# data[].attributes.body
Hallo allemaal, welkom bij jullie favoriete blog. Voor de blog van vandaag heb ik het boek 'Kinderen van Moeder Aarde' gelezen. Het boek is geschreven door Thea Beckman en voor het eerst uitgegeven in 1986 door Lemniscaat. Ik vond het een erg spannend boek, omdat de gebeurtenissen steeds heel onvoorspelbaar waren. Dit komt goed naar voren in dit citaat: "Wat is er? Hebben ze soms kanonnen?" Vroeg Semmel ongerust en bracht de verrekijker naar zijn ogen. Toen vloekte hij nog luider. Op elk zeilschip van de barricade dansten kinderen". In deze blog ga ik jullie meenemen op een spannende reis door dit boek. Heb je er zin in? Blijf dan vooral lezen!

# data[].attributes.body
Het verhaal gaat over de wereld, 6 eeuwen na de Derde Wereldoorlog. De aarde is dan bijna compleet verwoest door een kernoorlog. Groenland heet nu Thule en wordt geregeerd door een Konega en een vrouwenraad, zonder geweld en zonder wapens. De rust wordt verstoord als een onbekend schip uit het Baldeense rijk binnenvaart. De Baldeners hebben als doel Thule te veroveren. Maar dat lukt ze uiteindelijk toch niet, omdat de Thulenen te slim zijn.

# data[].attributes.body
Toen ik aankwam in Thule, had ik al meteen door dat dit geen normaal land was. Thule heeft een heerlijk klimaat; ik kon het dus ook bijna niet geloven dat dit voor 'De Grote Ramp' Groenland was. De manier waarop dit land wordt bestuurd is bijzonder, de macht ligt volledig bij vrouwen! Het leven in Thule is vredig en geweldloos. Het is eigenlijk bijna te mooi om waar te zijn. Tijdens mijn verblijf in Thule heb ik veel mooie en spannende dingen meegemaakt.

# data[].attributes.body
Tijdens mijn reis door het boek bezocht ik de eetzaal van het paleis. In deze prachtige ruimte zaten de Konega en haar zoon, Christian. De spanning tussen de twee was te snijden. Hij had net te horen gekregen dat hij nooit zou mogen trouwen met de liefde van zijn leven, omdat hij op zijn 18de op zoek zou moeten gaan naar een afstammeling van de Konega, waar hij mee moest trouwen. Tijdens het bezoeken van deze plek begon ik me heel ongemakkelijk te voelen.

# data[].attributes.body
Ik bezocht ook de plek waar de Thulenen een barricade hadden gemaakt van zeilschepen, hierop stonden kinderen. De kinderen dansten, sprongen, zwaaiden en lachten. Er hing een zeer gespannen sfeer. De ouders waren namelijk bang dat de Baldeners alsnog hun kanonnen zouden afschieten, daar was ik zelf ook best wel bang voor. Dat de Thulenen  zo ver zouden gaan om hun land te beschermen, had ik nooit gedacht!