# data[].attributes.body
Client X vertoont symptomen die in verband kunnen worden gebracht met hechtingsproblematiek uit de jeugd. De client stoot mensen af uit zijn omgeving maar klampt aan de andere kant ook aan hen vast. Volgens A. Kerpel (2014) zijn er drie vormen van onveilige hechting, namelijk:

- Onveilig vermijdend gehecht

- Onveilig afwerend gehecht

- Gedesorganiseerd gehecht

Onveilig afwerend gehecht is het meest toepasselijk bij het gedrag van client X. Dit betekent dat de client niet/onvoldoende heeft kunnen bouwen op de beschikbaarheid van zijn opvoeder.

Bronvermelding

1. Kerpel (2014), Samenvatting Hechtingsproblematiek, https://wij-leren.nl/hechtingsstoornissen-hechting.php Geraadpleegd op: 16-06-2020

# data[].attributes.headline
S. heeft beide ouders op jonge leeftijd verloren en woont al jaren in de hulpverlening. Hier heeft zij al heel wat begeleiders zien komen en gaan. Zij heeft angstgedachten om in de steek gelaten of afgewezen te worden. Ze denkt regelmatig; Zie je wel, ik ben de moeite niet waard. Je ziet dat S. gedrag vertoont van vermijdende gehechtheid. Ze wil graag alles zelf doen en denkt dat de begeleiding toch niks voor haar doet, zoekt niet snel steun en komt eerder in gevaarlijke situaties terecht. Wel heeft zij veel behoefte aan nabijheid en responsiviteit - de zogenaamde sensitieve responsiviteit (De Belle & Morris, 2007) - van de vetrouwde begeleider is hierbij erg belangrijk. Hiermee wordt bedoelt dat de begeleider

# data[].attributes.subject
S. heeft beide ouders op jonge leeftijd verloren en woont al jaren in de hulpverlening. Hier heeft zij al heel wat begeleiders zien komen en gaan. Zij heeft angstgedachten om in de steek gelaten of afgewezen te worden. Ze denkt regelmatig; Zie je wel, ik ben de moeite niet waard. Je ziet dat S. gedrag vertoont van vermijdende gehechtheid. Ze wil graag alles zelf doen en denkt dat de begeleiding toch niks voor haar doet, zoekt niet snel steun en komt eerder in gevaarlijke situaties terecht. Wel heeft zij veel behoefte aan nabijheid en responsiviteit - de zogenaamde sensitieve responsiviteit (De Belle & Morris, 2007) - van de vetrouwde begeleider is hierbij erg belangrijk. Hiermee wordt bedoelt dat de begeleider

# data[].attributes.body
Ik heb jaren lang een cliënt begeleid met een verstandelijke beperking en vorm van autisme. Omdat hij thuis moeilijk handelbaar was, kwam hij al op jonge leeftijd terecht bij verschillende instellingen. Ik merk in het gedrag van deze cliënt dat er een onveilige hechting is geweest. Er zijn verschillende types volgens Kerpel, A. (2014). Het type 'ontremd' is in dit geval het type wat het meest overeenkomt met mijn cliënt. Voorbeelden hiervan zijn: niet in staat zijn relaties in stand te houden, grensoverschrijdend gedrag, snel gefrustreerd, egocentrisch en impulsief.

Bronvermelding
Kerpel, A. (2014) Hechtingsstoornissen.
Geraadpleegd op 16-06-2020, van https://wij-leren.nl/hechtingsstoornissen-hechting.php

# data[].attributes.body
(Thieme en Meulenhoff,2010)

# data[].attributes.headline
Ik wil graag mijn dochter als voorbeeld nemen. Ik zie dat zij, mede door onze nabijheid, steun en opvoeding, zij steeds meer durft en weet dat zij altijd bij ons terecht kan, ook met zaken die wij niet zo leuk vinden. Ze weet dat zij alles tegen ons kan en mag zeggen. Zo zeggen Ainsworth en Wittig (1969) ook dat veilig gehechte kinderen nieuwe taken durven aan te gaan, dat als hun ouders uit het zicht verdwijnen zij soms angstig kunnen zijn, maar dat ze ook uiteindelijk zullen leren dat ouders altijd weer terug komen. Hierdoor voelen kinderen zich vertrouwt genoeg om zich verder te exploreren. Dit heb ik ook gezien bij het opgroeien van onze dochter, het heeft ervoor gezorgd dat zij steeds meer durft en hierdoor nog zelfstandiger wordt dan zij al is.

# data[].attributes.subject
Ik wil graag mijn dochter als voorbeeld nemen. Ik zie dat zij, mede door onze nabijheid, steun en opvoeding, zij steeds meer durft en weet dat zij altijd bij ons terecht kan, ook met zaken die wij niet zo leuk vinden. Ze weet dat zij alles tegen ons kan en mag zeggen. Zo zeggen Ainsworth en Wittig (1969) ook dat veilig gehechte kinderen nieuwe taken durven aan te gaan, dat als hun ouders uit het zicht verdwijnen zij soms angstig kunnen zijn, maar dat ze ook uiteindelijk zullen leren dat ouders altijd weer terug komen. Hierdoor voelen kinderen zich vertrouwt genoeg om zich verder te exploreren. Dit heb ik ook gezien bij het opgroeien van onze dochter, het heeft ervoor gezorgd dat zij steeds meer durft en hierdoor nog zelfstandiger wordt dan zij al is.

# data[].attributes.body
Bewoners met wie ik werk hebben een Licht verstandelijke beperking.
De doelgroep word makkelijk overschat omdat ze alles lijken te begrijpen.

Een bewoner heeft een slechte hechtingsontwikkeling kunnen doorstaan doordat zijn ouders niet wisten om te gaan met zijn LVB.

Zijn ouders hadden zelf vele drugsproblematiek waardoor zij hun kind hebben verwaarloosd.

Nu hun kind volwassen is zie je dat hij moeizaam vertrouwen heeft in derden. Dit uit zich in ongewenst gedrag.
Zodra je als bgl naast de bewoner staat en de bewoner in daden laat zien dat je te vertrouwen bent, is de bewoner prima te ondersteunen.

# data[].attributes.headline
Een kind dat zich in de adaptatiefase, tussen de 0 en 6 maanden, bevindt heeft behoefte aan de  nabijheid van anderen. Een kind in deze fase heeft nog geen voorkeur voor persoon en er is nog geen, of een klein beetje, hechtingsdrang. In deze fase wordt wel de basis gelegd voor later te ontwikkelen hechting. Nabijheid en responsiviteit - de zogenaamde sensitieve  responsiviteit (De Belle & Morris, 2007) - door de vaste verzorger, is hierbij belangrijk. Dit houdt in dat de verzorger op passende wijze reageert op signalen van het kind.  Op deze manier wordt basisveiligheid geboden waarmee uiteindelijk de hechting van het kind aan zijn verzorger gestimuleerd kan worden

# data[].attributes.subject
Een kind dat zich in de adaptatiefase, tussen de 0 en 6 maanden, bevindt heeft behoefte aan de  nabijheid van anderen. Een kind in deze fase heeft nog geen voorkeur voor persoon en er is nog geen, of een klein beetje, hechtingsdrang. In deze fase wordt wel de basis gelegd voor later te ontwikkelen hechting. Nabijheid en responsiviteit - de zogenaamde sensitieve  responsiviteit (De Belle & Morris, 2007) - door de vaste verzorger, is hierbij belangrijk. Dit houdt in dat de verzorger op passende wijze reageert op signalen van het kind.  Op deze manier wordt basisveiligheid geboden waarmee uiteindelijk de hechting van het kind aan zijn verzorger gestimuleerd kan worden

# data[].attributes.body
Veel van de cliënten waarmee ik werk zijn niet of nauwelijks gesocialiseerd. Dit heeft te maken met de beperking  die ze hebben (ZEMB en ASS)  plus hun moeilijk verstaanbaar gedrag.
Van belang is kennis van de cliënt door hun zorgplan, levensgeschiedenis etc. te weten.  Structuur, herkenbaarheid en voorspelbaarheid zijn hierin de eerste zaken die gewaarborgd moeten zijn. Qua responsiviteit ondertitelen we dit door onvoorwaardelijk in de nabijheid te zijn. Onze begeleiding is gekoppeld aan een doel (en dat kan van alles zijn) vanuit de behoefte die er op dat moment speelt. Hierdoor is het voor de cliënt een steeds terug kerend herkenbare plek in het leven van alledag. Het vertrouwen groeit hierdoor.