# data[].attributes.headline
Μία περίοδος

# data[].attributes.body
Μία περίοδος που θα τη θυμόμαστε για πάντα!

Όσο και να περιμένεις μία τέτοια εξέλιξη, παρακολουθώντας την παγκόσμια επικαιρότητα, ποτέ δεν είσαι αρκετά προετοιμασμένος! Όμως, ακόμη και στις πιο δύσκολες ώρες, υπάρχει κάτι μαγικό που σε κάνει πιο δυνατό, σε βοηθάει να σηκωθείς το πρωί και σε σπρώχνει μπροστά! Η πίστη πως αυτή η περιπέτεια θα τελειώσει σύντομα!

Η συναισθηματική εξέλιξη του εγκλεισμού ήταν μάλλον αναμενόμενη: στην αρχή ανακούφιση, γιατί θα μπορούσα να προστατεύσω τον εαυτό μου και την οικογένειά μου. Στη συνέχεια, μπήκαμε στο στάδιο αναζήτησης και δημιουργίας μία νέας καθημερινότητας προσαρμοσμένης στις νέες συνθήκες – υπήρξαν ωστόσο στιγμές που νόμιζα ότι όλοι ήμασταν μέρος ενός κοινωνικού πειράματος. Ακολούθησε η κούραση από τη «Μέρα της Μαρμότας»… Και τέλος, συναισθήματα «απελευθέρωσης», όταν στις 27/04, φάνηκε στον ορίζοντα η σταδιακή επιστροφή στην κανονικότητα. Σε όλα τα παραπάνω στάδια όμως, «felicita» κάθε φορά που έβγαινα… να πετάξω τα σκουπίδια! Τελικά, όντως η ευτυχία κρύβεται στα απλά, καθημερινά πράγματα!

Περνώντας οι μέρες & μη έχοντας πολλές επιλογές (κυριολεκτικά), αποφάσισα να δω το ποτήρι μισογεμάτο και να πίνω μικρές γουλιές ώστε να μην αδειάσει σύντομα & ξεμείνω από αισιοδοξία. Ποια είναι τα δεδομένα στη νέα μου καθημερινότητα; Καταρχήν, εργάζομαι στο αγαπημένο μου μέρος… το σπίτι μου. Χρειάζομαι καθημερινά περίπου 30 δευτερόλεπτα για να φτάσω «στο γραφείο μου» ενώ δε χρειάζεται να νοιαστώ ή να προετοιμαστώ από την προηγούμενη για το τι θα φορέσω – είναι κάθε μέρα «Casual Friday».

Τέλος, τυγχάνει να περιβάλλομαι από τα πιο αγαπημένα μου πρόσωπα… την οικογένειά μου. Οι όποιες «μικρές», δημιουργικές παρεμβάσεις της Μελίτας & του Ορέστη κάποιες φορές προσέδιδαν χρώμα στη ρουτίνα μου ενώ κάποιες άλλες… χρώμα στο πρόσωπό μου.

Όλη αυτή η διαδρομή προφανώς δεν ήταν μια ευθεία γραμμή καθώς είχαμε να κάνουμε με τις διαφορετικές ανάγκες και προτεραιότητες κάθε μέλους της οικογένειας. Ωστόσο, από τα αστεία & αξιομνημόνευτα κατάλοιπα αυτής της περιόδου είναι ότι ο 4χρονος Ορέστης ακόμα μου ζητάει «να κάνουμε call μέσω zoom» για να δει τη φίλη του τη Μάγια. Δεν έχω καταλήξει μέσα μου αν πρέπει να είμαι περήφανη που τα παιδιά μου έμαθαν τόσες ξένες λέξεις όπως Webex, Teams, Zoom, YouTube, Netflix πριν καν μάθουν τα γράμματα του ελληνικού αλφαβήτου ωστόσο για ένα πράγμα είμαι σίγουρη: είναι αξία ανεκτίμητη να διαθέτεις χρόνο στους ανθρώπους που αγαπάς. Να τρώμε όλοι μαζί το μεσημέρι. Να τραγουδάμε όλοι μαζί στη βεράντα. Να τσακωνόμαστε για ασήμαντα πράγματα. Να μαγειρεύουμε όλοι μαζί. Να αγκαλιαζόμαστε πιο πολύ.

Είμαι βέβαιη ότι μέσα από όλο αυτό γίναμε όλοι λίγο καλύτεροι πολίτες & άνθρωποι, πιο δυνατοί και πιο συνειδητοποιημένοι δίνοντας προτεραιότητα στις πραγματικές αξίες της ζωής

Έλλη Συνανίδη

# data[].attributes.headline
Ευχαριστούμε για όλα

# data[].attributes.body
Ευχαριστούμε για όλα  όσα κάνατε για εμάς και για τα παιδιά μας... ήσασταν η συντροφιά μας όλους αυτούς τους μήνες αγωνίας και μοναξιάς... Μαρία Μπαρμπαδήμου

# data[].attributes.headline
"Τα παιδιά παίζουν" 

# data[].attributes.subject
"Τα παιδιά παίζουν" 

# data[].attributes.body
4ο
ΔΙΑΔΙΚΤΥΑΚΌ
φύλλο της εφημερίδας μας!!!

# data[].attributes.headline
Μάρτιος 2020, προ κορονοϊού

# data[].attributes.subject
Μάρτιος 2020, προ κορονοϊού

# data[].attributes.body
Την Παρασκευή 6 Μαρτίου  μας επισκέφτηκαν  η κ. Μάγια Γιαννουλάκη, επισκέπτρια υγείας στο Εθνικό Κέντρο Αιμοδοσίας (ΕΚΕΑ) και ο κ. Μιχάλης Καζάζης εικονογράφος του βιβλίου «Τι ζητούσε μια φορά η αλεπού στη ρεματιά».
Η κ. Γιαννουλάκη συνομίλησε με τα παιδιά και τα ενημέρωσε για την αξία της προσφοράς αίματος.
Την ανάγκη και την χαρά να είμαστε εθελοντές αιμοδότες.
Έλυσε πολλές απορίες παιδιών και εκπαιδευτικών.
Ο εικονογράφος κ. Μιχάλης Καζάζης έκανε ένα ενδιαφέρος εργαστήρι με τα παιδιά.

# data[].attributes.headline
Τι ζητούσε μια φορά η αλεπού στη ρεματιά.

# data[].attributes.subject
Τι ζητούσε μια φορά η αλεπού στη ρεματιά.

# data[].attributes.body
Λίγο πριν κλείσουν τα σχολεία επεξεργαστήκαμε το βιβλίο «Τι ζητούσε μια φορά η αλεπού στη ρεματιά».
Δραματοποιήσαμε  το παραμύθι και κάναμε ένα τραγούδι.
Δεν προλάβαμε να σας το παρουσιάσουμε.
Σας το αφιερώνουμε τώρα με αγάπη!!!

# data[].attributes.attachment_link.authors[].name
Νίκη Κοκκινοπλίτη

# data[].attributes.headline
Η Αντονέλα κάνει το πρωτομαγιάτικο στεφάνι!

# data[].attributes.subject
Η Αντονέλα κάνει το πρωτομαγιάτικο στεφάνι!

# data[].attributes.headline
Ελβίρα (Για την διαδυκτιακή εκπαίδευση)

# data[].attributes.subject
Ελβίρα (Για την διαδυκτιακή εκπαίδευση)

# data[].attributes.body
"Μου άρεσε λίγο από τον υπολογιστή αλλά πιο πολύ μου αρέσει το κανονικό μάθημα (σσ εννοεί το μάθημα στο σχολείο). Θα ήθελα να ήμουν στο σχολείο...μου έλειψαν οι φίλοι μου, και θα ήθελα να μοιραστώ μια φωτογραφία και μια ζωγραφιά..."

# data[].attributes.headline
Από την Αντονέλα

# data[].attributes.subject
Από την Αντονέλα

# data[].attributes.body
Αυτό το καιρό που ήμασταν κλεισμένη σε εμάς ήταν πολύ καλό μπορούσα να παίζω με τα παιδιά μου, με τις ώρες να κάνουμε διαφορετικά πράγματα που πριν δεν είχα χρόνο !!!!
Μια σημαντική μέρα για την Αντονέλα ήταν Τετάρτη 13 Μαΐου 5 το απόγευμα που περίμενε πως και πως να δει τους φίλους της από το κομπιούτερ και την κυρία Νίκη με τόσο μεγάλη χαρά που δεν περιγράφετε!!!

# data[].attributes.headline
Από τον Παναγιώτη

# data[].attributes.subject
Από τον Παναγιώτη

# data[].attributes.body
ΣΧΟΛΕΙΟ ΑΠΟ ΤΟΝ ΥΠΟΛΟΓΙΣΤΗ
Τη φετινή σχολική χρονιά αναγκαστήκαμε να εγκαταλείψουμε τις σχολικές αίθουσες "εν μία νυκτί", λόγω των ιδιαίτερων συνθηκών που αντιμετώπισε ολόκληρη η υφήλιος.
Ζώντας περίπου για 1 1/2 μήνα σε συνθήκες απομόνωσης, είχαμε την ευκαιρία να νιώσουμε τη θαλπωρή του σπιτιού μας, να χαλαρώσουμε τους ρυθμούς μας και να επαναπροσδιορίσουμε τις ισορροπίες μας. Μας έλειψε όμως η ζωντανή παρουσία των φίλων-συμμαθητών, ο εκπαιδευτικός- εμψυχωτής και η ζεστασιά της παρουσίας τους στην τάξη...
Όλο αυτό όμως το "γλύκανε" η υπερπροσπάθεια και η καθημερινή καθοδήγηση της δασκάλας μας,  που με τη δική της διαδικτυακή παρουσία, εμπόδισε τη φυσική αδράνεια του εγκλεισμού και την αίσθηση εκκρεμότητας χωρίς ορίζοντα  που βιώναμε...Μας έδωσε ευκαιρίες για διάλογο, παρατήρηση, ακρόαση, συμμετοχή και δημιουργία, επιστρατεύοντας την τέχνη σε κάθε μορφή της !
Έτσι οι ημέρες μας ξεκινούσαν με τη φράση "Τι μας έχει ετοιμάσει σήμερα η κ.Νίκη?", ενώ η αισιοδοξία για κάθε προσπάθεια, σε συνδυασμό με τα θετικά σχόλια και την επανατροφοδότηση που λαμβάναμε, μας έκανε παρατηρητικούς, πρόθυμους για δημιουργία και τόνωνε την αυτοπεποίθησή μας!
Μας έλειψε πραγματικά το σχολείο...αλλά μας δόθηκε η ευκαιρία να το εκτιμήσουμε...
Γίναμε οι ίδιοι μαθητές και δάσκαλοι και το απολαύσαμε... πάρα τις δυσκολίες! Νιώθουμε τυχεροί που είμαστε όλοι υγιείς και ανυπομονούμε να ξανασυναντηθούμε όπως παλιά!
Η μαμά του Παναγιώτη και του Γιώργη

# data[].attributes.headline
Ζωγραφίσαμε και φτιάξαμε ιστορίες... 

# data[].attributes.subject
Ζωγραφίσαμε και φτιάξαμε ιστορίες... 

# data[].attributes.headline
Μονοκοντυλιές από τον Παναγιώτη

# data[].attributes.subject
Μονοκοντυλιές από τον Παναγιώτη