# data[].attributes.body
thank you very much <3

# data[].attributes.body
Nino sharashidze👏
This is very emotional.😉😇❤

# data[].attributes.body
ავტორი:  ნინო შარაშიძე

თავშესაფარი

ამ ქვეყნად ყველაზე უდანაშაულო არსებები ბავშვები არიან. ასეთი უმანკო ბავშვები იყვნენ თავმოყრილი ერთ-ერთ თავშესაფარში. ბავშვები, რომლებიც ობლად დატოვეს, ყოველდღიურად ცდილობდნენ ერთმანეთისგან რაღაც ესწავლათ და შეემსუბუქებიათ მათი ტკივილი, რომელიც ჯერ კიდევ გათავისებული არ ჰქონდათ. აქ იყვნენ მომავალი მხატვრები, ექიმები, ინჟინრები, მომღერლები, ფეხბურთელები, მასწავლებლები, პოლიტიკოსები და აქ იყვნენ ეკაც და ლევანიც. ლევანი უკვე 7 წელია ამ თავშესაფარში იზრდება. მხიარული, კეთილი, მაგრამ ამავდროულად სევდიანი. მისი ხუჭუჭი და წითური თმა, დიდი შავი თვალები, ყველასგან გამოარჩევს. ეკა 6 წლისაა. ის ერთი წლის წინ შეუერთდა მათ. ალბათ შემთხვევითი არც ის ყოფილა რომ ლევანი და ეკა დაუახლოვდნენ ერთმანეთს.
მათ ხომ ერთი ტკივილი აერთიანებდათ.
*
-შენ ხარ ის ახალი ბავშვი დღეს რომ მოიყვანეს?
-კი, მე ვარ!
-რა გქვია?
-ეკა, შენ?
-ლევანი!
-ადექი ერთად ვითამაშოთ.
-არ მინდა!
-ადექი, ადექი!
-არ მინდა!
-კარგი, მაშინ მითხარი რა გინდა?
-დედა!
-ეგ ყველას უნდა, შეხედე შენს წინ რამდენი ბავშვია, ყველას ეგ უნდა.
-მერე რატომ არ მოყავთ ჩვენთან?
-არ ვიცი, ალბათ მათ არ უნდათ!
-რატომ? ჩვენ ცუდი ბავშვები ვართ?
-იზოლდა მასწავლებელი ამბობს რომ ცუდი ბავშვები არ არსებობენ.
-იზოლდა ვინ არის?
-ჩვენი მასწავლებელია, შენც გაიცნობ მერე.
-კარგი.
-წამოდი ახლა ვითამაშოთ.
-კარგი.
იზოლდა მასწავლებელი მათ სკოლაშიც ასწავლიდა. ადამიანი, რომლისთვისაც ეს თავშესაფარი მის ნამდვილ ოჯახად გადაიქცა. მარტოხელა ქალი რომელიც შვილებივით უვლიდა სიყვარულით სავსე პატარებს.
-ბავშვებო, ჭამის დროა!
-აი იზოლდა მასწავლებელი.
-გამარჯობა!
-გამარჯობა ეკა, შედით ხელები დაიბანეთ და მიირთვით.
-მადლობა.
-ეკა, ჭამის შემდეგ გინდა ერთ ადგილას წაგიყვანო?
-სად?
-მალე მორჩი ჭამას და წაგიყვან.
-კარგი.
ერთ, არც თუ ისე დიდ ოთახში იყო სასადილო, მაგრამ ამ პატარა სასადილოშიც კი იგრძნობოდა სიყვარული, რომელსაც ბავშვები ასხივებდნენ.
-ეკა..ეკა..ჰეი!
-ჰო, ლევან.
-სწრაფად.
-კარგი, ლევან, დავასრულე წავიდეთ.
-მასწავლებელო, ჩვენ დავასრულეთ, შეიძლება გარეთ გავიდეთ?
-კარგი, ოღონდ ფრთხილად!
იქვე ახლოს, 100 მეტრში ერთი მდინარე იყო. ხეების შრიალი და მდინარის ხმა სასიამოვნო ჰანგებად იღვრებოდა.
-ეს რა არის ლევან?!
-ეს ჩემი ადგილია, გინდა ერთად მოვიდეთ ხოლმე?
-კი მინდა, მაგრამ რა გავაკეთოთ აქ?
-მე მაშინ მოვდივარ, როცა ტირილი მინდა.
-სულ აქ ხარ?
ერთმანეთს შეხედეს და არაფერი უთქვამთ,  თვალებმა გასცეს პასუხი..
დუმილი ისევ ლევანმა დაარღვია.
-ეკა, გინდა ერთად ვიტიროთ ხოლმე?
-მინდა!
ამის შემდეგ, ეს მათი ერთადერთი ადგილი იყო, სადაც ერთად ტიროდნენ და ბოლოს, ერთად იცინოდნენ კიდეც.
ყოველ დილით, ერთად დადიოდნენ სკოლაში, კლასშიც ერთმანეთს უღიმოდნენ, ერთად ბრუნდებოდნენ უკან.
-ლევან, შენ ვინ გინდა რომ გამოხვიდე?
-პილოტი.
-შენ?
-მწერალი. ბევრ წიგნს დავწერ, შემდეგ გავყიდი,ფულს მოვაგროვებ და მდიდარი გავხდები.
-მდიდარი რომ გახდები რას გააკეთებ მერე?
-მაშინაც თუ იარსებებენ ჩვენნაირი ბავშვები, მათ, მშობლებს მივუყვან და ბედნიერად ვაცხოვრებ!

*
იზოლდა მარტოხელა ქალი იყო, ის ერთ ფოსტის დამტარებელს იცნობდა.
გივის ყოველდღე დაჰქონდა იზოლდასთან წერილები, ხან მართლა მოჰქონდა წერილები, ხან მიზეზს პოულობდა რომ იზოლდა ენახა. ერთი წელი დაატარებდა წერილებს, სანამ გამოუტყდა იზოლდას სიყვარულში. იზოლდაც იხიბლებოდა მისით, თუმცა ყურადღებას არ აქცევდა, ფიქრობდა რომ ამით ბავშვებს რაიმეს ავნებდა.
ერთ დღესაც გივი, თანამედროვე, ახლად შეძენილ კოსტუმსა და შარვალში გამოწყობილი გამოეცხადა იზოლდას.
-იზოლდა.
-გისმენ, გივი.
-მე..მეე..მე იცი...შენ..მინდა..რომ..მე
-რას ბუტბუტებ, გივი?
-ღმერთო მიშველე!
-გივი კარგად ხარ?
-ცოლად გამომყვები?
-რა?
-ღმერთო, ძლივს ვთქვი, ნუღარ გამამეორებინებ გთხოვ??
-თანახმა ხარ დავქორწინდეთ?
-ღმერთო, გივი!
-მითხარი.
-კი, თანახმა ვარ.
სანამ ამ სიტყვებს ეტყოდა გივი მანამ, ყველა ლოცვა გადაიკითხა, რაც თუ იცოდა. ყვავილს, რომელსაც ნერვიულობისგან იქეთ-აქეთ დაატარებდა და უკვე ნახევრად დაგლეჯილო იყო, მაინც მიართვა საცოლეს.
-ეკა, ჩვენ რომ გავიზრდებით ჩვენც უნდა დავქორწინდეთ?
-ქორწინება რა არის ლევან?
-არ ვიცი, მაგრამ იზოლდა მასწავლებელ გივის დათანხმდა და ესეიგი კარგია.
*
არა მარტო იზოლდასა და გივის ცხოვრება შეიცვალა, არამედ ყველა იმ ბავშვისაც, ვინც იმ თავშესაფარში იყო. ისინი უკვე 18 წლის იყვნენ. ყველა თავის გზას გაუყვა. ლევანი გერმანიაში გაემგზავრა სასწავლებლად. ეკა საქართველოში დარჩა.
მართლაც, წერდა წიგნებს. 25 წლისას უკვე რამდენიმე ნაწარმოები ჰქონდა შექმნილი. მის წიგნები კარგად იყიდებოდა და მალევე სასურველი თანხაც იშოვა. ამ წლების განმავლობაში არც ერთხელ არ შეხვედრიან ერთმანეთს. თითქოს ერთმანეთს არ იცნობდნენ. თუმცა ხშირად დადიოდა იმ ადგილას, სადაც წლების წინ ბევრს იცინოდნენ და ტიროდნენ. არც ის დღე იყო გამონაკლისი.
*
წვიმა და მდინარის ხმა  განსაკუთრებულად უყვარდათ მათ. ალბათ, იმიტომ უყვარდათ, რომ წვიმა მათ ცრემლებს მალავდა, ხოლო მდინარის ხმა მათ ტირილს ახშობდა.
-ისევ მარტო მოვედი შენთან ბუნებავ. მე დიდი ხნის წინ შევეჩვიე მარტოობას. იქნებ და არ არის ცუდი? ასე არავის არ ატკენ გულს..არ ექნებათ შიში რომ მიატოვებ....
მისი დუმილი თვითონვე დაარღვია..
-ბუნებავ, შენ ხმას არ იღებ სულ ასე ჩუმად ხარ.
-იქნება და ლაპარაკობენ, მაგრამ ჩვენ არ გვესმის მათი.
უცებ ისმის ხმა...
ეკა, ნელა შეტირლდა და დაინახა ვიღაც ახალგაზრდა ყმაწვილი, წითური ბიჭი.
-შენ..შენ...
ვეღარ გააგრძელა ეკამ.
-მე, დიახ მე, დავბრუნდი. იმ იმედით რომ ამ ადგილას ის იქნებოდა, ვინც მოუსმენდა მდინარისა და წვიმის ხმას და დატკბებოდა მათით..
-დაბრუნდი?
-კი, დავბრუნდი.
-როდის მიდიხარ ისევ?
-აღარ მივდივარ. ხო, მართლა შენი წიგნები ყველა წავიკითხე.
-მოგეწონა?
-კი...,თუმცა რაღაც აკლია.
-რა?!
-დაწერილი გაქვს უსამართლიბაზე, მარტოობაზე, ჩაგვრაზე, ბუნებაზე, მაგრამ არ გაქვს დაწერილი არაფერი ოჯახზე.
-იმიტომ რომ მე არ ვიცი რას ნიშნავს ოჯახი.
-მე გასწავლი.
გაჩუმდნენ. ახლა არაფერი ერჩივნათ, თუნდაც მთელი ცხოვრება ასე, ჩუმად ეყურებინათ ერთმანეთისთვის.
-და შენ იცი?
-ერთად ვისწავლოთ.
-არ შეიძლება.
-რატომ?
-ჩვენ მარტო უნდა ვიყოთ, რადგან სხვებს გული არ ვატკინოთ. შენ გულს გატკენ, იმიტომ, რომ მე მარტოობა ვიცი მხოლოდ.
-სიყვარული?! იცი, რა არის სიყვარული?
-იზოლდა მასწავლებელმა გვითხრა, რომ სიყვარული ბავშვები არიან, რომლებიც შემდეგ დიდ სიყვარულში გადაიზრდებიან.
-ხოდა ჩვენ უკვე დიდი სიყვარული ვართ.
-ეს შეუძლებელია.
-ხომ დამპირდი ადრე დავქორწინდებითო?! სიტყვის შესრულების დროა!
-ეგ, ბავშვობა იყო.
-ჩვენ შეგვიძლია მანამ ვიყით ბავშვები, სანამ ჩვენ გვენდომება.
-არ შეიძლება.
-მაშინ, ეგრე ნუ მიყურებ.
-როგორ?
-სიყვარულით!
-გეჩვენება.
-შეხედე, ეს მდინარე ჩვენ ავავსეთ ჩვენი ცრემლებით, მაგრამ შეგვიძლია ეს ხეები ავაყვავოთ ჩვენი სიყვარულით!
-განა ეს შესაძლებელია?
-რა თქმა უნდა.
მას შემდეგ, უამრავი ხე აყვავილდა!

Author: Nino Sarashidze

Orphanage

Children are the most innocent creatures in the world. Such kind of innocent children were gathered in the orphanage. Abandoned children were learning something new from each other. They were trying to relieve their grief.  There were future painters, doctors, engineers, singers, footballers, teachers, politicians. Eka and Levan were in this orphanage too. Levan had been there for already seven years. He was very kind and at the same time very sad. His appearance was very special. He had curly and reddish hair with big eyes.

Eka, who was six years old joined them only a year ago. Perhaps their friendship did not happen by chance because they felt the same pain.
*

-You are that new one who was brought today, aren’t you?

-Yes, I am.

-What’s your name?

-Eka, and what’s your name?

-Levan.

-Come on, let’s play together.

-I don’t want.

- Come along, please.

-I don’t want.

-Ok, then say what do you want?

-Mum!

-All of us need mother here. Look, how many children want their mothers.

-Why are not they calling them?

-I don’t know. Maybe they do not need us.

-Why? Are we bad children?

-We have a teacher -Izolda and she says that a bad child does not exist. You will see her later.

-all right.

-come, let’s play.

-Ok, I am coming.

Izolda teacher taught them at school, too. That orphanage was her family. She was not married then and she looked after the children as if they were her own sons and daughters.

-Children, it’s time to have dinner!

-It is our teacher- Isolda.

-Hello!

-Hello, Eka. Go and wash hands and help yourselves.

-Thank you.

-Eka, do you want to see one place after dinner?

-where is it?

- eat quickly and I will show you that place.

-all right.

Dining room was not very big but children’s presence made it bigger and warmer.

-Ekaaa!

-Yeah.

-fast.

-ok. I have finished. Let’s go.

-Teacher, we have finished, may we go out?

-Yes, but be careful!

There was a river nearby. The trees around and river made a pleasant atmosphere.

- What’s this Levan?

-This is my place. If you want, sometimes we can come here together.

-Yes, but what will we do here?

-I come here when I want to cry.

-You are here most of time, aren’t you?

They looked to each other and didn’t say a word. They already knew the answer.

They were in silence for a while and then Levan began speaking again.

-Eka, do you want if we cry here together?

-Yes, I do.

This was the place, where they cried and laughed together. Every morning they went to school together. They were smiling at each other in the classroom. They returned together to their orphanage.

-Levan, what is your future profession?

-A pilot.

-And yours?

- A writer. I will write a lot of books. Then I will sell. I will save money and I will become rich.

-What will you do when you become rich?

-I will help children who are in orphanage. I will take them to their parents and they will live happily.

*

Izolda had been a single woman, before she met a postman. The postman’s name was Givi. He often brought letters to Izolda. But the reason why he was behaving like this was clear. He wanted to see Izolda. A year passed and at last he confessed that he loved Izolda. Izolda also liked him but she did not express and did not admit it. She thought that she would somehow harm the children in the orphanage.

One day, Givi in his new suit appeared in front of Izolda.

-Izolda!

-Yes, Givi?

-I, you see…, I …

-Why are you uttering, Givi?

-God! Help me!

-Givi, are you Okey?

-Would you marry me?

-What?!

-Do not make me repeat it. I can’t… Would you marry me?

-Oh, My…

-Say something, yes or no?

-Yes, I will.

Before asking to marry him, Givi had read all the prayers he could. He was so nervous that flowers he was holding, half spoiled, gave to her fiancée.

-Eka, when we grow, will we marry too?

-what is marriage, Levan?

-I don’t know, but as Izolda agreed, I think it is good.
*

Not only Izolda’s and Givi’s lives changed, but also all children’s lives, who were grown up in the orphanage. They were eighteen years old. They found their own way in life. Levan left for Germany to study and Eka stayed in Georgia. She really began writing as she had said in her childhood. When she was 25 years old, she had already written twenty-five masterpieces. Her books were bestsellers and she managed to save desired amount of money. They have not seen each other for a long time. Although she was visiting that exact place, where they had been laughing and crying for hours. That day was not exception either.

*

The voice of rain and the river… They liked that noisy river and rain because the rain hid their tears and the river hid their weeping.

-Hey, Nature, I came here again. Only me… I got used to silence. Maybe, it is better to be alone. In this way you cannot hurt someone’s heart. Nobody will abandon them. Suddenly, silence was disturbed by her…

-Nature, you are always calm and silent.

-Who knows, maybe nature sometimes is talking too.

Eka turned around and saw a fellow with reddish hair.

-You… you…

She could not continue.

-Yes, I am. I came back in hope that I will see the person who was talking to nature.

-Have you returned?

-yes, I have.

-When are you going there again?

-I won’t go. Oh, by the way, I have read all your books.

-Did you like them?

-Yes, but I lacked something.

-What?

-You have written about injustice, loneliness, bullying, nature, but you have written nothing about family.

-Because I do not know what the family means.

-I will teach you.

-they were in silence for a while. They wanted nothing except staring at each other.

-And you know what the family means, don’t you?

-let’s learn it together.

-No, it is impossible.

-Why?

-We must be alone, because we should not hurt other’s hearts. I only know how to be alone.

-Love?! Do you know what is love?

-Izolda teacher said that children form love and afterwards it is transformed into a great love.

-Yes, we are in great love.

-It is impossible.

-You promised to marry me. Don’t you remember?

-This was simply in our childhood.

-We can be children till we desire it.

-It is impossible.

She was repeating these words as if she had forgotten other ones.

-Then do not look at me like this.

-How?

-With love!

-Simply, it is mirage!

-Look at this river, we filled it with our tears, but we can blossom these trees with our love.

-Is it possible?

-Certainly

Time passed and a lot of trees were in blossom.

# data[].attributes.body
Yes, i am.😅

# data[].attributes.body
Yes, I think so.

# data[].attributes.body
Nino Katamadze is so good author.
And i think that she has bright future.

# data[].attributes.body
I think that she is Lika.🙈

# data[].attributes.body
Who you are?

# data[].attributes.body
It is so good.🤩❤️

# data[].attributes.body
ავტორი: ნინო ქათამაძე

გარიყული

-ღურწკაია.
-ვარ!
-კალანდაძე.
-ვარ!
-არაბული.
-ვარ!
-აბულაძე.
-ვარ!
-კაკულია.
-ვარ!
-შურღაია.
-შურღაია.
-შურღაია, გესმის ბიჭო?
-არის მასწავლებელო!
ვუპასუხე მე, რადგან იაკობ შურღაიას სმენა დაკარგული ჰქონდა...არაფერი ესმოდა, ჩუმად იჯდა კლასში და ხმას არასოდეს  იღებდა. მართალია ხშირად არ ლაპარაკობდა და არც არაფერი ესმოდა, თუმცა მაინც გამორჩეული იყო ყველსგან თავისი ნიჭიერებით. გარეგნულად, ერთი პატარა ბიჭი იყო, ქერათმიანი, პატარა და წვრილი, ლურჯი თვალებით.
ჩვენ ერთ პატარა სოფელში ვცხოვრობდით. გაზაფხული ყველაზე მეტად ლამაზი ჩვენს სოფელში იყო. ახლად აყვავებული ხეები, ბავშვების ჟრიამული, სამუშაოდ გამოსული ხალხის ღიღინის ხმა უფრო ამშვენებდა მას. სკოლა სოფლის ბოლოში იყო. ყველა ფიქრობდა რომ მალე დაინგრეოდა, რადგან ძალიან ძველი შენობა იყო, წვიმის დროს წყლის წვეთები საკლასო ოთახში შემოდიოდა.
აქ თავს იყრიდნენ, როგორც მშრომელი, ასევე ბეჯითი, თავქარიანიც და ზარმაცი ხალხიც. თუმცა, საერთო ჯამში, განსაკუთრებული ადამიანები იყვნენ. ასე ვფიქრობდი, სანამ არ მოხდებოდა ის ამბავი...

* * *

გათენდა. სკოლაში წასვლის დროა, ვიფიქრე დღეს დავრჩები სახლში-მეთქი. ერთ-ერთი ცუდი მოსწავლე ვიყავი კლასში. სკოლაში წასვლა მეზარებოდა და სხვადასხვა ხრიკებს ვიგონებდი.
-ვაიმე, ვაიმე ვკვდები.
ჩემს ხმაზე შეშინებული მშობლები ოთახში შემოვარდნენ.
-რა დაგემართა?
მეკითხება დედა.
-აქ მტკივა, კიდე აქ, ოჰ, აქაც ამტკივდა, ყველაფერი მტკივა. დღეს სკოლაში ვერ წავალ.
დამაჯერებელი რომ ყოფილიყო ცრემლები არ დავიშურე.
მამაჩემი მიხვდა უკვე რაშიც იყო საქმე, მაგრამ ექიმი მაინც მოაყვანინა.

-აბა, რა გაწუხებს შვილო?
შეშინებულმა ხმა არ ამოვიღე.

-მუცელი გტკივა?

-არა!
-თავი გტკივა?
-არა!
ექიმს უკვე ნერვებისგან თმა ყალყზე უდგება.
-მაშ, სკოლაში წასვლა არ გინდა?
-ხო!
წამომცდა უცებ. როცა უკმაყოფილო დედის სახე დავინახე, მივხვდი რომ სასჯელი არ ამცდებოდა.
-როცა გაიზრდები მსახიობობა სცადე, ოღონდ იქ უფრო დამაჯერებლად ითამაშე.

გადაიხარხალა ექიმა თავისივე ნათქვამზე.
კიდევ უფრო შერცხვენილმა შევხედე და გარეთ გამოვედი, ჩანთა ავიღე და წავედი სკოლაში.
გზად იაკობი შემხვდა. მივესალმე და მანაც თავისივე ღიმილით დამიბრუნა პასუხი.
იქვე ახლოს ჩვენი სკოლელები იყვნენ. სკოლელები რომლებსაც დიდად არ მოსწონდათ იაკობი.
-ჰეი, იაკობ.
გასძახოდენ ბიჭები.
ვიცოდი წამასხარავებას აპირებდნენ და იაკობს ვანიშნე რომ მას ეძახოდნენ. ის ისეთი მშვიდი და ლაღი იყო, რომ მისი ღიმილით ყველას გულს უთბობდა. მისი თვალები ყველაფერს ხედავდა და ამბობდა.
იაკობმა კი მათ გაუღიმა.

გავაგრძელეთ გზა. ზარიც დაირეკა და ყველა საკლასო ოთახებისკენ გაიქცა, იაკობის გარდა. იმ დღეს გაკვეთილებს არ დასწრებია, არ გამოჩენილა მთელი დღე!
სახლში წასვლისას რაღაც ხმა მომესმა. ტირილის ხმა ისმოდა. გავიქეცით მდინარისკენ საიდანაც ხმა ისმოდა. მივედით, მაგრამ რა დავინახეთ! მდინარე სადაც სოფლის ბავშვები ვერთობოდით ხოლმე, ახლა ჩვენივე თანატოლის სისხლით იყო გაჟღენთილი.
-მომიკლეს, ჩემი შვილი მომიკლეს!
მთელი დღის განმავლიბაში ეს სიტყვები ისმოდა. ვერაფერი გავიგეთ რა მოხდა. მხოლოდ ის ვიცოდით, რომ ჩვენს მეგობარს უნდა დავმშვიდობებოდით. დღემდე თვალწინ მიდგას დედამისის ცრემლიანი თვალები და მისი ტირილის ხმა ახლაც ჩამესმის.
შემდეგ უცებ იაკობიც მოვიდა, ამის დანახვისას კი შეშინებულმა ბავშვებმა წამოიყვირეს.
-მისი ბრალია, მისი!
ყველა გაჩუმდა. დადუმდა სოფელი. ყველა ერთმანეთს შესცქეროდა, მაგრამ ვერავინ ვერაფერი გაიგო.
-გაიმეორე ბიჭო, ვისი ბრალია?
იკითხა მოკლულის მამამ.
-იაკობის, ამან მოკლა. ვერ აიტანა რომ დასცინა ლაზარემ და მოკლა.
-შენ დაინახე?
-დავინახე! ყველაფერი დავინახე.
განუწყვეტლივ იმეორებს ბიჭი.
ეს, ჩაჩუმებული სოფელი უცებ ახმაურდა და იაკობისკენ გაემართა  შეძახილებით:

.-ერთი ხუმრობის გულისთვის მოკალი ბიჭი?!
ისეთი გაკვირვებული თვალებით შეჰყურებდა მის წინააღმდეგ ამხედრებულ ხალხს, ისეთი კეთილი თვალებით რომ განა შეიძლებოდა ამას ვინმე მოეკლა?!
ბოლოს გაიქცა იაკობი, ძლივს დაამშვიდეს ამხედრებული მშობლები.
იმ ღამეს ვერ დავიძინე. იმ დღის სცენა მედგა თვალწინ. ვერ ვივიწყებდი. თან როგორ მეცოდებოდა ლაზარე, თან ვფიქრობდი იაკობზე. ვერ ვიჯერებდი რომ ის ამას გააკეთებდა.
მეორე დღეს, დილით სოფელში ხმა გავარდა, იოსებ შურღაიას მკვლელი ბიჭი გაუზრდიაო.

***
ისევ ხმაურმა გამოგვაღვიძა. გავედით გარეთ და იაკობის სახლთან შეკრებილ ხალხს ვხედავთ. დაჟინებით მოითხოვდენ მათ სოფლიდან გაგდებას.
-მკვლელის ოჯახს ამ სოფელში არ გავაჩერებთ!
იაკობის მამა გამოვიდა , რომელიც უკვე ასაკში შესული მოხუცი იყო. ყვიროდა: ,, არ წავალ, ფეხს არ მოვიცვლი ამ სოფლიდან“!
მერე, უცებ იქ თავმოყრილი ხალხი შევარდა მათ სახლში, მთელი ბარგი გამოუყარეს გარეთ.
-რას აკეთებთ? სირცხვილია ხალხნო, სირცხვილი. სად გვაგდებთ, სად?!
იმეორებდა ბიძია გივი, მაგრამ უშედეგოთ. ეს კი არ აკმარეს, ძალით გამოათრიეს სახლიდან მამა-შვილი, და საშინელი შეძახილებით გააგდეს სოფლიდან. არავინ ემხრობოდა მათ, არავინ უჭერდა მხარს, ყველა მათ წინააღმდეგ იყო განწყობილი.
იაკობი ტიროდა, დიდხანს ტიროდა, მაგრამ მისი ცრემლების არავის სჯეროდა. იაკობს აგინებდნენ, სცემდნენ, შეურაწყოფას აყენებდნენ. მისვლა მინდოდა მაგრამ დედამ შემაჩერა, მითხრა: ,,იქ თუ მიხვალ იფიქრებენ, რომ შენც მისნაირი ხარ“... შევჩერდი, იმის შიშით რომ არავის დავენახე მასთან ერთად...დამწყევლოს ღმერთმა. შევჩერდი, შევჩერდი.
იაკობი თვალებით ვიღაცას ეძებდა, წასვლამდე ეძებდა.
წავიდნენ. სამი თვე გავიდა მათი წასვლიდან..ყველამ დაივიწყა ისინი. მათი სახლიც კი დაანგრიეს, რომ არ გახსენებოდათ ისინი. მაგრამ ვერ ვივიწყებ მე! ვერ ვივიწყებ მის უმანკო თვალებს.
სამწუხაროდ ახლა უკვე გვიანია! გვიანია, ძალიან გვიანი.

***
სკოლოდან როცა ვბრუნდებოდი იქვე ხესთან ახლოს ჩამომჯდარი ჩემი კლასელი თეოდორე დავინახე...ტირილის ხმა მომესმა და მივედი.
-თეოდორე, რა დაგემართა?
-უნდა ვაღიარო.
-გაგიჟდი ბიჭო, რაუნდა აღიარო?
-დიახ, გავგიჟდი, სამი თვის წინ გავგიჟდი, როცა იმ საცოდავ იაკობს ჩემი დანაშაული დავაბრალე. შემეშინდა,     ძალიან შემეშინდა. შემეშინდა სოფლელების, მათი რეაქციის შემეშინდა. გეფიცები ეს შემთხვევით მოხდა. არ მინდოდა. არა, განზრახ არ მიქნია, შემთხვევით ვესროლე ქვა... უბრალოდ ვერთობოდით.
-თეოდორე, ბიჭო, შენ..შენ...
ვერაფერი ვერ ვთქვი და გავიქეცი. შეშინებულმა და შემკრთალმა გავიქეცი, მაგრამ სად მივდიოდი არ ვიცოდი.
დავეგდე მიწაზე და ვიტირე.
მერე იაკობთან წასვლა გადავწყვიტე, ჩვენი სოფლიდან არც თუ ისე შორს მდებარე სოფელში დასახლდნენ. წავედი, მაგრამ რა უნდა მეთქვა...სიმართლე? ეს ისედაც იცოდა....ბოდიში მომეხადა? როგორ შემეხედა თვალებში? მაგრამ მაინც წავედი...მივუახლოვდი სოფელს და დავინახე იაკობი უზარმაზარ ქვაზე ასულიყო, თითქოს ვიღაცას ელოდა, მივირბინე, მივესალმე, მაგრამ მან აღარ გამიღიმა!
-იაკობ, მე გავიგე რომ ის შენი ბრალი არ ყოფილა, გესმის იაკობ? შეძლებ რომ დაბრუნდე სოფელში.
ამაზე გაიცინა. ისტერიული სიცილი დაიწყო, მეგონა გაგიჟდა.
ფურცელი ამოვიღე და დავუწერე, რისი თქმაც მინდოდა, რომ დაბრუნებულიყო ჩვენთან ისევ.
მან ფურცელი ნაფლეტებად აქცია, გადაყარა და თქვა.
-ბრბო! უმართავი ბრბო!
გასაგები იყო მისი რეაქცია!
ცოტა ხნის შემდეგ ვკითხე.
-იმ დღეს ვის ეძებდი?
-ადამიანს!
- რას ნიშნავს ეს?
-იქ ადამიანს ვერ ვხედავდი. იქ, ბრბოს ვხედავდი, რომელთა თვალებში ზიზღი და უსამრათლობა ამოვიკითხე.
ისეთ ვინმეს ვეძებდი, რომელსაც ისე დაველაპარაკებოდი, როგორც საკუთარ თავს.
-და მე? მეც მათ შორის ვიდექი. ხმა არ ამომიღია, მეც მათი ნაწილი ვარ. დიახ, შემეშინდა მათი, მათი აზრების, მაპატიე იაკობ. ჩვენ ყველა ერთად დამნაშავე ვართ შენს წინაშე, მაპატიე!
-ღმერთს მადლობა!
-რისთვის?
-იმისთვის რომ არ მესმოდა იქ რას ამბობდნენ, არ მესმოდა მათი სიტყვები, მაგრამ თვალები?! თვალები ყველაზე უკეთ ამბობენ ჩვენ სათქმელს!
წამოვედი , გზად ვფიქრობდი, რომ ჩვენ ყველა ამ საზიზღარი ბრბოს ნაწილი ვართ.
ყველა ერთმანეთს ჰგავს...
რამდენი საუკუნეც არ უნდა გავიდეს, არაფერი შეიცვლება. ბრბო, ბრბოდ დარჩება. დაიშლება და მერე ფენიქსივით ფერფლიდან
აღსდგება სრულიად ახალი შემადგენლობით, ახალი იდეებით და ის ისევ გამძვინვარდება, ისევ
ატკენს ცალკეულ, მათი აზრით სხვანაირ, მიუღებელ არსებებს, ისევ გაანადგურებს სიცოცხლეს
და ასე, უსასრულოდ... უცებ, გამახსენდა ბერძნული მითოლოგია და გავიფიქრე:
- ღმერთები რომ ვყოფილიყავით,  ალბათ, ყველაფერი სხვანაირად იქნებოდა... ვინ ვართ ჩვენ?! ადამიანები? სასაცილოა!

Author: Nino Katamadze

OFFCAST

- Ghurtskaia!

- Here.

Kalandadze!

- Here.

- Arabuli!

- Here.

- Abuladze!

- Here.

- Kakulia!

- Present.

- Shurgaia!

- Shurgaia?

- Shurgaia, hey, can’t you here?

- He is here, teacher.

I answered, because Jacob Shurgaia was deaf…He could not hear anything. He was sitting in the classroom quietly without a single word. It is true that he was speaking very rarely and could not here anything, but everybody saw that he was somehow very clever and different from us…

I want to say a few words about his appearance: He was a small boy, blond with small, green eyes. We lived in a small and beautiful village. The most beautiful spring came in our village, I can say. The trees were all in blossom, the children’s noise, the people working in the fields made the village more beautiful. Our school was at the end of the village. All of us thought that it would be destroyed one day, because it was so old. While raining, drops of rain was dripping from the ceiling on the floor of the classroom. Our parents - hard-working, lazy, light-head were sometimes gathering here. I thought they were special people. But something terrible happened and then I changed my opinion on them forever. In a nutshell, what happened…

*

It is morning. It is time to go to school. I thought what if I stayed at home. I was one of the bad students in the class. I was reluctant to go to school and I made up some tricks.

- Oh, I am dying.

My scared parents rushed the room.

- What is wrong? -  Mother asked.
-  I cannot go to school today, everything aches me. I have a headache.

To believe me, I began crying bitterly.

My father realised what was going on but he sent for a doctor, anyway.

The doctor came and began asking me some questions. He examined me.

- Do you have a stomachache?- he asked

- No!

-Do you have a headache?

-No!

The doctor became so nervous that his hair stood up as if electric current hit him.

- You do not want to go to school, do you? -  He asked.

I nodded by accident. When I saw my mother’s disappointed face, I realised that she would punish me.

-          When you grow up, try to become an actress, but be more real there. -  The doctor burst into laughter on his words.

I was even more ashamed, took my bag and went to school. On my way to school, I met Jacob. We greeted to each other with smile. The schoolmates were nearby there too. They did not like Jacob at all.

“Hey, Jacob!” The boys were screaming.

I knew they wanted to laugh at him and he was so calm. His smile warmed everybody’s hearts. His eyes saw everything and his eyes were talking.

When he heard schoolmates voice, he turned around and smiled at them.

We continued our way. The bell rang. The students entered their classrooms, except Jacob. He didn’t attend his lessons that day. He didn’t appear the whole day.

***

While going home, I heard some noise. Somebody was crying. Everyone ran towards the river. The noise was coming from there. You cannot imagine what we saw. The river, where children went all the time to have fun, was full of our classmate’s blood – dark, reddish blood.

“Who killed my son…Why did you kill my son, why?

These words were ringing in our ears. First, we couldn’t understand what was happening. We only knew that our friend was not alive and we had to say farewell, forever. I still hear his mother’s weeping with eyes full of tears. Suddenly, Jacob came and when the children saw him, they began screaming.

“He is the guilty, only he”.
Everyone Shut up. The villagers were standing silently. Everybody was staring at one another. Nobody could understand what was happening.

“Repeat it, who is the guilty?- asked the killed boy’s father.

“Jacob is guilty, he killed him. He couldn’t stand that Lazare laughed at him and that’s why he killed him.”

- Did you see it?

- Yes, I did. I saw how he killed poor boy.

The boy was repeating and repeating.

Suddenly, the silent village become noisy and they went forward Jacob. They were screaming, shouting: “Did you really kill him for joking you?”

Jacob was standing, astonished by what was happening. Everyone was against him and he was standing still with his kind eyes. How could he kill a human?!

At last, Jacob ran away. Lazare’s parents were furious, nobody could calm them down.

I couldn’t sleep that night. That terrible scene was in front of me. I couldn’t forget. I was sorry for Lazare and I still thought about Jacob. I couldn’t believe that Jacob was responsible for it.

Next day, the whole village was talking about Ioseb’s family. They were gossiping that Ioseb grew up a murderer.

***

Noise woke me up again. We went out and we saw a crowd of people near Jakob’s house. They insisted on banishing them. “The murderer’s family must not stay in the village! Jakob’s father was shouting: “No, I will stay here! I am not going to leave this village.

Suddenly, a crowd of people entered the house and they threw everything out.

“What are you doing, it’s a shame, people!” – Uncle Givi was repeating, but in vain. The crowd made them go away from the village. Nobody was supporting them. The whole village was against them.

Jacob was weeping, but nobody believed him. They were swearing, saying bad words, beating. I wanted to go to him. Suddenly, my mother noticed and stopped me. She whispered:” If you go to him, they will think that you are such a person as Jacob is. I paused. I was afraid of their opinion. Damn, I stopped.

Jacob was searching somebody with his pure eyes.

They went. Three months passed, everybody forgot them. The inhabitants living there destroyed their house, but I cannot forget it. I can’t forget his innocent eyes. But it is late. Very late.

***

- What’s wrong, Theodor?

- I must confess.

- Are you mad? What are you talking about?

- Yes, I am mad, I became mad three months ago, when I blamed on Jacob. I was scared, very scared. I was horribly scared of people. I swear, this happened accidently. I did not want, No, I didn’t do it on purpose. I threw a stone by chance. Simply we were having fun and…

- Theodor, you, you…

I could not say a single word and I ran away. I was very scared, where I was running, I did not know. At last, I fell on the ground and cried…
I decided to go to Jacob. I heard that he lived not far from our village. I went but I did not know what to say…Truth? He knew the truth… or to apologise? How could I look at his eyes? But still I went…went and saw him sitting on a huge stone as if he was waiting for somebody. I ran and said: “hello, Jacob… He did not smile. Where did his shiny eyes disappear?!

-         Jacob, I know that you did not commit that terrible crime. I heard that you are not guilty. Do you hear me, Jacob? Can you return to our village, please?

He laughed, laughed and laughed without stopping.  I was confused. I thought he was mad. Then suddenly he stopped the hysteric laugh. I was expressing my feelings better when I was writing it. So, I took a pen and a piece of paper and wrote what I wanted to say. He tore it into pieces and threw away.

-          Crowd! Uncontrollable crowd.

His behavour was clear for me. After that, I asked him:

-               Who were you looking for that day?

-               A human being!

-               What do you mean?

-               You know, I could not see a human being there. I only saw a crowd and eyes full of disgust. They were not fair towards me. I was looking for a person to talk to – a human without any doubt.

-               And me?! I was standing among them. I did not say a word. I am a part of that damn crowd. Yes. I was scared, I cared about their opinion. Sorry, Jacob. We are guilty. Forgive me, please.

-               Thanks to God!

-               For what?

-               For not hearing what they were saying, I could not hear their words. But eyes were saying everything. Eyes are revealing our feelings best.

I left him. I realised that all of us are part of such kind of sinful crowd. All of us is alike. It doesn’t matter how many centuries pass. A crowd is a crowd. Then it collapses and again arises from ashes as phoenix with new ideas. Then, again becomes furious and breaks other’s heart. Then, destroys life again and again and so on... infinitely often.

Suddenly, I remind Greek mythology and think: If we were Gods… everything might be differently.

Who are we?! Humans?! It is ridiculous!