# data[].attributes.body
Hoe kunnen we oudere patiënten (70+) met kanker prikkelen zodat zij meer inzicht hebben in het eigen ziekteproces?

# data[].attributes.body
Hoe kunnen we ouderen stimuleren/enthousiasmeren voor vrijwilligerswerk?

# data[].attributes.body
Hoe kunnen we verbonden- en betrokkenheid creëren in een woonconcept waar jong en oud samenwoont?

# data[].attributes.body
Ouderen meer regie en initiatief laten hebben, dus minder afgebakende taken, meer ruimte voor eigen inbreng.

# data[].attributes.body
Patiënten voor de afspraak een instructie filmpje sturen met tips( bv een buddy meenemen etc) ter voorbereiding.

# data[].attributes.headline
Behalve met de dokter ook af en toe een gesprek met een casemanager of regieverpleegkundige; dan is er meer tijd voor een gesprek en komen er ook andere dan de medische zaken aan bod, bijvoorbeeld hoe iemand in het leven staat, wat belangrijk is voor hem/haar en het welbevinden. 

# data[].attributes.subject
Behalve met de dokter ook af en toe een gesprek met een casemanager of regieverpleegkundige; dan is er meer tijd voor een gesprek en komen er ook andere dan de medische zaken aan bod, bijvoorbeeld hoe iemand in het leven staat, wat belangrijk is voor hem/haar en het welbevinden. 

# data[].attributes.body
- een inzichtelijk behandelplan maken en dat bespreken.

# data[].attributes.body
verwachtingen over en weer duidelijk afstemmen. Nu spoort dat niet altijd en dat zorgt ervoor dat vrijwilligers snel weer vertrekken.
- goede introductie!

# data[].attributes.body
Ik denk dat het belangrijk is om ook de ouderen die je wilt benaderen in leeftijdsgroepen in te delen. De generatie die net met pensioen is wil genieten van de vrije tijd. En zich nog niet binden. Voor kortlopende activiteiten zou je hen kunnen benaderen. Daarnaast vinden ouderen het prettig als er een beroep wordt gedaan op hun deskundigheid. Ik denk dan aan vrijwilligerswerk waarbij men 1 op 1 iets van elkaar leert. Een gedeelde hobby.

# data[].attributes.body
de ene persoon is nu eenmaal assertiever dan de andere. Zelf merk ik ook als ik bij een arts ben, dat ik , als ik niet van te voren mijn vragen heb opgeschreven ik de helft vergeet tijdens het gesprek. En echt mijn briefje te voorschijn moet halen en daar schaam ik me soms zelf voor. Je kunt tijdens zo n gesprek ook info krijgen waar je compleet door overdonderd bent. Je slaat dan dicht. Voor mij ligt de kern bij de arts , die zou meer tijd moeten nemen. Maar of dat haalbaar is???

# data[].attributes.body
Vrijwilligerswerk, Sharon
Van heel groot belang is de begeleiding van de vrijwilligers.  Ik denk dan aan inwerken enzo, maar vooral ook aan serieus nemen, respect tonen. Mensen die veel vrijwilligerswerk doen hebben daar ervaringen mee. Wat mij betreft: er zijn organisaties die heel goed zijn in het omgaan met vrijwilligers, en er zijn er die slordig omgaan met vrijwilligers.
Ook een groot verschil is of de vrijwilligers "in dienst"zijn bij een professionele organisatie, of bij een organisatie die helemaal op vrijwilligers draait, met hooguit op een landelijk bureau een professional.

# data[].attributes.body
Het is belangrijk om een sociale kaart van het dorp te maken. je ziet dan hoe de verhoudingen liggen in het dorp en waar je weerstanden of medewerking kunt krijgen. Daarnaast zou je iets kunne bedenken dat verder gaat dan samenwonen. Bijv. het kunnen combineren met een kinderdagverblijf. Een kleine supermarkt. Bij de bouw zou er extra aandacht moeten komen voor geluidsisolatie.
Niets erger dan ongewild mee moeten luisteren met de muziekkeus van je buren.

# data[].attributes.body
Er is nog een hele generatie opgegroeid in een samenleving waarin artsen tot de notabelen van de stad/dorp behoorden. In die tijd was studeren nog niet voor iedereen weggelegd. Dit heeft mede geleid tot een houding: de arts heeft er voor geleerd, dus hij/zij zal wel weten wat goed voor mij is. Deze generatie heeft vroeger niet geleerd zelf informatie in te winnen, laat staan eigen regie/zeggenschap te voeren. En dan geldt inderdaad ook nog eens dat kanker vaak ongeneeslijk was en daar spraken ze niet over. Het K-woord was nogal beladen. En een gesprek met een arts ook, dus dat is dubbelop.

Om dat te verbeteren zijn volgens mij een aantal zaken belangrijk:

1) De houding van de arts. Probeer zo min mogelijk afstand te creëren. Dat begint vaak al met de manier waarop de eerste hand wordt gegeven en de belangstelling die de arts echt heeft en laat zien richting patiënt. Als je hier iemand al wat gerust kan stellen en al eens iets laat vertellen dan komt dit het gesprek ten goede.

2) Geef de informatie mee. Voor deze doelgroep denk ik het liefst schriftelijk. Zij kunnen dan rustig de boodschap van de arts nog eens nalezen en het aan het thuisfront laten lezen. De vragen kunnen dan ook makkelijk geformuleerd worden..

3) Geef tijd om het gesprek te laten bezinken voor er keuzes gemaakt moeten worden. Al is het maar een uur, waarin iemand nog eens even met iemand anders (het thuisfront of een 'maatje') er over kan praten.

4) Plan een tweede gesprek (al is het maar telefonisch) om juist bij deze doelgroep te toetsen of de informatie duidelijk is en om gelegenheid te geven om vragen te stellen. Dit is net iets laagdrempelig als de opmerking: als u vragen heeft laat het dan weten. Dit gesprek kan ook met bijvoorbeeld een 'maatje' of bijvoorbeeld regie-verpleegkundige.

5) Creër een extra aanspreekpunt naast de arts. Deze generatie heeft vaak nog een drempel om een arts lastig te vallen (je kan toch geen beroep op de kostbare tijd van een arts doen, hij heeft vast iets belangrijkers te doen ipv jouw relatief onbelangrijke vragen. Je wilt tenslotte niet zeuren, niemand tot last zijn). Een regie-verpleegkundige kan hier vast een goede rol in spelen.

# data[].attributes.body
Je kan beginnen met oud-leden van verenigen of clubs te benaderen om mee te denken met bepaalde zaken / activiteiten. Ouderen zijn ze niet meer op zoek naar 'klussen' die wekelijkse verplichtingen met zich meebrengen, maar staan ze wel open voor hand-en spandiensten die ze op eigen tijd en tempo kunnen doen. En heel vaak vinden ze het geweldig om ervaringen en kennis te delen. Door dit intergenerationeel op te pakken kan je binnen een vereniging of club een mooie mix krijgen tussen jongeren, huidige bestuurs- en commissieleden en oud-goud.

# data[].attributes.body
- Bij iedere bijeenkomst (kort) een soort (introductie)spel waardoor men elkaar leert kennen, en ook weet wat ieder voor mogelijkheden heeft om in te brengen. Zulke spelen zijn vast wel ergens te vinden.
- Als er taken verdeeld worden zo veel mogelijk een oudere en een jongere laten samenwerken, gezamenlijke verantwoordelijkheid.
- Samen doen als uitgangspunt: actief zijn, iets doen, verbindt meer dan praten.

# data[].attributes.body
Wellicht heb je iets aan de boeken 'Handboek kanker bij ouderen' geschreven door Wymenga of 'Oncologie, handboek voor verpleegkundige en andere hulpverleners'' gescheven door a.d. Klaren, uit 2004 niet de nieuwe versie. De oude versie besteed meer aan kanker bij ouderen dan de nieuwe versie helaas.
Succes namens Stichting OOK

# data[].attributes.body
Voorbeelden zichtbaar en herkenbaar aanbieden. Elke inzet, incidenteel of structureel is welkom. Wederkerigheid in contacten is belangrijk. Iedereen kan iets bijdragen,  meedenken etc. Je voelt je onderdeel van de maatschappij, doet er toe. Iets doen voor een ander/samenleving geeft betekenis aan je eigen leven. Iedereen kan iets bijdragen. Een keer ervaren hoe een activiteit is zonder elke dwang of drang kan mensen inderdaad verleiden om te gaan kijken en ervaren of het iets voor ze is.

# data[].attributes.body
Kyra vraag
Het begint met tijd nemen en de persoon zelf vragen waar hij behoefte aan heeft. Gedetailleerd of allen de grote lijn en perspectief/behandeltraject. Respecteer iemands keuze. Zelf als arts ook menselijk en empathisch kunnen reageren. En maak duidelijk dat iemand ten alle tijde terug mag komen, contactgegevens meegeven als iemand toch van gedachten verandert.

# data[].attributes.body
Sander
Ook hier geldt wederzijds plezier is de basis in samenwerking,wonen  in het zelfde gebouw van  jong en oud. Elkaar insipireren, interesse hebben in elkaars ervaringen en leven. Contact maken, groeten en soms op even verzoek een  helpende hand en spandienst kunnen bieden.  Of even  de tuin in als wederzijds plezier en onderbreking van de dag. Het begint met kleine dingen en als er wederzijdse klik is dan gaat  contact  vanzelf organisch verder.