# data[].attributes.headline
Subkultury jako forpoczta awangardy kulturowej.

# data[].attributes.subject
Subkultury jako forpoczta awangardy kulturowej.

# data[].attributes.body
Najczęściej przyjmuje się, że subkultura odznacza się odrębnością od dominującej kultury społeczeństwa, w zakresie pewnych wartości i norm postępowania. Każda subkultura jest tworem społecznym który kieruje się konkretnymi zasadami, czy założeniami. Są one odrębne od zasad panujących w społeczeństwie, niekiedy z nimi sprzeczne. W niektórych przypadkach jednak subkultury kreują poglądy “nowoczesne” dla danej sytuacji kulturowej czy politycznej. Forpoczta rozumiana w tym kontekście jest jako innowacyjne zjawisko, wyprzedzające standardy obecnego świata. Subkultury stanowiące forpoczte awangardy kulturowej pokazują nowe ideologie które pasują nie do danej grupy lecz do ogółu społeczeństwa.

# data[].attributes.body
W pracy tej chcemy wskazać subkultury których poglądy czy idee kształtowały bądź kształtują na przestrzeni lat ogólny światopogląd społeczny, przenikają społeczeństwo i przodują mu w pewnych kwestiach.

Główne cechy subkultur młodzieżowych

Założenia ideologiczne

Obyczajowość

Kreowanie wizerunek

Aktywność twórcza

(Czynniki postrzegania subkultur jako awangardy kulturowej )

Dla subkultury najważniejszy jest stosunek do obiektu kultury którego wypadkową jest powstawanie zasad obowiązujących w danej subkuturze, często zasady te stanowią alternatywną formę kultury .

# data[].attributes.body
Od momentu powstania w południowym Bronksie, kultura hip-hopu rozprzestrzeniła się na cały świat. Muzyka Hip Hop powstała, gdy DJ-e zaczęli tworzyć bity za pomocą zapętlania zapisów partii solowych, granych oryginalnie na perkusji na dwóch gramofonach, robiąc tak zwany sampling. Do tego doszedł rap, czyli rodzaj ekspresji wokalnej, polegający na rytmicznym wypowiadaniu słów i ich rymowaniu, oraz beatbox– technika wokalna, polegająca głównie na naśladowaniu dźwięków i różnych efektów technicznych, stosowanych przez DJ-ów. Oryginalny taniec i styl ubierania się, stworzony przez fanów nowej muzyki, spowodował rozbudowę i udoskonalenie się wciąż powstającej kultury.
Hip Hop był kulturą, która wywodziła się z biedy i istniała dla ludzi ulicy. Społeczności w gettach zaczęły walczyć na rymy, utożsamiały się z przekazywanymi treściami i z brudnym dźwiękiem scratchowania. Kultura ta, a głównie rap zacząć się rozpędzać zyskując na popularności. Szczera muzyka trafiała do szerszego grona odbiorców, zadomowiła się w mediach i zaczęła przenikać do ogólnej popkultury. Kultura ta nigdy do końca nie chciała być odcięta od reszty tak jak chociażby punki, których esencją było wyobcowanie i pokazanie widoczniej granicy między nimi a resztą społeczeństwa. Co prawda hip hopowcy gardzili celebrytami, bogaczami, mediami, ale patrząc na czasy dzisiejsze była to po prostu chęć życia wyższymi standardami. Przez lata rap zdobywał coraz większą popularność, większość klipów w telewizjach muzycznych to były właśnie teledyski hiphopowe, które promowały DJing, bboying i inne filary hip hopu.
Do XXI wieku jednak rap nie górował nad innymi gatunkami muzycznymi, obraził się z mediami przez co jego asymilacja z ogólnie pojętą popkulturą zmalała. Jednak w latach 2010+ rap na stałe zajął miejsce w kulturze młodzieży przenikając do wszystkiego. Jest do również sprawa telewizji, którą zaczął zastępować internet. Rap w internecie ma się dobrze bo żyje na swoim i nie musi być cenzurowany. Ta niecenzuralność wspierała idee buntu młodzieżowego, dzięki czemu nastolatkowie mogli się utożsamiać z muzyką, która zmieniła się w nowy pop. Prosta rytmika odeszła do lamusa, co zastąpiły popowe brzmienia, śpiewane refreny i efekty nałożone na wokal, do tego tematyka lubiana przez młodzież jak narkotyki, pieniądze oraz seks przez co rap jest teraz najpopularniejszą odmianą muzyki na świecie a raperzy zarabiają więcej niż inni muzycy. Jeżeli rap to również sama kultura np. ubioru. Ubiór hip hopowy wpłynął na modę na całym świecie, jest teraz znany jako streetwear czyli odzież uliczna, inspirowana światkiem rapowym. Wszyscy znani projektanci tacy jak Gucci czy Versace napędzają tę popularną maszynę szyjąc ubrania na modłę najpopularniejszych artystów. Można, więc powiedzieć, że hip hop jest forpocztą, gdyż wchodzi w każdą sferę życia. Klasyczne ścieżki dźwiękowe do filmów są zastępowane przez rap, w klubach leci rap, w radio leci rap. hip hop jest już wszędzie.

# data[].attributes.body
Ruch hipisowski jako forpoczta.

Ruch hipisowski w swoich „poczynaniach” i założeniach wychodził, a nawet wyprzedzał otaczającą go rzeczywistość.

Subkultura hipisów była efektem szerokiego kryzysu kultury amerykańskiej, zimnowojennego napięcia, przedłużającej się wojnie w Wietnamie, a w szerszym ujęciu – silnym i żywiołowym ruchem kontestacyjnym, sprzeciwiającym się światu dorosłych.

W związku z powyższym zrodził się ruch, do którego cech charakterystycznych zaliczyć można:

- swobodę obyczajową (wolne związki między mężczyznami a kobietami),

- niechęć wobec zastanego systemu państwowego i tradycyjnym instytucjom,

- unikanie stabilizacji, życie w podróży, bez planowania przyszłości,

- życie w gronie przyjaciół – większej wspólnoty hipisów,

- wegetarianizm (traktowanie zwierząt w kategoriach przyjaciół),

- słuchanie określonej muzyki (rockowej) – przykłady twórców lubianych przez hipisów to: John Lennon, Jimi Hendrix, Janis Joplin.

Warto zauważyć, że wielu hipisów używała substancji psychoaktywnych (narkotyków), co stało się istotnym argumentem władz amerykańskich dążących do zwalczenia wpływów subkultury (szczególnie wobec jej aktywnych protestów przeciw wojnie w Wietnamie).

Mówiąc o ruchu hipisowskim jako forpoczcie, warto odwołać się do muzyki, która stanowiła niejako podstawę całego ruchu. Stanowiła ona silniejsze spoiwo od ideologii. Powstały metajęzyk był połączeniem muzyki i treści, które wprawiało w niezwykłe poczucie braterstwa pomiędzy wykonawcami a publicznością.

Okres od połowy lat 60. zaznaczył się eksplozją muzyki młodzieżowej, przede wszystkim rockowej, nieakceptowanej przez ogół starszego pokolenia, wychowanego na muzyce poważnej i tanecznej. W tej sytuacji muzyka stała się kolejnym ogniwem integrującym buntującą się młodzież.

# data[].attributes.body
Badacze opisujący zjawiska spontanicznej kultury młodzieżowej wskazują na jej dynamiczny charakter oraz rozwój w trakcie którego można wyróżnić 3 fazy :

1. Okres subkultury młodzieżowej - ten etap charakteryzuje chęć odróżnienia się grup młodzieżowych od reszty społeczeństwa, subkulturowa inność jest podkreślana głównie przez zewnętrzne atrybuty

2. Okres kontrkultury- młodzież uświadamia sobie swoją odrębność pokoleniową i kulturową, okres buntu przeciwko obecnej kultury. Cechą charakterystyczną młodzieżowej kontrkultury jest zwracanie uwagi na rolę zaspokojenia potrzeb duchowych zwłaszcza potrzeby samorealizacji

3. Faza kultury alternatywnej - to stadium najbardziej dojrzałe totalna krytyka zastanowić świata dorosłych jest powoli zastępowana przez próby kreowania wzorców i zachowań pozytywnych. Społeczności alternatywny są nastawione na twórcza aktywność głównego nurtu kulturowego niż atakowanie starego systemu

# data[].attributes.body
Od subkultury do kultury alternatywnej główne założenia

Subkultura(Odrębność)  -> Kontrkultura(sprzeciw) -> Kultura alternatywna (tożsamość- własne idee)

# data[].attributes.body
Niezależna “sztuka subkultury”. Czyli subkultura jako forpoczta sztuki alternatywnej.

Niezgoda na status quo - wychodzenie poza ramy. Subkultury jako przodownicy i twórcy inicjatyw wychodzących poza ramy społeczne i pokoleniową.  Np. Stworzenie rock&rolla.

# data[].attributes.body
Przykłady subkultur tworzących innowacyjne poglądy, które przeniknęły do społeczeństwa

Pomarańczowa alternatywa(antykomunistyczny ruch happeningowy)

Ruchy hipisowskie(Pacyfizm, występowanie przeciwko wojnie w Wietnamie)

Rastafarianie (podejście do marihuany)