# data[].attributes.body
ผ้าบาติก” หรือ “ผ้าปาเต๊ะ” เป็นคำที่กลุ่มชนทั่วไปโดยเฉพาะในภาคใต้รู้จักกันดี ซึ่งก็หมายถึงผ้าชนิดหนึ่งที่มีลวดลายและสีสันสวยงามตามจินตนาการของผู้ออกแบบในลักษณะต่างๆ ซึ่งมองเห็นกันจนชินตา ไม่ว่าจะเป็นเครื่องแต่งกายของบุรุษ สตรี การผลิตผ้าเช็ดหน้า ผ้าคลุมศีรษะของสตรีชาวมุสลิม หรือเครื่องมือเครื่องใช้บางอย่างก็นำผ้าบาติกมาผนวกเข้ากับความเป็นงานศิลปะ ตกแต่งให้เกิดความสวยงามอย่างน่าอัศจรรย์ บ่งบอกถึงความเป็นแก่นลึกในจินตนาการของผู้จัดทำ ซึ่งแม้กระทั่งหน่วยงานทั้งของรัฐ และเอกชนก็ยังได้นำเอาความสวยงามของผ้าบาติกมาออกแบบเป็นเครื่องแต่งกายประจำไปเลยก็มี นี่อาจเป็นหนึ่งในความมหัศจรรย์ที่ซ่อนอยู่ในความงามของผ้าบาติกที่เรามองเห็นในความเป็นเนื้อแท้ของผ้าบาติกก็ว่าได้ ผู้เขียนเองก็เป็นหนึ่งในหลายๆ คนที่หลงมนต์เสน่ห์ของผ้าบาติกอย่างถอนตัวไม่ขึ้น อาจเพราะเป็นกลุ่มชนที่นับถือศาสนาอิสลามและดำรงชีวิตอยู่ในเขตพื้นที่สามจังหวัดชายแดนภายใต้ แต่นี่ก็ไม่ได้เป็นเหตุผลทั้งหมดที่ทำให้ผู้เขียนประทับใจในมนต์เสน่ห์ของผ้าบาติกนั่นน่ะซิ ผ้าบาติกต้องซ่อนความมหัศจรรย์อะไรเอาไว้ให้เราช่วยกันค้นหาแน่ๆ คำว่า บาติก (Batik) หรือปาเต๊ะ เดิม เป็นคำในภาษาชวาซึ่งใช้เรียกผ้าที่มีลวดลายเป็นจุด คำว่า "ติก" หมายถึง เล็กน้อย หรือจุดเล็กๆ ซึ่งมีความหมายเช่นเดียวกับคำว่า “ตริดิก” หรือ “ตาริดิก” ดังนั้น คำว่า “บาติก” จึงมีความหมายว่าเป็นผ้าที่มีลวดลายเป็นจุด ๆ ด่างๆ ซึ่งกรรมวิธีในการทำผ้าบาติกนั้น อาจ กล่าวได้คร่าวๆ ว่าเป็นการนำผ้ามาประดิษฐ์โดยใช้เทียนปิดส่วนที่ไม่ต้องการให้ติดสีและใช้วิธีการแต้ม ระบายหรือย้อมในส่วนที่ต้องการให้ติดสี มีทั้งพิมพ์เทียน แต้มสี ระบายสี ย้อมสี ดังนั้น ผ้าบาติกจึงเป็นได้ทั้งงานหัตถอุตสาหกรรม และงานทางศิลปะประยุกต์รวมอยู่ในตัวเดียวกัน การลงสี ย้อมสี ในบางครั้งอาจทำให้สีซึมเข้าไปในเนื้อผ้าอีกสีหนึ่งหรืออาจซึมเข้าไปตามรอยแตกของเส้น เทียน จึงทำให้ผ้าบาติกมีลักษณะปลีกย่อยแตกต่างกัน แม้ว่าจะใช้แม่พิมพ์อันเดียวกันก็ตาม นั่นหมายถึงว่าผ้าบาติกแต่ละผืนนั้นมีความสวยงามแตกต่างกัน นี่ก็ถือเป็นอีกหนึ่งในความมหัศจรรย์ของผ้าบาติก ซึ่งอาจจะถือได้ว่าผ้าบาติกแต่ละผืนจะเป็นหนึ่งเดียวในโลก และไม่มีเคยมีศิลปินท่านใดที่จะสามารถพิมพ์ผ้าบาติกได้เหมือนผืนแรก แหล่งกำเนิดของผ้าบาติกมาจากไหนนั้น ยังไม่สามารถที่จะสรุปได้แน่นอน นักวิชาการชาวยุโรปหลายคนเชื่อว่า ผ้าบาติกเกิดขึ้นในอินเดียมาก่อน แล้วจึงแพร่หลายเข้าไปในอินโดนีเซีย แต่อีกหลายคนก็เชื่อว่ามาจากอียิปต์หรือเปอร์เซียซึ่งเป็นของดั้งเดิมของอินโดนีเซีย เนื่องจากศัพท์เฉพาะที่ใช้เรียกวิธีการและขั้นตอนในการทำผ้าบาติก เป็นศัพท์ในภาษาอินโดนีเซีย

ผ้าบาติกนิยมใช้กันมากในกลุ่มประเทศเอเซียตะวันออกเฉียงใต้ ได้แก่ อินโดนีเซีย มาเลเซีย บรูไน ดารุสซาลาม หมู่เกาะทางภาคใต้ของฟิลิปปินส์ และภาคใต้ของประเทศไทยเรา โดยเฉพาะใน 3 จังหวัดชายแดนภาคใต้ ได้มีการจัดทำผ้าบาติกเป็นสินค้าพื้นบ้านและเข้าร่วมโครงการหนึ่งตำบลหนึ่งผลิตภัณฑ์ “OTOP” สร้างรายได้ให้แก่ชุมชนได้เป็นจำนวนมาก

ในการผลิตผ้าบาติกนั้นก็ไม่ยุ่งยากมากมาย เพียงแต่ต้องเตรียมเครื่องมือและวัสดุอุปกรณ์ให้พร้อมก่อนลงมือทำ เพราะถ้าขาดวัสดุอุปกรณ์ในขั้นตอนใด อาจจะทำงานที่ได้ดำเนินไปแล้วต้องเสียหาย เป็นการสูญเสียโดยเปล่าประโยชน์

(นางสาว เบญญาภา อินทร์ท่าม ม.6/1 เลขที่ 17)

# data[].attributes.headline
วิถีชีวิต ขนมครก

# data[].attributes.subject
วิถีชีวิต ขนมครก

# data[].attributes.body
ขนมครก เป็นขนมไทยโบราณชนิดหนึ่งที่ผูกพันมากับวิถีชีวิตของคนไทยมาช้านาน เดิมทีนั้นทำจากแป้งน้ำตาลและกะทิ แล้วเทลงบนเตาหลุม เวลาจะรับประทานต้องแคะออกมาเป็นแผ่นวงกลม แล้วมักวางประกบกันตอนรับประทาน มีขายอยู่ดาษดื่นตามตลาดและริมทางโดยเฉพาะในช่วงเช้า ถึงแม้ยุคนี้อาจจะแพร่หลายน้อยลง เนื่องจากมีขนมอื่น ๆ หลากหลายสัญชาติมาแทนที่ไปบ้าง แต่ก็ยังพอเห็นอยู่ทั่วไปโดยเฉพาะอย่างยิ่งในต่างจังหวัด
นอกจากนี้ยังพบในพม่า ซึ่งเรียกว่า โมก หลีน-มะย้า แปลว่า ขนมผัว-เมีย ลาว เรียก ขนมคก และอินโดนีเซียซึ่งเรียกว่า เซอราบี (serabi)
ขนมครกแต่เดิมใช้ข้าวเจ้าแช่น้ำโม่รวมกับหางกะทิ ข้าวสวย และมะพร้าวทึนทึกขูดฝอย ผสมเกลือเล็กน้อยใช้เป็นตัวขนม ส่วนหน้าของขนมครกเป็นหัวกะทิ
ขนมครกชาววังจะมีการดัดแปลงหน้าขนมครกให้แปลกไปชวนรับประทาน เช่น หน้ากุ้ง (แบบเดียวกับข้าวเหนียวหน้ากุ้ง) หน้าไข่ หน้าหมู (แบบเดียวกับไส้ปั้นสิบ) หน้าเผือก หน้าข้าวโพด หน้าต้นหอม หรือหน้าอื่น ๆ แล้วแต่จะรังสรรค์

น.ส อวัสดา แดงหนำ 6/2

# data[].attributes.headline
เขากาโรส (รมัณยา ใจแน่ 6/1)

# data[].attributes.subject
เขากาโรส (รมัณยา ใจแน่ 6/1)

# data[].attributes.body
เขากาโรส อยู่ที่ บ้านควนโอ ตำบลอ่าวลึกน้อย อำเภออ่าวลึก จังหวัดกระบี่ เป็นเขาหินปูนขนาดใหญ่ ลักษณะเป็นทิวเขาหลายลูกสลับซ้อนกันอยู่ บริเวณรอบๆ จะล้อมด้วยพันธุ์ไม้และสัตว์ป่าหลากหลายชนิด ด้วยที่นี่มีระบบนิเวศป่าชายเลนที่สมบูรณ์ และมีเวิ้งถ้ำ หินงอกหินย้อย ลากูน เลยทำให้ดูสวยแปลกตา และน่าตื่นเต้นมากๆ นอกจากนี้ ยังมีชะง่อนเพิงผาแปลกตาสวยงาม ที่มีภาพเขียนสีโบราณที่เขียนอยู่บนหน้าผาสูง ทั้งรูปคนและรูปสัตว์อีกด้วยค่ะ
โดยในแต่ละช่วงเวลาของวัน หน้าของปีศาจนั้น ก็จะเปลี่ยนไปด้วย เหมือนกับมีชีวิต ในตอนเช้าหน้าของปีศาจนั้น จะมีสีหน้าที่ดูเศร้าๆ แต่จะกลับมามีรอยยิ้มก็ต่อเมื่อโดนแดดในช่วงเวลาบ่ายๆ นั้นส่องมากระทบนั่นเองค่ะ นอกจากหน้าของปีศาจแล้ว ในบริเวณใกล้ๆ นั้น ถ้ามองดีๆ จะเจอกับรูปผีตาโขน และรูปแม่มดสีดำบนก้อนหินสีขาวขนาดใหญ่ ที่เหมือนกำลังจ้องมองแขกที่มาเยือน เขากาโรส แห่งนี้อีกด้วยค่ะ
คำว่า กาโรส นั้น จะมาจากภาษายาวี แปลว่า ไม่สวย น่าเกลียด เลยทำให้เกาะแห่งนี้ได้ฉายาว่า หุบผาปีศาจสองอารมณ์ จากประติมากรรมทางธรรมชาติขนาดใหญ่ที่อยู่ตรงหน้าผาหินของ เขากาโรส เกิดจากการกัดกร่อนของกระแสลม ฝน และน้ำ มานาน จนทำให้กลายเป็น ผารูปปีศาจ ที่สวยแปลกตาแบบนี้
นอกจากภาพที่ธรรมชาติสรรสร้างให้เกิดภาพที่แปลกตานี้แล้ว ที่ เขากาโรส ยังมีภาพเขียนโบราณยุคก่อนประวัติศาสตร์ อายุราว 3,000-5,000 ปี อยู่ที่บริเวณด้านตะวันออกเฉียงใต้ของเกาะ หรือที่เรียกกันว่า แหลมท้ายแรดอีกด้วยค่ะ โดยภาพเขียนนั้น จะอยู่ในระดับไม่สูงมากนัก เป็นภาพที่เขียนด้วยสีแดงทั้งหมด ลักษณะเป็นโครงร่างระบายสีทึบ จะมีทั้ง รูปลักษณ์ที่เป็นคนและสัตว์ และ รูปลักษณ์ที่ไม่เป็นรูปร่างของคนและสัตว์ ไม่ว่าจะเป็น ภาพโครงร่างคล้ายคน แต่ส่วนหัวกลับคล้ายสุนัข เดาว่าภาพนี้อาจเกี่ยวกับพิธีกรรมอย่างใดอย่างหนึ่ง และ ภาพของสัตว์คล้ายแรดหรือหนู ที่ชาวบ้านต่างก็คิดว่าภาพนี้เป็นภาพแรด เลยให้ชื่อที่นี่ว่า แหลมท้ายแรด นั่นเองค่ะ

# data[].attributes.attachment_link.keywords[]
Boats and boating--Equipment and supplies

# data[].attributes.headline
วิถีชีวิต คนในชุมชนของฉัน

# data[].attributes.subject
วิถีชีวิต คนในชุมชนของฉัน

# data[].attributes.body
หมู่บ้านของดิฉันนั้นติดทะเล มีผู้คนทำอาชีพประมงเยอะพอสมควร หลายคนมีเรือเป็นของตัวเองเพื่อออกหาปลา นำมาประกอบอาหารเองบ้าง และนำมาขายบ้าง และนี่คือส่วนหนึ่งของภาพถ่ายเกี่ยวกับวิถีชีวิตของคนในชุมชนที่ดิฉันถ่ายมาให้รับชม

นูฮาตา บุตรเหม 6/1

# data[].attributes.attachment_link.keywords[]
Boats and boating--Equipment and supplies

# data[].attributes.body
Phu-Tan-Kaew แคมปิ้ง
เป็นทีท่องเที่ยวของหมู่บ้านดิฉันเองค่ะ สำหรับคนทีชอบชมวิว ป่า ภูเขา หมอกหนาๆ สามารถมากางเต็นท์นอนพร้อมกับบรรยากาศทีสุดจะคลาสสิค

เป็นอีก 1. จุดกางเตนท์ที่ประทับใจ วิวสวยมากๆ มองเห็นเขาพนมเบญจาได้เเบบชัดเจน ทัศนียภาพไม่มีอะไรมาบดบัง จุดกางเตนท์โอเคมากๆ เป็นเเพยื่นออกไป เเละวางเตนท์เป็นหลังๆ ไฟฟ้าเเละปลั๊กถึงหน้าเตนท์ ไป 2 คน มี 2 เต้าเสียบไม่เเย่งกัน มีจุดปิ้งย่างตรงส่วนกลาง  ห้องน้ำ อาบน้ำ+ส้วมเเยกชัดเจน เพียวพอ เเละน้ำโอเคดีสะอาด  ร้านอาหารอาหารโอเค ข้วผัด 200฿ ทานได้ 6 คน ถือว่าสมราคา ทางขึ้น-ลง เป็นเนินคอนกรีต สะดวก ลานจอดรถดี ปลอดภัย คนนอกเข้ามาชมวิวได้ เเต่พอ 1 ทุ่มก็มีเฉพาะลูกค้าที่กางเตนท์  มี staff ดูเเลตลอดคืน นอนด้วยบนด้วยกัน  ไฟสว่างทุกจุด
ตื่นเช้าเจอหมอก ไม่หนามากเเต่ประทับใจ รวมๆเเล้ว ผ่าน ⭐⭐⭐⭐⭐  เเล้วจะเเวะกลับไปอีก
น.ส อนุสรา เหมพิทักษ์ ม.6 22

# data[].attributes.headline
วิถีชีวิตของชาวประมง

# data[].attributes.subject
วิถีชีวิตของชาวประมง

# data[].attributes.body
ถ้าพูดถึงวิถีชีวิตของคนที่นี่โดยส่วนใหญ่คือ ‘การทำประมงพื้นบ้าน’ โดยจะทำมาหากินออกหาสัตว์น้ำจำพวกกุ้ง หอย ปู ปลา แถบชายฝั่งทะเลเป็นการทำประมงแบบวันเดียว และต้องทำมาหากินตามฤดูกาล โดยใช้เครื่องมือประมงแบบง่ายๆที่ทำขึ้นเอง ดังนั้น ‘ทะเล’ จึงเปรียบเสมือนลมหายใจของชาวบ้านที่คอยหล่อเลี้ยงและผูกพันกับ ‘วิถีชีวิตชาวประมง’ ตั้งแต่เกิดจนเติบโตซึ่งดูเป็นชีวิตที่เรียบง่ายและพอเพียงแต่เปี่ยมไปด้วยความสุข จึงทำให้เรารู้ว่าพื้นที่ทำมาหากินแห่งนี้เป็นที่รักและหวงแหน เพราะอนาคตทั้งหมดได้ฝากไว้กับชายฝั่งซึ่งเป็นที่พึ่งแรกและที่พึ่งสุดท้ายของชาวประมง
นางสาวณัฐวดี สาโรจน์ ม6/2

# data[].attributes.attachment_link.keywords[]
Boats and boating--Equipment and supplies

# data[].attributes.attachment_caption
นส.ลัยลา ขาวดี

# data[].attributes.body
ขนมโค เป็นขนมโบราณของภาคใต้ ซึ่งเป็นภาคที่มีมะพร้าว ซึ่งเป็นวัตถุดิบหลักของขนมชนิดนี้อยู่มากมาย จึงนิยมทำกันเฉพาะในภาคใต้ จึงหาทานได้ยากในภาคอื่น ๆ
เป็นขนมที่อร่อยมากและทานได้ไม่เบื่่อทำง่ายมาก อยากให้ทุกคนไปหาลองชิมกันดูนะคะ/นางสาว ลัยลา ขาวดี

# data[].attributes.headline
ถนนคนเดินกระบี่ Krabi Walking

# data[].attributes.subject
ถนนคนเดินกระบี่ Krabi Walking

# data[].attributes.body
ถนนคนเดินกระบี่ : Karbi Walking Street เมืองกระบี่, กระบี่
พอเวลาเข้าสู่ช่วงค่ำคืน ผู้คนส่วนใหญ่ที่มาเที่ยวกระบี่ ก็มักจะหาที่เดินเล่น ช้อปปิ้ง ทานอาหารกัน ที่กระบี่ก็มีถนนคนเดินกระบี่นะ ซึ่งจะมีทุกวันศุกร์-อาทิตย์ เวลาประมาณ 17.00-22.00 น. ทำเลอยูที่ ถ. มหาราช ซอย 8 ใกล้ห้างโวค ถนนคนเดินที่นี่จะมีเวทีกิจกรรมรวมไปถึงร้านรวงต่างๆ ทั้งของใช้ ของกิน สินค้าที่ระลึกมากมาย รับรองใครเดินต้องมีกระเป๋าเบากันไปบ้าง
🚶‍♀️🚶💈ถนนคนเดินกระบี่ ตั้งอยู่ใจกลางเมืองจังหวัดกระบี่เลยละ สถานที่ไม่ได้กว้างอะไรมากมาย มาครั้งเดียวก็สามารถเดินได้ทั่วทุกซอกทุมมุมแล้ว ถนนคนเดินกระบี่เปิดทุกเย็นวันศุกร์ เสาร์ อาทิตย์ ใครที่มาช่วงนี้ก็ต้องมาเดินเล่นที่นี่ให้ได้ เดินเที่ยว ช้อปเสื้อผ้า ของฝาก กินซีฟู้ด นั่งดื่มหน้าเวทีกลางฟังเพลงสากล เพลงท้องถิ่นเพลินๆกันได้ หลังจากเที่ยวชมที่นี่แล้วลองเดินออกไปเดินริมเขื่อนรับลมทะเล-สัมผัสบรรยากาศค่ำคืนของตัวเมืองกระบี่แล้วจะหลงรักกระบี่จนไม่อยากกลับแน่นอน
💗นางสาวสุธาสินี บ้านนบ ม.6/1 เลขที่10

# data[].attributes.headline
วิถีชีวิต​ชาวประมง

# data[].attributes.subject
วิถีชีวิต​ชาวประมง

# data[].attributes.body
ซึ่งวิถีชีวิตของคนที่นี่คือ ‘การทำประมงพื้นบ้าน’ โดยจะทำมาหากินออกหาสัตว์น้ำจำพวกกุ้ง หอย ปู ปลา แถบชายฝั่งทะเลเป็นการทำประมงแบบวันเดียว และต้องทำมาหากินตามฤดูกาล โดยใช้เครื่องมือประมงแบบง่ายๆที่ทำขึ้นเอง ดังนั้น ‘ทะเล’ จึงเปรียบเสมือนลมหายใจของชาวบ้านที่คอยหล่อเลี้ยงและผูกพันกับ ‘วิถีชีวิตชาวประมง’ ตั้งแต่เกิดจนเติบโตซึ่งดูเป็นชีวิตที่เรียบง่ายและพอเพียงแต่เปี่ยมไปด้วยความสุข จึงทำให้เรารู้ว่าพื้นที่ทำมาหากินแห่งนี้เป็นที่รักและหวงแหน เพราะอนาคตทั้งหมดได้ฝากไว้กับชายฝั่งซึ่งเป็นที่พึ่งแรกและที่พึ่งสุดท้ายของชาวประมง
นางสาว นดา บุตรหลำ

# data[].attributes.attachment_link.keywords[]
Boats and boating--Equipment and supplies

# data[].attributes.headline
วิถีชีวิตของชาวสวนยาง

# data[].attributes.subject
วิถีชีวิตของชาวสวนยาง

# data[].attributes.body
ตัวหนูเองเกิดและเติบโตในยุคที่ปักษ์ใต้เฟื่องฟูด้วยเศรษฐกิจ “ยางพารา” ทั่วเทือกทิวเขาและที่นาเก่าต่างสมบูรณ์ไปด้วยพืชยืนต้นเขียวขจี กองทุนสงเคราะห์การทำสวนยางหัวบันไดไม่เคยแห้ง ใครมีที่ดิน 5 ไร่ขึ้นไปเป็นต้องปลูกยาง เพราะพิสูจน์แล้วว่าน้ำยางยุคนั้นสร้างคนให้ร่ำรวย ส่งลูกหลานไปเรียนไกลถึงเมืองหลวงและเมืองนอก สร้างคหบดีใหญ่ สร้างตำรวจ สร้างทนายความ สร้างนายอำเภอขึ้นมากมาย
คนใต้ใหญ่โตโอ่อ่าเพราะยางพารา ถือเงินสดเป็นฟ่อนไปถอยรถป้ายแดงโดยไม่ง้อไฟแนนซ์ เริ่มรู้สึกว่าตัวเองไม่ได้ด้อยกว่าคนกรุงเทพฯ เลยแม้แต่น้อย แต่ยางพาราอีกนั่นแหละที่ทำให้คนใต้มีรูปแบบความคิดทางการเมืองเฉพาะที่แตกต่างไปจากคนไทยทั่วไป
>> นางสาวปนัดดา ปราถนา เลขที่ 3 ม.6/1 <<

# data[].attributes.headline
วีถีชีวิตของชาวประมงของคนในภาคใต้❤️🚣‍♀️

# data[].attributes.subject
วีถีชีวิตของชาวประมงของคนในภาคใต้❤️🚣‍♀️

# data[].attributes.body
การประมง
ชาวประมงใช้เบ็ดราวผูกไซดักปลา มีการจับปลาดุกทะเลในรูด้วยในบริเวณน้ำตื้น (โดยใช้เครื่องมือ ไซ สวิง ไม้พาย ส่วนเวลากลางคืนเมื่อน้ำใสออกหาปลา ใช้ฉมวกแทงปลา ส่วนบริเวณป่าชายเลน และลำคลองจะดักปลาด้วยแร้ว จับกุ้งด้วยฉมวก
ยามว่างชาวใต้ชอบเลี้ยงนกเขา นกกรงหัวจุกไว้ฟังเสียงนกร้อง เช้าจะชักกรงนกขึ้นบนเสาสูงให้นกเขาตากแดด ชอบแขวนรังนกเพื่อให้นกเขาอยู่อาศัย แขวนลูกลมกังหันไม้ฟังเสียงลมกังวาลยามลมพัด และเล่นว่าวชนิดต่าง ๆ เมื่อลมว่าวมา
วิถีชีวิตชาวใต้แต่ดั้งเดิม เป็นชีวิตที่สงบเรียบง่ายแต่มีหลักคิด อุดมการณ์ และยุทธวิธีอันทันสมัยทันเหตุการณ์ เหมาะกับสภาพพื้นที่มีความอุดมสมบูรณ์ แต่เป็นที่น่าเสยดายว่าสิ่งดี ๆ เหล่านี้กำลังเปลี่ยนแปลงไปตามกระแสวัตถุนิยมของสังคมปัจจุบัน จึงเป็นหน้าที่ของทุกคนจะต้องช่วยกันฉุดรั้งและพัฒนาไปในทางที่ถูกที่ควรซึ่งจะเป็นการพัฒนาแบบยั่งยืน
#นางสาว อาทิตยา เสลา 👈🏻👈🏻

# data[].attributes.attachment_link.keywords[]
Boats and boating--Equipment and supplies

# data[].attributes.headline
วิถีชีวิต อยู่ติดทะเล

# data[].attributes.subject
วิถีชีวิต อยู่ติดทะเล

# data[].attributes.body
ที่อยู่อาศัย จะตั้งบ้านเรือนอยู่ใกล้แหล่งน้ำเพื่ออุปโภคบริโภค ใกล้ท่าน้ำ ลำคลอง อ่าว และทะเล เพื่อสะดวกในการสัญจรและการทำมาหากิน คนไทยภาคใต้จะมีคติในการตั้งบ้านเรือน เช่น ปลูกบ้านโดยมีตีนเสารองรับเสาเรือนแทนการขุดหลุมฝังเสา เพื่อสะดวกในการโยกย้าย การใช้ชีวิต เเละหน้าที่การงานก็คือ การทำประมง เป็นการสร้างรายได้ที่ดีให้กับชาวบ้านเเละชาวบ้านส่วนใหญ่ในหมู่บ้านก็จะทำประมง เป็นอาชีพที่มั่นคงได้ เเละนอกจากทำงานเเล้ว ชาวบ้านยังหาปลา หอย หมึก กุ้งมาทำอาหารได้โดยที่หาเองไม่ต้องซื้อ

น.ส รินลดา มาศโอสถ ม.6/2

# data[].attributes.attachment_link.keywords[]
Boats and boating--Equipment and supplies

# data[].attributes.headline
หนังตะลุงของภาคใต้

# data[].attributes.subject
หนังตะลุงของภาคใต้

# data[].attributes.body
หนังตะลุง คือ ศิลปะการแสดงประจำท้องถิ่นอย่างหนึ่งของภาคใต้ เป็นการเล่าเรื่องราวที่ผูกร้อยเป็นนิยาย ดำเนินเรื่องด้วยบทร้อยกรองที่ขับร้องเป็นสำเนียงท้องถิ่น หรือที่เรียกกันว่าการ "ว่าบท" มีบทสนทนาแทรกเป็นระยะ และใช้การแสดงเงาบนจอผ้าเป็นสิ่งดึงดูดสายตาของผู้ชม ซึ่งการว่าบท การสนทนา และการแสดงเงานี้ นายหนังตะลุงเป็นคนแสดงเองทั้งหมด
หนังตะลุง
หนังตะลุงเป็นมหรสพที่นิยมแพร่หลายอย่างยิ่งมาเป็นเวลานาน โดยเฉพาะในยุคสมัยก่อนที่จะมีไฟฟ้าใช้กันทั่วถึงทุกหมู่บ้านอย่างในปัจจุบัน หนังตะลุงแสดงได้ทั้งในงานบุญและงานศพ ดังนั้นงานวัด งานศพ หรืองานเฉลิมฉลองที่สำคัญจึงมักมีหนังตะลุงมาแสดงให้ชมด้วยเสมอ
**อรุณี คลองรั้ว ม.6/2 เลขที่4

# data[].attributes.headline
วิถีชีวิต ชาวสวนภาคใต้🌴

# data[].attributes.subject
วิถีชีวิต ชาวสวนภาคใต้🌴

# data[].attributes.body
เมื่อพูดถึงภาคใต้แล้ว คงหนีไม่พ้นอาชีพชาวสวน
ซึ่งคนในหมู่บ้านของดิฉันเอง ก็ประกอบอาชีพนี้กันส่วนใหญ่ ทั้งชาวสวนยาง สวนปาล์ม หรือสวนผัก ล้วนเป็นวัตณธรรมที่โดดเด่นของภาคใต้ ความอุดมสมบูรณ์ของธรรมชาติ ทำให้วิถีชีวิตการเป็นอยู่นั้นเรียบง่ายและเต็มไปด้วยความสุขของผู้คนในหมู่บ้าน

นางสาวฟิตตรี บุตรหลำ ม.6/1 เลขที่13

# data[].attributes.headline
นางสาวอรญา บุญประสพ 6/1

# data[].attributes.subject
นางสาวอรญา บุญประสพ 6/1

# data[].attributes.body
ท่าปอม คลองสองน้ำ
ตั้งอยู่ที่ ต.เขาคราม อ. เมือง เป็นผืนป่าพรุขนาดใหญ่ที่มีระบบนิเวศโดดเด่นไม่เหมือนที่ใด โดยเป็นระบบนิเวศของน้ำจืด และ น้ำทะเลที่มีความสัมพันธ์กัน สามารถสังเกตได้จากความเปลี่ยนแปลงสีของน้ำในคลองท่าปอม ซึ่งเปลี่ยนสีได้ ตามการขึ้นลงของน้ำทะเล โดยช่วงปกติน้ำในคลองจะใสสะอาด แต่ช่วงน้ำทะเลดันขึ้นมาในคลอง สีของน้ำจะเปลี่ยนไปเป็นสีฟ้าอมเขียวมรกตสวยงามมาก ป่าพรุแห่งนี้มีความหลากหลายทางชีวภาพสูง ตลอดแนวลำคลองเต็มไปด้วยต้นชมพู่น้ำ ซึ่งรากของมันผสานแน่นอยู่ตามริมฝั่งอย่างน่าอัศจรรย์ เคียงคู่กับป่าโกงกาง ส่วนในน้ำเป็นที่อยู่ของฝูงปลา ที่สามารถอาศัย และหากินได้ทั้งสองน้ำอย่างน่าทึ่ง

# data[].attributes.headline
“เมืองสุโขทัยนี้ดี ในน้ำมีปลา ในนามีข้าว”

# data[].attributes.subject
“เมืองสุโขทัยนี้ดี ในน้ำมีปลา ในนามีข้าว”

# data[].attributes.body
จากบันทึกในหลักศิลาจารึกพ่อขุนรามคำแหงมหาราชนี้คงสะท้อนถึงสภาพสังคมไทยในสมัยก่อนได้เป็นอย่างดีถึงความอุดมสมบูรณ์ของพืชพันธุ์ธัญญาหารการทำมาหากิน ความเป็นสังคมเกษตรกรรมที่มีอย่างช้านาน ซึ่งไม่ใช่เฉพาะที่ราบลุ่มภาคกลาง อันเป็นที่ตั้งเมืองหลวงของประเทศมายาวนานเกือบพันปีที่มีความอุดมสมบูรณ์เปรียบได้กับอู่ข้าวอู่น้ำของประเทศเท่านั้น

วิถีชีวิตของชุมชนในภูมิภาคอื่นๆ ก็ไม่แตกต่างกัน อย่างเช่น ในภาคใต้ วิถีชีวิตของชุมชนดำรงอยู่อย่างเกื้อกูลกับธรรมชาติที่อุดมสมบูรณไปด้วยทรัพยากร และความหลากหลายทางชีวภาพของระบบนิเวศและสิ่งแวดล้อม ในแต่ละพื้นที่ปกคลุมไปด้วยป่านานาพันธุ์มีป่าต้นน้ำที่เป็นต้นกำเนิดแห่งความอุดมสมบูรณ์ทางระบบนิเวศป่าไม้ท้องไร่ท้องนาที่ปลอดสารเคมีได้น้ำจากป่าหล่อเลี้ยงเกิดเป็นข้าวพันธุ์พื้นเมืองเขียวขจี ธารน้ำจากป่าไหลเรื่อยผ่านชุมชนออกสู่ทะเล อันเป็น แหล่งกำเนิด อันอุดมสมบูรณ์ของทรัพยากรทางทะเล ทั้งพันธุ์ปลา ปะการัง ป่าชายเลน ฯลฯ กล่าวได้ว่าวิถีชีวิต การดำรงอยู่ วัฒนธรรมองค์ความรู้ ภูมิปัญญาต่างๆ ศิลปวัฒนธรรม และความเชื่อทางศาสนาของภาคใต้สอดประสานให้มนุษย์อยู่ร่วมกับธรรมชาติได้อย่างสมดุล
((นส.อักษราภัค สันฝา ม.6/1))

# data[].attributes.headline
ถ้าพูดถึงภาคใต้ สิ่งแรกที่แว่บขึ้นมาในหัวก็ต้องเป็น ทะเลสวยๆ น้ำใส หาดทรายขาวตัดกับสีของท้องฟ้าและน้ำทะเลว่ามั้ย และถ้านึกถึงทะเลสวยๆ ก็จะนึกถึง “กระบี่” ก่อนเป็นที่แรกๆ เพราะ “กระบี่” เป็นเมืองที่ขึ้นชื่อ ด้านความสวยงามของท้องทะเล ทั้งทะเลแหวก เกาะเล็ก เกาะน้อยต่างๆ มากมาย แต่เดี๋ยวก่อน…”กระบี่ไม่ได้มีดีแต่ทะเล” ยังมีถ้ำอีกมากมายที่น่าประทับใจ เช่น ถ้ำที่ตั้งอยู่ในอำเภออ่าวลึก ในชุมชนบ้านในยวนแขก เป็นถ้ำที่มีความสงบ บรรยากาศเย็นมากๆ ชาวบ้านต่างรักษาไว้เป็นสิ่งที่อนุรักษ์ไว้ให้ลูกหลานหรทอคนรุ่นหลังๆได้เห็น และเป็นสถานที่ท่องเที่ยวอีกด้วย ((นางสาว ซิลมี เหร่บุตร 🌷🤍))

# data[].attributes.subject
ถ้าพูดถึงภาคใต้ สิ่งแรกที่แว่บขึ้นมาในหัวก็ต้องเป็น ทะเลสวยๆ น้ำใส หาดทรายขาวตัดกับสีของท้องฟ้าและน้ำทะเลว่ามั้ย และถ้านึกถึงทะเลสวยๆ ก็จะนึกถึง “กระบี่” ก่อนเป็นที่แรกๆ เพราะ “กระบี่” เป็นเมืองที่ขึ้นชื่อ ด้านความสวยงามของท้องทะเล ทั้งทะเลแหวก เกาะเล็ก เกาะน้อยต่างๆ มากมาย แต่เดี๋ยวก่อน…”กระบี่ไม่ได้มีดีแต่ทะเล” ยังมีถ้ำอีกมากมายที่น่าประทับใจ เช่น ถ้ำที่ตั้งอยู่ในอำเภออ่าวลึก ในชุมชนบ้านในยวนแขก เป็นถ้ำที่มีความสงบ บรรยากาศเย็นมากๆ ชาวบ้านต่างรักษาไว้เป็นสิ่งที่อนุรักษ์ไว้ให้ลูกหลานหรทอคนรุ่นหลังๆได้เห็น และเป็นสถานที่ท่องเที่ยวอีกด้วย ((นางสาว ซิลมี เหร่บุตร 🌷🤍))

# data[].attributes.headline
จักสาน นางสาวสุทัตตา าระภี เลขที่8

# data[].attributes.subject
จักสาน นางสาวสุทัตตา าระภี เลขที่8

# data[].attributes.body
การเดินทางท่องเที่ยวไปในจังหวัดใกล้ๆกรุงเทพฯที่ สามารถที่จะไปเช้าเย็นกลับได้ก็มีอยู่หลายจังหวัด เช่น ราชบุรี สมุทรปราการ อยุธยา ฯลฯ และจังหวัดอ่างทองก็เป็นอีกแหล่งหนึ่งที่มีความน่าสนใจมาก ดังคำขวัญว่า “พระสมเด็จเกษไชโย หลวงพ่อโตองค์ใหญ่ วีรไทยใจกล้า ตุ๊กตาชาววัง โด่งดังจักสาน ถิ่นฐานทำกลอง เมืองสองพระนอง” หมู่บ้านจักสานเป็นหมู่บ้านที่อยู่ในจังหวัดอ่างทอง ตั้งอยู่สองฝากฝั่งแม่น้ำเจ้าพระยา มีการจัดการกลุ่มจักสานเครื่องหวาย กลุ่มจักสานไม้ไผ่ และมีอีกที่คือ บางเจ้าฉ่า เป็นแหล่งจักสานไม้ไผ่จากไม้ไผ่สีสุกที่ปลูกขึ้นเองแหล่งหัตถกรรมนี้อยู่ หลังวัดยางทอง

# data[].attributes.headline
พิพิธภัณฑสถานแหล่งโบราณคดีบ้านเขางามหมู่บ้านของฉัน  "ชีวิตหลังความตาย"

# data[].attributes.subject
พิพิธภัณฑสถานแหล่งโบราณคดีบ้านเขางามหมู่บ้านของฉัน  "ชีวิตหลังความตาย"

# data[].attributes.body
พิพิธภัณฑสถานแหล่งโบราณคดีนี้จัดอยู่ในยุคก่อนประวัติศาสตร์สมัยหินเก่าต่อเนื่องถึงสมัยหินใหม่ เป็นสังคมขนาดเล็กมีวิถีชีวิตแบบดั้งเดิมเรียบง่าย ไม่ซับซ้อน ดำรงชีพด้วยการหาของป่า-ล่าสัตว์ อาศัยอยู่ตามถ้ำและเพิงผา มีการประดิษฐ์เครื่องมือเครื่องใช้ขึ้นมา เช่น เครื่องมือหิน เครื่องมือกระดูกสัตว์ เครื่องประดับหอย ภาชนะดินเผา ยังไม่มีศาสนาแต่เชื่อในสิ่งเหนือธรรมชาติ อีกทั้งยังปรากฏร่องรอยพิธีกรรมการฝังศพ ภาพเขียนสีซึ่งมีทั้งภาพเล่าเรื่องและภาพสัญลักษณ์ที่น่าจะเกี่ยวข้องกับพิธีกรรมด้วย
นอกจากนี้ยังจัดแสดงเครื่องมือเครื่องใช้ที่พบที่แหล่งโบราณคดี และในภาพนี้เป็นภาพของโครงกระดูกของบรรพบุรุษของชุมชนบ้านเขางามของฉัน ชีวิตหลังความตาย ด้วยความเชื่อว่าผู้ที่ตายไปแล้วจะเดินทางไปอยู่อีกโลกหนึ่ง จึงทำให้เกิดพิธีกรรมการอุทิศสิ่งของให้แก่ผู้ตายเช่น การนำของมีค่า เครื่องประดับ เครื่องนุ่งห่ม เครื่องมือเครื่องใช้ในชีวิตประจำวัน และอาวุธ ฝังร่วมไปกับศพเพื่อให้ผู้ตายนำติดตัวไปใช้ในโลกหน้า โดยจำลองหลุมฝังศพมาไว้ให้ชมด้วยจากที่เห็นในภาพ

(นางสาวอรณิชา ประสารการ เลขที่ 11 ม.6/1)

# data[].attributes.body
การทำชาใบขลู่จะต้องเก็บใบขลู่ในตอนเช้าเมื่อแสงอรุณขึ้นและมีน้ำค้างบนใบเล็กน้อยในหมู่บ้านมักนำมาผ่านกระบวนการต่างๆและทำออกมาเป็นชาเพื่อส่งออกไปขายและนอกจากจะทำเป็นชาได้แล้วยังสามารถทำได้หลายอย่างเช่น ทอด ลวกและกินกับน้ำพริก เป็นต้น
(นางสาววรรณวิลัย เกาะเหม ม.6/1 เลขที่4)

# data[].attributes.headline
เขื่อนเก็บน้ำเขาค้อม 🏞️

# data[].attributes.subject
เขื่อนเก็บน้ำเขาค้อม 🏞️

# data[].attributes.body
เขื่อนเก็บน้ำเขาค้อมเป็นเขื่อนในหมู่บ้านของฉัน ซึ่งเป็นเขื่อนเก็บน้ำธรรมดาที่ถูกพัฒนาไห้มาเป็นสถานที่ท่องเที่ยว ในตอนนี้เขื่อนเก็บน้ำเขาค้อมเป็นที่รู้จักเป็นอย่างมาก มีนักท่องเที่ยวเข้ามาไม่ขาดสาย เขื่อนเก็บน้ำเขาค้อมจะเป็นที่นิยมมากในหมูวัยรุ่น เพราะเขื่อนเก็บน้ำเขาค้อมโอบล้อมใปธรรมชาติ มีอากาศที่สงบ ร่มรื่น เหมาะกับการนั่งชิลล์
[ นางสาวอารยา องสารา เลขที่ 23 ]

# data[].attributes.headline
เฟอร์นิเจอร์ไม้ไผ่

# data[].attributes.subject
เฟอร์นิเจอร์ไม้ไผ่

# data[].attributes.body
ไผ่ หรือ ไม้ไผ่ เชื่อเหลือเกินว่า ทุกคนรู้จักกันเป็นอย่างดี ตั้งแต่เมื่อก่อนเก่าเนานาน คนไทยนำมาใช้ประโยชน์กับชีวิตประจำวันกันอย่างแพร่หลาย ตราบจนทุกวันนี้ เป็นองค์ประกอบของปัจจัยสี่ที่คุ้มค่าที่สุด ไม้ไผ่มีคุณสมบัติพิเศษทั้งด้านความแข็งแรงและยืดหยุ่นที่เหนือกว่าวัสดุสังเคราะห์หลายชนิด ดังนั้นจึงยังได้รับความนิยมในการทำเครื่องมือเครื่องใช้หลายประเภท ใช้ชะลอน้ำที่เข้าป่าชายเลนเเละยังทำเฟอร์นิเจอร์ได้อีกมากม้ายเเละในชุมชนหนูก็เช่นกันมีคนทำอาชีพหรือทำสิ่งของจากไม้ไผ่กันเยอะ ชุมชนนี้ถ้าให้นึกถึง ขั้นเเรกต้องนึกถึงไม้ไผ่  อีกอย่างหนึ่งในนี้พ่อของหนูก็ทำอาชีพขายเฟอร์นิเจอร์ไม้ไผ่อีกด้วย เช่น ซุ้ม เเคร์ เก้าอี้ เป็นต้น

นางสาว จีรนันท์ โต๊ะยะเล ม.6 เลขที่28

# data[].attributes.headline
วิถีชีวิตชาวสวนหมู่บ้านในยวนเเขก

# data[].attributes.subject
วิถีชีวิตชาวสวนหมู่บ้านในยวนเเขก

# data[].attributes.body
วิถีชีวิตของชุมชนในภูมิภาคอื่นๆ ก็ไม่แตกต่างกัน อย่างเช่น ในภาคใต้ วิถีชีวิตของชุมชนดำรงอยู่อย่างเกื้อกูลกับธรรมชาติที่อุดมสมบูรณ์ไปด้วยทรัพยากร และความหลากหลายทางชีวภาพของระบบนิเวศและสิ่งแวดล้อม ในแต่ละพื้นที่ปกคลุมไปด้วยป่านานาพันธุ์มีป่าต้นน้ำที่เป็นต้นกำเนิดแห่งความอุดมสมบูรณ์ทางระบบนิเวศป่าไม้ท้องไร่ท้องนาที่ปลอดสารเคมี ชาวบ้านในชุมชนของฉันเมื่อแสงตะวันสาดส่องผ่านหน้าต่าง ก็ได้ถึงเวลาแห่งการใช้ชีวิต การออกไปทำงานเพื่อหาปัจจัยยังชีพมาเลี้ยงครอบครัว ชุมชนของฉันส่วนใหญ่จะทำสวนทำไร่และนำผักไปขายในตลาดสดและแลกเปลี่ยนแจกจ่ายให้แก่เพื่อนบ้านการทำสวนช่วยประหยัดค่าอาหารค่าใช้จ่ายในบ้านเพราะผักปลาหาเองปลูกเอง นี่คือวิถีชีวิตของคนในชุมชนอันงดงามที่มีมาจนถึงปัจจุบันนี้ (น.ส.สุมิตรา เจ๊ะแอ ม.6/2 เลขที่26 ไป-กลับ)
#ขอบคุณน้าสาวนางแบบสุดสวยที่ให้ความร่วมมือเป็นอย่างดีในการถ่ายภาพครั้งนี้😅🤣💓😚

# data[].attributes.headline
อาชีพของพ่อฉัน💪🏻❤️

# data[].attributes.subject
อาชีพของพ่อฉัน💪🏻❤️

# data[].attributes.body
อาชีพตัดยางเป็นอาชีพหนึ่งที่สุจริตเเละฮิตกันมากในภาคใต้บางคนอาจจะดูถูกอาชีพนี้เเต่หารู้ไม่ว่าบางครอบครัวที่อยู่กันได้ถึงทุกวันนี้ก็เพราะอาชีพนี้นี่เเหละบางคนส่งลูกเรียน หาค่ากับข้าว ส่งค่ารถ จ่ายหนี้ก็ด้วยอาชีพนี้ เเละยิ่งไปกว่านั้นบางคนจบปริญญาก็ด้วยอาชีพฉะนั้นอย่าดูถูกอาชีพเล็กๆเเบบนี้เเละอีกอย่างหนึ่งยางพาราเป็นพืชเศรษฐกิจที่มีความสำคัญต่อเศรษฐกิจของภาคใต้และของประเทศไทย โดยเฉพาะน้ำยาง (Latex) ซึ่งเป็นผลิตผลที่ได้จากท่อลำเลียงอาหารในส่วนเปลือกของต้นยางพารา สามารถนำมาใช้เป็นวัตถุดิบในการทำผลิตภัณฑ์ยางชนิดต่างๆ สำหรับใช้ในอุตสาหกรรมหลายประเภท  ตั้งแต่อุตสาหกรรมหนัก เช่น การผลิตยางรถยนต์ ไปจนถึงอุปกรณ์ที่ใช้ในครัวเรือน น้ำยางที่ได้จากต้นยางพารามีคุณสมบัติบางอย่างที่ยางสังเคราะห์ (Synthetic Rubber) ไม่สามารถทำให้เหมือนได้
(นางสาวจินดาภร โต๊ะยะเล ม.6)

# data[].attributes.headline
วิถีชีวิตเกษตรกรรม🌾

# data[].attributes.subject
วิถีชีวิตเกษตรกรรม🌾

# data[].attributes.body
แต่เดิมประเทศไทยเป็นประเทศเกษตรกรรม ราษฎรส่วนใหญ่ของประเทศเป็นเกษตรกร ชาวไร่ ชาวนา รายได้ส่วนใหญ่ของประเทศมาจากการขายสินค้าประเภทเกษตร อาทิ ข้าว ยางพารา ไม้สักและพืชไร่ต่าง ๆ รวมทั้งแร่ธาตุที่มีอยู่มากในประเทศ อาทิ ดีบุกเป็นต้น ภาพพจน์ของการเป็นสังคมเกษตรกรรมโบราณได้ฝังแน่นอยู่ในจิตใจของคนรุ่นเก่ามานานหลายชั่วอายุคน และสิ่งเหล่านี้ได้ถูกถ่ายทอดออกมาเป็นข้อเขียน วรรณคดี และบทเรียนสอนเด็กในโรงเรียนต่าง ๆ เรื่อยมา จนเรามักพูดกันติดปากเสมอว่า “ประเทศไทยเป็นประเทศเกษตรกรรม ประชาชนส่วนใหญ่ อยู่ในชนบทประกอบอาชีพเป็นชาวไร่ ชาวนา” คนที่มีอายุสี่สิบห้าสิบปีขึ้นไปส่วนมากจะยังระลึกถึงภาพพจน์เก่า ๆ นี้ได้เป็นอย่างดี บางคนก็ยังคิดว่านั่นคือความเป็นจริงในปัจจุบัน ถ้าเช่นนั้นปัจจุบันเกิดอะไรขึ้นกับสังคมเกษตรกรรมของประเทศเรา และ “เกษตรกรรมแบบยั่งยืน” คืออะไรทำไม ณ วันนี้ เราจึงต้องมาพูดกันถึงเรื่อง “เกษตรกรรมแบบยั่งยืน”
(นางสาวซันย่า เด่นมาลัย ชั้นม.6/1 เลขที่1)

# data[].attributes.headline
ชาวประมงในชุมชนของเรา🌊🐟

# data[].attributes.subject
ชาวประมงในชุมชนของเรา🌊🐟

# data[].attributes.body
เสียงคลื่นกระทบฝั่ง หาดทราย สายลม ชวนให้นึกถึงบรรยากาศอันสวยงามของท้องทะเลไทย แต่คนเมืองอย่างคนอื่นๆกว่าจะหาโอกาสไปสัมผัสบรรยากาศทะเลแบบฟินๆเหมือนพวกเราก็ยากอยู่เหมือนกันเนอะ และเมื่อนึกถึงทะเลก็ต้องคู่กับ "ชาวประมง" ซึ่งอาชีพการทำประมงนั้นนับเป็นอาชีพหลักที่สำคัญของชุมชนริมทะเล โดยการอยู่ร่วมกันระหว่างมนุษย์กับธรรมชาติและเห็นถึงความงดงามของวิถีชีวิตอันแฝงไปด้วยมนต์เสน่ห์ที่เราอยากให้คุณได้มาสัมผัส ชุมชนของเราเป็นอีกหนึ่งชุมชนที่มีความอุดมสมบูรณ์ทางธรรมชาติที่นี่มีป่าชายเลนซึ่งวิถีชีวิตของคนที่นี่คือ "การทำประมงพื้นบ้าน" โดยจะทำมาหากินออกหาสัตว์น้ำจำพวกกุ้ง หอย ปู ปลา แถบชายฝั่งทะเลเป็นการทำประมงแบบวันเดียว และต้องทำมาหากินตามฤดูกาล โดยใช้เครื่องมือประมงแบบง่ายๆที่ทำขึ้นเอง ทะเล จึงเปรียบเสมือนลมหายใจของชาวบ้านที่คอยหล่อเลี้ยงและผูกพันกับวิถีชีวิตชาวประมง
(นางสาวศิริลักษณ์ แซ่ตัน ม.6/1 เลขที่6)

# data[].attributes.headline
กรีดยางกับคนใต้🍃

# data[].attributes.subject
กรีดยางกับคนใต้🍃

# data[].attributes.body
จากภาพ ก็แสดงให้เห็นถึงการเป็นอยู่การดำเนินชีวิตโอยอาชีพกรีดยาง คนภาคใต้ส่วนใหญ่ตั้งแต่อดีตจนถึงปัจจุบันนี้ ก็เติบโตมาด้วยสวนยางพารา และยังทำให้ภาคใต้ของเรานั่นเต็มไปด้วยป่าเขียวขจีที่มาจากสวนยาง ซึ่งแต่ละบ้านต่างก็กรีดยางเพื่อที่จะได้ขายและนำเงินมาใช้จ่าย บ้างก็ทำยางแผ่น บ้างก็ขายน้ำยาง และบ้างก็ขายขี้ยาง ทั้งนี้ทั้งนั้น ต่างก็ได้เงินจากยางมาใช้จ่ายในทุกๆวัน และคนส่วยใหญ่ชอบที่จะไปตัดยางประมาณตอนรุ่งสางตี2-4 ในป่าก็จะเต็มไปด้วยแสงไฟของคนกรีดยางที่ใช้หัวไฟไปนำทางในป่ายาง และปัจจุบันก็ยังมีมาตลอด สวนยางและอาชีพนี้เหล่พที่ทำให้คนภาคใต้เราส่วนใหญ่ได้เติบโต และประสบความสำเร็จได้จากการหารายได้จากสวนยาง
ภาพนี้ก็สื่อเรื่องราวหรือวิถีชีวิตของชาวใต้ออกไปสู่สาธารณชนและเพื่อที่จะได้สืบทอดต่อไปในอนาคต

(น.ส.รรินทิพย์ บ้านนบ เลขที่9 ม.6/1)