# data[].attributes.headline
Bohaterki książek, Kuki, Tosia, Filip i Helenka …, spotykają się. Przeżywają nowe przygody. Borykają się z różnymi problemami. Opowiedzcie o tym. Możecie nawiązać do treści przeczytanych książek. 

# data[].attributes.subject
Bohaterki książek, Kuki, Tosia, Filip i Helenka …, spotykają się. Przeżywają nowe przygody. Borykają się z różnymi problemami. Opowiedzcie o tym. Możecie nawiązać do treści przeczytanych książek. 

# data[].attributes.headline
Pewnego ranka Kuki wstał lewą nogą. Obrażał się o byle co, Tosia, Filip i Helenka mieli go dość. Próbowali wymyślić plan jak poprawić humor chłopaka. 

# data[].attributes.subject
Pewnego ranka Kuki wstał lewą nogą. Obrażał się o byle co, Tosia, Filip i Helenka mieli go dość. Próbowali wymyślić plan jak poprawić humor chłopaka. 

# data[].attributes.headline
Zabrali go na lody. Zamówili wielkie porcje lodów czekoladowych polanych sokiem owocowym. Kiedy na stole pojawiły się słodkości wszyscy ochoczo zaczęli polewać je obficie sokiem. Niestety, zajęci wesołą rozmową nie zauważyli, że pomylili buteleczki. Zamiast sokiem polali lody eliksirem, który Helenka nosiła wszędzie ze sobą. Za sprawą eliksiru nagle znaleźli się w całkiem obcym miejscu. Otaczały ich olbrzymie wieżowce, między którymi śmigały dziwne pojazdy. 

# data[].attributes.subject
Zabrali go na lody. Zamówili wielkie porcje lodów czekoladowych polanych sokiem owocowym. Kiedy na stole pojawiły się słodkości wszyscy ochoczo zaczęli polewać je obficie sokiem. Niestety, zajęci wesołą rozmową nie zauważyli, że pomylili buteleczki. Zamiast sokiem polali lody eliksirem, który Helenka nosiła wszędzie ze sobą. Za sprawą eliksiru nagle znaleźli się w całkiem obcym miejscu. Otaczały ich olbrzymie wieżowce, między którymi śmigały dziwne pojazdy. 

# data[].attributes.body
Nie wiedzieli, gdzie się znajdują. Helenka spojrzała na buteleczkę i domyśliła się wszystkiego. Powiedziała o tym pozostałym dzieciom. Nie widząc innego wyjścia powoli ruszyli przed siebie. W pewnym momencie tuż obok nich gwałtownie zahamował jeden z latających pojazdów. Drzwi się otworzyły się i …

# data[].attributes.headline
kierowca wysiadł z samochodu. Przedstawił się, jako poszukiwacz zaginionych dzieci. Zapytał, czy może im w czymś pomóc. Dzieci poprosiły, aby wskazał im czas i miejsce, w jakim się znalazły. Kierowca odpowiedział, że jest 20 sierpnia 2201 roku, a znajdują się w nadmorskim mieście Oceanii, na ulicy Wędrownej. Kuki aż przysiadł z wrażenia na swoim  czerwonym krześle. Dzieci podziękowały i chciały iść dalej, ale 

# data[].attributes.subject
kierowca wysiadł z samochodu. Przedstawił się, jako poszukiwacz zaginionych dzieci. Zapytał, czy może im w czymś pomóc. Dzieci poprosiły, aby wskazał im czas i miejsce, w jakim się znalazły. Kierowca odpowiedział, że jest 20 sierpnia 2201 roku, a znajdują się w nadmorskim mieście Oceanii, na ulicy Wędrownej. Kuki aż przysiadł z wrażenia na swoim  czerwonym krześle. Dzieci podziękowały i chciały iść dalej, ale 

# data[].attributes.body
na ich drodze stanęła pewna dziwna kobieta. Rozglądając się bojaźliwie wokół szepnęła, że aby wydostać się z nadmorskiego miasta muszą przejść labirynt, który zaczyna się na plaży. Na końcu labiryntu znajdą napis, wskazujący wyjście i instrukcję powrotu do swoich czasów. Dodała jeszcze, żeby pilnowali czerwonego krzesła, bo bez niego nie wrócą do domu. Muszą też unikać spotkań ze strażnikami czasu, gdyż podróżowanie w czasie jest nielegalne.

# data[].attributes.headline
- Czuję, że będą kłopoty - szepnął Kuki i mocniej zacisnął dłoń na oparciu czerwonego krzesła. Kobieta zniknęła, jakby rozpłynęła się w powietrzu. Dzieci nie wierzyły własnym oczom. W tej samej chwili usłyszały głośny świst i zobaczyły... kierowcę, z którym wcześniej rozmawiały. Teraz nie wyglądał już na sympatycznego pana w średnim wieku. Jego samochód przecinał powietrze i pędził prosto w Kukiego. - Uważajcie! - krzyknął chłopiec. - Chcę, żeby...

# data[].attributes.subject
- Czuję, że będą kłopoty - szepnął Kuki i mocniej zacisnął dłoń na oparciu czerwonego krzesła. Kobieta zniknęła, jakby rozpłynęła się w powietrzu. Dzieci nie wierzyły własnym oczom. W tej samej chwili usłyszały głośny świst i zobaczyły... kierowcę, z którym wcześniej rozmawiały. Teraz nie wyglądał już na sympatycznego pana w średnim wieku. Jego samochód przecinał powietrze i pędził prosto w Kukiego. - Uważajcie! - krzyknął chłopiec. - Chcę, żeby...

# data[].attributes.body
krzesło przewiozło nas do labiryntu. Wszystkie dzieci chwyciły krzesło i nagle znalazły się w powietrzu i błyskawicznie przeleciały między wieżowcami. Krzesło gwałtownie wylądowało na plaży, a z nim jego pasażerowie. Kiedy wszyscy pozbierali się po upadku i otrzepali z piasku, zobaczyli, ze obok znajduje się wejście do biblioteki. Ciekawski Kuki zajrzał do środka i już stamtąd nie wyszedł.

# data[].attributes.body
Pozostali wędrowcy weszli za nim i stanęli zadziwieni. Ogromne regały z książkami tworzyły plątaninę korytarzy, a wśród nich wędrował Kuki ze swoim krzesłem. Dzieci zrozumiały, że oto właśnie znalazły się w labiryncie. Ruszyły w drogę pomiędzy książkami w poszukiwaniu napisu wskazującego wyjście i instrukcję powrotu do domu.

# data[].attributes.headline
Podczas wędrówki, co jakiś czas Filip wyjmował książkę i kładł ją na podłodze, znacząc w ten sposób drogę. Po przejściu niezliczonej ilości korytarzy, Tosia dostrzegła niewyraźny napis widniejący na suficie. Kuki usiadł na krześle i wzniósł się w górę, aby odczytać instrukcję. Po chwili wrócił na dół i oznajmił pozostałym:- Wrócimy do domu po wspólnym przeczytaniu wybranej książki. 

# data[].attributes.subject
Podczas wędrówki, co jakiś czas Filip wyjmował książkę i kładł ją na podłodze, znacząc w ten sposób drogę. Po przejściu niezliczonej ilości korytarzy, Tosia dostrzegła niewyraźny napis widniejący na suficie. Kuki usiadł na krześle i wzniósł się w górę, aby odczytać instrukcję. Po chwili wrócił na dół i oznajmił pozostałym:- Wrócimy do domu po wspólnym przeczytaniu wybranej książki. 

# data[].attributes.body
Dzieci przejrzały bogaty zbiór i wybrały pierwszą część serii "Felix, Net i Nika”. Powieść tak im się spodobała, że przeczytały kolejne tomy. Na końcu ostatniej części znaleźli kartkę papieru, a na niej polecenie: „Stańcie tuż za oparciem krzesła, złapcie za nie prawą ręką i zamknijcie oczy”. Dzieci wykonały zadanie i po chwili znowu siedziały przy stoliku kawiarnianym z wielkimi porcjami lodów czekoladowych.

# data[].attributes.body
Dziękujemy za wspólną zabawę.