# data[].attributes.body
Με τον όρο αρχαία κωμωδία εννοείται ο ένας από τους δύο βασικούς πυλώνες που στήριξαν το οικοδόμημα του αττικού δράματος.

1. Αρχαία κωμωδία (486 - περ. 400 π.Χ.)

2. Μέση κωμωδία (περ. 400 - περ. 320 π.Χ.)

3. Νέα κωμωδία (περ. 320 - περ. 120 π.Χ.)

Το σημαντικότερο έτος της Αττικής Κωμωδίας ήταν το 486 π.Χ., γιατί το έτος εκείνο παρουσιάστηκαν για πρώτη φορά στο πρόγραμμα των Μεγάλων Διονυσίων (θεατρικοί αγώνες) έργα των κωμικών

# data[].attributes.body
Αριστοφάνης: Ο Αριστοφάνης (445 π.Χ. - 386 π.Χ.) ήταν Αθηναίος σατιρικός ποιητής του 5ου αιώνα π.Χ.. Ο Αριστοφάνης είναι ένας από τους σημαντικότερους εκπροσώπους της περιόδου της αρχαίας αθηναϊκής κωμωδίας που χαρακτηρίζεται ως «αρχαία κωμωδία»  και ο μοναδικός, του οποίου σώζονται ακέραια έργα, με εξαίρεση τον Μένανδρο του οποίου σώζεται ακέραιο μόλις ένα έργο. Κατά τον 5ο αιώνα π.Χ., συνέγραψε 46 κωμωδίες . Από αυτές σώζονται 11 ακέραιες, ενώ παραδίδονται 924 αποσπάσματα.

# data[].attributes.body
Η τραγωδία είναι δραματικό είδος ποιητικού λόγου που εμφανίστηκε στην Αρχαία Ελλάδα.
Έξι στοιχεία που χαρακτηρίζουν το ποιόν της τραγωδίας. Είναι ο μύθος, το ήθος, η διάνοια, η λέξις, το μέλος και η όψις. Από αυτά, σύμφωνα με τον Αριστοτέλη, η λέξις και το μέλος (δηλαδή η μουσική) είναι τα μέσα με τα οποία γίνεται η "μίμησις", η όψις είναι ο τρόπος που πραγματοποιείται η "μίμησις" και ο μύθος, το ήθος και η διάνοια το αντικείμενο της "μιμήσεως". Ο μύθος είναι η υπόθεση του, αυτό που λέμε εμείς σενάριο. Το ήθος είναι οι χαρακτήρες. Η διάνοια είναι η περιουσία των ιδεών που έχει ένα κείμενο και εκφράζονται μέσω των χαρακτήρων. Η λέξις είναι αυτό που λέμε η γλωσσική και ποιητική μετρική διατύπωση, η έκφραση γενικότερα. Το μέλος είναι η μουσική και τα τραγούδια ενώ η όψις είναι αυτό που βλέπουμε στον υποκριτή (σκευή, προσωπείο και ενδυμασία) και η σκηνογραφία.

Τα μέρη της τραγωδίας κατά ποσόν είναι: Πρόλογος, επεισόδιο, έξοδος. Το χορικό διακρίνεται σε πάροδο και στάσιμο. Αυτή η ταξινόμηση είναι κοινή σε όλες τις τραγωδίες, όμως σε ορισμένες απαντώνται ως ιδιαίτερα μέρη τα τραγούδια από σκηνής και οι κομμοί.

Πρόλογος: διακριτό τμήμα της τραγωδίας, πριν από την πάροδο του χορού, που εισάγει κυρίως τον θεατή στην υπόθεση του δράματος.

Πάροδος: το πρώτο χορικό που τραγουδά ο χορός.

Επεισόδιο: διακριτό μέρος της τραγωδίας που εκτυλίσσεται ανάμεσα σε δύο χορικά.

Στάσιμον: Τραγούδι του χορού, χωρίς όμως αναπαίστους και τροχαίους.

Έξοδος: διακριτό τμήμα της τραγωδίας, μετά το οποίο δεν υπάρχει χορικό.

Κομμός: θρήνος που εκτελείται από τον χορό και τους υποκριτές μαζί.

# data[].attributes.headline
ΤΡΑΓΩΔΙΑ ΕΥΡΙΠΙΔΗ

# data[].attributes.subject
ΤΡΑΓΩΔΙΑ ΕΥΡΙΠΙΔΗ

# data[].attributes.body
Ευριπίδης: ήταν Έλληνας τραγικός ποιητής και ένας από τους τρεις μεγάλους διδασκάλους του αττικού δράματος στο αρχαίο ελληνικό θέατρο.
Έργα:

Ρήσος

Ικέτιδες

Εκάβη

Τρωάδες

Ιφιγένεια η εν Αυλίδι

Μήδεια

Ιφιγένεια η εν Ταύροις

Ορέστης

Ηλέκτρα

Ηρακλείδαι

Φοίνισσαι

Ελένη

Ίων

Βάκχαι

Ηρακλής μαινόμενος

Ανδρομάχη

Ιππόλυτος

Κύκλωψ

Άλκηστις

"|Η ΑΡΕΤΗ ΤΩΝ ΑΝΘΡΩΠΩΝ ΛΑΜΠΕΙ ΚΑΙ ΜΕΤΑ ΤΟ ΘΑΝΑΤΟ"

# data[].attributes.headline
ΤΡΑΓΩΔΙΑ ΣΟΦΟΚΛΗ

# data[].attributes.subject
ΤΡΑΓΩΔΙΑ ΣΟΦΟΚΛΗ

# data[].attributes.body
Σοφοκλής: ήταν αρχαίος Έλληνας τραγωδός της κλασικής εποχής από την Αθήνα. Σύμφωνα με αρχαίες μαρτυρίες, φαίνεται ότι συνέγραψε περίπου 123 έργα ,από τα οποία παραδίδονται ολοκληρωμένες μόνο επτά τραγωδίες.Ταλαντούχος καθώς ήταν, αλλά και με εντυπωσιακό παράστημα, μετά την νικηφόρο ναυμαχία των Αθηναίων κατά των Περσών στην Σαλαμίνα τον Σεπτέμβριο του 480 π.Χ., οι συμπατριώτες του τον είχαν επιλέξει να γίνει ο κορυφαίος του χορού των εφήβων, στις δημόσιες τελετές για τον εορτασμό της νίκης.

Άνθρωπος θεοσεβής και ευαίσθητος, αγαπήθηκε και τιμήθηκε από τους συμπολίτες του. Ο Σοφοκλής συμμετείχε ενεργά στις πολιτικές εξελίξεις στην Αθήνα, και για τον λόγο αυτόν τιμήθηκε από τους Αθηναίους, οι οποίοι ύστερα από την παρουσίαση της τραγωδίας του «Αντιγόνη» τον εξέλεξαν στρατηγό στον πόλεμο κατά των Σαμίων την περίοδο 441 – 439 π.Χ.
Οι 7 σωζόμενες τραγωδίες του Σοφοκλή είναι οι ακόλουθες:

*Αίας
*Αντιγόνη
*Τραχίνιαι
*Οιδίπους Τύραννος
*Ηλέκτρα
*Φιλοκτήτης
*Οιδίπους επί Κολωνώ

# data[].attributes.headline
ΤΡΑΓΩΔΙΑ ΑΙΣΧΥΛΟΥ

# data[].attributes.subject
ΤΡΑΓΩΔΙΑ ΑΙΣΧΥΛΟΥ

# data[].attributes.body
Αισχύλος: ήταν αρχαίος Έλληνας τραγωδός.Έγραψε 70 έως 90 τραγωδίες και δράματα. Το πρώτο του έργο ανέβηκε στη σκηνή στα 500, όταν δηλαδή ήταν εικοσιπενταετής. Από τότε και μέχρι το 468 ήταν ο μόνος ήρωας του θεάτρου.
Έργα

Προμηθεύς Δεσμώτης

Πέρσαι

Ικέτιδες

Αγαμέμνων

Χοηφόροι

Ευμενίδες

Επτά επί Θήβας

Αποσπάσματα

# data[].attributes.body
Θουκυδίδης: Ο Θουκυδίδης (περ. 460 π.Χ. - περ. 399 π.Χ.)[5] ήταν αρχαίος Έλληνας ιστορικός, γνωστός για τη συγγραφή της Ιστορίας του Πελοποννησιακού Πολέμου, και στρατιωτικός (στρατηγός). Άρχισε να γράφει, μόλις ξέσπασε ο πόλεμος, επειδή πρόβλεψε ότι θα είναι ο μεγαλύτερος και ο σπουδαιότερος από όλους τους παλαιότερους πολέμους.

# data[].attributes.body
Ηρόδοτος: " Πατέρας της ιστορίας"... ήταν ένας αρχαίος ιστορικός και γεωγράφος του 5ου αιώνα π.Χ.. Έγραψε για τους Περσικούς Πόλεμους (ανάμεσα στους Έλληνες και τους Πέρσες) .Έμεινε αρκετά χρόνια στην Αθήνα, όπου συνδέθηκε φιλικά με τους μεγάλους άνδρες της εποχής εκείνης, τον Περικλή και το Σοφοκλή. Ο Ηρόδοτος έγραψε μια «παγκόσμια» ιστορία. Οι Αλεξανδρινοί μελετητές τη χώρισαν σε εννέα βιβλία και έδωσαν στο καθένα το όνομα μιας από τις εννέα Μούσες.
Σκοπός του έργου του ήταν να καταγραφεί η μεγάλη σύγκρουση των Ελλήνων με τους Πέρσες, στην πραγματικά γιγαντιαία αναμέτρηση των περσικών πολέμων.
Και όπως ο ίδιος γράφει για να μην λησμονηθούν με την πάροδο του χρόνου τα έργα των ανθρώπων και να μην μείνουν αμνημόνευτα τα μεγάλα και θαυμαστά κατορθώματα των Ελλήνων και των βαρβάρων.

# data[].attributes.body
Σωκράτης:  Έλληνας Αθηναίος φιλόσοφος, που θεωρείται ο ιδρυτής της Δυτικής φιλοσοφίας και συγκαταλέγεται στους πρώτους ηθικούς φιλοσόφους. Σε διάφορα σημεία της Αθήνας έπιανε κουβέντα με τους απλούς ανθρώπους...η Αθήνα έμοιαζε με σχολείο, όπου σοφοί άνθρωποι συζητούσαν.Η διαλεκτική ικανότητά του, η λεπτότητά του και η πνευματική πρωτοτυπία του με τον τέλεια ηθικό χαρακτήρα του, προσέλκυαν τους νέους αριστοκράτες με τους οποίους ιδιαίτερα συνδεόταν. Αντίθετα προς του συγχρόνους του σοφιστές, ο Σωκράτης δεν ελάμβανε αμοιβή για τη διδασκαλία του. Ο Σωκράτης δεν έγραψε τίποτα και όσα γνωρίζουμε γι' αυτόν προέρχονται από συγγράμματα του Ξενοφώντα, του Πλάτωνα, και του Αριστοτέλη .

"ΥΠΑΡΧΕΙ ΕΝΑ ΜΟΝΟ ΚΑΛΟ, Η ΓΝΩΣΗ ΚΑΙ ΕΝΑ ΚΑΚΟ, Η ΑΜΑΘΕΙΑ"