# data[].attributes.body
Ik heb het boek "Het schapenfeest" gekozen  tijdens de vakantie. Het boek telt 160 paginas en is geschreven door  Fikry El AzzouziIk. Ik heb het boek  gekozen want het was een boek dat mij aansprak.  Het verhaal gaat over een marokkaanse jongen genaamd Ayoub die in een strenge en traditionele familie opgevoed wordt. Ayoub is een speciale jongen hij heeft het nogal moeilijk met het concentreren en dagdroomt vaak. Hij heeft het moeilijk met tradities van zijn familie omdat hij ze meestal niet begrijpt. Uit alle feesten en evenementen haat hij het schapenfeest het meest omdat hij zelf geen schapenvlees lust ook omdat hij het schaap samen met zijn vader moet slachten.

# data[].attributes.body
"Waarom hebben ze uitsmijters nodig?" vroeg ik.
"Om Marokkanen buiten te houden." zegt oom Ramzi
"Waarom?"
"Wij zijn een lastig volk. Veel te luid en agressief en we jagen de goede klanten weg (…)
IK deed het omdat het goed betaalde en zag het als een nobele daad. Ik hield mijn moslimbroeders uit de oorden van verderf (...)"
"Breekt er een vechtpartij uit, wie zie je dan...een Marokkaan. Steelt er iemand een handtasje...een Marokkaan die zonder geld zat om een buskaartje te kopen."(...)
"Ramzi, waarom werk je niet meer als uitsmijter?" vraag ik.
"Ik liep een koppel binnen waarvan de man allochtoon was. De uitbater was al de hele nacht overspannen aan het doen en brulde: "Enkel fatsoenlijke mensen mogen binnen, geen buitenlanders die hier hun tapijtjes komen uitrollen."

# data[].attributes.body
Met een verlegen glimlach wandelt Al Jazeera naar ons toe. Ze draagt een hoofddoek. (...)
"Hafza wat heb je nu gedaan? Het is alleen voor vandaag,(...)
Met dat ding zul je het bijzonder zwaar hebben. Denk aan je studies, alle scholen zulle je afwijzen. Werk kan je vergeten, niemand zal je aannemen, tenzij als poetsvrouw. (...)"

Moeder antwoordt daarop: "Ik ben heel fier op mijn dochter. Voor vrouwen is het verplicht om hun haren te bedekken. Wanner scholen haar weigeren studeert ze maar thuis. Vrouwen hoeven niet te werken, zij zorgen voor het gezin."

# data[].attributes.body
In Marokko zit vader bijna elke ochtend helemaal alleen aan een miezerig tafeltje in een theehuisje. (...) Bijna elke ochtend wandel ik voorbij en roept vader: "Ayoub, Ayoub, kom!"
Ik ga dan vlak naast hem staan, maar weet al wat hij gaat zeggen. "Zit, Ayoub. Ober, geef mijn zoon iets te drinken alsjeblieft." (...) Allebei staren we dan voor ons uit zonder een woord te zeggen. Zodra er een vriend van vader komt moet ik oprotten. Hoe de vriend ook aandringt om mij te laten blijven, vader gebruikt steeds hetzelfde zinnetje. "Wanneer hij beter Tmazigh spreekt mag hij blijven, zo niet moet hij maar ophoepelen en vliegen gaan vangen". (...) en de volgende ochtend roept vader mij toch terug.