# data[].attributes.body
İsmail Mefe Fırat
Annem Kurt

# data[].attributes.headline
Burhaniye İlkokulu 3/B sınıfı Gülsüm Uçur

# data[].attributes.subject
Burhaniye İlkokulu 3/B sınıfı Gülsüm Uçur

# data[].attributes.body
BİLGİNİN DEĞERİ

Ilık bir ilkbahar sabahıydı. Küçük bir çam ormanında,çam ağaçlarının kokusu etrafı  ferahlatıyor,arı,sinek, kuş ve uzaklardan gelen şelalenin sesi ormanda bir müzik gibi yükseliyordu.

Bir ilkokulunun izci gurubu bağlı bulunduğu obası ile  kamp yeri olarak bu küçük çam ormanını seçmişti.Küçük izcilerin de katıldığı bu kampa,hafta sonunu geçirmek,doğadaki mevsimsel değişimleri gözlemek,şehir hayatının özlettiği her şeyi kucaklamak,güzel anılar biriktirmek,doğada yaşama ile ilgili bilgi ve becerilerini geliştirmek için gitmişlerdi.

İzci grubunun en küçük lideri ufak tefek olmasına rağmen oldukça becerikli,güven veren duruşu ile zeytin gözlü ,kahverengi saçlı Afra adında bir kız çocuğuydu.Kalabalık grup,tüm ormanın havasına neşe katan cıvıltıları ile harıl harıl kamp yerlerini belirlemeye çalışıyorlardı.

Afra liderliğindeki küçük izci grubu kendi üzerlerine düşen görevleri yerine getirmeğe hazır,oldukça mutlu, sırtlarında kamp eşyaları ve izci kıyafetleri ile  bilgiç adımlarla ilerleyerek kendilerine kamp yeri olarak,ormanın derinliklerinde, şelalenin yanında çam ağaçlarının gölgesinde genişçe bir düzlüğü seçtiler..

Oba liderinin kararı olarak iki çadırı da girişi güneye gelecek şekilde kuracaklardı.İlk önce çadırın çubukların sabitlediler.Sonra çadırın kancalarını taktılar.Geç olmadan eşyaları çadırların içine yerleştirdiler.Daha sonra karınları acıktığı için ateş yakıp,etrafında yemeklerini yiyerek dinlendiler.Ardından çevreye dağılarak su temin etmeye çalıştılar.Şelalenin kıyısındaki küçük gölün pırıl pırıl suyunu doldurdukları kovalarla temizliklerini yaptılar.Artık sıra ormanın keşfine geldiğinde ise,ellerine aldıkları fotoğraf makineleri ile ormanın içlerine doğru ilerlemeğe başladılar.Etraf ormanın ev sahipliği yaptığı cıvıl cıvıl seslerle doluydu.Nereye baksalar bu kalabalıktan ürküp sağa sola zıplayan sincap,kurbağa ve kaçışan kirpilerle kıpırdıyor,sürprizlerle dolu bir çalkantı ile her an insanı şaşırtıyordu.

Minikler alışkın oldukları bu görüntüleri yine de kaydetmekten büyük bir zevk duyuyorlardı.Açık hava kampının tadını doyasıya çıkarmak ve farklı türler keşfetmekten ,yeni şeyler öğrenmekten dolayı çok mutluydular...Farkında olmadan büyük gruptan ayrılan

Kaplumbağa grubu ormanın içlerine doğru oldukça yol almışlardı ki,izci grubundan  Zeynep:”Yerleşim yerimiz çok geride kaldı.Artık geriye dönmemiz gerekir.Kamp yerinden çok uzaklaştık”diyerek arkadaşlarını uyardı.

Kaplumbağa grubunun izci lideri Afra ise,bir süre sessizce yürüdükten sonra Zeynep’in yeniden konuştuğunu duydu.Zeynep: “Şelalenin sesini de duyamıyorum.Sanki çok uzaklarda kalmış gibi”dedi.Sonra ilave etti..

“Bana kalırsa yanlış yöne gidiyoruz .Dinleyin.Şelalenin sesi artık duyulmuyor”.dedi.

Afra, Zeynep’n söylediklerinden sonra canı son derece sıkılmış bir şekilde:”Evet arkadaşlar.Zeynep çok doğru söylüyor.Bunu değerlendirmemiz gerekir”diyerek endişeli bir şekilde bulunduğu çevrede bir kısa tur atarak geri döndü.”İşte şimdi yön bulmamız gereken tüm bilgilerimizi kullanmanın sırası geldi. İzci olmanın ön koşulu olan –Yön bulmanın – araçlarını hatırlayalım” dedi.Bunun üzerine küçük izciler bilgilerini ortaya dökmeye başladılar.Bir izci ağaçların yosunlu yüzünün kuzeyi göstermesinin kendileri için en kolay araç olduğunu ,diğer bir izci ise,karınca yuvalarının ağzının güneyi gösterdiğini hatırlattı. Böylece geri dönerek,güneye gitmeleri gerektiğini belirtince tam tersi istikamete doğru yol alarak yol boyunca ilerlediler.Bir süre geri dönüp yol aldıklarında ise uzaktan şelalenin çağıltısı kulaklarına ulaşmaya başladığında sevinçle zıplamaya başladılar.Çok kısa bir süre sonra ise obanın ateşinden çıkan ince duman ağaçların üzerinden görünmeye başlamıştı.

Az sonra tüm obanın kendilerini bekleyen izcilerinin merak dolu bakışları altında gruba dahil olup rahat bir nefes almışlar,durum değerlendirmesi ve çıkarılması gereken dersler için bir toplantı yapılacağı kararı alındığı bilgisi ile akşam için yakılan ateşin etrafında toplanmışlardı.

Oba lideri Afra’ya durum değerlendirmesi için söz vererek olayı anlatması istediğinde, Afra,küçük bir sıkıntı yaşayarak döndükleri bu kaybolma olayının Zeynep’in uyarısı ve Fen bilgisi dersinden “Ses ve Işık “temasında öğrendikleri bilgiye göre:Bir ses kaynağından uzaklaştıkça sesin şiddeti azalır.Ayrıca,Hayat Bilgisi Dersinde öğrendiğimiz “Yönlerimiz”konusundan edindiğimiz bilgileri kullandık Bu sayede fazla uzaklaşmadan geri dönebildik”diyerek başlarından geçen kısa macerayı anlattılar.Oba lideri kamptan uzaklaşmaları hatasını bir daha tekrarlamamaları gerektiğini ancak Zeynep’in gösterdiği büyük dikkati ve izci grubunun dayanışması sayesinde akşamlarına gölge düşmemesini büyük bir şükranla kutladılar.

Küçük izciler kamp ateşi etrafında huzur ve mutlulukla fıkralar ve hikayeler anlatarak hep dayanışma ve bilgiyi kullanarak “Sorun Çözme Becerisini”günlük hayata geçirmelerinin kazanıcı ve mutluluğunu doyasıya  zihinlerine kazıyarak eğlendiler.

Gece, ilkbaharın parlak yıldızları altında büyük bir sessizlikle,olağanüstü bir güzellikle geçtiğinde tüm çocuklar dinlenerek büyük bir enerji ile uyanmışlardı.

Şelalenin hışıltıları ile uyandıklarında,mutlulukla kahvaltıya hazırlandılar.El ele işlerini çabucak bitirdiklerinde ise gökyüzünün beklenmedik bir şekilde kararmaya başladığını fark ettiler.Bir izci,oymak liderine dönerek,kararan gökyüzünü gösterip”Acaba yağmur mu yağacak?” diye sordu.Oba lideri izci “Evet ama bu bahar yağmuru kısa sürecek.İnsanın ilk görevi, içinde yaşadığı doğayı okumayı ve anlamlandırmayı bilmelidir. Biz bunun için buradayız”.dedi.

Yağmur için gerekli önlemleri alarak çadırlarına çekildiler. Eşyaları ıslanmasın diye onları korumaya alarak gökyüzündeki bulutları izlemeye başladılar.Oba lideri de bir yandan onlara,hava olayları hakkında bilgiler vermeğe devam ediyordu.”Gökyüzünü ve doğayı tanımak tüm canlılar için yaşamsal bir önem arz eder” diye anlatıyordu.

İzcilerin tümü ise hayranlıkla bu bilgileri dinleyerek merak içinde bu geçici ilkbahar hava olayının bitmesini bekliyorlardı.

Çok geçmeden gökyüzündeki kara bulutlar dağılmış pırıl pırıl atlas tüm güzelliği ile ormanın üzerinde aydınlanmıştı.Oba heyecanla liderinin “Artık çıkabilirz “ demesi ile tekrar meydanda toplandı.

Daha sonra “Çocuklar,bu kısa süren bahar yağmurlarından sonra orman mantarlarla dolar.Şimdi onları görebiliriz” diyen oba lideri,öğrencilere mantarlarla ilgili bilgiler vermeğe başlar.Oba liderinin peşinden yürüyüşe çıkan  izci grubu, bilginin denizinde ne kadar da az şey bildiklerini fark ederek öğrenmeyi daha çok isteyerek ilerlemeye devam ederken ormanın içinde aslında bilgi ile görülebilecek ne kadar çok zenginliğin olduğunu fark etmeye başladılar.Oba lideri bir yandan mantarlar hakkında önemli bilgiler vermeğe devam dereken,bir yandan da çok ciddi uyarılarda da bulunuyordu.

“Çocuklar, bu iş tam bir profesyonellik gerektirir. Orman bilmeyen için ciddi tehlikelerle doludur.Mantarlar birbirine çok benzer.Bu yüzden asla bilmediğiniz şeyleri yemeye çalışmayın.Çünkü öldürücü olabilir" diye uyarılarda bulundu.

Çocuklar bir yandan kendilerine bilgi ve deneyimlerini aktaran oba liderine bir yandan da yaşamsal bilgi ve deneyimlerin vazgeçilmez gücüne dayanarak büyük bir güven ve huzurla bilinmeyenlere doğru yol almaya devam ettiler.

Daha öğrenecek ne kadar da çok şey vardı!.

Zeynep Ecrin Odabaşı

12 Ocak 2016

# data[].attributes.headline
Azmin zaferi     Sıcak bir yaz sabahıydı.Küçük bir çam ormanında,çamların kucaklanmayacak kadar geniş gövdesi,serin gölgesi ile çevresine güç katıyor,tüm canlılara neşe ve enerji saçıyordu.Bir tarafta yöre halkının çocuklarının sesleri, bir tarafta ormandaki canlıların ve doğanın kendi sesi rüzgarlarla çoğalarak çam ve toprak kokusu ile birleşip büyük bir orkestra olup kulakları huzurla dolduruyordu.İnsanlar ve ormanın ev sahipleri burada doğal çevre ile barışık ve mutluydular.   Orman bereketli ve cömertti.Her sabah ormandaki arı,sinek,kuş sesleri ile uyanıyor gün sonunda yorgun ama sağlıklı ve umutlu evlerine dönüyorlardı. Orman her mevsim başka güzel,başka neşeliydi..    Küçük çam ormanı yemişleri ile besliyor,rüzgarı ile serinletiyor,dereleri,çayları ve minik şelalesi ile hayat veriyor,pırıl pırıl havası ile yaşatıyordu.Sonuçta,bu küçük çam ormanı,kıyısında yaşayan yöre halkının  her şeyiydi...           Ormana çok sık ziyaretçi akını oluyordu.Doğa severlerin gözdesi olan bu eşsiz orman şehirlerin betonla kuşatılmış insanları için bulunmaz bir ayrıcalıktı.  Ancak bugün ormana gelen ziyaretçiler öncekilerden çok farklıydı.Köylülerin dikkatini çeken bir gariplik söz konusuydu.Ellerinde ölçme aletleri ile köy meydanına gelen kalabalık grup,taşıdıkları  cihazlarla sanki bu cenneti tehdit eder gibiydiler..  Köylülerin sakin,ancak tedirgin bakışları altında grup, uzunca bir süre ormanda ölçüm yaparak dolaştılar.Yöre halkı ise,hem ormanına hem de bu doğal çevrenin vazgeçilmez değerine sonsuz güveniyorlardı.İnsanların onu ziyaretinin masum nedenleri olmamasını anlamaları tabii ki olanaksızdı.Elbette ki bu güzel ormana herkes gelebilir ve güzelliğine kapılırlardı.Başka türlüsü düşünülemezdi ki zaten.   Nasıl düşünülürdü ki?.  Sonuçta bugünkü ziyaretçiler de öyle yaptılar Yöre halkıyla da sohbet ettiler.Bir süre köyün etrafını da  inceleyip,görüntü aldılar.Ardından toparlanıp,oradan ayrıldılar.  Günler sonra yeni bir grup ve kendisini büyük bir müteahhit olarak tanıtan Ali bey gelerek köyün meydanındaki kahveye oturup köylülerle sohbet etmeye başladı.   Köylüler Ali Bey’in niyetini anlamaya çalışıp,sessizce etrafını doldurdular.Ali Bey “Buraları çok beğendim.Yerleriniz çok değerli.Gelecekte çok güzel işler yapılabilir”diyerek onlarla sohbet konuları açmaya çalışıyor,sonra sözü küçük çam ormanına getirip köylülerin düşüncelerini almaya çalıştı.”Bu topraklar altın yumurtlayan tavuk olabilir “dediğinde köyün gençleri merakla Ali bey’in etrafını sararak ilgi ile onu dinlemeye başlamışlardı..   Ali Bey bir süre daha kahvedeki köylülerle sohbet erek oradan neşeyle ayrıldığında daha yaşlı olanları henüz ormandan dönmemişlerdi   O gece ve daha sonraki günler artık herkes Ali bey’i ve onları bekleyen büyük değişimi konuşur olmuştu.Ancak bu değişimin neye bağlı olduğunu gençler pek de merak etmezken yaşlılar ve özellikle Orman memuru Orhan Bey’in içini kapkara bir bulut sarmış her geçen gün bu karanlık onu daha fazla boğar hale gelir olmuştu.   Artık köy kahvesi sık sık yeni ziyaretçilerle başka bir canlılık kazanmış,bazen de fiyakalı arabası ve adamları ile onları ziyarete gelen Ali bey’in anlattıkları ile heyecanlı dedikodular ve haberlerle kaynar hale gelmişti.   Bir süre konu açıklığa kavuşmuş,sonuçta mütehhaitin bahsettiği değişimin neye bağlı olduğunu öğrenmişlerdi.Her şey küçük çam ormanının yok edilmesine bağlıydı.Ali bey Küçük çam ormanına göz dikmişti.    Bu güzelim doğa harikasın altı mermer yatakları ile doluydu.Bu yataklar çok değerli olduğu için bunlar işletilerek herkesi zengin etmeye yetecek bir hayat sağlayacaktın.Çevreleri artık villalarla,sitelerle dolacak,yollar,parklar,köprüler,çevre yolları ile şehirleşeceklerdi.Bol bol ağaç da dikeceklerdi.Üstelik herkes zengin olacaktı.Üstelik banka hesaplarında para onların torunlarına bile yetecek,tüm gençler iş olanağı bulacaktı.     Yöre halkının gençleri bu işe ilgi ile yaklaşmış,ellerine ne kadar para geçeceğini öğrenmeye çalışıyor,yaşlılar ise kaybedecekleri ve eşi benzeri olmayan küçük çam ormanı ve doğa harikası yerleşim yerlerinin huzurunu ve mutluluğunu ölmeden önce kaybetmekten duydukları acıyı hesap bile edemiyorlardı.Gençler yaşlıları bu projeye ikna edebilmek için ekonomilerinin düzeleceği,iş bulabileceklerini,burada çalışabileceklerini söylüyor,yaşlıları etkilemeye çalışıyorlardı.   Orman köylüleri büyük tartışmaların içine düşmüştü.Mütehait grubun gençlerinden bazılarını daha yakın ilişkiye girmiş onların gözünü boyayıcı tekliflerle ikna çalımları yapmaya başlamıştı.   Köyün ileri gelenlerinden Orhan bey,eski bir orman işletme memuru olarak,onlarla toplantı yaparak “İnsan uygarlığının en zor kazanabildiği zenginliğin toprak ve doğa olduğunu,bunları elde etmenin ise hiçbir para birimi ile ölçülemeyeceğini,mütehaitin bu ilgisinin tek nedeninin para olduğunu ,doğa’yı yok ederse para ile telafisi mümkün omayan eksiklikler yaşanacağını, gelecek kuşaklara bırakılması gereken en değerli mirasın doğal çevre olduğunu,bu çevrenin yüz yıllar süren bir süreçten sonra oluşabildiğini,yerini hiçbir şeyin tutmayacağını,bu zenginliğe göz koyulması halinde ellerindeki her türlü değeri yitireceklerini ve bu hazineyi korumanın en büyük görevleri olduğunu” söyledi.  Gençler bu sözler karşısında ne yapacaklarını şaşırmışlardı.İki arada bir derede kalmanın sıkıntısı ile yaşlıları anlamak onlar için çok zordu.Zaman geçtikçe başka orman köylülerinin başına gelen doğal felaketler duyulmaya,ellerinden giden tabii zenginliğin karşılığında aldatılmış pek çok köylünün şehirlerde yaşayamayıp tekrar toprağına dönmeye çalıştığını anlatmaya çalışanlar olduğu halde gençlerin ısrarı ile yaşlılar ,yaşanmış acı hikayeleri ve tecrübeleri sık sık gençlere duyurmaya çalıştılar.Büyük sermayenin tuzağına düşmemek gerektiğine karar verilmesi için diler. Bu durumda pek çok köylü vaat edilenlerin yerine bile getirilmediğine dair olumsçaba harcayan karşıt görüşlü köylüler ülkenin pek çok yerinde çeşitli nedenlerle bu tip olumsuzluklarla insan ve canlı hayatının nasıl yok edildiğini sürekli yinelerken,gençler kendilerine sunulan olanakların baş döndürücü cazibesi ile anlatılanları dinlemekten kaçınır hale gelmişlerdi.Orhan bey acı ile birlik olmazsak hepimiz aldatılırız,hepimiz zarar görürüz.Pek çok yörede uyguladıkları planlarla bir kaç kişi doyurup,ellerinden imzalar alınıyor,kalanı da mecbur ediyorlar” diyerek herkesi birliğe ve beraberliğe davet etmeye çalışıyordu.Hher şeylerini yitirmiş bir çok yöre halkının hikayesi karşısında gençler yaşlıların ne kadar haklı olduklarını anlamaya başlamışlardı.Artık tek vücut olmuşlardı..   Yaşanmış hikayelerde doğası mahvolan bir çok insanın mağdur edilmiş olması,tek tek kurnazlık yapanların yarattığı çaresizlik örnekleri onlara büyük ders olmuştu. Korkuyorlardı.Onların oluşturduğu bu birlik karşısında  mütehait,gençleri daha fazlasına razı etmeye çalışıyordu. Karşısında tek dil ve büyük bir dayanışma ile ciddi bir kararlılık vardı.   Görüşmeler,toplantılar,bu dayanışmayı çökertemiyor,yöre halkını zayıflatamıyordu.Bu kararlılık ve inanç karşısında müteahhit şaşkınlığını gizleyemiyordu.Defalarca yapılan ikna görüşmelerinden yüklenici firma sürekli gençlere renkli vaatlerde bulunuyor,avantajlarını yükseltiyordu.   Her defasında yeni vaatlerle masaya oturan gençler,yaşlıların duruşu ile ellerinin güçlendiğini fark ettiler. “Hayır”dendikçe,kendilerine vaad edilen parayı ve menfaati artıyorlardı.   Gençler küçük çam ormanının altındaki mermerin değerinin vaatlerin gün geçtikçe artmasından dolayı anlıyorlar,ancak Ali Bey’in inatlarına karşın pes etmemesine de  bir anlam veremeyip,çevrelerine daha dikkatle bakmaya başladılar.”Bu ormanı,mermeri her şeyden daha değerli kılan şey neydi acaba ? “diye derin derin düşünüyorlardı.     Bir gün Ali Bey köyün tüm halkını  şehre gezmeye davet etti.İleri gelenler toplanıp gitmeye karar verdiler.Aralarında Orhan Bey de vardı.Onları yalnız göndermek istemediği için kafileye katıldılar.Tüm kafile birlikte otobüse binerek yakındaki büyük şehirde Ali Bey’in misafiri olarak konuk olarak ağırlanacaklar,görüşmeler yapacaklar 2-3 gün şehirde ufak bir tatil yapacaklardı.Şehire giden otobüs kafilesi,bir otele yerleştirildiler.Programlarına göre geziler ve etkinliklerle düzenlenmiş bu gezide yüksek katlı ,beton binaların,düzensiz bir kent ortamının gürültüsü içinde çok lüks birkaç gün  geçirip,bu binaların arasında sıkışıp kalan insanların işten-eve; evden- işe gidiş gelişlerini seyredip durdular. İnsanların yüzlerine baktılar. Şehrin gürültüsü,kirli gri bulutların soluk rengi arasında gündüzün hangi saati olduğunu bile anlayamadan kolaylıkla ulaşabildikleri her şeyin farklılığı göz kamaştırıcı güzelliğine rağmen hiç biri kendisini buraya ait hissedemeden gençler imrenerek baksa da odalarına bırakılan hediye paketlerine elleri uzanamadan tek tek odalarında yattılar.Kendilerini çok yabancı hissettikleri bu ortam onları çok yormuştu.”Vazgeçilmez olan neydi neydi ?Kim neden vazgeçecekti?”düşünmekten vazgeçtikleri bu seyahat sonrası köye döndüklerinde gerçekten artık karar vermişlerdi. Şehir onlara gereken cevabı vermişti zaten.    İnsanca yaşamak istiyoruz diye düşündüler.Hepsi küçük çam ormanından vazgeçmek istemediklerine; doğaya el sürülmesine karşı oldukları konusunda hem fikir oldular.     Hep beraber ortak kararlarını müteahaite bildirdiler “Hayır”diyeceklerdi. Doğa katliamına karşıydılar.   Ali Bey bu haberi aldığında çok kızmıştı. Öfkeden delirmiş ağzına geleni söylüyordu.Ormanın köylüsü ile Ali bey  onları son kez ziyaret etti. Orhan Bey onlara kesin bir dille “Doğamıza dokunmayın .Bizi rahat bırakın “diyerek kararlarını belirttiler.   Köylüler,,verdikleri kararın Ali Bey’e iletilmesi sonrasında üzerlerinden büyük bir yük kalktığını düşünerek eski huzurlu mutlu günlerine dönmüşlerdi.   Arı,sinek,kuş sesleri,köyün çocuklarının seslerine karışıyor,her şey eskisi gibi huzur ve mutlulukla devam ediyordu.   Ancak hiç beklenmedik o korkunç geceye kadar süren bu huzur,bir gece yarısı çığlık çığlığa ormanda “Yangın var! Herkes yardım koşsun!” diye yükselen seslerle bölünüverdi.Tüm yöre halkı evden dışarı çıktı,gördüklerine inanmakta zorlanıyorlardı.Orman cayır cayır yanıyor,üstelik rüzgar da kendi evlerine doğru esiyor,kontrolünün çok zor olacağı belli olan bu yangın büyüklüğü ile köylüyü daha baştan ürkütüvermişti.Nedenini,nasılını sormayı bırakarak, herkes ormana doğru koşmaya başladı. Ormandan kaçan hayvanların ve sanki canlı canlı yanan ağaçların çığlıkları kulaklardan beyinlere dercesine girerek kalpleri hançerliyordu.         Yöre halkı harekete geçerek jandarmaya haber verildi.Ormanı kurtarabilmek için birlik oldular.Büyük bir dayanışma sergileyerek ellerinden gelenin fazlasını yapmak için çırpındılar.Kadın-erkek-yaşlı-çocuk demeden ormanı kurtarmak için halk pijamaları ile ormana koşturmuştu.Yangın tek yerden değil, birkaç yerden yayılıyordu.Yükselen alevler,dumanlar tehlikeli boyutlara tırmanmış olmasına rağmen kimse pes etmek istemiyordu“Korksak da yangına teslim olmayız”diye bağrışmalar duyuldu.            Çok yorucu geçen gecenin ardından yangın kontrol altına alınmıştı.Pek çok köylü hem dumandan zehirlenmiş,hem de elleri evleri,üstleri başları yanmıştı.Pek çok kişi ciddi tehlikeler atlatmışlardı. Ancak rüzgarın yön değiştirmesi ve Orhan usta’nın daha önceden yangın konusunda aldığı önlemlerle derelerden ve şellalerden bağlantı kurdukları yangın istasyonları sayesinde ormanı daha büyük bir felaketten koruyabilmişlerdi.Bir kez daha büyük bir birlik ve dayanışma sergilemişler.Yine büyük kayıplar vermeden kurtulmuşlardı Sonuç çok acı olsa da, yöre halkı bitkin ama, zafer kazanan taraftı.          Ormanı yedirmemişlerdi.Gündüz olunca ortaya çıkan manzara;o ,güzelim ormanın görüntüsüyle herkes göz yaşı döküyordu.Ağaçların küle dönmüş,yanık bedenleri ,adeta yüksek sesle ağlıyor gibiydi.Yeşil yerine koyu zift bir kahveye bırakmış,havada nefes almak imkansızdı.Her yer uçuşan kül ile dolmuş,havadaki yanıl et ve odun kokusu genizleri yakıyordu.Yöre halkı çiçek kokusu yerine kül ve duman kokusu artık soluyordu.    Yer yer yanmış hayvan iskeletleri gören halk,hayvanlarun akıbetine çaresiz kalmamın delirten yükü ile acı duyuyordu.Derlerin berrak suyu,kül ile karışık bir bulaşık suyuna dönmüştü.   Yangının birden fazla noktadan çıkmış olması sabotaj ihtimalini güçlendirmiş,üstelik jandarma 2- saat sonra müdahale etmişti.Yöre halkı her şeyin apaçık ortada olduğunu rahatlıkla görebiliyor. Acı ve üzüntü ile “Nasıl kıyarsınız bu güzelliklere?” diyerek dolaşıyorlardı.    Kimse yangının neden çıktığını merak etmiyordu.Kendilerini toparlar toparlamaz soğutma çalışmalarına ve hasar tespitine giriştiler..İçleri parçalanarak yaptıkları bu işlerde hep dayanışma ve birlik içinde oldular    Bu çalışmalar esnasında müteahhit ve arkadaşları ansızın çıkageldiler.Kahveye geçerek oturdular. Herkese çay ikram ettiler. Kimsenin ağzını bıçak açmıyordu. Ali Bey onlara “Geçmiş olsun Duydum çok üzüldüm “dedi.Orhan Usta ağır ağır içeri girerek bir sandalye alıp Ali Bey’in karşısına oturdu.Müteahhit ve arkadaşları Orhan Usta’nın bu yaklaşımını bir uzlaşma ve pes etme işareti olarak algılayan grup hevesle projeden ,madenin çalışmalarından bahsetmeye başladılar.   Kimseden ses çıkmıyordu.Orhan Usta Ali Bey’e dönerek “Artık lafı uzatma,bu yangını sizin çıkarttığını biliyoruz.Biz ormanımızdan ve doğamızdan vazgeçmeyeceğiz.Senin gibi paradan başka hiçbir şey düşünmeyen bu canlara kıyan hainle de işbirliği yapmayacağız. Bundan sonra buralara girmeye kalkan olursa karşısında bu çevrenin gerçek sahibini daha kararlı bir şekilde bulacak ne kadar sivil toplum örgütü gazete,basın kuruluşu mahkeme varsa her yerde sizi anlatacağız.Sonuna kadar hakkımızı arayacağız. Bilesin bu da bizim son sözümüzdür.”diyerek ayağa kalktı Kapıyı gösterdi.Kahvedeki köylüler ,hep beraber ayağa kalkmış,grubun ağır ağır üstüne yürümeye başlamışlardı. O sırada köyün diğer kalanları da ellerinde kürekler, sopalar erkeklerine destek vererek,onların arkalarına geçerek,Ali Bey’e haykırdılar.”Nasıl kıydın bu canlara ?.Senin paradan başka imanın yok mu?Hep beraber “ Yazık değil mi be adam ?” diyorlardı.Halkın kararlı duruşu,tepkisi,birlik ve beraberligi görülecek bir şeydi.Müteahhit sapsarı kesilen yüzünden konuşmakta zorlandığı anlaşılıyor,”Sizinle hesaplaşacağız,bunun hesabını vereceksiniz”diyerek arabasına doğru hızla yürüyerek,geri geri çekilerek adamları ile hızla oradan ayrıldılar.    Ormanı teslim etmeyeceklerdi Hep beraber eylem planı yaptılar.Karşı tarafın da bu mücadeleden geri kalmayacağı gözlerinin karardığı belli oluyordu artık.      Bir yandan ormanı eski haline getirmek için yapılan çalışmalar,diğer yandan da Yöre halkı;bizim yaşam sevincimiz,hayvanların barınağı olan bu ormanı pes etmeden yeniden eski haline getireceklerinin kararını aldılar.madencilere karşı savaşın eylem planına yönelik bir birlik beraberlik sergileyerek büyük bir mücadele başlattılar.     Yöre halkı elinden gelen her çareyi denedi,pes etmedi. Yargıya başvuruldu.Bakanlığa yazılar yazıldı.Bir grup yöre halkıyla devlet büyükleri ziyaret edildi.    Basının da yoğun ilgisi ve desteği ile bir süre sonra açtıkları davayı kazanarak maden şirketinin faaliyetinin iznini iptal ettirdiler.Ayrıca Orman yangının çıkma nedenleri araştırıldı. Müteahhit ve arkadaşları ceza aldı.     Ülkenin her yerinden gönderilen ,fidanlarları yanan ağaçların yerine ektiler.Toprağı yangının küllerinden arındırmak için çok yoğun bir çalışma yürüttüler.Yanan kesim kazılarak canlandırılmaya çalışıldı.Zaman geçtikçe bu birlik ve beraberlik ruhunun izleri ormana da çökerek ormanın eski ev sahipleri yeniden yuvalarına dönmeye başlamıştı.      Bu eşsiz birlik ve dayanışma en güzel bir biçimde meyvelerini vermeye başlamış,bir sonraki ilkbaharda arı,sinek,kuş sesleri yine yöre halkına huzur ve mutluluk katmaya başlamıştı..                                                                                                                               Hızır Erdem Uzun                                                                                                                                      15 Ocak 2017

# data[].attributes.subject
Azmin zaferi     Sıcak bir yaz sabahıydı.Küçük bir çam ormanında,çamların kucaklanmayacak kadar geniş gövdesi,serin gölgesi ile çevresine güç katıyor,tüm canlılara neşe ve enerji saçıyordu.Bir tarafta yöre halkının çocuklarının sesleri, bir tarafta ormandaki canlıların ve doğanın kendi sesi rüzgarlarla çoğalarak çam ve toprak kokusu ile birleşip büyük bir orkestra olup kulakları huzurla dolduruyordu.İnsanlar ve ormanın ev sahipleri burada doğal çevre ile barışık ve mutluydular.   Orman bereketli ve cömertti.Her sabah ormandaki arı,sinek,kuş sesleri ile uyanıyor gün sonunda yorgun ama sağlıklı ve umutlu evlerine dönüyorlardı. Orman her mevsim başka güzel,başka neşeliydi..    Küçük çam ormanı yemişleri ile besliyor,rüzgarı ile serinletiyor,dereleri,çayları ve minik şelalesi ile hayat veriyor,pırıl pırıl havası ile yaşatıyordu.Sonuçta,bu küçük çam ormanı,kıyısında yaşayan yöre halkının  her şeyiydi...           Ormana çok sık ziyaretçi akını oluyordu.Doğa severlerin gözdesi olan bu eşsiz orman şehirlerin betonla kuşatılmış insanları için bulunmaz bir ayrıcalıktı.  Ancak bugün ormana gelen ziyaretçiler öncekilerden çok farklıydı.Köylülerin dikkatini çeken bir gariplik söz konusuydu.Ellerinde ölçme aletleri ile köy meydanına gelen kalabalık grup,taşıdıkları  cihazlarla sanki bu cenneti tehdit eder gibiydiler..  Köylülerin sakin,ancak tedirgin bakışları altında grup, uzunca bir süre ormanda ölçüm yaparak dolaştılar.Yöre halkı ise,hem ormanına hem de bu doğal çevrenin vazgeçilmez değerine sonsuz güveniyorlardı.İnsanların onu ziyaretinin masum nedenleri olmamasını anlamaları tabii ki olanaksızdı.Elbette ki bu güzel ormana herkes gelebilir ve güzelliğine kapılırlardı.Başka türlüsü düşünülemezdi ki zaten.   Nasıl düşünülürdü ki?.  Sonuçta bugünkü ziyaretçiler de öyle yaptılar Yöre halkıyla da sohbet ettiler.Bir süre köyün etrafını da  inceleyip,görüntü aldılar.Ardından toparlanıp,oradan ayrıldılar.  Günler sonra yeni bir grup ve kendisini büyük bir müteahhit olarak tanıtan Ali bey gelerek köyün meydanındaki kahveye oturup köylülerle sohbet etmeye başladı.   Köylüler Ali Bey’in niyetini anlamaya çalışıp,sessizce etrafını doldurdular.Ali Bey “Buraları çok beğendim.Yerleriniz çok değerli.Gelecekte çok güzel işler yapılabilir”diyerek onlarla sohbet konuları açmaya çalışıyor,sonra sözü küçük çam ormanına getirip köylülerin düşüncelerini almaya çalıştı.”Bu topraklar altın yumurtlayan tavuk olabilir “dediğinde köyün gençleri merakla Ali bey’in etrafını sararak ilgi ile onu dinlemeye başlamışlardı..   Ali Bey bir süre daha kahvedeki köylülerle sohbet erek oradan neşeyle ayrıldığında daha yaşlı olanları henüz ormandan dönmemişlerdi   O gece ve daha sonraki günler artık herkes Ali bey’i ve onları bekleyen büyük değişimi konuşur olmuştu.Ancak bu değişimin neye bağlı olduğunu gençler pek de merak etmezken yaşlılar ve özellikle Orman memuru Orhan Bey’in içini kapkara bir bulut sarmış her geçen gün bu karanlık onu daha fazla boğar hale gelir olmuştu.   Artık köy kahvesi sık sık yeni ziyaretçilerle başka bir canlılık kazanmış,bazen de fiyakalı arabası ve adamları ile onları ziyarete gelen Ali bey’in anlattıkları ile heyecanlı dedikodular ve haberlerle kaynar hale gelmişti.   Bir süre konu açıklığa kavuşmuş,sonuçta mütehhaitin bahsettiği değişimin neye bağlı olduğunu öğrenmişlerdi.Her şey küçük çam ormanının yok edilmesine bağlıydı.Ali bey Küçük çam ormanına göz dikmişti.    Bu güzelim doğa harikasın altı mermer yatakları ile doluydu.Bu yataklar çok değerli olduğu için bunlar işletilerek herkesi zengin etmeye yetecek bir hayat sağlayacaktın.Çevreleri artık villalarla,sitelerle dolacak,yollar,parklar,köprüler,çevre yolları ile şehirleşeceklerdi.Bol bol ağaç da dikeceklerdi.Üstelik herkes zengin olacaktı.Üstelik banka hesaplarında para onların torunlarına bile yetecek,tüm gençler iş olanağı bulacaktı.     Yöre halkının gençleri bu işe ilgi ile yaklaşmış,ellerine ne kadar para geçeceğini öğrenmeye çalışıyor,yaşlılar ise kaybedecekleri ve eşi benzeri olmayan küçük çam ormanı ve doğa harikası yerleşim yerlerinin huzurunu ve mutluluğunu ölmeden önce kaybetmekten duydukları acıyı hesap bile edemiyorlardı.Gençler yaşlıları bu projeye ikna edebilmek için ekonomilerinin düzeleceği,iş bulabileceklerini,burada çalışabileceklerini söylüyor,yaşlıları etkilemeye çalışıyorlardı.   Orman köylüleri büyük tartışmaların içine düşmüştü.Mütehait grubun gençlerinden bazılarını daha yakın ilişkiye girmiş onların gözünü boyayıcı tekliflerle ikna çalımları yapmaya başlamıştı.   Köyün ileri gelenlerinden Orhan bey,eski bir orman işletme memuru olarak,onlarla toplantı yaparak “İnsan uygarlığının en zor kazanabildiği zenginliğin toprak ve doğa olduğunu,bunları elde etmenin ise hiçbir para birimi ile ölçülemeyeceğini,mütehaitin bu ilgisinin tek nedeninin para olduğunu ,doğa’yı yok ederse para ile telafisi mümkün omayan eksiklikler yaşanacağını, gelecek kuşaklara bırakılması gereken en değerli mirasın doğal çevre olduğunu,bu çevrenin yüz yıllar süren bir süreçten sonra oluşabildiğini,yerini hiçbir şeyin tutmayacağını,bu zenginliğe göz koyulması halinde ellerindeki her türlü değeri yitireceklerini ve bu hazineyi korumanın en büyük görevleri olduğunu” söyledi.  Gençler bu sözler karşısında ne yapacaklarını şaşırmışlardı.İki arada bir derede kalmanın sıkıntısı ile yaşlıları anlamak onlar için çok zordu.Zaman geçtikçe başka orman köylülerinin başına gelen doğal felaketler duyulmaya,ellerinden giden tabii zenginliğin karşılığında aldatılmış pek çok köylünün şehirlerde yaşayamayıp tekrar toprağına dönmeye çalıştığını anlatmaya çalışanlar olduğu halde gençlerin ısrarı ile yaşlılar ,yaşanmış acı hikayeleri ve tecrübeleri sık sık gençlere duyurmaya çalıştılar.Büyük sermayenin tuzağına düşmemek gerektiğine karar verilmesi için diler. Bu durumda pek çok köylü vaat edilenlerin yerine bile getirilmediğine dair olumsçaba harcayan karşıt görüşlü köylüler ülkenin pek çok yerinde çeşitli nedenlerle bu tip olumsuzluklarla insan ve canlı hayatının nasıl yok edildiğini sürekli yinelerken,gençler kendilerine sunulan olanakların baş döndürücü cazibesi ile anlatılanları dinlemekten kaçınır hale gelmişlerdi.Orhan bey acı ile birlik olmazsak hepimiz aldatılırız,hepimiz zarar görürüz.Pek çok yörede uyguladıkları planlarla bir kaç kişi doyurup,ellerinden imzalar alınıyor,kalanı da mecbur ediyorlar” diyerek herkesi birliğe ve beraberliğe davet etmeye çalışıyordu.Hher şeylerini yitirmiş bir çok yöre halkının hikayesi karşısında gençler yaşlıların ne kadar haklı olduklarını anlamaya başlamışlardı.Artık tek vücut olmuşlardı..   Yaşanmış hikayelerde doğası mahvolan bir çok insanın mağdur edilmiş olması,tek tek kurnazlık yapanların yarattığı çaresizlik örnekleri onlara büyük ders olmuştu. Korkuyorlardı.Onların oluşturduğu bu birlik karşısında  mütehait,gençleri daha fazlasına razı etmeye çalışıyordu. Karşısında tek dil ve büyük bir dayanışma ile ciddi bir kararlılık vardı.   Görüşmeler,toplantılar,bu dayanışmayı çökertemiyor,yöre halkını zayıflatamıyordu.Bu kararlılık ve inanç karşısında müteahhit şaşkınlığını gizleyemiyordu.Defalarca yapılan ikna görüşmelerinden yüklenici firma sürekli gençlere renkli vaatlerde bulunuyor,avantajlarını yükseltiyordu.   Her defasında yeni vaatlerle masaya oturan gençler,yaşlıların duruşu ile ellerinin güçlendiğini fark ettiler. “Hayır”dendikçe,kendilerine vaad edilen parayı ve menfaati artıyorlardı.   Gençler küçük çam ormanının altındaki mermerin değerinin vaatlerin gün geçtikçe artmasından dolayı anlıyorlar,ancak Ali Bey’in inatlarına karşın pes etmemesine de  bir anlam veremeyip,çevrelerine daha dikkatle bakmaya başladılar.”Bu ormanı,mermeri her şeyden daha değerli kılan şey neydi acaba ? “diye derin derin düşünüyorlardı.     Bir gün Ali Bey köyün tüm halkını  şehre gezmeye davet etti.İleri gelenler toplanıp gitmeye karar verdiler.Aralarında Orhan Bey de vardı.Onları yalnız göndermek istemediği için kafileye katıldılar.Tüm kafile birlikte otobüse binerek yakındaki büyük şehirde Ali Bey’in misafiri olarak konuk olarak ağırlanacaklar,görüşmeler yapacaklar 2-3 gün şehirde ufak bir tatil yapacaklardı.Şehire giden otobüs kafilesi,bir otele yerleştirildiler.Programlarına göre geziler ve etkinliklerle düzenlenmiş bu gezide yüksek katlı ,beton binaların,düzensiz bir kent ortamının gürültüsü içinde çok lüks birkaç gün  geçirip,bu binaların arasında sıkışıp kalan insanların işten-eve; evden- işe gidiş gelişlerini seyredip durdular. İnsanların yüzlerine baktılar. Şehrin gürültüsü,kirli gri bulutların soluk rengi arasında gündüzün hangi saati olduğunu bile anlayamadan kolaylıkla ulaşabildikleri her şeyin farklılığı göz kamaştırıcı güzelliğine rağmen hiç biri kendisini buraya ait hissedemeden gençler imrenerek baksa da odalarına bırakılan hediye paketlerine elleri uzanamadan tek tek odalarında yattılar.Kendilerini çok yabancı hissettikleri bu ortam onları çok yormuştu.”Vazgeçilmez olan neydi neydi ?Kim neden vazgeçecekti?”düşünmekten vazgeçtikleri bu seyahat sonrası köye döndüklerinde gerçekten artık karar vermişlerdi. Şehir onlara gereken cevabı vermişti zaten.    İnsanca yaşamak istiyoruz diye düşündüler.Hepsi küçük çam ormanından vazgeçmek istemediklerine; doğaya el sürülmesine karşı oldukları konusunda hem fikir oldular.     Hep beraber ortak kararlarını müteahaite bildirdiler “Hayır”diyeceklerdi. Doğa katliamına karşıydılar.   Ali Bey bu haberi aldığında çok kızmıştı. Öfkeden delirmiş ağzına geleni söylüyordu.Ormanın köylüsü ile Ali bey  onları son kez ziyaret etti. Orhan Bey onlara kesin bir dille “Doğamıza dokunmayın .Bizi rahat bırakın “diyerek kararlarını belirttiler.   Köylüler,,verdikleri kararın Ali Bey’e iletilmesi sonrasında üzerlerinden büyük bir yük kalktığını düşünerek eski huzurlu mutlu günlerine dönmüşlerdi.   Arı,sinek,kuş sesleri,köyün çocuklarının seslerine karışıyor,her şey eskisi gibi huzur ve mutlulukla devam ediyordu.   Ancak hiç beklenmedik o korkunç geceye kadar süren bu huzur,bir gece yarısı çığlık çığlığa ormanda “Yangın var! Herkes yardım koşsun!” diye yükselen seslerle bölünüverdi.Tüm yöre halkı evden dışarı çıktı,gördüklerine inanmakta zorlanıyorlardı.Orman cayır cayır yanıyor,üstelik rüzgar da kendi evlerine doğru esiyor,kontrolünün çok zor olacağı belli olan bu yangın büyüklüğü ile köylüyü daha baştan ürkütüvermişti.Nedenini,nasılını sormayı bırakarak, herkes ormana doğru koşmaya başladı. Ormandan kaçan hayvanların ve sanki canlı canlı yanan ağaçların çığlıkları kulaklardan beyinlere dercesine girerek kalpleri hançerliyordu.         Yöre halkı harekete geçerek jandarmaya haber verildi.Ormanı kurtarabilmek için birlik oldular.Büyük bir dayanışma sergileyerek ellerinden gelenin fazlasını yapmak için çırpındılar.Kadın-erkek-yaşlı-çocuk demeden ormanı kurtarmak için halk pijamaları ile ormana koşturmuştu.Yangın tek yerden değil, birkaç yerden yayılıyordu.Yükselen alevler,dumanlar tehlikeli boyutlara tırmanmış olmasına rağmen kimse pes etmek istemiyordu“Korksak da yangına teslim olmayız”diye bağrışmalar duyuldu.            Çok yorucu geçen gecenin ardından yangın kontrol altına alınmıştı.Pek çok köylü hem dumandan zehirlenmiş,hem de elleri evleri,üstleri başları yanmıştı.Pek çok kişi ciddi tehlikeler atlatmışlardı. Ancak rüzgarın yön değiştirmesi ve Orhan usta’nın daha önceden yangın konusunda aldığı önlemlerle derelerden ve şellalerden bağlantı kurdukları yangın istasyonları sayesinde ormanı daha büyük bir felaketten koruyabilmişlerdi.Bir kez daha büyük bir birlik ve dayanışma sergilemişler.Yine büyük kayıplar vermeden kurtulmuşlardı Sonuç çok acı olsa da, yöre halkı bitkin ama, zafer kazanan taraftı.          Ormanı yedirmemişlerdi.Gündüz olunca ortaya çıkan manzara;o ,güzelim ormanın görüntüsüyle herkes göz yaşı döküyordu.Ağaçların küle dönmüş,yanık bedenleri ,adeta yüksek sesle ağlıyor gibiydi.Yeşil yerine koyu zift bir kahveye bırakmış,havada nefes almak imkansızdı.Her yer uçuşan kül ile dolmuş,havadaki yanıl et ve odun kokusu genizleri yakıyordu.Yöre halkı çiçek kokusu yerine kül ve duman kokusu artık soluyordu.    Yer yer yanmış hayvan iskeletleri gören halk,hayvanlarun akıbetine çaresiz kalmamın delirten yükü ile acı duyuyordu.Derlerin berrak suyu,kül ile karışık bir bulaşık suyuna dönmüştü.   Yangının birden fazla noktadan çıkmış olması sabotaj ihtimalini güçlendirmiş,üstelik jandarma 2- saat sonra müdahale etmişti.Yöre halkı her şeyin apaçık ortada olduğunu rahatlıkla görebiliyor. Acı ve üzüntü ile “Nasıl kıyarsınız bu güzelliklere?” diyerek dolaşıyorlardı.    Kimse yangının neden çıktığını merak etmiyordu.Kendilerini toparlar toparlamaz soğutma çalışmalarına ve hasar tespitine giriştiler..İçleri parçalanarak yaptıkları bu işlerde hep dayanışma ve birlik içinde oldular    Bu çalışmalar esnasında müteahhit ve arkadaşları ansızın çıkageldiler.Kahveye geçerek oturdular. Herkese çay ikram ettiler. Kimsenin ağzını bıçak açmıyordu. Ali Bey onlara “Geçmiş olsun Duydum çok üzüldüm “dedi.Orhan Usta ağır ağır içeri girerek bir sandalye alıp Ali Bey’in karşısına oturdu.Müteahhit ve arkadaşları Orhan Usta’nın bu yaklaşımını bir uzlaşma ve pes etme işareti olarak algılayan grup hevesle projeden ,madenin çalışmalarından bahsetmeye başladılar.   Kimseden ses çıkmıyordu.Orhan Usta Ali Bey’e dönerek “Artık lafı uzatma,bu yangını sizin çıkarttığını biliyoruz.Biz ormanımızdan ve doğamızdan vazgeçmeyeceğiz.Senin gibi paradan başka hiçbir şey düşünmeyen bu canlara kıyan hainle de işbirliği yapmayacağız. Bundan sonra buralara girmeye kalkan olursa karşısında bu çevrenin gerçek sahibini daha kararlı bir şekilde bulacak ne kadar sivil toplum örgütü gazete,basın kuruluşu mahkeme varsa her yerde sizi anlatacağız.Sonuna kadar hakkımızı arayacağız. Bilesin bu da bizim son sözümüzdür.”diyerek ayağa kalktı Kapıyı gösterdi.Kahvedeki köylüler ,hep beraber ayağa kalkmış,grubun ağır ağır üstüne yürümeye başlamışlardı. O sırada köyün diğer kalanları da ellerinde kürekler, sopalar erkeklerine destek vererek,onların arkalarına geçerek,Ali Bey’e haykırdılar.”Nasıl kıydın bu canlara ?.Senin paradan başka imanın yok mu?Hep beraber “ Yazık değil mi be adam ?” diyorlardı.Halkın kararlı duruşu,tepkisi,birlik ve beraberligi görülecek bir şeydi.Müteahhit sapsarı kesilen yüzünden konuşmakta zorlandığı anlaşılıyor,”Sizinle hesaplaşacağız,bunun hesabını vereceksiniz”diyerek arabasına doğru hızla yürüyerek,geri geri çekilerek adamları ile hızla oradan ayrıldılar.    Ormanı teslim etmeyeceklerdi Hep beraber eylem planı yaptılar.Karşı tarafın da bu mücadeleden geri kalmayacağı gözlerinin karardığı belli oluyordu artık.      Bir yandan ormanı eski haline getirmek için yapılan çalışmalar,diğer yandan da Yöre halkı;bizim yaşam sevincimiz,hayvanların barınağı olan bu ormanı pes etmeden yeniden eski haline getireceklerinin kararını aldılar.madencilere karşı savaşın eylem planına yönelik bir birlik beraberlik sergileyerek büyük bir mücadele başlattılar.     Yöre halkı elinden gelen her çareyi denedi,pes etmedi. Yargıya başvuruldu.Bakanlığa yazılar yazıldı.Bir grup yöre halkıyla devlet büyükleri ziyaret edildi.    Basının da yoğun ilgisi ve desteği ile bir süre sonra açtıkları davayı kazanarak maden şirketinin faaliyetinin iznini iptal ettirdiler.Ayrıca Orman yangının çıkma nedenleri araştırıldı. Müteahhit ve arkadaşları ceza aldı.     Ülkenin her yerinden gönderilen ,fidanlarları yanan ağaçların yerine ektiler.Toprağı yangının küllerinden arındırmak için çok yoğun bir çalışma yürüttüler.Yanan kesim kazılarak canlandırılmaya çalışıldı.Zaman geçtikçe bu birlik ve beraberlik ruhunun izleri ormana da çökerek ormanın eski ev sahipleri yeniden yuvalarına dönmeye başlamıştı.      Bu eşsiz birlik ve dayanışma en güzel bir biçimde meyvelerini vermeye başlamış,bir sonraki ilkbaharda arı,sinek,kuş sesleri yine yöre halkına huzur ve mutluluk katmaya başlamıştı..                                                                                                                               Hızır Erdem Uzun                                                                                                                                      15 Ocak 2017

# data[].attributes.attachment_link.title
Bir Kitap Bin Etkinlik 2 Final Dergisi/Etwinning project

# data[].attributes.attachment_link.description
Bu dergide okulların yıl boyunca proje kapsamında yaptıkları çalışmaları bulacaksınız. Tüm okullar projede gerçekleştirdikleri ürünlerin örneklerinden birer dergi oluşturdular. Bu dergiler bir araya gelerek final dergisini oluşturdu.

# data[].attributes.body
Azmin zaferi

Sıcak bir yaz sabahıydı.Küçük bir çam ormanında,çamların kucaklanmayacak kadar geniş gövdesi,serin gölgesi ile çevresine güç katıyor,tüm canlılara neşe ve enerji saçıyordu.Bir tarafta yöre halkının çocuklarının sesleri, bir tarafta ormandaki canlıların ve doğanın kendi sesi rüzgarlarla çoğalarak çam ve toprak kokusu ile birleşip büyük bir orkestra olup kulakları huzurla dolduruyordu.İnsanlar ve ormanın ev sahipleri burada doğal çevre ile barışık ve mutluydular.

Orman bereketli ve cömertti.Her sabah ormandaki arı,sinek,kuş sesleri ile uyanıyor gün sonunda yorgun ama sağlıklı ve umutlu evlerine dönüyorlardı. Orman her mevsim başka güzel,başka neşeliydi..

Küçük çam ormanı yemişleri ile besliyor,rüzgarı ile serinletiyor,dereleri,çayları ve minik şelalesi ile hayat veriyor,pırıl pırıl havası ile yaşatıyordu.Sonuçta,bu küçük çam ormanı,kıyısında yaşayan yöre halkının  her şeyiydi...

Ormana çok sık ziyaretçi akını oluyordu.Doğa severlerin gözdesi olan bu eşsiz orman şehirlerin betonla kuşatılmış insanları için bulunmaz bir ayrıcalıktı.

Ancak bugün ormana gelen ziyaretçiler öncekilerden çok farklıydı.Köylülerin dikkatini çeken bir gariplik söz konusuydu.Ellerinde ölçme aletleri ile köy meydanına gelen kalabalık grup,taşıdıkları  cihazlarla sanki bu cenneti tehdit eder gibiydiler..

Köylülerin sakin,ancak tedirgin bakışları altında grup, uzunca bir süre ormanda ölçüm yaparak dolaştılar.Yöre halkı ise,hem ormanına hem de bu doğal çevrenin vazgeçilmez değerine sonsuz güveniyorlardı.İnsanların onu ziyaretinin masum nedenleri olmamasını anlamaları tabii ki olanaksızdı.Elbette ki bu güzel ormana herkes gelebilir ve güzelliğine kapılırlardı.Başka türlüsü düşünülemezdi ki zaten.

Nasıl düşünülürdü ki?.

Sonuçta bugünkü ziyaretçiler de öyle yaptılar Yöre halkıyla da sohbet ettiler.Bir süre köyün etrafını da  inceleyip,görüntü aldılar.Ardından toparlanıp,oradan ayrıldılar.

Günler sonra yeni bir grup ve kendisini büyük bir müteahhit olarak tanıtan Ali bey gelerek köyün meydanındaki kahveye oturup köylülerle sohbet etmeye başladı.

Köylüler Ali Bey’in niyetini anlamaya çalışıp,sessizce etrafını doldurdular.Ali Bey “Buraları çok beğendim.Yerleriniz çok değerli.Gelecekte çok güzel işler yapılabilir”diyerek onlarla sohbet konuları açmaya çalışıyor,sonra sözü küçük çam ormanına getirip köylülerin düşüncelerini almaya çalıştı.”Bu topraklar altın yumurtlayan tavuk olabilir “dediğinde köyün gençleri merakla Ali bey’in etrafını sararak ilgi ile onu dinlemeye başlamışlardı..

Ali Bey bir süre daha kahvedeki köylülerle sohbet erek oradan neşeyle ayrıldığında daha yaşlı olanları henüz ormandan dönmemişlerdi

O gece ve daha sonraki günler artık herkes Ali bey’i ve onları bekleyen büyük değişimi konuşur olmuştu.Ancak bu değişimin neye bağlı olduğunu gençler pek de merak etmezken yaşlılar ve özellikle Orman memuru Orhan Bey’in içini kapkara bir bulut sarmış her geçen gün bu karanlık onu daha fazla boğar hale gelir olmuştu.

Artık köy kahvesi sık sık yeni ziyaretçilerle başka bir canlılık kazanmış,bazen de fiyakalı arabası ve adamları ile onları ziyarete gelen Ali bey’in anlattıkları ile heyecanlı dedikodular ve haberlerle kaynar hale gelmişti.

Bir süre konu açıklığa kavuşmuş,sonuçta mütehhaitin bahsettiği değişimin neye bağlı olduğunu öğrenmişlerdi.Her şey küçük çam ormanının yok edilmesine bağlıydı.Ali bey Küçük çam ormanına göz dikmişti.

Bu güzelim doğa harikasın altı mermer yatakları ile doluydu.Bu yataklar çok değerli olduğu için bunlar işletilerek herkesi zengin etmeye yetecek bir hayat sağlayacaktın.Çevreleri artık villalarla,sitelerle dolacak,yollar,parklar,köprüler,çevre yolları ile şehirleşeceklerdi.Bol bol ağaç da dikeceklerdi.Üstelik herkes zengin olacaktı.Üstelik banka hesaplarında para onların torunlarına bile yetecek,tüm gençler iş olanağı bulacaktı.

Yöre halkının gençleri bu işe ilgi ile yaklaşmış,ellerine ne kadar para geçeceğini öğrenmeye çalışıyor,yaşlılar ise kaybedecekleri ve eşi benzeri olmayan küçük çam ormanı ve doğa harikası yerleşim yerlerinin huzurunu ve mutluluğunu ölmeden önce kaybetmekten duydukları acıyı hesap bile edemiyorlardı.Gençler yaşlıları bu projeye ikna edebilmek için ekonomilerinin düzeleceği,iş bulabileceklerini,burada çalışabileceklerini söylüyor,yaşlıları etkilemeye çalışıyorlardı.

Orman köylüleri büyük tartışmaların içine düşmüştü.Mütehait grubun gençlerinden bazılarını daha yakın ilişkiye girmiş onların gözünü boyayıcı tekliflerle ikna çalımları yapmaya başlamıştı.

Köyün ileri gelenlerinden Orhan bey,eski bir orman işletme memuru olarak,onlarla toplantı yaparak “İnsan uygarlığının en zor kazanabildiği zenginliğin toprak ve doğa olduğunu,bunları elde etmenin ise hiçbir para birimi ile ölçülemeyeceğini,mütehaitin bu ilgisinin tek nedeninin para olduğunu ,doğa’yı yok ederse para ile telafisi mümkün omayan eksiklikler yaşanacağını, gelecek kuşaklara bırakılması gereken en değerli mirasın doğal çevre olduğunu,bu çevrenin yüz yıllar süren bir süreçten sonra oluşabildiğini,yerini hiçbir şeyin tutmayacağını,bu zenginliğe göz koyulması halinde ellerindeki her türlü değeri yitireceklerini ve bu hazineyi korumanın en büyük görevleri olduğunu” söyledi.

Gençler bu sözler karşısında ne yapacaklarını şaşırmışlardı.İki arada bir derede kalmanın sıkıntısı ile yaşlıları anlamak onlar için çok zordu.Zaman geçtikçe başka orman köylülerinin başına gelen doğal felaketler duyulmaya,ellerinden giden tabii zenginliğin karşılığında aldatılmış pek çok köylünün şehirlerde yaşayamayıp tekrar toprağına dönmeye çalıştığını anlatmaya çalışanlar olduğu halde gençlerin ısrarı ile yaşlılar ,yaşanmış acı hikayeleri ve tecrübeleri sık sık gençlere duyurmaya çalıştılar.Büyük sermayenin tuzağına düşmemek gerektiğine karar verilmesi için diler. Bu durumda pek çok köylü vaat edilenlerin yerine bile getirilmediğine dair olumsçaba harcayan karşıt görüşlü köylüler ülkenin pek çok yerinde çeşitli nedenlerle bu tip olumsuzluklarla insan ve canlı hayatının nasıl yok edildiğini sürekli yinelerken,gençler kendilerine sunulan olanakların baş döndürücü cazibesi ile anlatılanları dinlemekten kaçınır hale gelmişlerdi.Orhan bey acı ile birlik olmazsak hepimiz aldatılırız,hepimiz zarar görürüz.Pek çok yörede uyguladıkları planlarla bir kaç kişi doyurup,ellerinden imzalar alınıyor,kalanı da mecbur ediyorlar” diyerek herkesi birliğe ve beraberliğe davet etmeye çalışıyordu.Hher şeylerini yitirmiş bir çok yöre halkının hikayesi karşısında gençler yaşlıların ne kadar haklı olduklarını anlamaya başlamışlardı.Artık tek vücut olmuşlardı..

Yaşanmış hikayelerde doğası mahvolan bir çok insanın mağdur edilmiş olması,tek tek kurnazlık yapanların yarattığı çaresizlik örnekleri onlara büyük ders olmuştu. Korkuyorlardı.Onların oluşturduğu bu birlik karşısında  mütehait,gençleri daha fazlasına razı etmeye çalışıyordu. Karşısında tek dil ve büyük bir dayanışma ile ciddi bir kararlılık vardı.

Görüşmeler,toplantılar,bu dayanışmayı çökertemiyor,yöre halkını zayıflatamıyordu.Bu kararlılık ve inanç karşısında müteahhit şaşkınlığını gizleyemiyordu.Defalarca yapılan ikna görüşmelerinden yüklenici firma sürekli gençlere renkli vaatlerde bulunuyor,avantajlarını yükseltiyordu.

Her defasında yeni vaatlerle masaya oturan gençler,yaşlıların duruşu ile ellerinin güçlendiğini fark ettiler. “Hayır”dendikçe,kendilerine vaad edilen parayı ve menfaati artıyorlardı.

Gençler küçük çam ormanının altındaki mermerin değerinin vaatlerin gün geçtikçe artmasından dolayı anlıyorlar,ancak Ali Bey’in inatlarına karşın pes etmemesine de  bir anlam veremeyip,çevrelerine daha dikkatle bakmaya başladılar.”Bu ormanı,mermeri her şeyden daha değerli kılan şey neydi acaba ? “diye derin derin düşünüyorlardı.

Bir gün Ali Bey köyün tüm halkını  şehre gezmeye davet etti.İleri gelenler toplanıp gitmeye karar verdiler.Aralarında Orhan Bey de vardı.Onları yalnız göndermek istemediği için kafileye katıldılar.Tüm kafile birlikte otobüse binerek yakındaki büyük şehirde Ali Bey’in misafiri olarak konuk olarak ağırlanacaklar,görüşmeler yapacaklar 2-3 gün şehirde ufak bir tatil yapacaklardı.Şehire giden otobüs kafilesi,bir otele yerleştirildiler.Programlarına göre geziler ve etkinliklerle düzenlenmiş bu gezide yüksek katlı ,beton binaların,düzensiz bir kent ortamının gürültüsü içinde çok lüks birkaç gün  geçirip,bu binaların arasında sıkışıp kalan insanların işten-eve; evden- işe gidiş gelişlerini seyredip durdular. İnsanların yüzlerine baktılar. Şehrin gürültüsü,kirli gri bulutların soluk rengi arasında gündüzün hangi saati olduğunu bile anlayamadan kolaylıkla ulaşabildikleri her şeyin farklılığı göz kamaştırıcı güzelliğine rağmen hiç biri kendisini buraya ait hissedemeden gençler imrenerek baksa da odalarına bırakılan hediye paketlerine elleri uzanamadan tek tek odalarında yattılar.Kendilerini çok yabancı hissettikleri bu ortam onları çok yormuştu.”Vazgeçilmez olan neydi neydi ?Kim neden vazgeçecekti?”düşünmekten vazgeçtikleri bu seyahat sonrası köye döndüklerinde gerçekten artık karar vermişlerdi. Şehir onlara gereken cevabı vermişti zaten.

İnsanca yaşamak istiyoruz diye düşündüler.Hepsi küçük çam ormanından vazgeçmek istemediklerine; doğaya el sürülmesine karşı oldukları konusunda hem fikir oldular.

Hep beraber ortak kararlarını müteahaite bildirdiler “Hayır”diyeceklerdi. Doğa katliamına karşıydılar.

Ali Bey bu haberi aldığında çok kızmıştı. Öfkeden delirmiş ağzına geleni söylüyordu.Ormanın köylüsü ile Ali bey  onları son kez ziyaret etti. Orhan Bey onlara kesin bir dille “Doğamıza dokunmayın .Bizi rahat bırakın “diyerek kararlarını belirttiler.

Köylüler,,verdikleri kararın Ali Bey’e iletilmesi sonrasında üzerlerinden büyük bir yük kalktığını düşünerek eski huzurlu mutlu günlerine dönmüşlerdi.

Arı,sinek,kuş sesleri,köyün çocuklarının seslerine karışıyor,her şey eskisi gibi huzur ve mutlulukla devam ediyordu.

Ancak hiç beklenmedik o korkunç geceye kadar süren bu huzur,bir gece yarısı çığlık çığlığa ormanda “Yangın var! Herkes yardım koşsun!” diye yükselen seslerle bölünüverdi.Tüm yöre halkı evden dışarı çıktı,gördüklerine inanmakta zorlanıyorlardı.Orman cayır cayır yanıyor,üstelik rüzgar da kendi evlerine doğru esiyor,kontrolünün çok zor olacağı belli olan bu yangın büyüklüğü ile köylüyü daha baştan ürkütüvermişti.Nedenini,nasılını sormayı bırakarak, herkes ormana doğru koşmaya başladı. Ormandan kaçan hayvanların ve sanki canlı canlı yanan ağaçların çığlıkları kulaklardan beyinlere dercesine girerek kalpleri hançerliyordu.

Yöre halkı harekete geçerek jandarmaya haber verildi.Ormanı kurtarabilmek için birlik oldular.Büyük bir dayanışma sergileyerek ellerinden gelenin fazlasını yapmak için çırpındılar.Kadın-erkek-yaşlı-çocuk demeden ormanı kurtarmak için halk pijamaları ile ormana koşturmuştu.Yangın tek yerden değil, birkaç yerden yayılıyordu.Yükselen alevler,dumanlar tehlikeli boyutlara tırmanmış olmasına rağmen kimse pes etmek istemiyordu“Korksak da yangına teslim olmayız”diye bağrışmalar duyuldu.

Çok yorucu geçen gecenin ardından yangın kontrol altına alınmıştı.Pek çok köylü hem dumandan zehirlenmiş,hem de elleri evleri,üstleri başları yanmıştı.Pek çok kişi ciddi tehlikeler atlatmışlardı. Ancak rüzgarın yön değiştirmesi ve Orhan usta’nın daha önceden yangın konusunda aldığı önlemlerle derelerden ve şellalerden bağlantı kurdukları yangın istasyonları sayesinde ormanı daha büyük bir felaketten koruyabilmişlerdi.Bir kez daha büyük bir birlik ve dayanışma sergilemişler.Yine büyük kayıplar vermeden kurtulmuşlardı Sonuç çok acı olsa da, yöre halkı bitkin ama, zafer kazanan taraftı.

Ormanı yedirmemişlerdi.Gündüz olunca ortaya çıkan manzara;o ,güzelim ormanın görüntüsüyle herkes göz yaşı döküyordu.Ağaçların küle dönmüş,yanık bedenleri ,adeta yüksek sesle ağlıyor gibiydi.Yeşil yerine koyu zift bir kahveye bırakmış,havada nefes almak imkansızdı.Her yer uçuşan kül ile dolmuş,havadaki yanıl et ve odun kokusu genizleri yakıyordu.Yöre halkı çiçek kokusu yerine kül ve duman kokusu artık soluyordu.

Yer yer yanmış hayvan iskeletleri gören halk,hayvanlarun akıbetine çaresiz kalmamın delirten yükü ile acı duyuyordu.Derlerin berrak suyu,kül ile karışık bir bulaşık suyuna dönmüştü.

Yangının birden fazla noktadan çıkmış olması sabotaj ihtimalini güçlendirmiş,üstelik jandarma 2- saat sonra müdahale etmişti.Yöre halkı her şeyin apaçık ortada olduğunu rahatlıkla görebiliyor. Acı ve üzüntü ile “Nasıl kıyarsınız bu güzelliklere?” diyerek dolaşıyorlardı.

Kimse yangının neden çıktığını merak etmiyordu.Kendilerini toparlar toparlamaz soğutma çalışmalarına ve hasar tespitine giriştiler..İçleri parçalanarak yaptıkları bu işlerde hep dayanışma ve birlik içinde oldular

Bu çalışmalar esnasında müteahhit ve arkadaşları ansızın çıkageldiler.Kahveye geçerek oturdular. Herkese çay ikram ettiler. Kimsenin ağzını bıçak açmıyordu. Ali Bey onlara “Geçmiş olsun Duydum çok üzüldüm “dedi.Orhan Usta ağır ağır içeri girerek bir sandalye alıp Ali Bey’in karşısına oturdu.Müteahhit ve arkadaşları Orhan Usta’nın bu yaklaşımını bir uzlaşma ve pes etme işareti olarak algılayan grup hevesle projeden ,madenin çalışmalarından bahsetmeye başladılar.

Kimseden ses çıkmıyordu.Orhan Usta Ali Bey’e dönerek “Artık lafı uzatma,bu yangını sizin çıkarttığını biliyoruz.Biz ormanımızdan ve doğamızdan vazgeçmeyeceğiz.Senin gibi paradan başka hiçbir şey düşünmeyen bu canlara kıyan hainle de işbirliği yapmayacağız. Bundan sonra buralara girmeye kalkan olursa karşısında bu çevrenin gerçek sahibini daha kararlı bir şekilde bulacak ne kadar sivil toplum örgütü gazete,basın kuruluşu mahkeme varsa her yerde sizi anlatacağız.Sonuna kadar hakkımızı arayacağız. Bilesin bu da bizim son sözümüzdür.”diyerek ayağa kalktı Kapıyı gösterdi.Kahvedeki köylüler ,hep beraber ayağa kalkmış,grubun ağır ağır üstüne yürümeye başlamışlardı. O sırada köyün diğer kalanları da ellerinde kürekler, sopalar erkeklerine destek vererek,onların arkalarına geçerek,Ali Bey’e haykırdılar.”Nasıl kıydın bu canlara ?.Senin paradan başka imanın yok mu?Hep beraber “ Yazık değil mi be adam ?” diyorlardı.Halkın kararlı duruşu,tepkisi,birlik ve beraberligi görülecek bir şeydi.Müteahhit sapsarı kesilen yüzünden konuşmakta zorlandığı anlaşılıyor,”Sizinle hesaplaşacağız,bunun hesabını vereceksiniz”diyerek arabasına doğru hızla yürüyerek,geri geri çekilerek adamları ile hızla oradan ayrıldılar.

Ormanı teslim etmeyeceklerdi Hep beraber eylem planı yaptılar.Karşı tarafın da bu mücadeleden geri kalmayacağı gözlerinin karardığı belli oluyordu artık.

Bir yandan ormanı eski haline getirmek için yapılan çalışmalar,diğer yandan da Yöre halkı;bizim yaşam sevincimiz,hayvanların barınağı olan bu ormanı pes etmeden yeniden eski haline getireceklerinin kararını aldılar.madencilere karşı savaşın eylem planına yönelik bir birlik beraberlik sergileyerek büyük bir mücadele başlattılar.

Yöre halkı elinden gelen her çareyi denedi,pes etmedi. Yargıya başvuruldu.Bakanlığa yazılar yazıldı.Bir grup yöre halkıyla devlet büyükleri ziyaret edildi.

Basının da yoğun ilgisi ve desteği ile bir süre sonra açtıkları davayı kazanarak maden şirketinin faaliyetinin iznini iptal ettirdiler.Ayrıca Orman yangının çıkma nedenleri araştırıldı. Müteahhit ve arkadaşları ceza aldı.

Ülkenin her yerinden gönderilen ,fidanlarları yanan ağaçların yerine ektiler.Toprağı yangının küllerinden arındırmak için çok yoğun bir çalışma yürüttüler.Yanan kesim kazılarak canlandırılmaya çalışıldı.Zaman geçtikçe bu birlik ve beraberlik ruhunun izleri ormana da çökerek ormanın eski ev sahipleri yeniden yuvalarına dönmeye başlamıştı.

Bu eşsiz birlik ve dayanışma en güzel bir biçimde meyvelerini vermeye başlamış,bir sonraki ilkbaharda arı,sinek,kuş sesleri yine yöre halkına huzur ve mutluluk katmaya başlamıştı..

Hızır Erdem Uzun

15 Ocak 2017

# data[].attributes.headline
Anne Tavşan ve Yavruları    Cıvıl cıvıl bir yaz sabahıydı. Küçük bir çam ormanında tüm ağaçlardaki yeşil renk,güneş ışığıyla birlikte neşe içinde birbirinden ayrışıyordu. Arı, sinek, kuş sesleri ormandan bir müzik gibi uzaklara doğru yayılıyordu. Kahvaltı telaşıyla yuvasından çıkan anne tavşan,sağa sola zıplayıp yiyecek arıyordu. O sırada küçük çam ormanına yakın köylerden gelen bir grup avcı önceden kurdukları tuzakları kontrol etmeye, ormanın içlerine doğru ilerliyorlardı. Küçük çam ormanın içlerinde tek tek kapanları kontrol etmeleri yarım günlerini almıştı. Elleri boş dönerken oldukça sinirlenmişlerdi.Söylene söylene küçük çam ormanından uzaklaşıyorlardı.Tavşan ise yavrularına günlük  telaşesi içinde bir çok yiyeceği toplamış,hızla sindirmeye çalışıyor,bir yandan da tedirgin bir şekilde etrafını kontrol ediyordu.bugün biraz keyifsiz geçmiş,nedense pek az yiyecek bulabilmişti.Ormandaki avcılar onu da korkutmuş diğer hayvanlar gibi pek rahat dolaşamamıştı.Üstelik her zamankinden daha fazla yiyecek yemesi gerekiyordu.Yuvada onu bekleyen yavrular aç ve çok iştahlıydılar.Bu yüzden bugün sütü yeterli olmayabilirdi. Bir süre daha dikkatle dolaşarak karnını doyurup, yavrularını emzirmek için tehlikeli yollardan geri döndü. Uzaktan annelerinin kokusunu alan minik tavşanlar, kafalarını toprağın altındaki yuvadan çıkartıp heyecanla annelerine yaklaştılar.Sütün kokusunun geldiği yerlere doğru yaklaştılar..Anne tavşanla  kucaklaştılar.Anne tavşan,yavrularını sevinçle emzirdi.Minik tavşanların karınları doyduktan sonra bir süre birbirleri ile oyun oynamaya başladılar. Anne tavşan ise yavrularını keyifle izliyordu.Yavrular yorulup huzur içinde öğle uykusuna daldılar. Anne tavşan tekrar yuvadan çıkıp yiyecek aramaya başladı.Fakat yiyecek bulamamış,üstelik,karanlık çökmeye başlamıştı.Ümidini kaybeden anne tavşan yuvasına dönüp tekrar yavrularını emzirdi. Ardından birbirlerine sarılıp uyudular.Sabahın ilk ışıkları tavşan yuvasına vuruyordu. Küçük oyuk hafifçe aydınlanmıştı.Anne yavrularını öperek yuvadan ayrıldı.Bugün daha fazla yiyecek bulmalıydı.Ormanda aranırken köstebekle karşılaştı. Köstebek tavşana,dikkatli olması için uyardı.,Avcılar ormana daha erken gelmişlerdi.Tuzakları kontrol ederken ellerinde de ateşli silahlar gördüğünü belirtti.Anne tavşan etrafa bakarken bu yaz mevsiminin yavruları için büyüme fırsatı olabileceğini zannettiğini söyledi.Aynı zamanda büyük tehlikeleri de beraberinde taşıdığını anlıyordu..      Ormandaki ağaçların yaprakları ışıl ışıldı.. Anne tavşan ormanda yiyecek ararken kocaman bir kozalak gördü. Biraz tedirgin oldu. Kozalağın yanına giderken tuzak olabileceğini düşündü. Havayı kokladı ve etrafa bakındı. Herhangi bir tehlike olup olmayacağını kontrol etti.Kozalağın yanına gidip, içini açtı ve fıstıkları yedi. Birden rüzgar esti, yere düşen yapraklar havalandı. Anne tavşan yuvaya dönmek için yola koyuldu. Bu arada minik tavşanlar çoktan uyanmışlardı. Minik tavşanlar birbirleriyle oyun oynayıp, şakalaşıyorlardı. Arada bir kafalarını yuvadan çıkartıp, etrafa bakınıp annelerini bekliyorlardı. Anne tavşan mutlu bir şekilde yavrularının yanına gitti. Minik tavşanlar annelerini görünce sevindiler. Minik tavşanlardan bir tanesi annesini görünce hemen yuvadan fırladı. Bu arada gökyüzünde uçan kartal, minik tavşanı gördü. Hemen hızını arttırıp, minik tavşana yöneldi. Bunu gören anne tavşan telaşlandı. Daha hızlı ve çabuk bir şekilde zıplayarak hemen minik yavrusunu yuvaya soktu. Minik tavşan çok şaşırmıştı, ne olduğunu anlayamamıştı. Anne tavşan yavrularına bir şey olacak diye çok korkmuştu. Yavaş ve sessiz bir şekilde yuvadan başını çıkarttı. Etrafı iyice kontrol etti.Kartal hala orada olabilir diye çok tedirgin olmuştu.Anne tavşan ormanın tehlikelerinden kalbi güm güm atıyordu.Gün batmıştı ve orman gecenin sessizliğine bürünmüştü. Anne tavşan yavrularına daha dikkatli olmasını söylemişti. Bu sırada acıkan yavrular hemen annelerinin üstüne atlayıp memelerinden süt emmeye başladı.Anne tavşan ve yavruları bugün çok yoruldukları için birbirlerine sarılıp uyudular. Anne tavşan ve yavrular erkenden uyandılar. Anne tavşan, yavrularını da alıp yuvadan dışarı çıktı. Beraber oyun oynadılar. Yaz mevsiminin sonuna gelinmişti.Bugünü dışarıda eğlenerek hep beraber geçirdiler. Zaman ilerlemişti. Anne tavşan yavruların acıktığını anlayarak onları biraz daha emzirip,yiyecek araması gerektiğini düşündü. Yavrularını öperek yuvaya bıraktı. Bir yandan da köylüler kapanlarını kontrol ediyorlardı. Anne tavşan yiyecek bulmakta zorlanıyordu. Çünkü bazı ağaçlar yapraklarını ve meyvelerini dökmüştü. Hava kararmaya başlamıştı ve hala yiyecek bulamamıştı. Anne tavşan, ormanın derinliklerine doğru ilerlerken çok yorulmuştu. Ümidini kaybetmişti ve artık eve dönmeye karar vermişti. Tam bu sırada zıplarken yiyecek gördü. Sevinmişti, yiyeceklerin üzerine doğru zıpladı. Birden ne olduğunu anlayamadan, ayağı kapana sıkışıverdi. Acı içinde kıvranmaya başlamıştı, gözleri doldu. Canının acımasından daha çok yuvada onu bekleyen yavruları onu daha çok üzüyordu.Ayağı kapanda hıçkıra hıçkıra ağladı.Yakınlardan geçen köstebek bu sesi duyuverdi. Hemen sesin geldiği yere doğru ilerledi. Arkadaşı tavşanı görünce şaşırdı. Tavşana nasıl yardım edebileceğini düşünüyordu. Bu sırada köylüler kapanları kontrol etmek için yakınlarına doğru yürüyorlardı.Köstebek arkadaşı tavşanı kurtaramayacağını anladı. Tavşan, köstebeğe yavrularına iyi bakmasını söyledi.”Senin gibi bir arkadaşım olduğu için çok mutluyum” dedi.“Şimdi buradan hemen ayrıl.Köylüler seni de yakalayıp öldürmesinler”dedi.Köstebek gözleri dolu şekilde oradan ayrıldı. Tavşana verdiği sözü tuttu. Minik tavşanların yanına gitti, onları her zaman anneleri gibi sevdi ve korudu..                                                                                                    Ege Ayvataş                                                                                                 13 Şubat 2017

# data[].attributes.subject
Anne Tavşan ve Yavruları    Cıvıl cıvıl bir yaz sabahıydı. Küçük bir çam ormanında tüm ağaçlardaki yeşil renk,güneş ışığıyla birlikte neşe içinde birbirinden ayrışıyordu. Arı, sinek, kuş sesleri ormandan bir müzik gibi uzaklara doğru yayılıyordu. Kahvaltı telaşıyla yuvasından çıkan anne tavşan,sağa sola zıplayıp yiyecek arıyordu. O sırada küçük çam ormanına yakın köylerden gelen bir grup avcı önceden kurdukları tuzakları kontrol etmeye, ormanın içlerine doğru ilerliyorlardı. Küçük çam ormanın içlerinde tek tek kapanları kontrol etmeleri yarım günlerini almıştı. Elleri boş dönerken oldukça sinirlenmişlerdi.Söylene söylene küçük çam ormanından uzaklaşıyorlardı.Tavşan ise yavrularına günlük  telaşesi içinde bir çok yiyeceği toplamış,hızla sindirmeye çalışıyor,bir yandan da tedirgin bir şekilde etrafını kontrol ediyordu.bugün biraz keyifsiz geçmiş,nedense pek az yiyecek bulabilmişti.Ormandaki avcılar onu da korkutmuş diğer hayvanlar gibi pek rahat dolaşamamıştı.Üstelik her zamankinden daha fazla yiyecek yemesi gerekiyordu.Yuvada onu bekleyen yavrular aç ve çok iştahlıydılar.Bu yüzden bugün sütü yeterli olmayabilirdi. Bir süre daha dikkatle dolaşarak karnını doyurup, yavrularını emzirmek için tehlikeli yollardan geri döndü. Uzaktan annelerinin kokusunu alan minik tavşanlar, kafalarını toprağın altındaki yuvadan çıkartıp heyecanla annelerine yaklaştılar.Sütün kokusunun geldiği yerlere doğru yaklaştılar..Anne tavşanla  kucaklaştılar.Anne tavşan,yavrularını sevinçle emzirdi.Minik tavşanların karınları doyduktan sonra bir süre birbirleri ile oyun oynamaya başladılar. Anne tavşan ise yavrularını keyifle izliyordu.Yavrular yorulup huzur içinde öğle uykusuna daldılar. Anne tavşan tekrar yuvadan çıkıp yiyecek aramaya başladı.Fakat yiyecek bulamamış,üstelik,karanlık çökmeye başlamıştı.Ümidini kaybeden anne tavşan yuvasına dönüp tekrar yavrularını emzirdi. Ardından birbirlerine sarılıp uyudular.Sabahın ilk ışıkları tavşan yuvasına vuruyordu. Küçük oyuk hafifçe aydınlanmıştı.Anne yavrularını öperek yuvadan ayrıldı.Bugün daha fazla yiyecek bulmalıydı.Ormanda aranırken köstebekle karşılaştı. Köstebek tavşana,dikkatli olması için uyardı.,Avcılar ormana daha erken gelmişlerdi.Tuzakları kontrol ederken ellerinde de ateşli silahlar gördüğünü belirtti.Anne tavşan etrafa bakarken bu yaz mevsiminin yavruları için büyüme fırsatı olabileceğini zannettiğini söyledi.Aynı zamanda büyük tehlikeleri de beraberinde taşıdığını anlıyordu..      Ormandaki ağaçların yaprakları ışıl ışıldı.. Anne tavşan ormanda yiyecek ararken kocaman bir kozalak gördü. Biraz tedirgin oldu. Kozalağın yanına giderken tuzak olabileceğini düşündü. Havayı kokladı ve etrafa bakındı. Herhangi bir tehlike olup olmayacağını kontrol etti.Kozalağın yanına gidip, içini açtı ve fıstıkları yedi. Birden rüzgar esti, yere düşen yapraklar havalandı. Anne tavşan yuvaya dönmek için yola koyuldu. Bu arada minik tavşanlar çoktan uyanmışlardı. Minik tavşanlar birbirleriyle oyun oynayıp, şakalaşıyorlardı. Arada bir kafalarını yuvadan çıkartıp, etrafa bakınıp annelerini bekliyorlardı. Anne tavşan mutlu bir şekilde yavrularının yanına gitti. Minik tavşanlar annelerini görünce sevindiler. Minik tavşanlardan bir tanesi annesini görünce hemen yuvadan fırladı. Bu arada gökyüzünde uçan kartal, minik tavşanı gördü. Hemen hızını arttırıp, minik tavşana yöneldi. Bunu gören anne tavşan telaşlandı. Daha hızlı ve çabuk bir şekilde zıplayarak hemen minik yavrusunu yuvaya soktu. Minik tavşan çok şaşırmıştı, ne olduğunu anlayamamıştı. Anne tavşan yavrularına bir şey olacak diye çok korkmuştu. Yavaş ve sessiz bir şekilde yuvadan başını çıkarttı. Etrafı iyice kontrol etti.Kartal hala orada olabilir diye çok tedirgin olmuştu.Anne tavşan ormanın tehlikelerinden kalbi güm güm atıyordu.Gün batmıştı ve orman gecenin sessizliğine bürünmüştü. Anne tavşan yavrularına daha dikkatli olmasını söylemişti. Bu sırada acıkan yavrular hemen annelerinin üstüne atlayıp memelerinden süt emmeye başladı.Anne tavşan ve yavruları bugün çok yoruldukları için birbirlerine sarılıp uyudular. Anne tavşan ve yavrular erkenden uyandılar. Anne tavşan, yavrularını da alıp yuvadan dışarı çıktı. Beraber oyun oynadılar. Yaz mevsiminin sonuna gelinmişti.Bugünü dışarıda eğlenerek hep beraber geçirdiler. Zaman ilerlemişti. Anne tavşan yavruların acıktığını anlayarak onları biraz daha emzirip,yiyecek araması gerektiğini düşündü. Yavrularını öperek yuvaya bıraktı. Bir yandan da köylüler kapanlarını kontrol ediyorlardı. Anne tavşan yiyecek bulmakta zorlanıyordu. Çünkü bazı ağaçlar yapraklarını ve meyvelerini dökmüştü. Hava kararmaya başlamıştı ve hala yiyecek bulamamıştı. Anne tavşan, ormanın derinliklerine doğru ilerlerken çok yorulmuştu. Ümidini kaybetmişti ve artık eve dönmeye karar vermişti. Tam bu sırada zıplarken yiyecek gördü. Sevinmişti, yiyeceklerin üzerine doğru zıpladı. Birden ne olduğunu anlayamadan, ayağı kapana sıkışıverdi. Acı içinde kıvranmaya başlamıştı, gözleri doldu. Canının acımasından daha çok yuvada onu bekleyen yavruları onu daha çok üzüyordu.Ayağı kapanda hıçkıra hıçkıra ağladı.Yakınlardan geçen köstebek bu sesi duyuverdi. Hemen sesin geldiği yere doğru ilerledi. Arkadaşı tavşanı görünce şaşırdı. Tavşana nasıl yardım edebileceğini düşünüyordu. Bu sırada köylüler kapanları kontrol etmek için yakınlarına doğru yürüyorlardı.Köstebek arkadaşı tavşanı kurtaramayacağını anladı. Tavşan, köstebeğe yavrularına iyi bakmasını söyledi.”Senin gibi bir arkadaşım olduğu için çok mutluyum” dedi.“Şimdi buradan hemen ayrıl.Köylüler seni de yakalayıp öldürmesinler”dedi.Köstebek gözleri dolu şekilde oradan ayrıldı. Tavşana verdiği sözü tuttu. Minik tavşanların yanına gitti, onları her zaman anneleri gibi sevdi ve korudu..                                                                                                    Ege Ayvataş                                                                                                 13 Şubat 2017

# data[].attributes.body
TÜM ÖĞRENCİLERİMLE ORTAK KARARIMIZ BU.
HİKAYE KAHRAMANLARIMIZ İLHAM KAYNAĞIMIZDIR.

# data[].attributes.headline
Berna Handan Aydıner/ Burhaniye İlkokulu

# data[].attributes.subject
Berna Handan Aydıner/ Burhaniye İlkokulu

# data[].attributes.body
Öğrenciler:
Gülsüm Uçur,Görkem Türlü, Ege Ayvataş, Meryem Göller, Esra Betül Tavus
She had decided that this project would be her success. Every member of the group had their most favourite topic, as their task to do; and she organised all the work that had to be done in a specific plan.

She was aiming for this project to be successful and to compete in "The Global Project", the biggest competition in the world. So she checked continuously  everyone's work on purpose to be correct and attractive to one's eye.

All she could think about was how her dream was only getting closer and how she couldn't let it slip away, but that would make her anxious, and

sometimes disrespectful to other members of her project who weren't giving it all.

But she decided that the best thing she could do was talk to them,that’s what she did. She talked and explained to the other members why this project was so important to her and how it could improve their lives.

The other members of the project,seeing how passionate she was about this rare opportunity,promised her that they would do their best to carry out their tasks in the best possible way, so that the project could be a big success and her  biggest dream could come true.

She talked for 1 hour with the head of the project and after many discussions she managed to convince her. Now she would lead the team with her project. Initially shared the tasks in the group. He then provided the necessary instructions to each member.

There was something to be done ... Even though the voice and the soul trembled, she managed to communicate with the mayor. The line was a wink ... but this time it was another man. The face was shaken the hope was cut ......... It was located and along the road it would be easier ..... All the hope was exhausted. She figured out that it is not going to happen in near future so she gave up. She finally decided to try her plans at another local government office.She was so dedicated about her point that finally got appointment from major of london. Her project applied to the municipal division 2 year ago.

He was so happy for applied to this project and he believe to himself. He was one step closer to realizing his dreams. İn this project he aplied to he and his teammates achieved their desired succes in time. They  were able to participaten the " Küresel Proje" competiton. If they could hat, joining this project was a big dream for him and he realized it with his team.

Now everything was different then before.They would talk with the group members and determine their cooperation with them. So they would have taken  every members ideas. Their dreams came true and they did it with their closed friends.Now their present aim is to announce this project to whole world and collect more members to became a bigger family.

They had to find  a way  to add more volunteers and annunce and  describe the project. One of them said that they could use the e Twinning portal for it. It was the first  time the others  had heard of it  and they asked him to give details.He said,’E Twinning is a  platform for staff, working in a school in one of the European countries involved, to communicate, collaborate, develop projects, share and, in short, feel and be part of the most exciting learning community in Europe. Thus, we could reach more people through this website.’

The others agreed to learn more about e Twinning.They were going to gather in the park tomorrow to share what they would learn about it.The park at the centre became their meeeting point. The cookies of the small pastry shop in the park were also  giving energy them to work. The next day when they met  at the park, she wasn’t there.

Ten minutes later,she appeared with a woman who was their Literature teacher in their school.She introduced her to them and told them she knew the project and  would help them.

The Literature teacher was a frank, lovely and beloved person.Her students loved her and looked forward to her class.Their interest to literature and books increased thanks to her.

‘Hello,friends!I liked your project so much.First of all , let’s find a name for our project then get started the process of e Twinning,said the literature teacher.

The mastermind of the project said that she had found a name and added

At the beginning of that year, they planned many activities based on to read book, learning, awareness or strongly committed to learning,with  a solid cohesion that will strengthen communication between cultures,in close co-operation.Than all partners of projects began to apply the program with great enthusiasm. Reading many books and being influenced by these books they read, put their creative ideas into practice.

She noticed it visibly: ”Activities which based on book reading has an effect on improving clasroom performance of students”🤗

Her ambitions and efforts was only to create such on environment for the students.

But it was a suprising thing to see both students and also teachers had efficient improvements in their education and career  lives.

For example the using of ( ITC),to create methods,and trends,  was tremendously getting improved in  educational activities of students and teachers.So they were able to share their experience,which can make a difference with each other and they cooperated beyond their borders.😊

Acaba hikayeyi görsellerle de süslese miydik?