιπόν! Είμαι ένα κορίτσι δεκατεσσάρων ετών και πηγαίνω στην Δευτέρα γυμνασίου σε ένα σχολείο στην Αθήνα. Εδώ και δύο χρόνια δέχομαι Bulling από τους συμμαθητές μου με απομονώνουν, με βρίζουν, με χτυπάνε και με συκοφαντούν. Δεν ξέρω για ποιον λόγο, προσπαθώ να τους αγνοώ αλλά είναι μάταιο. Ασχολούνται μαζί μου συνεχώς και οι καθηγητές μου δεν το έχουν παρατηρήσει. Σκέφτομαι να μιλήσω αλλά με εκβιάζουν, μου είπαν ότι αν το πω θα μου κάνουν  κακό. Έχω πραγματικά ανάγκη να μιλήσω σε κάποιον.

Δεν το έχω πει σε καν στην κολλητή μου, γιατί μένει πολύ μακριά και θα ήθελα να το συζητήσουμε από κοντά.  Οπότε σκεφτόμουν να το πω στους γονείς μου, ώστε να πάω σε έναν ειδικό για να μου δώσει συμβουλή για το τι μπορώ να κάνω για να αντιμετωπίσω το πρόβλημά μου. Τελικά, το είπα, δέχτηκαν να πάω σε έναν ειδικό το επόμενο απόγευμα.

Έφτασε η ώρα , αφού με συμβούλεψε στο τι να κάνω , γύρισα σπίτι. Έπειτα άρχισα να εφαρμόζω τις συμβουλές που μου έδωσε την πρώτη μέρα, πήγαν όλα καλά. Κατάλαβαν ότι είχα αλλάξει συμπεριφορά απέναντι τους και προσπαθούσαν να με προσεγγίσουν. Εγώ όμως όλο και απομακρυνόμουν μέχρι που έπεσα από την καρέκλα και ξανά ξεκίνησαν να με κοροϊδεύουν, νευρίασα , σηκώθηκα και έφυγα. Το απόγευμα που ξανά πήγα στο ψυχολόγο του το είπα. Αντέδρασε λίγο περίεργα γιατί με έβγαλε έξω και μιλούσε στους γονείς μου, με πήραν και με άφησαν στην κολλητή μου. Μου φάνηκε πολύ περίεργο αλλά δεν με ένοιαξε γιατί ήμουν με την φίλη μου. Όταν πήγαμε σπίτι τους ρώτησα να δω τι τους είπε, μα δεν τους έπαιρνα μιλιά. Την επόμενη μέρα δεν με πήγαν στο ψυχολόγο. Στο σχολείο πήγαινα μα δεν μου έλεγαν τίποτα οι συμμαθητές μου. Νόμιζα πως απλά λειτουργούσε η θεραπεία μου. Ο ψυχολόγος στην πραγματικότητα τους είπε να σταματήσουν την θεραπεία, να μιλήσουν με τους καθηγητές μου και να μην μου πουν τίποτα. Μετά από λίγες μέρες είδαν την βελτίωση μου. Οι συμμαθητές μου δεν μου έκαναν τίποτα και με έκαναν και παρέα. Έτσι λοιπόν φτάσαμε στο σήμερα, έχω πολύ καλούς φίλους και περνάω υπέροχα.

# data[].attributes.headline
Είμαι ο Αχμέτ και εί

# data[].attributes.body
Είμαι ο Αχμέτ και είμαι 11 χρονών. Στην πατρίδα μου, στην Αφρική, ξεκίνησε πόλεμος, για αυτό εγώ και οι γονείς μου έπρεπε να μετακομίσουμε σε μια άλλη χώρα για να είμαστε ασφαλείς.

Ήρθαμε στην Ελλάδα πριν τρία χρόνια, όταν ήμουν 9 χρονών. Η επιβίωση ήταν και παραμένει δύσκολη. Οι γονείς μου δουλεύουν πολλές ώρες καθημερινά και παίρνουν μικρό μισθό. Μένουμε σε ένα μικρό διαμέρισμα και έχουμε μόνο τα απαραίτητα. Πηγαίνω κανονικά στο σχολείο της περιοχής μου. Η καθημερινότητά μας έχει αρκετές δυσκολίες καταφέρνουμε και τις ξεπερνάμε.

Τώρα πια έχω συνηθίσει αυτή την αλλαγή και προσπαθώ να αποδεχτώ το γεγονός ότι μπορεί να μην ξαναπάω σύντομα στην πατρίδα μου. Περνάνε πολλές σκέψεις από το μυαλό μου. Αναρωτιέμαι πότε θα τελειώσει ο πόλεμος, θα καταφέρω να επιστρέψω στην πατρίδα μου ή θα είμαι αναγκασμένος να μείνω σε άλλη χώρα;

Ελπίζω κάποια μέρα να καταφέρω να γυρίσω πίσω με την οικογένεια μου.

# data[].attributes.headline
Στο χωριό μένω με τα

# data[].attributes.body
Στο χωριό μένω με τα αδέλφια μου και τους γονείς μου. Το σπίτι μου δεν έχει τον κατάλληλο εξοπλισμό. Δεν έχει και αποχωρητήριο. Περνάμε πολλές δύσκολες στιγμές στο Mystic Falls με τα αδέρφια μου. Ειδικά τον χειμώνα, χρειάζεται να βγαίνουμε στο κρύο για ντουζ και είναι δύσκολο.. Ευτυχώς το καλοκαίρι έχει πολύ ζέστη και είναι πιο εύκολες οι καταστάσεις. Ζούμε στην άκρη ενός μικρού χωραφιού όπου αν κάνεις 10 βήματα βλέπεις μπροστά στο χείλος ενός γκρεμού. Επίσης στο Mystic Falls έχει ένα μικρό σχολείο που λαχταρώ τόσο πολύ να πάω αλλά οι γονείς μου δεν έχουν χρήματα να αγοράσουν τα πράγματα που χρειάζομαι και με θεωρούν ανίκανη και αποτυχημένη. Θα ήθελα ένα καλύτερο μέλλον για εμένα και τα αδέρφια μου.. και για αυτό δεν θα τα παρατήσω και θα προσπαθώ πάντα να κάνω κάτι καλό για να δω τα γλυκά χαμόγελα ζωγραφισμένα στα μικρά πρόσωπα των μικρών μου αδελφών.

# data[].attributes.headline
Η καθημερινότητα μου

# data[].attributes.body
Η καθημερινότητα μου είναι πολύ διαφορετική λόγω της ασθένειας που έχω. Δεν είναι εύκολο να περνάς άσθμα στα 13 σου. Την ημέρα μου την περνάω στα social media και στην τηλεόραση ξαπλωμένη στο κρεββάτι μου. Αναγκάζομαι να λείπω από το σχολείο πολύ καιρό κυρίως το χειμώνα. Είμαι συνεχώς στο νοσοκομείο και κάνω θεραπείες. Νιώθω πολύ μοναξιά γιατί τα πρωινά οι γονείς μου δουλεύουν και έτσι είμαι μόνη στο σπίτι μου. Ελπίζω να γίνω σύντομα καλά για να δω τους φίλους μου και να πάω ξανά στο σχολείο.

# data[].attributes.headline
Αγαπητό ημερολόγιο, 

# data[].attributes.body
Αγαπητό ημερολόγιο, Πριν 5 χρόνια ήρθα στην Ελλάδα με τους γονείς μου και τις 2 αδελφές μου για την ασφάλεια μας από τον πόλεμο στην Αφρική. Τότε ήμουν εννιά χρονών, τώρα είμαι δεκατέσσερα. Πίστευα ότι η ζωή σε κάποια άλλη χώρα θα είναι πιο εύκολη από ότι στην Αφρική. Προφανώς έκανα λάθος. Υπάρχουν αρκετές δυσκολίες. Η μητέρα μου δουλεύει καθημερινά με χαμηλό μισθό, ίσα ίσα που συντηρούμαστε με αυτά. Ο πατέρας μου πάσχει από καρκίνο των πνευμόνων, εδώ και ένα χρόνο είναι δύσκολη η ζωή του. Συνέχεια πηγαίνουμε στα νοσοκομεία. Οι γιατροί λένε ότι πιθανόν να είναι από τις καρκινογόνες χειροβομβίδες που υπήρχαν στην Αφρική πριν φύγουμε.

Η ζωή μου, είναι πολύ πιο δύσκολη από ότι στην Αφρική. Αρχικά τα μαθήματα του σχολείου δεν τα καταλαβαίνω, με δυσκολεύουν αρκετά. Τα παιδιά με κοροϊδεύουν για την καταγωγή μου, για το σκούρο χρώμα του δέρματος μου και ότι άλλο θεωρούν ελάττωμα πάνω μου. Μετά από το σχολείο πηγαίνω σπίτι που είναι εκεί οι δυο αδελφές μου με τον πατέρα μου. Η μητέρα μου συνήθως γυρίζει αργά στο σπίτι, ίσα που προλαβαίνουμε να τη δούμε όλη μέρα. Ελπίζω κάποια μέρα να τελειώσει όλο αυτό, μου έχουν λείψει οι φίλοι μου, οι συγγενείς μου, τα μέρη που σύχναζα. Ήταν πιο εύκολη η ζωή, δεν σε ένοιαζε αν θα σε κατακρίνει κάποιος για τη διαφορετικότητα σου, γιατί ήμασταν όλοι ίδιοι. Τελικά αυτό είναι που φοβίζει τον κόσμο και το κατακρίνουν, η διαφορετικότητα ενός ανθρώπου. αυτά προς το παρόν αγαπητό μου ημερολόγιο, καληνύχτα

# data[].attributes.headline
Πάνε τρία χρόνια που

# data[].attributes.body
Πάνε τρία χρόνια που έχω να δω την πατρίδα μου, τους συγγενείς μου και τους φίλους μου. Τρία ολόκληρα χρόνια που η ίδια εικόνα παίζει συνεχόμενα στο μυαλό μου, σαν ντοκιμαντέρ. Παιδιά που διψάνε κ πεινάνε, βόμβες να πέφτουν από τον ουρανό σαν βροχή, τραυματισμένοι αθώοι άνθρωποι ντυμένοι με αίματα, στολισμένοι με πόνο, να φωνάζουν βοήθεια κάτω στο χώμα κ κάνεις να μην τους δίνει ένα χέρι βοήθειας. Νεκροί να βρίσκονται σε κάθε γωνιά μιας πλέον κατεστραμμένης πόλης κ άλλα τόσα που έχουν κολλήσει στο μυαλό μου κ δε λένε να φύγουν. Κι όλα αυτά γιατί; Για την χάρη ενός πολέμου, για πολιτικά συμφέροντα. Ένας πόλεμος που έκανε τα γέλια των παιδιών να σταματήσουν κ να ακούγονται μόνο κλάματα από απώλειες.

Αυτός ο εφιάλτης είναι η παρέα μου, απ’ όταν ήμουν εννιά, που ήμουν τόσο μικρός, μα ταυτόχρονα τόσο μεγάλος…
Πάει πολύς καιρός από τότε. Αρκετοί από εμάς αναγκάστηκαν να μεταναστεύσουν για την ασφάλεια αυτών κ των παιδιών τους. Ένας απ' αυτούς ήταν κ η οικογένεια μου.
Ήρθαμε στην Ελλάδα αποζητώντας ένα καλύτερο μέρος για να ζήσουμε όπου θα ήμασταν ασφαλής.
Αγαπώ την Ελλάδα σαν χώρα. Είναι πανέμορφη, έχει πολλά όμορφα νησιά, φιλικούς ανθρώπους και πολλά όμορφα έθιμα κ παραδόσεις. Αλλά φυσικά και μου λείπει η πατρίδα μου… Ποτέ δεν θα την ξεχάσω, πάντα θα θυμάμαι τις όμορφες κ τις ένδοξες της μέρες!
…
Ντριννννννννννννν
Πάλι αυτός ο ενοχλητικός ήχος ηχούσε στα αυτιά μου. Έκλεισα το ξυπνητήρι κ άρχισα να ανοίγω σιγά σιγά τα μάτια μου, καθώς οι ακτίνες του ήλιου άρχισαν να εμφανίζονται σιγά-σιγά. Κοίταξα το ρολόι για να δω την ώρα. Ήταν μόλις 5:00 τα χαράματα. Σηκώθηκα κ άρχισα να ντύνομαι για το σχολείο. Είναι αρκετά μακριά οπότε πρέπει να σηκώνομαι λίγο νωρίτερα για να πηγαίνω στην ώρα μου. Κοίταξα τι ημέρα ήταν σήμερα κ ξεφύσησα στενοχωρημένα.
Σήμερα είναι 15 Μαρτίου. Σαν σήμερα ήμουν σε ένα καράβι κ έφευγα μακριά απ'τον τόπο που μεγάλωσα κ έφτιαξα τις πρώτες μου αναμνήσεις. Τον τόπο που αποκαλούσα σπίτι.
Πλέον είμαι δώδεκα ετών. Έχουν αλλάξει πολλά από τότε. Μένω σε ένα πανέμορφο σπίτι με τους, γονείς μου κ την μικρή μου αδελφή. Πηγαίνω σε δημόσιο σχολείο, δεν είναι και το καλύτερο του κόσμου αλλά κάνει την δουλειά του.
Αφού ήμουν έτοιμος, χαιρέτησα την οικογένεια μου κ άρχισα να βαδίζω προς την στάση, όπου περίμεναν κ τα άλλα παιδιά το λεωφορείο.
~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~
Ευτυχώς είναι η τελευταία ώρα κ μετά σχολάμε. Έχουμε γλώσσα. Το βαριέμαι λίγο αυτό το μάθημα η αλήθεια είναι. Άκουσα το κουδούνι να κτυπάει κ προχώρησα προς την τάξη. Η κυρία ήταν ήδη μέσα.
Κυρία: Καλημέρα παιδιά. Σήμερα θα σας πω το θέμα για την άσκηση του τριμήνου, οι οποία θα μετρήσει στον βαθμό σας.
Πείρε τον μαρκαδόρο του πίνακα κ άρχισε να γράφει το θέμα.
ΘΕΜΑ: να γράψω τι νιώθω, ότι είναι το σπίτι για εμένα.
Κυρία: Λοιπόν παιδιά αυτό είναι το θέμα. Έχετε 1 ημέρα να το γράψετε και να το παραδώσετε. Το πολύ 1 παράγραφο. Μπορείτε να αρχίσετε από τώρα.
Κοίταξα την κόλλα μου κ πολλές ιδέες πέρασαν απ΄το μυαλό μου. Καμία όμως δεν αντιπροσώπευε την αλήθεια. Σκεπτόμουν κ σκεπτόμουν . αλλά ακόμη τίποτα. Ξαφνικά άκουσα το κουδούνι να κτυπάει. Πως πέρασε έτσι η ώρα; Αναρωτήθηκα… πείρα τα πράγματά μου κ άρχισα να περπατάω προς την έξοδο. Μόλις βγήκα προχωρούσα προς την στάση κάνοντας σκέψεις για το τι θα μπορούσα να γράψω για την άσκηση…
~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~
Μόλις έφτασα σπίτι μου. Μπαίνοντας μέσα είδα την μαμά μου να μαγειρεύει κ την μικρή μου αδελφή να την βοηθά. Χαμογέλασα σ’ αυτήν την εικόνα κ άρχισα να προχωρώ προς το δωμάτιό μου. Άφησα τα πράγματα μου κάτω κ άρχισα να περπατώ προς την κουζίνα για να φάμε μεσημεριανό. Οι γονείς μου κ η αδελφή μου καθόντουσαν ήδη στο τραπέζι. Ο πατέρας μου έλεγε διάφορα αστεία κάνοντας το κλίμα πιο χαρούμενο. Όλοι χαμογελούσαν όπως κ εγώ. Κατά την διάρκεια του φαγητού μιλούσαμε για διάφορα χαρούμενα θέματα κ έτσι πέρασε η ώρα. Μόλις τελειώσαμε, ανέβηκα πάνω στον δωμάτιο μου, πείρα μια κόλλα κ άρχισα να γράφω την άσκηση.
Τι νιώθω ότι είναι σπίτι για εμένα
Έχω αλλάξει πολλά σπίτια μέχρι τώρα. Είμαι μακριά απ' την χώρα μου, όπου είχα κτίσει πολλές αναμνήσεις. Ήμουν πολύ μικρός τότε. Μένω σ΄αυτό το σπίτι εδώ κ μισό χρόνο. Όλα τα σπίτια που έχω αλλάξει μέχρι τώρα με έκαναν να νιώθω σαν να ήταν το μέρος που ανήκω. Ή έτσι τουλάχιστον πίστευα. Γιατί τώρα μπορώ να κατανοήσω τι νιώθω να είναι σπίτι για εμένα. Σπίτι για εμένα δεν είναι ένα κτήριο όπου ζεις εκεί. Δεν είναι η πατρίδα μου. Δεν είναι τίποτα άλλο, παρά η οικογένεια μου. Γιατί χωρίς την οικογένεια μου δεν θα υπήρχαν οι αναμνήσεις μου, δεν θα ήμουν αυτός που είμαι σήμερα κ δεν θα ήξερα τίποτα για τον πραγματικό κόσμο. Γιατί χωρίς αυτήν δεν θα ήξερα τι πάει να πει αληθινή αγάπη, προστασία, διασκέδαση, κατανόηση, συγχώρηση κ ΘΥΣΙΑ !!! . Γιατί χωρίς την  οικογένεια μου, θα είμαι ένα τίποτα. Γι’ αυτό ευχαριστώ τον θεό που μου έδωσε μια υπέροχη κ καταπληκτική οικογένεια, που μου έδωσε την ευκαιρία είμαι μαζί με τους γονείς μου κ την μικρή μου αδελφή σήμερα, που συνεχίζω κ αναπνέω διπλά τους.
Σπίτι για εμένα σημαίνει ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΑ.-
Άφησα την κόλλα μου περήφανος στην άκρη, καθώς άκουσα την μαμά μου να μου φωνάζει για την οικογενειακή μας φωτογράφιση. Αγαπώ την οικογένεια μου κ δεν θα την άλλαζα για τίποτε άλλο στον κόσμο, ακόμα κ στις πιο δύσκολες μέρες!

# data[].attributes.headline
Εγώ και οι γονείς μο

# data[].attributes.body
Εγώ και οι γονείς μου ήρθαμε σε αυτή την χώρα λόγω πολέμου, για να έχουμε ένα καλύτερο μέλλον. Όταν ήμουν 8-9 ετών, περνούσαμε πολύ δύσκολα. Ο λόγος είναι ότι εγώ μεγάλωνα και είχα όλο και περισσότερες ανάγκες. Όμως η χειρότερη περίοδος της ζωής μου ήταν στην ηλικία των 6 ετών – τότε που ξεκίνησε ο πόλεμος. Ήμουν πολύ αγχωμένος γιατί ήταν η πρώτη φορά που το ζούσα αυτό και δεν ήξερα πως να το αντιμετωπίσω. Το άλλο που ήταν πολύ δύσκολο ήταν το κρύο, γιατί τότε αναγκαστικά ζούσαμε έξω και το κρύο, έκανε πιο δύσκολη αυτή την εμπειρία.

Στην ηλικία των 9 ετών ήρθα στην Ελλάδα κι από τότε (9-13) ακολούθησαν πολύ ωραία χρόνια. Έκανα φίλους, οι γονείς μου ήταν κι αυτοί πολύ καλά και οικονομικά και ψυχολογικά. Κάποιες μέρες σκεφτόμουν την πατρίδα μου κι ήθελα πολύ να επιστρέψω εκεί.

Ώσπου στα 15 μου, οι γονείς μου πήραν την απόφαση να επιστρέψουμε για μικρό χρονικό διάστημα. Εγώ είχα χαρεί πολύ που θα πήγαινα έστω για λίγο καιρό στην πατρίδα μου.

# data[].attributes.headline
Αποφάσισα με αυτήν τ

# data[].attributes.body
Αποφάσισα με αυτήν την μικρή ιστορία να σας περιγράψω μια εβδομάδα μου Τις καθημερινές το πρωί ξυπνάω από τις 6 για να προλάβω να φτιάξω πρωινό – κολατσιό για τα αδέρφια μου αλλά και για να τα ετοιμάσω. Μετά τα συνοδεύω στο σχολείο, μπαίνω λίγο καθυστερημένα στην τάξη μου, οι καθηγητές κάνουν τα στραβά μάτια καθώς είναι ενήμεροι για την περίσταση μου.

Μόλις σχολάσω πηγαίνω παίρνω τα αδέρφια μου από το σχολείο, μαγειρεύω, (συνήθως όσπρια όπως φακές και ρεβίθια) στρώνω το τραπέζι και τρώμε. Το απόγευμα βοηθάω τα αδέρφια μου στο διάβασμα και έπειτα κάνω τα δικά μου μαθήματα. Παίζουμε λίγο ή βλέπουμε καμιά ταινία και τα βάζω για ύπνο. Όταν έρθουν οι γονείς μου το βράδυ (γύρω κατά τις 11-12) τους φέρνω κάτι να φάνε, να πιούνε και τους καληνυχτίζω.

Ευτυχώς όμως τα Σαββατοκύριακα είναι πολύ πιο ευχάριστα καθώς οι γονείς μου έχουν ρεπό και περνάμε πολύ χρόνο μαζί σε δραστηριότητες όπως πικ-νικ, οικογενειακά επιτραπέζια κ.α. Επίσης δεν χεριάζετε να μαγειρεύω εγώ που σύμφωνα με τα αδέρφια μου αυτό είναι το καλύτερο μέρος του Σαββατοκύριακου επειδή λένε ότι μαγειρεύω χάλια. Εν κατακλείδι πιστεύω ότι κι ας είναι κουραστικές οι καθημερινές μου  τα Σαββατοκύριακα περνάω τέλεια!

# data[].attributes.headline
Από όταν γεννήθηκα ζ

# data[].attributes.body
Από όταν γεννήθηκα ζούσα σε ένα πολύ ωραίο περιβάλλον. Με τους γονείς μας ζούσαμε ένα πολύ ωραίο σπίτι κοντά στους παππούδες μου στο χωριό μου στην Αφρική. Θυμάμαι που έπαιζα με τα ξαδέρφια μου στο σπίτι της γιαγιάς και του παππού μου ,που έβγαζα βόλτα τον σκύλο μου τον Croοkshanks και πήγαινα σχολείο και έπαιζα με τους μαθητές μου και περνούσαμε ωραία.
Όταν ήμουν όμως 8 ετών θυμάμαι πως στο σπίτι έπαιζε μόνο ειδήσεις στην τηλεόραση, που έβλεπα όλη την ώρα ανθρώπους να φεύγουν από το χωριό. Είχε φύγει και η φίλη μου είναι Νάρτζι και είχα στεναχωρηθεί πολύ .Οι γονείς μου όλη την ώρα ήταν ανήσυχοι, σαν κάτι να είχαν, αλλά ο μικρός εαυτός τα αγνοούσε όλα αυτά και το μόνο που με ένοιαζε ήταν να παίξω με τις κούκλες μου. Μία νύχτα με ξύπνησε η μαμά μου και μας ετοίμασε τα πράγματα πολύ γρήγορα για να φύγουμε γιατί είχαν έρθει στο χωριό και έριχναν βόμβες άνθρωποι με κάτι στρατιωτικές στολές έτσι θυμάμαι. Η μαμά μου είπε ότι έχουμε πόλεμο και ότι έπρεπε να φύγουμε και να πάρουμε τη γιαγιά και τον παππού και να φύγουμε γρήγορα γιατί θα μας έβρισκαν και θα μας έπαιρναν. Όταν φτάσαμε όμως στο σπίτι της γιαγιάς και του παππού μου ήταν πια αργά ,είχαν πάει ήδη οι «κακοί» και είχανε πάρει τους παππούδες μου αιχμάλωτους .Το σπίτι τους τον άδειο .Οι γονείς μου τότε μου είχαν πει για να με καθησυχάσουν ότι οι παππούδες μου έφυγαν μακριά από τους «κακούς» πριν εμάς και ότι ήταν ασφαλής.
Καθώς φεύγαμε από το χωριό στον δρόμο είδαμε την θεία μου και τα ξαδέρφια μου .Μας πήραν μαζί τους και πια είχαμε φύγει από το χωριό και βρισκόμασταν στο λιμάνι δίπλα από το χωριό μου. Μπήκαμε όλοι μαζί σε ένα καράβι το οποίο μου έχει πει η μαμά μου ότι θα μας πήγαινε σε ένα καλύτερο μέρος στο Ηράκλειο, στην Ελλάδα.
Μετά από δύο μέρες ταλαιπωρίας επιτέλους είχαμε φτάσει στο λιμάνι του Ηρακλείου. Όταν κατεβήκαμε στο λιμάνι ήταν εκεί πάρα πολλοί άνθρωποι, κάποιοι ήρθαν και μας ρώτησαν από που ήμασταν νομίζω. Λέω νομίζω επειδή τότε μιλούσα μόνο αφρικανικά και λίγα αγγλικά και δεν ήξερα τι έλεγαν. Μας πήραν από κει και μας πήγαν σε ένα σπίτι να μείνουμε. Ήταν ωραίο το σπίτι. Είχε τρία ωραία μεγάλα φωτεινά δωμάτια και μου άρεσε πάρα πολύ. Πήγαν και τη θεία μου σε ένα τέτοιο σπίτι. Αυτοί που μας πήγαν σε αυτά τα σπίτια, ήταν από μία οργάνωση για τους πρόσφυγες σαν εμάς.
Σε λίγες μέρες θα γινόμουνα 9 ,ήμουν πολύ χαρούμενη ,βέβαια οι γονείς μου είπαν ότι φέτος δεν θα μου έπαιρναν δώρα επειδή θα τη βγάζαμε δύσκολα γιατί δεν είχε βρει δουλειά τότε ούτε η μαμά μου ούτε ο μπαμπάς σου.

Σιγά σιγά άρχισα να μαθαίνω και ελληνικά. Πήγα σε ένα σχολείο μαζί με την ξαδέρφη μου την Κορνηλία. Έμαθα εύκολα τα ελληνικά και τα πήγαινα σχετικά καλά στο δημοτικό. Έκανα και πολλές φίλες μάλιστα. Οι γονείς μου είχανε βρει δουλειές. Ο  μπαμπάς μου βρήκε δουλειά γραφείου σε μία εταιρεία ηλεκτρικών και η μαμά μου στο ταμείο ενός σούπερ μάρκετ. Περνάγαμε πολύ καλά. Είχαν ηρεμήσει τα πράγματα.
Τώρα έχουν περάσει πέντε χρόνια από τότε που ήρθαμε για πρώτη φορά στην Ελλάδα. Ο πόλεμος η πατρίδα μου στην Αφρική δεν έχει τελειώσει ακόμα όμως καταφέραμε να βρεθούμε σε επικοινωνία με τη γιαγιά μου και τον παππού μου. Κατάφεραν τελικά να ξεφύγουν και είναι ευτυχώς καλά αλλά δεν μπορούνε να έρθουμε στην Ελλάδα γιατί ο παππούς μου έχει ένα πρόβλημα υγείας. Αν τελειώσει πότε ο πόλεμος στην πατρίδα μου δεν ξέρω αν θα έρθουμε να μείνουμε πίσω ,καλά περνάμε και εδώ. Καταφέραμε να επιβιώσουμε...

# data[].attributes.headline
Είμαι το παιδί μιας 

# data[].attributes.body
Είμαι το παιδί μιας πολύτεκνης αγροτικής οικογένειας στο Θραψανό Πεδιάδας Ηρακλείου Κρήτης. Στα 11 χρόνια μου έρχεται το 4ο παιδί της οικογένειας, ο Νίκος. Με πολλή χαρά αναλαμβάνω χρέη νταντάς. Υπέροχο να περιποιείσαι ένα μωράκι.  Ακολουθούσα τους γονείς μου σε όλες τις φάσεις που αφορούσαν το μωρό μας. Μια μέρα λοιπόν πήγαμε τον Νικολιό στον παιδίατρο στο Ηράκλειο.
Παρακολουθούσα την εξέταση με θρησκευτική ευλάβεια. Μια λάμψη στο νου μου: “Θέλω να γίνω γιατρός”. Δούλευε αυτή η ιδέα στο μυαλό μου επίμονα.. Κάνοντας και στο σχολείο ανθρωπολογία η ιδέα φούντωνε. Κάθε φορά που η μητέρα μου έσφαζε κοτόπουλο έκανα ανατομία. Καρδιά, συκώτι, έντερα όλα περνούσαν από τα χεράκια μου, κάνοντας τομές για να δω, να ανακαλύψω όλα αυτά που μάθαινα στην ανθρωπολογία. Χειρουργός θα ήθελα να γίνω. Ονειρευόμουν τον εαυτό μου με την άσπρη ποδιά να τρέχω στους διαδρόμους ενός νοσοκομείου πηγαίνοντας για τα χειρουργεία. Να σώζω ανθρώπους, να προσφέρω. Τελείωσα το Δημοτικό. Τελείωσα το Γυμνάσιο (6τάξιο τότε) διαβάζοντας πάρα πολύ. Ήθελα να πετύχω τον στόχο μου. Ήρθε η ώρα των πανελληνίων.
Κακοτυχία…ο πόλεμος της Κύπρου. Δεν γίνονται πανελλήνιες! Πόνος και φυσικά η προετοιμασία σταμάτησε. Οι καθηγητές των φροντιστηρίων επιστρατεύτηκαν. Τέλος Αυγούστου τελικά έγιναν οι πανελλήνιες, όμως δεν πέτυχα το στόχο μου. Πέρασα Μαθηματικά στη Θεσσαλονίκη. Ήταν η 2η επιλογή μου. Πήγα λοιπόν στη Θεσσαλονίκη με σκοπό να ξαναδώσω εξετάσεις. Όμως τα Μαθηματικά μου άρεσαν. Είπα να τελειώσω και μετά σπουδάζω και την ιατρική. Τα πράγματα άλλαξαν όμως χωρίς να εγκαταλειφθεί ο στόχος. Καθώς ήμουν φοιτήτρια απέκτησα ένα αγοράκι,. Όταν ήταν 2,5 χρονών ο Γιάννης πήρα το πτυχίο μου. Απέκτησα κι ένα κοριτσάκι. Διορίστηκα στη Σύρο. Ο στόχος δεν ξεχνιέται.. που θα πάει κάποια στιγμή θα τα καταφέρω να σπουδάσω την ιατρική. Ωστόσο μελετώ βιβλία ιατρικού περιεχομένου. Μεγαλώνω τα παιδιά. Σπούδασαν κι αυτά. Παίρνω την ύλη από την ιατρική σχολή Ηρακλείου αλλά δυστυχώς δεν τα καταφέρνω να δώσω εξετάσεις. Για να παρηγορήσω λίγο την επιθυμία μου, πηγαίνω στον Ερυθρό Σταυρό νοσηλεύτρια. Μου άρεσε τόσο πολύ! Οι υποχρεώσεις μου όμως δεν με αφήνουν να ασχοληθώ ζεστά με με τον στόχο μου. Ήρθε η ώρα της σύνταξης. Δεν το βάζω κάτω και τώρα λοιπόν, λέω να φοιτήσω στο ΕΠ.ΑΛ νοσηλευτικής και ίσως από εκεί να πετύχω την εισαγωγή στην ιατρική. Όνειρο που δεν μπορεί να πραγματοποιηθεί; Ε! Θα το προσπαθήσω τουλάχιστον. Θα ήθελα να αποκτήσω γνώση ιατρικής, ώστε να ακολουθήσω τους γιατρούς χωρίς σύνορα και αν μου το επιτρέπουν οι συνθήκες υγείας μου να προσφέρω. Ο Θεός βοηθός!

# data[].attributes.headline
Το όνομα μου είναι Μ

# data[].attributes.body
Το όνομα μου είναι Μαρίνα, είμαι 9 χρονών και η ζωή μου είναι λίγο πολύπλοκη. Μένω με την μητέρα μου σε ένα μικρό διαμέρισμα στην πόλη και εκείνη δυσκολεύεται πολύ να τα βγάλει πέρα, καθώς η δουλειά της είναι απαιτητική. Δουλεύει σε εργοστάσιο, κάνει τα πάντα για μένα και έχει προτεραιότητα να μου προσφέρει τα απαραίτητα. Καμιά φορά μονάχα, εύχομαι η οικονομική μας κατάσταση να ευνοούσε το μοναδικό όνειρο που έχω από παιδί. Να χορεύω και να τραγουδώ. Στο σχολείο, κάναμε μια σχολική παράσταση και τραγούδησα ένα δημοτικό τραγούδι και πρέπει να πω ότι για πρώτη φορά ένιωσα κλήση σε κάτι, το έκανα δικό μου. Τότε ήταν που άρχισα και να χορεύω επίσης… και όχι να το παινευτώ αλλά είμαι πολύ καλή.

Καμιά φορά εύχομαι να μπορούσαμε να πληρώσουμε έστω κι ένα μάθημα στο ωδείο ή στη σχολή χορού που υπάρχει στην γειτονιά μου. Να νιώσω ελεύθερη και ζωντανή κάνοντας τα πράγματα που με εκφράζουν. Αλλά όπως λέει και η μαμά τα καλύτερα θα έρθουν.. και μόλις έρθουν θα κάνω Τα όνειρα μου πραγματικότητα.

# data[].attributes.headline
Είμαι η Ραμόνα και είμαι 12 χρονών. Μαζί με την οικογένεια μου ζούμε στην άκρη του χωριού σε ένα μικρό σπίτι. Είναι όλα αρκετά δύσκολα: είμαστε έξι αδέρφια και σύνολο 8 άτομα μέσα σε ένα σπίτι τόσο μικρό που είναι δύσκολο να χωρέσουμε και να καλύψουμε όλες μας τις ανάγκες. Εκτός αυτού στο σπίτι μας δεν υπάρχει αποχωρητήριο. Έτσι κάθε πρωί ή κάθε φορά είμαστε υποχρεωμένοι να πηγαίνουμε στη φύση.. Δεν υπάρχουν αρκετά χρήματα στην οικογένεια ώστε να μπορέσουμε να καλύψουμε όλες μας τις ανάγκες. Έχουμε μάθει να ζούμε έτσι. Προσπαθούμε να επιβιώσουμε όπως μπορούμε. Τα μεγαλύτερα αδέρφια προσπαθούμε να βοηθάμε τα μικρότερα χωρίς να τα βάζουμε σε κόπους και αγγαρείες – είναι μικρά ακόμη. Έχουμε στερηθεί πράγματα όπως και το σχολείο όμως μια κοπέλα από το χωριό που γνωρίζει πέντε πράγματα και είναι καλή, μας βοηθά, κάνοντας μας μερικά μαθήματα κάθε απόγευμα ώστε να πάρουμε έστω λίγες βασικές γνώσεις.  Ακόμη κι αυτό το λίγο με ευχαριστεί! Ελπίζω μια μέρα να καταφέρουμε να ζήσουμε σε ένα κανονικό σπίτι που θα μπορεί να καλύψει τις ανάγκες μας, να έχουμε ένα ικανοποιητικό μισθό και να είναι ευχαριστημένα όλα τα μέλη της οικογένειας.. ωστόσο μέχρι τότε θα προσπαθήσω να κάνω το καλύτερο δυνατό, για μένα και την οικογένεια μου!

# data[].attributes.subject
Είμαι η Ραμόνα και είμαι 12 χρονών. Μαζί με την οικογένεια μου ζούμε στην άκρη του χωριού σε ένα μικρό σπίτι. Είναι όλα αρκετά δύσκολα: είμαστε έξι αδέρφια και σύνολο 8 άτομα μέσα σε ένα σπίτι τόσο μικρό που είναι δύσκολο να χωρέσουμε και να καλύψουμε όλες μας τις ανάγκες. Εκτός αυτού στο σπίτι μας δεν υπάρχει αποχωρητήριο. Έτσι κάθε πρωί ή κάθε φορά είμαστε υποχρεωμένοι να πηγαίνουμε στη φύση.. Δεν υπάρχουν αρκετά χρήματα στην οικογένεια ώστε να μπορέσουμε να καλύψουμε όλες μας τις ανάγκες. Έχουμε μάθει να ζούμε έτσι. Προσπαθούμε να επιβιώσουμε όπως μπορούμε. Τα μεγαλύτερα αδέρφια προσπαθούμε να βοηθάμε τα μικρότερα χωρίς να τα βάζουμε σε κόπους και αγγαρείες – είναι μικρά ακόμη. Έχουμε στερηθεί πράγματα όπως και το σχολείο όμως μια κοπέλα από το χωριό που γνωρίζει πέντε πράγματα και είναι καλή, μας βοηθά, κάνοντας μας μερικά μαθήματα κάθε απόγευμα ώστε να πάρουμε έστω λίγες βασικές γνώσεις.  Ακόμη κι αυτό το λίγο με ευχαριστεί! Ελπίζω μια μέρα να καταφέρουμε να ζήσουμε σε ένα κανονικό σπίτι που θα μπορεί να καλύψει τις ανάγκες μας, να έχουμε ένα ικανοποιητικό μισθό και να είναι ευχαριστημένα όλα τα μέλη της οικογένειας.. ωστόσο μέχρι τότε θα προσπαθήσω να κάνω το καλύτερο δυνατό, για μένα και την οικογένεια μου!

# data[].attributes.headline
Το όνομά μου είναι Νίκος και είμαι δέκα ετών. Ζω σε μια μεγάλη πόλη, που οι ρυθμοί ζωής είναι γοργοί. Από μικρός, εξυπηρετούμαι μόνος, καθώς οι γονείς μου δουλεύουν για πολλές ώρες. Δεν τα πάω πολύ καλά με τα μαθήματα, πιο συγκεκριμένα τα πάω χάλια. Πέρυσι ο δάσκαλος είπε στον πατέρα μου να ψάξει μια δουλειά για μένα, αφού δεν παίρνω τα γράμματα. Έχω μείνει δύο τάξεις πίσω στο σχολείο και ενώ θα έπρεπε να πηγαίνω Τετάρτη τάξη, είμαι ακόμα στη Δευτέρα.  Κάθε μέρα πηγαίνω στο σχολείο σαν για να περάσω το χρόνο μου. Είμαι πιο ψηλός από τα άλλα παιδιά της τάξης μου, που είναι φυσιολογικό εξαιτίας της ηλικιακής διαφοράς μας. Πολλές φορές με κοροϊδεύουν και γελάνε μαζί μου για το ύψος μου. «Να η καμηλοπάρδαλη», άκουσα χθες το Γιώργο να ψιθυρίζει, ενώ εγώ πήγαινα προς την παρέα του. Οι γονείς μου δεν έχουν χρόνο, πολλές φορές μου φαίνεται ότι με αγνοούν, ότι τους είμαι βάρος. Δουλεύουν όλη τη μέρα και όταν έρχονται σπίτι κουρασμένοι δεν μπορούν, δεν έχουν αντοχές να με βοηθήσουν με τα μαθήματα. Κι αυτή η μαθησιακή δυσκολία, νομίζω δυσλεξία τη λένε, δεν με αφήνει. Λες και κάθε φορά που προσπαθώ να διαβάσω να μου φωνάζει κάποιος «σήκω!». 	Μήπως δεν έχω μυαλό τελικά; Μήπως είμαι ανίκανος; Κάτι τέτοιες στιγμές θα ήθελα οι γονείς μου να είναι δίπλα μου, να μου συμπαραστέκονται. Όμως νομίζω η δουλειά τους είναι πιο σημαντική. Η φίλη μου η Μαρία μου είπε πως είμαι εγωιστής και πως οι γονείς μου κάνουν τα πάντα για να μην στερούμαι τίποτα. Εγώ όμως θέλω μόνο εκείνους, τίποτα άλλο. Θέλω να με βοηθήσουν στο σχολείο, να περάσω τις τάξεις και να γίνω καλύτερος. Εύχομαι κάποια μέρα το όνειρό μου να γίνει πραγματικότητα.Τώρα με τον COVID-19 που είναι κλειστά τα σχολεία, η δυσκολία έχει γίνει μεγαλύτερη. Το μάθημα γίνεται μέσω υπολογιστών και ενώ στο σχολείο όλο και κάτι θα έπιανα, τώρα η εκπαίδευση είναι μάταιη. Όμως μπορώ να κάνω ό, τι θέλω πίσω από την οθόνη. Πηγαίνω στην κουζίνα να πιω νερό, τουαλέτα και στέλνω μηνύματα στην φίλη μου την Μαρία, που πάντα μου λέει ότι πρέπει να προσέχω στο μάθημα και να μην κάνω ανοησίες. Δεν μπορώ αυτό το μάθημα, δεν μου αρέσει! Μου προκαλεί πονοκέφαλο! Ελπίζω τα σχολεία να ανοίξουν σύντομα, όχι γιατί θέλω να κάνουμε μάθημα, αλλά θέλω να βγω έξω, να δω τους φίλους μου. Βαριέμαι μέσα στο σπίτι μόνος όλη μέρα! 

# data[].attributes.subject
Το όνομά μου είναι Νίκος και είμαι δέκα ετών. Ζω σε μια μεγάλη πόλη, που οι ρυθμοί ζωής είναι γοργοί. Από μικρός, εξυπηρετούμαι μόνος, καθώς οι γονείς μου δουλεύουν για πολλές ώρες. Δεν τα πάω πολύ καλά με τα μαθήματα, πιο συγκεκριμένα τα πάω χάλια. Πέρυσι ο δάσκαλος είπε στον πατέρα μου να ψάξει μια δουλειά για μένα, αφού δεν παίρνω τα γράμματα. Έχω μείνει δύο τάξεις πίσω στο σχολείο και ενώ θα έπρεπε να πηγαίνω Τετάρτη τάξη, είμαι ακόμα στη Δευτέρα.  Κάθε μέρα πηγαίνω στο σχολείο σαν για να περάσω το χρόνο μου. Είμαι πιο ψηλός από τα άλλα παιδιά της τάξης μου, που είναι φυσιολογικό εξαιτίας της ηλικιακής διαφοράς μας. Πολλές φορές με κοροϊδεύουν και γελάνε μαζί μου για το ύψος μου. «Να η καμηλοπάρδαλη», άκουσα χθες το Γιώργο να ψιθυρίζει, ενώ εγώ πήγαινα προς την παρέα του. Οι γονείς μου δεν έχουν χρόνο, πολλές φορές μου φαίνεται ότι με αγνοούν, ότι τους είμαι βάρος. Δουλεύουν όλη τη μέρα και όταν έρχονται σπίτι κουρασμένοι δεν μπορούν, δεν έχουν αντοχές να με βοηθήσουν με τα μαθήματα. Κι αυτή η μαθησιακή δυσκολία, νομίζω δυσλεξία τη λένε, δεν με αφήνει. Λες και κάθε φορά που προσπαθώ να διαβάσω να μου φωνάζει κάποιος «σήκω!». 	Μήπως δεν έχω μυαλό τελικά; Μήπως είμαι ανίκανος; Κάτι τέτοιες στιγμές θα ήθελα οι γονείς μου να είναι δίπλα μου, να μου συμπαραστέκονται. Όμως νομίζω η δουλειά τους είναι πιο σημαντική. Η φίλη μου η Μαρία μου είπε πως είμαι εγωιστής και πως οι γονείς μου κάνουν τα πάντα για να μην στερούμαι τίποτα. Εγώ όμως θέλω μόνο εκείνους, τίποτα άλλο. Θέλω να με βοηθήσουν στο σχολείο, να περάσω τις τάξεις και να γίνω καλύτερος. Εύχομαι κάποια μέρα το όνειρό μου να γίνει πραγματικότητα.Τώρα με τον COVID-19 που είναι κλειστά τα σχολεία, η δυσκολία έχει γίνει μεγαλύτερη. Το μάθημα γίνεται μέσω υπολογιστών και ενώ στο σχολείο όλο και κάτι θα έπιανα, τώρα η εκπαίδευση είναι μάταιη. Όμως μπορώ να κάνω ό, τι θέλω πίσω από την οθόνη. Πηγαίνω στην κουζίνα να πιω νερό, τουαλέτα και στέλνω μηνύματα στην φίλη μου την Μαρία, που πάντα μου λέει ότι πρέπει να προσέχω στο μάθημα και να μην κάνω ανοησίες. Δεν μπορώ αυτό το μάθημα, δεν μου αρέσει! Μου προκαλεί πονοκέφαλο! Ελπίζω τα σχολεία να ανοίξουν σύντομα, όχι γιατί θέλω να κάνουμε μάθημα, αλλά θέλω να βγω έξω, να δω τους φίλους μου. Βαριέμαι μέσα στο σπίτι μόνος όλη μέρα! 