# data[].attributes.attachment_caption
Beethoven Symphony No. 9 — Ode to Joy (Excerpt)

# data[].attributes.attachment_link.title
Beethoven Symphony No. 9 — Ode to Joy (Excerpt)

# data[].attributes.headline
เครื่องดนตรี

# data[].attributes.subject
เครื่องดนตรี

# data[].attributes.body
เครื่องดนตรีในยุคคลาสสิคมี 4 กลุ่มใหญ่ๆ ได้แก่

1)เครื่องสาย (String) แบ่งออกเป็น ไวโอลิน วิโอลา เชลโล และดับเบิลเบส

2)เครื่องลมไม้ (Woodwind) เช่น ฟลูต คลาริเน็ต โอโบ บาสซูน ชาลูโม

3)เครื่องลมทองเหลือง (Brass) เช่น ทรัมเป็ต ทรอมโบน  เฟรนช์ฮอร์น

4)เครื่องกระทบ (Percussion) เช่น กลองทิมปานี ฉาบ เบสกลอง
เครื่องดนตรีเหล่านี้เมื่อเล่นรวมกันจะเป็นวงออร์เคสตรา

# data[].attributes.headline
ลักษณะดนตรียุคคลาสสิก

# data[].attributes.subject
ลักษณะดนตรียุคคลาสสิก

# data[].attributes.body
ในยุคคลาสสิกเลิกนิยมการสอดประสานของทำนอง (Counterpoint) แต่หันมานิยมการใส่เสียงประสานแบบโฮโมโฟนี (Homophony) คือการเน้นทำนองหลักเพียงแนวเดียว โดยมีแนวเสียงอื่นประสานให้ทำนองไพเราะมากขึ้น มีแนวประสานเป็นคอร์ด หรืออาร์เพจจิโอ (arpeggio) หลายแนวที่มีจังหวะคล้ายกัน โดยเลิกใช้แนวเบสต่อเนื่อง (basso continuo) และความสำคัญของการด้นสด (Improvisation) เริ่มหมดไปในยุคนี้ เพราะดนตรีส่วนมากมีการเขียนเสียงประสานครบถ้วน คีตกวีจะระบุวิธีการบรรเลงอย่างชัดเจน

เกิดบทเพลงลักษณะใหม่ๆ ขึ้นในยุคนี้ คือ ซิมโฟนี คอนแชร์โต และโซนาตา ลักษณะการผสมวงมีกำหนดแน่นอนว่าเป็นวงเล็กหรือวงใหญ่ คือเป็นวงแชมเบอร์มิวสิก หรือวงออร์เคสตรา เพลงบรรเลงนิยมประพันธ์กันมากขึ้น เพลงร้องยังคงมีการประพันธ์อยู่เช่นเดิม โอเปร่า เป็นที่นิยมชมกันมาก ผู้ประพันธ์หลายคนจึงประพันธ์แต่โอเปร่าเป็นส่วนใหญ่ ลักษณะของโอเปร่าในยุคนี้จะเน้นเรื่องศิลปะการแสดงมากขึ้น มิใช่เน้นเพียงการร้องเท่านั้น

เครื่องดนตรีในยุคนี้ได้รับการพัฒนามากขึ้น ในวงออร์เคสตรามีการใช้เครื่องดนตรีครบทุกประเภท การใช้เครื่องดนตรีในยุคคลาสสิกจะพบว่าใช้เปียโนเป็นส่วนมาก ไม่ค่อยมีการใช้ฮาร์ปซิคอร์ดอีก ในช่วงปลายศตวรรษที่ 19 มีการใช้เครื่องคลาริเน็ต ฟลูต และบาสซูน

# data[].attributes.headline
ตัวอย่างบทเพลงในยุคคลาสสิค

# data[].attributes.subject
ตัวอย่างบทเพลงในยุคคลาสสิค

# data[].attributes.body
Symphony No.41 in C Major "Jupiter" K.551 - โมทซาร์ท
Piano Concerto in C Major, K.467 - โมทซาร์ท
String Quartet in G Major, K.387 - โมทซาร์ท
The Marriage of Figaro (Opera) - โมทซาร์ท
Don Giovanni (Opera) - โมทซาร์ท

# data[].attributes.headline
คีตกวีที่สำคัญในยุคคลาสสิค

# data[].attributes.subject
คีตกวีที่สำคัญในยุคคลาสสิค

# data[].attributes.body
-คริสท็อฟ วิลลีบัลท์ กลุค
เป็นผู้บุกเบิกในการทำอุปรากรภาษาเยอรมันเนื่องจากสมัยนั้นมีแต่อุปรากรภาษาอิตาลี
-ฟรันทซ์ โยเซ็ฟ ไฮเดิน
ชาวออสเตรียในยุคคลาสสิก ได้ชื่อว่าเป็น "บิดาแห่งซิมโฟนี" และ "บิดาแห่งสตริงควอเท็ต"
-ว็อล์ฟกัง อมาเดอุส โมทซาร์ท (โมซาร์ท)
เป็นนักประพันธ์ดนตรีคลาสสิกชาวออสเตรียที่มีชื่อเสียงก้องโลก ที่มีชื่อเสียงจนถึงทุกวันนี้
-ลูทวิช ฟัน เบทโฮเฟิน (เบโธเฟน)
เป็นคีตกวีและนักเปียโนชาวเยอรมัน
เบทโฮเฟินเป็นตัวอย่างของศิลปินยุคจินตนิยมผู้โดดเดี่ยว และไม่เป็นที่เข้าใจของบุคคลในยุคเดียวกันกับเขา ในวันนี้เขาได้กลายเป็นคีตกวีที่มีคนชื่นชมยกย่องและฟังเพลงของเขากันอย่างกว้างขวางมากที่สุดคนหนึ่ง

# data[].attributes.body
ดนตรีคลาสสิก เริ่มขึ้นในศตวรรษที่ 17 และต่อเนื่องมาจนถึงต้นศตวรรษที่ 18 โดยมีศิลปินอิตาเลี่ยนเป็นผู้นำ ท่านเหล่านี้ได้ส่งเสริมและสนับสนุนการดนตรีให้เข้าสู่ชีวิตจิตใจชาวยุโรป อย่างแพร่หลาย ซึ่งมีเมืองที่เป็นแหล่งกำเนิดของงานดนตรีนี้ได้แก่ โรม เนเปิล ฟลอเรนซ์ อิทธิพลงานศิลปะการดนตรีของอิตาลีได้แผ่ขยายไปอย่างกว้างขวางสู่ยุโรปตะวัน ตก ส่วนทางซีกตะวันออกนั้นกรุงเวียนนาเป็นศูนย์รวมที่สำคัญทางดนตรี โดยมีนักดนตรีชาวอิตาเลี่ยนที่สำคัญได้แก่ ซิมาโรซ่า เพสซิชิลโล กัลลูปปี้ ซึ่งเดินทางเข้าไปทำงานที่นครเวียนนา เวียนนาจึงเป็นศูนย์กลางของดนตรีคลาสสิกและมีความรุ่งเรืองติดต่อกันมาถึง 200 ปี ดนตรีคลาสสิกจัดได้ว่าเป็นศิลปะการดนตรีแห่งยุคที่ดนตรีได้รับการพัฒนามาถึง จุดสูงสุดทั้งการประพันธ์และเครื่องดนตรี