# data[].attributes.body
taalkaart

# data[].attributes.body
dit dat

# data[].attributes.body
fa fa

# data[].attributes.body
wa make

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Presentatrice Sylvana Simons

Sylvana Simons - Poldernederlands
Lees de tekst terwijl je luistert

Hij is één van de best verkochte schrijvers van ons land, maar wie is Geert Mak nu eigenlijk? Zij is de enige echte winnaar van Idols 1 -hint- en ik heb een leerzame les voor want met sjansen kun je meer dan je denkt. Euhm nou elke week euhm duiken wij in euhm de boekenkast van een bekende Nederlander he want ik ben er van overtuigd als je in iemand boekenkast kijkt, kom je veel over die persoon te weten en heb je gewoon bekende Nederlanders die helemaal geen boekenkast hebben omdat ze toch nooit thuis zijn, en die nemen 'm mee.

Poldernederlands is een 'manier van spreken' die enkel in de uitspraak verschilt van de standaardtaal. De variëteit is een exclusief Nederlands fenomeen en komt niet voor in Vlaanderen. In Nederland is het accent inmiddels wijd verspreid, vooral bij mannen en vrouwen uit de hogere sociale klassen. Nederlanders die Poldernederlands spreken, vallen vooral op door hun uitspraak van de tweeklanken ei/ij, eu, ui en ou/au als "aai", "ui", "ou" en "aau". Woorden als meisje, leuk, buiten en koud klinken dan als maaisje, luik, bouten en kaaud.

Ook de Nederlandse televisie- en radiopresentatrice Sylvana Simons heeft het Poldernederlands flink te pakken. Luister vooral hoe de tweeklanken in de eerste zin duidelijk met een wijdere mond worden uitgesproken: hij (haai), schrijvers (schraaivers), eigenlijk (aaigenlijk)

# data[].attributes.attachment_link.description
Sylvana Simons - Poldernederlands Lees de tekst terwijl je luistert Hij is één van de best verkochte schrijvers van ons land, maar wie is Geert Mak nu eigenlijk? Zij is de enige echte winnaar van Idols 1 -hint- en ik heb een leerzame les voor want met sjansen kun je meer dan je denkt.

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Verkleinwoorden op -ke

In het Standaardnederlands worden verkleinwoorden gevormd door het achtervoegsel ( het suffix) '-je' aan een woord te kleven, of een variant daarop: boekje, bloempje, pennetje,... In tussentaal eindigen die verkleinwoorden vaak op '-ke': boekske, bloemeke, penneke,...

klik om te luisteren
Verbuiging van lidwoorden, voornaamwoorden en adjectieven
In standaardtaal worden lidwoorden als de en een niet verbogen. Ze hebben altijd dezelfde vaste vorm: de hond, de kat, een man, een vrouw. In tussentaal gaan sprekers die lidwoorden wel verbuigen. Dat wil zeggen dat ze die gaan vervormen, afhankelijk van het woord dat erop volgt. Is dat een mannelijk woord, zoals hond of man, dan wordt de den en wordt een ne(n): den hond, de kat, ne man, een vrouw. Ook aan bezittelijke voornaamwoorden ( mijn, jouw, ons,...), aanwijzende voornaamwoorden ( deze, die, dit,...) en adjectieven ( groot, mooi) die normaal enkel de uitgang op '-e' kennen ( onze, grote, mooie) voegt men soms een uitgang op '-n' toe: diene grote n (h)ond, zijn en auto,...

klik om te luisteren
Gij, ge en u(w)
Om iemand aan te spreken in de tweede persoon enkelvoud, hebben we in de standaardtaal de informele vormen jij en je en de formele vorm u. In de Vlaamse tussentaal worden die informele vormen ( jij en je) vaak vervangen door gij/ ge en de enclitische vorm met -de: : " Gaat ge mee? / Gade mee?" Dat zijn archaïsche vormen, maar in een groot deel van Vlaanderen zitten ze ook in de dialecten. In Nederland klinken die aanspreekvormen erg vreemd, ouderwets en plechtig, maar in Vlaanderen is het heel normaal om een goede kennis met gij of ge aan te spreken. De tussentalige vormen gij en ge worden bovendien ook nog gecombineerd met vormen uit het u-register, maar dan volledig zonder formele bijklank, u voor de objectsvorm (als de u het lijdend voorwerp is) en uw voor de bezitsvorm: " 'K heb u gisteren gezien in uwen auto ".

Klik om te luisteren
Overbodig dat
Een onderschikkende bijzin begint met een onderschikkend woord, bijvoorbeeld: Ik weet WAAR hij naartoe gaat, Dat is het boek WAARMEE hij een prijs gewonnen heeft, Ik weet niet OF hij komt. Wat Vlamingen in hun tussentaal nu vaak gaan doen, is na dat onderschikkend woord nog eens dat invoegen. Die dat is dan compleet overbodig en wordt ook in de standaardtaal als foutief beschouwd: Ik weet WAAR DAT hij naartoe gaat, Dat is het boek WAARMEE DAT hij een prijs gewonnen heeft, Ik weet niet OF DAT hij komt.

klik om te luisteren
Deletie (weglating) van de eindklanken
Wanneer Vlamingen tussentaal spreken, laten ze gauw al eens een klank vallen op het einde van een woord. Het gaat dan vaak om de eind- t in wat, dat, niet en met, de eind-d in goed en altijd en de eind- r in maar: wa, da, nie, mè, goe, altij, ma. Het verschijnsel komt ook voor bij andere woorden.

klik om te luisteren
Deletie (weglating) van de h- aan het begin van woorden
Niet alleen aan het einde van een woord laten sprekers klanken weg in tussentaal, ook aan het begin van woorden kan er al eens iets verloren gaan. Oost- en West-Vlamingen en de meeste Brabanders en Antwerpenaars spreken in hun tussentaal de h- niet uit: : " ik eb em gisteren gezien ".

klik om te luisteren
Andere kenmerken
Uiteraard zijn er nog veel andere niet-standaardtalige elementen die in meerdere of mindere mate voorkomen in het taalgebruik van tussentaalsprekers. Zonder in detail te treden zijn dit nog enkele mogelijke kenmerken:

subjectverdubbeling (), gebruik van allerlei tussenwerpsels ( allee, voila, awel), ( da gaa nie gaan), overbodig geworden/geweest ( ik ben gebeten geweest ), (), dubbele negatie ( da weet niemand nie, gij hebt nooit genen tijd), gebruik van niet-standaardtalige woorden ( een schoon meiske), voor of van in beknopte bijzinnen ( hij komt enkel naar huis voor te eten), ( zij maar gerust, ge zijt te vroeg), em voor de 3e pers. enkv. ( morgen gaat em komen), betrekkelijk voornaamwoord dat bij de-woorden ( de schoonste film da'k ooit gezien heb), doorbreking van de werkwoordelijke eindgroep ( hij weet maar al te goed dat hij moet naar school komen),...

# data[].attributes.attachment_link.description
Verkleinwoorden op -ke In het Standaardnederlands worden verkleinwoorden gevormd door het achtervoegsel ( het suffix) '-je' aan een woord te kleven, of een variant daarop: boekje, bloempje, pennetje,... In tussentaal eindigen die verkleinwoorden vaak op '-ke': boekske, bloemeke, penneke,... klik om te luisteren Verbuiging van lidwoorden, voornaamwoorden en adjectieven In standaardtaal worden lidwoorden als de en een niet verbogen.