# data[].attributes.body
...
Lorem ipsum dolor sit amet, consectetur adipiscing elit. Nam vel magna ac ex tristique interdum. Vestibulum ac purus faucibus, condimentum nibh eget, facilisis ipsum. Proin eget augue sit amet ex viverra auctor. Aliquam erat volutpat. Curabitur tristique gravida orci, faucibus vehicula massa auctor a. Interdum et malesuada fames ac ante ipsum primis in faucibus. Nullam tempor pellentesque neque. Nam sed diam et sapien luctus mattis eu ut diam. Nulla ultricies, erat vel facilisis volutpat, odio nisi mollis nisl, vitae bibendum velit mauris eu mi. Nam euismod varius lacus, nec posuere urna varius a. Praesent id est sollicitudin, vestibulum lorem ac, tincidunt ante.

Vestibulum tincidunt nulla laoreet nisl posuere, vel lacinia tortor semper. Praesent quis rhoncus diam, non mollis nibh. Sed ac blandit sapien. Aliquam erat volutpat. Sed euismod, dolor eget dictum aliquam, turpis mi mattis mi, ac viverra erat turpis vitae magna. Quisque pharetra lorem felis. Nunc ultricies porta commodo. Aliquam at tellus ut purus faucibus maximus.

Class aptent taciti sociosqu ad litora torquent per conubia nostra, per inceptos himenaeos. Fusce eros mauris, rhoncus in rutrum sed, semper non tellus.

# data[].attributes.body
İzmir yani Dimitri’nin bildiği şekilde Smyrna, Dimitri için desteklemediği bir davada piyon olduğu bir kentten ziyade artık yüreğinin şimdiye kadar eksik olan bir parçasını bulduğu bir yer oluvermişti. Kendine hayret ediyordu. Evet, hiçbir zaman insanları ayırt etmemişti dinine, ırkına, cinsiyetine göre fakat bu sefer hissettiği şey alışık olmadığı o ayrımı ona yaptırıyordu. Bir kadın hem de sadece göz göze geldiği bir kadın, diğer insanlardan daha eşsiz geliyordu ona.Bu insana karşı kendini mahcup hissediyordu o üniformanın içinde.Çıkarsa o formayı, adını da yapsa bir Türk ismi daha kolay olur muydu her şey?

Semiha ise yaşadığı hissin farkında olmayı bile reddediyordu.Hem nasıl olurdu da güzel İzmir’ini elinden almak isteyen birine bir duygu besleyebilirdi ki ? Evet evet besleyebileceği tek duygu nefret,düşmanlık olabilirdi, gazetede yazdığı yazılardaki gibi.Sadece o gözlerde yıllardır özlemini duyduğu bir şey vardı.Bir anlığına da olsa bütün sorunlardan,İzmir’den uzaklaşmıştı ve huzuru hissetmişti.Uzaklaşabildiyse her şeyden, hem de bir işgalciyle göz göze geldiğinde çok da önemli değil miydi onun için bu yaşananlar? Göz göze gelse o yabancıyla, alsa koklasa o gülü ve sadece aşkı yaşasalar….

İki insanın sevgisi, ne zaman başka insanların değerlerine karışmadan yaşanabilirdi? Mümkün müdür ki böyle bir şey içinde yaşadığımız düzende ? Mümkün veya değil bu hikayenin sonunda içimizdeki bir parça sevgilerinin gücüyle beraber her şeyi aşabileceklerine inanmak istiyor bir parça da millet,vatan,bayrak gibi bazı değerlerin önemli olduğunu düşünüyor.Bir yere ait olma isteğimizle kimlik arayışına geçiyoruz. Fakat kimliğin bizim özümüzde olduğunu unutup etiketler koyuyoruz.Bu etiketleri o kadar uzun süre sahipleniyoruz ki asıl istediklerimizi, hissettiklerimizi görmemeye başlıyoruz.

# data[].attributes.body
insani yönünü unutmuş muydu bu hengame ve kaos zamanında. birine çekim duymak, yanında tüm ideal ve fikirlerden yalıtılmış bir ''semiha'' olmak da tıpkı hayatta kalmak, evini yurdunu savunmak kadar ihtiyaç değil miydi? ya da bunun feragat edilmesi gereken bir duygudan ziyade tam da sahip olduğu ideale ve fikirlere içkin olabileceği... belki işgal savuşturulacak, belki o kişiyi bir daha göremeyecekti, ama bu temel içgüdünün ve bastırılması imkansız duygunun varlığıyla barışmak onun küçücük dünyasında öteki ile barışmasına, bir arada olabilmenin ihtimalini düşündüren barışı tahayyül etmesini sağlamıştı.

# data[].attributes.body
Kendisini rahatsız eden bir karşılaşmaydı bu. Savaşın olmadığı zamanları hatırlatan bir karşılaşma. Bir yandan güzel bir yandan tedirgin edici. Tanımak istemiyordu bu kişiyi kapılmaktan korktuğu şartlar yüzünden öte yandan kimdir bu, kendisinden ne ister merak ediyordu. Ondan hoşlandığı için kendisini kötü hissediyordu.

Dimitri ise kendini anlatabilmek için fırsat kolluyordu. Bu savaşı istememişti. Öte yandan mecburdu. Izmir için başka bir ihtimalin olabileceğini düşünüyordu. Burada başka şartlarda bulunmak isterdi. Dimitri Semiha'ya olan aşkını belli etmenin yollarını arıyordu. Semiha ise giderek merakı çoğalan bir halde kendini sorguluyordu. Bu incecik duygular onu Dimitri'ye bağlayan başka imkanların hayallerini kurmasına sebep oluyordu. Yine de gerçekleşebilir miydi bu şartlarda?
Semiha hem merakından hem de başka bir gerçekliğe artık ihtiyaç duyuyor olmasından dayanamamış ve bulduğu bir fırsatta Dimitri'nin karşısına çıkıp kendisinden ne istediğini sormuştu. Tacizkar bir cevap beklediği bu kişinin sözlerindeki insaniyet karşısında şaşırmış ve onda Dimitri'yle görüşme isteği uyandıran duygular güçlenmeye başlamıştı. Başka bir ihtimal olabilir miydi? Penelope neden işgale seviniyor, Dimitri ise neden istemiyordu? Kendisi bu meselenin neresindeydi? Kendi sorumluluğu neydi? İşgale karşı çıkmak ama nasıl? Penelope neler yaşamıştı peki? Kafası giderek karışıyor ve bir yandan insani bir huzur öte yandan kendisine duyduğu ya ihanetçiysem kızgınlığı içerisinde günler geçiriyordu. Ya olabilecekler? Rumların ve Türklerin bir arada eşit yaşadığı bir İzmir. Ve aşk.
Dimitri savaş koşullarından duyduğu çaresizlik İzmirli Rumların yaşadıklarını gördüğü, bildiği haksızlıklar ve Semiha'nın onda başka ihtimalleri arzulatan halleri ile günlerini geçiriyordu. Ya olabilecekler? Rumların ve Türklerin bir arada eşit yaşadığı bir İzmir. Ve aşk.

# data[].attributes.body
Gece uyumadan önce gözleri beliriyordu önünde ne kadar çabalasa yok etmeye çalışsa da gitmiyordu o gözler... Bir rüya görmüştü geçenlerde, o Yunan işgal askeriyle beraber savaştaydı, üniforma giymişti , elinde silah .. Önce buna şaşırdığını hatırlıyordu, kıyafetlerine baktığını , sonra gözlerini kaldırdığında etrafta yatan bir sürü yaralı ölü olduğunu , yerlerin kan gölü olduğunu , sonra tekrar üzerine baktığında üniforması kandan kıpkırmızıydı ve ıslaklığı hissedebiliyordu. Gözlerinden gelen yaşlarla , yanında yatan o güzel gözlü askeri farketti. Üzerindeki kan onun kanıydı, öldürmüştü onu.... Uyandığında gerçekten ağladığını farketti.. Neden olmuştu tüm bu işgal, bu savaş anlam veremiyordu. Tüm bunların içinde kalbindeki pıtırtı da korkutuyordu onu. Bunu biriyle konuşması gerektiğini biliyordu ama kim anlardı ki onu? Sonuçta bir işgalci askeriydi hoşlandığı ... Sonra aklına Penolepe geldi, o anlardı belki onu. Herşeyi konuşurlardı onlar... Biraz eskide kalsa da bu hal, hala ondan daha yakın olduğu kimse yoktu. Hem kızgındı da aslında Penolepeye , son konuşmalarında onun işgale sevinen tarafını görmüştü, söylememişti bunu ona ama farketmişti. Tüm bu kızgınlığını daha sonraya bıraktı ve Penolepe'nin evine gitti. Ona olanları anlattı, neredeyse Yunan askerleri tarafından yakalandığını ve sonra unutamadığı o gözleri... Kapısına bıraktığı gülü anlatmak konusunda tereddüt yaşasa da dayanamadı ve onu da anlatıverdi bir çırpıda. Sözlerini bitirdiğinde ancak Penolope'ye bakabildi ve onun hayretten kocaman olmuş göz bebeklerini gördü. Yüzündeki belli belirsiz gülümseme de dikkatinden kaçmamıştı. Soluğunu tutmuş ondan gelecek cevabı bekliyordu. Ancak Penolope hiçbir şey söylemedi, bunun yerine ona sarıldı ve ağlamaya başladı. Özür dilerim , özür dilerim tüm bu olanlar , yaşamak zorunda kaldıklarımız için özür dilerim. Semiha da ağlamaya başladı , tüm bunlar olmak zorunda mıydı gerçekten....

# data[].attributes.body
Bir akşamüstü Semiha hemşirelik kursundan çıkmış, eve giden sokaklarda dalgın, düşünceli yürürken hep o askeri, o askerin gözlerini düşünmüş, heyecan ve suçluluğu aynı anda hissetmenin yol açtığı içsel kavga yüzünden yorgun düşmüştü. Sokaklarda özgürce yürüyememekten, istediği kişi olamamaktan, onu bir erkek adıyla yazı yazmaya zorlayan "şartlar"dan bıkmıştı.

O akşamüstü Dimitri, diğer genç askerle beraber sokaklarda asayişi sağlamak için dolaşırken önceki gün gül bıraktığı sokağa yaklaşmanın verdiği heyecan, korku ve karışık düşünceler yüzünden yorgun düşmüştü. Sırtında taşıdığı silahın ağırlığından, askeri elbiselerin bunaltıcılığından, güzelliğine hayran kaldığı o kızla özgürce konuşamamaktan bıkmıştı.

Semiha tam eve ulaşacakken köşe başında yine Dimitri ile karşılaşmış, aniden gözleri buluşmuştu. Bu birbirlerini son gördükleri gündü. Birbirlerinin gözlerine büyülenmişçesine bakıp öylece kalakaldıklarında ikisi de bildikleri her şeyi unutmuş, tüm şehir sanki bu tutkulu bakışmanın çağırdığı ılık bir esinti ile ısınmıştı. Savaş olmasa, Semiha bir Türk kızı Dimitri bir Yunan askeri olmasa belki hiç suçluluk duymayacaklardı. Tüm şehir savaştan yorgun düşmüştü. Barış olsa belki aşk da daha kolay olacaktı.

# data[].attributes.body
Semiha durumun ne olduğu çözmeye çalışıyordu. Karşısında ki kişi bir Yunan subayı ve ne yapmaya çalışıyor diye düşünmeye başladı. Gazete de yazmaya devam eden Semiha farklı bir konu üzerine yazmaya başladı. Savaş alanında ki olayları kendi hayatı ve o Yunan subayın hayatına benzeterek anlatmaya başladı. Çünkü aklından geçenleri birilerine anlatmalıydı ama bunu direkt kendi ağzıyla birisine söylesen "elin gavuruyla ne işin var diye " bir cevap alacağını fazlasıyla biliyordu.

Dimitri ise görevini yerine getirirken İzmir de daha çok devriyeye çıkmıştı belki tekrardan karşılaşmak ümidiyle bekliyordu. Evine kadar öğrenmişti aslında ama karşı taraftan da bir adım gelmesini istiyordu. Bu süreçte işgal devam etmekteydi ve Dimitri nin farklı görevleri oluyordu. Hep gittiği o sokağa artık yoğunluktan dolayı gidemez olmuştu ve aklı hala o gözlerin sahibi ile  konuşabilmekteydi.

Semiha yazdığı yazılardan istediği etkiyi alamadı çünkü  şuan Vatan sevgisi her şeyden önce geliyordu kendi hayatını düşünemiyordu. Bu bağlamda  ne yapabileceğini kendi kendine düşünmeye başladı. Sokağın başında  gördüğü Yunan subayı artık göremeyince merak etmeye başlamıştı. Demek ki içinde ki his artık  başka bir seviyeye geçmişti.Artık o da Dimitriyi merak ediyordu.

Dimitri bir gün kılık değiştirerek Semiha ya yakınlaşmaya çalıştı çünkü herkes onun Yunan subayı olduğunu biliyordu ve Semiha ya bir şey olmaması için bunun daha iyi olacağını düşündü.Konuşup birbirlerine durumu anlatmaya karar verdiler. Sanki liseli aşıklar gibi takılmaya başlayan çiftimiz işgale ayak uydurarak bir ilişkiye başladılar. İşgal boyunca devam edip bitecek bir ilişkimi ya da uzun vadede mi olacak bir ilişki diye düşünmeden anın tadını yaşamaya çalıştılar.

# data[].attributes.body
Semiha gizlice gazete dağıttığı bir günün sonunda eve dönerken bu askerin yolun kenarında dikildiğini gördü. Yolunu değiştirmek için hemen arkasına dönüp koşmaya başladı. Biraz koştuktan sonra durdu. Bekledi.. Utandığını hisssetti. Buna sebep olan şey düşman askerinden korkmuş olması mı yoksa bu oğlanı beğendiğini fark etmesi mi olduğunu düşündü. Bir karara varmadı. Karar vermediği halde neden geri dönüp ona doğru yürüdüğünü anlamadı. Anlamadığı birçok şeyi kabullenmesini biliyordu. Biraz daha yürüdü ve adamın karşısında dikildi. Ne yapacağını merak ediyordu. Öldürür müydü yoksa? Yoksa?? Niye yaptım bunu diye düşündü. Pişman oldu, kendine kızdı. Bu adam niye suratıma böyle bakıyor derken birden ellerini kamuflajın içine sokan askerden irkildi. Geri çekildi. Adam yakasından bir gül çıkardı. Gavurların o kendine mahsus konuşmalarıyla konuştu. Bu lehçeyi duyduğuna kızmadı, bu sesten tiksinmedi. O askeri bir kere bile öldürmek istemedi.

# data[].attributes.headline
Hikayenin böyle belirsiz, farklı son ihtimalleiyle kalması daha güzel

# data[].attributes.subject
Hikayenin böyle belirsiz, farklı son ihtimalleiyle kalması daha güzel