# data[].attributes.headline
The
death of neoliberalism and the crisis in western politics

# data[].attributes.subject
The
death of neoliberalism and the crisis in western politics

# data[].attributes.body
the guardian

# data[].attributes.headline
Science - special OPEN issue on URBAN PLANET

# data[].attributes.subject
Science - special OPEN issue on URBAN PLANET

# data[].attributes.body
Regionaal econ. bestuur
https://www.rijksoverheid.nl/documenten/rapporten/2016/03/15/rapport-maak-verschil

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Met de nieuwe denktank IPES Food wil voormalig VN-rapporteur Olivier de Schutter het gehele voedselsysteem veranderen. Zijn revolutie begint op een zonnige donderdagmiddag in Brussel.
Het is een zonnige middag in de Brusselse Europese Wijk. Op het Luxemburgplein zitten enkele ambtenaren aan de wijn en de eerste voorbereidingen voor de vaste donderdagborrel worden alvast getroffen. Buiten een paar zwaarbewapende militairen is er niet zoveel veranderd sinds de terreuraanslagen die de stad eind maart opschrikten; de Europese machinerie rolt door.

In het kleine informatiecentrum voor de hoofdingang het Europese Parlement verzamelt zich een bont gezelschap. De eerste bijeenkomst van de gloednieuwe voedseldenktank IPES Food is net achter de rug. Ambtenaren van het Nederlandse ministerie van Economische Zaken drinken koffie met zwierig geklede activisten van La Via Campesina en vertegenwoordigers van Slow Food International overleggen met universiteitsonderzoekers en in strakzwarte pakken gestoken medewerkers van de Europese Commissie. Alleen boeren lijken te ontbreken.

Je kunt niet verwachten dat boeren duurzaam verbouwen als supermarkten tegelijkertijd adverteren met goedkoop voedsel

Grote initiator achter het kersverse initiatief is Olivier de Schutter; voormalig VN-rapporteur voor het Recht op Voedsel en fervent pleitbezorger van alternatieve manieren van voedselproductie. Zijn International Panel of Experts on Sustainable Food Systems wil een verduurzaming van het voedselsysteem afdwingen. Dat moet zijn beslag krijgen door kritisch onderzoek te doen, allianties te smeden binnen de productieketen en politieke druk uit te oefenen in de aanloop naar de volgende Europese verkiezingen in 2019, vertelt de Franstalige Belg in het neoklassiek ingerichte bovenzaaltje van het informatiecentrum: "Ons doel is om te zorgen dat voedselvoorziening hoog op de politieke agenda terechtkomt bij de volgende verkiezingen. Dat willen we doen door te laten zien hoe verschillende problemen onderling samenhangen en door mensen uit verschillende maatschappelijke hoeken te mobiliseren en aan één tafel samen te brengen."

Boeren en consumenten
Zes jaar lang werkte De Schutter voor de VN. Na het einde van zijn termijn daar begon hij in 2015 stilletjes mensen bij elkaar te zoeken voor het nieuwe onderzoeks- en discussieforum IPES Food. De Schutter is tevreden met de brede coalitie van mensen die hij vanmiddag bijeen heeft weten te brengen. Die diversiteit is volgens hem noodzakelijk om het voedselsysteem werkelijk te verduurzamen. Fundamentele voedselhervormingen gaan immers verder dan landbouwbeleid alleen. Zo kun je subsidies op industriële maïsproductie niet los zien van de uitgekiende marketingstrategie van Coca Cola, geeft hij als voorbeeld.

Om dat te bewerkstelligen moet je ook vertegenwoordigers van bijvoorbeeld het Europese handelsministerie DG Trade aan tafel zien te krijgen. Trans-disciplinair denken, noemt de voormalige VN-rapporteur dat: "We hebben nu beleidsdoelstellingen op het gebied van landbouw, milieu en gezondheid die grotendeels los van elkaar staan. Burgers en politiek realiseren zich onvoldoende hoe erg dat allemaal met elkaar verbonden is. Je kunt niet verwachten dat boeren op een duurzame manier landbouw gaan bedrijven als supermarkten tegelijkertijd adverteren met goedkoop voedsel. Nu formuleren we beleid om overgewicht te bestrijden terwijl het landbouwbeleid grootschalige gewasteelt stimuleert om zo verwerkt luxevoedsel te exporteren. Dat klopt niet met elkaar."

Ambtenaren en actiegroepen
Honger, overgewicht, boeren die failliet gaan, grondwatervervuiling en uitputting van landbouwgrond; het hangt allemaal samen. Al die problemen rond voedselproductie worden nooit structureel opgelost als mensen zich die samenhang niet realiseren, denkt De Schutter. Maar voor er eenduidig beleid geformuleerd kan worden moet er wél een samenhangende visie bestaan. Een masterplan dat je volgens hem kunt vergelijken met de Duurzame Ontwikkelingsdoelen van de VN: "Wij willen een alternatieve visie op het voedselsysteem ontwikkelen. Die metavisie moet je vervolgens opbreken in concrete beleidsdoelstellingen die handelbaar zijn. Zo zijn lokale en duurzame landbouwinitiatieven alleen levensvatbaar als de politieke top ook kiest voor beleid dat zulke ideeën beschermt en stimuleert. Dat betekent dat er hervormingen op Europees niveau zullen moeten plaatsvinden zodat ander beleid door steden of dorpen in Europa kan worden uitgevoerd."

Effectief gezien moet zo'n beetje het hele paradigma van de grootschalige exportlandbouw op de schop

Inhoudelijk gezien mogen de aanwezigen nog niets loslaten over de metavisie van IPES Food. Het proces staat immers nog in de kinderschoenen. Toch wil De Schutter alvast een tipje van de sluier oplichten: "Het huidige beleid is er vooral op gericht om de voedselindustrie de gelegenheid te bieden om zoveel mogelijk te exporteren. Duurzaamheid is in dat systeem geen overweging. Boeren krijgen in de huidige situatie het signaal dat ze competitief moeten zijn op de wereldmarkt, ze tegen lage kosten en in grote volumes moeten produceren. En tegelijkertijd moeten ze verduurzamen?"

Economische belangen
Hoe realistisch de veranderingen die De Schutter graag zou willen zien exact zijn, is nog koffiedik kijken. De belangen en dus ook de macht van multinationals als Cargill, Monsanto of Unilever zijn immers enorm. De kleine Belg spreekt bedachtzaam als hij het heeft over de machtsverhoudingen in de keten. Effectief gezien moet zo'n beetje het hele paradigma van de grootschalige exportlandbouw op de schop - maar grote bedrijven vormen wel degelijk een belangrijk onderdeel van het voedselsysteem: "Grootschalige en kleinschalige landbouw hebben allebei een rol te spelen. Maar door de grote machtsconcentratie zijn het nu alleen de grote bedrijven die de spelregels bepalen, waardoor het systeem uit balans is geraakt."

De economische waarde en dus het politieke gewicht van de voedselindustrie is dan ook enorm. Volgens overheidscijfers bedroeg de totale agrarische Nederlandse export in 2013 79 miljard euro, op een totaal van vijfhonderd miljard. Nederland is daarmee na de Verenigde Staten de grootste voedselexporteur ter wereld. In Nederland of het Verenigd Koninkrijk is de wil om te veranderen daarom stukken kleiner dan in bijvoorbeeld Zuid-Europa: "Veranderingsbereidheid is natuurlijk kleiner bij diegenen die erbij te verliezen hebben. Dat heeft te maken met economie, maar ook met de manieren waarop mensen zich verhouden tot hun eten. Voor Italianen is voedsel bijvoorbeeld deel van de cultuur. Re-lokaliseren van voedselproductie vindt daar dan ook veel sneller weerklank dan in Engeland."

Verandering
Desondanks ziet IPES Food ook in exportland Nederland ruimte voor verandering. De bij de eerste bijeenkomst aanwezige Nederlandse ambtenaren waren dan wel uitgenodigd vanwege het Nederlandse EU-voorzitterschap in 2016, maar wat De Schutter betreft is de belangrijkste Nederlandse boerenorganisatie LTO ook van harte uitgenodigd om mee te denken: "LTO heeft een mandaat om op korte termijn het boerenbelang te behartigen, dat begrijp ik. Maar wij hebben het hier echter ook over duurzaamheid voor de boer. Boeren zijn niet zelden ontevreden over prijsschommelingen op de wereldmarkt en de tucht van die markt om steeds verder te intensiveren. De olie waarop al die kunstmest en bestrijdingsmiddelen gebaseerd zijn, zal ook niet eeuwig goedkoop blijven en de smaak van consumenten verandert. Dat maakt allemaal dat boeren ook belang hebben bij verduurzaming. Door een inhoudelijk sterke en over een breed spectrum gesteunde tegenmacht te creëren willen we uiteindelijk de voedseldemocratie terugpakken."

# data[].attributes.attachment_link.title
Olivier de Schutter wil voedseldemocratie terugbrengen - OneWorld

# data[].attributes.attachment_link.description
Met de nieuwe denktank IPES Food wil voormalig VN-rapporteur Olivier de Schutter het gehele voedselsysteem veranderen. Zijn revolutie begint op een zonnige donderdagmiddag in Brussel. Het is een zonnige middag in de Brusselse Europese Wijk. Op het Luxemburgplein zitten enkele ambtenaren aan de wijn en de eerste voorbereidingen voor de vaste donderdagborrel worden alvast getroffen.

# data[].attributes.headline
Grondstoffentekort, is wel/niet relevant om eens naar te kijken?

# data[].attributes.subject
Grondstoffentekort, is wel/niet relevant om eens naar te kijken?

# data[].attributes.body
Wat zijn kritische stoffen in het (zuiverings)proces?

# data[].attributes.attachment_link.title
Role of critical metals in the future markets of clean energy technologies

# data[].attributes.attachment_link.description
The global energy sector is expected to experience a gradual shift towards renewable energy sources in the coming decades. Climate change as well as e...

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Het grote stedennetwerk G32, met uitzondering van Venlo, steunt een pleidooi van de bouwsector om een einde te maken aan de zogenoemde 'rode contouren', de harde grens waarbuiten gemeenten niet mogen bouwen.

In het essay 'Geef wonen de ruimte!' presenteren bestuurders van steden en grote investeerders hun gezamenlijke visie op het woonruimtevraagstuk. Kernelementen uit de visie zijn onder meer: geef ruimte aan wonen, laat meer over aan de markt en vervang de rode contouren door groene contouren. Je moet niet de bebouwing begrenzen, maar de te beschermen natuur juist afbakenen, zodat daar niet aan getornd kan worden. Behalve een nadrukkelijk pleidooi voor meer woningbouw, bevat het stuk ook voorstellen voor verbeteren van de bestaande woonvoorraad en transformatie van leegstand. Er wordt gepleit voor regionale stedelijke woonvisies en verschillende woningbouwoplossingen, met veel ruimte voor de markt, zowel bouwers als bewoners. ook corporaties moeten weer meer financiële mogelijkheden krijgen.
Bron: Binnenlands bestuur

# data[].attributes.attachment_link.title
G32 wil bouwen; exit rode contouren - Openbare Ruimte

# data[].attributes.attachment_link.description
Follow Het grote stedennetwerk G32, met uitzondering van Venlo, steunt een pleidooi van de bouwsector om een einde te maken aan de zogenoemde 'rode contouren', de harde grens waarbuiten gemeenten niet mogen bouwen. In het essay 'Geef wonen de ruimte!'... Lees verder

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Materials scientists would kill to be able to produce a material as amazing as biological muscle, which can retract on command, stretch by about 70% without damage, and heal its own nicks and tears. Now, researchers say they're getting closer with a synthetic material that can do all these things, though not as well as natural muscle. The advance could one day be useful in robotics and prosthetics.

The concept of an artificial muscle dates back decades. Researchers have proposed numerous different starting materials, from atom-thick tubes of carbon called nanotubes to ceramics to metal alloys. In 2000, scientists showed that some rubberlike polymers called elastomers could be reversibly stretched to up to three times their length by applying a voltage across them. Like almost all synthetic materials, however, these elastomers needed someone to fix them if they were damaged. Working separately, other scientists have used elastomers as the basis for self-healing polymers-materials that can repair tears, seal holes, and even join cut edges. However, most of these have been quite weak and lacked elasticity, making them poor artificial muscles. And nobody has produced an artificial muscle that can repair itself.

Until now, that is. Materials chemist Zhenan Bao of Stanford University in Palo Alto, California, and colleagues unveil today in Nature Chemistry a group of elastomers called Fe-Hpdca-PDMS. The material comprises long, randomly entangled polymer chains containing silicon, oxygen, nitrogen, and carbon atoms mixed with an iron salt. The iron forms chemical bonds with the oxygen and the nitrogen atoms in the polymer, joining the polymer chains both to themselves and to each other, like strings joined with elastic bands at the crossing points. These crosslinks do not prevent the polymer chains from moving altogether, so the material can stretch. But the crosslinks do stop the chains from sliding completely freely. For the material to change shape, the crosslinks have to be stretched, distorted, and sometimes broken and rearranged. When the material is done stretching, the crosslinks return to their original shape, giving the material both strength and elasticity.

Then there's the self-healing. If you poke a hole in the material, iron atoms on one side of the hole are attracted to oxygen and nitrogen atoms on the other, reforming atomic bonds and closing up the hole within 72 hours. Even when the researchers cut the polymers into two separate pieces, the cut edges ends rejoined almost perfectly if they were placed in contact, recovering almost all of their strength and 90% of their stretchability, even at temperatures as low as -20°C.

When the researchers applied an electric field across the polymers (similar to how muscle tissue is activated), the material's length increased rapidly by about 2%. When the field was turned off, the material returned to its original size.

One notable weakness of the material is that the change in size after the electric field was applied is still small: Even though the material can normally be stretched up to 45 times its original length and still return to its original shape, its change in size when the field was turned on was much smaller than that of real muscle (which can shorten by up to 40%). This would mean that those robotic legs couldn't bend nearly as well as natural ones.

"In our case, the goal was not to make the best artificial muscle, but rather to develop new materials design rules for stretchable and self-healing materials," Bao explains. "Artificial muscle is one potential application for our materials." Bao's team is now planning further work on increasing the effects of electric fields.

"It's very interesting and extremely elegant work," says polymer chemist Marek Urban of Clemson University in South Carolina. He says the polymer could eventually be used to make the synthetic muscles needed to move artificial limbs, either to replace missing ones for disabled humans or to allow robots to move things like a human can. He also says the material might have other applications. Materials that expand and contract in response to an electric field are often used as pressure or strain sensors, sometimes self-correcting ones. Self-healing could be useful when sensors have to be placed in extreme conditions such as in space, where repair is sometimes difficult or impossible. "If a material has to be placed in an environment where there's a potential for damage [and] that material self-repairs, that's a huge advantage," Urban says.

# data[].attributes.attachment_link.description
Materials scientists would kill to be able to produce a material as amazing as biological muscle, which can retract on command, stretch by about 70% without damage, and heal its own nicks and tears. Now, researchers say they're getting closer with a synthetic material that can do all these things, though not as well as natural muscle.

# data[].attributes.body
https://www.tilburguniversity.edu/campus/experiencing-virtual-reality/

# data[].attributes.body
http://www.railway-technology.com/news/newsslovakia-deal-htt-first-hyperloop-europe-4837953

# data[].attributes.body
http://www.inc.com/russ-fujioka/how-the-next-generation-is-radically-changing-the-way-we-do-business.html

# data[].attributes.body
http://www.businessinsider.in/Heres-who-comes-after-Generation-Z-and-theyre-going-to-change-the-world-forever/articleshow/50060434.cms

# data[].attributes.body
http://www.computerweekly.com/opinion/Big-changes-ahead-for-the-patent-system-in-Europe

# data[].attributes.body
http://www.in2030.nl/strategie/

# data[].attributes.body
http://www.dewereldvanovermorgen.nl/

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
We zijn eraan gewend geraakt om onze leefomgeving totaal naar ons gemak in te richten. Niet iedereen is zich er echter van bewust dat hierdoor nogal wat negatieve gevolgen ontstaan. Te veel bestrating in onze tuinen zorgt voor problemen tijdens hoosbuien en aanhoudende droogte, vermindering van biodiversiteit en zorgt voor opwarming van de stad. Samen stappen zetten om te vergroenen heeft dan ook heel veel voordelen. Met Operatie Steenbreek willen wij iedereen in Nederland enthousiasmeren om de tuin te vergroenen. Samen kunnen we het verschil maken en zorgen voor een klimaatbestendige en gezonde samenleving!

# data[].attributes.attachment_link.description
We zijn eraan gewend geraakt om onze leefomgeving totaal naar ons gemak in te richten. Niet iedereen is zich er echter van bewust dat hierdoor nogal wat negatieve gevolgen ontstaan. Te veel bestrating in onze tuinen zorgt voor problemen tijdens hoosbuien en aanhoudende droogte, vermindering van biodiversiteit en zorgt voor opwarming van de stad.

# data[].attributes.attachment_link.description
De nieuwsbrief Innovatie-estafette geeft nieuws op het gebied van (Nederlandse) innovatie en informatie over het tweejaarlijks evenement Innovation Expo. Meld je nu aan en blijf op de hoogte van de #IE2018!

# data[].attributes.body
Sterke toename van bureaucratie en de gevolgen daarvan.

# data[].attributes.body
http://dcentproject.eu/

# data[].attributes.body
http://www.theguardian.com/environment/2013/apr/19/carbon-bubble-financial-crash-crisis

# data[].attributes.attachment_link.description
In de laatste uitgave van WaterForum leest u o.a. Een interview met Gert Verwolf. En rondom het thema "stedelijk waterbeheer" een artikel over de eerste gemeenten die aan de slag zijn met de stresstest. Maar ook hoe gaan we om met GenX-stoffen? En nog veel meer. Klik op de cover om te lezen.

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
De biggetjes heetten Wim en Max, de koeien Els en Tineke. In 2013 woonden ze gedurende zeven maanden in de een 'levende installatie over het wonder dat voorafgaat aan het voedsel op je bord.' Buurtbewoners en schoolklassen werden uitgenodigd om te helpen met het uitmesten van de stallen, het melken van de koeien en het oogsten van het graan; aan het eind van de zomer werden de varkentjes geslacht, was de melk tot kaas geworden en het graan omgetoverd tot brood, en mocht iedereen een tosti komen eten.

Eind vorig jaar ontving Vera Anna Bachrach, een van de initiatiefnemers van de Tostifabriek, 's lands eerste 'Impact Award,' een 'kunstprijs voor niet-kunstenaars.' De dertigduizend euro prijzengeld mag ze besteden aan 'een volgend kunstproject met een maatschappelijke impact.' Theatermaker en juryvoorzitter Adelheid Roosen de Volkskrant dat zowel Bachrach als de andere genomineerden blij waren 'dat wat zij doen nu een naam heeft.' Namelijk: 'impactproducent.'

Het beestje heeft een naam, en we noemen het De kunstwereld is er dol op: de Impact Award is onderdeel van een programma van 7 miljoen euro dat PvdA-minister Jet Bussemaker van Onderwijs, Cultuur en Wetenschap anderhalf jaar geleden opzette om 'kunstprojecten met een duidelijke impact op een maatschappelijk thema of vraagstuk te stimuleren.' Zo'n honderdtwintig kunstenaars en 'bruggenbouwers' zijn inmiddels door het fonds gesubsidieerd; verder doet The Art of Impact onderzoek naar het ontstaan en de gevolgen van impact, en zal het eind dit jaar een tweede Impact Award uitreiken.

Impact is overal

Kunstenaars en cultuurministers staan niet alleen in hun streven naar impact. Zo kunnen ondernemers met een impactwens elkaar tegenwoordig ontmoeten in een van de 79 die in inmiddels 48 landen zijn opgericht. Nederlandse ondernemers die willen samenwerken met, bijvoorbeeld, overheden, worden daarbij geholpen door een 'inclusief platform van samenwerkende partijen' dat onder meer het afsluiten van faciliteert. En in een advies over pleitte de Sociaal Economische Raad er afgelopen zomer voor methodes te ontwikkelen die de impact van zulke ondernemingen kunnen meten - 'misschien niet in hele exacte getallen, maar dan op z'n minst in bijvoorbeeld dashboards met kleuren,' in de woorden van commissievoorzitter

Ook van de wetenschap wordt impact verwacht, en zoals het wetenschappers betaamt vindt daarover de ene na de andere conferentie of paneldiscussie plaats. Zoals afgelopen december in over 'de maatschappelijke impact van alfa- en gammawetenschappen' en volgende maand in tijdens een conferentie over 'Open Science.' En een van de ambities die het kabinet voor 2025 heeft is dat de wetenschap tegen die tijd 'meer verbonden is met de maatschappij en het bedrijfsleven en maximale impact heeft.'

Ontwikkelingshulporganisaties zijn intussen naarstig op zoek naar manieren om hun impact te meten, omdat donoren - van de Verenigde Naties tot kleinere partijen - 'evidence of impact' beginnen te En de rijke medemens belegt zijn geld in toenemende mate volgens de principes van het 'impact investing.' The Economist over 'impact investing.'

Je zou misschien kunnen zeggen dat het simpelweg een nieuwe, meer sexy term is voor wat voorheen 'engagement,' 'de wereld verbeteren,' 'agenderen' of 'een bijdrage leveren' werd genoemd. Of 'effect' of 'uitkomst' of 'consequenties.' Dat de mensheid nu eenmaal eens in de zoveel tijd moe is van zijn oude woorden en nieuwe nodig heeft, om zichzelf weer enthousiast te krijgen.

De populariteit van 'impact' vertelt iets over hoe we de wereld beleven (en over waar we klaar mee zijn)

Maar het feit dat 'impact' sinds een jaar of wat zo prominent figureert in nieuwe initiatieven, toespraken, visiedocumenten en beleidsplannen zegt Het vertelt iets over hoe we de wereld beleven: als in toenemende mate complex. Ook geeft het aan waar we een beetje klaar mee zijn: rechtlijnige meetmethodes en simplistische scoreborden. Dat 'impact' in zijn oorspronkelijke betekenis misschien wel de slechtst denkbare term is om aan die complexiteit recht te doen, en dat het begrip dus in relatief korte tijd een draai van 180 graden lijkt te hebben gemaakt, laat bovendien de wonderlijke rekbaarheid zien van taal.

Negatieve impact is geen impact

In de film zo'n niet al te gelaagde rampenblockbuster uit de jaren negentig, stevent een komeet van enorme proporties op de aarde af. Als er niets gebeurt om 'r tegen te houden, zegt Morgan Freeman in de rol van president van de Verenigde Staten, ' there is a chance we'll have impact. '

Die impact zou een drama zijn: denk vloedgolven die alle steden aan de Amerikaanse oostkust wegvagen en een aswolk die minstens twee jaar blijft hangen en al het dieren- en plantenleven uitroeit. Om dit te voorkomen, werken Amerikaanse en Russische wetenschappers samen aan een raket vanwaaruit nucleaire bommen op de komeet kunnen worden afgevuurd.

De 'impact' uit de titel refereert aan een fysiek, aan de wetten van de natuurkunde onderhevig verschijnsel: de inslag van een komeet in de aarde, de botsing van twee lichamen die daarmee elkaars toestand veranderen. De komeet slaat stuk, de aarde krijgt het zwaar en de mensheid wordt gedecimeerd. In het Engels was 'impact' tot aan de achttiende eeuw nog exclusief voor zo'n soort 'inslag' of 'botsing'; vanaf de negentiende eeuw werd het woord ook in overdrachtelijke zin gebruikt. Impact, een 'krachtige inwerking,' kon toen bijvoorbeeld ook 'de effectieve werking van een ding of persoon op een ander' betekenen, of 'invloed,' of In die overdrachtelijke zin is het woord naar het Nederlands overgewaaid: 'vooral handelingen, ideeën, gebeurtenissen e.d.' kunnen bij ons 'impact op iets of iemand hebben of maken,' aldus het Etymologisch woordenboek van het Nederlands.

Invloed hebben, indruk maken: het zijn, op zichzelf, neutrale termen - impact kan zowel positief als negatief zijn. Dat geldt niet voor de impact van tegenwoordig: die is louter positief, en dat is zo evident dat je het er niet eens meer bij hoeft te zeggen.

'Negatieve impact' van je ondernemingsplan of je actie, zegt Sadik Harchaoui, directeur van Society Impact, het platform dat sociaal ondernemers aan investeerders en overheden koppelt, heet in beleidstaal geen impact, maar wordt bijvoorbeeld 'neveneffecten' of 'onbedoelde gevolgen' genoemd.

De toenemende populariteit van 'impact' gaat dus samen met een verarming van de connotaties die het begrip heeft. En, ook apart: waar 'impact,' in de oorspronkelijke betekenis, vrij eenvoudig, voorspelbaar en meetbaar lijkt - ik zeg of doe iets, jij ondervindt daar de consequenties van - daar wordt de term nu juist gebruikt om complexiteit, uitwisseling en interactie aan te duiden.

We gebruiken 'impact' om over iets anders te praten

is hoofd onderzoek aan het Rathenau Instituut en weet alles van wetenschapsbeleid. De behoefte aan impact, zegt hij, is niet nieuw: sinds Nederland begin jaren zeventig een Minister van Wetenschapsbeleid kreeg, rees de vraag wat die wetenschap nu eigenlijk opleverde. Aanvankelijk lag de nadruk op 'relevantie,' in de jaren tachtig op 'innovatie' en 'value for money,' en tegenwoordig is in Nederland, naast 'impact,' ook de term 'valorisatie' in trek.

Al die verschillende termen, zegt Van der Meulen, tonen 'het ongemak waarmee impact wordt aangepakt': er is niet één heldere definitie, en hoe je het zou moeten meten is al helemaal een heikel punt. Waar hebben mensen het dan over wanneer ze het over de maatschappelijke impact van wetenschap hebben? Van der Meulen: 'Dan hebben ze het meestal over iets anders, namelijk de processen die impact zouden kunnen veroorzaken.'

Oorzaken dus, in plaats van gevolgen. In het geval van de wetenschap, aldus Van der Meulen: 'connecties tussen de wetenschap en andere maatschappelijke partijen.' Zodra die er zijn, bijvoorbeeld in de vorm van open data of contacten met de pers, zo is de gedachte, 'dan volgt de impact vanzelf.' Vandaar ook dat eerste deel van die ambitie van het kabinet voor de wetenschap van 2025: om 'maximale impact' te hebben moet de wetenschap 'meer verbonden [zijn] met de maatschappij.'

Wie het over 'impact' heeft, heeft het eigenlijk over samenwerking en interactie

Probeer 'impact' eens te visualiseren. Of zoek naar afbeeldingen op Wat je krijgt zijn krachtige beelden waarin een knikker een andere knikker van richting doet veranderen of een hamer een ruit aan gruzelementen slaat. Maar dat, zegt Van der Meulen, is precies hoe het niet werkt: 'het is niet zo dat de universiteit een biljartbal van kennis afvuurt op de samenleving, en dat die kennis daar vanzelf impact op heeft. Het is geen eenrichtingsverkeer.' De samenleving heeft zelf ook kennis, en ook wetenschappelijke kennis verandert door de interactie tussen universiteit en maatschappij. Het woord impact is dus eigenlijk te simpel voor de veel complexere 'uitwisseling' die er daadwerkelijk plaatsvindt wanneer wetenschappers zich buiten de universiteitsmuren begeven.

Ook in de kunstwereld blijkt 'impact' vaak een manier om over samenwerking en interactie te spreken, en dan met name tussen kunstenaars en niet-kunstenaars. 'Het bestaansrecht van kunstenaars en culturele instellingen,' stelde Bussemaker in haar van 2013, 'ligt niet zozeer in de sector zelf maar in de verbinding met de rest van de samenleving.'

Die samenleving kampt namelijk met vraagstukken 'op het gebied van zorg, maatschappelijk verantwoord ondernemen, energie- en voedselvoorziening, krimp of vergrijzing,' en cultuur kan volgens de minister een bijdrage leveren aan het beantwoorden daarvan, bijvoorbeeld door vergezichten aan te reiken of wetenschappers en bedrijven op andere ideeën te brengen.

Vanuit die gedachte werd The Art of Impact opgericht, het programma waar de Tostifabriek de Impact Award van kreeg. Wanneer ik Tabo Goudswaard, de 'intendant' van het fonds, vraag naar wat impact precies is, gaat zijn antwoord er vooral over dat impact meer is dan alleen een eindresultaat: 'The Art of Impact stimuleert het samenwerkingsproces tussen kunstenaars en maatschappelijke partijen. Het gaat erom dat je iets wilt veranderen in de wereld, iets wat in het verleden niet van kunstenaars werd gevraagd.' Impact is volgens Goudswaard meer dan datgene wat er aan het eind van een samenwerking tussen, zeg, een kunstenaar en een bioloog ontstaat: het is ook 'het effect van die samenwerking op de wederzijdse processen.' Dat effect kan bijvoorbeeld zijn dat 'de artistieke ontregeling van de kunstenaar voor reflectie zorgt,' terwijl 'de kunstenaarshouding van 'mislukken mag' de maatschappelijke resultaatgerichtheid uitdaagt.'

Ook hier geen eenrichtingsverkeer dus, maar een uitwisseling; geen inslag, maar 'een botsing van werkwijzen en van wat belangrijk wordt gevonden.'

Impact is niet simpel, het is complex!

'Impact,' zegt Sadik Harchaoui van Society Impact, beantwoordt de behoefte aan een nieuwe term om over de 'waarde van interventies in de samenleving' te praten, een term die recht doet aan het feit 'dat de wereld complex is.' Vóór impact werden andere termen gebruikt: 'output' bijvoorbeeld, of 'outcome' of 'effect' of 'efficiëntie.' Maar die begrippen kregen al snel een 'instrumenteel karakter': die output of die outcome moest gemeten worden, en dat betekende vaak: - met 'ongebreidelde controletorens, benchmarks en checklists waarbij het middel algauw het doel werd' tot gevolg.

De vraag was: stel dat je honderd geïsoleerde vrouwen bereikt had met een bijeenkomst, of aan tweehonderd Afrikaanse vrouwen een microkrediet had verstrekt, kon je dan werkelijk iets zeggen over wat die 'output' voor die vrouwen had betekend? Hadden zij meer zelfvertrouwen gekregen, of zeggenschap over de besteding van het geld?

De 'i mpact' van tegenwoordig gaat over meer dan een simpel resultaat

'Dat is de geboorte geweest van het frequente gebruik van 'impact,'' zegt Harchaoui. 'Levert het echt verbetering op in het leven van mensen? Krijgen ze inderdaad meer kwaliteit van leven? Zulke fundamentele waarden zijn complex en laten zich niet vangen in eenvoudige cijfers of benchmarks. En bij 'impact' begrijpen we allemaal wel dat het om meer gaat dan een simpel resultaat, dat het ingewikkelder ligt dan dat.' (En dat begrijpen we allemaal, ondanks het feit dat 'impact,' in de oorspronkelijke betekenis, juist bij uitstek een meet- of voorspelbaar fenomeen lijkt te zijn geweest.)

Impact is dus niet het gevolg van de ontsluiting van kennis, meer dan de uitkomst van een samenwerking tussen kunstenaars en niet-kunstenaars, en gecompliceerder dan de resultaten van een maatschappelijke onderneming. Het is niet meetbaar, automatisch positief en we definiëren het het best aan de hand van veronderstelde oorzaken, te weten: samenwerking, ontsluiting en goede bedoelingen.

'In Hilversum wordt bijna alles afgelezen aan kijkcijfers, dat is een beetje een ziekte hier,' zegt ook NPO2-netmanager Gijs van Beuzekom. 'Maar bij NPO2 programmeren we vaak voor heel specifieke doelgroepen en minderheden, en dan zeggen kijkcijfers alleen niet zoveel.' Op zoek naar een term die 'meer complexiteit' in zich had, die paste bij de vele manieren waarop een programma 'iets teweeg kan brengen' bij kijkers en in de samenleving, kwam hij uiteindelijk uit bij 'impact.' Afgelopen zomer, bij de aftrap van het nieuwe seizoen, kondigde hij aan dat 'impact' het nieuwe speerpunt van NPO2 zou worden.

Als voorbeelden noemt Van Beuzekom de Teevenaffaire, aan het licht gebracht door Nieuwsuur, maar ook een schrijfwedstrijd die zijn zender samen met Radio 4 uitschreef rondom de Boekenweek en waar in korte tijd 1.300 inzendingen op kwamen en de 'meet-ups' die het programma Tegenlicht door het hele land organiseert. Impact is in deze voorbeelden geen komeet, maar een steen die rimpels in de vijver maakt: soms grote rimpels, soms kleine, maar allemaal lopen ze langer door dan de duur van de uitzending. En ook hier wordt impact veroorzaakt door buiten de grenzen van het eigen domein te treden: 'Lange tijd hebben we alleen maar gezonden, nu willen we de kijker ook uitnodigen om mee te praten en mee te doen, daardoor creëer je impact,' aldus Van Beuzekom.

Hoe weet je dan of je impact hebt?

Wie het over 'impact' heeft, praat dus vooral over wat eraan vooraf zou moeten gaan: het is 'een positieve bijdrage leveren' of voor 'positieve verandering zorgen,' maar dan wel op een specifieke manier. Namelijk door samen te werken buiten de ivoren toren en voorbij de grenzen van het televisiescherm: door oude silo's te doorbreken.

Hoe de impact die daarvan het gevolg is er dan precies uitziet, blijkt lastiger te benoemen: in een over de culturele sector stelde de Wetenschappelijke Raad voor het Regeringsbeleid vorig jaar in elk geval dat de culturele sector niet in dienst zou moeten staan 'van andere beleidsterreinen' maar zelfstandig aandacht moet krijgen, onder meer omdat 'er weinig hard bewijs [is] dat cultuur aan deze beleidsterreinen een bijdrage kan leveren.'

Op de vraag hoe de maatschappelijke impact van wetenschap gemeten wordt, antwoordt Barend van der Meulen simpelweg: 'niet,' en de zoektocht naar mechanismen om de maatschappelijke impact van ontwikkelingssamenwerking of ondernemingen te meten lijkt vooralsnog ook weinig op te Lastig te definiëren en lastig te meten, wanneer we het erover hebben spreken we meestal over de randverschijnselen, en het is tegelijkertijd ontzettend belangrijk en gewild: eigenlijk, zegt Van der Meulen, is impact 'net als de liefde.'

De impact van 'impact'

De komeet die aan het begin van Deep Impact wordt aangekondigd heeft ongeveer een jaar nodig om de aarde te bereiken. Maar lang voordat die letterlijke, fysieke impact heeft plaatsgevonden, kan je zeggen dat de komeet de samenleving beïnvloedt. De dreigende inslag doet de onrust onder de bevolking groeien. Mensen slaan conservenblikken in. Er wordt geplunderd. De overheid bouwt een ondergrondse 'ark van Noach' waar een select aantal Amerikaanse mensen en dieren twee jaar kan overleven. Ook komt er onder de dreigende inslag een ontluikende liefde tot wasdom, bouwt een ambitieuze televisiejournalist aan haar carrière en verzoent ze zich met haar vader, werken de Russen en de Amerikanen gebroederlijk samen en blinkt de bemanning van de raket uit in ironische woordenwisselingen en, uiteindelijk, epische heroïek. Ook dat is impact, deep impact misschien wel: een impact gemaakt door de belofte, of dreiging, van impact.

'Er zijn ongetwijfeld tientallen of honderden definities van impact,' zegt Sadik Harchaoui. Iedereen definieert het op zijn eigen manier, meestal een beetje vaag ook; we dansen eromheen, en toch lijkt iedereen te weten wat ermee wordt bedoeld.

Iedereen wordt blij van 'i mpact'

Misschien is juist die vaagheid ook het grote voordeel. 'Stel,' zegt Harchaoui, 'ik wil als ondernemer iets doen tegen overgewicht bij kinderen. Dan moet ik samenwerken met verzekeraars, overheden en banken. Iedereen heeft andere belangen en iedereen spreekt een andere taal.' Maar 'impact' is een woord dat iedereen kent en waar iedereen blij van wordt. 'Dat is de charme van impact: het verbindt mensen. Je krijgt iedereen sneller op één lijn juist omdat ze er hun eigen interpretatie op nahouden.' De bank verstaat onder impact misschien rendement, de verzekeraar denkt aan kostenverlaging, de overheid aan meer kinderen met een gezond gewicht en de ondernemer aan minder kinderen die gepest worden omdat ze te dik zijn, plus rendement. 'Met 'impact' kan je al die doelen dienen, en dan gaat het proces van samenwerking ineens een stuk sneller.'

Zoals de dreiging van een komeetinslag allerlei sociale en persoonlijke processen in gang zet, zo brengt de belofte van 'impact' partijen bij elkaar die anders niet zo gemakkelijk om de tafel hadden gezeten. De wens is de vader van de gedachte, het woord de oorzaak van de daad: 'impact' wordt zo veel gebruikt dat het amper nog iets betekent, maar juist in die uitholling schuilt zijn kracht.

Meer lezen over sleutelwoorden van deze tijd?

# data[].attributes.attachment_link.title
Het toverwoord van deze tijd is 'impact'. Maar wat betékent het?

# data[].attributes.attachment_link.description
De biggetjes heetten Wim en Max, de koeien Els en Tineke. In 2013 woonden ze gedurende zeven maanden in de een 'levende installatie over het wonder dat voorafgaat aan het voedsel op je bord.'

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
THIS week began with the release of a staggering number. In January, new debt issued in China rose to just over $500 billion, an all-time high. Not all of the "new" debt was actually new; some represented a move out of foreign-currency loans and into local-currency borrowing (in order to reduce foreign-currency risk). But the flow of red ink is not a mirage. China's government opened the credit taps early in 2016 in order to reduce the odds of a sharp economic slowdown. Private borrowing in China has grown rapidly and steadily since 2008, even as nominal output growth has slowed. As of 2014, according to an estimate by the McKinsey Global Institute, total debt in China stood at 282% of GDP. China is rapidly becoming one of the most indebted countries in the world.

So what? There is a cottage industry of analysts out there gaming out the ways in which a crisis of some sort might unfold within China. But with debts of this magnitude accumulating, you don't need to posit a looming crisis to draw some reasonably strong, and reasonably gloomy conclusions about the near-term future of the Chinese economy-and the world as a whole.
Get our daily newsletter
At some point, Chinese corporates will need to deleverage. It is hard to say precisely when or why, but a deleveraging at some point is inevitable. The result of that deleveraging, when it occurs, will be a big drag on demand growth within China. That, in turn, will translate into much slower GDP growth, unless some other source of demand can be found.

China could try to boost demand by encouraging more spending and investment by non-corporates. This probably wouldn't work especially well, if the history of other economies in such circumstances is any guide. Households have also been adding debt at a good clip. To get them to borrow at an even faster pace, especially at a time when (presumably, given the corporate deleveraging) animal spirits are not at their most spirited, the Chinese government would basically have to force new loans down households' throats. Certainly, we could expect China to hit the zero lower bound on interest rates and to begin QE.

Zero rates and QE would place significant downward pressure on the value of the yuan. That's just as well, since another thing history tells us is that demand-deficient, deleveraging economies depreciate their currencies and rely on exernal demand to support growth.

Of course, most countries in the situation we're imagining here aren't already running big trade surpluses. It is possible, given the importance to China of supply-chain trade, that even a big depreciation wouldn't boost demand in the economy very much, since it would make imported components more expensive even as it made exports cheaper. If those arguments are right, they suggest that a Chinese adjustment would require either a really big depreciation, or would be slower and more painful, or a bit of both.

Conventional wisdom has it, however, that China does not want to depreciate the currency. Depreciation might not boost net exports by much, but it would make dollar-denominated loans more expensive (increasing the pressure on some of those deleveraging corporates), it would squeeze Chinese consumers, and it would represent a big loss of face for the government. If China were to resist depreciation, then the demand shortfall would be much larger, and the pain of the deleveraging process would be greater. What's more, if China did not wish to see its reserves vanish with startling speed, its government would need to re-impose stiff capital controls. Even the stiffest of capital controls might prove too leaky to prevent the drip-drip-dripping away of reserves (and eventual pressure to depreciate) unless the Chinese government simultaneously imposed stiffer controls on both trade and investment. Yet that would not be a good thing for the Chinese economy at all. It therefore stands to reason that while the government might resist depreciation of the currency for a while, it will eventually begin to look the least bad of the available options.

There is a third potential source of demand: government borrowing. While the Chinese economy as a whole has lots of debt, the central government's debt load is relatively modest at between 40% and 50% of GDP. It seems a sure thing that in the event of a sudden deleveraging, China's government would have no qualms about assuming troubled debts, taking over wobbly firms, and borrowing for massive public-investment campaigns. It shouldn't have any trouble financing the debt, either by encouraging the patriotic domestic consumption of government bonds or through QE. But how effective would spending be at boosting demand? It's hard to say. If the government were simultaneously resisting depreciation, China's experience might look an awful lot like Japan's, in which big budget deficits were not enough to spark a robust recovery.

Maybe-maybe-the Chinese government could hit the policy sweet spot. Maybe it could, all in one smooth go, depreciate, let deadbeat firms fail, protect the creditors that need to be protected to prevent a panic, maintain the flow of credit to good borrowers, credibly promise to maintain aggregate demand through monetary easing, and support that promise as necessary through aggressive fiscal stimulus. In practice, governments always get some big things wrong before getting things right. And so what we are left with is either a slumping China which exports some of its demand weakness abroad as it depreciates, or a China that resists depreciation and therefore slumps in much more serious fashion, and which ends up exporting demand weakness anyway. A Chinese slump would send a sharp disinflationary impulse across the rest of the world. If the rest of the world is still stuck with low inflation and low interest rates when this occurs, as seems probable, then this impulse will not easily be offset. And this all assumes that China manages to avoid a major banking crisis.

Who knows what might happen next. Perhaps the euro zone would slip back into recession and then break up. Perhaps everyone would simply grit their teeth through another few years of economic difficulty. But the bigger China's debt pile grows, the bigger a Chinese deleveraging episode looms ahead, somewhere in the not-so-distant future.

# data[].attributes.attachment_link.title
Some ways in which the Chinese economy might evolve

# data[].attributes.attachment_link.description
THIS week began with the release of a staggering number. In January, new debt issued in China rose to just over $500 billion, an all-time high. Not all of the "new" debt was actually new; some represented a move out of foreign-currency loans and into local-currency borrowing (in order to reduce foreign-currency risk).

# data[].attributes.attachment_link.title
Condensation on slippery asymmetric bumps

# data[].attributes.attachment_link.description
This paper describes the engineering of surfaces that can grow and transport water droplets against both gravity and a thermal gradient. These surfaces combine three bioinspired structural components the water condensation capabilities of bumps inspired by the Namib desert beetle, capillary-guided directional transport of harvested droplets based on the model of cactus spines, and coupling of the condensation and droplet motion through the introduction of a slippery surface coating inspired by pitcher plants.

# data[].attributes.attachment_link.description
The Biomimicry Global Design Challenge and the Youth Design Challenge are the premiere nature-inspired design competitions globally.

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Paul Ehrlich and others use highly conservative estimates to prove that species are disappearing faster than at any time since the dinosaurs' demise.

Stanford biologist Paul Ehrlich calls for fast action to conserve threatened species, populations and habitat before the window of opportunity closes.

There is no longer any doubt: We are entering a mass extinction that threatens humanity's existence.

That is the bad news at the center of a new study by a group of scientists including Paul Ehrlich, the Bing Professor of Population Studies in biology and a senior fellow at the Stanford Woods Institute for the Environment. Ehrlich and his co-authors call for fast action to conserve threatened species, populations and habitat, but warn that the window of opportunity is rapidly closing.

"[The study] shows without any significant doubt that we are now entering the sixth great mass extinction event," Ehrlich said.

Although most well known for his positions on human population, Ehrlich has done extensive work on extinctions going back to his 1981 book, Extinction: The Causes and Consequences of the Disappearance of Species. He has long tied his work on coevolution, on racial, gender and economic justice, and on nuclear winter with the issue of wildlife populations and species loss.

There is general agreement among scientists that extinction rates have reached levels unparalleled since the dinosaurs died out 66 million years ago. However, some have challenged the theory, believing earlier estimates rested on assumptions that overestimated the crisis.

The new study, published in the journal Science Advances, shows that even with extremely conservative estimates, species are disappearing up to about 100 times faster than the normal rate between mass extinctions, known as the background rate.

"If it is allowed to continue, life would take many millions of years to recover, and our species itself would likely disappear early on," said lead author Gerardo Ceballos of the Universidad Autónoma de México.

Conservative approach

Using fossil records and extinction counts from a range of records, the researchers compared a highly conservative estimate of current extinctions with a background rate estimate twice as high as those widely used in previous analyses. This way, they brought the two estimates - current extinction rate and average background or going-on-all-the-time extinction rate - as close to each other as possible.

Focusing on vertebrates, the group for which the most reliable modern and fossil data exist, the researchers asked whether even the lowest estimates of the difference between background and contemporary extinction rates still justify the conclusion that people are precipitating "a global spasm of biodiversity loss." The answer: a definitive yes.

"We emphasize that our calculations very likely underestimate the severity of the extinction crisis, because our aim was to place a realistic lower bound on humanity's impact on biodiversity," the researchers write.

To history's steady drumbeat, a human population growing in numbers, per capita consumption and economic inequity has altered or destroyed natural habitats. The long list of impacts includes:

Land clearing for farming, logging and settlement

Introduction of invasive species

Carbon emissions that drive climate change and ocean acidification

Toxins that alter and poison ecosystems

Now, the specter of extinction hangs over about 41 percent of all amphibian species and 26 percent of all mammals, according to the International Union for Conservation of Nature, which maintains an authoritative list of threatened and extinct species.

"There are examples of species all over the world that are essentially the walking dead," Ehrlich said.

As species disappear, so do crucial ecosystem services such as honeybees' crop pollination and wetlands' water purification. At the current rate of species loss, people will lose many biodiversity benefits within three generations, the study's authors write. "We are sawing off the limb that we are sitting on," Ehrlich said.

Hope for the future

Despite the gloomy outlook, there is a meaningful way forward, according to Ehrlich and his colleagues. "Avoiding a true sixth mass extinction will require rapid, greatly intensified efforts to conserve already threatened species, and to alleviate pressures on their populations - notably habitat loss, over-exploitation for economic gain and climate change," the study's authors write.

In the meantime, the researchers hope their work will inform conservation efforts, the maintenance of ecosystem services and public policy.
Co-authors on the paper include Anthony D. Barnosky of the University of California at Berkeley, Andrés García of Universidad Autónoma de México, Robert M. Pringle of Princeton University and Todd M. Palmer of the University of Florida.
Media Contact

Paul Ehrlich, Biology: (650) 723-3171, pre@stanford.edu

Rob Jordan, Stanford Woods Institute for the Environment: (650) 721-1881, rjordan@stanford.edu

# data[].attributes.attachment_link.title
Stanford researcher declares that the sixth mass extinction is here

# data[].attributes.attachment_link.description
Paul Ehrlich and others use highly conservative estimates to prove that species are disappearing faster than at any time since the dinosaurs' demise. Stanford biologist Paul Ehrlich calls for fast action to conserve threatened species, populations and habitat before the window of opportunity closes.

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Verontrustend, zo kun je de conclusies van een onderzoek van Stanford University dat eind begin deze week verscheen wel noemen.

"Als dit zo doorgaat, zal het leven op aarde er miljoenen jaren over doen om zich van deze klap te herstellen. En waarschijnlijk zal de mens dan zelf ook vrij snel van het toneel verdwijnen", zegt onderzoeker Gerardo Ceballos in The Guardian.

De vorige uitstervingsgolf, nummer vijf, betekende einde oefening voor circa 95 procent van het leven op onze planeet - inclusief de dinosaurussen.

Een internationaal team van wetenschappers berekende aan de hand van het fossielenbestand het natuurlijke uitstervingstempo van diersoorten in de afgelopen millennia.

Ze vergeleken dit met de uitstervingscijfers sinds de industriële revolutie, toen de mens grootschalige invloed begon uit te oefenen op de natuurlijke omgeving.

Conclusie: dankzij die invloed stierven gewervelde diersoorten in de twintigste eeuw 114 keer sneller uit dan daarvoor.

Volgens een schatting in het onderzoek verdwenen in de twintigste eeuw 477 zoogdieren, amfibieën, vissen en vogels voorgoed van het toneel. Het is echter lastig vast te stellen hoeveel soorten daadwerkelijk zijn uitgestorven.

Dit komt onder andere doordat pas in de laatste decennia nauwkeurig wordt bijgehouden welke dieren verdwijnen, en zelfs dan kan niet altijd worden uitgesloten dat nog ergens exemplaren van een nagenoeg verdwenen diersoort te vinden zijn. Van 198 soorten is het zeker dat ze zijn uitgestorven.
'Niet wereldschokkend'
Hoewel hij zich kan vinden in de methode die de onderzoekers hebben gebruik, vindt professor Christiaan Both van de Rijksuniversiteit Groningen de conclusies niet wereldschokkend.

"Ze hebben een hele nette manier gevonden om het normale uitstervingstempo te vergelijken met het huidige tempo, maar eigenlijk bevestigt dit vooral wat we al heel lang weten: soorten sterven uit wanneer we als mensen de wereld veranderen."

Buiten kijf staat dat het toegenomen uitstervingstempo van de gewervelde diersoorten zorgwekkend is, maar het is niet duidelijk welke directe gevolgen dat heeft voor de mens.

Ook paleontoloog Lars van den Hoek Ostende van Naturalis in Leiden relativeert de alarmerende uitspraken uit het Amerikaanse onderzoek. "Op het moment dat de gorilla verdwijnt, wat ik natuurlijk heel erg zou vinden, blijft het oerwoud wel gewoon bestaan."
Ecologische diensten
Het klinkt hard, maar over het algemeen heeft de mens meer aan ongewervelde diersoorten. Wormen houden immers onze landbouwgrond vruchtbaar, bijen bestuiven onze gewassen en water wordt gefilterd door moerasplanten. Als die zogenoemde ecologische diensten in gevaar komen, heeft de mensheid wel een probleem.

Het is dus de vraag of gewervelden kunnen worden beschouwd als 'gidsorganismen' voor het voorspellen van ontwikkelingen bij de 'dienstverleners'.

"Ik vind dat de vertaalslag die in het onderzoek wordt gemaakt is gebaseerd op een zwak argument", zegt professor Matty Berg van de Vrije Universiteit in Amsterdam. "Dat neemt niet weg dat ze hebben vastgesteld dat de gewervelden vrij snel uitsterven, sneller dan we zouden willen."

"Ik denk dat de auteurs van dit onderzoek op zich een punt hebben, maar ze zetten het wel heel dik aan", vervolgt Berg.

Hij vindt dat de conclusies van het onderzoek worden afgezwakt doordat alleen gewervelde diersoorten zijn onderzocht. Deze soorten vormen een heel klein deel van de totale biodiversiteit "van wereldwijd hooguit 1 procent", terwijl ecologische diensten dus vooral worden verleend door ongewervelden.
Appels met peren
Het is een beetje een kwestie van appels met peren vergelijken, vindt ook paleontoloog Van den Hoek Ostende. "Het is riskant om huidige ontwikkelingen naast het fossielenbestand te leggen, want je vergelijkt dan een periode van miljoenen jaren met een van grofweg een eeuw."

In dat al fragmentarische bestand zijn ongewervelde soorten sterk ondervertegenwoordigd. "Neem bijvoorbeeld vlinders: van zo'n teer beestje blijft niets over."

Op zijn beurt vindt Christiaan Both het geen probleem dat de onderzoekers een verband leggen tussen gewervelde en ongewervelde soorten.

"Ongewervelde soorten zijn door het gebrek aan fossielen inderdaad moeilijk te schatten, maar we hebben al vaker gezien dat de gewervelden als eerste uitsterven. Zij zijn vaak groter van formaat en hebben dus ook een groter leefgebied nodig. Dat maakt ze gevoeliger voor de invloed van de mens."
Biodiversiteit in Nederland
De algemene biodiversiteit in ons eigen land is in de twintigste eeuw wel flink teruggelopen, van 40 procent in 1900 tot 15 procent in 2000. Door natuurontwikkeling is die afname sindsdien wel afgeremd.

De vraag blijft wel of de teruggang in de afgelopen eeuw kan worden bestempeld als het begin van de zesde uitstervingsgolf. En voor het voorbestaan van de mensheid is het natuurlijk vooral relevant hoe het gaat met de ecologische dienstverleners, de ongewervelden.

Volgens Menno Reemer van het EIS Kenniscentrum Insecten en andere ongewervelden zijn hier nog geen signalen van een uitstervingsgolf te zien.

Met een aantal soorten, zoals hommels, gaat het slecht, maar dat is te verklaren door ons klimaat. Veel insectensoorten in Nederland zitten aan hun noordelijke verspreidingsgrens. Kleine klimaatveranderingen hebben voor die populaties al snel relatief grote gevolgen, maar dat wil niet meteen zeggen dat de hele soort uitsterft.
Bevolkingsgroei
Hoewel geleerden het dus over het directe gevaar voor de mensheid oneens zijn, zijn de mondiale vooruitzichten niet rooskleurig. De mens heeft ontegenzeggelijk een enorme, vaak negatieve invloed op ecosystemen.

Volgens de huidige voorspellingen zal de wereldbevolking van zeven miljard mensen aan het einde van deze eeuw zijn gegroeid tot elf miljard. Vooral in Azië en Afrika wordt een explosieve groei verwacht: de bevolking van Afrika zal verdrievoudigen.

Christiaan Both: "Dat zal een enorme druk leggen op bijvoorbeeld de natuurreservaten. Als we willen voorkomen dat nog meer soorten uitsterven, moet er heel veel gebeuren."

# data[].attributes.attachment_link.title
Bedreigt 'zesde uitstervingsgolf' de mensheid? - Research database - University of Groningen

# data[].attributes.attachment_link.description
Verontrustend, zo kun je de conclusies van een onderzoek van Stanford University dat eind begin deze week verscheen wel noemen. "Als dit zo doorgaat, zal het leven op aarde er miljoenen jaren over doen om zich van deze klap te herstellen.

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Many of us are troubled by stories of how the biodiversity crisis is changing the planet, but what about the biodiversity crisis raging on inside our guts? As habitat loss, pollution, and global warming drive the disappearance of species and in the worst cases, the collapse of entire ecosystems, on an infinitesimally smaller scale, a similar phenomenon is unfolding in our bodies or more technically, our microbiome - that is, the trillions of microbes living in and on each and every one of us. And the costs of losing this microbial diversity? Perhaps equally ruinous to our health.

"Global warming is what human activity is doing inadvertently to the macro-environment. Our missing microbes and loss of diversity are based on what we are doing inadvertently to our micro-environment," explains the director of the Human Microbiome Program at NYU, Dr. Martin Blaser, who sees a close relationship between the state of the human microbiome and the marked increase in diseases like asthma, food allergies, diabetes, obesity, and even autism.

The climb in these wide-ranging and often debilitating diseases certainly accounts for growing public interest, as well as a burgeoning probiotic industry that may be said to be literally feeding off of the former.

But what explains these apparently devastating changes to our microbiome? A number of scientists, including Blaser, point to poorer diets, cleaner living conditions, and the overuse of antibiotics in the Western world.

When speaking with NPR's Terry Gross, Blaser noted that farm animals have been given antibiotics for roughly 70 years, and perhaps equally troubling, here in the U.S. most children have ingested on average a startling four courses of antibiotics by their third birthday. As broad spectrum drugs, these antibiotics are indiscriminately killing off bacteria - both good and bad - at what Blaser considers a critical stage in the development of a child's microbiome.

While scientists agree that maintaining bacterial diversity is important, they are only beginning to understand the complexity of our microbial makeup. So, not unlike WoRMS, an initiative seeking to document the biodiversity of our oceans before certain species disappear, research programs are well underway to study the diversity of the human microbiome. Peoples living in remote parts of southern Africa and South America are of particular interest, as their microbiome offers a glimpse into how our own may have once looked prior to changes in diet and the introduction of modern medicine.

It would stand to reason that identifying which microbes are missing may be the secret to improving our health, and Dr. Blaser agrees. Blaser said on NPR, "I think that's going to be part of the future of medicine, that we're going to understand the science of the microbiome well enough so that we can look at a sample from a child and say this child is lacking such-and-such an organism..."

But until then, what can we do? When I suggest store-bought probiotics as a possible remedy, Dr. Blaser advises caution, explaining that "studies show that if you take a 'probiotic' today, by , it no longer can be found in the body." He has described the business of probiotics, a largely unregulated industry, as the Wild West. And when we spoke, he clarified that "[n]early all the products are untested for their efficacy in controlled trials."

So, if store-bought probiotics aren't the answer, how can we restore the health of our microbiome? Well, so far the most effective proven alternative to health shop options likewise consists of probiotics, but its source may be far too off-putting even for the most desperate treatment seeker - its source being human excrement.

At this point, I imagine I've lost roughly half of our readership, but for those who can stomach it (pun intended), read on, as fecal microbiota transplantation - or FMT for short - is indeed being hailed as one of the latest and greatest medical innovations by the Cleveland Clinic. And for good reason. FMT has proven to be incredibly effective in combating C. diff, a dangerous infection which is often resistant to antibiotics. Quite remarkably, patients suffering from the infection may recover within a day of receiving treatment. In a controlled trial conducted at the Academic Medical Center in Amsterdam, 13 of 16 patients felt better after a single fecal transplant. As they say, the proof is in the pudding - the last of my puns, I promise.

FMT is a fairly simple procedure, which involves taking a stool sample from a healthy individual and transplanting it into the colon of an afflicted one. In addition to treating C. diff, fecal transplants are being employed under clinical trials for irritable bowel syndrome, ulcerative colitis, Crohn's, and HIV. What makes FMT so effective, particularly in the case of C. diff, is that the new healthier bacteria "have little effective competition" and more easily take root, explains Dr. Blaser.

It is these seemingly miraculous recoveries, combined with relatively limited access to FMT, fueling a dangerous DIY movement in which sufferers are performing their own fecal transplants. And some are even taking instruction from popular how-to videos on YouTube. "[T]he procedure itself is simple enough to do yourself at home," explains Carolyn Edelstein, Director of Global Partnerships at OpenBiome, a nonprofit that supplies stool to hospitals, where FMT's are performed. But the process of finding a suitable donor is as tricky as the procedure is easy. "Only 4% of people pass our full clinical assessment," adds Edelstein.

"FMT is the transfer of biological materials - it is no safer than a blood transfusion, and probably less; this needs to be carefully controlled so serious mishaps do not occur," explains Dr. Blaser, echoing Edelstein's concern.

To address issues of safety and perhaps no less important, the stigma of employing human excrement for treatment, the Massachusetts General Hospital in Boston has developed a pill that could eventually replace the need for transplants. And at OpenBiome, Edelstein says a synthetic bacteria could substitute stool altogether in the next few years. As for Blaser, he sees promise in both Western medicine and what modernity hasn't yet altered.

At the end of the day, a fisherman in the wilds of Borneo could hold the key to salvation for an IBS sufferer in Queens. As Blaser points out, it will be the peoples relatively untouched by this human biodiversity crisis who "may ultimately be the source of restoration for us."

# data[].attributes.attachment_link.title
The Biodiversity Crisis Happening Inside of You | SciTech Now

# data[].attributes.attachment_link.description
Many of us are troubled by stories of how the biodiversity crisis is changing the planet, but what about the biodiversity crisis raging on inside our guts? As habitat loss, pollution, and global warming drive the disappearance of species and in the worst cases, the collapse of entire ecosystems, on an infinitesimally smaller scale, a ...

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Why is academic innovation needed? And what is required to mobilise and support academic innovators? The following article makes a statement for better visibility, a stronger network and useful support for academic innovators who work (or want to work) collaboratively on societal challenges.
Academic systems in motion

The Dutch academic system shows signs of stress. While the Netherlands belongs to the has been both praised and criticised in the media, while the worried science collective + Science in Transition is organising a third conference on 15 March 2016, 'Towards New Ideas for Universities'. Register international scientific top + According to the annual ranking of universities by Times Higher Education magazine Netherlands was in fourth place last year. , the Dutch newspapers headline: " Government tackles PhD factories ", " Citizens assist in deciding about universities' research " and " Impact factors no longer leading " (all articles Dutch only). We also see many new initiatives sprout: students and teachers occupied the University of Amsterdam and introduced the New University Movement while academics Radder and Hoffman wrote " The Academic Manifesto: From an Occupied to a Public University ". The initiative for a crowdsourced Dutch National Research Agenda Science in Transition " simultaneously raised ruckus in the administrative circles with their alarming report about universities' " State of Affairs ". The collective, which exists of renowned scientists, wroteThe Dutch academic system shows signs of stress.: here. "

" With the recognition that there are flaws in the system comes a call for changes to the system. International developments indicate that not only is this the right time for change but, moreover, that change is inevitable. The current system of science is in a state of flux, the requirements imposed on it are changing and the Netherlands cannot afford to lag behind." (..) "Science must not remain an inward-looking system and societal stakeholders should be given a greater role in analysing science and helping to set the research agenda. A system change of this nature requires time and dedication of everyone involved. " (..) " However, a great many researchers also say that they are incapable of change, even though they would very much like to. For an individual researcher or even an individual university it is, essentially, impossible to withdraw from the system. This means that the system as a whole has to change and that requires a political stimulus."

Across The current system of science is in a state of flux. the border in Belgium the personal experience of academic, author and popular speaker David van Reybrouck (44) gives the challenges of academic systems a public face. He writes about why he left his university to devote himself entirely to public speaking and writing:

"It's not just because many of those academic articles are hardly read, even by my peers; it was especially since the publication pressure seemed to want to pick me away from the public debate that I found so relevant. I wrote essays for De Morgen [Belgian newspaper] and worked as an editor for an international journal: neither counted. I had to produce articles, like a termite queen produces eggs. As a young researcher, I was encouraged to look up, and measure myself with my international counterparts." (...) "The danger of it all was that the international scientific community became some kind of UFO, an independent universe with its own rules, agreements and language, a universe that takes place over the heads of ordinary mortals and is increasingly sung loose from the society which you come from as a young researcher. Because I did not want to languish in a corner of that ethereal UFO, I left university [in 2005] and began my life as a doctor emeritus. "(..) Reybrouck concludes : "Could it be that in a legitimate curb of excesses, we have passed into a system which today grinds the good pieces as well and even generates new excesses?" (In: 10 December 2014, De Correspondent - Dutch only)

Opportunities for academic innovation

Theacademic + Geoff Mulgan (Nesta) wrote a I had to produce articles, like a termite queen produces eggs. Dutch academic upheaval is not a standalone. Worldwide we see momentum to rethink the way we acquire, produce, and utilise piece on "Why universities don't just need more innovation - but also more of a system for making the most of the best ideas". Academic Stefan Collini (University of Cambridge) wrote a critique on the plans for a Teacher Excellence Framework, while Dr. Jack Stilgoe wrote about the problem with scientific excellence. knowledge. There are initiatives from both inside and outside academia that discuss the future fitness of academic systems, i.e. about open access of (publicly funded) knowledge , student roles in higher education and the societal role of universities . Although the debate is scattered and often dominated by talks the academic system the academic system about internal politics and stringent public budgets for scientific research and education, the discussion about academic innovation also finds traction in the enormous complexity of current social and economic challenges like migration flows, climate change and financial systems. These challenges demand collaboration around creating and sharing knowledge mere academic systems: making excellent and useful knowledge should not be just a practice reserved for scientific experts. And it isn't! More and more citizens are highly qualified and therefore demand better accessibility and more openness and participation in the process of making of scientific knowledge. Furthermore there is a growing public interest in the outcomes of scientific research. This is expressed in different ways: from interest in popular science books and television programs, to debates on online platforms and participation in open citizen science projects.

We think that these developments towards more open, democratic and diverse academic engagement can create windows of opportunities for academic innovation, collaboration and connection. But how to support these windows? In its effort towards creating the 'Dutch Science Agenda 2025', the Dutch government had indicated to put resources towards its core policy choices, which values scientific strengths, social issues and economic opportunities:

"The idea that knowledge dissemination and valorisation would only be addressed when scientific knowledge is fully developed, is outdated. We believe that it is precisely in the beginning of the [knowledge production] chain an awareness is required of the need for knowledge and the potential knowledge users. According to the principles of co-creation of knowledge scientists develop together with social partners new knowledge that meets their practical needs. In addition, the scientists make use of the unique knowledge and skills of the end users (p.39). "From: " Science Vision 2025: choices for the future. " (Dutch only)

In realising this effort the government acknowledged that by only inviting existing parties to design new work processes the academic system could risk reinventing the system with its own incentives and same pitfalls.The academic system could risk reinventing the system with its own incentives and same pitfalls. Therefore, it had explicitly asked the Dutch Knowledge Coalition + The Dutch Knowledge Coalition exists of the Universities (VSNU), higher education colleges (VH), Academic Medical Centres (NFU), KNAW, NWO, VNO-NCW, MKB-Netherlands and the institutes for applied sciences (TNO/TO2). You can read the letter of the Government to the Coalition here. who was in charge of creating the agenda to organise independent, creative think and do power from the Knowledge Coalition because this could help academia to go beyond its own existing institutional frameworks. Precisely this kind of mobilisation never came about and is up to today little or hardly visible in the Netherlands. Yet, we believe that (both in mindsets and financial) support for academic innovators from university managers, politicians and governments is so vital for academic movement and innovation at large.

Connect academic innovations

This is why we think that it is time to better support academic innovators who already have (or aspire to have) innovative and open academic work practices and who work passionately to introduce their knowledge innovations in both in- and outside academic systems. We find that these kind of innovators are still largely invisible and, more importantly, contributes + Sadly this question is rarely asked on conferences that deal with social innovation, see for an example unconnected . Who are they and how do they learn from one another? How do they innovate knowledge production chains of (free and applied) science towards more openness, inclusiveness, democracy and collaboration so that science better this upcoming conference. Social innovation conferences often sport a list of relevant social issues, but rarely question their own knowledge making practices, and whether they are useful to society. Why not innovate the ways we make knowledge? Marlieke wrote a piece on this topic before. to human well-being and socio-economic progress at large? How do they keep a balance between pressing social issues, academic innovation and academic freedom? How are they supported or hampered by academic institutes, policies, funding models and government policies? These questions are still largely unanswered and need a more structural and international approach.

When thinking of academic innovation we explicitly don't think of promoting better or more academic content. Instead, we mean contextual (systemic) innovation, the renewal of processes that create knowledge and make knowledge accessible. It is that kind of renewal that makes academic content as valuable as possible for end users, but also enables academics to make scientific knowledge in the best possible ways. We can think of these thematic streams:

Administrative / policy innovation (think: innovative policymakers with initiatives for democratisation, open workplaces, better career paths, gender equality and diversity in universities)

Innovative organisation or governance models (think: MIT's example of a radical new university )

Innovative think collectives (think: Science in Transition , University of Amsterdam)

Innovative ways of evaluating scientific value (think: Altmetrics , The Evaluation Society )

Innovative funding models - institutes (think: a new ways of grant distributions)

Innovative research methods and tools that involve citizens in making science (think: CrowdFindings , citizen universities )

Workplace and career path innovation (think: new forms of doing a PhD or post-doc, like Public Scholars initiative at UBC in Canada)

Innovative knowledge mobilisation that encourage use of scientific knowledge (think: platforms such as Research Impact , , De Correspondent , or a podcast serie s)

Innovative local/regional learning networks (think Latin American Social Innovation Network )

.... Your idea for ​​academic innovation!

Watch the documentary 'Collaboration: on the edge of a new paradigm' by PhD-researcher and Danish philosopher Alfred Birkegaard to get inspired and find out why we need new ways to produce knowledge.

Collaboration - A documentary from Open Media Lab on Vimeo.

Wanted: academic innovators!

A networked learning space for academic innovation that connects all these themes on a systemic and international level does not yet exist while the (knowledge production) problems universities, academics and social innovators face systemic and international. Together with society, universities, scholars and governments, Kennisland would like to find answers to key questions about the innovative power of science with academic innovators. We want to connect them at an international level and create learning spaces through which they can gain more public visibility, start a new debate, initiate knowledge sharing and networking and find support for experiments and prototyping. In this way the innovators get to know and understand each other's practices and they may push forward the necessary changes together.

Are you a practicing researcher-academic or a researching-academic practitioner with a front running practice that is improving the way we find, use, produce or share knowledge, and you want to get involved? Get in touch with us as we would like to write up your personal story for an upcoming piece!
An earlier version of this article was used as a discussion starter in a round table organised by Kennisland with Dutch government officials, policymakers, teachers, students, researchers and science journalists with a practice in academic innovation. This conversation took place in the context of a series of talks organised by the Dutch Ministry of Education, Culture and Science (OCW) about challenges of tomorrow.

# data[].attributes.attachment_link.title
Why society needs innovators in academic systems | Kennisland

# data[].attributes.attachment_link.description
Why is academic innovation needed? And what is required to mobilise and support academic innovators? The following article makes a statement for better visibility, a stronger network and useful support for academic innovators who work (or want to work) collaboratively on societal challenges. The Dutch academic system shows signs of stress.

# data[].attributes.attachment_link.title
Marlieke Kieboom - CONNECTING RESEARCH, POLICY AND PRACTICE

# data[].attributes.attachment_link.description
Marlieke Kieboom - Research Advisor Social Innovation, Kennisland, NL Marlieke is a field worker, researcher and concept designer in the field of education and governance. Her encompassing question is: how can knowledge and research better support innovative practices? She believes there's a better match to be made between day to day social innovation practices, policy making and academia.

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Deze maand verschijnt van onze redacteur Casper Thomas het boek 'Competente rebellen ', over de grootste universiteitsrevolte in de Nederlandse geschiedenis. Ter gelegenheid hiervan presenteert De Groene Amsterdammer een bundeling van de beste stukken over de universiteit die de afgelopen jaren ons blad verschenen. Hoe ziet de universiteit van de toekomst eruit?

'Vertrouw niet op de woorden van een autoriteit, maar ga af op je eigen oordeel', hield de rector van de Universiteit van Amsterdam studenten in 2013 nog voor in haar jaarrede. Deze studenten moesten volgens haar uitgroeien tot 'competente rebellen' met een onafhankelijke en kritische geest. Begin 2015 voegde een groep competente rebellen de daad bij het woord en bezette het Maagdenhuis, het bestuurlijke centrum van de Universiteit van Amsterdam. Ze hadden genoeg van het 'rendementsdenken' dat in hun ogen de universiteiten beheerst.

De Maagdenhuisbezetting groeide uit tot het grootste studentenprotest in de geschiedenis van Nederland en werd gesteund door talloze docenten, onderzoekers en hoogleraren. Ook zij uitten hun zorg over de vermarkting van academia: de universiteit zou een diploma- en publicatiefabriek geworden zijn, die kwantiteit boven kwaliteit stelt. En de bijval kwam niet alleen uit eigen land. Tijdens de zes weken durende bezetting werd het Maagdenhuis druk bezocht door buitenlandse onderzoekers, schrijvers en professoren die hun steun kwamen betuigen en gratis gastcolleges verzorgden. En protesterende studenten in buitenlandse steden, van Londen tot Vancouver, wezen naar Amsterdam als directe inspiratiebron. Het Maagdenhuis werd symbool van de roep om een nieuwe universiteit: de universiteit van de toekomst.

Het broeit al langer in academia en de afgelopen jaren volgde De Groene Amsterdammer het publieke debat over de universiteiten nauwgezet. Zo publiceerden we een groot verhaal van De Onderzoeksredactie over de nevenfuncties van hoogleraren, een onderzoek naar de vastgoedspeculaties van de Universiteit van Amsterdam en kritische artikelen over het nieuwe leenstelsel voor studenten. Tijdens de Maagdenhuisbezetting spraken we met universiteitsmedewerkers over hervormingen in het onderwijs en met protesterende studenten wereldwijd. Ook hield redacteur Casper Thomas een tweewekelijkse blog bij, waarin hij de protesten duidde.

In deze bundel verzamelen we de beste verhalen over de universiteit die de afgelopen jaren in De Groene Amsterdammer verschenen. Als terugblik op een roerige periode, maar ook als leidraad voor het denken over de universiteit van de toekomst. Hoe moet deze eruitzien? En welke aanknopingspunten zijn er voor het formuleren van een nieuwe visie? Daarover gaat het vooral in deze bundel. Zo stelt filosoof en socioloog Willem Schinkel dat we moeten beginnen bij een grondige analyse van ons wetenschapssysteem, en pleit Martha Nussbaum voor een herwaardering van de geesteswetenschappen als basis voor democratie. Want, zoals Casper Thomas verderop in deze bundel stelt: we moeten een nieuw antwoord formuleren op de vraag: 'Waartoe is de universiteit op aarde?'
Deze bundel kunt u gratis downloaden.

# data[].attributes.attachment_link.description
Deze maand verschijnt van onze redacteur Casper Thomas het boek 'Competente rebellen', over de grootste universiteitsrevolte in de Nederlandse geschiedenis. Ter gelegenheid hiervan presenteert De Groene Amsterdammer een bundeling van de beste stukken over de universiteit die de afgelopen jaren ons blad verschenen. Hoe ziet de universiteit van de toekomst eruit?

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Onderzoekers van het Rathenau Instituut hebben de strategische keuzes, kansen en bedreigingen voor het Nederlandse wetenschapsbestel in kaart gebracht. Uitgangspunt daarbij waren de doelen in de Wetenschapsvisie 2025 van het kabinet en de vier toekomstscenario's van het Rathenau Instituut en universiteitenvereniging VSNU. Het onderzoek vond plaats op verzoek van de Tweede Kamercommissie voor Onderwijs, Cultuur en Wetenschap. Met de nieuwe publicatie Keuzes voor de toekomst van de Nederlandse wetenschap kunnen Kamerleden en beleidsmakers in een oogopslag zien welke beleidsopties er zijn en hoe die doorwerken in verschillende toekomstscenario's.

De onderzoekers van het Rathenau Instituut analyseerden 63 opties voor het Nederlandse wetenschapsbeleid die in de afgelopen jaren zijn geopperd door onderzoekers, ambtenaren, Kamerleden en andere betrokkenen dichter of verder van de wetenschap. Voorbeelden van zulke opties zijn 'verdeel meer geld via de eerste geldstroom' en 'geef toegepaste onderzoeksinstituten een sleutelrol in het creëren van publiek-private samenwerking'.

Bij elke beleidsoptie keek het Rathenau Instituut hoe de optie bijdraagt aan het realiseren van de doelen van de Wetenschapsvisie 2025 van het kabinet. Een voorbeeld van zo'n doel is 'Nederland heeft een aantrekkelijk onderzoeksysteem voor toptalent.' Uit de analyse van het Rathenau Instituut blijkt onder andere dat er in de Wetenschapsvisie geen beleidsoptie is genoemd om het doel 'vergroot de maatschappelijke impact van onderzoek' te verwezenlijken.

Verder analyseerden de onderzoekers welke keuzes er in de Wetenschapsvisie (nog) niet zijn gemaakt. Zo is goed te zien dat de Wetenschapsvisie zich vooral concentreert op het wetenschappelijk onderzoek aan de universiteiten en de instituten voor fundamenteel onderzoek en dat er relatief weinig aandacht is voor de positie van de toegepaste onderzoeksinstituten en het onderzoek aan de hogescholen.

Daarnaast hebben de onderzoekers negen strategische vragen gedestilleerd die de kansen en bedreigingen voor het Nederlandse wetenschapssysteem samenvatten. Voorbeelden zijn 'Moeten we vasthouden aan het onderscheid tussen hogescholen, universiteiten en instituten?' en 'Welke rol moet NWO spelen in het wetenschapssysteem?'. In het rapport geven de onderzoekers van elk van deze kwesties aan welke beleidsopties daarmee samenhangen. De focus ligt daarbij op de zogeheten 'robuuste' beleidsopties. Dat zijn opties die voordeel opleveren in (bijna) alle toekomstscenario's van het rapport Vizier Vooruit van het Rathenau Instituut en universiteitenvereniging VSNU.

Melanie Peters, directeur van het Rathenau Instituut: 'Door de beleidsopties in het licht van de scenario's te analyseren, hopen we dat de discussie over wetenschap en de manier waarop die georganiseerd is, gericht blijft op de toekomst en op de samenleving.'

# data[].attributes.attachment_link.title
Keuzes voor de toekomst van de Nederlandse wetenschap

# data[].attributes.attachment_link.description
Het Rathenau Instituut legt 63 opties voor het wetenschapsbeleid langs Wetenschapsvisie en toekomstscenario's. Onderzoekers van het Rathenau Instituut hebben de strategische keuzes, kansen en bedreigingen voor het Nederlandse wetenschapsbestel in kaart gebracht. Uitgangspunt daarbij waren de doelen in de Wetenschapsvisie 2025 van het kabinet en de vier toekomstscenario's van het Rathenau Instituut en universiteitenvereniging VSNU.

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Early in 2015, a group calling itself the Nappy Science Gang hit the parenting scene in the U.K. It was made up of moms and dads who used cloth nappies - or diapers - with their kids, and wanted to know the best ways to keep them clean and safe.

The Nappy Science Gang is part of a growing global movement toward citizens getting involved in science. Over the past few years, there's been an explosion of opportunities for ordinary people to collect data for researchers, and sometimes help analyze it. Platforms such as Zooniverse, Scientific American and SciStarter are all helping citizens (anyone who's part of a community, in this context) connect with scientists and get involved with the process of scientific discovery.

Without doubt, the movement is enabling more people than ever before to become engaged in science and to contribute toward scientific progress. Yet in many of these citizen science projects, researchers remain firmly in the driver's seat - asking the questions, setting the agenda and making sense of the data. They're big on engagement, maybe not so much on empowerment - especially when it comes to issues that directly affect participants' lives.

Citizens setting the science agenda

This is where the Nappy Science Gang is different. It represents an emerging trend where citizens partner with experts to do the science that's useful to them and their community, not just someone else.

Partnerships like this can have wide-reaching consequences. One question asked by the Nappy Science Gang, for instance, was: why are biological detergents not advisable for washing cloth diapers?

Despite this being the advice given by organizations like the U.K. National Health Service, the group's research findings didn't seem to support it. So they asked one of their expert advisers for help.

Unable to explain things, the expert in turn approached the NHS - which also failed to find the scientific basis for their original recommendation.

And as a result, the agency changed its position on the use of biological detergents.

The Nappy Science Gang is a good example of how citizen-led science can empower individuals and communities to make informed decisions and influence policy decisions.

Another example is currently playing out in North America. But in this case, the stakes - and the consequences - are far, far higher.

Grave scientific questions in Flint

In April 2014, the city of Flint, Michigan switched its water supply to the Flint River in an effort to save money. But from the get-go, it was clear that there was something wrong.

Residents rapidly started raising concerns over the smell, taste and appearance of the water. Yet despite their worries, they were repeatedly told by experts and city and state officials that the water was safe.

Tragically, toward the latter part of 2015, it became clear that the switch to what turned out to be a more corrosive water supply had led to high levels of lead leaching into the water. Flint's children were being poisoned by the very water parents had been repeatedly assured was safe to drink.

From the beginning of this public health crisis, Flint residents were ignored and marginalized by experts and civic leaders. At the time of the water switch, I was working at the University of Michigan in Ann Arbor, and clearly remember the near-daily news coverage of residents' concerns and their dismissal by officials.

Motivated by the stories coming out of Flint, a group of students and researchers at Virginia Tech (VT) - some 500 miles away from Flint - decided to take action. They reached out to residents and developed a partnership that would help those affected by the growing crisis find out for themselves what was in their water.

The result was the Flint Water Study - a citizen science project that empowered residents in the city to analyze and make sense of their water quality.

The VT team provided residents with water test kits and worked with them on collecting, analyzing and using the results. The results were shocking.

The top 10 percent of measured lead levels were 10 times higher than those in neighboring Detroit, and nearly twice as high as the U.S. Environmental Protection Agency's (EPA) action level - the highest measured value was over 10 times the level at which the EPA recommends taking action.

The National Guard, CC BY

Because of these findings and direct evidence of high blood levels in children - and despite repeated official claims that there wasn't a problem - the state and the federal government are finally taking action to address the situation. And on January 16, 2016 - 18 months after citizen concerns were first raised - President Obama signed an emergency declaration and orders for federal aid for Flint.

The Flint water crisis is a story of both disenfranchisement and the ability of citizen-led science to empower communities. It's a stark testament to how ordinary people can use science to find a voice, and to impact decisions that directly affect them.

'Extreme citizen science' in action

Both the Flint Water Study and the Nappy Science Gang are examples of what researchers at the University College London (UCL) Extreme Citizen Science (ExCiteS) program are calling Extreme Citizen Science.

This "extreme" citizen science, according to ExCiteS, is science that empowers citizens to deal with issues that directly concern them. It's an approach that enables communities - regardless of their location, background, culture or literacy levels - to take the lead in research that's directly relevant to them.

At its core, this form of citizen-led science recognizes and validates the ability of citizens to "own" the scientific method - to formulate questions and do research that directly benefits them and their communities. And it underlines how science can empower the disempowered and disenfranchised.

But only if the necessary resources and support are available.

First and foremost, this means access to experts who are willing to serve the needs of citizens - and not just co-opt them for their own ends.

It also needs material resources - access to instruments, journal articles, and web-based tools.

Although the cost of doing science outside of established institutions is falling, it's still expensive - prohibitively so, for many people. If citizen science is to empower the disempowered, not just the well-off, innovative ways of achieving this are needed. For instance, instrument loan/sharing programs could help get them into the hands of poor communities. More widespread open access publishing would enable citizens to read about and make use of current research, instead of it remaining in the realm of the privileged. And increased public and private funding for citizen-led research would help build powerful partnerships between communities and experts.

Wisconsin Department of Natural Resources, CC BY-ND

Perhaps the greatest barrier to citizen-led and citizen-relevant science, though, is intransigent institutionalized attitudes.

I was once at a meeting of senior science advisers where I suggested scientists might benefit from listening to ordinary people. I was told in no uncertain terms that this would be "a really bad idea."

There's an attitude that still lingers within the global science community that holds that "nonscientists" should revere, but not interfere with, science.

It's great - so the belief goes - for citizens to get excited about science, to respect it and to perhaps occasionally help in collecting data as part of it. But to "do" their own science, with experts as their assistants? No.

To be fair, there are many scientists who embrace the idea of citizen-led science. Yet traces of this elitist attitude continue to make it hard for marginalized communities with problems and no answers to find a science-enabled voice.

Both the diaper study and the Flint Water Study demonstrate what can be done when citizens are empowered to be leaders and partners in science. And they are just two of many examples. They demonstrate the potential for citizen science - or more accurately, citizen-led science - to empower the disempowered and disenfranchised.

Yet for citizen science to be truly empowering in today's world, we still have a long way to go.
This article was cross-published with Brink.
Andrew Maynard, Director, Risk Innovation Lab, Arizona State University

This article was originally published on The Conversation. Read the original article.

# data[].attributes.attachment_link.title
Efforts of 'citizen scientists' to expose Flint water crisis highlights increasing influence

# data[].attributes.attachment_link.description
Early in 2015, a group calling itself the Nappy Science Gang hit the parenting scene in the U.K. It was made up of moms and dads who used cloth nappies - or diapers - with their kids, and wanted to know the best ways to keep them clean and safe.

# data[].attributes.attachment_link.description
Our projects live within the 'Zooniverse', the home of Citizen Science on the web. Each is inspired by a science team who provide the initial ideas, the reassurance that what we're doing can make a real contribution and an audience who are willing to use the end result.

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Het populisme is als een langzaam opkomende vloed. Bij stukjes en beetjes blijft het de gevestigde orde van het democratische Westen verder overspoelen. Donald Trump is nog altijd de populairste Republikeinse kandidaat voor het presidentschap. Volgens recente peilingen is de PVV van Geert Wilders hier de grootste partij. In Frankrijk houdt Marine Le Pen ondanks een minder resultaat bij de laatste verkiezingen een aanzienlijke aanhang. In Zwitserland, Zweden, Hongarije is populistisch rechts in opmars. Langzamerhand groeien er verhoudingen waarin er goede reden is om de vraag te stellen of het Westen een nieuwe toekomst tegemoet gaat waarin het met onze ouderwetse democratie gedaan is.

Wat is daarvan de oorzaak? Het is gebruikelijk om de populistische leiders de schuld te geven. Maar zoals in ieder drama zijn er ook hier twee partijen. Het populisme heeft de strijd aangebonden met de gevestigde politieke elite, nadat die in een proces van tot nu toe onstuitbaar verval terecht was gekomen. Dat is misschien al meer dan een halve eeuw geleden begonnen, toen de oude ideologieën hun kracht begonnen te verliezen. Het communisme verdwenen, de confessionele partijen hebben met het verval van het geloof hun overtuigingskracht verloren en liberalen en socialisten zijn tot een nondescript conservatief rechts en links vervallen.

Tegelijkertijd is de samenleving ingewikkelder geworden. Een gevolg daarvan is dat voor grote vraagstukken geen eenvoudige ideologische oplossing meer bestaat waardoor bij een groeiend aantal kiezers de sluimerende radeloosheid toeneemt. En dan komt er van tijd tot tijd een uitbarsting. Nu is een van de belangrijkste oorzaken de vluchtelingencrisis. In Geldermalsen wil de overheid een centrum voor 1500 vluchtelingen vestigen. Dat stuit op fel verzet en er ontstaan rellen. Het hele drama komt op de televisie wat veel kijkers in hun mening bevestigt dat de regering 'maar wat doet'.

Dit is niet meer dan een symptoom van de crisis die overal in het Westen door de vluchtelingen is ontstaan. Een andere oorzaak is de steeds manifester wordende aanwezigheid van de terreur, uitgeoefend door de Islamitische Staat. Ook hier is de gevestigde orde in feite op de grens van radeloosheid. Wat is onze verdediging tegen de terreur? Het hele gebied van IS platbombarderen, opperde Ted Cruz, een van de Republikeinse presidentskandidaten. Het ligt in de lijn van Trump die voor alle moslims de grenzen wil sluiten en er is ook duidelijk verwantschap met het 'minder Marokkanen' van Wilders. Maar zijn die denkbeelden uitvoerbaar, en zo ja, zou dat helpen? Het theoretisch radicalisme is ver verwijderd van de praktische uitvoerbaarheid en alleen al daardoor werkt dit populisme zelfgenererend. Dat wordt door de massa's beseft waardoor het extreme denken weer wordt versterkt.

Ook in de vreedzame sectoren van het openbare leven zijn er klachten. De treinen rijden niet op tijd en zijn te vol. We hebben net de 'Teeven-deal' achter de rug met een Kamerdebat waarin de premier geen voorbeeldige rol speelde. De EU is een ander onderwerp. Het publieke wantrouwen tegen de eens met geestdrift begroete alliantie groeit en er is geen politieke partij die dat wil of kan compenseren. 'Boze burger' is de uitdrukking van deze eeuw. We hebben een stadium bereikt waarin de oude gevestigde orde in verval verkeert. Het populisme werpt zich op als alternatief, met revolutionaire denkbeelden die in de praktijk onuitvoerbaar zijn. Maar dat wordt door de groeiende aanhang niet beseft. Hoe dit zal aflopen valt niet te voorspellen.

# data[].attributes.attachment_link.description
Het populisme is als een langzaam opkomende vloed. Bij stukjes en beetjes blijft het de gevestigde orde van het democratische Westen verder overspoelen. Donald Trump is nog altijd de populairste Republikeinse kandidaat voor het presidentschap. Volgens recente peilingen is de PVV van Geert Wilders hier de grootste partij.

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
In verschillende Europese landen zijn populistische partijen aan een opgemerkte opmars bezig.

In In In

In Duitsland haalt de eurosceptische Alternative für Deutschland (AfD) in de peilingen nu voor het eerst 10% van de stemmen (waarvan 17% bij mannen en slechts 2% bij vrouwen) en wordt zo de derde partij van het land.

Germany: Emnid #poll shows massive gender gap in voting intention. #refugeeswelcome pic.twitter.com/IGEbsqGwyV

- Europe Elects (@EuropeElects)January 25, 2016

Een andere peiling toont dan weer aan dat er bij onze oosterburen voor het eerst geen meerderheid meer voor een Grexit is.

Zweden staat de anti-immigratiepartij Sverigedemokraterna (Zweden Democraten) van partijvoorzitter Jimmie Aakesson (foto) in de peilingen aan de leiding. Op deze grafiek is te zien hoe die partij de steun voor de ooit dominante Sociaal-Democraten sinds 1988 heeft gehalveerd.

Nederland leidt de PVV van de populist Geert Wilders in de peilingen. De steun voor de man die Nederland stante pede uit de EU wil halen schommelt naargelang de bevraging tussen de 20% en 28%. Volgens vice-premier Lodewijk Asscher is er nog geen reden tot ongerustheid. Zo haalde Wilders drie verkiezingen op rij hoge scores bij de peilingen om daarna drie keer de verkiezingen te verliezen.

Netherlands, peil.nl poll: PVV-ENF: 28% ↑ CDA-EPP 13% VVD-ALDE 12% GL-GREEN 11% ↑ D66-ALDE 11% SP-LEFT 10% PvdA-S&D 6% CU-ECR 3%#Wilders

- Europe Elects (@EuropeElects)January 24, 2016

In Griekenland moet het uiterst-linkse Syriza voor het eerst sinds zijn sterke beurt in de verkiezingen van een jaar geleden zijn leidersplaats in de peilingen afstaan aan Nea Dimokratia dat nu onder de leiding van Kyriakos Mitsotakis staat. De partij van deze laatste haalt 31% van de kiesintenties, tegen 29% voor de coalitie van premier Alexis Tsipras.

Greece, Kapa poll: ND-EPP: 31% ↑ SYRIZA-LEFT: 29% ↓ XA-NI: 9% KKE-NI: 8% ↑ PASOK-S&D: 6% ↓ EK-ALDE: 4% ANEL-ECR 4% Potami-S&D 3% ↓ #tsipras

- Europe Elects (@EuropeElects)January 24, 2016
Polen blijft de rechtse PiS (Recht en Rechtvaardigheid) hoge scores halen met zijn harde lijn tegen de EU. Met 42% van de stemmen laat de PiS het Burgerplatform van EU-voorzitter Donald Tusk ver achter zich. Deze laatste moet genoegen nemen met minder dan de helft van die score.

Poland, TNS Polska poll: PiS-ECR: 42% ↑ .N-ALDE: 18% ↓ PO-EPP: 16% Kukiz-NI: 12% PSL-EPP: 3% ↓ KORWiN-EFDD: 3% ↑ ZL-S&D: 2% ↓ R-LEFT: 2% ↓

- Europe Elects (@EuropeElects)January 24, 2016

# data[].attributes.attachment_link.description
In verschillende Europese landen zijn populistische partijen aan een opgemerkte opmars bezig. In In In In Duitsland haalt de eurosceptische Alternative für Deutschland (AfD) in de peilingen nu voor het eerst 10% van de stemmen (waarvan 17% bij mannen en slechts 2% bij vrouwen) en wordt zo de derde partij van het land.

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Duitslandweb

© dpa/picture-alliance
Frauke Petry

Grenswachten moeten vluchtelingen zonodig met behulp van vuurwapens tegenhouden, zei AfD-partijleider Frauke Petry eind januari in een interview met de regionale krant Mannheimer Morgen. Vice-voorzitter en juriste Beatrix von Storch viel haar op Facebook bij en beantwoordde de vraag of dat ook voor vrouwen met kinderen geldt met 'ja'. Later voegde ze daaraan toe dat op kinderen niet, maar op vrouwen wel geschoten zou mogen worden.

Von Storch wijtte haar uitspraken deze week aan een "technische fout", meldde Spiegel Online. Ze was "op haar computermuis uitgegleden", zei ze, tot grote hilariteit van veel internetgebruikers. Overigens lieten het ministerie van Binnenlandse Zaken en de politievakbond GdP na de AfD-uitspraken weten dat grenswachten niet op vluchtelingen mogen schieten, ook niet als die de grens illegaal oversteken.

Stijging in de peilingen

De uitspraken van Petry en Von Storch wekten veel woede en verontwaardiging. Minister van Financiën Wolfgang Schäuble noemde de partij "een schande voor Duitsland" en SPD-voorzitter Sigmar Gabriel zei dat de AfD door de binnenlandse veiligheidsdienst in de gaten moet worden gehouden. Maar het leidde niet tot een daling in de peilingen. Integendeel, uit een peiling van onderzoeksbureau YouGov van begin februari blijkt dat 29 procent van de Duitsers ook vindt dat onbewapende vluchtelingen met wapengeweld bij de grens mogen worden tegengehouden, meldt Die Welt.
Minister van Financiën Wolfgang Schäuble noemde de AfD "een schande voor Duitsland"
In de meest recente peilingen van onderzoeksbureaus Emnid en Insa, allebei van 6 februari, staat de AfD op 12 procent. Daarmee zou ze, als er nu landelijke verkiezingen waren, de derde partij van Duitsland zijn, na de CDU (35 procent) en de SPD (24 procent).

Immigratie en islam

De AfD zit niet in de Bondsdag, in 2013 haalde ze de kiesdrempel niet.
Wel is ze in de parlementen van de deelstaten Saksen, Thüringen, Brandenburg, Bremen en Hamburg gekozen.
In mei 2014 kwam de AfD in het Europees Parlement, maar inmiddels hebben vijf van de zeven europarlementariërs zich afgescheiden en aangesloten bij Luckes nieuwe partij Allianz für Fortschritt und Aufbruch (Alfa).

De AfD begon in 2013 als anti-europartij met econoom Bernd Lucke aan het roer. Tegenover zijn economisch-liberale vleugel kwamen in 2014 Oost-Duitse bestuursleden als Petry en Alexander Gauland te staan, die thema's als immigratie en de islam belangrijker vonden dan de euro. Lucke moest niets van hun nationaal-conservatieve koers hebben, maar delfde op het partijcongres in juli 2015 het onderspit: Petry werd met 60 procent van de stemmen tot partijleider gekozen.

Lucke en veel gematigde AfD-leden die geld in het laatje brachten, verlieten de partij. Dat leek een probleem, maar inmiddels stromen de giften weer binnen, meldt de grote regionale nieuwssite Der Westen deze week. De partij zou alleen al in de laatste drie weken van 2015 ruim 3 miljoen euro hebben binnengekregen.

De AfD toont zich graag als conservatief-burgerlijke partij, maar AfD-politici schuwen populistische, nationalistische en soms ook racistische uitspraken niet. Zo sprak Bernd Höcke, fractieleider in Thüringen, over de "reproductiestrategieën" van Afrikanen. In oktober 2015 baarde Höcke opzien bij de talkshow van Günter Jauch, waarin hij een Duitse vlag tevoorschijn haalde en zijn "diepe liefde" voor zijn land verkondigde. En in januari zei hij op een demonstratie in Erfurt dat Merkel in een dwangbuis moet worden afgevoerd vanwege haar vluchtelingenbeleid.

Deelstaatverkiezingen

AfD-afdelingen in de deelstaten zitten met uitspraken als die van Höcke, Petry en Von Storch in hun maag. In Baden-Württemberg, Rijnland-Palts en Saksen-Anhalt zijn op 13 maart deelstaatverkiezingen, de eerste waar de AfD sinds de koerswijziging van juli 2015 aan meedoet. De afdeling Saksen-Anhalt geldt zelf als behoorlijk radicaal, maar in de twee Zuid-Duitse deelstaten vrezen de AfD-lijsttrekkers dat alle ophef hen stemmen kost. Ook AfD-politici in Brandenburg en Nedersaksen hebben zich van Petry's grenswachten-uitspraken gedistantieerd.
AfD-politici schuwen populistische, nationalistische en soms ook racistische uitspraken niet
Een ander probleem voor de AfD in de deelstaten is het vinden van goed personeel. De partij zit veelal opgescheept met mensen met radicale ideeën en weinig politieke ervaring. Zo deed AfD-lijsttrekker in Saksen-Anhalt André Poggenburg mee aan een podiumdiscussie met NPD-afgevaardigden en andere rechts-extremisten, schrijft Die Welt. Ook is hij al verschillende keren met justitie in aanraking gekomen voor financiële malversaties. In Saksen, waar Petry voorzitter is, wil AfD-politicus Roland Ulbrich nauwer samenwerken met anti-islambeweging Pegida.

Toch lijken de rechts-conservatieve koers en de radicale uitspraken de partij ook in de deelstaten niet te schaden. Volgens de peilingen wordt de AfD op 13 maart in alle drie de deelstaatparlementen gekozen. In Saksen-Anhalt staat ze zelfs op 15 procent. Vanaf maart is de AfD dan in acht van de zestien deelstaten vertegenwoordigd (zie kader).

AfD 'nieuw thuis' voor kiezers

De AfD spreekt kiezers aan die zich onbehaaglijk voelen in de moderne samenleving en zich bij andere partijen niet meer thuisvoelen, verklaren Duitse media en deskundigen het succes van de partij. Het radicale van de AfD fascineert blijkbaar veel Duitsers, concludeert regionale krant Der Westen deze week. De partij is "een nieuw thuis" voor oud-christen-democraten die het conservatieve in de CDU missen, Oost-Duitsers die zich achtergesteld voelen bij het Westen, burgers die zichzelf niet meer herkennen in de Duitse media en politiek en "voor mensen met racistische vooroordelen". Spiegel-columnist Jan Fleischhauer vergelijkt de AfD met De Groenen, die ook begon als anti-establishmentpartij met vreemde en radicale leden en graag schockeerde met extreme uitspraken.
'Het radicale van de AfD fascineert blijkbaar veel Duitsers'
De andere Duitse partijen worstelen met hun omgang met de AfD. Veel landelijke politici distantiëren zich van de AfD. Merkel sloot samenwerking met de partij al uit voor de AfD een ruk naar rechts maakte. SPD-voorzitter Gabriel zei eind januari niet deel te willen nemen aan tv-optredens met de AfD. "Wie, zoals veel leidende AfD-leden, de vrije democratische orde misacht, help ik niet aan een miljoenenpubliek", aldus Gabriel.

In de deelstaten Baden-Württemberg, Rijnland-Palts en Saksen-Anhalt ontstond begin januari grote ophef toen bleek dat de regeringspartijen daar niet aan de verkiezingsdebatten op tv wilden meedoen als de AfD ook deelnam. Zij kwamen daar later op terug, al houdt SPD-minister-president Malu Drayer van Rijnland-Palts vol niet met de AfD aan tafel te willen zitten. Ze stuurt nu een vervanger naar het debat. Het was koren op de molen van haar CDU-rivale Julia Klöckner, die het debat met de AfD juist wél wil aangaan om, zoals ze zegt, de standpunten van de partij te ontkrachten. Ook CDU-minister-president van Saksen-Anhalt Reiner Haseloff pleit voor een inhoudelijk debat met de AfD. De andere partijen moeten de zorgen van AfD-aanhangers serieus nemen, aldus Haseloff.

# data[].attributes.attachment_link.description
Duitslandweb © dpa/picture-alliance Frauke Petry Grenswachten moeten vluchtelingen zonodig met behulp van vuurwapens tegenhouden, zei AfD-partijleider Frauke Petry eind januari in een interview met de regionale krant Mannheimer Morgen. Vice-voorzitter en juriste Beatrix von Storch viel haar op Facebook bij en beantwoordde de vraag of dat ook voor vrouwen met kinderen geldt met 'ja'.

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Tot voor kort waren alle moderne ontwikkelde landen democratieen. Dat is nu niet meer zo: China, dat in de grote steden aan de kust weinig onderdoet voor de klassiek westerse landen, kent bijvoorbeeld geen verkiezingen en functioneert redelijk goed. Is het mogelijk een modern land te runnen als bijvoorbeeld een dictatuur, oligarchie of autocratie? Politicoloog Eric X. Li gaat in op deze vraag in deze TED talk.

Democratie maakt dat corruptie veel lager is dan in een dictatuur, maar ook kadaverdiscipline en een alomtegenwoordige geheime dienst zoals de Stasi kan corrruptie binnen de perken houden. Een ander voordeel van de democratische samenleving is de grotere mate van innovatie. Echter, nazi-Duitsland en nu China bewijzen dat ook een dictatuur technisch behoorlijk innovatief kan zijn. Is onze toekomst een dictatuur? Of hebben democratieen toch een streepje voor?

Tags: de toekomst van democratie video

Germen

Hoofdredacteur en analist (Visionair.nl) Expertise: biologische productiesystemen (master), natuurkunde (gedeeltelijek bachelor), informatica

Dit vind je misschien ook interessant:

Advertisment ad adsense adlogger

# data[].attributes.attachment_link.title
Video: is democratie het logische eindpunt van een modern land? - Visionair

# data[].attributes.attachment_link.description
Tot voor kort waren alle moderne ontwikkelde landen democratieen. Dat is nu niet meer zo: China, dat in de grote steden aan de kust weinig onderdoet voor de klassiek westerse landen, kent bijvoorbeeld geen verkiezingen en functioneert redelijk goed. Is het mogelijk een modern land te runnen als bijvoorbeeld een dictatuur, oligarchie of autocratie?

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Welkom op onze site!

Een onvoorwaardelijk basisinkomen voor iedereen! Dat is waar Vereniging Basisinkomen (VBi) voor staat. Zo'n geweldig idee ontstaat nooit zomaar en wordt zeker niet direct door iedereen omarmd. Het is goed eerst meer te weten. Deze site geeft veel verdieping voor zowel 'beginners' als 'gevorderden'.

Heb jij weleens gehoord van het basisinkomen? Of vraag je je af hoe dit nu precies zit? Deze korte, creatieve Cut Motion Video zet jou aan het denken, en praten over de voor- en nadelen van het idee van het basisinkomen. Bekijk ook het youtube kanaal met allerhande filmpjes over basisinkomen.

Klik op: ' Informatie', ' Inspiratie', en/of ' Participatie' of maak een keuze uit het menu hierboven. Je kunt ook de sitemap bekijken.

# data[].attributes.attachment_link.title
Voorpagina Vereniging Basisinkomen - Vereniging Basisinkomen

# data[].attributes.attachment_link.description
Basisinkomen: Universeel; Individueel; Onvoorwaardelijk; Hoog genoeg Welkom op onze site! Een onvoorwaardelijk basisinkomen voor iedereen! Dat is waar Vereniging Basisinkomen (VBi) voor staat. Zo'n geweldig idee ontstaat nooit zomaar en wordt zeker niet direct door iedereen omarmd. Het is goed ... Lees verder →

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Free money! What's not to like?

It's the latest big idea among tech elites, as those in Silicon Valley struggle to cope with growing public unease over the effects digital technologies have had on jobs and income inequality. Dressed up as "universal basic income," the idea is to give everyone-in some versions, every adult-a fixed sum every month. It's not a lot of money, but-so the argument goes-it would help people survive as jobs are increasingly lost to robots, software, and automation.

If there are no jobs, it would at least give people something else to do, suggests the New York Times 's Farhad Manjoo: "We'd all be free to become artists, scholars, and entrepreneurs or otherwise engage our passions."

A government-supplied guaranteed basic income is not a new idea. An earlier incarnation, called the negative income tax, was pitched by the conservative economist Milton Friedman in the early 1960s as a way to curtail the growing government antipoverty programs of that era. In the 1972 presidential campaign, both Richard Nixon and his liberal Democrat challenger, George McGovern, supported some version of the idea. And in recent times, the basic income has regained popularity among some policy makers. This week, it was reported that Ontario is considering a pilot project to begin next year. And there are calls for the U.K. to follow suit.

These initiatives may or may not make sense as an antipoverty strategy to provide people with an economic safety net. And that might be particularly important as digital technologies and automation continue to displace many workers from well-paying jobs.

But among many tech elites and their boosters, the idea of a basic income seems to have morphed from an antipoverty strategy into a radical new way of seeing work and leisure. In this view, the economy is becoming increasingly dominated by machines and software. That leaves many without jobs and, notably, society with no need for their labor. So why not simply pay these people for sitting around? Somehow, in the thinking of many in Silicon Valley, this has become a good thing.

Eduardo Porter, also writing in the New York Times, does an excellent job of debunking this utopian scenario. Still, there is something deeply troubling about the way many in Silicon Valley are embracing this vision. Writing off a large number of people as not relevant to our tech-centric economy would be an enormous waste. What's more, the income gap between the tech elites and others is already far too large. And it's hard to know how a basic income would help. Far better for Silicon Valley leaders to use their talents and creativity to deploy more immediate and effective methods of closing the economic gap they have helped create.

(Read more: New York Times; "Who Will Own the Robots?"; " Technology and Inequality ")

Credit

Photo by TaxCredits | Flickr

David Rotman Editor

As the editor of ... MIT Technology Review, I spend much of my time thinking about the types of stories and journalism that will be most valuable to our readers. What do curious, well-informed readers need to know about emerging technologies? As a More writer, I am particularly interested these days in the intersection of chemistry, materials science, energy, manufacturing, and economics.

Please enable JavaScript to view the comments powered by Disqus.

# data[].attributes.attachment_link.title
Why universal basic income is a bad idea

# data[].attributes.attachment_link.description
Free money! What's not to like? It's the latest big idea among tech elites, as those in Silicon Valley struggle to cope with growing public unease over the effects digital technologies have had on jobs and income inequality. Dressed up as "universal basic income," the idea is to give everyone-in some versions, every adult-a fixed sum every month.

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
This is not how the left of the left sees it. It thinks that the age of ideology never ended and that a new "hegemonic worldview" has simply replaced fascism and communism. Americans call it democratic capitalism and are delighted with it; Europeans call it neoliberalism and are unhappy with it. There is a good deal to this. It is hard to deny that the concept of democracy, however misunderstood and traduced, is the only political form that can claim global, if not universal, recognition today. And it is true that economic growth is the one common aim of governments around the world, pursued more often than not with unreflective faith in the cost-free benefits of free trade, deregulation, and foreign investment.

I would go even further. The social liberalization that began in a few Western countries in the 1960s is meeting less resistance among educated urban elites nearly everywhere, and a new cultural outlook, or at least questioning, has emerged. This outlook treats as axiomatic the primacy of individual self-determination over traditional social ties, indifference in matters of religion and sex, and the a priori obligation to tolerate others. Of course there have also been powerful reactions against this outlook, even in the West. But outside the Islamic world, where theological principles still have authority, there are fewer and fewer objections that persuade people who have no such principles. The recent, and astonishingly rapid, acceptance of homosexuality and even gay marriage in so many Western countries-a historically unprecedented transformation of traditional morality and customs-says more about our time than anything else.

It tells us that this is a libertarian age. That is not because democracy is on the march (it is regressing in many places), or because the bounty of the free market has reached everyone (we have a new class of paupers), or because we are now all free to do as we wish (since wishes inevitably conflict). No, ours is a libertarian age by default: whatever ideas or beliefs or feelings muted the demand for individual autonomy in the past have atrophied. There were no public debates on this and no votes were taken. Since the cold war ended we have simply found ourselves in a world in which every advance of the principle of freedom in one sphere advances it in the others, whether we wish it to or not. The only freedom we are losing is the freedom to choose our freedoms.

Not everyone is happy about this. The left, especially in Europe and Latin America, wants to limit economic autonomy for the public good. Yet they reject out of hand legal limits to individual autonomy in other spheres, such as surveillance and censorship of the Internet, which might also serve the public good. They want an uncontrolled cyberspace in a controlled economy-a technological and sociological impossibility. Those on the right, whether in China, the United States, or elsewhere, would like the inverse: a permissive economy with a restrictive culture, which is equally impossible in the long run. We find ourselves like the man on the speeding train who tried to stop it by pulling on the seat in front of him.

Yet our libertarianism is not an ideology in the old sense. It is a dogma. The distinction between ideology and dogma is worth bearing in mind. Ideology tries to master the historical forces shaping society by first understanding them. The grand ideologies of the nineteenth and twentieth centuries did just that, and much too well; since they were intellectually "totalizing," they countenanced political totalitarianism. Our libertarianism operates differently: it is supremely dogmatic, and like every dogma it sanctions ignorance about the world, and therefore blinds adherents to its effects in that world. It begins with basic liberal principles-the sanctity of the individual, the priority of freedom, distrust of public authority, tolerance-and advances no further. It has no taste for reality, no curiosity about how we got here or where we are going. There is no libertarian sociology (an oxymoron) or psychology or philosophy of history. Nor, strictly speaking, is there a libertarian political theory, since it has no interest in institutions and has nothing to say about the necessary, and productive, tension between individual and collective purposes. It is not liberal in a sense that Montesquieu, the American Framers, Tocqueville, or Mill would have recognized. They would have seen it as a creed little different from Luther's sola fide: give individuals maximum freedom in every aspect of their lives and all will be well. And if not, then pereat mundus.

Libertarianism's dogmatic simplicity explains why people who otherwise share little can subscribe to it: small-government fundamentalists on the American right, anarchists on the European and Latin American left, democratization prophets, civil liberties absolutists, human rights crusaders, neoliberal growth evangelists, rogue hackers, gun fanatics, porn manufacturers, and Chicago School economists the world over. The dogma that unites them is implicit and does not require explication; it is a mentality, a mood, a presumption-what used to be called, non-pejoratively, a prejudice. Maintaining an ideology requires work because political developments always threaten its plausibility. Theories must be tweaked, revisions must be revised. Since ideology makes a claim about the way the world actually works, it invites and resists refutation. A dogma, by contrast, does not. That is why our libertarian age is an illegible age.

Consider two examples.

Since the 1980s, the European Union's project of economic integration has been governed by neoliberalism, a powerful form of contemporary libertarianism. There were concrete reasons for this, having to do with certain failures of the welfare state and the sluggishness of economies held down by state-run enterprises, over-regulation, and powerful unions. But as time passed the reasons were forgotten and neoliberalism became what it is today: a dogma that obscures its real-world effects, which are not just economic.

It is shocking, for instance, to see how slow Europeans have been to recognize how seriously the EU neoliberal approach to economic integration jeopardizes the principles of democratic self-government that were recovered after World War II. Democracy is about self-determination, collective and individual; and until now modern constitutional democracies have developed only within the context of sovereign nation-states. There is a reason for this. The nation-state represents a compromise of sorts between the politics of empire and the politics of the village: it is large enough to encourage people to think beyond their local interests, but not so large that they feel they have no control over their lives. It provides a clearly demarcated arena of political contestation and collective action by citizens who identify with it, and gives them the means of calling governments to account. Historically speaking, this is a very hard trick to pull off.

From the start there never was any consensus about just what sort of trick the EU was supposed to be, apart from a machine to keep the peace and generate prosperity. All agreed that this would require a diminution of national sovereignty. But at the beginning very little thinking went into establishing democratic procedures within it, in part because after the experience with fascism the Founding Fathers did not fully trust le peuple. Even less thinking went into how to build public identification with the project-how to turn Scots and Sicilians into compatriots who feel they share a destiny and recognize the same institutions. The result is that ordinary Europeans today do not know what to make of the "European project."

They see that the weighty decisions are made in the Brussels bureaucracy or in the European Commission, whose members are not directly elected. The European Parliament is elected, but there are no pan-European parties to offer comprehensive programs for governing and suffer the consequences if they fail to enact them. Voters must choose from national lists of candidates who can promise nothing and are accountable for nothing, which encourages irresponsible protest voting. As for constructing European identity, one need only point out, as many have done, that the euro note shows not a single historical figure or place or monument that might resonate with citizens from Glasgow to Taormina, and that few are aware of the anthem that the EU has chosen for them. (It is "Ode to Joy," ironically enough.) Not only has massive immigration shaken Europeans' national sense of "we," so has the continual expansion of the EU borders to the east and southeast and, who knows, perhaps one day to the southern rim of the Mediterranean. Since Europe no longer thinks it has an essence, or a core, or a shared history, or even borders, why should it reject for membership any nation that says it, too, is Europe?

It is little wonder that citizens today in both weak and strong nations feel duped and distrust each other. As Greece and other nations have teetered on the edge of insolvency and the EU has demanded austerity, their citizens have rightly sensed that they are losing control over their collective destinies. But this is also true of the restless German public, which worries that it has signed an economic suicide pact with profligates. Nationally elected officials in the weaker states, hoping to stay in office while having to impose austerity, point to the Germans; the Germans shift blame to the EU solvency rules. The EU then points to the omniscient financial markets, which refer you to American bond-rating agencies, which are staffed by MBAs working in cubicles who have become, faute de mieux, the new sovereigns of Europe. And what they demand is less democracy and more reliance on technical governments and economic experts.

Defenders of the European Union remind us that it has successfully maintained peace for two decades, and warn that nations must relinquish even more sovereignty if Europe is to cope with volatile global financial markets and compete with economic behemoths like China and the United States. This may be so. A pacified Europe is a precious thing, and a more powerful EU may very well be a necessary thing. But they are not democratic things.

While Europe has been quietly chipping away at the foundation of its postwar democracies, the United States has been trying to build new ones on sand.

Historically, Americans have been better at living democracy than at understanding it. They consider it a birthright and a universal aspiration, not a rare form of government that for two millennia was dismissed as base, unstable, and potentially tyrannical. They are generally unaware that democracy in the West went from being considered an irredeemable regime in classical antiquity, to a potentially good one only in the nineteenth century, to the best form of government only after World War II, to the sole legitimate regime only in the past twenty-five years.

Ours is a libertarian age by default: whatever ideas or beliefs or feelings muted the demand for individual autonomy in the past have atrophied.

The American political science profession suffers from the same amnesia. During the cold war, scholars convinced of democracy's absolute and unique goodness abandoned the traditional study of non-democratic forms of government, such as monarchy, aristocracy, oligarchy, and tyranny, and took instead to distinguishing regimes along a single line running from democracy (good) to totalitarianism (bad). The academic game then became where along that line to put all the other "authoritarian" states. (Was Franco's Spain to the right of Suharto's Indonesia, or the other way round?) This way of thinking gave rise to the naïve assumption that after the collapse of the Soviet Union, countries would naturally begin making "transitions" from dictatorship and authoritarianism to democracy, as if by magnetic attraction. That confidence has now evaporated, and our political scientists have seen that under the cloak of elections many unpleasant things can grow. But they still want to hold on to their little line and so they write articles about electoral authoritarianism, competitive authoritarianism, clan authoritarianism, pseudo-democracies, façade democracies, and weak democracies. And, just to cover the bases, "hybrid regimes."

But in the mind of America's political and journalistic classes, only two political categories exist today: democracy and le déluge. If you assume that democracy is the only legitimate form of government, that is a perfectly serviceable distinction. "What should not be, cannot be," wrote the German poet. Unable or just unwilling to distinguish the varieties of non-democracy that exist today, we instead speak of their "human rights records," which tell us much less than we think they do. We turn to organizations such as Freedom House, a think tank that promotes democracy and publicizes human rights abuses around the world. It produces an influential annual report, Freedom in the World, which claims to quantify levels of freedom in every country on Earth. It gives them marks on different factors (rights to political participation, civil liberties, the press, etc.) and then combines those figures into a composite index number that indicates whether that country is "free," "partly free," or "not free." The document reads like a stock report: "this marks the seventh consecutive year in which countries with declines outnumbered those with improvements." In 2013, readers were confidently told that, based on the numbers, the "most noteworthy gains" in freedom in 2012 had been in Egypt, Libya, Burma, and Côte d'Ivoire. One hardly knows where to begin.

Clearly, the big surprise in world politics since the cold war's end is not the advance of liberal democracy but the reappearance of classic forms of non-democratic political rule in modern guises. The break-up of the Soviet empire and the "shock therapy" that followed it produced new oligarchies and kleptocracies that have at their disposal innovative tools of finance and communication; the advance of political Islam has placed millions of Muslims, who make up a quarter of the world's population, under more restrictive theocratic rule; tribes, clans, and sectarian groups have become the most important actors in the post-colonial states of Africa and the Middle East; China has brought back despotic mercantilism. Each of these political formations has a distinctive nature that needs to be understood in its own terms, not as a lesser or greater form of democracy in potentia. The world of nations remains what it has always been: an aviary.

But ornithology is complicated and democracy-promotion seems so much simpler. After all, don't all peoples want to be well governed and consulted in matters affecting them? Don't they want to be secure and treated justly? Don't they want to escape the humiliations of poverty? Well, liberal democracy is the best way of achieving these things. That is the American view-and, true enough, it is shared by many people living in non-democratic countries. But that does not mean they understand the implications of democratization and would accept the social and cultural individualism it would inevitably bring with it. No peoples are as libertarian as Americans have become today; they prize goods that individualism destroys, like deference to tradition, a commitment to place, respect for elders, obligations to family and clan, a devotion to piety and virtue. If they and we think that they can have it all, then they and we are very much mistaken. These are the rocks on which the hopes for Arab democracy keep shattering.

The truth is that billions of people will not be living in liberal democracies in our lifetimes or those of our children or grandchildren-if ever. This is due not only to culture and mores: to these must be added ethnic divisions, religious sectarianism, illiteracy, economic injustice, senseless national borders imposed by colonial powers ... the list is long. Without the rule of law and a respected constitution, without professional bureaucracies that treat citizens impartially, without the subordination of the military to civilian rule, without regulatory bodies to keep economic transactions transparent, without social norms that encourage civic engagement and law-abidingness-without all of this, modern liberal democracy is impossible. So the only sensible question to ask when thinking about today's non-democracies is: what's Plan B?

Nothing reflects the bankruptcy of today's political thinking more than our unwillingness to pose this question, which smacks of racism to the left and defeatism to the right (and both to liberal hawks). But if the only choices we can imagine are democracy or le déluge, we exclude the possibility of improving non-democratic regimes without either trying forcibly to transform them (American-style) or hoping vainly (European-style) that human rights treaties, humanitarian interventions, legal sanctions, NGO projects, and bloggers with iPhones will make a lasting difference. These are the utterly characteristic delusions of our two continents. The next Nobel Peace Prize should not go to a human rights activist or an NGO founder. It should go to the thinker or leader who develops a model of constitutional theocracy giving Muslim countries a coherent way of recognizing yet limiting the authority of religious law and making it compatible with good governance. This would be a historic, though not necessarily democratic, achievement.

No such prize will be given, of course, and not only because such thinkers and leaders are lacking. To recognize such an achievement would require abandoning the dogma that individual freedom is the only or even the highest political good in every historical circumstance, and accepting that trade-offs are inevitable. It would mean accepting that, if there is a road from serfdom to democracy, it will, in long stretches, be paved with non-democracy-as it was in the West. I am beginning to feel some sympathy for those American officials who led the occupation of Afghanistan and Iraq ten years ago and immediately began destroying existing political parties, standing armies, and traditional institutions of political consultation and authority. The deepest reason for this colossal blunder was not American hubris or naïveté, though there was plenty of that. It was that they had no way of thinking about alternatives to immediate-and in the end, sham-democratization. Where should they have turned? Whose books should they have read? What model should they have relied on? All they knew was the prime directive: draft new constitutions, establish parliaments and presidential offices, then call elections. And after that, it was the deluge indeed.

The libertarian age is an illegible age. It has given birth to a new kind of hubris unlike that of the old master thinkers. Our hubris is to think that we no longer have to think hard or pay attention or look for connections, that all we have to do is stick to our "democratic values" and economic models and faith in the individual and all will be well. Having witnessed unpleasant scenes of intellectual drunkenness, we have become self-satisfied abstainers removed from history and unprepared for the challenges it is already bringing. The end of the cold war destroyed whatever confidence in ideology still remained in the West. But it also seems to have destroyed our will to understand. We have abdicated. The libertarian dogma of our time is turning our polities, economies, and cultures upside down-and blinding us to this by making us even more self-absorbed and incurious than we naturally are. The world we are making with our hands is as remote from our minds as the farthest black hole. Once we had a nostalgia for the future. Today we have an amnesia for the present.

# data[].attributes.attachment_link.title
The Case for Spreading Freedom without Always Spreading Democracy

# data[].attributes.attachment_link.description
This is not how the left of the left sees it. It thinks that the age of ideology never ended and that a new "hegemonic worldview" has simply replaced fascism and communism. Americans call it democratic capitalism and are delighted with it; Europeans call it neoliberalism and are unhappy with it.

# data[].attributes.attachment_link.description
Lee Kuan Yew built Singapore into a fully developed economy, but he leaves it a half-developed democracy. And that's just the way he liked it.

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Become an FT Subscriber.

Gain a global perspective on the US and go beyond with curated news and analysis from 600 journalists in 50+ countries covering politics, business, innovation, trends and more.

Choose the subscription that is right for you

For 4 weeks receive unlimited Premium digital access to the FT's trusted, award-winning business news

MyFT - track the topics most important to you

FT Weekend - full access to the weekend content

Mobile & Tablet Apps - download to read on the go

Gift Article - share up to 10 articles a month with family, friends and colleagues

All the benefits of Standard plus:

Lex - our agenda setting daily column

In-depth analysis - on trade, emerging markets, M&A, investing and more

ePaper - a digital replica of the newspaper

Gift Article - share up to 20 articles a month with family, friends and colleagues

All the benefits of Premium plus:

The FT delivered to your home or office Monday to Saturday, including the FT Weekend paper and supplements

Learn more and compare subscriptions

# data[].attributes.attachment_link.description
Become an FT Subscriber. Gain a global perspective on the US and go beyond with curated news and analysis from 600 journalists in 50+ countries covering politics, business, innovation, trends and more.

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
De bosatlas kennen we allemaal nog wel van de basisschool. Alles behalve een gedateerd fenomeen, want zelfs vandaag de dag zijn de bosatlassen een schitterende collectie van weetjes en infographics. Zo is er nu de ' Bosatlas van het voedsel ', boordevol informatie over voeding in Nederland. Wist jij bijvoorbeeld dat twee derde van ons land momenteel gebruikt wordt voor voedselproductie? En dat mensen boven de 70 de grootste fruiteters zijn?

De gemiddelde Nederlander besteed dagelijks zo'n 9 euro per dag aan voedsel, waarvan 3 euro buitenshuis. De kaarten in de Bosatlas van het Voedsel laten goed zien waar al dat voedsel vandaan komt, en hoe dat in de loop der jaren veranderd is. Niet zo lang geleden haalden we ons eten namelijk vooral uit de tuin of onze eigen regio, tegenwoordig komt het uit alle uithoeken van de wereld.

Ook qua voedselveiligheid is er veel veranderd: Dankzij betere controles is voedsel tegenwoordig veiliger dan ooit. Daarnaast blijken verschillende productiewijzen naast elkaar te staan: van de efficiënte geïndustrialiseerde manier versus de sympathiek ogende ambachtelijke productie die aan populariteit wint.

Bijna 40 overheden, kennisinstellingen en bedrijven hebben meegewerkt aan de realisatie van de bijzondere bosatlas. Gebruikmakend van gegevens uit onomstreden bronnen brengt de atlas in kaart wat er allemaal gebeurt voordat voedsel op ons bord belandt.

De Bosatlas van het voedsel toont ook aan hoe de huidige consument tegenover voeding staat. Kosmopolieten genieten van sushi, terwijl de meer traditionele burgers de voorkeur geven aan boerenkool met worst. Kaarten in de atlas laten daarnaast zien dat overgewicht toeneemt in westerse landen en illustreren ook de discussie over wat 'goed' voedsel is. De toenemende populariteit van biologisch voedsel is hiervan een voorbeeld.

De Bosatlas van het voedsel is een uitgave van Noordhoff Uitgevers te Groningen en vanaf nu verkrijgbaar voor een prijs van €29,95.

# data[].attributes.attachment_link.title
De Bosatlas van het voedsel: Mooi boek vol voedingsweetjes

# data[].attributes.attachment_link.description
De bosatlas kennen we allemaal nog wel van de basisschool. Alles behalve een gedateerd fenomeen, want zelfs vandaag de dag zijn de bosatlassen een schitterende collectie van weetjes en infographics. Zo is er nu de ' Bosatlas van het voedsel ', boordevol informatie over voeding in Nederland.

# data[].attributes.body
Wim Derksen

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Sinds de maatschappelijke ontwikkelingen zich niet meer houden aan gemeentegrenzen, moeten gemeenten met elkaar samenwerken. En sinds ze moeten samenwerken, praten ze over de vorm waarin dat moet. Een bestuurskundige kan zijn leven ermee vullen. Zo mocht ik afgelopen week nog weer eens meedenken met de 'governance' van de Metropoolregio Amsterdam. Er werd meteen bij gezegd: "Het is inderdaad geen sexy onderwerp". Toch blijft het boeiend.

Eigenlijk is het onderwerp niet zo moeilijk, maar blijkbaar bestaat er altijd weer de neiging om de verkeerde afslag te nemen. Centraal zouden moeten staan: onderhandelen en spelregels. In de praktijk raakt men bijna altijd weer verzeild bij organen en bevoegdheden. En als bij de die laatste twee terecht komt, is bijna met zekerheid te voorspellen dat het debat in de regionale modder zal weg zakken.
Even de historie
Laat ik met een anekdote beginnen. In de jaren 90 ontstonden grootse plannen om 'stadsprovincies' rondom de grote steden op te tuigen. De oude provincies zouden in deze gebieden gaan plaatsmaken. We discussieerden een aantal jaren over bevoegdheden en samenstelling van organen. Er kwam niets van terecht, nadat de bevolking in Amsterdam en Rotterdam bij referendum de stadsprovincies naar de prullenbak had verwezen. Maar toen gebeurde er iets ongelofelijk boeiends. Iets wat nog steeds onvoldoende wordt onderkend. De betrokken bestuurders waren niet alleen teleurgesteld over het mislukken van de stadsprovincies, maar ze waren in al die jaren ook tot de overtuiging gekomen dat bepaalde regionale problemen rondom de grote steden echt moesten worden opgelost. Maar omdat de 'regio' was ingestort, moesten de gemeenten het wel zelf doen. En ze deden het zelf en zoals het hoort: door met elkaar te gaan onderhandelen. Verzet tegen plannen op het ene terrein, werd met steun voor plannen op een ander terrein afgekocht. Zo kon de wethouder zich in zijn eigen gemeenteraad altijd verantwoorden. En verdedigen. En zo werden in korte tijd tal van regionale problemen bijna stilzwijgend opgelost. Ik wil nog wel een stap verder gaan. Een stadsprovincie had minder succes gehad.
Het probleem van het regionaal bestuur
Hoe kan dat? Waarom hebben die samenwerkingsverbanden van gemeenten zo weinig succes. Ten eerste hebben ze geen, wat in het jargon heet: doorzettingsmacht. Ze kunnen wel besluiten nemen, maar ze hebben te weinig macht om die besluiten aan alle gemeenten op te leggen. Een voorbeeld: een besluit van de Metropoolregio Amsterdam dat tegen de wensen van Amsterdam zelf ingaat, zal nooit door Amsterdam worden uitgevoerd. Beter gezegd: het zal ook nooit worden genomen.

Ten tweede hebben die samenwerkingsverbanden van gemeenten geen democratische legitimatie. Hetzij clubjes van wethouders en burgemeesters, die in werkelijkheid alleen gelegitimeerd zijn om lokaal beleid te maken. Eigenlijk zitten ze daar op eigen gezag wat te prutsen aan regionale plannen. Het model is echt helder: wij kiezen raadsleden om voor onze gemeente op te komen; raadsleden leggen de dagelijkse uitvoering daarvan in handen van wethouders. Een regionaal bestuur ondermijnt dus niet alleen de lokale democratie. Het zal ook steeds op democratische gronden worden aangevochten als de uitkomst niet iedereen zint. Ook daarom is het eerste probleem van de regionale samenwerking onoplosbaar: als we er al in zouden slagen om het regionaal bestuur meer slagkracht te geven, des te groter zal het democratisch tekort zich doen voelen.

Die hele geschiedenis uit de jaren 90 heeft mij dus twee dingen geleerd. Ten eerste: ga uit van onderhandelende gemeenten en probeer dat onderhandelingsproces zodanig te structureren dat tijd en geld worden gewonnen. Ten tweede: staak de zoektocht naar organen en bevoegdheden.

Dit betekent dat je niet afspreekt dat een gezamenlijk orgaan gaat bepalen wat er moet gebeuren. Maar dat je afspreekt dat gezamenlijke problemen worden opgelost door onderling te onderhandelen. Onderhandel net zo lang met elkaar tot je een deal hebt. Die deal kan soms een wat willekeurig ogend pakket zijn. Dat is niet het punt. Het gaat erom dat iedereen thuis in zijn eigen gemeenteraad die deal kan verdedigen. Onderhandel dus altijd over een mandje van onderwerpen waarover de partijen het eventueel eens kunnen worden. En beperk daarbij het aantal partijen. De ramp van de regionale besturen is vaak dat iedereen zijn zegje moet doen, ook die gemeenten die feitelijk geen enkele betrokkenheid hebben bij het onderwerp. En dit model laat ook toe dat je meteen de maatschappelijke partijen in je coalitie betrekt, die je nodig hebt om tot succes te komen. Regionale besturen hebben geen ruimte voor maatschappelijke partijen.
Optelsom van lokale belangen bepaalt het regionale belang
Het is een pragmatisch voorstel. Omdat het anders niet lukt. Maar het betekent wel veel. Want hoe gaat het in de praktijk vaak? Altijd zien we weer gemeenten die bezig zijn met het optuigen van een regionaal bestuur, met schijnbaar maar één doel: het optuigen van een regionaal bestuur. Vanuit de gedachte dat er eerst de samenwerking moet, en dat we daarvan later als vanzelf de vruchten zullen plukken (welke stelling nog nooit is bewezen). Omdat het optuigen van een regionaal bestuur niet zelden frustrerend is met eindeloos gehakketak over bevoegdheden en stemverhoudingen in gezamenlijke organen, is er altijd een slimmerik die bedenkt dat we 'vanuit de inhoud moeten denken'. Dat de samenwerking zou moeten beginnen met het opstellen van een gezamenlijke agenda. Vervolgens gaan alle gemeenten zolang met elkaar in gesprek dat er van die agenda niet meer dan een hol vat met vaagheden overblijft. Hetgeen ook maar beter is, want het samenwerkingsverband had de agenda toch nooit dwingend kunnen opleggen aan alle gemeenten, en zeker niet aan de grotere gemeenten in de regio.

Het primaire doel van gemeenten moet dus niet zijn: samenwerken; hun primaire doel moet zijn: het binnenhalen van projecten die voor de eigen stad cruciaal zijn. Zoetermeer moet zich meer zorgen maken over een snelle verbinding met Rotterdam dan om de stemverhouding in het algemeen bestuur van de Metropoolregio Rotterdam-Den Haag. Rotterdam moet zich zorgen maken over de aansluiting van de A6 op de A13 en over de vraag hoe Lansingerland hiervoor valt te winnen. En Spijkenisse moet zich zorgen maken over de sloop van goedkope woningen door Rotterdam. Etc., etc.

Maar gaat alles niet ten koste van het regionale belang? Nu al krijgen wethouders vaak de klacht te horen dat ze te veel opkomen voor de eigen gemeente en te weinig oog hebben voor het regionale belang. Maar wat is het regionale belang? Is dat een objectief gegeven? Of is dat ook gewoon een kwestie van politieke afweging? Natuurlijk, de uitkomst van al die onderhandelende gemeenten kan onevenwichtigheden kennen. Maar is dat niet het geval als er een gezamenlijke regionale agenda wordt opgesteld?Machtsverhoudingen vertalen zich altijd uit. Bovendien: discussies over de stemverhoudingen in het algemeen bestuur van de regio leveren uiteindelijk niets op. Een deal tussen drie gemeenten des te meer. Nog los van het democratisch bezwaar tegen samenwerkingsverbanden dat ik eerder heb verwoord.

En toch kunnen we het gevoel houden dat de uitkomst van de onderhandelingen onevenwichtig of zelfs onrechtvaardig is. Let wel: of een uitkomst onevenwichtig of onrechtvaardig is, is geen objectief gegeven maar een politieke vraag. Wat bijvoorbeeld te doen als uiteindelijk te weinig gemeenten zich het belang van de voormalige groeikernen aantrekken? Daarvoor ligt de oplossing niet op regionaal maar op nationaal niveau. Je kan niet van gemeenten vragen om voor hun eigen belang op te komen en zo af en toe ook weer rechtvaardig te zijn. Bovendien: de regio heeft niet de doorzettingsmacht om rechtvaardige oplossingen af te dwingen, welke dat ook mogen zijn. Als het regionale netwerk van onderhandelende gemeenten onevenwichtige uitkomsten heeft zal het Rijk de samenstelling van het netwerk moeten veranderen. Bijvoorbeeld door gemeentelijke herindeling.
Platforms en spelregels
Als we dan het regionale bestuur willen verbeteren kunnen we ons beter concentreren op het organiseren van de onderhandelingen tussen de afzonderlijke gemeenten. De 'regio' zou een goed platform kunnen zijn voor die onderhandelingen. Of: de regio bestaat uit meerdere platforms. Als een platform in dit model maar niets meer is dan een ontmoetingsplek. Een plek waar goede koffie wordt geschonken. We zouden weer de fout in gaan als er te veel ambtenaren aan die platforms worden verbonden, die allemaal weer plannen gaan bedenken, in plaats van de onderhandelingen te faciliteren. En we gaan helemaal de fout in als die platforms een bestuur krijgen, met bevoegdheden. Dan zijn we weer van het ene paradigma (onderhandelen in netwerken) terecht gekomen in het andere (organen en bevoegdheden).

Vooral is het belangrijk om na te denken over spelregels voor de onderhandelingen. Ik noem enkele mogelijke spelregels:

initiatieven voor onderhandeling over een bepaald issue worden door een gemeente genomen;

aan die onderhandelingen doen alleen de betrokken gemeenten mee;

andere betrokken gemeenten mogen niet van de onderhandelingen worden uitgesloten;

bij die onderhandelingen mogen andere onderwerpen (wensen) door partijen worden ingebracht, voorzover nodig is om een deal te bereiken;

gemeentelijke onderhandelaars verhouden zich met hun gemeenteraden over hun vrijheidsgraden;
een proces van onderhandelen is niet openbaar, de uitkomsten wel;

er is een geschillen-autoriteit die dwingende uitspraken kan doen over het proces (bijvoorbeeld welke gemeenten zijn betrokken), maar niet over de uitkomst, tenzij alle betrokken partijen daar zelf om vragen;

we accepteren dat uiteindelijk de politieke rationaliteit bepalend is voor de uitkomst van het proces.

Slot
Ik heb in het bovenstaande de verschillen tussen de twee benaderingen bewust scherp aangezet. Om scherper te krijgen wat er mis kan gaan. Ik heb namelijk het gevoel dat in veel gevallen de praktijk dan wel uit een netwerk bestaat van onderhandelende steden en dorpen, maar dat het discours toch altijd nog neigt naar het paradigma van de organen en bevoegdheden en het benadrukken van een zelfstandig regionaal belang. Nog erger: soms worden de stedelijke regio's daartoe door de wet ofwel door het Rijk gedwongen. Eén advies: stop met dat discours. Richt platforms in, zet koffie, en alleen de gemeente die een maatschappelijk probleem heeft dat alleen met medewerking van andere gemeenten kan worden opgelost, start de onderhandeling.

# data[].attributes.attachment_link.description
Sinds de maatschappelijke ontwikkelingen zich niet meer houden aan gemeentegrenzen, moeten gemeenten met elkaar samenwerken. En sinds ze moeten samenwerken, praten ze over de vorm waarin dat moet. Een bestuurskundige kan zijn leven ermee vullen. Zo mocht ik afgelopen week nog weer eens meedenken met de 'governance' van de Metropoolregio Amsterdam.

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
View Slideshow

It's frightening to think, but one of every six people in the world today doesn't have enough safe water to drink. Within 30 years, thirst will spread to three-quarters of the world's population. But surely this clever ape can figure out how to tap our watery planet's vast oceans? We can't drink saltwater, of course, but doesn't desalination offer tantalizing potential? We already do it in some of the world's driest spots, but in general, it's still an expensive proposition, fraught with environmental disaster. But even as we humans struggle to meet the freshwater challenge in a sustainable way, nature is busy doing it. Every day, tide in and tide out, fueled by sunshine and emitting nothing more than sea salt. How do they do it? Find out in todays entry of The Biomimicry Manual.

Humans use lots of technologies to make fresh water from salty. Generally though, it boils down to either evaporating water and condensing it somewhere else, leaving the salt behind, or actively pushing saltwater through a semi-permeable membrane, leaving salt on one side and fresh water on the other.

Either way, you have to draw huge amounts of seawater through an intake screen, with the unfortunate side-effect of killing a lot of fish, invertebrates, birds, and even mammals. Smaller creatures that make it through (like plankton, eggs, larvae, and little fish) will die during processing. Various chemicals have to be added to the water along the way, to prevent clogging, scaling, and corrosion of filters and pipes, and then removed for drinking. The salty leftovers are laced with these chemicals, along with concentrated lead, iodine, and nitrate-heavy agricultural runoff. The whole process generally requires a lot of energy for heating or pumping or transporting, and many places with big water problems (like Mexico City or New Delhi) are far from the coast.

Yes, human desalination is expensive, energy-intensive, and a bit of an environmental nightmare. And yet nature pulls it off every day with none of these side-effects. Marine animals keep their blood only a third as salty as seawater (a serious feat, especially for critters like penguins, whales, sea snakes, and seals, whose ancestors were land-dwellers). How do they do it?

Mammals simply make really salty pee, two and a half times saltier than seawater. Birds and reptiles can't do that: their kidneys just aren't built for it. Penguins and gulls take care of it by sneezing out salt, while sea turtles and crocodiles cry salty tears, and sea snakes ooze it out under their tongues. All of them use salt glands, with a sodium-potassium ion pump and a counter-current exchange mechanism to move salt out of their blood. The design has evolved more than once. It must be a great idea.

Plants can't tolerate salt either, but a select few have figured out how to beat it. In the last tiny pockets of Southern California coastal salt marsh, Pickleweed sequesters salt in its succulent stems. Once a segment is salt-saturated, it turns red and falls off. Bye salt. And in tidal saltmarshes all over the world, silver-leaved Saltbush fills tiny balloon-like bladder cells, each mushrooming off the tip of a special hairy 'trichome' cell. When the bladder is full, it pops open to dash salt out like a microscopic salt-shaker. Why re-invent the wheel? Can we harness these low-footprint strategies, with artificial wetlands acting like 'Living Machines' to make fresh drinking water?

The undisputed champion of saltwater living is the mangrove. These trees perch on stilts, their roots directly in the salty coastal ebb and flow. Twice a day, the tides wet their feet. It's not an easy lifestyle, but mangroves have figured it out more than once ('mangrove-ness' has evolved at least a couple of times in unrelated plants), with a few different strategies. Many are so good at getting rid of salt you can actually drink their root-water. Good to know, next time you're competing on 'Survivor.'

Red mangroves use this neat energy-free trick to make their drinking water: evaporation wicks moisture from their leaves, creating a vacuum that sucks saltwater through their root membranes up through the tree, leaving salt behind. Pretty cool. The Aquaporin company is doing exactly this, mimicking the fatty membrane channels commonly seen in nature. Their bio-inspired filters pass water through, excluding all other particles and ions.

Black mangroves do it differently. Despite their name, their leaves are chalky white with excreted salt crystals. Other mangrove species sequester salt in their oldest leaves, shedding them, lifeless, into the water below. Still others collect salt in their most delicious root-parts, to be trimmed away by hungry crabs. I'm not sure how we can use that, but who doesn't love feeding crabs?

With a planet of nine billion thirsty people, why not look to nature for answers? It may be that sipping our way through our oceans is not sustainable either, but until we figure out how to lasso an icy comet, we have to find a way. Nature's salty mentors are out there showing us how, with sunshine and sea salt.
An evolutionary biologist, writer, sustainability expert, and passionate biomimicry professional in the Biomimicry 3.8 BPro certification program, Dr. Tamsin Woolley-Barker blogs at BioInspired Ink and serves as Content Developer for the California Association of Museums' Green Museums Initiative. She is working on a book about organizational transformation inspired by nature.

# data[].attributes.attachment_link.title
The Biomimicry Manual: How does nature make saltwater drinkable?

# data[].attributes.attachment_link.description
View Slideshow It's frightening to think, but one of every six people in the world today doesn't have enough safe water to drink. Within 30 years, thirst will spread to three-quarters of the world's population. But surely this clever ape can figure out how to tap our watery planet's vast oceans?

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
In making a new type of material that can trap and channel tiny amounts of liquid, researchers at the Massachusetts Institute of Technology found inspiration in a beetle.

Scientists call slick, water-repelling surfaces - like raincoats and just-waxed car hoods - hydrophobic: afraid of water. Some materials repel water so well that they are known as superhydrophobic; droplets bead up into spheres that barely touch the surface. Similarly, something that almost instantly attracts and disperses water is superhydrophilic: Greek for "really, really loves water."

Michael F. Rubner, a materials scientist, and Robert E. Cohen, a chemical engineer, wanted to make a material with abutting patterns of superhydrophobia and superhydrophilicity.

In 2001, they read in the journal Nature that the dime-size Stenocara beetle in the Namib Desert of Africa did just that. Oxford University scientists described how tiny superhydrophilic bumps on the back of the beetle gathered moisture out of the wisps of morning fog. The water droplets then slipped off the bumps into superhydrophobic channels and rolled into the beetle's mouth. "It provided a template of success for us," Dr. Cohen said.

Last month, in the journal Nano Letters, Dr. Cohen and Dr. Rubner reported success in mimicking the beetle, finding a way to print superhydrophilic patterns on a superhydrophobic surface.

While Dr. Cohen and Dr. Rubner tackled the problem as a pure research challenge - "It hadn't been done," Dr. Cohen said - the material could have practical uses. In arid regions, people may be able to harvest water from fog.

# data[].attributes.attachment_link.description
In making a new type of material that can trap and channel tiny amounts of liquid, researchers at the Massachusetts Institute of Technology found inspiration in a beetle. Scientists call slick, water-repelling surfaces - like raincoats and just-waxed car hoods - hydrophobic: afraid of water.

# data[].attributes.attachment_link.description
De challenge daagde deelnemers uit om van de natuur af te kijken, om zo tot een duurzamere voedselproductie te komen. De redactie van Change Magazine selecteerde drie favorieten. Alle finalisten zijn nu in een startup programma bezig om hun innovaties daadwerkelijk op de markt te brengen.

# data[].attributes.body
bijv. New Democracy  https://dezwijger.nl/programma/co-creating-the-city

# data[].attributes.attachment_link.description
Alle programma's en evenementen in Pakhuis de Zwijger op een rij

# data[].attributes.attachment_link.description
ROZENBROOD informeert en inspireert opdrachtgevers met beeldende trendpresentaties op maat. Van wow presentatie tot strategische input.

# data[].attributes.attachment_link.title
Dutch Future Society - Local Chapter of the Association of Professional Futurists

# data[].attributes.attachment_link.description
Local Chapter of the Association of Professional Futurists

# data[].attributes.attachment_link.description
Shaping Tomorrow is a research and analysis service that helps you better 'anticipate the future', recognise the opportunities and trends that will affect you and your organisation and plan accordingly.

# data[].attributes.body
Feiten en cijfers over verstedelijking

# data[].attributes.attachment_link.title
Feiten en cijfers over Verstedelijking - PBL Planbureau voor de Leefomgeving

# data[].attributes.attachment_link.description
In vergelijking met 2012 hebben in 2014 iets meer Nederlanders een baan in Duitsland, maar werken minder Duitsers in Nederland. Beide pendelstromen zijn echter nog beperkt in vergelijking met wat er mogelijk is gezien het aantal inwoners en banen op een redelijke woon-werkafstand van de grens.

# data[].attributes.body
PBL en CBS gezamenlijk onderzoek

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Voor dit WLO-rapport hebben het PBL en CPB verkend waar het aantal inwoners, huishoudens en banen zal groeien, en met hoeveel. De steden blijven groeien. Het verschil tussen de Randstad en krimpgebieden neemt toe. In scenario Hoog groeit de bevolking in de Randstad anderhalf keer zo hard als de gehele Nederlandse bevolking. Scenario Laag gaat ervan uit dat de trek naar de stad in de toekomst afzwakt.

Steden groeien

In het recente verleden was het vooral de Randstad die groeide ten opzichte van de rest van het land. Vanaf 2008 is deze groei versneld. Dit geldt ook voor de vier grote steden Amsterdam, Rotterdam, Utrecht en Den Haag. De groei van de steden komt niet alleen doordat de trek naar de stad doorzet. Ook is de bevolking er relatief jong en ligt het geboortecijfer dus hoger.

Bevolkingsomvang volgens scenario Hoog en Laag

In scenario Hoog zet de concentratie door. De vier grootstedelijke regio's en de Randstad kennen bevolkingsgroei. Buiten de Randstad groeien vooral de stedelijke regio's rondom Groningen en Arnhem/Nijmegen. Opvallend is dat zelfs in dit scenario er krimp plaatsvindt in enkele grensgebieden: de regio's Limburg, Zeeland en Groningen.

In scenario Laag is groei geen vanzelfsprekendheid meer; krimp is in veel gebieden zichtbaar. De bevolking daalt in acht van de twaalf provincies. Zeeland, Limburg en Drenthe krijgen zelfs te maken met een krimp van meer dan 10% tot 2050.

Trend: kleinere huishoudens

Hoewel in beide scenario's de bevolking vooral in de Randstad en steden groeit, groeit het aantal huishoudens in de meeste regio's. Dit komt doordat het aantal personen per huishouden afneemt, vooral buiten de Randstad. Deze trend heet huishoudensverdunning. Door huishoudensverdunning zal de woningvraag zal toenemen, ook buiten de Randstad. In vrijwel alle regio's is nog genoeg ruimte voor uitbreiding van het aantal woningen.

# data[].attributes.attachment_link.description
Voor dit WLO-rapport hebben het PBL en CPB verkend waar het aantal inwoners, huishoudens en banen zal groeien, en met hoeveel. De steden blijven groeien. Het verschil tussen de Randstad en krimpgebieden neemt toe. In scenario Hoog groeit de bevolking in de Randstad anderhalf keer zo hard als de gehele Nederlandse bevolking.

# data[].attributes.body
Mensen vertrekken van de stad naar een buurgemeente

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
In 2015 verhuisden meer mensen dan in voorgaande jaren uit de grote steden naar elders in Nederland. Vaak was de bestemming een van de dichtbijgelegen gemeenten. Grote steden groeiden vooral door immigratie. Rotterdam is de uitzondering: daar nam ook de binnenlandse instroom toe. Dat meldt CBS.

Uitstroom uit Amsterdam, Den Haag en Utrecht

In 2015 waren er meer verhuizingen dan in 2014, ook tussen gemeenten. Het verschil met voorgaande twee jaren is het sterkst in Amsterdam. Ruim 39 duizend mensen verhuisden in 2015 van Amsterdam naar elders in Nederland. Dat zijn er bijna 4 duizend meer dan een jaar eerder en bijna 10 duizend meer dan in 2013. Het aantal mensen dat vanuit andere gemeenten naar Amsterdam verhuisde nam ook toe, maar minder sterk. Hierdoor vertrekken er voor het eerst sinds het begin van de crisis in 2008 meer mensen uit Amsterdam dan er voor terug komen. In de periode 2000-2008 was dit ook jaarlijks het geval.
Uit Den Haag vertrekken bijna ieder jaar meer mensen naar andere Nederlandse gemeenten dan er daarvoor terugkomen, ook gedurende de crisis. Vanaf 2013 is het vertrek uit de stad flink opgelopen. In 2015 kromp Den Haag met bijna 1 700 inwoners door binnenlandse verhuizingen. Naar Utrecht verhuizen juist ieder jaar meer mensen dan er vertrekken. In 2015 was het binnenlandse vestigingsoverschot van de Domstad echter veel lager dan de jaren ervoor, omdat ook daar de trek uit de stad toenam.

Rotterdam is de enige van de vier grote gemeenten waarin het aantal binnenlandse nieuwkomers in 2015 sterker groeide dan het aantal vertrekkers. Per saldo kreeg de stad er 1 500 inwoners bij als gevolg van binnenlandse verhuizingen. Tussen 2008 en 2013 hielden vestiging en vertrek in Rotterdam elkaar min of meer in evenwicht, terwijl er vóór 2008 meer mensen vertrokken dan dat er kwamen wonen.

De meesten blijven in de buurt van de grote stad

Het merendeel van de mensen die wegtrekken uit de grote steden vestigt zich in nabijgelegen gemeenten. Bij Utrecht staat Amsterdam weliswaar op de eerste plaats, maar daarna volgen de randgemeenten Zeist, De Bilt, Nieuwegein en Stichtse Vecht.

Het aantal inwoners door binnenlandse verhuizingen nam niet af in de bredere regio's Groot-Amsterdam, Groot-Rijnmond en de provincie Utrecht doordat veel mensen vanuit de grote steden in de randgemeenten neerstreken. Deze regio's wonnen zelfs inwoners. Hetzelfde geldt voor West-Nederland als geheel. Alleen in de agglomeratie Den Haag hielden vestiging en vertrek elkaar in evenwicht.

Grote steden groeien door immigratie

Amsterdam en Den Haag verloren inwoners door binnenlandse verhuizingen, maar dit werd meer dan gecompenseerd door de buitenlandse migratie. In Amsterdam is de immigratie sinds 2012 ieder jaar aanzienlijk gestegen, terwijl de emigratie in dezelfde periode licht is gedaald. Daardoor kreeg Amsterdam er in 2015 bijna 8 duizend inwoners bij als gevolg van buitenlandse migratie. Ook Den Haag kreeg er door buitenlandse migratie bijna 4 duizend inwoners bij, net zo veel als een jaar eerder. In Rotterdam en Utrecht was het verschil tussen immigratie en emigratie minder groot. Toch steeg het inwonertal ook in deze steden in 2015 meer door buitenlandse migratie dan door binnenlandse verhuizingen.

De grote steden groeien daarnaast doordat er meer baby's worden geboren dan dat er mensen overlijden. Vooral Amsterdam en Utrecht hebben een flink geboorteoverschot.

# data[].attributes.attachment_link.description
In 2015 verhuisden meer mensen dan in voorgaande jaren uit de grote steden naar elders in Nederland. Vaak was de bestemming een van de dichtbijgelegen gemeenten. Grote steden groeiden vooral door immigratie. Rotterdam is de uitzondering: daar nam ook de binnenlandse instroom toe. Dat meldt CBS.

# data[].attributes.body
CBS rapport over krimp en groei vergelijking jaren 90-afgelopen 5jr.

# data[].attributes.attachment_link.description
This is Magic Leap. We're adding another dimension to computing where digital respects the physical. First stop: Magic Leap One.

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
A solution to one of the key problems holding back the development of quantum computers has been demonstrated by researchers at Google and the University of California, Santa Barbara. Many more problems remain to be solved, but experts in the field say it is an important step toward a fully functional quantum computer. Such a machine could perform calculations that would take a conventional computer millions of years to complete.

Researchers from Google and the University of California, Santa Barbara, used this chip to demonstrate a crucial method needed to make quantum computers reliable.

The Google and UCSB researchers showed they could program groups of qubits-devices that represent information using fragile quantum physics-to detect certain kinds of error, and to prevent those errors from ruining a calculation. The new advance comes from researchers led by John Martinis, a professor at the University of California, Santa Barbara, who last year joined Google to set up a quantum computing research lab (see " Google Launches Effort to Build Its Own Quantum Computer"). Martinis now holds a joint position between UCSB and Google, leading work on superconducting aluminum chips that operate at a fraction of a degree above absolute zero. Most of the work behind the new results, reported today in the journal Nature, took place before Martinis joined Google.

Google has been exploring quantum computing since 2009, when it began collaborating with D-Wave Systems, a startup that sells what it calls "the first commercial quantum computer" (see " The CIA and Jeff Bezos Bet on Quantum Computing"). Microsoft also has a sizable quantum computing research program (see " Microsoft's Quantum Mechanics ").

To make a quantum computer requires wiring together many qubits to work on information together. But the devices are error-prone because they represent bits of data-0s and 1s-using delicate quantum mechanical effects that are only detectable at super-cold temperatures and tiny scales. This allows qubits to achieve "superposition states" that are effectively both 1 and 0 at the same time, allowing quantum computers to take shortcuts through complex calculations. It also makes them vulnerable to heat and other disturbances that distort or destroy the quantum states used to encode information and perform calculations.

Much quantum computing research focuses on trying to get systems of qubits to detect and fix errors. Martinis's group has demonstrated a piece of one of the most promising schemes for doing this, an approach known as surface codes. The researchers programmed a chip with nine qubits so that they monitored one another for errors called "bit flips," where environmental noise causes a 1 to flip to a 0 or vice versa. The qubits could not correct bit flips, but they could take action to ensure that they did not contaminate later steps of an operation.

"More work needs to be done before we can say that all the elements required for fault-tolerant quantum computation are in place, but I do think this work shows that we are close," says Daniel Gottesman, who works on quantum error correction at the Perimeter Institute in Waterloo, Ontario.

The elements still required are not trivial, though. The bit flips that Martinis and colleagues took on can be addressed using classical algorithms that work on a conventional computer. A trickier kind of error, where a quantum property of a qubit known as "phase" is altered by environmental noise, can only be tackled using more complex algorithms that exploit quantum effects. Austin Fowler, a quantum electronics engineer with Google, says the group is now working on that, and on demonstrating error checking on more than nine qubits.

Still, recent results from Martinis and others make Gottesman optimistic that the full set of error correction techniques is within reach. "I think there is a good chance we will see such a demonstration by someone, possibly the Martinis group, within the next few years," he says.

Credit

Image courtesy of University of California, Santa Barbara

Tom Simonite San Francisco Bureau Chief

I'm ... giants, new startups, or academic labs. MIT Technology Review's San Francisco bureau chief and enjoy a diverse diet of algorithms, Internet, and human-computer interaction with chips on the side. I lead our coverage of new ideas from Silicon Valley, whether they spring from tech More

My journey to the West Coast started in a small English market town and took in the University of Cambridge, Imperial College London, and five years writing and editing technology news coverage at New Scientist magazine.

# data[].attributes.attachment_link.title
Google Researchers Demonstrate Breakthrough Needed for Quantum Computing

# data[].attributes.attachment_link.description
A solution to one of the key problems holding back the development of quantum computers has been demonstrated by researchers at Google and the University of California, Santa Barbara. Many more problems remain to be solved, but experts in the field say it is an important step toward a fully functional quantum computer.

# data[].attributes.body
https://www.technologyreview.com/lists/technologies/2015/

# data[].attributes.attachment_link.title
10 Most Important Technology Milestones for 2015

# data[].attributes.attachment_link.description
Technology news is full of incremental developments. These are the breakthroughs that matter.

# data[].attributes.headline
G1000 burgerinitiatieven wordt steeds groter

# data[].attributes.subject
G1000 burgerinitiatieven wordt steeds groter

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
G1000: Een plek waar we samen bepalen wat we belangrijk vinden voor onze wijk, ons dorp of onze stad
G1000 is een burgerinitiatief. Voor en door burgers. Achter de G1000 zitten verschillende initiatiefnemers. Allemaal burgers die vrijwillig een G1000 in hun gemeente organiseren.
Een G1000 is een burgertop, een evenement waarbij op één dag inwoners en betrokkenen met elkaar in gesprek gaan over hun eigen stad, dorp of gemeente. Zij gaan op zoek naar wat zij samen belangrijk vinden voor hun gemeente. Zij doen dit op basis van 'de dialoog'. Deze is gebaseerd op een open gesprek waaraan alle deelnemers op basis van gelijkwaardigheid deelnemen. De deelnemers kiezen met elkaar de onderwerpen, werken deze uit en maken een keuze uit de voorgestelde oplossingen. Tot slot bepalen zij wat er aan het einde van de dag met de uitkomsten gebeurt.

De G1000 heeft een aantal uitgangspunten:

Burgerinitiatief. Burgers nemen het initiatief voor een G1000.

Geen agenda. De agenda ligt niet op voorhand vast. Er is geen voorkeur voor bepaalde voorstellen. De G1000 biedt een procedure om over nieuwe voorstellen te praten.

Dialoog. We gaan niet in discussie, maar in dialoog. Deelnemers aan de G1000 erkennen het recht op een ander standpunt. Je hoeft het niet met andermans ideeën eens te zijn om een open gesprek aan te gaan. We zoeken naar wat ons bindt. Elke mening telt en wordt gewaardeerd.

Loting. We werken met loting: iedereen heeft evenveel kans om mee te doen.

Hele systeem. We doen niet aan anti-politiek, maar we geloven in de kracht van het hele systeem. Alle belangrijke partijen doen mee aan de dialoog om er voor te zorgen dat iedereen zich verantwoordelijk voelt voor het resultaat; overheid, werkgevers, vrije denkers en de inwoners.

Transparant. De deelnemers zijn gedurende de gehele dag zelf eigenaar van het resultaat en hoe het tot stand komt.

Veilig. Door inzet van gekwalificeerde leiding en een zorgvuldig programma is op elk moment de ruimte voor een open dialoog. We gebruiken spelregels waar iedereen zich aan houdt.

Meer informatie vind je onder veelgestelde vragen en op het platform.
WAAR IN NEDERLAND WORDT AL EEN G1000 GEORGANISEERD?

# data[].attributes.attachment_link.description
G1000: Een plek waar we samen bepalen wat we belangrijk vinden voor onze wijk, ons dorp of onze stad G1000 is een burgerinitiatief. Voor en door burgers. Achter de G1000 zitten verschillende initiatiefnemers. Allemaal burgers die vrijwillig een G1000 in hun gemeente organiseren.

# data[].attributes.body
Voor de nationale omgevingsvisie 2018

# data[].attributes.body
http://www.heijmans.nl/nl/heijmans-one/

# data[].attributes.attachment_link.description
Heijmans ONE is een verplaatsbaar huis voor eenpersoonshuishoudens. De huizen worden tijdelijk geplaatst op leegstaande gebieden in de stad.

# data[].attributes.headline
Klimaatverandering Paris COP21 UN november 2015

# data[].attributes.subject
Klimaatverandering Paris COP21 UN november 2015

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
The leadership of Gazprom - the state-owned company which in the past has accounted for about one-fifth of Russia's budget revenues-is upbeat about the energy giant's prospects, formally pursuing a range of ambitious projects. Yet, these projects conceal a struggling gas giant.
From the proposed Turkish Stream pipeline to a planned expansion of Nord Stream and the construction of the Power of Siberia pipeline, Gazprom is looking to expand and implement projects with big price tags.

There are indications, however, that the state-owned company is struggling. The energy giant's natural gas production fell by 12.9% in the first half of 2015 compared to the previous year, while the company's exports dropped by 8%, according to a report by Russian investment bank Sberbank CIB.

In July, the company unexpectedly cancelled its contract with Italy's Saipem for the construction of a pipeline under the Black Sea, raising concerns regarding Gazprom's commitment to completing the planned Turkish Stream pipeline project on schedule.

There are clear reasons for the company's difficulties. Gazprom currently faces five major risks and challenges.
1. Decline in world energy prices
Gazprom's natural gas prices are indexed to the price of oil, with a lag of about six to nine months. The company's net profits fell 86% in 2014, due in part to a plunge in the value of the ruble. Falling natural gas prices will continue reducing Gazprom's revenues.
2. European political will to diversify away from Russia
The crisis in Ukraine has accelerated the process of diversification away from Russian natural gas. Norway has already overtaken Gazprom as the top supplier of natural gas to Western Europe. EU funding for energy infrastructure projects, as well as the planned Energy Union, will further integrate the European natural gas market, reduce the dependency of Central European countries on Russian energy imports, and undermine Gazprom's leverage in negotiations with EU clients.
3. Negotiations with China National Petroleum Corporation
Construction of the eastern section of the Power of Siberia pipeline, which is set to bring 38 billion cubic meters of Russian natural gas to China, officially began in June. Still, the signing of an agreement regarding the Altai pipeline, which would bring 30 billion cubic meters of natural gas from western Siberia to Northwest China, has reportedly been postponed. As natural gas prices decline and Gazprom's European market share decreases, the Russian company will be in a weaker negotiating position vis-à-vis its Chinese counterpart.
4. Domestic pressure and competition
Gazprom holds a monopoly on natural gas pipeline exports from Russia. The company's rivals, however, have long pressed for the monopoly to be broken up. In a letter to Russia's Energy Ministry, Rosneft urged Russian authorities to break Gazprom's pipeline export monopoly and split the company into two parts. While Rosneft itself is in a weak position, Gazprom's growing challenges could reduce the company's ability to defend its interests in Moscow.

5. Western sanctions.

In September 2014, the US imposed sanctions on Gazprom Neft and Gazprombank, both subsidiaries of Gazprom. Gazprom Neft cannot access US exploration technology or receive assistance for Arctic offshore, deep water and shale projects, while both Gazprom Neft and Gazprombank cannot quality for long-term financing from US banks.

At the same time, the EU also sanctioned the two companies. Moreover, in June 2015, Canada imposed sanctions on Gazprom itself. Despite financial assistance from the Russian government, these sanctions will have a negative impact on Gazprom's production and financing capabilities in the long-term.

# data[].attributes.attachment_link.title
Five major challenges facing Russia's gas giant Gazprom | GRI

# data[].attributes.attachment_link.description
The leadership of Gazprom - the state-owned company which in the past has accounted for about one-fifth of Russia's budget revenues-is upbeat about the energy giant's prospects, formally pursuing a range of ambitious projects. Yet, these projects conceal a struggling gas giant.

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
In December 2014-January 2015, Germany and France were buffeted by contrasting pressures from Islamic terrorists and anti-immigrant forces, creating major challenges to the democratic forces led by Chancellor Angela Merkel and President François Hollande. In Paris, the assassination of the editorial staff of the satirical weekly magazine "Charlie Hebdo" on January 7 followed two days later by the murder of four French Jews at a Kosher supermarket in the Marais section of Paris forced Europeans (not just the French) to confront the reality of Islamic terrorists and mounting anti-Semitism as growing threats to European democracy. The January 11 mass march of solidarity down the Champs Élysées, led by Hollande and Merkel and a large number of European and African leaders in support of human rights and democratic principles, was encouraging. But fissures in the body politic in both countries remain strong.

At the time, I was teaching a course on "Contemporary Diplomacy" to 16 graduate students from seven European countries at the University of Konstanz, a public university of 12,000 students, in southwestern Germany. The student body was the best of the new Europe; my students were democratic, liberal, intelligent, and well informed. About 400 miles to the east, another reality garnered headlines in the city of Dresden, in Saxony. This has been the base of PEGIDA, a highly visible right-wing movement opposed to the immigration into Germany of Muslims from the Middle East and Eastern Europe. PEGIDA is a fringe movement, but it reflects growing fears not only of terrorism and job displacement but of the perceived changing German social and economic demographic. While less than two percent of Saxony's population is Muslim, PEGIDA drew large crowds and considerable media attention to its loud calls for restricting Islamic immigration, reflecting growing anti-Muslim sentiment in Germany. In her New Year address on December 31, Chancellor Merkel took the lead by condemning PEGIDA, the use of hate speech, and the effort to demonize and malign the Muslim community as having no legitimacy in contemporary Germany. PEGIDA's support seems to be waning, but anti-immigrant and neo-Nazi sentiments remain a challenge, albeit on the fringes of German society. Similar forces are at work in other European countries.

These events overlapped with the revival of a musical at the Komische Opera in Berlin last presented there on December 23, 1932, one month before Hitler became chancellor on January 30, 1933. Ball im Savoy, which I saw on a cold winter's night this January with a large multi-generational German audience in attendance, had premiered in the same house 83 years ago. The musical, a German equivalent of Cole Porter and the Merry Widow, was deliberately provocative, sexy, and satirical. It was immediately closed once the Nazis took over; its Jewish composer Paul Abraham and Jewish librettists fled; all ended tragically-the librettists allegedly committing suicide in Norway, while Abraham was found delirious on a New York street dying in a New York sanitarium shortly thereafter. It was the end, as the program noted, of both the Weimar Republic and the Jazz age.

In the wake of the Charlie Hebdo massacres, the memory of anti-Semitism in France over 80 years ago was further brought back by reading Anne Sinclair's recent memoir of her childhood, My Grandfather's Gallery, on the flight back to New York. Paul Rosenberg had been a prominent art dealer in Paris in the 1930s, promoting and selling works by Pablo Picasso, Georges Braque, Henri Matisse, Fernand Léger, and other post-impressionist artists. The defeat of Prime Minister Léon Blum's government and the rise of Vichy forced Rosenberg to leave Paris first to southern France in 1938 and then to New York in September 1940, three months after the Germans entered Paris. Much of his collection was confiscated by the Nazis and transferred to Joseph Goebbels' secret collection; only a few of these works have been recovered. By then, the Vichy government had aligned itself openly with the Nazis and begun the deportation of 75,000 Jews to Germany, almost all ultimately to their death in Auschwitz. With the art works he brought from France, Rosenberg opened a new gallery on Madison Avenue; it became a leading venue for showcasing Cubist and other contemporary art well into the 1950s.

Between Rosenberg's flight to New York and the 2015 massacres in Paris, the issue of anti-Semitism in France has arisen again. President Hollande has called for France's Jewish population to remain in France and has provided added protections around Jewish schools, stores, and other public places. At the same time, Prime Minister Benjamin Netanyahu has urged Jews to come to Israel, claiming it is the only place where Jews can be safe. Is this an existential crisis for French Jewry? As Roger Cohen, a leading columnist for The New York Times, said recently, Jewish immigration is the story of the 20 th century-a story not only of new beginnings but of loss and displacement. But it would be a mistake for France to lose its Jewish population. This is what happened in Austria in 1938, much to that country's detriment. Bernard Avishai, a Dartmouth history professor, responded with "Netanyahu Sells French Jews Short" and recalled France's fierce republicanism-a hard-won response to all forms of political violence, whether against satirists or minorities. Europe's challenge today is not to have these events repeat themselves; not to have anti-Semitism and anti-Islamic sentiment, forces largely of the right, overwhelm the democratic principles enshrined in the French and German constitutions as well as the UN Charter. With the rise of ISIS in the Middle East stoking fears in Europe and the United States, the defense of democratic principles and values and religious freedom becomes more important than ever.

Just as fighting anti-Semitism is a complex issue for Europe, so is reducing support for ISIS and other jihadist organizations among European Muslims. Two recent New York Times articles have highlighted the challenge: The first described how Chérif and Saïd Kouachi, who carried out the Charlie Hebdo massacres, had become radicalized over a decade-including several years in prison-from petty criminals to hardened jihadists. In "French Town Struggles to Understand Radicals' Pull" (January 16, 2015), Claude Arnaud, the mayor of Lunel, a small town near Montpellier in the south of France, sought to analyze how six young Muslims from his town had gone on jihad to Syria and were killed there: "We are all trying to understand but feel completely out of our depth." He expressed fear that another ten young men from there would return to France after "being trained to shoot and to cut throats." The radicalization of marginalized youth will not be stopped by marches or even by antiterrorist legislation and enforced police security. Responding forcefully to anti-Semitic acts and changing the relationships between young Muslims and the broader community in European cities are in effect two sides of the same issue. It will take much time and effort to bring diverse communities with different histories, narratives, and grievances together.

# data[].attributes.attachment_link.title
Contrasting Trends: Europe Between Democracy and Radicalism

# data[].attributes.attachment_link.description
In December 2014-January 2015, Germany and France were buffeted by contrasting pressures from Islamic terrorists and anti-immigrant forces, creating major challenges to the democratic forces led by Chancellor Angela Merkel and President François Hollande.

# data[].attributes.headline
UN Sustainable Development Agenda richting 'Sustainable Development Summit' September 2015

# data[].attributes.subject
UN Sustainable Development Agenda richting 'Sustainable Development Summit' September 2015

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Member States answered the call to make 2015 a year of global action by agreeing on a "bold, ambitious and transformative" sustainable development agenda for the next 15 years, Secretary-General Ban Ki-moon said today.

The agreement reached by Member States last night - "Transforming our World: The 2030 Agenda for Sustainable Development" - marks the culmination of efforts that began three years ago with the 2012 UN Conference on Sustainable Development. The new agenda expands on the success of the Millennium Development Goals, which had a target date of 2015, and contains 17 Sustainable Development Goals.

"They address the requirements for all humanity to be able to live decent lives free from poverty, hunger and inequality, with all men and women, girls and boys able to develop their full potential," Secretary-General Ban Ki-moon told a news conference in New York. "They commit all of us to be responsible global citizens, caring for the less fortunate as well as for our planet's ecosystems and climate action on which all life depends.

"We have a big, bold agenda before us - now we must work to make it real in people's lives."

Mr. Ban hailed the leadership of Sam Kutesa, the President of the General Assembly, and the contribution of representatives from civil society, the private sector, academia, parliamentarians and "millions of people in every corner of the world who shared their vision of the world we want."

Joining him at the press conference were Amina Mohammed, his Special Advisor for Post-2015 Development Planning, and Wu Hongbo, Under-Secretary-General for Economic and Social Affairs, as well as the two co-facilitators of the negotiations, Ambassador David Donoghue of Ireland and Ambassador Macharia Kamau of Kenya.

"This is truly a 'We the Peoples' Agenda," Mr. Ban said of the Sustainable Development Goals, which he likened to a "to-do" list for people and the planet.

"They are people-centred and planet-sensitive. They are universal - applying to all countries while recognizing different realities and capabilities."

Next month world leaders will formally approve the new sustainable development agenda at a summit held at United Nations Headquarters in New York. Then in Paris at the end of the year, they will seek to adopt an ambitious universal climate change agreement.

"We can be the first generation that ends global poverty, and the last generation to prevent the worst impacts of global warming before it is too late," Mr. Ban stated. "The international community took a major step towards achieving this shared goal with this weekend's agreement. Now we must sustain that momentum."

In a statement issued today, General Assembly President Sam Kutesa welcoming the consensus reached on the outcome document, adding that "this transformative agenda will open a new chapter in development history."

He looked forward to the adoption of the new agenda by world leaders at the summit to be held from 25 to 27 September in New York. "As the United Nations celebrates its 70th anniversary, we are setting our world on a sustainable course, one that will ensure a better future for our planet and all its inhabitants," he added.
via UN News Centre

# data[].attributes.attachment_link.title
Member States lauded for reaching agreement on new UN sustainable development agenda

# data[].attributes.attachment_link.description
Member States answered the call to make 2015 a year of global action by agreeing on a "bold, ambitious and transformative" sustainable development agenda for the next 15 years, Secretary-General Ban Ki-moon said today.

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
As migration tops the foreign policy agenda of leading nations, one expert says we need to leave behind the idea of migrants as being a negative factor. "We need to move the debate about migration from one of common identity to one of common values," said William Lacy Swing, Director General of the International Organization for Migration. "We need to help people and governments understand the contribution that migrants can make."

Speaking to International Peace Institute Senior Adviser Warren Hoge, Mr. Swing said that historically, migration has been an overwhelmingly positive element in the lives of countries, as migrants bring new ideas and incentives and create jobs.

"It'd be hard to say that migrants are not agents of development, which they certainly have been in most of the multiethnic, multicultural countries of the world," he noted, "but a lot depends on the warmth of our welcome and our ability to integrate them."

Mr. Swing praised German Chancellor Angela Merkel for publicly saying that migration is the defining issue of her time as chancellor and agreeing to take in tens of thousands of Syrians, more than all the rest of the other 27 member states of the European Union together.

"We need more voices like that who recognize the importance of managing the migration flows in a responsible, humane, and dignified manner," he said.

According to Mr. Swing, the UN's creation of the Global Forum on Migration and Development is an important gap-filler for a global conversation on migration. He urged different regional organizations, from the European and African Unions to the League of Arab States, to come together and have a discussion on how to manage the global phenomenon of migration in a way that will benefit everyone.

This discussion was part of a series of interviews done on the margins of the Independent Commission on Multilateralism's sixth retreat, on forced displacement, refugees, and migration, held on July 10-11.

Listen to the interview:

/wp-content/uploads/2015/07/Swing-final.mp3
You made a point emphatically that the narrative right now on migration is toxic, and you have said that we need to produce a positive narrative. What is that positive narrative on migration?
One has to say that historically migration has been an overwhelmingly positive element in the lives of countries. Migrants have brought new ideas, they very often create jobs-if you look at the small and medium enterprises, it's usually migrants who were probably the most active in that area. They bring in incentives, they offer horizons that we haven't thought about. So I think it'd be hard to say that migrants are not agents of development, which they certainly have been in most of the multiethnic, multicultural countries of the world, but a lot depends on the warmth of our welcome and our ability to integrate them.
Governments tend to view migration these days as a problem whereas actually it is a matter of managing diversity. If that's the case, how can the international community assist states and governments to manage diversity?
There are a number of practical things that we and others are doing. For example, very often we offer cultural orientation to migrants who are proceeding abroad, and we do the same for receiving communities-how to deal with the persons coming in from different cultures and different backgrounds so that a certain amount of help can be offered to communities.

We need to help people and governments understand the contribution that migrants can make, and that will take them away from the idea that migrants are a negative factor. I think in addition to all of this, we need to move the debate about migration from one of common identity to one of common values because people get very frustrated when they see people who don't look like them, who don't speak as they do, who don't dress like they do, and that really is not the issue. The issue is: do we have a common vision of the future of this country?
With so many migrants these days headed for Europe, Europe obviously has a problem and also has a responsibility. I thought to ask you about Angela Merkel because you said you had admired what she had done. Is what she has done a model for what Europe ought to be doing?
I certainly think it's hitting, it's something that is going exactly in the right direction. Why do I say that? First of all, she has agreed to take tens of thousands of Syrians, more than all the rest of the other 27 member states of the European Union together. She has spoken out publicly saying that migration is the defining issue of her time as chancellor, more so than either the Euro or the Greek crises, more so than even Ukraine.

We need more voices like that who recognize the importance of managing the migration flows in a responsible, humane, and dignified manner, and I think she's done all that. She's also done this against the backdrop of a very strong right wing element in the country that itself has actually been physically attacking migrants. So she's done this with a lot of courage, and that's what we need more of-political courage on the part of our political leaders.
Is there anything in general you can suggest in this area of migration where the UN could be doing better, what it should be doing?
I think it should continue doing a number of things that it has initiated. I think the Global Forum on Migration and Development is a very important gap-filler because, up to now, there were conversations at national, local, and regional levels, but nothing on the global level at all, so this is a good initiative.

I think the creation of a Global Migration Group was a good initiative, although it hasn't really lived up to its expectations or purposes initially. I think that the idea of bringing together, under the convening power of the Secretary General, all of the different regional organizations-the European Union, the African Union, ASEAN [Association of Southeast Asian Nations], the League of Arab States, the Organization of American States, etc.-trying to bring the leaders of all those groups together to have a look and have a long discussion themselves on how can we manage together this global phenomenon in a manner that will benefit all of our people? I think a conversation like that would be probably something whose time has come.

# data[].attributes.attachment_link.title
Migration is a Defining Issue of Our Time: Q&A with William Lacy Swing

# data[].attributes.attachment_link.description
As migration tops the foreign policy agenda of leading nations, one expert says we need to leave behind the idea of migrants as being a negative factor. "We need to move the debate about migration from one of common identity to one of common values," said William Lacy Swing, Director General of the International Organization for Migration.

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Als een zelfsturend voertuig veel te snel rijdt, aan wie overhandigt een politieman dan de bon? Een bestuurder ontbreekt. Stuurwiel en pedalen: idem dito. De passagiers kunnen er ook niets aan doen. Die zijn overgeleverd aan dit vervoerssysteem. Het is een van de vele onbeantwoorde vragen over autonoom vervoer. De provincie Gelderland stuurt tussen Wageningen en Ede twee zelfsturende voertuigen de openbare weg op om antwoorden te vinden.

We moeten het gewoon dóén, stelt Conny Bieze (VVD), de Gelderse gedeputeerde van vervoer. De techniek voor autonome mobiliteit is immers ruim voorhanden. Maar praktijkkennis over het autonome autorijden in het dagelijkse verkeer ontbreekt nog. Hoe functioneert een zelfstandig rijdend voertuig daarin? Gelderland besloot voor 3,4 miljoen euro deze kennis te vergaren en straks te delen met andere overheden. De provincie kocht twee voertuigen en doopte ze WEpod.

Autonome mobiliteit
Deze week arriveert de eerste van de twee elektrisch aangedreven wagens in Nederland voor een ombouwoperatie tot WEpod. In augustus volgt de tweede. Daarna gaan ze de weg op. Over een jaar moeten ze helemaal zelfstandig rondjes rijden. Spannend en nuttig. Maar waarom zou juist Gelderland miljoenen investeren in WEpods? Het was minister Melanie Schultz van Haegen (VVD) van infrastructuur en milieu die de provincie op het spoor zette.

Nederland moet van Schultz een koploper worden met kennis over autonome mobiliteit. Bieze herkende direct de kansen: "Zelfrijdende voertuigen moeten toch een keer ergens worden getest in de praktijk." Het autonoom rijden past bij Biezes vervoersvisie. Ze werkt onder meer aan Flexnet voor vernieuwend openbaar vervoer in Gelderland. Lege streekbussen worden te duur. Ze zoekt alternatieven. Rijden zonder chauffeur kan loonkosten sparen.

Behalve buurtbussen en elektrische ov-fietsen ziet ze in visioenen het zelfrijdende provincie-ov al voor zich. Ook in de stad, zegt Bieze: "Stel, je bent ouder, je hebt geen rijbewijs en je woont in de stad. Dan zou je een zelfsturend voertuig kunnen bestellen om de stad in te gaan. Dat kan zichzelf zo parkeren dat het parkeerproblemen in het centrum oplost. Op het platteland kan een zelfsturend voertuig op een andere manier nuttig zijn, zoals voor het transport van en naar de trein."

Zelfrijdende voertuigen moeten toch een keer ergens worden getest in de praktijk

Noodknop
Gelderland wil via de proef vooral meer te weten komen over de mens. Hoe reageren fietsers en automobilisten op WEpods als die als een soort horizontale liften door de regio rollen? Op delen van de testroute geldt uit voorzorg een inhaalverbod. Ook de reactie van de passagiers is interessant. Bij andere proeven met autonoom rijden op openbare wegen is er een bestuurder, stuurwiel en rempedaal bij de hand. Hier niet. Reden tot paniek?

Stuurloos onderweg in de provincie: dat is de bijzondere proef die nieuwe informatie moet opleveren. De zes passagiers kunnen bij problemen hoogstens nog een noodknop indrukken en contact zoeken met de verkeerscentrale in Ede. Zou in Wageningen, bij wijze van studentengrap, een WEpod de weg worden versperd, dan stopt-ie als een koppige ezel. De medewerkers van de verkeerscentrale moeten, geholpen door camera's, van afstand ingrijpen.

Andere ontbrekende informatie is vooral juridisch van aard. De wetgever, de wetshandhavers en ook de verzekeringsbranche gaan ervan uit dat voertuigen op de openbare weg altijd een mens als bestuurder hebben. Hoe graag Schultz ook wil dat Nederland koploper wordt, het feit dat er geen mens aan boord is die verantwoordelijk is voor de rit, leidt bij de overheidsdiensten tot debat. Er is nog steeds geen groen licht voor de WEpod.

Desnoods naar de rechter
Gelderland overweegt als compromis nu een steward mee te laten reizen. Maar dat is nog steeds geen bestuurder. De vraag blijft bijvoorbeeld wie de politie kan aanspreken op fout rijgedrag van een autonoom voertuig. "We lopen al tegen de wet- en regelgeving aan", merkt Bieze. "Het Rijk zou zich dan ook daarvoor moeten inzetten." Desnoods wil Gelderland de rechter hierover laten oordelen. "Maar we hopen dat we er samen uitkomen."

Natuurlijk is het afwachten hoe de techniek van de WEpod zich houdt. TNO en TU Delft monitoren die namens de provincie met jonge autotechnici van Hogeschool van Arnhem-Nijmegen. Veel snufjes zitten al in bestaande auto's, zoals de automatische parkeerhulp of verkeersbordherkenning. De vraag is hoe WEpods die technieken combineren en alle complexe informatie verwerken in het drukke dagelijkse verkeer tussen Wageningen campus en station Ede-Wageningen.

De zes passagiers kunnen bij problemen hoogstens nog een noodknop indrukken en contact zoeken met de verkeerscentrale in Ede

Testritten
Stapje voor stapje worden de WEpods losgelaten op de openbare weg. Het zal een koddig beeld opleveren. Harder dan 25 kilometer per uur laat de provincie deze hoekige elektrische personenbusjes niet rijden. De route loopt via plattelandswegen en woonwijken, niet over de drukke provinciale weg tussen Wageningen en Ede. In november beginnen de testritten, vanaf begin 2016 worden passagiers vervoerd.

De vaste busreiziger die dan met de WEpod hoopt te reizen, heeft pech. De WEpods doen dienst als gastenauto van Wageningen Universiteit en Researchcentrum. Passagiers worden voor een ritje uitgenodigd. Haast moeten die niet hebben. Een WEpod doet drie kwartier over een rit van zes kilometer en is daarmee ruim twee keer trager dan de Valleilijn-snelbus en ook trager dan de fiets.

De dienstregeling met de WEpod wordt rustig opgebouwd vanaf de campus. Eerst kleine ritten; in mei en juni 2016 de langere. Maar voor Gelderland is het project al bij voorbaat geslaagd door de discussies die achter de schermen ontstaan om de twee wagens officieel op de weg te krijgen. "We doen ook kennis op van dat wat niet werkt", zegt Bieze. "Alle hobbels die we moeten nemen, zijn ook een resultaat."

Een WEpod doet drie kwartier over een rit van zes kilometer

# data[].attributes.attachment_link.description
Als een zelfsturend voertuig veel te snel rijdt, aan wie overhandigt een politieman dan de bon? Een bestuurder ontbreekt. Stuurwiel en pedalen: idem dito. De passagiers kunnen er ook niets aan doen. Die zijn overgeleverd aan dit vervoerssysteem. Het is een van de vele onbeantwoorde vragen over autonoom vervoer.

# data[].attributes.attachment_link.title
Regional quality of living in Europe - PBL Netherlands Environmental Assessment Agency

# data[].attributes.attachment_link.description
This article sets out the conceptual framework and results of Regional Quality of Living indicators that were developed in order to benchmark European NUTS2 regions. Nine non-business-related indicators are constructed to support the goal of policy makers to improve the attractiveness of regions and cities for people or companies to settle in, and by doing so create economic growth.

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Details about how Amazon's proposed delivery drones may work have been published by the US Patent Office.

According to the patent, the drones will be able to track the location of the person it is delivering to by pulling data from their smartphone.

The unmanned vehicles will also be able to talk to each other about weather and traffic conditions.

Amazon faces many regulatory hurdles before its plans can be turned into reality.

Amazon submitted its drone patent in September 2014, but the details are only now being published by the US Patent and Trademark Office, after it approved the ideas.

For many, Amazon's idea of delivery via drone was seen as pie-in-the-sky, but the details it provides in its patent application suggest that the firm is taking the idea seriously and working hard to overcome a variety of technical obstacles.

Winning patent approval does not mean that the final product will be exactly as described or that it will become reality.

Amazon is leading the effort to convince the US Federal Aviation Authority (FAA) to approve widespread commercial use of drones.

According to the plans, Amazon's drones will be able to update their routes in real-time. A mock-up delivery screen suggests that people will be able to choose from a variety of delivery options - from "bring it to me" to nominating their home, place of work or even "my boat" as places for packages to be dropped.

Last month car maker Audi said that it would be trying out package delivery to the boot of its cars with Amazon and DHL.

Using Audi's in-car communications system, Connect, DHL delivery drivers would track a customer's vehicle over a specified period of time and then use a digital access code to unlock the boot, the car maker said. This code would then expire as soon as the boot was shut.

Other details revealed include:

Amazon will employ a variety of unmanned vehicles depending on the shape and weight of the product

Flight sensors, radar, sonar, cameras and infrared sensors will be employed to ensure safe landing zones are found

The unmanned vehicle would constantly monitor its path for humans or other animals and modify navigation to avoid such obstacles

Significant strides

Amazon's plans for drone delivery puts increasing pressure on the FAA to allow more US-based drone research and development.

It has been criticised for dragging its heels on regulation and losing the impetus on drone development which has gone to other countries, most notably the UK which will build a drone research centre in London.

This week the FAA did make significant strides towards relaxing its rules on drone use, giving the go-ahead for unmanned helicopters to be used for spraying crops in the US as well as announcing plans for testing news-gathering drones in urban areas in partnership with CNN.

It also said it would also test commercial drones that can fly beyond an operator's line of sight for inspecting railways.

Amazon had been testing its drone system in Canada where airspace regulations are more relaxed. but in March the FAA granted it permission to start testing in the US, although the drones can fly no higher than 400ft (122m) and must remain within the pilot's line of sight.

# data[].attributes.attachment_link.description
Details about how Amazon's proposed delivery drones may work have been published by the US Patent Office. According to the patent, the drones will be able to track the location of the person it is delivering to by pulling data from their smartphone.

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
As the second day of its F8 conference began here at Fort Mason in San Francisco, Facebook announced the first hardware it plans to use to beam the Internet down to billions of people around the world.

Codenamed Aquila, the drone has a wingspan comparable to a Boeing 767 yet uses lightweight materials that allow it to weigh less than a car.

During today's keynote, Facebook also announced that it open sourced its development tool React Native, and showed off new artificial intelligence systems that can identify and understand the meaning of video and text content.

Aquila has to be incredibly light, because it's going to be kept aloft for as long as three months at a time using solar power. Just staying in the air for that long is a challenge, but Facebook's also going to be pushing Internet access down to people 60,000-90,000 feet below using lasers, as well as maintaining communications between drones to maintain coverage across wider regions.

Aquila is the first complete concept we've seen come out of Facebook's acqui-hires of engineers from UK-based Ascenta, unveiled nearly a year ago today. Facebook says it'll begin test flights this summer, with a broader rollout over the next several years.

# data[].attributes.attachment_link.title
Facebook's Aquila Drone Will Beam Down Internet Access With Lasers

# data[].attributes.attachment_link.description
As the second day of its F8 conference began here at Fort Mason in San Francisco, Facebook announced the first hardware it plans to use to beam the Internet down to billions of people around the world. Codenamed Aquila, the drone has a wingspan comparable to a Boeing 767 yet uses lightweight materials that allow it to weigh less than a car.

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
James Martin/CNET

TRACY, Calif. -- Amazon employee Rejinaldo Rosales used to wander stacks of shelves to pick up merchandise for orders before finally returning to his station to place them in bins and send them to their next stop.

But this summer, squat orange robots, called Kiva, began zooming around the shelves instead, picking up goods and carrying them to Rosales at his station. The result? What used to take hours of walking can happen in mere minutes instead.

Rosales, 34, who works at an Amazon fulfillment center in this Central Valley city about an hour and a half away from San Francisco, said he likes his new robotic coworkers. While walking the aisles was "good cardio," the new system lets him get through more orders since he stands in one place, he said.

"We don't socialize as much, but it's more efficient," Rosales said as the bots zipped around behind him on the eve of Cyber Monday, when Amazon showed off its latest generation of Kiva robots to a group of journalists.

The fleet of machines -- installed in 10 of Amazon's US warehouses in California, Texas, New Jersey, Washington and Florida -- enable the company to deliver millions of items to customers. Along with many other retailers, the online shopping giant started its Black Friday sales a week early, building up to one of its busiest days of the year -- Cyber Monday. Last year, customers ordered more than 36.8 million items globally, or 426 items per second, according to Amazon.

Amazon expects that number to go up this year but wouldn't say by how much. ChannelAdvisor, an e-commerce company that services and advises retailers, reported that Amazon's holiday sales were already up by 24 percent on Black Friday and up 45 percent on Saturday.

Amazon isn't alone; online shopping is mainstream. Customers who used to line up at cashiers' stands are buying items from their couches instead. They're also using apps while in stores and mixing orders between the real world and the virtual one as they seek out the best deals and most convenient deliveries. Companies like Amazon have ridden this wave from $71 billion in sales 10 years ago to $4.5 trillion last year. Forrester expects this year's holiday sales to hit $89 billion, an increase of 13 percent from last year.

James Martin/CNET

Part of the way Amazon is keeping up are these Kiva robots. Originally made by a company Amazon bought in 2012, the devices have since been integrated with its warehouse technology. There are 15,000 Kiva robots spread across the 10 warehouses in the company's network, which has more than 50 facilities in the US.

"Robots are essential for meeting that kind of demand," said Ken Goldberg, a robotics professor at the University of California, Berkeley. Humans just can't work as fast.

Take me to your employer

As the Kiva robots speed up the pace of Amazon's warehouses, they raise a looming question that's being asked across the modern world: how much of what a human does can be done by a machine instead? The automotive manufacturing industry already knows the answer, as do various technology makers. Foxconn, one of the world's largest electronics manufacturers and a key supplier for Apple, was reported to be replacing workers with robots a couple years ago. And take a ride across San Francisco's famous Golden Gate Bridge and there won't be a toll taker in sight -- the process is entirely automated.

The trend doesn't appear to be stopping, and experts say robots will take over half of all human jobs within 10 to 20 years. A Pew Report in August said a vast majority of people it surveyed said they expect robots to "permeate wide segments of daily life by 2025, with huge implications for a range of industries such as health care, transport and logistics, customer service and home maintenance."

So far, Amazon said it hasn't eliminated any jobs with the introduction of Kiva. In fact, the company says it's hired more people in that time. Amazon wouldn't say how many jobs it's added after incorporating Kiva, but overall it's hired 61,110 employees since 2011, the year before it bought Kiva. That's roughly doubling its employee base over the past two years, though the company saw a decline in that growth last year.

"People play a crucial role in fulfillment for Amazon," said Dave Clark, Amazon's senior vice president of worldwide operations and customer service. "Take gift wrapping. Can we do it by machine? Yes. Does it look the same? Could you still have the same personal touch? No."

Still, Amazon is working on robots that can grasp items, bringing them one step closer to being able to replace the role of human pickers like Rosales.

In the meantime, Amazon encourages cooperation by writing some of its most enthusiastic employees' names on the Kiva robot's exterior shell. In Tracy, 87 robots are named after employees in the building, thanks to contests the company holds.

From a robot to your doorstep

The way Kiva robots work in Amazon's warehouses may seem limited, but the company says the work they do shaves more than an hour off an average order. At Amazon's fulfillment center in Tracy, people could be seen alongside various machines.

A product begins its life in an Amazon warehouse as employees unload packages from a truck onto a conveyer belt. A line of about 25 people stand near one conveyor belt, unloading boxes and cutting them open.

Employees then unpack the boxes and place them in carts that are brought to other workers who sort the items into the shelves.

The items appear to be shelved randomly, but they're actually organized based upon a computer algorithm. The result: one shelf in the Tracy warehouse had a My Little Pony toy, a roll of fluorescent tape and copies of Hamlet, smushed up next to one another.

James Martin/CNET

Tracy's 3,000 Kiva robots pick up shelves of products from the warehouse floor and bring them to a human employee who picks items and then packs them for shipping. This saves Amazon time and presumably money as well, though the company declined to say how much. Amazon's Clark said the average amount of time it takes to grab an item from a shelf and stuff it in a box is now about 15 minutes per order, down from an hour and a half. Amazon has steadily improved the robots since Kiva's acquisition, as well. The latest Kiva robot can move 50 percent more inventory out of the center than its predecessor could.

As Kiva's robots zoom around Amazon's warehouse floors, they avoid running into each other by using sensors that talk to one another. This technology makes Kiva one of the most advanced robotics systems being used today, according to Goldberg, the UC Berkeley robotics professor.

"It's more expensive than just having a bunch of static shelves, but it pays off if it has that much volume," Goldberg said.

So what happens if a robot fails? Amazon has human engineers, who can usually fix a robot within a couple hours. Amazon tries to makes sure no more than 10 robots per floor are out of commission at one time.

When they're working just right, they arrive at Rosales' station in a line. A computer screen above a set of conveyor belts tells him which item to grab and where on the shelf it's located. He grabs the items and throws them in a yellow bin on a conveyer belt to his right. Once he's done, he hits a button and the conveyor takes the bin away to be packaged and shipped.

He doesn't have a robot named after him yet, but he hopes that will change.

"I'm looking into it," he said. "That'd be cool, huh?"

# data[].attributes.attachment_link.title
Meet Amazon's busiest employee -- the Kiva robot

# data[].attributes.attachment_link.description
TRACY, Calif. -- Amazon employee Rejinaldo Rosales used to wander stacks of shelves to pick up merchandise for orders before finally returning to his station to place them in bins and send them to their next stop. But this summer, squat orange robots, called Kiva, began zooming around the shelves instead, picking up goods and carrying them to Rosales at his station.