# data[].attributes.body
En la playa, gaivotas.
Sobre las peñas.
Sobre las olas.
Rondan la vela.
Juegan la Ronda.
Como los niños  de las plazuelas!
Gaivotas!

Pura Vázquez.

# data[].attributes.body
Adios, ríos, adios fontes
adios, regatos pequenos
adios, vista dos meus ollos:
non sei cando nos veremos.

Miña terra, miña terra
terra donde meu criei
ortiña que quero tanto
figueiriñas que prantei.

Rosalia de Castro

# data[].attributes.attachment_link.title
Músicos españoles cantan Resistiré, el himno de la cuarentena

# data[].attributes.body
Busca y anhela el sosiego...mas...¿quién le sosegará? con lo que sueña despierto  dormido vuelve a soñarque hoy como ayer, y mañana cual hoy,en su eterno afán, de hallar el bien que ambiciona -cuando sólo encuentra el mal-,siempre a soñar condenado nunca puede sosegar

# data[].attributes.body
Chove na lúa.
Rolda de estrelas,
de homes, mulleres,
nenos e nenas.

Pingas de prata
que alivian penas.
Fuma, agarimo,
cores, miseria.

Vén o Nadal.
Ai, como chega!
Sente na pel
ventos de guerra.

Bicos na lama.
Risas de seda.
Man sobre man.
Calan as tebras.

Neva na lúa.
Rolda de estralas.
Chega o Nadal.
Ai, como chega!
Luz e esperanza
planta na Terra.

Antonio García Teijeiro

# data[].attributes.headline
Del antiguo camino a lo largo...(Uxía Piñero)

# data[].attributes.subject
Del antiguo camino a lo largo...(Uxía Piñero)

# data[].attributes.body
Del antiguo camino a lo largo, ya un pinar, ya una fuente aparece, que brotando en la peña musgosa con estrépito valle descidente.
Y brillando del sol a los rayos entre un mar de verdura se pierden,
dividiendose en limpios arroyos que dan vida a las flores silvestres y en el Sar se confunden,
el río que cual niño que placido duerme ,
reflejando el azul de los cielos,
ROSALIA DE CASTRO

# data[].attributes.body
El hada más hermosa ha sonreído al ver la lumbre de una estrella pálida, que en hilo suave, blanco y silencioso se enrosca al uso de su rubia hermana
Y vuelve a sonreír porque en su rueca el hilo de los campos se enmaraña.
Tras la tenue cortina de la alcoba está el jardín envuelto en luz dorada.
La cuna, casi en sombra. El niño duerme. Dos hadas laboriosas lo acompañan, hilando de los sueños los sutiles copos en ruecas de marfil y plata.
Antonio Machado

# data[].attributes.body
Cando penso que te fuches,
negra sombra que me asombras,
ó pé dos meus cabezales
tornas facéndome mofa.
Cando maxino que es ida,
no mesmo sol te me amostras,
i eres a estrela que brila,
i eres o vento que zoa.
Si cantan, es ti que cantas,
si choran, es ti que choras,
i es o marmurio do río
i es a noite i es a aurora.
En todo estás e ti es todo,
pra min i en min mesma moras,
nin me abandonarás nunca,
sombra que sempre me asombras.

# data[].attributes.body
Un mansorío,
una vereda estrecha,
un campo solitario y
un pinar, y el viejo
puente rústico y
sencillo completando
tan grata soledad.

ROSALÍA DE CASTRO

# data[].attributes.body
No tempo aquil
cando os animales falaban,
decir libertá non era triste,
decir verdá era coma un río,
decir amor,
decir amigo,
era igual que nomear a primavera.
Ninguén sabía dos aldraxes.
Cando os animales falaban
os homes cantaban nos solpores
pombas de luz e xílgaros de soños.
Decir teu e meu non se entendía,
decir espada estaba prohibido,
decir prisión somente era unha verba
sin senso, un aire que mancaba
o corazón da xente.
¿Cando,
cando se perdeu,
iste gran Reino?

Celso Emilio Ferreiro

# data[].attributes.body
Mis pasos en esta calle

Resuenan

En otra calle

Donde

Oigo mis pasos

Pasar en esta calle

Donde

Sólo es real la niebla.

Octavio Paz

# data[].attributes.headline
Hai unha voz sen verbas (Nicolás Corbillón)

# data[].attributes.subject
Hai unha voz sen verbas (Nicolás Corbillón)

# data[].attributes.body
Voz sen verbas:
silencio.
Mar sen auga:
deserto.
Sol sen raios:
misterio.
Luz sen brillo:
coitelo.
Man sen man:
un berro.
Dor sen laios:
o tempo.
Eu sen ti:
inferno.

ANTONIO GARCÍA TEIJEIRO

# data[].attributes.body
As estrelas (Rosa López)

Quen sementa cada noite
o firmamento de estrelas?

A estrela que está núa
treme de frío no inverno
e nas noites de verán
báñase  nos mares da lúa.

A estrela coa que eu soño
brilla como un diamante,
titulado e chíscame un ollo.

Xoán  Neira

# data[].attributes.body
Chove, chove na casa do probe

e no meu corazón tamén chove.

Dor da mau encallecida,

dor da xente aterecida

de frío polos camiños.

Dor dos vellos e meniños.

Dor dos homes desherdados

e dos que están aldraxados.

Mágoa da ferida allea.

Dor dos que están na cadea,

dos que sofren a inxustiza

e viven baixo a cobiza.

Mágoa e loito

por tanto pranto que escoito.

No meu peito sulagado,

soturno, fondo, calado,

un río de amor se move.

Chove, chove na casa do probe

e no meu corazón tamén chove.

Celso Emilio Ferreiro, Inverno (Longa noite de pedra)

# data[].attributes.headline
Ondas do mar de Vigo... (David González)

# data[].attributes.subject
Ondas do mar de Vigo... (David González)

# data[].attributes.body
Ondas do mar de Vigo,
se vistes meu amigo?
E ai Deus! Se verra cedo?

Ondas do mar levado,
se vistes meu amado?
E ai Deus! Se verra cedo?

Se vistes meu amigo,
o por que eu sospiro?
E ai Deus! Se verra cedo?

Se vistes meu amado,
porque ei gran coidado?
E ai Deus! Se verra cedo?
-------------------------------------------
Ondas do mar de Vigo, Pergamiño Vindel
MARTÍN CÓDAX

# data[].attributes.body
Que veña o vento fungón.
que lle quero pero preguntar a cor dos ollos das nubes.
A cor dos ollos do mar.
Eu coido que son azuis
verdes, grises, de cristal,
mais calquera cor que teñan será sempre a cor da paz.

Antonio García Teixeiro

# data[].attributes.headline
Sueños de esperanza...            (Javi Sio Tizón)                        

# data[].attributes.subject
Sueños de esperanza...            (Javi Sio Tizón)                        

# data[].attributes.body
Déjame aprender de ti, el lenguaje
de los sueños…
enseñame a mirar el mundo más bello
a través de tus palabras llenas de esperanza.

Enseñame a florecer aún en invierno.

Deja que rueden los sueños
en mi inocencia de mariposa adormecida,
y regálame los versos
que aún le faltan a mi alma
para deshojar margaritas en la almohada.

Déjame conocer tu forma de amar
y de expresar sentimientos…

Aunque sólo sea un sueño;
será nuestro.
Y ya no habrá más distancias sin puertos,
ni almas en soledad.

Alicia Rivas

# data[].attributes.body
(Adrián Álvarez Domínguez)

Ten cada hora novo alento Segue a luz que te ilumina
Mira acotío para o ceo

A un lado e ao outro do camiño
Atoparás pinchos e rebos
E da estulticia e da envexa
Ladranche os cans famentos.

Loitador non te deteñas
Levas a verdade no peito
E a estrela que te guía
Ten resplandores esternos.

Roberto Blanco Torres.

# data[].attributes.headline
Adeus ríos adeus fontes. (Javi Viso Varela)

# data[].attributes.subject
Adeus ríos adeus fontes. (Javi Viso Varela)

# data[].attributes.body
Adiós ríos, adios fontes
Adiós regatos pequenos
Adiós vista dos meus ollos
Non sei cando nos veremos

Miña terra, miña terra
Terra dónde me eu criei
Hortiña que quero tanto
Figueriñas que prantei

Prados, ríos, arboredas
Pinares que move o vento
Paxariños piadores
Casiña do meu contento

Muíño dos castañales
Noites craras do luar

Campaniñas timbradoiras
Da igrexiña do lugar
Amoriñas das silveiras
Eu lle daba o meu amor

Caminiños antre o millo
Adiós para sempre, adiós!
Adiós groria! Adiós contento!
Deixo a casa onde nascín!
Deixo a aldea que conoço
Por un mundo que non vin!
Deixo amigos, por estraños.
Rosalía De castro.

# data[].attributes.body
Os ribazos cantís
visten encaixes de prata.

Ondiña que vas,
ondiña que ves.

Os argazos cobizosos
pingan os risos da escuma.

Ondiña que vas,
ondiña que ves.

As donas do vento
e as siñas do mar cantan.

Ondiñas que vas.

Ao chegar un novo ano, unha serea fermosa,
coas serenatas mariñas, danza.

Ondiña que ves.

AURORA MUÑOZ

# data[].attributes.body
(Iván Lago Pérez)

Que din os rumorosos
na costa verdecente
ao raio transparente
do prácido luar?
Que din as altas copas
de escuro arume arpado
co seu ben con pasado
monótono fungar?

Do teu verdor cinguido
e de venignos astros
onfín dos verdes castros
e valeros chan,
non des a esquecemento
da inxuria do rudo encono;
desperta do teu sono
fogar de Breogán.

Os bos e xenerosos
a nosa voz entenden
e con arroubo atenden
o noso ronco son,
mais sóo os iñorantes
e féridos e duros,
imbéciles e escuros
non nos entenden, non.

Os tempos son chegados
dos bardos das edades
que as vosas vaguedades
cumprido fin terán;
pois, donde quer, xigante
a nosa voz pregoa
a redenzón da boa
nazón de Breogan.

Eduardo Pondal

# data[].attributes.headline
Outono querido (Naiara Barciela Nogueira)

# data[].attributes.subject
Outono querido (Naiara Barciela Nogueira)

# data[].attributes.body
Os paxaros marchan
buscando a calor.
As follas caen
e cambian de cor.
O día é máis curto
quenta pouco o sol.
As mazas e as uvas
Que ricas son!!

# data[].attributes.body
Saleta Piruleta
bebe bicos de algodón
que aloumiñamos de seda
e durme baixo as estrelas tapadiña co edredón.
Rube montañas de amorodos,
ri nas lagoas de sal
e aínda que se chaman tola
ela o pasa xenial!

MARÍA SALINAS

# data[].attributes.headline
No miño novo do vento (Gabriel González Rodríguez)            

# data[].attributes.subject
No miño novo do vento (Gabriel González Rodríguez)            

# data[].attributes.body
No niño novo do vento
hai unha pomba dourada,
meu amigo!
Quén poideira namorala!

Canta ao luar e ao mencer
en frauta de verde olivo.
Quén poidera namorala,
meu amigo!

Ten áers de frol recente,
cousas de recén casada,
meu amigo!
Quén poidera namorala!

Tamén ten sombra de sombra
e andar primeiro de río.
Quén poidera namorala,
meu amigo!

ÁLVARO CUNQUEIRO

# data[].attributes.body
Galicia é o que vemos: a terra, o mar, o vento...
Pero hay outra Galicia que vai no sentimento.

Galicia somos nós: a xente mais a fala. Se buscas a Galicia en ti tes que atopala.

MANUEL MARÍA

# data[].attributes.body
JULIÁN ALONSO

# data[].attributes.body
ANA Mª FERNÁNDEZ

# data[].attributes.body
Lugar máis fermoso non houbo na terra
que aquel que eu mirara que aquel que eu me dera.
Lugar máis fermoso no mundo non·achara
que aquel de Galicia
Galicia encantada.
Galicia frolida!
Cal ela ningunha
de frores cuberta
cuberta de escuma.

ROSALÍA DE CASTRO

# data[].attributes.body
Airiños, airiños aires,
airiños da miña terra;
airiños, airiños aires,
airiños, levaime a ela.

ROSALÍA DE CASTRO

# data[].attributes.headline
Escribide aquí a poesía elixida, ou unha estrofa. 

# data[].attributes.subject
Escribide aquí a poesía elixida, ou unha estrofa. 

# data[].attributes.body
Buscade poesías en libros ou internet e elixe a que máis che guste.
Tamén podes elixir unha das que te propoñen os mestres/as.
Poñede o voso nome, o título da poesía e o autor da mesma.
Para escribir simplemente tedes que facer doble click na pantalla. Debaixo podedes por unha foto vosa, para eso podedes premer nos tres puntos e buscala no ordenador.
Imos poñer dúas a modo de exemplo:

# data[].attributes.body
Estades a facer este traballo xenial, recordade que podeedes añadir unha foto....