# data[].attributes.headline
Η ζωή μού δίδαξε πολλά

# data[].attributes.body
Η ζωή μού δίδαξε πολλά και σημαντικά πράγματα. Κατάφερα να υλοποιήσω τα όνειρά μου και τους στόχους μου αλλά δεν μπόρεσα να ξεπεράσω εύκολα αρκετές δυσκολίες. Μπορεί να είχα μια πετυχημένη ζωή αλλά τώρα ζω μόνη σε ένα μεγάλο άδειο σπίτι εγώ και οι αρρώστιες μου. Τα παιδιά μου είναι ευτυχισμένα και με δικές τους οικογένειες. Μου δίνει ζωή που βλέπω τα εγγόνια μου κάθε Σαββατοκύριακο αλλά πόσο ακόμα αναρωτιέμαι. Σιγά σιγά νιώθω τις δυνάμεις μου να φεύγουν και πλέον με μεγάλη δυσκολία καταφέρνω να στέκομαι στα δύο μου πόδια . Αυτό ήταν λοιπόν το θαύμα της ζωής κι εμείς που το ζήσαμε είμαστε πραγματικά τυχεροί. Όλο και πιο συχνά τον τελευταίο καιρό περνούν από μπροστά μου οι καλές της στιγμές, οι σπουδές και η καριέρα μου και ο άντρας μου. Φτάνει σύντομα η ώρα να πάω να τον συναντήσω όπως και τον πολυαγαπημένο μου παππού.

# data[].attributes.body
Πότε δεν πίστευα ότι θα βίωνα μεγαλύτερη δυστυχία μετά τον θάνατο του άντρα μου αλλά για ακόμα μια φορά είχα κάνει λάθος .Μου πήρε κάποια ώρα να καταλάβω που βρισκόμουν όταν άνοιξα τα μάτια μου αλλά γρήγορα συνειδητοποίησα ότι βρισκόμουν στο νοσοκομείο. Καθώς προσπαθούσα να σκεφτώ γιατί βρισκόμουν εδώ ξαφνικά μια νοσοκόμα μπήκε δισταχτικά μέσα στο δωμάτιο μου και με ενημέρωσε ότι τα παιδιά μου είχαν έρθει να με δουν . Εκείνη την στιγμή ήμουν τόσο σοκαρισμένη και προσπαθούσα να καταλάβω τι συνέβαινε που δεν κατάλαβα καν πότε μπήκαν μέσα στο δωμάτιο τα παιδιά μου και στάθηκαν δίπλα από το κρεβάτι όπου ξάπλωνα . Τα παιδιά μου είχαν πλέον μεγαλώσει και σπούδαζαν και ήμουν πολύ περήφανη γι αυτά και τα κατορθώματά τους.Δεν πέρασε πολλή ώρα πριν μου εξηγήσουν ότι ήρθαν μόλις άκουσαν ότι είχα λιποθυμήσει στα γυρίσματα μιας ταινίας και με είχαν μεταφέρει στο κοντινότερο νοσοκομείο. Εκείνη τη στιγμή θυμήθηκα τα πάντα. Θυμήθηκα ότι πριν λιποθυμήσω ζαλιζόμουν πολύ και την τελευταία εβδομάδα είχα αρχίσει να νιώθω μια κούραση και πόνο σε όλο μου το σώμα. Δεν είχα δώσει πολλή σημασία στις ζαλάδες και τον πόνο γιατί πίστευα ότι ήταν της ηλικίας καθώς μεγάλωσα αρκετά πια. Αλλά τώρα όλα έβγαζαν νόημα. Ύστερα από πολλή σκέψη και συζήτηση με τα παιδιά μου ξαναεμφανίστηκε η νοσοκόμα με τα αποτελέσματα τον εξετάσεων μου. Διαγνώστηκα με καρκίνο και μόλις μου το ανακοίνωσε η νοσοκόμα ένιωσα την καρδιά μου να σπάει σε χίλια κομμάτια . Δεν το πίστευα ,νόμιζα ότι κάποιος μου έκανε πλάκα αλλά δυστυχώς ήταν αλήθεια . Τα παιδιά μου είχαν σοκαριστεί κι αυτά όσο εγώ ,ίσως και λίγο παραπάνω και είχαν βάλει τα κλάματα μαζί μου. Είχαν χάσει ήδη τον πατέρα τους έναν χρόνο πριν μετά από ένα καρδιακό επεισόδιο και αν έχαναν και εμένα θα ήταν μόνα τους σε αυτόν τον κόσμο ,χωρίς κανέναν να τους προσέχει παρόλο που ήταν ενήλικες πλέον. Εκείνη τη στιγμή πήρα μια απόφαση ,ότι θα το νικούσα , όχι μόνο για τα παιδιά μου αλλά και για τον ίδιο μου τον εαυτό . Έπρεπε να είμαι δυνατή και αποφασιστική ακόμα κι αν μέσα μου το μόνο που ένιωθα ήταν πόνος . Αυτή ήταν η μέρα που όλα άλλαξαν και από εκείνη την ημέρα είδα τον κόσμο με μια άλλη οπτική , πιο αισιόδοξη . Άρχισα να περνάω περισσότερο χρόνο με τα παιδιά μου και να εκτιμάω και τα μικρά πράγματα στη ζωή. Δε θεωρούσα τίποτα δεδομένο . Ώσπου μια μέρα μετά από αμέτρητες χημειοθεραπείες μου ανακοίνωσαν ότι είχα καταφέρει να το νικήσω και είχα βγει πιο δυνατή . Είχαν περάσει πλέον πέντε χρόνια από τη μέρα που είχα διαγνωστεί για πρώτη φορά αλλά ακόμα θυμόμουν εκεί την μέρα στο νοσοκομείο σαν χθες και ήμουν πολύ περήφανη με τον εαυτό μου που είχα κρατήσει την υπόσχεση να είμαι δυνατή .Είχα πλέον καταλάβει ότι όντως υπάρχει ελπίδα στο κόσμο και το μόνο που πρέπει να κάνεις είναι να πιστέψεις σε αυτήν .

# data[].attributes.body
Σκέφτομαι και ξανασκέφτομαι τα ίδια πράγματα. Τώρα πια έχω μεγαλώσει αρκετά και είμαι περήφανη για αυτά που κατάφερα. Έκανα όλα αυτά που ήθελα χωρίς δισταγμό. Μπόρεσα να συνεχίσω το όνειρό μου στην ηθοποιία και απέκτησα μια καταπληκτική πενταμελή οικογένεια με έναν άντρα που αγαπά και με νοιάζεται- που με αγαπούσε δηλαδή , αφού τώρα πια δεν είναι μαζί μας.Κάθε μέρα που περνά μου λείπει όλο και πιο πολύ. Θέλω να το έχω κοντά μου στα δύσκολα αλλά δεν μπορώ αφού  , δεν  είναι εδώ για να μου συμπαρασταθεί. Τώρα που έφτασα σε αυτήν την ηλικία έχω πολλά προβλήματα υγείας και ήθελα να τα μοιραστώ μαζί του αλλά μάλλον ευτυχώς που έφυγε πιο μπροστά και δεν τα περνάει και αυτός.  Τον αγαπούσα και ακόμα τον αγαπάω! Δεν θα άντεχα να τον βλέπω να υποφέρει! Το μόνο που θέλω είναι να πάω κοντά του να τον ξαναδώ. Τις νύχτες που είμαι μόνη μου κλαίω από τον πόνο,τη λύπη και από αυτά που συμβαίνουν. Όμως μόλις ξημερώσει κρύβω ό,τι έγινε το βράδυ με ένα πλατύ χαμόγελο.  Αυτά αφορούν εμένα και δεν πρέπει κανείς να το μάθει γιατί εάν το καταλάβουν τα παιδιά μου θα στεναχωρηθούν- το ξέρω. Άσε που έχουν δικά τους παιδιά τώρα που πρέπει  να ασχολούνται μαζί τους- μην πω πως εάν τους πω ότι δεν είμαι πολύ καλά δεν θα μου φέρνουν και τα εγγόνια μου δήθεν για να με ξεκουράσουν.  Τι θα έκανα εγώ χωρίς αυτά; Αυτά πλέον είναι ο μόνος λόγος που σηκώνομαι από το κρεβάτι για να έχουν πολλές αναμνήσεις μαζί μου έτσι όπως είχα εγώ με τον δικό μου τον παππού. Και έτσι γαλήνια όταν θα φύγω θα τους συντροφεύουν οι  καλύτερες στιγμές που περάσαμε μαζί.

# data[].attributes.headline
Είμαι η Ελπίδα και το 

# data[].attributes.body
Είμαι η Ελπίδα και το όνομά μου έχει μια ιδιαίτερη σημασία για μένα. Πολλές φορές νιώθω πως αντικατοπτρίζει τη ζωή και τις επιλογές μου, ειδικά όταν πρόκειται για τον γάμο και την οικογένεια. Πάντα επενδύω στην έννοια της συντροφικότητας και της ενότητας, γιατί πιστεύω ότι αυτές είναι οι βάσεις μιας ευτυχισμένης ζωής.

Όμως, στην αρχή, δυσκολεύτηκα πολύ να συνηθίσω να ζω σε ένα τέτοιο περιβάλλον. Ένιωθα πως έχανα την ελευθερία μου, πως οι υποχρεώσεις του γάμου με περιόριζαν και με έκαναν να παραμελώ τη δουλειά μου, κάτι που πάντα είχε σημασία για μένα. Υπήρχαν στιγμές που αναρωτιόμουν αν είχα πάρει τη σωστή απόφαση, αν θα μπορούσα να διατηρήσω την προσωπική μου ταυτότητα μέσα σε αυτή τη νέα πραγματικότητα.

Όλα όμως άλλαξαν όταν ήρθε το πρώτο μου παιδί. Εκείνη τη στιγμή κατάλαβα πόσο σημαντική είναι η οικογένεια για μένα. Το να κρατάω στα χέρια μου το μωρό μου, να νιώθω την ανάγκη του για αγάπη, φροντίδα και προστασία, με έκανε να δω τη ζωή με άλλα μάτια. Σιγά-σιγά, βρήκα την ισορροπία μου και συνειδητοποίησα ότι μπορούσα να είμαι και μητέρα και σύζυγος, χωρίς να χάσω τον εαυτό μου.

Με τα χρόνια, η οικογένειά μου μεγάλωσε. Μετά τον πρωτότοκο γιο μου, απέκτησα και δεύτερο αγόρι, και τέλος, ένα κοριτσάκι που ολοκλήρωσε την ευτυχία μας. Κάθε ένα από τα παιδιά μου μου δίδαξε κάτι ξεχωριστό, και μαζί τους έμαθα τι σημαίνει αληθινή αγάπη, υπομονή και αυτοθυσία.

Στην αρχή, η αλλαγή μου φαινόταν δύσκολη, σχεδόν ακατόρθωτη. Κάθε νέα ευθύνη έμοιαζε ξένη, οι ρυθμοί της οικογενειακής ζωής απαιτητικοί, και οι θυσίες που έπρεπε να κάνω μου φαίνονταν μεγάλες. Όμως, μέρα με τη μέρα, τα πράγματα έπαψαν να μοιάζουν τόσο δύσκολα. Όσα άλλοτε με φόβιζαν έγιναν μέρος της καθημερινότητάς μου, μια φυσική συνέχεια της ζωής μου. Και κάπως έτσι, χωρίς να το καταλάβω, βρέθηκα να τα αγκαλιάζω όχι μόνο σαν υποχρέωση της στοργικής για τα παιδιά της μάνας αλλά ως κομμάτι της δικής μου ευτυχίας.

# data[].attributes.headline
Από μικρή, πάντα λάτρε

# data[].attributes.body
Από μικρή, πάντα λάτρευα κάθε είδους τέχνης, με αποτέλεσμα να είναι ένα από τα μεγαλύτερά μου όνειρα για να ασχοληθώ στην πορεία της ζωής μου. Η ζωγραφική, ο κινηματογράφος, το θέατρο, η γλυπτική, οτιδήποτε είχε να κάνει με τις τέχνες, πάντα μου κέντριζε το ενδιαφέρον. Βέβαια, δεν ήμουν πάντα καλή σε όλα, αλλά μου άρεσε πάντα να δοκιμάζω καινούργια πράγματα και να βρίσκω καινούργιες αρέσκειες. Λόγω αυτού, ήξερα πως ήθελα ασχοληθώ στο μέλλον με κάτι που να είχε σχέση με τέχνη. Κυρίως λάτρευα τον κινηματογράφο και το θέατρο. Με θυμάμαι από μικρούλα να λέω στον παππού μου «Όταν μεγαλώσω παππού, θα γίνω ηθοποιός!». Αυτός πάντα γελούσε και χαιρόταν όταν του έλεγα τα ‘‘θέλω’’ μου και τα όνειρά μου. Ήταν ο μόνος που δεν μου είπε ποτέ τίποτα αρνητικό όπως: «Ναι αλλά πως θα ζήσεις άμα γίνεις ηθοποιός;» ή «Πρέπει να βρεις μια δουλειά με καλό μισθό!» όπως μου έλεγε πάντα η μαμά. «Να κάνεις ό,τι σε κάνει χαρούμενη, παιδί μου», πάντα μου έλεγε. Είχα κι εγώ όμως τις αμφιβολίες μου. «Όμως άμα δεν πετύχω; Τότε τι;» σκεφτόμουν πολλές φορές. Και το γεγονός ότι οι γονείς μου δεν ήταν και πολύ χαρούμενοι με τις αποφάσεις μου για το μέλλον, εφόσον τους έλεγα πως ήθελα να ασχοληθώ με το θέατρο και τον κινηματογράφο για να γίνω ηθοποιός, λέγοντας μου πως πρέπει να βρω μια δουλειά που θα έχει ‘’καλά λεφτά’’, δεν με βοηθούσε καθόλου στο να σκεφτώ καθαρά. Ο παππούς μου όμως, πάντα με ενθάρρυνε προσπαθώντας να διώξει όλες μου τις αμφιβολίες για το αν θα πετύχω ή όχι και πάντα κατάφερνε να με κάνει να χαμογελάσω και να αισθανθώ καλύτερα.

# data[].attributes.headline
Αφήνοντας τις σπουδές 

# data[].attributes.body
Αφήνοντας τις σπουδές μου στη Νομική στ' αλήθεια ένιωσα απίστευτη ελευθερία. Ένιωσα πως οι αλυσίδες που με κρατούσαν κάτω από την σκιά της κοινωνίας και το τι ήταν λογικό και σωστό σύμφωνα με αυτήν είχαν πια κοπεί. Έτσι ένιωθα! Κι όμως ένα κομμάτι του εαυτού μου πάλευε με τις τύψεις και τις ενοχές. Ήξερα τι πέρασα, το πόσο διάβασα, τους κόπους μου! Μα...δεν το μετάνιωνα.

Ήξερα πως σε τέτοια εποχή η εργασία ήταν δύσκολη υπόθεση. Ένιωθα πως ίσως η ελευθερία και η ψυχική μου ικανοποίηση να μου στοίχιζαν αλλά είχα ήδη πάρει την απόφασή μου και δεν θα την άλλαζα με τίποτα.

Το ταξίδι μου για την αναζήτηση εργασίας δεν άργησε να ξεκινήσει. Ήδη πριν αφήσω την σχολή είχα συμβουλευθεί τον φίλο μου τον Στέφανο για το τί θα αντιμετώπιζα στην πορεία μου για την εύρεση εργασίας. Τον Στέφανο τον είχα γνωρίσει στη θεατρική ομάδα . Ήταν εκείνος που με βοήθησε περισσότερο να προσαρμοστώ στο νέο περιβάλλον και που ποτέ δεν θα με έκρινε για τις αποφάσεις μου.

Ο Στέφανος λοιπόν δεν μου έκρυψε πως η εύρεση εργασίας γενικά αλλά κυρίως στον κλάδο της ηθοποιίας ήταν αρκετά δύσκολη . Παρόλα αυτά με καθησύχασε λέγοντάς μου πως ο ίδιος είχε ήδη συνεργαστεί με πολλούς παραγωγούς ταινιών και ότι θα ήταν χαρά του να με συστήσει σε αυτούς . Ο Στέφανος από μικρός είχε μεγάλο ταλέντο. Όλο το σχολείο τον ήξερε για τις άψογες ερμηνείες του στα σχολικά θεατρικά. Ξέροντας πως ο Στέφανος ήταν άξιος εμπιστοσύνης έκανα την απόφασή μου.

Ξεκινώντας με την καθοδήγηση του κατάφερα σχεδόν αμέσως να πάρω ρόλο σε μία ταινία ύψιστης παραγωγής. Εκείνες οι ημέρες μου φάνηκαν οι πιο σημαντικές και κρίσιμες της ζωής μου καθώς ήξερα πως έπρεπε να τα πάω πολύ καλά. Ο Στέφανος μού είχε ήδη εξηγήσει πως η πρώτη εντύπωση είναι πολύ σημαντική καθώς υπάρχει πολύ μεγάλος ανταγωνισμός ανάμεσα στους ηθοποιούς για το ποιος θα ερμηνεύσει καλύτερα κάποιον ρόλο.

Στην αρχή παρόλη τη χαρά μου είχα

στ΄ αλήθεια τρομάξει. Δεν είχα την απαραίτητη εμπειρία για να παίξω σε μια τόσο μεγάλη ταινία και να συνεργαστώ με γνωστούς ηθοποιούς. Βρέθηκα ξαφνικά πολύ ψηλά χάρη στον Στέφανο . Έπρεπε να τα πάω πολύ καλά και αυτό με άγχωνε περισσότερο. Μέρα νύχτα απομνημόνευα τα λόγια μου, εξασκούσα τις εκφράσεις μου ,διάβαζα και ξαναδιάβαζα το σενάριο . Καθόμουν ώρες ατελείωτες μπροστά στον καθρέφτη και έκανα πρόβες .Ο στόχος ήταν μεγάλος , για εμένα δυσκολότερος και από όταν έπρεπε να περάσω στη Νομική σχολή. Ήρθε λοιπόν η μεγάλη μέρα των πρώτων γυρισμάτων. Βρισκόμουν στο καμαρίνι μου όταν ο Στέφανος ήρθε να με βρει. Μόλις με είδε κατάλαβε τις ανησυχίες μου . Προσπάθησε να με χαλαρώσει λέγοντάς μου αστεία και όλη μου η διάθεση άλλαξε. Με παρότρυνε υπενθυμίζοντάς μου το όνειρό μου , το πόσο αγαπώ την υποκριτική, τι έχασα για να βρίσκομαι εκεί και τι θα κέρδιζα. Γνώριζα πως ήταν στο πλευρό μου και αυτό μου έδινε δύναμη. Τα γυρίσματα της πρώτης μέρας πήγαν πολύ καλά. Οι ηθοποιοί , ο σκηνοθέτης , ο παραγωγός όλοι μου έδιναν τα συγχαρητήρια τους . Ήξεραν πως ήταν η πρώτη μου δουλειά και δεν έκρυψαν τον θαυμασμό τους. Το όνειρο μου είχε αρχίσει να γίνεται πραγματικότητα. Τις επόμενες μέρες δεν είχα άγχος. Η ταινία γυρίστηκε και στέφθηκε με επιτυχία. Την τελευταία μέρα των γυρισμάτων ο παραγωγός με πλησίασε εκφράζοντας το ενδιαφέρον του για τους μελλοντικούς μου στόχους και για το αν θα ήθελα να συνεργαστώ ξανά μαζί του στην επόμενη ταινία του με τον ρόλο της πρωταγωνίστριας. Η έκπληξή μου ήταν μεγάλη! Όχι μόνο κατάφερα να πραγματοποιήσω το όνειρο μου και να τελειώσω τα γυρίσματα μιας ταινίας αλλά ήδη υπέγραφα για έναν νέο σημαντικό ρόλο. Κι όλα αυτά χάρη στον Στέφανο που δεν δίστασε να με συστήσει και να με βοηθήσει .

Επιτέλους κατάφερα να κάνω αυτό που πιο πολύ ήθελα στη ζωή μου και να το κάνω με επιτυχία!

# data[].attributes.headline
Ήμουν μόλις δεκαοκτώ. 

# data[].attributes.body
Ήμουν μόλις δεκαοκτώ. Καλούμουν να πάρω μια απόφαση που, όπως τότε πίστευα, κρατούσε στα χέρια της το νόημα όλης μου της ζωής.  Ήμουν εγκλωβισμένη μέσα στις πιθανότητες, τους φόβους , τα όνειρα και τους δισταγμούς μου . Ήμουν παγιδευμένη σε εκείνον τον ατελείωτο διάλογο ανάμεσα στο  «τι πρέπει» και στο «τι θέλω» . «Γιατρός ή δικηγόρος να γίνεις , φέρνουν πολλά λεφτά. Αυτές είναι δουλειές. Κάτσε να διαβάσεις, να περάσεις σε μια καλή σχολή  και να πετύχεις στη ζωή σου .» Έτσι έλεγε η κοινωνία , αυτό έπρεπε να κάνουν όλοι . Εγώ όμως πάντα ήμουν διαφορετική και τώρα πια ένιωθα να απειλούμαι από αυτήν .Τα περιθώρια λάθους είχαν στενέψει επικίνδυνα και το άγχος είχε αρχίσει να με κατακλύζει , μα η καρδιά μου χτυπούσε αλλιώς στην ιδέα ότι θα περνούσα στη δραματική σχολή. «Ηθοποιός ; Τι λες καλέ; Χα , χα ηθοποιός λέει ! » απαντούσαν όλοι , μέχρι και η οικογένειά μου , όταν τους μιλούσα για το μεγαλύτερό μου όνειρο. Βρέθηκα να διαβάζω για να περάσω στη Νομική χωρίς πραγματική συνειδητοποίηση του γιατί το έκανα. Εντελώς σπασμωδικά, ακολουθούσα μια πορεία που ήταν ήδη χαραγμένη για μένα από τους άλλους , σαν ένα στρατιωτάκι που εκτελούσε εντολές, χωρίς να ξέρει το γιατί ή το πώς. Η περίοδος των Πανελληνίων ήταν για μένα μια δύσκολη και αβέβαιη διαδρομή. Κάθε μέρα ήταν ένα νέο βάρος που έπρεπε να σηκώσω, και κάθε στιγμή φαινόταν να με απομακρύνει από τη δική μου αλήθεια. Μετά από ατελείωτες ώρες διαβάσματος , ξενύχτια , κλάματα , απογοήτευση και άγχος κατάφερα να μπω στη σχολή που στόχευα και όχι σε αυτή που επιθυμούσα. Στο τρίτο έτος της σχολής , έχοντας πια ωριμάσει αρκετά έκανα κάτι που τους άφησε όλους άφωνους. Ναι , παράτησα τη σχολή τη τελευταία στιγμή . Οι δικοί μου αν και προσπαθούσαν να μην το δείξουν , ήξερα ότι δε χάρηκαν και μάλιστα πιο πολύ ανησυχούσαν για το τι θα πουν στη γειτονιά και στους φίλους . Πραγματικά ένιωσα τη μεγαλύτερη ελευθερία στη μέχρι τότε ζωή μου . Πραγματοποίησα το μεγαλύτερο μου όνειρο ! Σπούδασα στη δραματική σχολή και έγινα ηθοποιός. Και ενώ εγώ ήμουν ευτυχισμένη , οι δικοί μου πίστευαν ότι έχασα τη μοναδική ευκαιρία της ζωής μου να γίνω δικηγόρος. Δεν είχαν καταλάβει κάτι πολύ σημαντικό όμως , ότι οι σπουδές μου στη Νομική με έφερναν  πιο κοντά στην αποτυχία μου παρά στην επιτυχία μου.

# data[].attributes.headline
 Θυμάμαι όταν ήμουν μι

# data[].attributes.body
Θυμάμαι όταν ήμουν μικρή το σπίτι που μέναμε . Ήταν άσπρο και είχε μία αυλή γεμάτη με λουλούδια. Τα αγαπημένα μου ήταν οι κρίνοι και πιο συγκεκριμένα οι άσπροι κρίνοι, γιατί μου θύμιζαν την αισιοδοξία και την ευτυχία. Το μέρος το οποίο αγαπούσα περισσότερο από όλο το σπίτι , ήταν εκείνο το σπιτάκι που βρίσκονταν στον κήπο . Συνήθιζα να πηγαίνω εκεί από όταν ήμουν μωρό , έτσι μου έλεγε ο παππούς μου , ο Βασίλης , ότι με έφερνε εδώ όταν ήμουν μωρό και πως εγώ γελούσα. Αυτό το σπιτάκι εκτός από το δικό μου αγαπημένο μέρος ήταν και του παππού μου, γιατί είναι ζωγράφος και όταν καθόταν εκεί είχε έμπνευση . Είμαι σίγουρη πως από αυτόν έγινα καλλιτεχνική φύση. Ο παππούς έμενε μαζί μας , και ευτυχώς δηλαδή, γιατί αλλιώς , σε ποιον θα γκρίνιαζα και θα ζητούσα κρυφά καραμέλες?? Έτσι λοιπόν θυμάμαι πολύ χαρακτηριστικά να τρέχω στον παππού γυρνώντας από το σχολείο και αυτός τότε είχε στο χέρι του έναν άσπρο κρίνο . Από τότε αποφάσισα πως αυτό ήταν το αγαπημένο μου λουλούδι. Με τον παππού μου περνούσα τέλεια , ήταν ο καλύτερος !! Ζωγραφίζαμε , παίζαμε κρυφτό , μου διηγούνταν παραμύθια και με την σειρά μου του έλεγα και εγώ ιστορίες. Μέχρι που μία μέρα όλα άλλαξαν . Για πρώτη φορά μετά το σχολείο δεν με περίμενε ο παππούς μπροστά από το σπιτάκι , αλλά ο μπαμπάς και η μαμά κλαίγοντας . Εγώ παρ' όλο που ήμουν μικρή κατάλαβα πως ο παππούς είχε πεθάνει. Αυτό που δεν είχα καταλάβει τότε ήταν το<< Γιατί?>>. Έπειτα ,όμως έμαθα πως είχε πρόβλημα με την καρδιά του γι' αυτό και έφυγε τόσο ξαφνικά . Τον παππού τον θαύμαζα, τον θαυμάζω και θα συνεχίσω να τον θαυμάζω. Δεν φοβόταν τον θάνατο , ήξερε να απολαμβάνει τις στιγμές που του δίνονταν χωρίς να σκέφτεται τι θα γίνει μετά. Ήξερε να ζει. Γι' αυτό μετά από το πολύ κλάμα σκέφτηκα πως ο παππούς δεν θα ήθελε να με βλέπει έτσι , σηκώθηκα , έβαλα το αγαπημένο του άσπρο φόρεμα και φύτεψα κάτι άσπρους κρίνους για να μου τον θυμίζουν. Χαμογέλασα πλατιά γιατί είδα πως ο ουρανός είχε πάρει αυτό το μοβ χρώμα που χρησιμοποιούσε ο παππούς σε όλες του τις ζωγραφιές , γιατί μου είχε πει πως του θύμιζε τη γιαγιά. Ποτέ δεν είχα φανταστεί πως θα έρθει η μέρα που θα πρέπει να κόψω έναν κρίνο μονή μου ή πως θα ζωγράφιζα στο σπιτάκι πάλι μόνη μου ή πως κάποτε θα άφηνα έναν άσπρο κρίνο πάνω από τον τάφο του παππού. Έπρεπε να συνηθίσω από μικρή να ζω με το πένθος , όμως πάντα υπενθύμιζα στον εαυτό μου πως η ζωή συνεχίζεται ,και ενώ στην αρχή το θεωρούσα εγωιστικό μετά κατάλαβα πως δεν είναι ,διότι έχουμε χρέος προς όλους αυτούς που πέθαναν εμείς να συνεχίσουμε να ζούμε. Και ευτυχώς εγώ το έμαθα αυτό από μικρή ηλικία.

# data[].attributes.headline
Μεγάλωσα σε μια εποχή 

# data[].attributes.body
Μεγάλωσα σε μια εποχή όπου η τεχνολογία ήταν παντού. Τα κοινωνικά δίκτυα καθόριζαν σχέσεις, οι ειδήσεις μιλούσαν για κρίσεις, πολιτικές αναταραχές, κλιματική αλλαγή. Οι γονείς μου έλεγαν πως τα πράγματα παλιά ήταν αλλιώς, πιο σταθερά, αλλά εγώ δεν ήξερα πώς ήταν το «παλιά». Ήξερα μόνο αυτό που ζούσα: αβεβαιότητα, αναπάντητα ερωτήματα, μια αίσθηση ότι το μέλλον δεν ήταν δεδομένο.

Στο σχολείο δεν ήμουν από εκείνες που απομνημόνευαν τύπους και ορισμούς. Ήθελα να καταλάβω τον κόσμο, να βρω νόημα πέρα από τις σελίδες των βιβλίων. Οι τέχνες, η μουσική, η λογοτεχνία με μάγευαν! Ήταν τρόποι να εκφράζομαι, να νιώθω πως ανήκω κάπου.

Και μετά, όλα ανατράπηκαν. Η οικογένειά μου έπρεπε να μετακομίσει. Νέα πόλη, νέο σπίτι, νέο σχολείο. Το σοκ ήταν μεγάλο. Ήταν σαν να με ξερίζωσαν. Οι φίλοι μου έμειναν πίσω, το γνώριμο περιβάλλον χάθηκε. Για μήνες πάλευα να προσαρμοστώ. Δεν ήθελα να δώσω ευκαιρία σε τίποτα και κανέναν. Δεν ήθελα να προσποιηθώ πως όλα ήταν καλά. Έκλεινα τον εαυτό μου και κρατούσα αποστάσεις.

Κάπου εκεί, ένας καθηγητής με έσπρωξε, διακριτικά αλλά αποφασιστικά, προς μια θεατρική ομάδα. Πήγα διστακτικά. Δεν ήξερα αν ανήκα εκεί. Κι όμως, σιγά σιγά, ένιωσα πως μπορούσα να αναπνεύσω. Οι πρώτες κουβέντες με νέα άτομα, η αίσθηση πως κάποιος με άκουγε χωρίς να με κρίνει, με έκαναν να χαμογελάσω ξανά. Δεν έγινε από τη μια στιγμή στην άλλη. Ήταν μια αργή, δύσκολη διαδικασία. Αλλά κάπου στη διαδρομή, κατάλαβα πως η αλλαγή, όσο τρομακτική κι αν μοιάζει, μπορεί να κρύβει και κάτι καλό.

Δεν ήταν η τελευταία δυσκολία που αντιμετώπισα. Αλλά ήταν η πρώτη φορά που ένιωσα πως μπορώ να σταθώ απέναντι στην αβεβαιότητα χωρίς να φοβάμαι τόσο.