# data[].attributes.headline
Οι βεροιώτικοι χοροί

# data[].attributes.subject
Οι βεροιώτικοι χοροί

# data[].attributes.body
Ιδιαίτερα χαρακτηριστική είναι η σφραγίδα της βυζαντινής επίδρασης πάνω στη μουσική και τους ρυθμούς των παραδοσιακών βεροιώτικων χορών. Πρόκειται για "αστικούς χορούς" τους οποίους χόρευαν οι βεροιώτισσες αρχόντισσες μέσα στο σπίτι (τους οντάδες) στις Μεγάλες γιορτές με τη χαρακτηριστική επίσημη φορεσιά τους με συνοδεία από βιολί, ούτι και νταϊρέ. Άξιο αναφοράς είναι ότι, ενώ στην ευρύτερη περιοχή επικρατούν τα πνευστά και με ιδιαίτερα οξύ και δυνατό ήχο μουσικά όργανα (ζουρνάς, γκάιντα, νταούλι), στην πόλη της Βέροιας καθιερώνονται και επικρατούν μουσικά όργανα χαμηλών τόνων και εντάσεων (βιολί, ούτι), κληρονομιά κι αυτά της βυζαντινής παράδοσης, η οποία γίνεται πιο έντονη κατά την περίοδο της τουρκοκρατίας, όπου απαγορευόταν τα άλλα μουσικά όργανα για να μην προκαλούν και ενοχλούν τον πολυάριθμο τουρκικό πληθυσμό της πόλης, περιορίζοντας έτσι τις διασκεδάσεις σε κλειστούς χώρους (τους οντάδες).

Στο αρχοντικό της οδού Κεντρικής 183 - που πριν το 1900 ήταν παλιό χάνι - για πολλά χρόνια στα μέσα του προηγούμενου αιώνα συγκεντρώνονταν δεκάδες αγόρια και κορίτσια που μάθαιναν βεροιώτικους χορούς, τραγούδια και θέατρο. Δασκάλα τους η δεσποινίς Βούλα Χατζίκου που παρ’ όλο το νεαρό της ηλικίας της κατάφερε να γίνει και να παραμείνει μέχρι σήμερα η πρώτη χοροδιδασκάλισσα και η πρώτη γυναίκα στη Βέροια που έγραψε και ανέβασε το 1956 το θεατρικό έργο "βεροιώτικα προξενιά" με ντόπια ομάδα στη βεροιώτικη διάλεκτο. Το χορευτικό συγκρότημα της νεαρής τότε λαογράφου κας Βούλας Χατζίκου ήταν το πρώτο το οποίο παρουσίασε Βεροιώτικους αστικούς χορούς λαμβάνοντας σημαντικές διακρίσεις στην Ελλάδα και στο εξωτερικό (Ιταλία). Οι χοροί στην Βέροια είναι ο "συρτός" και ο "συγκαθιστός" (συγκατστός) που χορεύονταν από γυναίκες. Ήταν αργοί και σταθεροί, με βήματα λιτά, που δεν αποσκοπούσαν τόσο στην ανάδειξη της χορευτικής δεινότητας, όσο στην προβολή του πλούτου και της αρχοντιάς της ενδυμασίας. Χαρακτηριστική ήταν η αργή κίνηση των χεριών, με την οποία έδειχναν τα δαχτυλίδια τους. Οι χοροί ήταν ζωντανοί κυρίως την περίοδο της Τουρκοκρατίας.

Γιάννης Βασιλάκης, Β1- 2025-26

# data[].attributes.headline
ΟΙ ΦΩΤΙΕΣ ΤΟΥ ΑΪ ΓΙΑΝΝΗ

# data[].attributes.subject
ΟΙ ΦΩΤΙΕΣ ΤΟΥ ΑΪ ΓΙΑΝΝΗ

# data[].attributes.body
Το έθιμο αυτό είναι αρκετά εντυπωσιακό!

Σύμφωνα με την παράδοση στις 24 Ιουνίου, ανήμερα του Αγίου Ιωάννου του Προδρόμου, οι κάτοικοι σε διάφορες περιοχές της χώρας μας , ανάβουν φωτιές πάνω στους δρόμους, ενώ ο “Κλήδονας” αποκαλύπτει στις άγαμες κοπέλες τον μελλοντικό τους σύζυγο. Στις μέρες μας το έθιμο αυτό γίνεται ως εξής: με τα πρωτομαγιάτικα στεφάνια στα χέρια, οι κάτοικοι της γειτονιάς καθώς και άλλοι άνθρωποι της περιοχής αυτής, συγκεντρώνονται για να ρίξουν τα αποξηραμένα στεφάνια στην πυρά. Ύστερα νέοι , γέροι και παιδιά , πηδούν πάνω από την φωτιά για να ξορκίσουν το κακό και να έχουν υγεία!

Διαβάστε όλο το άρθρο:
https://www.pliroforiodotis.gr/index.php/news/culture-menu/difer-menu/107537-anapsan-oi-foties-tou-ai-giannioy-stin-kyriotissa-thymises-dopiolalia-kai-floges-pou-ksorkizoun-to-kako

Διαβάστε όλο το άρθρο: http://www.mixanitouxronou.gr/to-ethimo-toy-klidona-kai-oi-foties-toy-ai-gianni/

Μπουρντένα Άννα

# data[].attributes.headline
Μαρμαρένια μου βρυσούλα 

# data[].attributes.subject
Μαρμαρένια μου βρυσούλα 

# data[].attributes.body
Μαρμαρένια μου βρυσούλα χοροτράγουδο

# data[].attributes.attachment_link.authors[].name
ΣΤΕΛΙΟΣ ΠΡΕΚΑΣ

# data[].attributes.attachment_link.title
ΒΕΡΟΙΑ -  ( ΧΟΡΟΣ:  "ΜΑΡΜΑΡΕΝΙΑ ΜΟΥ ΒΡΥΣΟΥΛΑ" ) - [ΧΟΡΟΤΡΑΓΟΥΔΟ]

# data[].attributes.headline
Η γυναικεία Βεροιώτικη φορεσιά - βίντεο ΛΕΒ

# data[].attributes.subject
Η γυναικεία Βεροιώτικη φορεσιά - βίντεο ΛΕΒ

# data[].attributes.body
Βίντεο του Λυκείου Ελληνίδων Βέροιας

# data[].attributes.attachment_link.authors[].name
Λύκειο Ελληνίδων Βέροιας

# data[].attributes.attachment_link.title
Η Γυναικεία Βεροιώτικη Φορεσιά

# data[].attributes.headline
Βιωματικό αντάμωμα με την ιστορία της Βέροιας στο αρχοντικό Σαράφογλου

# data[].attributes.subject
Βιωματικό αντάμωμα με την ιστορία της Βέροιας στο αρχοντικό Σαράφογλου

# data[].attributes.body
Βιωματικό αντάμωμα με την ιστορία της Βέροιας στο αρχοντικό Σαράφογλου

Οι μαθητές/τριες της Β’ Γυμνασίου του Μουσικού Σχολείου Βέροιας ταξίδεψαν στον χρόνο, στην καρδιά της Κυριώτισσας, στο εμβληματικό Αρχοντικό Σαράφογλου όπου στεγάζεται πλέον το Λύκειο ΕΛληνίδων Βέροιας.

Μέσα από μια βιωματική δράση με διαθεματική προσέγγιση που ένωσε τη Λογοτεχνία με τη Μουσική:

Περιηγηθήκαμε στους οντάδες και τα μεσοπατώματα

Σταθήκαμε με δέος μπροστά στα κειμήλια, τις κεντημένες φορεσιές νιώθοντας τη δύναμη των αυθεντικών τεκμηρίων του λαϊκού μας πολιτισμού

Ακούσαμε ιστορίες στο βεργιώτικο ιδίωμα

Αυτοσχεδιάσαμε με ούτι, κιθάρες, βιολιά και κρουστά ανάμεσα στα πολύτιμα κειμήλια

Τραγουδήσαμε και χορέψαμε τη «Μαρμαρένια Βρυσούλα»

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Σε ένα νοσταλγικό ταξίδι στον χρόνο, εκεί όπου η ιστορία της Βέροιας "αναπνέει" μέσα από τους πέτρινους τοίχους και τα ξυλόγλυπτα ταβάνια, βρέθηκαν την Παρασκευή 16 Ιανουαρίου 2026 οι μαθητές και μαθήτριες των δύο τμημάτων της Β΄ Γυμνασίου του Μουσικού Σχολείου Βέροιας.

Η διδακτική επίσκεψη στο αρχοντικό Σαράφογλου, η οποία δεν ήταν μια απλή περιήγηση, αλλά μια πολιτισμική γέφυρα ανάμεσα στο χθες και το σήμερα, πραγματοποιήθηκε στο πλαίσιο του μαθήματος των Κειμένων Νεοελληνικής Λογοτεχνίας. Η δράση σχεδιάστηκε με διαθεματική προσέγγιση από την φιλόλογο, Χαρά Σκουμποπούλου σε συνεργασία με την καθηγήτρια μουσικής (ούτι), Ευαγγελίας Τσαουσίδου, τον καθηγητή κιθάρας, Βασίλη Βαλαβάνη και τον καθηγητή παραδοσιακής μουσικής, Ιορδάνη Κουτσιμανή, μετουσιώνοντας τη γνώση σε ζωντανή εμπειρία μέσω του λόγου, της φιλαναγνωσίας, της μουσικής και της άμεσης βιωματικής επαφής με τα αυθεντικά τεκμήρια του λαϊκού μας πολιτισμού.

Με οδηγό το διήγημα του Γιώργου Ιωάννου "Να 'σαι καλά, δάσκαλε", οι έφηβοι/ες μαθητές/τριες άφησαν για λίγο τα θρανία και έγιναν κοινωνοί ενός ζωντανού μαθήματος. Ακολουθώντας τα χνάρια του "δασκάλου" του Ιωάννου, ο οποίος μετέδιδε την αγάπη για τον λαϊκό πολιτισμό όχι ως στείρα γνώση αλλά ως βίωμα, τα παιδιά βγήκαν από την τάξη κι ήρθαν σε επαφή με τις ρίζες τους, έχοντας στις αποσκευές τους και το βιβλίο "Βεργιώτικες ιστορίες και παραμύθια" της Βεροιώτισσας λαογράφου Βούλας Χατζίκου.

Στην καρδιά της Κυριώτισσας, κάτω από το φως που έλουζε την ιδιαίτερης αρχιτεκτονικής αξίας βοτσαλωτή αυλή του αρχοντικού Σαράφογλου, οι κυρίες του Διοικητικού Συμβουλίου του Λυκείου Ελληνίδων Βέροιας (ΛΕΒ) υποδέχθηκαν με θέρμη τους/τις μαθητές/τριες και τους/τις καθηγητές/τριές τους. Η πρόεδρος, κα Ελισάβετ Γεωργάκαρου, καλωσόρισε και ενημέρωσε τα παιδιά για την πολυετή δράση του συλλόγου, ενώ η αντιπρόεδρος, κα Στέλλα Λέκκα, "ζωντάνεψε" την ιστορία του αρχοντικού.

Η ξενάγηση από τις κυρίες Στέλλα Λέκκα, Καίτη Βύζα, Μαρία Γώτα, με τη βοήθεια και των κυριών, Γέσης Βλαχογιάννη και Λόλας Τρομπούκη, λειτούργησε ως μύηση στον παραδοσιακό τρόπο ζωής. Στο μεσοπάτωμα και τους οντάδες του αρχοντικού, τα 2000 αντικείμενα της συλλογής - κοσμήματα, φορεσιές, έπιπλα, χρηστικά σκεύη - έμοιαζαν να ψιθυρίζουν ιστορίες των ανθρώπων της πόλης. Ρίγος προκάλεσε η επαφή με την ιστορική Ελληνική σημαία, κεντημένη με μεταξωτή κλωστή από τα χέρια των Ελληνίδων το 1912, το ιερό αυτό σύμβολο που ανυψώθηκε την ημέρα της απελευθέρωσης της πόλης.

Η κορύφωση της επίσκεψης έλαβε χώρα στο ισόγειο, στον χώρο της χρηστικής ιματιοθήκης, όπου ο λόγος και ο ήχος έγιναν ένα. Η κα Καίτη Βύζα ανέγνωσε μια ιστορία στο βεργιώτικο ιδίωμα από το βιβλίο "Βεργιώτικες ιστορίες και παραμύθια", μεταφέροντας το ηχόχρωμα της τοπικής λαλιάς. Στη συνέχεια οι μαθητές/τριες, με την εμψύχωση των καθηγητών/τριών τους, βίωσαν μια μοναδική εμπειρία που τους ενθουσίασε συνδυάζοντας τη μουσική με τον λόγο. Αυτοσχεδιάζοντας με κρουστά και έγχορδα όργανα έντυσαν ηχητικά την αφήγηση, ενώ η "Μαρμαρένια βρυσούλα", το παραδοσιακό χοροτράγουδο της Βέροιας που είχαν προετοιμάσει με τον καθηγητή παραδοσιακής μουσικής, Ιορδάνη Κουτσιμανή, αντήχησε συγκινητικά στους χώρους του αρχοντικού.

Στην αυλή, ο ρυθμός έγινε κίνηση. Υπό τις οδηγίες της κας Μαρίας Γώτα, οι μαθήτριες μπήκαν στον ρόλο των κοριτσιών μιας άλλης εποχής, διδάχθηκαν τον χορό της "Μαρμαρένιας βρυσούλας" και σιγοτραγουδώντας τον σκοπό αναβίωσαν τη χάρη της βεροιώτικης παράδοσης.

Η εμπειρία αυτή δεν ολοκληρώθηκε με την αποχώρηση από το αρχοντικό. Το ταξίδι θα συνεχιστεί στις σχολικές αίθουσες, όπου οι μαθητές/τριες θα ολοκληρώσουν τη μουσική επένδυση ενός βεργιώτικου παραμυθιού, σκοπεύοντας να το παρουσιάσουν στη σχολική τους κοινότητα αλλά και στο ευρύτερο κοινό μέσω του Μαθητικού Ραδιοφώνου (European School Radio), συνεχίζοντας έτσι την προσπάθεια ανάδειξης του λαϊκού πολιτισμού που έχει ξεκινήσει εδώ και χρόνια.

Η επίσκεψη ολοκληρώθηκε με τους/τις μαθητές/τριες και τους/τις καθηγητές/τριες να αποτυπώνουν τις θερμές εντυπώσεις τους στο λεύκωμα του αρχοντικού και να παίρνουν τον δρόμο της επιστροφής γεμάτοι/ες εικόνες, περπατώντας στα γραφικά σοκάκια της Κυριώτισσας.

Το Μουσικό Σχολείο Βέροιας εκφράζει τις θερμές του ευχαριστίες στο Λύκειο Ελληνίδων Βέροιας για τη ζεστή φιλοξενία και την πολύτιμη συμβολή του στη διατήρηση της τοπικής μας ταυτότητας. Τέτοιες πρωτοβουλίες αποδεικνύουν ότι η εκπαίδευση, όταν συναντά την παράδοση, δημιουργεί βιώματα που μένουν ανεξίτηλα στις ψυχές των παιδιών κι αποτελούν έμπνευση για δημιουργία.

Επισκεφθείτε και το Ψηφιακό Λαογραφικό Μουσείο που δημιούργησαν μαθητές/τριες του Μουσικού Σχολείου Βέροιας στο πλαίσιο του μαθήματος των Κειμένων Νεοελληνικής Λογοτεχνίας.
https://padlet.com/embed/gez6grie2vljmo7y
Σειρά Podcasts Παραμύθια κι ιστορίες εδώ

# data[].attributes.attachment_link.title
Βιωματικό αντάμωμα με την ιστορία της Βέροιας στο αρχοντικό Σαράφογλου

# data[].attributes.attachment_link.description
Σε ένα νοσταλγικό ταξίδι στον χρόνο, εκεί όπου η ιστορία της Βέροιας "αναπνέει" μέσα από τους πέτρινους τοίχους και τα ξυλόγλυπτα ταβάνια, βρέθηκαν την Παρασκευή 16 Ιανουαρίου 2026 οι μαθητές και μαθήτριες των δύο τμημάτων της Β΄ Γυμνασίου του Μουσικού Σχολείου Βέροιας.

# data[].attributes.headline
Σύνολο παραδοσιακής μουσικής του Μουσικού Σχολείου Βέροιας

# data[].attributes.subject
Σύνολο παραδοσιακής μουσικής του Μουσικού Σχολείου Βέροιας

# data[].attributes.body
Όλες οι εκδηλώσεις του συνόλου παραδοσιακής μουσικής του Μουσικού Σχολείου Βέροιας

# data[].attributes.attachment_link.title
σύνολο παραδοσιακής μουσικής – Μουσικό Σχολείο Βέροιας

# data[].attributes.attachment_link.description
Μια ξεχωριστή μουσική βραδιά, αφιερωμένη στη γυναικεία μορφή μέσα από τον πλούτο της δημοτικής παράδοσης, χάρισαν στο κοινό τα Σύνολα Παραδοσιακής Μουσικής του Μουσικού Σχολείου Βέροιας, την Τετάρτη 5 Μαρτίου 2025, στον Χώρο Τεχνών του…

# data[].attributes.headline
Βίντεο επίσκεψης στο αρχοντικό Σαράφογλου - Λύκειο Ελληνίδων Βέροιας

# data[].attributes.subject
Βίντεο επίσκεψης στο αρχοντικό Σαράφογλου - Λύκειο Ελληνίδων Βέροιας

# data[].attributes.body
Βιωματικό αντάμωμα με την ιστορία της Βέροιας στο αρχοντικό Σαράφογλου των μαθητών/τριών της β΄ γυμνασίου του Μουσικού Σχολείο Βέροιας την Παρασκευή 16 Ιανουαρίου 2026

# data[].attributes.attachment_link.authors[].name
Χαρά Σκουμποπούλου

# data[].attributes.attachment_link.title
Το Μουσικό Σχολείο Βέροιας στο Αρχοντικό Σαράφογλου - Λύκειο Ελληνίδων Βέροιας

# data[].attributes.headline
Λαογραφικά της Βέροιας

# data[].attributes.subject
Λαογραφικά της Βέροιας

# data[].attributes.body
Του Τσιαμήτρου Γιάννη

Εκπαιδευτικού/χοροδιδάσκαλου

https://zaliosparadosi.blogspot.com/2012/08/blog-post_5769.html?m=1

# data[].attributes.attachment_link.authors[].name
Χρήστος Ζάλιος

# data[].attributes.attachment_link.title
ΛΑΟΓΡΑΦΙΚΑ ΤΗΣ ΒΕΡΟΙΑΣ

# data[].attributes.attachment_link.description
Λαογραφία-Πολιτισμός Θα επιχειρήσουμε να κάνουμε μια σύντομη και περιληπτική αναφορά σε αυτό το τεράστιο κεφάλαιο σχετικά με…

# data[].attributes.headline
Οι καλικάντζαροι του

# data[].attributes.body
Οι καλικάντζαροι του Μάκη Δημητράκη
https://www.laosnews.gr/article/109542-ta-laografika-mas-kalikantzaroi

# data[].attributes.headline
Έθιμα Σιακαβάρας Άγγελος\Παρασκευόπουλος Θεόδωρος 

# data[].attributes.subject
Έθιμα Σιακαβάρας Άγγελος\Παρασκευόπουλος Θεόδωρος 

# data[].attributes.body
Κάθε χρονιά με την οικογένειά μου εκτός από την βασιλόπιτα κόβουμε και μία πίτα με ένα φλουρί και όποιος το τύχει θα είναι τυχερός για όλη την χρονιά.

# data[].attributes.headline
Έθιμα Χριστουγέννων και Πρωτοχρονιάς.

# data[].attributes.subject
Έθιμα Χριστουγέννων και Πρωτοχρονιάς.

# data[].attributes.body
Ένα από τα έθιμα που ακολουθούμε κάθε χρόνο είναι ότι το πρωί των Χριστουγέννων ανταλλάζουμε δώρα με όλη την οικογένεια. Άλλο έθιμο είναι πως όταν μπει η πρωτοχρονιά ανοίγουμε μία σαμπάνια και παίρνουμε ένα ρόδι, βγαίνουμε στο μπαλκόνι και το σπάμε για καλή τύχη.
Τέλος μαζευόμαστε όλη η οικογένεια μαζί για το τραπέζι της πρωτοχρονιάς!

Νάσια Κατερίνα Μαρία

# data[].attributes.headline
Έθιμα Γιάννης Χατζόπουλος/ Αλέξανδρος Ρότζιος

# data[].attributes.subject
Έθιμα Γιάννης Χατζόπουλος/ Αλέξανδρος Ρότζιος

# data[].attributes.body
Κάθε χρόνο με την οικογένεια μου κόβουμε την βασιλόπιτα. Όποιος κερδίσει το φλουρί που έχει μέσα η βασιλόπιτα κερδίζει διάφορες πολύχρωμες κάλτσες.

# data[].attributes.headline
Κοπή κιμαδόπιτας 

# data[].attributes.subject
Κοπή κιμαδόπιτας 

# data[].attributes.body
Ένα Χριστουγεννιάτικο έθιμο που συνηθίζουμε να κάνουμε είναι η κοπή της παραδοσιακής κιμαδόπιτας. Μέσα στην πίτα αυτήν βρίσκεται το φλουρί. Όταν κάποιος κερδίζει το φλουρί του δίνουν χρήματα και θεωρείται την ακόλουθη χρονιά τυχερός.
Αιμιλία Στέφανος

# data[].attributes.headline
ΕΘΙΜΑ ΧΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΩΝ

# data[].attributes.subject
ΕΘΙΜΑ ΧΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΩΝ

# data[].attributes.body
Στις γιορτές των Χριστουγέννων στολίζουμε δέντρο,φτιάχνουμε μελομακάρονα,κουραμπιέδες.Την πρωτοχρονιά κόβουμε την βασιλόπιτα η οποία έχει μέσα φλουρί και πολλά οικογενειακά τραπέζια.

# data[].attributes.headline
Όποιος κερδίσει το φ

# data[].attributes.body
Όποιος κερδίσει το φλουρί παίρνει λεφτά από τις γιαγιάδες
Νεφέλη Ανθή

# data[].attributes.headline
Κάθε χρόνο μαζευόμαστε σε ένα από τα σπίτια είτε στον φίλων μας είτε στο δικό μας και κάνουμε ρεβεγιον.Τις επόμενες μέρες μαζευόμαστε στις γιαγιάδες και στους παππούδες και κόβουμε βασιλόπιτα και παίρνουμε δώρα 

# data[].attributes.subject
Κάθε χρόνο μαζευόμαστε σε ένα από τα σπίτια είτε στον φίλων μας είτε στο δικό μας και κάνουμε ρεβεγιον.Τις επόμενες μέρες μαζευόμαστε στις γιαγιάδες και στους παππούδες και κόβουμε βασιλόπιτα και παίρνουμε δώρα 

# data[].attributes.body
Ελισάβετ

# data[].attributes.headline
Με την καινούργια χρ

# data[].attributes.body
Με την καινούργια χρονιά κόβουμε βασιλόπιτες και μαγειρεύουμε κουραμπιέδες, μελομακάρονα πίτες και τσουρέκια .Πολλές φορές με τους παππούδες μας κόβουμε κιμαδόπιτα
Ανθή ,Νεφέλη.

# data[].attributes.headline
Κάθε χρόνο πηγαίνουμε στο βουνό μακριά από τον πολιτισμό και στολίζουμε με τους φίλους μας.Ψήνουμε και κόβουμε βασιλόπιτα.

# data[].attributes.subject
Κάθε χρόνο πηγαίνουμε στο βουνό μακριά από τον πολιτισμό και στολίζουμε με τους φίλους μας.Ψήνουμε και κόβουμε βασιλόπιτα.

# data[].attributes.body
Ευτυχία

# data[].attributes.attachment_link.description
Βέροια word cloud art created by Xaraskoub

# data[].attributes.attachment_link.title
Άγιος Γεώργιος Γρεβενών

# data[].attributes.attachment_link.description
Άγιος Γεώργιος Γρεβενών word cloud art created by Ep6993142094

# data[].attributes.headline
Νάουσα Νάσια

# data[].attributes.subject
Νάουσα Νάσια

# data[].attributes.attachment_link.title
οι παραδόσεις της Νάουσας

# data[].attributes.attachment_link.description
οι παραδόσεις της Νάουσας word cloud art created by Xaraskoub

# data[].attributes.attachment_link.title
Νάουσα Νεφέλη

# data[].attributes.headline
Στέφανος Σκεντερίδης

# data[].attributes.subject
Στέφανος Σκεντερίδης

# data[].attributes.headline
Λαογραφικό Μουσείο Αρκοχωρίου

# data[].attributes.subject
Λαογραφικό Μουσείο Αρκοχωρίου

# data[].attributes.body
Το Παλιό Σχολείο στην Κεντρική Πλατεία του Αρκοχωρίου αποτελεί και το περήφανο στολίδι του χωριού!
Ο Πολιτιστικός & Αθλητικός Όμιλος Αρκοχωρίου το μετέτρεψε σε μουσείο, σε αναπαράσταση τη παλιάς τάξης με τα παλιά θρανία, τον μαυροπίνακα, τους χάρτες και τις παλιές μεθόδους διδασκαλίας. Επίσης στο ίδιο κτήριο συστεγάζεται το Λαογραφικό μουσείο που φιλοξενεί αντικείμενα από την παλιά ζωή των Αρκουδοχωριτών, αργαλειό και εργαλεία από την ζωή των αγροτών και των κτηνοτρόφων.

The Old School in the Central Square of Arkochori is also the proud jewel of the village!
The Cultural & Sports Club of Arkochori turned it into a museum, a representation of the old classroom with the old desks, the blackboard, the maps and the old teaching methods. Also in the same building is the Folklore museum which houses objects from the old life of the residens, looms and tools from the life of farmers and breeders.

https://www.facebook.com/profile.php?id=100064500080439

# data[].attributes.attachment_link.description
Το Παλιό Σχολείο στην Κεντρική Πλατεία του Αρκοχωρίου αποτελεί και το περήφανο στολίδι του χωριού!
Ο Πολιτιστικός & Αθλητικός Όμιλος Αρκοχωρίου το μετέτρεψε σε μουσείο, σε αναπαράσταση τη παλιάς...

# data[].attributes.headline
Ανάρτηση στην ιστοσελίδα του σχολείου

# data[].attributes.subject
Ανάρτηση στην ιστοσελίδα του σχολείου

# data[].attributes.attachment_link.title
Αναρτηση Απόκριες

# data[].attributes.headline
Poadcast Αποκριάτικες Μνήμες και Θύμησες

# data[].attributes.subject
Poadcast Αποκριάτικες Μνήμες και Θύμησες

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Podcast: Αποκριάτικες Μνήμες και Θύμησες - Μουσικό Σχολείο Βέροιας

01 Ιανουαριου 1970 00:00-00:00

Οι Μουσικοί Λαογράφοι του Μουσικού Σχολείου Βέροιας γιορτάζουν την Αποκριά του 2022. Μαθητές, καθηγητές, γονείς, ακροατές θυμούνται και μοιράζονται μαζί μας ξέγνοιαστες, ανέμελες Απόκριες.
Στην εκπομπή παρουσιάζονται και τρία αποκριάτικα τραγούδια που ηχογραφήθηκαν στην τάξη με υπεύθυνο καθηγητή τον κ. Ιορδάνη Κουτσιμανή.
Υπεύθυνη ραδιοφωνικής ομάδας: Χαρά Σκουμποπούλου

Close

Choose color

black white green blue red orange yellow

# data[].attributes.attachment_link.title
Αποκριάτικες Μνήμες και Θύμησες - Μουσικό Σχολείο Βέροιας

# data[].attributes.attachment_link.description
01 Ιανουαριου 1970 00:00-00:00 Οι Μουσικοί Λαογράφοι του Μουσικού Σχολείου Βέροιας γιορτάζουν την Αποκριά του 2022. Μαθητές, καθηγητές, γονείς, ακροατές θυμούνται και μοιράζονται μαζί μας ξέγνοιαστες, ανέμελες Απόκριες. Στην εκπομπή παρουσιάζονται και τρία αποκριάτικα τραγούδια που ηχογραφήθηκαν στην τάξη με υπεύθυνο καθηγητή τον κ. Ιορδάνη Κουτσιμανή.

# data[].attributes.headline
Προωθητικό σποτ ραδιοφωνικής εκπομπής "Αποκριάτικες Μνήμες και Θύμησες"

# data[].attributes.subject
Προωθητικό σποτ ραδιοφωνικής εκπομπής "Αποκριάτικες Μνήμες και Θύμησες"

# data[].attributes.attachment_link.authors[].name
Χαρά Σκουμποπούλου

# data[].attributes.attachment_link.title
Αποκριάτικες Μνήμες και Θύμησες - Μουσικό Σχολείο Βέροιας

# data[].attributes.body
https://faretra.info/2021/12/23/ta-kalanta-sti-veroia-martiries-keimena-kai-meli-kalanton-apo-ti-veroia-tou-parelthontos-grafei-o-emmanouil-xinadas/

# data[].attributes.headline
Χριστουγεννιάτικα Κάλαντα Κέρκυρας.    Ανδρέας Γκαναβίας

# data[].attributes.subject
Χριστουγεννιάτικα Κάλαντα Κέρκυρας.    Ανδρέας Γκαναβίας

# data[].attributes.body
Καλήν εσπέραν άρχοντες  κι αν είναι ορισμός σας
Χριστού τη θεία γέννηση  να μπω στ’αρχοντικό σας

Χριστού τη θεία γέννηση  να μπω στ’αρχοντικό σας Χριστός γεννάται σήμερον  εν Βηθλεέμ τη πόλη

Οι ουρανοί αγάλλονται  χαίρει η φύσις όλη . Εν τω σπηλαίω τίκτεται  εν φάτνη των αλόγων

Ο βασιλεύς των ουρανών  και ποιητής των όλων . Χρόνια πολλά ευχόμαστε  στην οικογένειά σας

Και του Χριστού η γέννηση να ‘ναι βοήθειά σας

!!ΚΑΙ ΤΟΥ ΧΡΟΝΟΥ!!

# data[].attributes.headline
Κερκυραϊκά Κάλαντα!

# data[].attributes.subject
Κερκυραϊκά Κάλαντα!

# data[].attributes.headline
Ο ναός του Αγίου Σπυρίδωνα

# data[].attributes.subject
Ο ναός του Αγίου Σπυρίδωνα

# data[].attributes.body
Ο ναός του Αγίου Σπυρίδωνα

# data[].attributes.attachment_link.provider_name
Εφημερίδα ΛΑΟΣ Βέροια Ημαθίας

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Η εφημερίδα "ΛΑΟΣ" του Ν. Ημαθίας, κυκλοφορεί πέντε ημέρες την εβδομάδα, αφορά στην καθημερινότητα του πολίτη, σε κοινωνικά, αγροτικά, οικονομικά, πολιτιστικά, αθλητικά και άλλα θέματα με πλούσια αρθρογραφία.

# data[].attributes.attachment_link.keywords[]
βεροιώτικα και λαογραφικά

# data[].attributes.attachment_link.keywords[]
άγιος σπυρίδωνας βέροιας

# data[].attributes.attachment_link.keywords[]
παναγία η χρυσοπολίτισσα

# data[].attributes.attachment_link.title
Βεροιώτικα και Λαογραφικά: Ο Άγιος Σπυρίδωνας Ο ναός στη Βέροια - Η Παναγία η Χρυσοπολίτισσα - Εφημερίδα ΛΑΟΣ Βέροια Ημαθίας

# data[].attributes.attachment_link.description
Η εφημερίδα "ΛΑΟΣ" του Ν. Ημαθίας, κυκλοφορεί πέντε ημέρες την εβδομάδα, αφορά στην καθημερινότητα του πολίτη, σε κοινωνικά, αγροτικά, οικονομικά, πολιτιστικά, αθλητικά και άλλα θέματα με πλούσια αρθρογραφία.

# data[].attributes.headline
Οι τηγανίτες του Αγίου Σπυρίδωνα.

# data[].attributes.subject
Οι τηγανίτες του Αγίου Σπυρίδωνα.

# data[].attributes.body
«Οι τηγανίτες τ΄Αγιού» βρίσκονται σε κάθε καντούνι, σε κάθε πλατεία, σε κάθε χωριό.

Ένα έθιμο που χάνει τις ρίζες του βαθιά στα ενετικά χρόνια της κατοχής του νησιού, με βενετσιάνικη συνταγή που υιοθετήθηκε και συνεχίζεται έως σήμερα κρύβοντας τα δικά της μυστικά.
Η παράδοση θέλει το έθιμο να ξεκινά την παραμονή της γιορτής του Αγίου Σπυρίδωνα και να κορυφώνεται ανήμερα.Στην Κέρκυρα το έθιμο της ημέρας θέλει τηγανίτες για τον Αγιο Σπυρίδωνα. Ξεκίνησε, όπως αναφέρουν οι Κερκυραίες, από την ανάγκη να μπορέσει ο πιστός λαός να αντέξει την αγρυπνία, το «βεγγιόλι», πλάι στον Άγιο Σπυρίδωνα, που το ιερό του σκήνωμα ήταν και παραμένει ανοιχτό για προσκύνημα.

Από χθες το απόγευμα σε κάθε σπίτι Κερκυραίου οι λουκουμάδες έχουν την τιμητική τους.

Οι πολιτιστικοί σύλλογοι του νησιού έχουν πιάσει από νωρίς δουλειά, φτιάχνουν λουκουμάδες και τους μοιράζουν δωρεάν σε κάθε κάτοικο, σε κάθε περαστικό, «είναι η τιμή για τον Άγιο λένε».

Οι πλανόδιοι πωλητές με τα περίτεχνα καροτσάκια τους στήθηκαν σε κάθε δρόμο, σε κάθε σοκάκι και με τις συνταγές τους, που δεν τις αποκαλύπτουν σε κανέναν, επιδίδονται σε έναν κρυφό διαγωνισμό, αυτόν του καλύτερου λουκουμά, που θα κερδίσει τους περισσότερους πελάτες.Στην Κέρκυρα το έθιμο της ημέρας θέλει τηγανίτες για τον Άγιο Σπυρίδωνα

# data[].attributes.headline
έθιμα Κέρκυρας,Ανδρέας Γκαναβίας

# data[].attributes.subject
έθιμα Κέρκυρας,Ανδρέας Γκαναβίας

# data[].attributes.body
Το διάκοσμο του σπιτιού το χριστουγεννιάτικο δέντρο ήταν ο βασικός στολισμός αλλά και σ’ αυτόν οι Κερκυραίοι έδιναν τη δική τους πινελιά. Το στόλιζαν με καρύδια χρυσωμένα, φρούτα, πολύ βαμβάκι σε τούφες. Στους τοίχους ήταν κρεμασμένα θαλασσόξυλα με χρυσές και ασημένιες κορδέλες ενώ στα ψηλά σπίτια κρεμασμένες περίτεχνες νεραϊδούλες έδιναν μια ξεχωριστή χριστουγεννιάτικη νότα.

# data[].attributes.headline
Στέλιος Σβαρνόπουλος βιβλιογραφία

# data[].attributes.subject
Στέλιος Σβαρνόπουλος βιβλιογραφία

# data[].attributes.body
Δείτε τα βιβλία του Στέλιου Σβαρνόπουλου, χρονογράφου της Βέροιας, η προτομή του οποίου κοσμεί τη Δημόσια Βιβλιοθήκη της Βέροιας: https://bit.ly/3nb26Pj
Κι ένα άρθρο με βιογραφικά στοιχεία: https://bit.ly/3qsLUv0

# data[].attributes.attachment_link.title
Σβαρνόπουλος

# data[].attributes.headline
Ποντιακές Λέξεις με ρίζες από την Αρχαία Ελληνική Γλώσσα

# data[].attributes.subject
Ποντιακές Λέξεις με ρίζες από την Αρχαία Ελληνική Γλώσσα

# data[].attributes.body
Μια εργασία της Μαρίας από το β2

# data[].attributes.attachment_link.title
ποντιακα και αρχαια Εργασία Μαρίας

# data[].attributes.headline
"Μουσικοί Λαογράφοι" λογότυπο ραδιοφωνικής ομάδας β2

# data[].attributes.subject
"Μουσικοί Λαογράφοι" λογότυπο ραδιοφωνικής ομάδας β2

# data[].attributes.body
Προσχέδιο λογότυπου της νέας ραδιοφωνικής ομάδας του β2 που επιμελήθηκε η Μαρία. Η ομάδα αναμένεται να προχωρήσει στην παραγωγή ραδιοφωνικής εκπομπής στο European School Radio με... άρωμα βεργιώτικης - ημαθιώτικης παράδοσης! Μείνετε συντονισμένοι!

# data[].attributes.attachment_link.title
οι μουσικοί λαογράφοι

# data[].attributes.headline
Τεκμήριο από το Λεύκωμα του Παύλου Ι. Γραμματικόπουλου

# data[].attributes.subject
Τεκμήριο από το Λεύκωμα του Παύλου Ι. Γραμματικόπουλου

# data[].attributes.attachment_link.title
λεύκωμα Παύλου Γραμματικόπουλου

# data[].attributes.headline
"Να 'σαι καλά δάσκαλε" 

# data[].attributes.subject
"Να 'σαι καλά δάσκαλε" 

# data[].attributes.body
Οι μαθητές/τριες του β2 περιηγούνται στο Ψηφιακό Λαογραφικό Μουσείο του ΜΣΒ στο εργαστήριο πληροφορικής αξιολογούν, σχολιάζουν τις αναρτήσεις των συμμαθητών τους και βέβαια αναρτούν το δικό τους λαογραφικό υλικό που συγκέντρωσαν μετά από έρευνα που έκαναν.

# data[].attributes.headline
Ιστορικό Λεύκωμα Παύλου Ι. Γραμματικόπουλου - Η Μικρή Σάντα και ο Μορφωτικός της Σύλλογος

# data[].attributes.subject
Ιστορικό Λεύκωμα Παύλου Ι. Γραμματικόπουλου - Η Μικρή Σάντα και ο Μορφωτικός της Σύλλογος

# data[].attributes.body
Ένα χειροποίητο βιβλίο του παππού της Μαρίας από το β2, λαογράφου και λάτρη της λαϊκής παράδοσης.

# data[].attributes.headline
Το δέντρο της παράδοσης του β2

# data[].attributes.subject
Το δέντρο της παράδοσης του β2

# data[].attributes.body
Οι μαθητές/τριες του β2 στόλισαν την τάξη τους με "Το δέντρο της παράδοσης". Αναρτήθηκαν αρχικά λέξεις που ακούν καθημερινά στο οικογενειακό - συγγενικό τους περιβάλλον και φανερώνουν την καταγωγή τους! Το δέντρο της τάξης θα συνεχίσει να γεμίζει με τα "άνθη" λαογραφικού υλικού που θα συλλέγουν οι μαθητές/τριες το επόμενο διάστημα και το οποίο θα αναρτούν και στο ψηφιακό λαογραφικό μουσείο του ΜΣΒ.

# data[].attributes.attachment_link.title
Δέντρο παράδοσης

# data[].attributes.body
Κυριάκος - Χρήστος

# data[].attributes.attachment_link.description
Word Art word cloud art created by Guest

# data[].attributes.body
Λουκάς - Αλίκη

# data[].attributes.attachment_link.description
Word Art word cloud art created by Guest

# data[].attributes.headline
Παραδοσιακό κλέφτικο τραγούδι Ριζωμάτων

# data[].attributes.subject
Παραδοσιακό κλέφτικο τραγούδι Ριζωμάτων

# data[].attributes.body
Βασιλικός μυρίζ΄ ιδώ
Βασιλικός μυρίζ΄ ιδώ, τηράτι ποιος διαβαίνει
Η Μήτσους Γκόγκους πέρασιν, στα Γιάννινα  πααίνει. Στα Γιάννινα κι στουν πασιά κι στου Βιζύρ' αφέντη.
-Καλημιρά σου, μπέη μου. -Καλώς του Μήτσιου απού 'ρθιν.
Φκιάσι του Μήτσιου έναν καφέ κι ένα καλό τσιουγάρου.
-Μήτρου μ' ,  πώς πάει η πόλιμους , του κλέφτικου ντουφέκι;
-Μπρουστά πααίν' Νικηταράς, πίσου Κουλουκουτρώνης κι παραπίσου οι Έλληνις μι τα σπαθιά στα χέρια.

# data[].attributes.headline
Λαϊκές εκφράσεις από την Βέροια

# data[].attributes.subject
Λαϊκές εκφράσεις από την Βέροια

# data[].attributes.body
Καζάν κεφαλού = το κεφάλι μου έγινε καζάνι

Τζιέρι μου = παιδί μου

Δυο γάιδαροι μαλώνουνε σε ξένο αχυρώνα = δυο αντίπαλοι μαλώνουν για ξένες ιδιοκτησίες

Βενιαμίν = το μικρότερο παιδί της οικογένειας
ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ ΑΝΑΓΝΩΣΤΗΣ
ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΑΦΕΝΤΟΥΛΗΣ

# data[].attributes.attachment_link.title
αρχείο λήψης (1)

# data[].attributes.headline
Κερκυραϊκές λέξεις

# data[].attributes.subject
Κερκυραϊκές λέξεις

# data[].attributes.body
Ερούμπωσα, = γέμισα από λαιμαργία το στόμα μου

Με έβαλε πόστα = με έβρισε

Ένιωσα μια αναρίτσια = ένιωσα μια ανατριχίλα

Αριβάρω = φτάνω, έρχομαι

Έγινες βούρδουλιο = έγινες ρεζίλι

Αυτό είναι κάζο μπλάνκο = μεγάλο γεγονός

Ζαβό είσαι; = είσαι πειραγμένος

Ήταν εκεί κάτω και ρέκαζαν όλη νύχτα = φώναζαν όλη νύχτα

Μαργώνεις μάτια μου; = κρυώνεις παιδί μου

Ήρθε αποσταγμένος απ’ την δουλειά = ήρθε κουρασμένος απ’ την δουλειά

Έφυγε μπονόρα να προλάβει = έφυγε πρωί-πρωί για να προλάβει
ΑΝΔΡΕΑΣ ΓΚΑΝΑΒΙΑΣ

# data[].attributes.attachment_link.title
αρχείο λήψης

# data[].attributes.body
Οι Βλάχοι γνωστοί και ως Αρμάνοι είναι λατινόφωνη πληθυσμιακή ομάδα, τα μέλη της οποίας κατοικούν κυρίως στην Ελλάδα, στην Αλβανία, στη Βόρεια Μακεδονία, στη Σερβία και στη Ρουμανία. Μητρική γλώσσα των Βλάχων είναι η βλάχικη, γνωστή επίσης υπό το νεολογισμό «αρωμουνική». Η αρωμουνική είναι το σύνολο των μή συστηματοποιημένων βλαχικών διαλέκτων που ομιλούνται στα νότια Βαλκάνια και είναι λατινογενούς προέλευσης. Στον ελλαδικό χώρο και παρά τις αντίξοες συνθήκες, ένα μέρος της λατινόφωνης αυτής πληθυσμιακής ομάδας συνεχίζει μέχρι σήμερα να μιλά παράλληλα με την ελληνική και τη μητρική βλαχική, το μεγαλύτερο ωστόσο μέρος των ατόμων βλαχικής καταγωγής μιλάει πλέον μόνο ελληνικά. Στην γλώσσα τους οι βλαχόφωνοι αυτοπροσδιορίζονται ως Αρμάνοι ή "Ρεμένοι" ενώ στα ελληνικά και τις περισσότερες γλώσσες του κόσμου ετεροπροσδιορίζονται ως "Βλάχοι".

# data[].attributes.headline
Ποντιακές λέξεις/εκφράσεις

# data[].attributes.subject
Ποντιακές λέξεις/εκφράσεις

# data[].attributes.body
Η Ποντιακή διάλεκτος ή Ποντιακή γλώσσα (Ποντιακά: Ποντιακόν λαλίαν ή Ρωμαίικα), είναι η γλώσσα των Ποντίων που κατοικούσαν στις νότιες-νοτιοανατολικές ακτές και στα ρωσικά και γεωργιανά παράλια της Μαύρης Θάλασσας. Σήμερα ομιλούνται από τους απογόνους των προσφύγων που κατέφυγαν στην Ελλάδα είτε μετά τη Συνθήκη της Λωζάνης, είτε μετά την κατάρρευση της ΕΣΣΔ. Στη σημερινή Τουρκία εντοπίζονται ακόμη μερικές εστίες όπου ομιλείται η ποντιακή
Οι πιο βασικές και κυρίες λέξεις της ποντιακής διαλέκτου βασίζονται στην αρχαία ελληνική γλώσσα.Η ποντιακή διάλεκτος ,έτσι όπως είναι σήμερα , διαμορφώθηκε από τους Έλληνες του πόντου την περίοδο της γενοκτονίας του ποντιακού γένους.
Κοπαλίδης Θεοχαροπούλου

# data[].attributes.attachment_link.title
Η ΡΩΜΑΝΙΑ ΠΑΡΘΕΝ (Διπάτ) - Ποντιακά τραγούδια

# data[].attributes.attachment_caption
Βασιλική Πνευματικού Β2

# data[].attributes.headline
ΚΑΛΑΝΤΑ ΣΑΜΟΥ

# data[].attributes.subject
ΚΑΛΑΝΤΑ ΣΑΜΟΥ

# data[].attributes.body
Σένα σου πρέπει, αφέντη μου, καρέκλα καρυδένια,

για ν᾿ ακουμπά η μέση σου η μαργαριταρένια. Βάλτε μας κρασί να πιούμε και του χρόνου να σας πούμε. (δις)

Και πάλι ξαναπρέπει σου στα πεύκια να κοιμάσαι,

να πίνεις, να δροσίζεσαι και πάλι αφέντης νάσαι.

Βάλτε μας κρασί να πιούμε και του χρόνου να σας πούμε. (δις)

Και πάλι ξαναπρέπει σου καράβι ν᾿ αρματώσεις

και τα πανιά του καραβιού να τα μαλαματώσεις.

Βάλτε μας κρασί να πιούμε και του χρόνου να σας πούμε. (δις)

Πολλά ’παμε τ᾿ αφέντη μας, ας πούμε τση κυράς μας·

κυρά ψιλή, κυρά λιγνή, κυρά μαυροματούσα,

πώχεις τον ήλιο πρόσωπο και το φεγγάρι αστήθη

και του κοράκου το φτερό τώχεις καμπανοφρύδι.

Βάλτε μας κρασί να πιούμε και του χρόνου να σας πούμε. (δις)

Αν έχεις κόρη έμορφη, βάλ᾿ την να μας κεράσει,

να της ’φχηθούμε όλοι μας ν᾿ ασπρίσει, να γεράσει.

Βάλτε μας κρασί να πιούμε και του χρόνου να σας πούμε. (δις)

Κι αν έχεις γυιό στα γράμματα, βάλ’ τόνε στο ψαλτήρι,

να τ᾿ αξιώσει ο Θεός, να βάλει πετραχήλι.

Βάλτε μας κρασί να πιούμε και του χρόνου να σας πούμε. (δις)

# data[].attributes.headline
ΠΟΝΤΙΑΚΟ ΠΑΣΧΑ 

# data[].attributes.subject
ΠΟΝΤΙΑΚΟ ΠΑΣΧΑ 

# data[].attributes.body
Η περίοδος του Πάσχα, στον Πόντο, ξεκινούσε το βράδυ πριν από την Καθαρή Δευτέρα. Τα παιδιά φιλούσαν το χέρι του παππού, της γιαγιάς, του μπαμπά και της μαμάς. Αγκαλιάζονταν τα αδέρφια και φιλιόντουσαν. Την ημέρα της Καθαρής Δευτέρας οι πιστοί πήγαιναν στην εκκλησία, κοινωνούσαν, έπαιρναν αντίδωρο και από ‘κει και πέρα όσοι άντεχαν κρατούσαν νηστεία για 40 μέρες. Τις τρεις πρώτες μέρες δεν έτρωγαν τίποτα και δεν έπιναν ούτε νερό. Τη Σαρακοστή, τα καφενεία ήταν ανοιχτά, ο κόσμος πήγαινε, αλλά δεν χόρευε κανένας. Κάθε Παρασκευή πήγαιναν στην εκκλησία στους Χαιρετισμούς. Όταν πλησίαζε η Μεγάλη Εβδομάδα σκούπιζαν τα σπίτια, τις αυλές και όλο το χωριό.

Μετά τα εμπόνεστα και τη Σαρακοστή, ιδιαίτερη σημασία είχε η Κυριακή των Βαΐων, όταν παιδιά 10-15 χρονών έβγαιναν στους μαχαλάδες να ψάλλουν τα αντίστοιχα κάλαντα και να λάβουν αντί δώρου τα κερκέλα (κουλούρια), σακιαρλαμάδες (καραμέλες), παράδες (από τους συγγενείς) ή σπανιότερα από κάποιο μαντίλι. Τα κάλαντα διέφεραν από τόπο σε τόπο.

# data[].attributes.attachment_caption
Βασιλική Πνευματικού Β2

# data[].attributes.body
Υλικά

1 κιλο αλεύρι γ.ο.χ

12 γρ. ξερή μαγιά

2 ποτήρια χλιαρό νερό

3 κ.σ. ελαιόλαδο

1 κ.γ. αλάτι

Για τη γέμιση

500 γρ. τυρί φέτα

2 αυγά

ή

8 μεγάλες πατάτες

1 μεγάλο κρεμμύδι

Ελαιόλαδο

Αλάτι, πιπέρι, ρίγανη

Εκτέλεση

Σε μεγάλη λεκάνη βάζουμε το αλεύρι και κάνουμε μια λακουβίτσα στη μέση. Ρίχνουμε εκεί την μαγιά και το νερό χλιαρό (προσοχή να μην καίει γιατί δεν θα φουσκώσει και να μην είναι κρύο γιατί θα αργήσει πάρα πολύ να φουσκώσει - συνήθως τα δοκιμάζω με το δάχτυλο να το αισθάνομαι τόσο ζεστό όσο να αντέχω άνετα), το αλάτι και το ελαιόλαδο. Με ένα πιρούνι φέρνουμε λίγο λίγο αλεύρι προς το κέντρο και ανακατεύουμε.

Όταν αρχίζει και σφίγγει, βάζουμε χεράκια! Ζυμώνουμε να γίνει μια ελαστική ζύμη (αν χρειαστεί μπορούμε να προσθέσουμε λίγο νερό (πολύ λίγο με προσοχή) αν είναι πολύ στεγνή ή λίγο αλεύρι αν είναι νερουλή, συνήθως όμως με αυτές τις αναλογίες έχω παρατηρήσει ότι δεν χρειάζεται. Κάνουμε το μείγμα μπαλίτσα, σκεπάζουμε το μπολ με μια καθαρή πετσέτα και το αφήνουμε σε ζεστό μέρος να φουσκώσει. Προσωπικά το βάζω κάτω από 2 κουβέρτες κοντά σε καλοριφέρ. Σε 1-1,5 ώρα περίπου η ζύμη έχει διπλασιαστεί

.Ετοιμασία γέμισης τυριού: τρίβουμε τη φέτα και ανακατεύουμε με τα αυγά. Ετοιμασία γέμισης πατάτας: βράζουμε τις πατάτες και τις πατάμε με ένα πιρούνι ή το εργαλείο για πουρέ. Σε ένα βαθύ τηγάνι τσιγαρίζουμε το κρεμμύδι ψιλοκομμένο σε λίγο ελαιόλαδο και ρίχνουμε μέσα και τις πατάτες λιωμένες. Αλατοπιπερώνουμε και δοκιμάζουμε στη γεύση.

Παίρνουμε μπαλάκια ζύμης σε μέγεθος καρυδιού (για πιο ομοιόμορφα πισία, ζυγίζουμε μπαλάκια περίπου 50 - 60 γρ.), τα ανοίγουμε με το χέρι, βάζουμε μια κουταλιά της σούπας περίπου από τη γέμιση της επιλογής μας και κλείνουμε σε σχήμα ημικύκλιου. Τα τοποθετούμε σε αλευρωμένη επιφάνεια.

Μόλις πλάσουμε όλα τα πισία, τα τηγανίζουμε σε καυτό ελαιόλαδο μέχρι να ροδίσουν και από τις δύο πλευρές. Βάζουμε τα πισία σε χαρτί κουζίνας να απορροφήσει το πολύ λάδι και αποθηκεύουμε σε κλειστό δοχείο.

Σημειώσεις: 1. Οι ποσότητες για τη γέμιση είναι αν όλα τα πισία γίνουν με μια μόνο από τις δύο γεμίσεις. Αν επιλέξουμε να κάνουμε με μία δόση και τυριού και πατάτας, η κάθε γέμιση θα γίνει με τα μισά άπό τα αναφερόμενα υλικά 2. Είναι πολύ νόστιμα και την επόμενη μέρα, όμως την ώρα που βγαίνουν είναι απίστευτα. Διατηρούνται στο ψυγείο 3-4 μέρες.

# data[].attributes.attachment_caption
Αλεξάνδρα, Βασιλική, Σταματίνα Β2

# data[].attributes.body
Υλικά συνταγής

250 γραμμάρια κορκότο

½ κιλό πασκιτάν (ή στραγγιστό γιαούρτι).

2 κουταλιές της σούπας βούτυρο αγελαδινό.

1 κουτάλι σούπας δυόσμο και (προαιρετικά) ψιλοκομμένο κρεμμύδι.

Αλάτι, πιπέρι.

1.5-2 lt λίτρα νερό.

Εκτέλεση συνταγής

Ξεπλένουμε και καθαρίζουμε το κορκότο με αρκετό νερό. Κατόπιν σε μία ανοιχτή κατσαρόλα βάζουμε το νερό να βράσει μαζί με το κορκότο.

Αλατίζουμε το πασκιτάν (εάν δεν έχει αλάτι). Εάν το πασκιτάν έχει ήδη αλάτι μέσα, δεν προσθέτουμε επιπλέον.

Αφού βράσει το κορκότο καλά και ελαφρώς χυλώσει, παίρνουμε 3-4 κουτάλες της σούπας ζουμί σε ένα βαθύ μπολ και το αφήνουμε λίγο να κρυώσει. Ώστε να μην είναι ζεματιστό, αλλά να είναι χλιαρό.

Έπειτα «τανώνουμε», ανακατεύουμε δηλαδή το πασκιτάν μαζί με ζουμί από την κατσαρόλα που έχουμε χωρίσει. Ρίχνοντας το ζουμί σιγά-σιγά, για να μην κόψει το πασκιτάν.

Μόλις γίνουν ένα, τα ρίχνουμε στην κατσαρόλα. Ανακατεύουμε καλά ώστε να μην έχει μέσα σβόλους, να γίνει ένα μείγμα και αποσύρουμε το σκεύος από τη φωτιά.

Καίμε το βούτυρο μαζί με λίγο δυόσμο και (προαιρετικά) με ψιλοκομμένο κρεμμύδι μέχρι αυτό να μαραθεί.

Περιχύνουμε αμέσως τη σούπα με το αρωματισμένο βούτυρο (το «χαρατσ’», δηλαδή τη «χαρατσώνουμε») στο περιεχόμενο της κατσαρόλας.

Ανακατεύουμε καλά ώστε να γίνει ένα το μείγμα και σερβίρουμε ζεστή τη Ποντιακή σούπα μας.

# data[].attributes.attachment_caption
Ο Άγιος Αντώνιος στο κέντρο της Βέροιας 

# data[].attributes.headline
Ο Άγιος Αντώνιο

# data[].attributes.body
Ο Άγιος Αντώνιος είναι η πιο πολυσύχναστη εκκλησία στην πόλη της Βέροιας, καθώς είναι και ο πολιούχος της

Χαρα-Σταυριαννα Β2

# data[].attributes.body
Το έθιμο έχει τις ρίζες του στην αρχαιότητα και πιθανότατα έχει σχέση με τελετές φυλετικής μύησης, όπως η τελετή ενηλικίωσης, κατά την οποία ο νέος, ντυμένος με γυναικεία ρούχα και οδηγούμενος από ανύπανδρους άντρες της φυλής, θα μυηθεί με τη σειρά του στα μυστικά της, θα αποβάλει τη γυναικεία ενδυμασία και θα μεταμορφωθεί σε άνδρα.
Μαρία Μαρτίνου - Λυδία Τσιούχα

# data[].attributes.attachment_caption
Αλεξάνδρα, Βασιλική, Σταματίνα Β2

# data[].attributes.body
ΥΛΙΚΑ

350 γρ. γιαούρτι αγελαδινό
1 φλυτζάνι  γάλα
4 αυγά
2 φακελάκια μπέικιν πάουντερ
λίγο αλάτι
Μισό φλυτζάνι λάδι
Αλεύρι (οσο πάρει)
6-7 κουταλιές ζάχαρη

ΕΚΤΕΛΕΣΗ

Χτυπάμε μαζί τ’ αυγά με τη ζάχαρη και προσθέτουμε σιγά-σιγά το γιαούρτι και το γάλα. Συνεχίζουμε ν΄ανακατεύουμε μέχρι να γίνει ένα ομοιογενές μείγμα.

Έπειτα, ρίχνουμε το μπέικιν πάουντερ και λίγο λίγο το αλεύρι, ώσπου να γίνει μια μαλακή, εύπλαστη ζύμη, που να μην κολλάει. Κατά τη διάρκεια του ζυμώματος, για να μην μας κολλάει η ζύμη στα χέρια, βάζουμε (στα χέρια μας) λίγο λάδι.

Στη συνέχεια ανοίγουμε φύλλο πάχους περίπου ενός δαχτύλου και κόβουμε κομμάτια σε σχήμα ρόμβου.

Με το μαχαίρι ανοίγουμε μια τρυπούλα στη μέση. Παίρνουμε τη μια άκρη από το κομμάτι του ρόμβου και την περνάμε μέσα από την τρυπούλα. Με αυτό τον τρόπο, το σχήμα που θα βγει θα θυμίζει ωτί, δηλαδή αυτί.Τέλος, σε καυτό ελαιόλαδο, βάζουμε τα ωτία και τα ψήνουμε μέχρι να ροδίσουν.

# data[].attributes.headline
Ιερός Ναός Προφήτου Ηλία

# data[].attributes.subject
Ιερός Ναός Προφήτου Ηλία

# data[].attributes.body
Ο Ι.Ν εορτάζει στις 20 Ιουλίου.Βρίσκεται στο Άνω Ζερβοχώρι Νάουσας.
Η Ποντιακή μουσική παίζει πρωτεύοντα ρόλο στον εορτασμό καθώς ακούγονται και χορεύονται ποντιακά τραγούδια.Εξίσου σημαντικό ρόλο έχουν και τα ποντιακά εδέσματα τα οποία προσφέρονται σε αφθονία στον κόσμο.Πιροσκύ ,τσιριχτό, καρτόφαι και οτία είναι αυτά που κυριαρχούν στο τραπέζι.
ΑΝΑΣΤΑΣΙΑ-ΚΛΗΜΗΣ Β2

# data[].attributes.attachment_caption
Το πιο γνωστό παραδοσιακό βεροιώτικο γλυκό

# data[].attributes.headline
Σταυριάννα - Χαρα β2

# data[].attributes.body
Σταυριάννα - Χαρα β2

# data[].attributes.attachment_caption
Αλεξάνδρα, Βασιλική, Σταματίνα Β2

# data[].attributes.headline
Παραδοσιακά Ποντιακά Κάλαντα Χριστουγέννων

# data[].attributes.subject
Παραδοσιακά Ποντιακά Κάλαντα Χριστουγέννων

# data[].attributes.body
Χριστός γεννέθεν, χαρά σον κόσμον χα, καλή ώρα, καλή σ' ημέρα
Χα, καλόν παιδίν οψέ γεννέθεν
οψέ γεννέθεν, ουρανοστάθεν. Τον εγέννεσεν η Παναΐα
Τον ενέστεσεν αϊ-Παρθένος.
Εκαβάλκεψεν χρυσόν πουλάριν
και εκατήβεν σο σταυροδρόμι Σταυρουδρόμιν και μυροδρομι.
Έρπαξαν άτόν οι χιλ' Εβραίοι
χίλ' Εβραίοι και μίρ' Εβραίοι
χιλ' Εβραίοι και μιρ' Εβραίοι.
Ασ' ακρέντικαν κι άσ' σην καρδίαν
αίμαν έσταξεν, χολήν κι εφάνθεν.
ούμπαν έσταξεν και μύρος έτον μύρος έτον και μυρωδία. Εμυρίστεν ατ' ο κόσμον όλεν
για μυρίστ' άτό και σύ αφέντα. Σύ αφέντα, καλέ μ' αφέντα
Έρθαν τη Χριστού τα παλικάρια
και θυμίζνε το νοικοκύρην
νοικοκύρη και βασιλέα. Δέβα σο ταρέζ και ελα σην πόρτας
δως μας ούβας και λεφτοκάρια
κι αν ανοι'εις μας χαράν σην πόρτα 'σ.

# data[].attributes.body
Το Ρουμλούκι (ονομασία που δηλώνει ότι πρόκειται για τον τόπο των Ρωμιών - τον Ρωμιότοπο όπως και στην περίπτωση της Ρούμελης, αλλά και της Ανατολικής Ρουμελίας ή Ρωμυλίας στη Βόρειο Θράκη) είναι μια περιοχή που παρουσιάζει εξαιρετικό ενδιαφέρον από μουσικοχορευτική άποψη. Εκεί συναντάμε, ακόμη και σήμερα, πολλούς και παλαιότατους δημοτικούς χορούς και τραγούδια. Το Λύκειον των Ελληνίδων ξεκίνησε την προσπάθεια ηχογράφησης των χορών του Ρουμλουκιού στα τέλη της δεκαετίας του '80 κυρίως για δική του, εσωτερική χρήση. Η προσπάθεια αυτή στηρίχθηκε κατ' εξοχήν στη συνεργασία με τους ζουρνατζήδες, οι οποίοι έχοντας ως βάση τον παλιό Γιδά (σημερινή Αλεξάνδρεια Ημαθίας), κυριαρχούσαν σε όλα τα χωριά του Ρουμλουκιού και αποτελούσαν σημείο αναφοράς για όλους τους Ρουμλουκιώτες. Επρόκειτο για τον Γιώργο Ζαφειρίου, τον Θωμά Πάτμο και τον Γιώργο Παναγιωτόπουλο (νταούλι), που διέθεταν βαθιά γνώση των μελωδιών και των ρυθμών της περιοχής. Ουσιαστικά αποτελούσαν τον βασικότερο συνδετικό κρίκο μουσικού ύφους όλων των χωριών του Ρουμλουκιού, αφού επί σειρά ετών έπαιζαν σε όλα τα χωριά της περιοχής και ήσαν αναμφισβήτητα αποδεκτοί από την τοπική κοινωνία ως οι πρώτοι τη τάξει μουσικοί αυτού του χώρου. [...]

[...] Με την παρούσα έκδοση παραδίδουμε στο ευρύ κοινό όσες ηχογραφήσεις έχουμε πραγματοποιήσει από την περιοχή του Ρουμλουκιού, έχοντας πλήρη γνώση της έκτασης και του ενδιαφέροντος του υλικού που παραμένει προς καταγραφή και έκδοση. Παρά ταύτα ελπίζουμε πως ό,τι σήμερα εκδίδουμε θα σταθεί χρήσιμο σε όσους μελετούν, αγαπούν και πιστεύουν στην ελληνική μουσική δημοτική παράδοση.

ΑΡΙΑΔΝΗ ΜΙΧΑΗΛΙΔΟΥ Β2

# data[].attributes.attachment_caption
Παραδοσιακή Γυναικεία Φορεσιά Βεροίας

# data[].attributes.headline
Χαρά - Σταυριάννα Β2

# data[].attributes.body
Χαρά - Σταυριάννα Β2

# data[].attributes.body
Παραδοσιακός χορός Ναουσας

# data[].attributes.attachment_link.title
Νιζάμικος - Άσκαυλος

# data[].attributes.headline
Ο γαλάζιος πετεινός

# data[].attributes.subject
Ο γαλάζιος πετεινός

# data[].attributes.body
Στίχοι:
Γαλάζιος πετεινός λαλεί, μες στην Αγιά-Παρασκευή Μες στην Αγιά-Παρασκευή, κοιμάται κόρη μοναχή. Κοιμάται κόρη μοναχή, κοιμάται κι ονειρεύεται. Κοιμάται κι ονειρεύεται και το ταχιά σηκώνεται. (Θαρρούσε πως παντρεύεται και πως νοικοκυρεύεται σηκώνεται πρωί-πρωί, παίρνει νερό και νίβεται με το μαντήλ' σφουγγίζεται και με το χτέν' χτενίζεται και στο γυαλί γυαλίζεται. Ματούδια μου περδικλουτά μη σας γελάσουν τα φλουριά και πάρ'τε χήρο με παιδιά. Ο χήρος θέλει στρώματα, στρώματα και παπλώματα στρώματα και παπλώματα και μπιλιντένιο μαξιλάρ')
Το τραγούδι λέγεται κυρίως από τις Λαζαρίνες*του Νεοκάστρου, όταν πηγαίνουν στο σπίτι του Ιερέα της Ενορίας.

ΛΑΖΑΡΙΝΕΣ: Κορίτσια ντυμένα με παραδοσιακές στολές όπου το Σάββατο του Λαζάρου πηγαίνουν στα σπίτια τραγουδώντας τοπικά τραγούδια για να μαζέψουν αυγά για βάψιμο το Πάσχα .

ΚΛΗΜΗΣ-ΑΝΑΣΤΑΣΙΑ

# data[].attributes.attachment_link.title
ΓΑΛΑΖΙΟΣ ΠΕΤΕΙΝΟΣ - Macedonian folk song (Pylaia, Thessaloniki, Greece)

# data[].attributes.headline
Πανηγύρι Προφήτη Ηλία

# data[].attributes.subject
Πανηγύρι Προφήτη Ηλία

# data[].attributes.body
του Κλήμη

# data[].attributes.headline
Αλεξάνδρα Ορφανίδου<

# data[].attributes.body
Αλεξάνδρα Ορφανίδου
Περέκια

Κάθε Σεπτέμβρη οι νοικοκυρές εκτός των άλλων εδεσμάτων(μαρμελάδες, σάλτσες, τουρσιά κ. λ. π ) παρασκεύαζαν και φύλλα για πίτα τα οποία ονομάζονται περέκια. Τα φύλλα περέκ τα ζύμωναν μόνο με αλεύρι και νερό και τα έψηναν στο σάτζ, μια λαμαρίνα που μπαίνει πάνω στη φωτιά, μέχρι να αφυδατωθούν εντελώς. Έτσι αφυδατωμένα τα συντηρούσαν ως και ένα χρόνο. Μ'αυτά έφτιαχναν νόστιμες πίτες. Τώρα τα βρίσκουμε σε μαγαζιά με παραδοσιακά προιόντα.

# data[].attributes.attachment_caption
Η βρύση στον ιστορικό πλάτανο της Κεντρικής

# data[].attributes.headline
Ορφανίδου Αλεξάνδρα<

# data[].attributes.body
Ορφανίδου Αλεξάνδρα

# data[].attributes.attachment_link.title
Πλάτανος.JPG

# data[].attributes.headline
κάλαντα στη Βέροια (έθιμο)

# data[].attributes.subject
κάλαντα στη Βέροια (έθιμο)

# data[].attributes.body
Την παραμονή των Χριστουγέννων, ξεκινούσε ένα ζευγάρι ενηλίκων ντυμένοι με παραδοσιακές στολές, κρατώντας στα χέρια τους φαναράκια και πήγαιναν από σπίτι σε σπίτι λέγοντας τα κάλαντα και ανταλλάσσοντας φρούτα και ξηρούς καρπούς. Σε κάθε σπίτι που πήγαιναν έλεγαν τα κάλαντα, έπαιρναν τον νοικοκύρη του σπιτιού μαζί τους, εάν ήθελε, και πήγαιναν σε άλλα σπίτια να πουν τα κάλαντα. Στο τέλος, μαζευόντουσαν όλα τα άτομα σε ένα σπίτι και γλεντούσαν ως το πρωί.

Ορφανίδου Αλεξάνδρα

# data[].attributes.headline
Ποντιακή Γυναικεία Φορεσιά

# data[].attributes.subject
Ποντιακή Γυναικεία Φορεσιά

# data[].attributes.body
Η ορολογία που καθιερώνει όλη την γυναικεία ποντιακή φορεσιά είναι το χαρακτηριστικό της ένδυμα η “Ζιπούνα ή Ζουπούνα”. Την γυναικεία φορεσιά την συναντάμε σε διάφορες περιοχές του πόντου διαφοροποιημένη, είτε λόγω κοινωνικής θέσης της κάθε γυναίκας (ή ηλικία της), είτε  λόγω κλιματολογικών συνθηκών, ή ακόμα και λόγω των πολλών ποικιλιών των υφασμάτων και των χρωμάτων. Αποτελείται από τη ζουπούνα, το σαλβάρ, το λαχόρ, τον κατιφέ, το καμίς, την τάπλα και τα κοσμήματα.
Σταματίνα Φώτη Β2

# data[].attributes.headline
Εδώ μπορείτε να δείτε ένα χαρακτηριστικό μεταλλικό γουδί. Το χρησιμοποιούσαν κυρίος Βεροιώτισσες για να αλέθουν μπαχαρικά κ.τ.λ. 

# data[].attributes.subject
Εδώ μπορείτε να δείτε ένα χαρακτηριστικό μεταλλικό γουδί. Το χρησιμοποιούσαν κυρίος Βεροιώτισσες για να αλέθουν μπαχαρικά κ.τ.λ. 

# data[].attributes.headline
Ονομαζόταν 200ράκι λόγω τον 200gr που μπορεί να περιέχει. Το χρησιμοποιούσαν οι παλιότεροι Βεροιώτες για να μεταφέρουν λάδι για τη σαλάτα ή κρασί.

# data[].attributes.subject
Ονομαζόταν 200ράκι λόγω τον 200gr που μπορεί να περιέχει. Το χρησιμοποιούσαν οι παλιότεροι Βεροιώτες για να μεταφέρουν λάδι για τη σαλάτα ή κρασί.

# data[].attributes.headline
Ανδρική Ποντιακή Φορεσιά 

# data[].attributes.subject
Ανδρική Ποντιακή Φορεσιά 

# data[].attributes.body
Η ανδρική ποντιακή παραδοσιακή  φορεσιά πήρε το όνομα από το παντελόνι με τα στενά σκέλια και την φαρδιά σούρα, το οποίο ονομαζόταν Ζίπκα. Γι’ αυτό με τον όρο “Ζίπκα” εννοούμε ολόκληρη την ποντιακή ανδρική ενδυμασία, που περιλαμβάνει γιλέκο, σακάκι, ζωνάρι, κουκούλα, τσάπουλας και μέστια. Το ύφασμα που χρησιμοποιούσαν για την κατασκευή της ανδρικής ενδυμασίας ήταν τσόχα ή βαμβακερό ύφασμα ή λινό ή κασμίρ, ενώ τα πιο συνηθισμένα χρώματα ήταν το μαύρο, το καφέ, και το μπλε.

Ζίπκα

Είναι ένα είδος παντελονιού που ξεκινούσε από την μέση και κατέληγε στους αστραγάλους. Μπροστά δεν είχε άνοιγμα και δενόταν στην μέση με βρακοζώνα. Η ζίπκα ήταν αρκετά πλατιά και σχημάτιζε εμπρός και πίσω πολλές πτυχές και πιέτες, σταδιακά στένευε μέχρι τα γόνατα, ενώ από εκεί και κάτω στένευε τόσο όσο να περνούν μόνο τα πόδια. Εσωτερικά είναι επενδυμένη με κάποτο σε σκούρο χρώμα.

Καμίσ’

Ανδρική πουκαμίσα φτιαγμένη από άσπρο λινό πανί. Ο γιακάς ήταν στενός (παπαδίστικος) και τα μανίκια φαρδιά και καταλήγουν στους καρπούς δίχως κουμπιά στις άκρες. Ήταν βασικό ρούχο στην ποντιακή ενδυμασία.

Γελέκ’

Γιλέκο από βαμβακερό πικέ ύφασμα ή τσόχα και φοδραρισμένο με άσπρο πανί. Το μήκος ξεκινούσε από τους ώμους ως την μέση.
Είχε δύο τσέπες, μία δεξιά και μία αριστερά κάτω από το στήθος.
Τα κουμπιά ήταν βαμβακερά ή μεταλλικά.

Πασλίκ’ ή Πασλούκ’ ή Πασλούχ’

Είναι το ανδρικό κάλυμμα του κεφαλιού, κατασκευασμένο από το ίδιο ύφασμα και χρώμα με την ζίπκα. Έχει σχήμα κώνου, με μεγάλο πλάτος στην βάση του και δύο μακριές λωρίδες φοδραρισμένες όπου δένονται στο πίσω μέρος του κεφαλιού ή στην αριστερή πλευρά.
Το μήκος είναι 2 μέτρα με τις λωρίδες δεξιά και αριστερά, και το φάρδος είναι 0,30 εκ. Η κορυφή σχηματίζει μύτη και είναι ραμμένο ένα κορδόνι με φούντα.

Το σώβρακο

Κατασκευαζόταν με το ίδιο ύφασμα με το καμίσ’. Ξεκινούσε από την μέση και κατέληγε στον αστράγαλο. Ήταν φαρδύ μέχρι τα γόνατα και μετά στένευε. Στο σώμα δενόταν με το βρακοζών’ (υφασμάτινη μακριά λωρίδα) και στα πόδια με λινές κορδέλες τα μπατζακοδέματα. Τα γαμπριάτικα εσώρουχα ήταν φτιαγμένα από άσπρο και εκρού λινό. Οι άντρες μεγάλης ηλικίας φορούσαν εσώρουχα σε σκούρο χρώμα βαμβακοφανέλα.

Ανδρική ζιπούνα ή Αμπάς ή Αντερίν

Ανδρικό σακάκι που αποτελούσε με το γιλέκο και την ζίπκα την ανδρική φορεσιά. Το ύφασμα που χρησιμοποιούσαν για την κατασκευή της ζιπούνας ήταν από τσόχα ή βαμβακερό ύφασμα ή κασμίρι, σε διάφορα χρώματα. Η ζιπούνα άρχιζε από τον λαιμό και έφτανε ως την μέση, ενώ τα μανίκια ήταν μακριά και στις άκρες ήταν σχιστά. Το ένα είδος ήταν η σταυρωτή ζιπούνα (καβουσμαλή). Ο γιακάς ήταν στενός και είχε διπλό στήθος που άλλοτε κούμπωνε δεξιά και άλλοτε αριστερά, ενώ τα κουμπιά ήταν βαμβακερά. Η ζιπούνα αυτή φοριόταν πάνω από το πουκάμισο. Το δεύτερο είδος της ζιπούνας διέφερε από το πρώτο, γιατί είχε το στήθος ανοιχτό από το λαιμό μέχρι κάτω, αλλά το άνοιγμα αυτό σταδιακά στένευε, λίγο πάνω από τον αφαλό και κούμπωναν οι δύο πλευρές με βαμβακερά κουμπιά. Αυτό το είδος ζιπούνας φοριόταν πάνω από το γιλέκο. Η ζιπούνα είχε τσέπη στο εξωτερικό της δεξιάς τσέπης. Την ανδρική ζιπούνα την συναντάμε με διαφορετικά σχέδια σε όλον τον Πόντο.

Τσοχάν ή Γιαμαρλούκ

Έτσι ονομάζεται το μαύρο ανδρικό πανωφόρι. Το ύφασμα που χρησιμοποιούν για το ράψιμο είναι μάλλινο. Το συναντάμε σε τρία μάκρη. Στην μία περίπτωση ξεκινάει από τους ώμους και καταλήγει στην μέση και κουμπώνει μπροστά. Στην δεύτερη περίπτωση ξεκινάει από τους ώμους και καταλήγει στους γοφούς και στην τρίτη περίπτωση ξεκινάει από τους ώμους και καταλήγει στο μπούτι. Έχει δύο τσέπες μία δεξιά και μία αριστερά και κουμπώνει μπροστά.

Κοφτάν

Πανωφόρι που το φορούσαν οι προεστοί. Το μάκρος ξεκινούσε από τους ώμους και κατέληγε στα γόνατα. Το ύφασμα ήταν από μπροκάρ μεταξωτό, και κούμπωνε με κουμπιά χρυσοποίκιλα ή μεταλλικά από δεξιά προς τα αριστερά. Ο γιακάς και οι μανσέτες ήταν κεντημένα με χρυσό κορδόνι. Έχει κοινά στοιχεία με το τσάρικο σακάκι και με τον βυζαντινό μανδύα.

Ταραπουλούζ ή Τροπολόζ

Μεταξωτό ζωνάρι με κάθετες και οριζόντιες ραβδώσεις. Το μήκος του ταραπουλούζ φθάνει τα 6 μέτρα και το φάρδος του 0,40 εκ. Στις άκρες του ζωναριού έραβαν φούντες με κρόσσια από το ίδιο ύφασμα και δένεται πάνω από την ζίπκα. Τα χρώματα είναι έντονα, ζωηρά, όπως το βυσσινί, το μπεζ, το μπλε, το πράσινο και το κίτρινο.

Κουσάκ

Είδος ζωναριού που κατασκευαζόταν από μάλλινο ή βαμβακερό ύφασμα. Το φορούσαν οι άνδρες στην καθημερινή τους φορεσιά και είχε διάφορα χρώματα. Το μήκος του ζωναριού ήταν 4 μέτρα και το φάρδος του 0,30 εκ.

Σελαχίν ή Σελαχλίκ ή Σελαχλούκ

Δερμάτινη ζώνη που έμπαινε πάνω από το ταραπουλούζ. Το κατασκευάζανε με τρείς σειρές δέρμα στο οποίο έδιναν διάφορους χρωματισμούς από καφέ ανοιχτό έως καφέ σκούρο και μαύρο. Ήταν ειδικά φτιαγμένο για να στερεώνεται το καρακουλάκ ή γαμέ ή κάμα (μεγάλο μαχαίρι), το καπνοσάκουλο , η τάπαντζαν ή λιβέρ ή χτυπετέρ (πιστόλι), και διάφορα προσωπικά αντικείμενα.

Κάμα

Είδος σπαθιού, γυριστό λίγο στην μέση, με ανάλογο θηκάρι. Η λαβή του είχε δύο αυτιά κοκάλινα. Με την κάμα σε ορισμένες περιοχές του πόντου έκαναν διάφορες φιγούρες στον χορό "Σέρρα". Στην περιοχή της Σάντας την κάμα την έλεγαν γάμα ή γαμά.

Εγκόλπιο ή Κόλπος

Είναι κόσμημα παραλληλόγραμμο, διπλής όψεως από μαλακό επάργυρο ή ασήμι, και σκαλισμένο στο χέρι. Στην μία πλευρά είχε τον Άγιο Γεώργιο και στην άλλη κλαδί αμπέλου. Επάνω είχε συρταράκι που ανοιγόκλεινε. Στο εσωτερικό μέρος από το εγκόλπιο ήταν τοποθετημένο τίμιο ξύλο από τους Άγιους Τόπους. Στις δύο άκρες δενόταν η ασημένια αλυσίδα που είχε μήκος 1.80 μέτρα. Το φορούσαν οι άνδρες σταυρωτά από το μέρος της καρδιάς.

Φυλαχτόν ή Τάμα

Τριγωνικό κόσμημα διπλής όψεως από μαλακό επάργυρο ή ασήμι.   Η μία πλευρά ήταν χαραγμένη με διάφορα ψυχεδελικά σχέδια. Επάνω είχε συρταράκι που ανοιγόκλεινε και μέσα είχε τίμιο ξύλο. Στις δύο άκρες ήταν δεμένο με αλυσίδα 0.40 εκ. και το φορούσαν οι άνδρες στο στήθος .

Ώρα ή Σαατ ή Κιοτσέκ

Κιοτσέκ είναι η χρυσή, επίχρυση, αργυρή αλυσίδα που κρέμεται το ρολόι και έχει μήκος 2 μέτρα. Την αλυσίδα την συγκρατεί ο “αλεπός”, τριγωνικό αξεσουάρ που ρυθμίζει το ύψος της. Την ώρα με το κιοτσέκ οι άνδρες το έβαζαν στην δεξιά τσέπη του γιλέκου τους, ενώ οι γυναίκες το τοποθετούσαν επάνω στο λαχόρ τους.

Κεντήλ

Αξεσουάρ το οποίο φορούσαν οι άνδρες στο δεξί μπράτσο, πάνω από την ανδρική ζιπούνα (σακάκι). Το κεντήλ ήταν υφασμάτινο κεντημένο με χρυσό κορδόνι ή πλεγμένο με χρυσό σύρμα.

Τσάπουλας

Ανδρικά υποδήματα με σκληρό δέρμα και οι μύτες των παπουτσιών μυτερές και λίγο γυριστά προς τα πάνω. Το δέρμα από τις σόλες είναι πολύ σκληρό και έχει πάχος μισό εκατοστό, ενώ το τακούνι 1,5 εκ. Το χρώμα είναι μαύρο ή καφέ σκούρο. Τα φορούσαν κυρίως , οι νέοι και περισσότερο οι χορευτές  επειδή ήταν ελαφριά.

Γεμένια

Ανδρικά παπούτσια κατασκευασμένα από δέρμα κατσικιού. Ήταν χαμηλά, χωρίς τακούνι και ήθελε καλό τεχνίτη για να τα φτιάξει, τον τεχνίτη αυτόν τον έλεγαν “γεμενετζή”. Ήταν μαλακά παπούτσια με γυριστές μύτες και το ύψος των παπουτσιών έφτανε μέχρι τον αστράγαλο. Τα φορούσαν με την ζίπκα σε συνδυασμό με τα ΄΄μέστια΄΄(περικνημίδες), και το χρώμα τους είναι μαύρο.

Μέστια (περικνημίδες)

Ήταν κατασκευασμένες από πολύ μαλακό δέρμα και κάλυπταν τις γάμπες. Το ύψος τους ξεκινούσε από τον αστράγαλο και κατέληγε στο γόνατο. Τα μέστια τα φορούσαν σε συνδυασμό με τα τσάπουλας ή τα γεμένια .

Ρώσικες μπότες ή Πότας

Οι πόντιοι τα αποκαλούσαν τα “πότας” μετά την έλευση του ρώσικου στρατού στην Τραπεζούντα (Πόντος) το 1914-1918.
Οι Έλληνες τις περιοχής τα φόρεσαν και αντικατέστησαν τα τσάπουλας σε μεγάλο βαθμό. Ήταν μονοκόμματα υποδήματα κατασκευασμένα από μαλακό δέρμα. Μπροστά σχημάτιζαν μυτερό ημικύκλιο, οι σόλες ήταν από σκληρό δέρμα μισό εκατοστό, ενώ τα τακούνια ένα εκατοστό. Το ύψος της μπότας έφτανε μέχρι το γόνατο. Στο εσωτερικό της μπότας είχε φερμουάρ και τα χρώματα ήταν συνήθως μαύρο, γκρι, και καφέ σκούρο.

Τσαρούχ (τσαρούχια)

Ήταν κατασκευασμένα από δέρμα γουρουνιού, και δεν είχαν σόλα. Τα φορούσαν πάνω από πλεχτές κάλτσες. Δεξιά και αριστερά στο ύψος τις φτέρνας είχε τρύπες, περνούσαν κορδόνι δερμάτινο και τα έδεναν σταυρωτά στην μέση της γάμπας. Τα τσαρούχια τα φορούσαν στην καθημερινότητα τους στα χωριά άνδρες και γυναίκες.

Ναλία

Τσόκαρα που τα φορούσαν για να προστατεύονται από νερά και λάσπες. Τα ναλία στον ορεινό πόντο ήταν κατασκευασμένα από ξύλο και δέρμα, ενώ στις πόλεις ήταν από βερνικωμένο ξύλο “φίλντισι” και σύρμα ασημένιο, πλεγμένο στο χέρι, το οποίο στερέωναν πάνω στο βελούδινο ύφασμα. Τα τσόκαρα είχαν τακούνι σε δύο σημεία, το ένα που είχε σχήμα πυραμίδας ήταν στην πατούσα, ενώ το άλλο που είχε σχήμα οβάλ στην φτέρνα. Το ύψος του τακουνιού ήταν 5εκ.

Καπνοσάκουλο ή Κοβούς ή Γαβλούχ

Ήταν κατασκευασμένο από δέρμα και δενόταν στα πλάγια του σελαχλίκ. Είχε μέσα τον καπνό, την τσακμακόπετρα και τα υπόλοιπα σύνεργα του καπνίσματος

Φυσεκλίκια

Δερμάτινη ζώνη που ήταν δεμένη στην μέση και στα πλάγια του στήθους. Επάνω στην ζώνη έχει θήκες που μπαίνουν οι σφαίρες και στα πλάγια θήκες για μαχαίρια.

# data[].attributes.attachment_link.title
ποντιακη φορεσια

# data[].attributes.headline
Γράψτε μας σύντομα τις εντυπώσεις σας από την περιήγηση

# data[].attributes.subject
Γράψτε μας σύντομα τις εντυπώσεις σας από την περιήγηση

# data[].attributes.body
Πατήστε πάνω στην εικόνα, για να γράψτε στο συννεφόλεξο!

# data[].attributes.attachment_link.title
AnswerGarden » Στείλτε μας τις εντυπώσεις σας από την περιήγηση στο μουσείο μας

# data[].attributes.attachment_link.description
AnswerGarden is a new minimalistic brainstorm tool for online brainstorming, real time audience participation and classroom feedback.

# data[].attributes.headline
Πασχαλινά έθιμα

# data[].attributes.subject
Πασχαλινά έθιμα

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
ΤΟ ΕΘΙΜΑ ΤΩΝ ΑΕΡΟΣΤΑΤΩΝ ΤΗΣ ΗΜΑΘΙΑΣ

Το έθιμο των αερόστατων της Λαμπρής, συναντάται όχι μόνο στο Λεωνίδιο της Αρκαδίας, αλλά και στο Σταυρό Ημαθίας. Οι νέοι του χωριού δημιουργούν παράξενες κατασκευές, που μοιάζουν με μικρά αερόστατα και έχουν ενσωματωμένη μια ειδική θήκη, όπου υπάρχει ένα μικρό κερί.

Τη νύχτα της Ανάστασης, αμέσως μετά το "Χριστός Ανέστη", οι νέοι ανάβουν τα κεριά και αφήνουν τα αερόστατα ελεύθερα. Αυτά λόγω της άνωσης του αέρα, αλλά και της ζέστης που δημιουργεί η φλόγα του κεριού, αρχίζουν να ανυψώνονται στον ουρανό. Τοθέαμα που παρουσιάζεται είναι εντυπωσιακό. Εκατοντάδες φωτάκια βρίσκονται στον αέρα και ταξιδεύουν, μέχρι να σβήσουν τα κεριά, συναγωνιζόμενα τα αστέρια της νύχτας.

Τη Μεγάλη Πέμπτη βάφουμε κόκκινα αυγά. Τα βάφουμε κόκκινα, γιατί συμβολίζουν το αίμα και τη θυσία του Χριστού εκείνης της ημέρας. Επίσης στο χωριό της μαμάς μου τη Μεγάλη Πέμπτη κρεμάνε στην αυλή τους ένα κόκκινο πανί για τον ίδιο λόγο.

Τα κόκκινα αυγά που σπάμε το Μεγάλο Σαββάτο, το κάψιμο του Ιούδα, οι λαμπάδες που μεταφέρουν το Άγιο Φως από την εκκλησία στο σπίτι, η περιφορά του Επιταφίου στους δρόμου και τα βαρελότα που χαιρετίζουν την Ανάσταση είναι μερικά από τα πιο γνωστά πασχαλινά έθιμα.

Ο ΣΤΟΛΙΣΜΟΣ ΤΟΥ ΕΠΙΤΑΦΙΟΥ

Τη Μεγάλη Πέμπτη το βράδυ, ξημερώνοντας Μεγάλη Παρασκευή, οι γυναίκες μαζεύονται στην εκκλησία για να στολίσουν τον επιτάφιο. Περνάνε τα λουλούδια στην κλωστή και τραγουδάν τραγούδια για το Χριστό. Το βράδυ της Μεγάλης Παρασκευής γυρνάνε τον επιτάφιο και ο κόσμος κρατάει αναμμένες λαμπάδες.

Στην Καλαμάτα αναβιώνει ένα έθιμο που πηγάζει από τους απελευθερωτικούς αγώνες του 1821, ο διαγωνισμός των μπουλουκιών. Οι διαγωνιζόμενοι, με παραδοσιακές ενδυμασίες και οπλισμένοι με σαΐτες, δηλαδή χάρτινους σωλήνες γεμάτους με μπαρούτι επιδίδονται σε σαϊτοπόλεμο, στο γήπεδο του Μεσσηνιακού, με τη συμμετοχή πλήθους κόσμου.

Στην Ιερισσό της Χαλκιδικής το σημαντικότερο Πασχαλινό έθιμο είναι "ΤΟΥ ΜΑΥΡΟΥ ΝΙΟΥ Τ' ΑΛΩΝΙ". Γιορτάζεται την Τρίτη ημέρα του Πάσχα, στην ομώνυμη τοποθεσία πάνω στους λόφους. Μετά την επιμνημόσυνη δέηση και την εκφώνηση του πανηγυρικού της ημέρας, οι γεροντότεροι αρχίζουν τον χορό. Σιγά-σιγά πιάνονται όλοι οι κάτοικοι και πολλές φορές ο χορός έχει μήκος τετρακόσια μέτρα.

Τραγουδούν και χορεύουν όλα τα Πασχαλινά τραγούδια και τελειώνουν με τον "ΚΑΓΚΕΛΕΥΤΟ" χορό, που είναι η αναπαράσταση της σφαγής 400 Ιερισσιωτών από τους Τούρκους, κατά την επανάσταση του 1821. Ο χορός περνά κάτω από δάφνινη αψίδα όπου υπάρχουν όπου υπάρχουν δύο παλικάρια με υψωμένα σπαθιά.

Ο χορός στη μέση περίπου του τραγουδιού διπλώνεται στα δύο με τους χορευτές να περνούν ο ένας απέναντι από τον άλλο για τον τελευταίο χαιρετισμό.

ΠΕΡΙΦΟΡΑ ΕΠΙΤΑΦΙΟΥ ΣΤΗΝ ΠΑΡΟ

Στην Πάρο η περιφορά του Επιταφίου της Μάρπησσας, παρουσιάζει ιδιαίτερο ενδιαφέρον καθώς κατά την διάρκειά της, γίνονται δεκαπέντε περίπου στάσεις. Κάθε φορά που σταματάνε φωτίζεται και ένα σημείο του βουνού, όπου τα παιδιά ντυμένα Ρωμαίοι στρατιώτες ή μαθητές του Χριστού, αναπαριστούν σκηνές από την είσοδο στα Ιεροσόλυμα, την προσευχή στο Όρος των Ελαιών, το Μαρτύριο της Σταύρωσης και την Ανάσταση.

ΚΟΥΝΙΕΣ
Στην Κύθνο, το πιο εντυπωσιακό έθιμο του νησιού είναι αυτό της "Κούνιας". Την Κυριακή του Πάσχα, στην πλατεία του νησιού, στήνεται μία κούνια, στην οποία κουνιούνται αγόρια και κορίτσια ντυμένα με παραδοσιακές στολές. Αυτός ή αυτή που θα κουνήσει κάποιον, δεσμεύεται ενώπιον Θεού και ανθρώπων για γάμο.

Ένα έθιμο που συνεχίζουν να κάνουν οι νοικοκυρές κάθε Μεγάλη Πέμπτη είναι το βάψιμο των αυγών. Τα τελευταία χρόνια βάφουν τα αυγά σε διάφορα χρώματα με μπογιές που αγόραζαν έτοιμες από τοεμπόριο.Ψάχνοντας όμως οικολογικότερες μορφές βαφής θυμήθηκαν πώς τα έβαφαν πολλά χρόνια πριν. Χρησιμοποιούσαν δηλαδή καρυδόφυλλα, φλούδες από κρεμμύδια, κλωστές και άλλα.

Τη Μεγάλη Πέμπτη βάφουν αυγά και φτιάχνουν κουλουράκια. Τα αυγά τα βάφουν με φύλλα από κρεμμύδι ενώ κάνουν σχέδια πάνω στα αυγά με φύλλα από διάφορα λουλούδια. Το βράδυ τα ελεύθερα κορίτσια στολίζουν τον επιτάφιο και μοιρολογούν τον Κύριο.

Τη Μεγάλη Παρασκευή όλοι πλένουν το κεφάλι τους για να μην πονάει όλο το χρόνο, ενώ άλλοι περνούν κάτω από τον επιτάφιο τρεις φορές σταυρωτά. Το βράδυ γίνονται ομάδες γυναικών και αντρών που ψάλλουν.

Συνήθως τα αυγά του Πάσχα είναι κόκκινα. Για το χρώμα τους αυτό δίνουν διάφορες εξηγήσεις. Άλλοι λένε ότι θυμίζει το αίμα του Χριστού, άλλοι λένε ότι το κόκκινο είναι το χρώμα της χαράς και άλλοι διηγούνται ότι όταν αναστήθηκε ο Χριστός, το είπαν σε μια γυναίκα και αυτή δεν το πίστεψε και είπε: "Όταν τ' αυγά που κρατώ γίνουν κόκκινα, τότε θα αναστηθεί και ο Χριστό". Και από τότε τα βάφουν κόκκινα.

Το Σάββατο του Λαζάρου τα κορίτσια με τις καλές φορεσιές τους στολισμένα με λουλούδια στο κεφάλι τους πήγαιναν από σπίτι σε σπίτι και τραγουδούσαν το τραγούδι του Λάζαρου. Οι νοικοκυρές κερνούσαν νηστίσιμα γλυκά και έδιναναυγά και χρήματα σε ένα κοριτσάκι που ακολουθούσε με ένα καλάθι για να μαζεύει τις προσφορές. Τα κορίτσια που θα ντύνονταν Λαζαρίνεςμαζεύονταν από την προηγούμενη μέρα στο σπίτι της μεγαλύτερης από αυτές για να ετοιμαστούν όλες μαζί.

Το Μεγάλο Σαββάτο οι πιστοί προετοιμάζονται για το χαρμόσυνο μήνυμα της Ανάστασης. Το βράδυ της ίδιας ημέρας ο ιερέας φωνάζει "Χριστός Ανέστη"

Ένα από τα βασικότερα τελετουργικά στοιχεία της Ανάστασης είναι το αναστάσιμο φως, με κορυφαία στιγμή την πρόσκληση του ιερέα "Δεύτε λάβετε φως". Το φως αυτό οι πιστοί το μεταφέρουν στα σπίτια τους. Σε κάποιες περιοχές μάλιστα θεωρείται καλοτυχία να μη σβήσει η λαμπάδα με το Άγιο Φως μέχρι να φτάσουν οι πιστοί στο σπίτι. Μπαίνοντας "σταυρώνουν" το ανώφλι της εξώπορτας, ενώ παλιότερα ανανέωναν και το φως του καντηλιού και μάλιστα προσπαθούσαν να το κρατήσουν αναμμένο όσες περισσότερες μέρες μπορούσαν χωρίς να σβήσει.

Από τις 11 η ώρα το Μεγάλο Σαββάτο αρχίζουν να χτυπούν οι καμπάνες. Όλος ο κόσμος ξεκινάει για την εκκλησία. Στο δρόμοσυναντιούνται παρέες - παρέες οι γείτονες και οι άλλοι γνωστοί.

Φτάνοντας όλη η μεγάλη αυλή της εκκλησίας είναι γεμάτη κόσμο. Σε λίγοοι καμπάνες ξαναρχίζουν να χτυπούν κι από την εκκλησία βγαίνουν οι παπάδες χρυσοστολισμένοι, οι ψαλτάδες και πλήθος κόσμου κρατώντας τις αναμμένες λαμπάδες. Όλοι οι απ' έξω τρέχουν ν' ανάψουν. Σιγά σιγά οι φλόγες των κεριών απλώνονται σε όλη την αυλή.

Το βράδυ της Μεγάλης Πέμπτης οι γυναίκες και τα μικρά κοριτσάκια στολίζουν τον επιτάφιο, αγρυπνούν και μοιρολογούν το Χριστό.

"Σήμερα μαύρος ουρανός, σήμερα μαύρη μέρα
σήμερα όλοι θλίβονται και τα βουνά λυπούνται
σήμερα βάλανε βουλή οι άνομοι Εβραίοι

οι άνομοι και τα σκυλιά οι τρισκαταραμένοι
για να σταυρώσουν το Χριστό, των πάντων βασιλέα..."

# data[].attributes.attachment_link.title
ΕΘΙΜΑ ΠΑΣΧΑΛΙΝΑ

# data[].attributes.attachment_link.description
ΤΟ ΕΘΙΜΑ ΤΩΝ ΑΕΡΟΣΤΑΤΩΝ ΤΗΣ ΗΜΑΘΙΑΣ Το έθιμο των αερόστατων της Λαμπρής, συναντάται όχι μόνο στο Λεωνίδιο της Αρκαδίας, αλλά και στο Σταυρό Ημαθίας. Οι νέοι του χωριού δημιουργούν παράξενες κατασκευές, που μοιάζουν με μικρά αερόστατα και έχουν ενσωματωμένη μια ειδική θήκη, όπου υπάρχει ένα μικρό κερί.

# data[].attributes.headline
Η νύχτα των αερόστατων

# data[].attributes.subject
Η νύχτα των αερόστατων

# data[].attributes.body
Πασχαλινό έθιμο στο Λεωνίδιο το οποίο συναντάται και στον Σταυρό Ημαθίας.

# data[].attributes.attachment_link.authors[].name
Ζωσιμαία Δημόσια Ιστορική Βιβλιοθήκη Ιωαννίνων

# data[].attributes.attachment_link.title
Πάσχα Η νύχτα των αερόστατων 🎈

# data[].attributes.headline
Το πρώτο μου Πάσχα - Διαδραστικό βιβλίο

# data[].attributes.subject
Το πρώτο μου Πάσχα - Διαδραστικό βιβλίο

# data[].attributes.body
Ένα διαδραστικό βιβλίο με μαθητικές δημιουργίες και με  δημιουργικές δραστηριότητες. Πατήστε πάνω στην εικόνα, για να το διαβάσετε.

# data[].attributes.attachment_link.title
Το πρώτο μου Πάσχα - Μουσικό Σχολείο Βέροιας

# data[].attributes.attachment_link.description
Book Creator is a simple tool for creating awesome digital books. Create your own teaching resources or have your students take the reins.

# data[].attributes.headline
Η Λαμπρή στη Ζάκυνθο του Ξενόπουλου

# data[].attributes.subject
Η Λαμπρή στη Ζάκυνθο του Ξενόπουλου

# data[].attributes.body
Το Πάσχα ή Λαμπρή στη Ζάκυνθο γιορτάζεται με ξεχωριστό τρόπο, και τα ιδιαίτερα τοπικά έθιμα καθιστούν τον εορτασμό μοναδικό. Για περισσότερες πληροφορίες πατήστε στον σύνδεσμο:

# data[].attributes.attachment_link.authors[].name
Ευαγγελία Γουρνή

# data[].attributes.attachment_link.title
Ήθη & Έθιμα Ζακύνθου: Βενετσιάνικες πινελιές σε ελληνικό φόντο!

# data[].attributes.attachment_link.description
Ένα από τα ομορφότερα νησιά της Ελλάδας και αγαπημένος τόπος των Βενετσιάνων την περίοδο της Ενετοκρατίας είναι η Ζάκυνθος.

# data[].attributes.headline
Πάσχα στη Ζάκυνθος του Γρηγόριου Ξενόπουλου

# data[].attributes.subject
Πάσχα στη Ζάκυνθος του Γρηγόριου Ξενόπουλου

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Γνωρίστε το Πάσχα στη Ζάκυνθο, τα ήθη και τα έθιμα.

Η παρακάτω εκπομπή του Τάκη Πετρόπουλου ηχογραφήθηκε πριν 30 χρόνια στο στούντιο της ΕΡΤ Ζακύνθου.

Σήμερα, 25 χρόνια μετά, ο ήχος της εκπομπής ντύθηκε με εικόνα.

Πλούσιες σε πληροφορίες, εικόνες και συναισθήματα είναι και οι περιγραφές για το Πάσχα στη Ζάκυνθο από τον Διονύση Φλεμοτόμο, Πρόεδρο της Αστικής Μη Κερδοσκοπικής Εταιρείας "Giostra di Zante". Εδώ διαβάζουμε κάποιες από αυτές:
Τετάρτη του Λαζάρου τα βαγιά πλέκονται για να στολίσουν την Κυριακή των Βαΐων τις εκκλησίες και να μοιραστούν στους πιστούς. Το Σάββατο του Λαζάρου, στις 11 ακριβώς, σε όλα τα καμπαναριά των εκκλησιών της Ζακύνθου, με χαρούμενα σένια, κρεμιέται το βαγί. Εξαίρεση στον Μητροπολιτικό ναό του Αγίου Νικολάου των Ξένων και του Τιμίου Προδρόμου, που το βαγί κρεμιέται στις 12, παρουσία πολλών αντεταδόρων. Έτσι ξεκινά ο εορταστικός κύκλος του Μεγαλοβδόμαδου στο Τζάντε. Στη Ζάκυνθο όλη την περίοδο της Μεγάλης Εβδομάδας κυριαρχεί το πένθος. Οι εκκλησίες, μετά την Στα σπίτια την Μ. Παρασκευή κρεμούν τα "πεύκια" σε μπαλκόνια και παραθύρια, Μεσημέρι Μεγάλης Παρασκευής στη Ζάκυνθο γίνεται η λιτανεία του Εσταυρωμένου. Με τον "αμνό", τα μαδημένα δηλαδή λουλούδια, θα ράνει ο Επίσκοπος τον νεκρό Χριστό, την ώρα του ενταφιασμού, πο Κατά το ντόπιο τυπικό ο "Αμνός" (η αμφιπρόσωπη εικόνα του νεκρού Χριστού) τοποθετείται στο κουβούκλιο με το κεφάλι προς το ιερό, σε αντίθεση με τους νεκρούς. Ο Επιτάφιος στο νησί, αριστούργημα ξυ Περιφέρεται στην πόλη της Ζακύνθου μόνο ο Επιτάφιος της Μητρόπολης, στις 4 το πρωί, τα χαράματα του Μεγάλου Σαββάτου. λογλυπτικής, δεν στολίζεται ποτέ με λουλούδια, όπως αλλού, αλλά είναι ένα αριστούργημα αναγεννησιακής ξυλογλυπτικής, Μετά την επιστροφή του στο ναό, π ρωί Μεγάλου Σαββάτου με την ανατολή του ήλιου, πραγματοποιείται η Γκλόρια και το Κομμάτι, με το σπάσιμο των πήλινων αντικειμένων με το άκουσμα του "Ανάστα ο Θεός...". Την ίδια ώρα οι καμπάνες, που "χηρεύουν" (και δεν χτυπούν ούτε πένθιμα από το πρωί της Μεγάλης Πέμπτης), ακούγονται σε χαρούμενα σένια και τα παιδιά δαγκώνουν το κλειδί της εξώπορτας, για να είναι γερά. ντυμένος με κόκκινο βελούδο και δεν χρησιμοποιείται σ' αυτόν το γνωστό πανί, με την απεικόνιση της Ταφής, αλλά μια αμφιπρόσωπη εικόνα του νεκρού Χριστού, ο λεγόμενος "Αμνός". υ ακολουθεί την περιφορά. Παλιό έθιμο θέλει τα λουλούδια αυτά να τα παίρνουν οι πιστοί, να τα βάζουν σ' ένα ποτήρι με νερό και μ' αυτό να ξεπλένουν τα μάτια τους, για να μην έχει προβλήματα η όρασή τους. τα οποία λόγω κορέτου (πένθους) είναι μαύρα, σε αντίθεση με αυτά των γιορτών, που έχουν κόκκινο χρώμα. Επίσης οι σημαίες ανεμίζουν, για τον ίδιο λόγο, κορετάδες (μεσίστιες), συχνά έχοντας στην κορυφή τους μια μαύρη και μια μωβ κορδέλα. Το τραπέζι δεν στρώνεται. Οι γεροντότεροι, τηρώντας τις παλιές συνήθειες, φορούν μαύρα. Ακόμα και η φύση, πιστεύουν, τηρεί το κορέτο. Γι' αυτό οι παλιότεροι κληρικοί χρησιμοποιούν μόνο μωβ λουλούδια σαν "αμνό", για να ράνουν τον νεκρό Χριστό του Επιταφίου. λειτουργία της Κυριακής των Βαΐων ντύνονται στα μαύρα. Το ίδιο χρώμα άμφια φορούν και οι ιερείς όλη την Μ. Εβδομάδα. Οι καμπάνες "χηρεύουν", δεν χτυπούν δηλαδή, μετά την λειτουργία της Μ. Πέμπτης, ούτε πένθιμα. Σημαίνουν χαρούμενο μόνο μετά την Γκλόρια του Μ. Σαββάτου.

# data[].attributes.attachment_link.title
Πάσχα στη Ζάκυνθο - Ήθη & Έθιμα

# data[].attributes.attachment_link.description
Γνωρίστε το Πάσχα στη Ζάκυνθο, τα ήθη και τα έθιμα. Η παρακάτω εκπομπή του Τάκη Πετρόπουλου ηχογραφήθηκε πριν 30 χρόνια στο στούντιο της ΕΡΤ Ζακύνθου. Σήμερα, 25 χρόνια μετά, ο ήχος της εκπομπής ντύθηκε με εικόνα. Πλούσιες σε πληροφορίες, εικόνες και συναισθήματα είναι και οι περιγραφές για το Πάσχα στη Ζάκυνθο από τον Διονύση Φλεμοτόμο, Πρόεδρο της Αστικής Μη Κερδοσκοπικής Εταιρείας "Giostra di Zante".

# data[].attributes.headline
Ζωντανή ραδιοφωνική εκπομπή "Πασχαλινές Μνήμες και Θύμησες"

# data[].attributes.subject
Ζωντανή ραδιοφωνική εκπομπή "Πασχαλινές Μνήμες και Θύμησες"

# data[].attributes.body
Μια εκπομπή με πασχαλινές αναμνήσεις, ευχές αλλά και τραγούδια των μαθητών της α΄ και β΄ γυμνασίου του Μουσικού Σχολείου Βέροιας

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Podcast: Πασχαλινές Μνήμες και Θύμησες

01 Ιανουαριου 1970 00:00-00:00

Στην εκπομπή συμμετέχουν μαθητές της α΄ γυμνασίου και β΄ γυμνασίου στο πλαίσιο του μαθήματος της λογοτεχνίας και του θεάτρου οι οποίοι μοιράστηκαν τις πασχαλινές μνήμες τους, τις ευχές τους, αγαπημένα τραγούδια με θέμα την άνοιξη και την αγάπη αλλά και μελωδίες που ερμηνεύουν οι ίδιοι. Στο μικρόφωνο ο Φάνης, Η Στεφανία και ο Γιώργος!

Podcasts from same production

Close

Choose color

black white green blue red orange yellow

# data[].attributes.attachment_link.title
Πασχαλινές Μνήμες και Θύμησες

# data[].attributes.attachment_link.description
01 Ιανουαριου 1970 00:00-00:00 Στην εκπομπή συμμετέχουν μαθητές της α΄ γυμνασίου και β΄ γυμνασίου στο πλαίσιο του μαθήματος της λογοτεχνίας και του θεάτρου οι οποίοι μοιράστηκαν τις πασχαλινές μνήμες τους, τις ευχές τους, αγαπημένα τραγούδια με θέμα την άνοιξη και την αγάπη αλλά και μελωδίες που ερμηνεύουν οι ίδιοι.

# data[].attributes.body
Σε αυτόν τον χώρο σας προσκαλούμε να μας παρουσιάσετε τα ιδιαίτερα πασχαλινά έθιμα της περιοχής σας και να μοιραστείτε μαζί μας Μνήμες και Θύμησες από το Πάσχα των παιδικών σας χρόνων. Το υλικό θα το αξιοποιήσουμε για την παραγωγή ζωντανής εκπομπής στις 25 Απριλίου 2021 και ώρα 8 - 9 μ.μ. στο μαθητικό ραδιόφωνο.

# data[].attributes.headline
Ραδιοφωνική εκπομπή - Γιορτάζουμε την Αποκριά 2021

# data[].attributes.subject
Ραδιοφωνική εκπομπή - Γιορτάζουμε την Αποκριά 2021

# data[].attributes.body
Ακούστε από το podcast του Μαθητικού Ραδιοφώνου http://europeanschoolradio.eu/el/archives/podcasts/6169

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Podcast: Γιορτάζουμε την Αποκριά

01 Ιανουαριου 1970 00:00-00:00

Στην εκπομπή παρουσιάζονται στο α΄ μέρος έθιμα της Αποκριάς της Βέροιας αξιοποιώντας το υλικό του Ψηφιακού Λαογραφικού Μουσείου του Μουσικού Σχολείου Βέροιας που αναφέρεται στην Αποκριά ενώ στο β΄ μέρος παρουσιάζεται η συναυλία του συνόλου παραδοσιακής μουσικής του Μουσικού Σχολείου Βέροιας με τίτλο "Τραγούδια και σκοποί της Βέροιας". Η συναυλία αυτή παρουσιάστηκε στις 18 Φεβρουαρίου του 2015 στην αίθουσα της Αντωνιαδείου Στέγης Γραμμάτων και Τεχνών του Δήμου Βέροιας και πλαισιωνόταν και από αποσπάσματα από διηγήματα του Βεροιώτη συγγραφέα και λαογράφου Στέλιου Σβαρνόπουλου. Την ευθύνη της προετοιμασίας και διδασκαλίας των τραγουδιών είχαν οι καθηγητές του Μουσικού Σχολείου, Κουτσιμανής Ιορδάνης και Μπαλιάκας Γιάννης.

Η εκπομπή είναι μια δράση του Ψηφιακού Λαογραφικού Μουσείου του Μουσικού Σχολείου Βέροιας σε συνεργασία με το σύνολο παραδοσιακής μουσικής του σχολείου μας.

Σας προσκαλούμε παράλληλα με την ακρόαση της εκπομπής μας να επικοινωνήσετε μαζί μας στο chat του σταθμού αλλά και να κάνετε μια περιήγηση στο ψηφιακό μας Μουσείο και να συμμετάσχετε στη νέα δράση του μουσείου με αφορμή την Αποκριά αναρτώντας έθιμα, ιστορίες και τραγούδια της περιοχής σας στην ειδική στήλη του Μουσείου με τίτλο: "Αξιοποιούμε, Δημιουργούμε και ΡαδιοΕπικοινωνούμε στο ESR με αφορμή την Αποκριά" αλλά και αξιοποιώντας δημιουργικά το υλικό του.

Καλή σας ακρόαση και Καλή Σαρακοστή!
Δείτε το διαφημιστικό βίντεο: https://youtu.be/GQbsK4mXoko

Close

Choose color

black white green blue red orange yellow

# data[].attributes.attachment_link.title
Γιορτάζουμε την Αποκριά

# data[].attributes.attachment_link.description
01 Ιανουαριου 1970 00:00-00:00 Στην εκπομπή παρουσιάζονται στο α΄ μέρος έθιμα της Αποκριάς της Βέροιας αξιοποιώντας το υλικό του Ψηφιακού Λαογραφικού Μουσείου του Μουσικού Σχολείου Βέροιας που αναφέρεται στην Αποκριά ενώ στο β΄ μέρος παρουσιάζεται η συναυλία του συνόλου παραδοσιακής μουσικής του Μουσικού Σχολείου Βέροιας με τίτλο "Τραγούδια και σκοποί της Βέροιας".

# data[].attributes.headline
Καλή Σαρακοστή! 

# data[].attributes.subject
Καλή Σαρακοστή! 

# data[].attributes.body
Συγχαρητήρια για τις δράσεις σας!

# data[].attributes.headline
Το ΕΘΙΜΟ της «γκαμήλας»

# data[].attributes.subject
Το ΕΘΙΜΟ της «γκαμήλας»

# data[].attributes.body
Το αποκριάτικο έθιμο της "γκαμήλας" εμπνέει τον Μίκη Θεοδωράκη στο ομώνυμο μέρος από την Σουίτα Μπαλέτου: "Ελληνική Αποκριά".

Το μοτίβο του σαξοφώνου δίνει δημιουργικό ερέθισμα στο Μάνο Χατζιδάκι  για το υπέροχο τραγούδι του: "Το πέλαγο είναι βαθύ"...

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Στο πνεύμα των ημερών και αποκριάτικο έθιμο που χάνεται στα βάθη του χρόνου, φέρνει ο χαιρετισμός μου.

Την περίοδο της Αποκριάς κυκλοφορούσε στις γειτονιές ομοίωμα της "γκαμήλας", που το σώμα της ήταν ένας ξύλινος σκελετός σκεπασμένος με κιλίμια, λινάτσες, πολύχρωμες κουρελούδες, ενώ για κεφάλι χρησιμοποιούσαν κρανίο αλόγου.
Δυο άντρες που έμπαιναν από κάτω αποτελούσαν τα πόδια της και την γκαμήλα οδηγούσε ο καμηλιέρης με συνοδεία μουσικής.
Πολλοί από τους χωριανούς "φίλευαν" την καμήλα και τότε εκείνη γονάτιζε και για να τους ευχαριστήσει τους φίλαγε το χέρι.
Άλλες φορές, η καμήλα έβρισκε ευκαιρία που ο καμηλιέρης ήταν απορροφημένος στο Διονυσιακό χορό του, και ξέφευγε από την επίβλεψή του.
Τότε, άρπαζε με το στόμα της ό,τι κρατούσαν οι παρευρισκόμενοι, που έτρεχαν να την πιάσουν, ενώ της "τις έβρεχαν" κιόλας...,με το συμβολισμό της κακοπάθειας του ζώου να παραπέμπει στις περιπέτειες του ανθρώπου μέσα στη ζωή και το χρόνο.

Το έθιμο συναντάται μέχρι σήμερα στη Θράκη, τη Μακεδονία, τη Φθιώτιδα, όμως ήταν αγαπημένο και των παλαιών Αθηναίων, όπου η "Γκαμήλα" αποτελούσε τη βασίλισσα του λαϊκού καρναβαλιού στις περιοχές του Ψυρρή.

Εικόνες που μάγευαν μικρούς και μεγάλους, ανάμεσά τους και τον Μίκη Θεοδωράκη, που μετουσίωσε την ξέφρενη αύρα τους στη Σουίτα Μπαλέτου " Ελληνική Αποκριά ", όπου λαϊκές μελωδίες φορούν "συμφωνικό ορχηστρικό ένδυμα".

Ένα από τα μέρη του έργου είναι οι " Τρεις Καρναβαλικοί χοροί " που περιλαμβάνουν τα: Γαϊτανάκι, Αλογάκι, και Γκαμήλα.

Το έργο πρωτοπαρουσιάστηκε το 1953 κατόπιν παραγγελίας από το Ελληνικό Χορόδραμα της Ραλλούς Μάνου, η οποία χόρεψε και τον κύριο ρόλο, ενώ τα σκηνικά έκανε ο Σπύρος Βασιλείου.

Παρατηρείστε το μοτίβο του σαξοφώνου(1:33) από τη "Γκαμήλα" ...
Εμπνέει αργότερα το Μάνο Χατζιδάκι να γράψει τη μουσική πάνω σε στίχους Νίκου Γκάτσου στο τραγούδι του " Το πέλαγο είναι βαθύ ", που μπορείτε να ακούσετε παρακάτω για να συσχετίσετε.

# data[].attributes.attachment_link.title
Ο Μίκης και το έθιμο της "Γκαμήλας"

# data[].attributes.attachment_link.description
Στο πνεύμα των ημερών και αποκριάτικο έθιμο που χάνεται στα βάθη του χρόνου, φέρνει ο χαιρετισμός μου.

# data[].attributes.headline
Σποτ ραδιοφωνικής εκπομπής

# data[].attributes.subject
Σποτ ραδιοφωνικής εκπομπής

# data[].attributes.body
Γιορτάζουμε την Αποκριά

# data[].attributes.attachment_link.authors[].name
Χαρά Σκουμποπούλου

# data[].attributes.attachment_link.title
Γιορτάζουμε την Αποκριά Μουσικό Σχολείο Βέροιας

# data[].attributes.headline
Γιορτάζουμε την Αποκριά

# data[].attributes.subject
Γιορτάζουμε την Αποκριά

# data[].attributes.body
Ραδιοφωνική εκπομπή στο μαθητικό ραδιόφωνο

# data[].attributes.attachment_link.title
Γιορτάζουμε την Αποκριά 2

# data[].attributes.headline
Προσθέστε έθιμα της Αποκριάς της περιοχής σας και αξιοποιήστε τα έθιμα της Βέροιας και της ευρύτερης περιοχής της Ημαθίας που θα βρείτε στο μουσείο μας

# data[].attributes.subject
Προσθέστε έθιμα της Αποκριάς της περιοχής σας και αξιοποιήστε τα έθιμα της Βέροιας και της ευρύτερης περιοχής της Ημαθίας που θα βρείτε στο μουσείο μας

# data[].attributes.body
έθιμο της Αποκριάς

# data[].attributes.attachment_link.provider_name
Εφημερίδα ΛΑΟΣ Βέροια Ημαθίας

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Το πιο διασκεδαστικό και πανελλήνια γνωστό έθιμο της τελευταίας Κυριακής της Αποκριάς ήταν παλιότερα το έθιμο της "Χάσκας" γνωστό και με τις ονομασίες "Χάσκαρη", "Χάψαρου" και ""Χάψαλου".*

Σε πολλές περιοχές της Πατρίδας μας, όπου και σήμερα διατηρείται το έθιμο, το αποχαιρετιστήριο δείπνο της Αποκριάς τελειώνει με αβγό και σχετικούς αστεϊσμούς. "Με αβγό κλείνω το στόμα το βράδυ της Αποκριάς, με αβγό το ανοίγω το βράδυ της Ανάστασης" λένε εννοώντας ότι το πρώτο φαγητό μετά τη Σαρακοστή θα είναι το πασχαλιάτικο αβγό.

Θεωρούσαν καλό να "βουλώσουν" το στόμα τους με αβγό και να το "ξεβουλώσουν" το Πάσχα πάλι με αβγό. Σε ορισμένα χωριά της Κοζάνης διατηρούν το έθιμο για να έχουν πλούσια σοδειά στη βρύζα και το στάρι.

Για την αναβίωση του εθίμου χρειάζονται τρία πράγματα. Ένα βρασμένο και ξεφλουδισμένο αβγό, ένα μακρύ ξύλο (ο πλάστης, που η νοικοκυρά ανοίγει τα φύλλα της πίτας, είναι ιδανικός) και μία κλωστή (σπάγκος) περίπου ένα μέτρο. Το ένα άκρο της κλωστής δένεται στον "πλάστη" ενώ στην άλλη δένεται το αβγό.

Σύμφωνα με το έθιμο όλη η οικογένεια κάθεται σε θέση οκλαδόν γύρω από τον παππού που μένει όρθιος στη μέση του κύκλου. Ο παππούς κουνά σαν εκκρεμές το αβγό μπροστά από τα στόματα μικρών και μεγάλων, που προσπαθούν να πιάσουν, να αρπάξουν, να "χάψουν" το αβγό χωρίς να χρησιμοποιήσουν τα χέρια τους που συνήθως είναι "δεμένα" στο πίσω μέρος του σώματος.

Η διαδικασία του εθίμου είναι διασκεδαστική γιατί δεν είναι εύκολο να πιάσει κάποιος το αβγό. Όποιος το "χάψει" θεωρείται ο τυχερός και εκτός του ότι τρώει το αβγό παίρνει και επί πλέον ένα έπαθλο. Συνήθως - έτσι εγώ θυμούμαι - μια χαλβαδόπιτα. Από εκείνες τις σκληρές του εμπορίου αλλά αρκετά γλυκές.

Αξιοπρόσεκτη στο έθιμο είναι για μια ακόμη φορά η χρήση του αβγού. Σε πολλούς λαούς το αβγό αποτελεί το σύμβολο της ζωής και της δημιουργίας. Από το αβγό αρχίζει μια νέα ζωή.

Σε ορισμένα μέρη της πατρίδα μας, το βράδυ της τελευταίας ημέρας της Αποκριάς κυλούν πάνω στο τραπέζι ένα αβγό ευχόμενοι "όπως κυλάει το αβγό να κυλίσει εύκολα και η Σαρακοστή".

*Η λέξη "χάσκα", προέρχεται από το ρήμα χάσκω = ανοίγω υπερβολικά το στόμα. Στη Βαρταλαιμίδα του αείμνηστου Στ. Σβαρνόπουλου βρίσκουμε και τις λέξεις χαψιές = μπουκιές,, χαύου = τρώω λαίμαργα αλλά και χάφτας = ο εύπιστος και τόχαψιν = πίστεψε, ξεγελάστηκε.

# data[].attributes.attachment_link.title
Τα λαογραφικά μας - Η Χάσκα, από τα έθιμα της Αποκριάς - Εφημερίδα ΛΑΟΣ Βέροια Ημαθίας

# data[].attributes.attachment_link.description
Το πιο διασκεδαστικό και πανελλήνια γνωστό έθιμο της τελευταίας Κυριακής της Αποκριάς ήταν παλιότερα το έθιμο της "Χάσκας" γνωστό και με τις ονομασίες "Χάσκαρη", "Χάψαρου" και ""Χάψαλου".* Σε πολλές περιοχές της Πατρίδας μας, όπου και σήμερα διατηρείται το έθιμο, το αποχαιρετιστήριο δείπνο της Αποκριάς τελειώνει με αβγό και σχετικούς αστεϊσμούς.

# data[].attributes.headline
Γράμμα από τη Βέροια. Αναμνήσεις από τις αποκριές των παιδικών μου χρόνων.

# data[].attributes.subject
Γράμμα από τη Βέροια. Αναμνήσεις από τις αποκριές των παιδικών μου χρόνων.

# data[].attributes.body
της Άρτεμης Καλογήρου

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Οι αποκριές ήταν τρανή γιορτή για τα παιδιά. Μικροί και μεγάλοι ξεφάντωναν στους δρόμους, τα καφενεία και τα σπίτια. Οι ζουρνάδες και τα τύμπανα έδιναν τον παλμό και ο χορός κρατούσε καλά. Οι μασκαράδες με τα χωρατά τους και τα πειράγματά τους, ξεσήκωναν όλο τον κόσμο. Οι πιο οργανωμένοι κρατούσαν τα τοπικά έθιμα και ανάλογα με την καταγωγή τους ακολουθούσαν τους Καπεταναραίους ή ακολουθούσαν την αναπαράσταση του βλάχικου γάμου. Εμείς οι πιτσιρικάδες ντυνόμαστε καρναβάλια και πηγαίναμε σε φιλικά και συγγενικά σπίτια καθώς και σε παιδικούς αποκριάτικους χορούς.

Όταν ήμουν πολύ μικρή, ντυνόμουν μικρή Βεροιώτισσα. Υπήρχε μια οικογενειακή λιλιπούτεια στολή που είχε όμως όλο τον εξοπλισμό μιας αυθεντικής Βεροιώτικης φορεσιάς. Κισμιρένιο πουκάμισο, πλισεδοτό λουλουδάτο φουστάνι, τραχηλιά, ποδιά, μεταξωτό ζωνάρι, λιμπαντί (κοντή ζακέτα) και "φακιόλι" με μαργαριτάρια.

(Με τη στολή της Βεροιώτισσας)

Στα πλαίσια του λαϊκού μας πολιτισμού, γιορτάζαμε οικογενειακά το τελευταίο βράδυ της Κυριακής της αποκριάς στο βεροιώτικο σπίτι της γιαγιάς της Αρτεμισίας. Όλα ξεκινούσαν με ένα πλούσιο τραπέζι με όλους τους θείους τις θείες και τα ξαδέλφια. Μετά το φαγητό παίζαμε την χάσκα. Τα παιδιά σχηματίζαμε ένα κύκλο με επικεφαλής στο κέντρο τον μπαμπά μου, που κρατούσε την χάσκα. Δηλαδή τον πλάστη που άνοιγαν το φύλλο της πίτας, με μια λευκή κλωστή δεμένη στην μια άκρη και ένα ειδικό αποκριάτικου χαλβά στην άλλη άκρη. Αυτό το είδος χαλβά ήταν σκληρός λευκός με σουσάμι και πουλιόταν μόνο την αποκριά. Ο μπαμπάς μου κουνούσε τον πλάστη με τον χαλβά γύρω από το ανοικτό στόμα μας κι εμείς προσπαθούσαμε να το τσακώσουμε χωρίς την βοήθεια των χεριών μας. Όποιος τα κατάφερνε ήταν τυχερός.

Η μεγαλύτερη βέβαια ψυχαγωγία για εμάς τα παιδιά ήταν οι οργανωμένες γιορτές μεταμφιεσμένων τα γνωστά "μπαλ-μασκέ". Αν θυμάμαι καλά πηγαίναμε στο κέντρο "ο Παράδεισος" που βρισκόταν μετά τους Αγ. Αναργύρους προς το αρχαιολογικό μουσείο. Περισσότερο βέβαια μου άρεζε το αποκριάτικο παιδικό πάρτι στο σπίτι της κυρίας Νίνας της οδοντογιατρού μου. Η κυρία Νίνα είχε δυο πανέμορφα μελαχρινά αγόρια τον Μάνο και τον Νίκο περίπου στην ηλικία την δική μου και του αδελφού μου. Μαζευόμαστε πολλά παιδιά ντυμένα με αποκριάτικες στολές, γκέισες, σπανιόλες, πριγκίπισσες, πειρατές, Ρομπέν των δασών, Λουδοβίκοι, cow boys κλπ. Χορεύαμε και παίζαμε χαρτοπόλεμο με σερπαντίνες και κομφετί. Οι μαμάδες μας έκαναν αγώνα να μας μαζέψουν για να επιστρέψουμε στα σπίτια μας.

(Με τη στολή της Τιρολέζας)

Οι στολές μας ήταν χειροποίητες φτιαγμένες στην Θεσσαλονίκη και ήταν μικρά έργα τέχνης. Η δική μου στολή ήταν τιρολέζα. Το φορεματάκι ήταν υπέροχο. Αποτελούταν από ένα μαύρο βελούδινο μπούστο κεντημένο με χρωματιστές πούλιες με λευκά σατέν μανίκια και το κάτω μέρος του φορέματος ήταν από σατέν γαλάζιο ύφασμα με μπορντούρα από κόκκινες κορδέλες και δαντέλα. Από μέσα φορούσα λευκό φουρό και εξωτερικά λευκή σατέν ποδιά με δαντέλα. Στο κεφάλι φορούσα καπελάκι από μαύρο βελούδινο ύφασμα με κόκκινα λουλούδια από σκληρό τούλι. Όταν μεγάλωσα λίγο και δεν μου χωρούσε πια αυτή η στολή, φορούσα τον ιππότη του αδελφού μου. Η στολή του αποτελούταν από κόκκινο μάλλινο πουλόβερ, κόκκινο μάλλινο καλσόν, και μπέρτα από μπλε τσόχα, που στο μπροστινό μέρος σχημάτιζε μπλε κόκκινο καρέ με κέντημα με χρυσοκλωστή στο κάθε τετράγωνο και γαρνιτούρα από λευκό γουνάκι. Το καπέλο ήταν μπλε με λευκή γούνα και κόκκινο φτερό.

Όταν ο μπαμπάς μου δεν είχε δουλειά το πρωί της τελευταίας Κυριακής της αποκριάς, πηγαίναμε στη Νάουσα. Εκεί κι αν ήταν η αποθέωση της αποκριάτικης κουλτούρα μας, με το δρώμενο "Μπούλες και γενίτσαροι". Εμένα βέβαια με φόβιζαν οι λευκές μάσκες με τα ζωγραφιστά μουστάκια και έσφιγγα δυνατά το χέρι του μπαμπά μου. Η μαμά μου με καθησύχαζε και μου εξηγούσε ότι αναπαριστάνουν ένα γάμο, που όμως τα χρόνια της τουρκοκρατίας οι επαναστάτες έκρυβαν το πρόσωπό τους και κατέβαιναν από τα βουνά για να συναντήσουν τις οικογένειές τους, χωρίς να γίνονται αντιληπτοί από τους Τούρκους.

(Σε παιδικό χορό - αριστερά - με τη στολή του ιππότη - από το αρχείο της συμμαθήτριάς μου Ελένης Δημητριάδου)

Οι αποκριές τελείωναν την Καθαρά Δευτέρα με το πέταγμα του χαρταετού. Μέρες πριν ο αδελφός μου με τον μπαμπά μου κατασκεύαζαν τον χαρταετό. Έκαναν κατάληψη της τραπεζαρίας. Πάνω στο τραπέζι έκοβαν καλάμια και χρωματιστά φύλλα από χαρτί. Μετά με χειρουργική ακρίβεια συναρμολογούσαν τα καλάμια και κολλούσαν τα χρωματιστά χαρτιά, τοποθετούσαν τα βαρίδια και έκοβαν τα χαρτιά μιας μακριάς και φουντωτής ουράς. Τον αετό τον πετούσαμε στο φράγμα του Αλιάκμονα. Το μεσημέρι επιστρέφοντας περνούσαμε από τον ξυλόφουρνο της οδού Έλλης και παίρναμε τον πατροπαράδοτο φασουλοταβά, που μολονότι είχαμε ηλεκτρικό φούρνο σπίτι μας, η μαμά μου έλεγε πως στον ξυλόφουρνο γίνεται νοστιμότερος.

Οι αποκριάτικες γιορτές μου χάρισαν αξέχαστες στιγμές χαράς και ανεμελιάς πολύτιμες για το μεγάλωμά μου.

# data[].attributes.attachment_link.title
Γράμμα από τη Βέροια. Αναμνήσεις από τις αποκριές των παιδικών μου χρόνων.

# data[].attributes.attachment_link.description
Οι αποκριές ήταν τρανή γιορτή για τα παιδιά. Μικροί και μεγάλοι ξεφάντωναν στους δρόμους, τα καφενεία και τα σπίτια. Οι ζουρνάδες και τα τύμπανα έδιναν τον παλμό και ο χορός κρατούσε καλά. Οι μασκαράδες με τα χωρατά τους και τα πειράγματά τους, ξεσήκωναν όλο τον κόσμο.

# data[].attributes.headline
Αποκριές στην παλιά Βέροια  

# data[].attributes.subject
Αποκριές στην παλιά Βέροια  

# data[].attributes.attachment_link.title
Αποκριές στην παλιά Βέροια

# data[].attributes.attachment_link.description
Έθιμα της παλιάς Βέροιας

# data[].attributes.headline
"Αποκριές Βέροιας – Παρελθόν, εκτιμήσεις, προτάσεις" του Γιάννη Τσιαμήτρου

# data[].attributes.subject
"Αποκριές Βέροιας – Παρελθόν, εκτιμήσεις, προτάσεις" του Γιάννη Τσιαμήτρου

# data[].attributes.body
άρθρο

# data[].attributes.attachment_link.provider_name
Faretra.info Ηλεκτρονική Εφημερίδα της Ημαθίας

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Στον απόηχο της Αποκριάς η Φαρέτρα δημοσιεύει σήμερα το δεύτερο κείμενο που μάς έστειλε ο Γιάννης Τσιαμήτρος σχετικά με τα παλιά έθιμα της Αποκριάς στη Βέροια. Χθες δημοσιεύτηκε το πρώτο του κείμενο με τίτλο: "Καπεταναραίοι, Βοσκοπούλες, Μάγκες - Παλιό αποκριάτικο έθιμο στη Βέροια"

Όσον αφορά στις αποκριές της πόλης της Βέροιας, κάνοντας μια αναδρομή στο παρελθόν, όντας παλιός σχετικά βεργιώτης και έχοντας το θάρρος της γνώμης, καταθέτω τα εξής:

Η Βέροια είχε πολύ καλό καρναβάλι, τόσο πριν τον 2ο Παγκόσμιο πόλεμο, όσο και μετά από αυτόν. Αλλωστε, η πόλη μας παλιά δεν είχε τίποτε να ζηλέψει από τις άλλες πόλεις της Ελλάδας σχετικά με τον λαϊκό πολιτισμό και στα λαϊκά δρώμενα. Ο σκοτωμός, όμως, ενός συμπολίτη μας τις ημέρες της αποκριάς στις αρχές της 10ετίας του ΄60 μάλλον συνετέλεσε ώστε το καρναβάλι ειδικά να αποδυναμωθεί.

Αξίζει να σημειωθεί ότι στον μεσοπόλεμο στη διάρκεια της αποκριάς ανθούσε το έθιμο των 'Καπεταναραίων' από όλους τους Βεροιώτες, ο 'βλάχικος γάμος' από τους Βλάχους κλπ.
Βέβαια δεν μπορούμε να ξεχάσουμε τις γραφικές, όμορφες και καλοκάγαθες φιγούρες των αδελφών Δροσινού μετά τον πόλεμο, οι οποίοι κάθε αποκριά έκαναν πατινάδα στους δρόμους της Βέροιας με ζουρνάδες. Με το πηγαίο κέφι τους και τα χαμογελαστά τους πρόσωπα συνέχιζαν μόνοι τους πλέον να εκφράζουν το λαϊκό βεργιώτικο καρναβάλι μέχρι και το τέλος της δεκαετίας ΄70 - αρχές ΄80. Ηταν σαν να έλεγαν ασυνείδητα: Εμείς εδώ είμαστε!! Αν και είμαστε οι μοναδικοί, δεν θα πάψουμε, όσο 'βαστάνε τα κότσια' μας, να κάνουμε το 'αντέτι'!! Ποιός, όμως, καταλάβαινε τότε τι πραγματικά αυτοί εκπροσωπούσαν; Λίγοι!! Γιατί μετά τον πόλεμο και το επακόλουθο φαινόμενο της αστικοποίησης, η Βέροια, η πρωτεύουσα του Ν. Ημαθίας, είχε γίνει μια πόλη με πολλές πλέον πληθυσμιακές ομάδες (πίερες, χασιώτες, κοζανίτες, γρεβενιώτες, ηπειρώτες κλπ) και, κατά τη γνώμη μου, έχασε την πολιτιστική της ταυτότητα, που είχε στο παρελθόν. Μερικοί μάλιστα ντρέπονταν που κατάγονταν από λαϊκά στρώματα. Αυτό δεν συνέβαινε και δεν συμβαίνει μόνο στις αποκριές γιατί, για παράδειγμα, οι Βεργιώτες είχαν ξεχάσει ακόμα και την μεγάλη επιτυχία των 'Γιορτών Παραγωγής', που οργάνωνε ο 'Τουριστικός Όμιλος Βέροιας' το καλοκαίρι.

Στη δεκαετία του ΄80 είχε γίνει, βέβαια, μια προσπάθεια αναβίωσης του βεργιώτικου καρναβαλιού από τον Δήμο Βέροιας (επί δημαρχίας Α. Βλαζάκη), η οποία, κατά τη γνώμη μου, βασίστηκε σε λανθασμένη βάση. Δηλαδή, έγινε πράγματι καρναβάλι με παρέλαση αρμάτων και πολύ κόσμο στο κεντρικό δρόμο της πόλης, αλλά με το ύφος του καρναβαλιού της Πάτρας και του Ρίο. Γρήγορα το καρναβάλι αυτό ξεφούσκωσε, μάλλον γιατί δεν είχε λαϊκό έρεισμα και πολιτική βούληση για συνέχεια.

Το 1985 το Λύκειο Ελληνίδων Βέροιας αναβίωσε με επιτυχία το έθιμο των 'Καπεταναραίων' με χορευτές του και τους αδελφούς Δροσινού στους δρόμους της Βέροιας, που καλύφτηκε από τηλεοπτικό κρατικό κανάλι. Πολλές λαογραφικές πληροφορίες για το έθιμο δόθηκαν από εμένα. (ήμουν τότε ταυτόχρονα χοροδιδάσκαλος του Λυκείου και του Λ.Σ. Βλάχων Βέροιας).

Τα τελευταία χρόνια, μια ευχάριστη νότα στην περίοδο των αποκριών είναι η διοργάνωση του εθίμου των 'Καπεταναίων' από τον 'Λαογραφικό Σύλλογο Βλάχων Βέροιας' και του αξίζουν συγχαρητήρια. Σε εντελώς πρόσφατη μάλιστα δημοσίευση (3.3.2015) στον τύπο της Βέροιας, ο εν λόγω σύλλογος εξέφρασε το παράπονό του (και με το δίκιο του) γιατί ο φορέας πολιτισμού της πόλης μας (ΚΕΠΑ) δεν ενέταξε την εκδήλωση του στον γενικό προγραμματισμό του εορτασμού της αποκριάς της πόλης. Ακόμα ο σύλλογος δήλωσε ότι ο κόσμος, που παρακολούθησε τη εκδήλωση, αναρωτήθηκε γιατί ο Δήμος της Βέροιας δεν φρόντισε να υπάρχει επαρκής και κατάλληλος φωτισμός στη πλατεία του Δημαρχείου.

Όσον αφορά στο τελευταίο (φωτισμός), έχω να δηλώσω ότι σχεδόν ποτέ ο Δήμος της Βέροιας δεν το έχει φροντίσει για οποιοδήποτε λαϊκό δρώμενο στη πλατεία του Δημαρχείου. Αυτό συνέβαινε ακόμα και σε εκδηλώσεις, θυμάμαι πολύ καλά, του χορευτικού του ΚΕΠΑ (Δήμου Βέροιας) στην περίοδο της αποκριάς!!

[Στο σημείο αυτό θέλω να εκφράσω την άποψή μου ότι το τμήμα Λαογραφίας του ΚΕΠΑ μπορεί να προσφέρει πολλά και ο Δήμος οφείλει να του δώσει προτεραιότητες].

Βέβαια, έχω τις ενστάσεις μου σχετικά με τον τρόπο που ο Λαογραφικός Σύλλο-γος Βλάχων Βέροιας παρουσιάζει το έθιμο των 'Καπεταναραίων'. Και, εν συντομία, γίνομαι σαφής: Το έθιμο των 'Καπεταναραίων' τελούνταν από όλους τους Βεργιώτες (ελληνόφωνους και βλαχόφωνους), μόνο από ΑΝΤΡΕΣ, την Κυριακή της Αποκριάς και την Καθαρά Δευτέρα, με συγκεκριμένες φορεσιές (φουστανελοφόροι, βοσκοπούλες, μάγκες) και καθορισμένη δράση [έχω κάνει σχετική έρευνα που την έχω δημοσιοποιήσει αρκετές φορές].

Θα μπορούσε να απαντήσει κανείς ότι υπάρχει εξέλιξη με διαφορετικές σύγχρονες συνθήκες και το παρόν είναι διαφορετικό από το παρελθόν. Είναι μια ολόκληρη συζήτηση αυτή! Ωστόσο, ας πει κάποιος, για παράδειγμα, στους Ναουσαίους να κάνουν βασικές αλλαγές στο έθιμό τους, στις Μπούλες! Θα τον 'κράξουν', που λέει ο λαός. Είναι ορισμένα βασικά λαϊκά έθιμα και δρώμενα, που δεν αλλάζουν γιατί έχουν πολύ βαθιές ρίζες, δική τους λειτουργικότητα και επιμονή των πολιτών σε αυτά. Κατά τη γνώμη μου, το έθιμο, όπως παρουσιάζεται από τον ΛΣΒΒ, είναι στην ουσία ένα 'Αποκριάτικο Γλέντι' και έτσι ταιριάζει να ονομάζεται.

Ωστόσο, εδώ δεν είναι το θέμα. Σημασία έχει ότι ο ΛΣΒΒ δημιουργεί μια πάρα πολύ καλή αποκριάτικη ατμόσφαιρα και αυτό πρέπει να το παραδεχτούμε όλοι. Εγώ, βέβαια προσωπικά, θα πρότεινα το έθιμο των 'Καπεταναραίων' να γίνεται από πολ-λούς συλλόγους της Βέροιας, γιατί όλοι οι Βεργιώτες τον έκαναν παλιά και γιατί θα μπορούσε να αποτελέσει έναν τουριστικό πόλο έλξης για τη πόλη μας στην περίοδο του καρναβαλιού.

Εν κατακλείδι, εκφράζοντας τη ταπεινή μου γνώμη, θα πρότεινα ο Δήμος της πόλης μας, πάρα πολύ έγκαιρα να οργανώσει το Βεργιώτικο καρναβάλι, ερχόμενος σε συνεννόηση με όλους τους συλλόγους και δίνοντας άμεση προτεραιότητα στο λαϊκό μας πολιτισμό. Για παράδειγμα, στις δυο κύριες ημέρες της Αποκριάς, όλοι μαζί οι σύλλογοι της πόλης να κάνουν παρέλαση με λαϊκά δρώμενα της δικιάς τους πληθυσμιακής ομάδας με προεξέχον, ως τουριστικό πόλο έλξης, το γνήσιο, τονίζω, έθιμο των 'Καπεταναραίων', που παρουσιάζει εξίσου ενδιαφέρον με αυτό της Νάουσας (Μπούλες).

Ο προσανατολισμός σε εκδηλώσεις, που προβάλλουν το λαϊκό μας πολιτισμό, εί-ναι και πιο ανέξοδος, αλλά και ικανοποιεί περισσότερο το λαϊκό αίσθημα. Δεν αμφισβητώ ότι ο Δήμος Βέροιας πραγματοποιεί πολιτιστικές εκδηλώσεις. Πάρα πολλές!! Όμως δίνεται προτεραιότητα σε πολυέξοδες εκδηλώσεις, που έχουν την προοπτική του δυτικοευρωπαϊκού και αμερικάνικου πολιτισμού. Εάν, όμως, υπήρχε η βούληση από τους άρχοντες της πόλης μας για τη προβολή του λαϊκού μας πολιτισμού, είμαι σίγουρος ότι θα είχαμε καλύτερα αποτελέσματα και θα βάζαμε ένα σοβαρό θεμέλιο για σπουδαίες μελλοντικές μαζικές και λαϊκές εκδηλώσεις σε όλες τις εποχές του χρόνου. Αλλωστε, στο εγχείρημα αυτό πέτυχαν πολλές πόλεις μας.

Είναι σίγουρο πως τέτοια πράγματα δεν γίνονται από τη μια στιγμή στην άλλη. Χρειάζεται χρόνος, σωστός προγραμματισμός και επιμονή. Τον δρόμο μας τον δείχνουν, έτσι απλά, με το παράδειγμά τους, στο δικό τους καρναβάλι, η Νάουσα, η Κοζάνη, η Μελίκη, η Καστοριά κλπ. Μ ε σταθερότητα, μεθοδικότητα, υπομονή και, πάνω από όλα, με περισσή αγάπη προς τη πόλη τους, προς τον ίδιο τους τον εαυτό και σεβασμό στο λαϊκό πολιτισμό!! Προσωπικά δεν συνιστώ υπευθυνότητα μόνο στις αρχές της πόλης μας, αλλά και στους ίδιους τους πολίτες γιατί ο ένας είναι καθρέφτης του άλλου. Η Βέροια οφείλει και μπορεί να αποκτήσει τη δική της τουριστική ατραξιόν στη περίοδο της Αποκριάς και όχι μόνο. Αρκεί να το θελήσουν όλοι!! (Αρχές - Πολίτες).

(Δημοσιεύθηκε πέρυσι στην εφημερίδα ΗΜΕΡΗΣΙΑ στις 7.3.2015)

Leave a Reply

# data[].attributes.attachment_link.authors[].name
Γιάννης Τσιαμήτρος

# data[].attributes.attachment_link.title
"Αποκριές Βέροιας - Παρελθόν, εκτιμήσεις, προτάσεις" του Γιάννη Τσιαμήτρου - faretra.info

# data[].attributes.attachment_link.description
Στον απόηχο της Αποκριάς η Φαρέτρα δημοσιεύει σήμερα το δεύτερο κείμενο που μάς έστειλε ο Γιάννης Τσιαμήτρος σχετικά με τα παλιά έθιμα της Αποκριάς στη Βέροια.

# data[].attributes.headline
Η βεροιώτικη αποκριά μεταπολεμικά

# data[].attributes.subject
Η βεροιώτικη αποκριά μεταπολεμικά

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Στα μεταπολεμικά χρόνια η Βέροια συνέχιζε να γιορτάζει την αποκριά. Πλέον, το επίκεντρο μεταφέρθηκε στα καφενεία και στα κέντρα της πόλης, όπου κομπανίες πλανόδιων μουσικών έστηναν γλέντια, στα οποία συμμετείχαν οι θαμώνες τους. Μεταξύ αυτών αναφέρονται ο "Πράσινος Κήπος", στην οδό Ανοίξεως, το "Σκρετ", στην οδό 16ης Οκτωβρίου, το "Διεθνές", στη συμβολή των οδών Μητροπόλεως και Μάρκου Μπότσαρη, τα "Ηλύσια" στην οδό Κεντρικής κ.α.

Από το έτος 1945 δύο αδέλφια ξεκίνησαν να δίνουν άλλο χρώμα στη βεροιώτικη αποκριά. Πρόκειται για τους αδελφούς Δροσινούς, οι οποίοι γύριζαν στην πόλη με τη συνοδεία ζουρνάδων και νταουλιών και προσέφεραν στο κοινό, θέαμα και διασκέδαση (Εικ. 1). Το έθιμο ξεκίνησε όταν ο ένας εκ των δύο αδελφών, ο Λευτέρης, επισκέφθηκε το σπίτι του αδελφού του Δημήτρη με τη συνοδεία παραδοσιακών οργάνων και από εκεί ξεκίνησε ένα παραδοσιακό πανηγύρι. Από τότε, το έθιμο εξελίχθηκε και διατηρήθηκε μέχρι το έτος 1993.

Σύμφωνα με τις διάφορες μαρτυρίες το πανηγύρι ξεκινούσε με την επίσκεψη των Δροσινών στο πατρικό τους σπίτι για να πάρουν την ευχή του γερό-Μιχάλη και της μπάμπως της Λένγκως. Στη συνέχεια ακολουθούσαν επισκέψεις σε σπίτια γνωστών και φίλων σε καθένα από τα οποία στήνονταν γλέντια και οι παρόντες είχαν την ευκαιρία να πιούν κρασί και να διασκεδάσουν με χορό και τραγούδι. Μεταξύ των διαφόρων σπιτιών, οι Δροσινοί επισκέπτονταν το σπίτι του πρώην δήμαρχου Αναστάσιου Καρατζόγλου, της κυρά-Κατίνας Σερεμέτα, της δασκάλας, σε ένδειξη τιμής, αλλά και του γνωστού λαογράφου Στέλιου Σβαρνόπουλου. Το δρομολόγιο της αποκριάτικης παρέας ήταν απρόβλεπτο, περιδιάβαινε όλους τους δρόμους της πόλης και σε διάφορα σημεία στεκόταν και στήνονταν ο χορός. Μπροστά οι Δροσινοί και από πίσω το τακίμι, όπως αποκαλούνταν η ορχήστρα με τα παραδοσιακά όργανα, συνήθως ζουρνάδες και νταούλια, χωρίς να λείπουν και οι παραλλαγές. Μεταξύ των τραγουδιών που ακούγονταν ήταν οι "τρεις τζαντιρμάδες", αλλά και τα παραδοσιακά τραγούδια που εξέφραζαν την αιώνια επιθυμία του έθνους για τον επαναπατρισμό των πάλαι ποτέ χαμένων εδαφών, όπως π.χ. "τα ευζωνάκια" κ.α. Τέλος, όσον αφορά το χορό, οι Δροσινοί παρουσιάζονται ως δεξιοτέχνες του. Η δεξιοτεχνία αυτή οφείλεται στις φιγούρες του Λευτέρη, ο οποίος έσερνε το χορό και στα κρατήματα του Μήτσου, ο οποίος τον ακολουθούσε. Μεταξύ των διαφόρων χορών που παρουσίαζαν ήταν ο νιζάμικος, οι συρτοί, ο μουσταμπέικος κ.α. Η αποκριάτικη παρέα κατέληγε στα καφενεία της πόλης (Εικ. 3), όπου συνεχιζόταν το γλέντι. Εκτός όμως από το παραδοσιακό γλέντι, το οποίο στηνόταν στα καφενεία της πόλης, στα σπίτια οι Βεροιώτες συνέχιζαν να γιορτάζουν οικογενειακά την αποκριά.

Από τα τέλη της δεκαετίας του 1950, η βεροιώτικη αποκριά άρχισε να παρουσιάζει σημάδια αστικοποίησης. Το έτος 1958, όπως μαρτυρείται στον Τύπο της εποχής, οι απόκριες γιορτάστηκαν, εκτός των άλλων, με παρέλαση αρμάτων επάνω στα οποία επέβαιναν μεταμφιεσμένοι.

Η αρχή της δεκαετίας του 1960 επεφύλασσε μια αρνητική εξέλιξη στις γιορτές του καρναβαλιού στη Βέροια. Ένα στυγερό έγκλημα κατά της εβραϊκής οικογένειας Αζαριά συσχετίστηκε με αυτές και το γεγονός αυτό αποτέλεσε ανασταλτικό παράγοντα της ανάπτυξης των σχετικών γιορτών στην πόλη. Το γεγονός χαράχτηκε στη μνήμη των κατοίκων της πόλης, πολλοί από τους οποίους το θυμούνται και το αναφέρουν μέχρι τις μέρες μας.

Παρακάτω παρουσιάζεται η είδηση του εγκλήματος όπως την κατέγραψε ο Τοπικός Τύπος της πόλης μας (Εικ. 3).
ΕΝΑ ΑΠΟΤΡΟΠΑΙΟΝ ΕΓΚΛΗΜΑ Αποτρόπαιον έγκλημα συνετάρραξεν σήμερον την πρωίαν την πόλιν μας. Το φιλησυχώτατον ζεύγος της πόλεώς μας του Ιακώβ Αζαριά κατεσφάγη χθες την εσπέραν εντός της παρά την Δημ. Αγοράν κειμένης οικίας του. Οι δολοφόνοι αφού εξετέλεσαν το αδεχθές έργον των και διέρρηξαν το χρηματοκιβώτιον, περιέλουσαν τα δύο πτώματα με πετρέλαιον και έθεσαν πυρ με σκοπόν να το συγκαλύψουν. Η Αστυνομία ενεργεί διά την αποκάλυψιν των ληστών.
Απόσπασμα από την έκδοση της Εταιρείας Μελετών Ιστορίας και Πολιτισμού Ν. Ημαθίας, Όψεις και Πτυχές της Βεροιώτικης Αποκριάς από τα οθωμανικά χρόνια ως τα τέλη του 20ου αιώνα, Βέροια, 2014, εμπλουτισμένο με νεώτερα στοιχεία.

# data[].attributes.attachment_link.title
Η βεροιώτικη αποκριά μεταπολεμικά

# data[].attributes.attachment_link.description
Στα μεταπολεμικά χρόνια η Βέροια συνέχιζε να γιορτάζει την αποκριά. Πλέον, το επίκεντρο μεταφέρθηκε στα καφενεία και στα κέντρα της πόλης, όπου κομπανίες πλανόδιων μουσικών έστηναν γλέντια, στα οποία συμμετείχαν οι θαμώνες τους. Μεταξύ αυτών αναφέρονται ο "Πράσινος Κήπος", στην οδό Ανοίξεως, το "Σκρετ", στην οδό 16ης Οκτωβρίου, το "Διεθνές", στη συμβολή των οδών Μητροπόλεως και Μάρκου Μπότσαρη, τα "Ηλύσια" στην οδό Κεντρικής κ.α.

# data[].attributes.headline
Καπεταναραίοι - Βοσκοπούλες - ΜάγκεςΠαλιό αποκριάτικο έθιμο στη Βέροια

# data[].attributes.subject
Καπεταναραίοι - Βοσκοπούλες - ΜάγκεςΠαλιό αποκριάτικο έθιμο στη Βέροια

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Παλιό αποκριάτικο έθιμο στη Βέροια

Στην Βέροια το καρναβάλι ήταν εντυπωσιακό, όμως στις αρχές της 10ετίας του '60 ατόνησε εξαιτίας ενός θανάτου κάποιου πλούσιου Εβραίου πιθανόν από καρναβαλιστές κατά την περίοδο της Αποκριάς. Από τότε έγιναν κάποιες προσπάθειες αναβίωσης του καρναβαλιού από μέρους του Δήμου της Βέροιας, πιστεύουμε με λάθος προσανατολισμό (ξενικά και μοντέρνα πρότυπα) με κάποια επιτυχία αλλά χωρίς διάρκεια.

Αυτό που ήταν σημαντικό την περίοδο της Αποκριάς στην Βέροια ήταν το έθιμο των "Καπεταναραίων, Βοσκοπούλων και Μαγκών", το οποίο είχε ανθήσει πολύ στα χρόνια του μεσοπολέμου. Το έθιμο τελούνταν με μπουλούκια ντόπιων Βεροιωτάδων, διπλανών χωριών (π.χ. Κόκοβα σημερινό Πολυδένδρι) και από βλαχόφωνους της πόλης. Τo μπουλούκι των Βλάχων από το Ξηρολίβαδο ήταν το πιο εντυπωσιακό. Από τα άλλα βλαχοχώρια (Σέλι, Κουμαριά) δεν είχαμε ιδιαίτερο μπουλούκι. Εάν ήθελε κάποιος από αυτά τα χωριά να συμμετέχει στο έθιμο πήγαινε με το μπουλούκι των Ξηρολιβαδιωτών. Όταν οι Βεροιώτες δεν έβγαζαν μπουλούκι, τότε έρχονταν και ντύνονταν με το μπουλούκι των Βλάχων. Από τους ντόπιους Βεροιώτες που ντύνονταν Καπεταναραίοι, αναφέρεται ο Κολοκοτρώνης (μαρτυρία του μακαρίτη Τσιαμήτρου Η. Κώστα).

Την περίοδο του μεσοπολέμου οι Καπεταναραίοι της Βέροιας δε φορούσαν προσωπίδες ούτε και έφεραν πάλες. Φορούσαν μόνο μαντήλια δεμένα στο λαιμό. Στο μπουλούκι συμμετείχαν μόνο άντρες και μικρά παιδιά αλλά ποτέ γυναίκες. Κατά τη μαρτυρία του Κώστα Η. Τσιαμήτρου (πατέρα μου) τελευταία φορά που ντύθηκαν Καπεταναραίοι οι Βλάχοι της Βέροιας με αρχηγό του μπουλουκιού τον ίδιο, ήταν το 1940. Μετά τον δεύτερο παγκόσμιο πόλεμο δυστυχώς το έθιμο ατόνησε και χάθηκε. Τα τελευταία χρόνια γίνεται μια προσπάθεια αναβίωσής του, με κάποια όμως διαφοροποίηση, που αλλοιώνει, την παραδοσιακή λειτουργικότητά του, κατά τη γνώμη μας όπως θα εξηγήσουμε παρακάτω.

Το έθιμο είχε πολλές ομοιότητες με τις 'Μπούλες' της Νάουσας. Στον 19ο αιώνα οι 'Καπεταναραίοι' της Βέροιας είχαν και μάσκες, όμως μετά την απελευθέρωση το 1912 τις έβγαλαν. Από τον Αϊ Δημήτρη οι νεαροί άντρες της Βέροιας (καλοί χορευτές) προετοιμάζονταν από μόνοι τους με δικά τους χρήματα και χωρίς την παρέμβαση κάποιου συλλόγου ή του Δήμου.

Είναι ένα χορευτικό-θεατρικό δρώμενο, με ρίζες που δύσκολα ανιχνεύονται, όπως συμβαίνει με τα περισσότερα από τα έθιμά μας. Σίγουρα όμως, όπως είπαμε, οι ρίζες αυτές είναι κοινές με άλλα έθιμα της περιοχής, όπως οι Μπούλες και τα Ρουγκάτσια. Τώρα, όπως το βλέπουμε, δείχνει να έχει να κάνει με την αναβίωση και την νοσταλγία της 'Κλεφτουριάς' επί Τουρκοκρατίας με διονυσιακά στοιχεία, κάτι που κατά την γνώμη μας συμβαίνει και με τις "Μπούλες" της Νάουσας, όπως προαναφέραμε.

Γραπτές αναφορές για το έθιμο:

Ο ιστορικός της Βέροιας Αναστάσιος Χριστοδούλου αναφέρει σχετικά με τις Αποκριές στη Βέροια προ της απελευθέρωσης αλλά και κατά τη διάρκεια του μεσοπολέμου:
"Η Βέροια εφημίζετο πάντοτε για τα εξαιρετικά καρναβάλια που παρουσίαζε κάθε χρόνο τις αποκριές, ιδίως κατά τους χρόνους της δουλείας, στους οποίους οι Βεργιώτες ξεφάντωναν εις εθνικάς εκδηλώσεις μέχρι παρεξηγήσεως. Παρέες διάφορες ντυμένοι με την δοξασμένη του αρματολού φουστανέλα και τα επακόλουθα εξαρτήματα, πισλιά, τσαρούχια, σιάπκα, κάλτσες, βουδέτες και άφθονα ασημικά, περιέτρεχον την πόλιν χορεύουσαι και τραγουδούσαι Εθνικά άσματα. Ο Λάκης Καλλιάνδρας ντυμένος γυναικεία ευρωπαϊκά, κοκώνα αποκαλούμενος, με την ομπρέλα αναποδογυρισμένη, συνέλεγε τα εκ των παραθύρων και των κύκλω θεωμένων, ριπτόμενα νομίσματα, γροσάκια, μεταλλίκια, προς ψυχαγωγίαν των μεταμφιεσμένων.
Τους αρματολούς και κλέφτες, τους οποίους ημείς αποκαλούσαμε "Καπεταναραίους" συνώδευαν όργανα εγχώρια. Οι οργανοπαίκται καίτοι Τουρκόγιουφτοι, εγνώριζον εν τούτοις και τα Εθνικά μας τραγούδια, τα οποία ευχαρίστως ηκούοντο, παιζόμενα".

Ο Βεροιώτης Στέφανος Ζάχος στο βιβλίο του 'Αναμνήσεις ενός Βεροιώτη', μας περιγράφει τις Αποκριές στη Βέροια κατά την περίοδο προ της απελευθέρωσης: "Η Βέροιά μας δεν ήταν μόνο θεατρόφιλη και μουσικόφιλη, αλλά ήταν και καρναβαλόφιλη. Και επί τουρκοκρατίας το καρναβάλι ήταν πάντα στην πρώτη γραμμή. Γραικοί και Βλάχοι ντυμένοι Καπεταναίοι ασημοστολισμένοι, βοσκοπούλες με τις χρυσοκέντητες φορεσιές και τα φλωριά στο λαιμό, με εγχώρια όργανα γύριζαν στους δρόμους και ασταμάτητα χοροπηδούσαν δίδοντας χαρά και κέφι σ' όλη την πόλη".

Η ομάδα (μπουλούκι) συγκεντρώνονταν πολύ πριν από τις αποκριές και ιδιαίτερα οι Βλάχοι έλεγαν "Τσε βα σφουτσιέμ λα Παριάσινι; = Τί θα κάνουμε τις Αποκριές;". Ετοίμαζαν τις φορεσιές τους με μεγάλη προσοχή και φροντίδα. Οι περισσότεροι είχαν δικές τους φορεσιές, μερικοί όμως τις δανείζονταν από παλιούς χορευτές, φίλους και συγγενείς τους. Ήταν το μόνο μέλημα τους και περιμένανε πως και πως τις Αποκριές. Μάζευαν πολλά ασήμια, σιρίτια, στολίδια, κιουστέκια (διπλές, τριπλές ασημένιες αλυσίδες) για να τα βάλουν στο στήθος.

Το ντύσιμο του νέου τελεστή του εθίμου ξεκινούσε από το Σάββατο το βράδυ της Αποκριάς. Στο σπίτι του νέου που επρόκειτο να ντυθεί 'Καπετάνιος' βοηθούσαν οι γυναίκες της οικογένειας, όπως και παλιοί καπετάνιοι που ξέρανε. Τα ασημικά ράβονταν όλα στο χέρι από μοδίστρα ή από τις γυναίκες της οικογένειας.

Την Κυριακή της Αποκριάς τα μπουλούκια, συναντιόντουσαν στην πλατεία Ωρολογίου ή στην πλατεία του Άγιου Αντωνίου μετά το σχόλασμα της εκκλησίας και αρχίζανε τις πατινάδες με όργανα στους μαχαλάδες της πόλης. Ξεκινούσαν από την "παλιά Κεντρική", όπως λέμε τώρα, όχι από την Μητροπόλεως (αυτή ήταν τότε μικρή πάροδος). Σε κάθε σπίτι που πήγαιναν (συγγενικό ή φιλικό τους) έβαζαν και τον νοικοκύρη να χορέψει, πράγμα που συμβαίνει στην Νάουσα ακόμα και τώρα και ασφαλώς είχαμε τα σχετικά κεράσματα από τα κορίτσια του σπιτιού. Βέβαια στις στάσεις του μπουλουκιού στους μαχαλάδες χορεύανε συνήθως οι νέοι που ήταν από εκείνον το μαχαλά και ο κάθε ένας είχε τον δικό του χορό. Χορεύανε επίσης και σε κεντρικά σημεία της πόλης (πχ. μπροστά στο καφενείο "ΑΛΤ", μπροστά στην Ελιά, κλπ).

Τα όργανα που χρησιμοποιούσαν από παλιά ήταν οι ζουρνάδες που παίζονταν κυρίως από τουρκόγυφτους μουσικούς της περιοχής. Αργότερα από τις αρχές του 20ου αι. όταν καθιερώθηκαν στη μουσική ζωή του τόπου τα χάλκινα όργανα (τρομπέτα-κλαρίνο-τρομπόνι), οι Βλάχοι κυρίως, έπαιρναν για το έθιμο κομπανίες με χάλκινα από τη Νάουσα και την Έδεσσα.

Τα μέλη του μπουλουκιού μοιράζονταν τα έξοδα για τα όργανα. Το μπουλούκι μάζευε και λεφτά από τον κόσμο. Συνήθως μια 'βοσκοπούλα' γυρνούσε μια ομπρέλα ανάποδα και όλοι οι θεατές, άλλοι από τα μπαλκόνια και άλλοι κάτω στο δρόμο, έριχναν μέσα ό,τι ψιλά είχαν.

Το βράδυ το γλέντι συνεχιζόταν σε καφενείο μέχρι τις πρωινές ώρες, κοιμόντουσαν λίγο με την φορεσιά και την Καθαρά Δευτέρα το έθιμο επαναλαμβανόταν με τον ίδιο ακριβώς τρόπο. Τέλος κατέληγαν στην τοποθεσία Ελιά, όπου σερβιρόταν και ο παραδοσιακός Βεροιώτικος φασουλοταβάς.

Το μπουλούκι αποτελούνταν :

α) Από νέους άνδρες φουστανελοφόρους, ντυμένους με την κλεφταρματολίτικη φορεσιά των καπεταναίων (Καπεταναραίοι).

β) Από νέους άνδρες ντυμένους με γυναικεία φορεσιά (Βοσκοπούλες). Τις γυναικείες μορφές τις υποδύονταν ΠΑΝΤΑ άνδρες.

γ) Από δύο άνδρες ντυμένους στα μαύρα με την αρβανίτικη Μπουραζάνα που φορούν μαύρες περούκες και στα χέρια κρατούν καμτσίκια (Μάγκες).

Ο Κώστας Η. Τσιαμήτρος μας περιγράφει πώς κινούνταν το μπουλούκι στους δρόμους της Βέροιας: "Οι Μάγκες πήγαιναν ένας μπροστά από το γκρούπ και ένας πίσω, αυτοί κάνανε κουμάντο στο μπουλούκι! Όταν ο μπροστινός μάγκας γυρνούσε και χτυπούσε το καμτσίκι, σταματούσαν όλοι, σχημάτιζαν κύκλο και άρχιζαν το χορό, μετά χτυπούσε πάλι το καμτσίκι και ξεκινούσαν την πατινάδα. Όποτε αποφάσιζαν οι Μάγκες, το μπουλούκι έκανε στάση. Όταν το μπουλούκι άλλαζε κατεύθυνση τότε ο τελευταίος μάγκας γινόταν πρώτος. Όταν χτυπούσε το καμτσίκι όλοι οι Καπεταναραίοι έκαναν σβούρα. Χόρευαν και οι καπεταναραίοι και οι βοσκοπούλες. Στο δρόμο δεν τραγουδούσαμε γιατί τα όργανα, τα χάλκινα, παίζαν πολύ γερά".

Στους μαχαλάδες έκαναν συνήθως το εξής έθιμο: Ένας 'Μάγκας' προκαλούσε έναν "Καπετάνιο" και στην συνέχεια πάλευαν. Στο τέλος ο 'Μάγκας' 'τρυπούσε' με το μαχαίρι του τον αντίπαλό του και τον έριχνε κάτω. [Οι μουσικοί έπαιζαν έναν αργό τούρκικο σκοπό, το 'Κισά Μπαζάκ', που το χορεύανε με το μαχαίρι]. Ο 'Μάγκας' έρχονταν από επάνω και έκανε αναπαράσταση γδαρσίματος αρνιού χρησιμοποιώντας το ζωνάρι του 'Καπετάνιου', σαν να έβγαζε τα έντερα του 'νεκρού'. Σε κάποια στιγμή ο πεθαμένος ζωντάνευε (στοιχείο νεκρανάστασης) και συνεχίζονταν ο χορός. Ο χορός αυτός ήταν τόσο παραστατικός, ώστε οι γυναίκες φώναζαν τρομαγμένες, νομίζοντας ότι ήταν αλήθεια .

Το μπουλούκι αποτελούνταν από Φουστανελοφόρους, Βοσκοπούλες και Μάγκες και ΟΛΟΙ ΤΟΥΣ ΗΤΑΝ ΑΝΤΡΕΣ. Δεν υπήρχαν ΓΥΝΑΙΚΕΣ στο μπουλούκι.

Τα ρούχα πού αποτελούσαν το ντύσιμο του Καπετάνιου ήταν:

Τα σκουφούνια, (κάλτσες), που γίνονταν από τις νοικοκυρές με κάτασπρο μαλλί.

Το μπινιβρέκι ήταν ένα μακρύ ανδρικό εσώρουχο μέχρι τον αστράγαλο που έδενε με υφασμάτινο κορδόνι.

Οι άλλοι μισοί άντρες ήταν μεταμφιεσμένοι σε "Βοσκοπούλες" και οι "Μάγκες" (συνήθως δύο) φορούσαν Αρβανίτικη φορεσιά (φυσικλίκια, πιστόλια, μαύρη ζίβρα = σαλβάρι, μαύρο πουκάμισο και μαύρο γιλέκο, μαύρο καπέλο στο κεφάλι με ψεύτικα μεγάλα μαλλιά για να είναι αγριωποί). Αυτοί φύλαγαν το μπουλούκι με καμτσίκια (ένας μπροστά κι ένας από πίσω). Οφείλουμε να τονίσουμε ότι το μπουλούκι είχε έναν Καπετάνιο ως αρχηγό.

Οι χοροί που χορεύονταν ήταν: Πατρώνα, Τσάμικα (Καραϊσούφ, Σάλωνα, Μάγια κλπ), Μπεράτικα, Συρτά, Καραπατάκι, Λεωνίδας, Γκάιντα, Χασαπιές, Ζαχαρούλα και πολλοί άλλοι ξεχασμένοι τώρα χοροί. Ο καθένας είχε το χορό του. Ήταν καταπληκτικοί χορευτές και εντυπωσίαζαν με την χορευτική τους δεινότητα. Το στοιχείο του αυτοσχεδιασμού του πρωτοχορευτή ήταν εμφανές και απαράμιλλο. Σπουδαίοι χορευτές Καπεταναραίοι στον μεσοπόλεμο ήταν ο Γιάννης Κοτρώνης (Τσιαμήτρος), ο Τάκης Κυρίτσης, ο Γιώργης Αράβας, ο Μόκανος, ο Αρίστος Ζαρογιάννης, ο Περικλούσιος Δημούλας, ο Τάκης Πατσιαβούρας, ο Νίκος Βουρδούνης και άλλοι πολλοί.

Τελειώνοντας αυτό το σημείωμα θα επαναλάβουμε αυτό που γράψαμε πριν δυο χρόνια στον τοπικό τύπο. Εάν επιθυμούμε σαν πόλη να έχουμε ένα 'στίγμα', μια τουριστική 'ατραξιόν', για τις Αποκριές στην πόλη μας (όπως συμβαίνει στις γειτονικές μας πόλεις) ο Δήμος της Βέροιας (πολιτιστικός του φορέας) επιβάλλεται να εστιάσει το ενδιαφέρον του σε αυτό το έθιμο και μόνο και να δώσει έτσι μια παραδοσιακή νότα (και όχι μοντέρνα και ξενική όπως συνήθως γίνεται) στο βεργιώτικο καρναβάλι. Αυτό θα γίνει εάν αγκαλιάσει όλους τους Συλλόγους της πόλης, έτσι ώστε να έχουμε πολλά μπουλούκια "Καπεταναραίων" τις ΚΑΝΟΝΙΚΕΣ ημέρες τέλεσης του εθίμου. Είναι μια πρόταση, που την καταθέτουμε, γιατί πιστεύουμε ακράδαντα ότι θα ευοδωθεί με επιτυχία και γιατί στο παρελθόν αποτελούσε έθιμο ΟΛΩΝ των Βεργιωτών (ντόπιων και βλαχοφώνων), αλλά και των περιχώρων, όπως μας λένε οι πλιότεροι.

[Για το έθιμο πληροφοριοδότες μας είναι οι μακαρίτες Ξηρολιβαδιώτες Τάκης Κυρίτσης, Γιώργης Αράβας και Κώστας Τσιαμήτρος (Ψωμάς), οι οποίοι συμμετείχαν ενεργά στο έθιμο στον μεσοπόλεμο και ήταν σπουδαίοι χορευτές.

Πηγή επίσης: Άρθρο του Χρήστου Ζάλιου με τίτλο 'ΟΙ ΚΑΠΕΤΑΝΑΡΑΙΟΙ ΤΗΣ ΒΕΡΟΙΑΣ' που δημοσιεύτηκε στο περιοδικό "ΝΙΑΟΥΣΤΑ", Αρ. τεύχους 146, Ιανουάριος-Μάρτιος 2014 ]

* Άρθρο του Γιάννη Τσιαμήτρου που δημοσιεύθηκε στις 20.2.2015 στην εφημερίδα' Ημερήσια' της Βέροιας.

# data[].attributes.attachment_link.authors[].name
Γιάννης Τσιαμήτρος

# data[].attributes.attachment_link.title
Καπεταναραίοι - Βοσκοπούλες - Μάγκες, Παλιό αποκριάτικο έθιμο στη Βέροια

# data[].attributes.attachment_link.description
Παλιό αποκριάτικο έθιμο στη Βέροια Στην Βέροια το καρναβάλι ήταν εντυπωσιακό, όμως στις αρχές της 10ετίας του '60 ατόνησε εξαιτίας ενός θανάτου κάποιου πλούσιου Εβραίου πιθανόν από καρναβαλιστές κατά την περίοδο της Αποκριάς. Από τότε έγιναν κάποιες προσπάθειες αναβίωσης του καρναβαλιού από μέρους του Δήμου της Βέροιας, πιστεύουμε με λάθος προσανατολισμό (ξενικά και μοντέρνα πρότυπα) με κάποια επιτυχία αλλά χωρίς διάρκεια.

# data[].attributes.headline
Τραγούδια και σκοποί της Βέροιας

# data[].attributes.subject
Τραγούδια και σκοποί της Βέροιας

# data[].attributes.body
Σύνολο παραδοσιακής μουσικής ΜΣΒ 18/2/2015

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Στο κατάμεστο Παύλειο Πολιτιστικό Κέντρο (Μενδρεσέ) έλαβε χώρα, με πολύ μεγάλη επιτυχία, η Συναυλία των Μουσικών Συνόλων των μαθητών του Μουσικού Σχολείου Βεροίας στις 11-4-2014.

Στην εκδήλωση, στην οποία παρευρέθη ο Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης κ.κ. Παντελεήμων , συμμετείχαν τα σύνολα : Βυζαντινής Mουσικής, Κιθαριστών ΄΄Φυγόκεντρες Δυνάμεις΄΄ και Παραδοσιακής Mουσικής υπό την καθοδήγηση των Καθηγητών κ.κ. Κουτσιμανή Ιορδάνη, Μπέκιου Λάμπρου και Μπαλιάκα Ιωάννη.

Ακολουθεί φωτογραφικό αρχείο και βίντεο από συλλογή της Καθηγήτριας Πιάνου κ. Καραφούσια Βιργινίας καθώς και όλο το αναλυτικό πρόγραμμα της Εκδήλωσης. Περισσότερες φωτογραφίες στην επίσημη σελίδα του Μουσικού Σχολείου στο Facebook.

Το Μουσικό Σχολείο Βεροίας αισθάνεται την υποχρέωση να εκφράσει τις ολόθερμες ευχαριστίες του στην Ιερά Μητόπολη Βεροίας, Καμπανίας και Ναούσης του για την παραχώρηση του Παυλείου Πολιτιστικού Κέντρου.

# data[].attributes.attachment_link.keywords[]
μουσικό σχολείο

# data[].attributes.attachment_link.title
Displaying items by tag: σύνολο παραδοσιακής μουσικής - Μουσικό Σχολείο Βέροιας

# data[].attributes.attachment_link.description
Στο κατάμεστο Παύλειο Πολιτιστικό Κέντρο (Μενδρεσέ) έλαβε χώρα, με πολύ μεγάλη επιτυχία, η Συναυλία των Μουσικών Συνόλων των μαθητών του Μουσικού Σχολείου Βεροίας στις 11-4-2014. Στην εκδήλωση, στην οποία παρευρέθη ο Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης κ.κ. Παντελεήμων , συμμετείχαν τα σύνολα : Βυζαντινής Mουσικής, Κιθαριστών ΄΄Φυγόκεντρες Δυνάμεις΄΄ και Παραδοσιακής Mουσικής υπό την καθοδήγηση των Καθηγητών κ.κ.

# data[].attributes.headline
Απόσπασμα συναυλίας με τίτλο: Βρύση μου μαλαματένια

# data[].attributes.subject
Απόσπασμα συναυλίας με τίτλο: Βρύση μου μαλαματένια

# data[].attributes.body
Σύνολο παραδοσιακής μουσικής Μουσικού Σχολείου Βέροιας

# data[].attributes.attachment_link.title
Μουσικό Σχολείο Βέροιας - Βρύση μου μαλαματένια....

# data[].attributes.headline
ΑΣΤΡΑ ΜΟΥ ΧΑΜΗΛΩΣΑΤΙ

# data[].attributes.subject
ΑΣΤΡΑ ΜΟΥ ΧΑΜΗΛΩΣΑΤΙ

# data[].attributes.attachment_link.title
ΑΣΤΡΑ ΜΟΥ ΧΑΜΗΛΩΣΑΤΙ-ΠΡΟΣΚΥΝΗΤΟΣ- ΜΕΓΑΡO ΜΟΥΣΙΚΗΣ-2013

# data[].attributes.headline
"Ακούω, Αξιοποιώ και Δημιουργώ τη δική μου εκπομπή στο European School Radio με αφορμή την Παγκόσμια Ημέρα Ελληνικής Γλώσσας 2021"

# data[].attributes.subject
"Ακούω, Αξιοποιώ και Δημιουργώ τη δική μου εκπομπή στο European School Radio με αφορμή την Παγκόσμια Ημέρα Ελληνικής Γλώσσας 2021"

# data[].attributes.body
"Ταξίδι στην Ελληνική Γλώσσα με όχημα τη Μουσική και το European School Radio 2021"
Θα χαρούμε να γνωριστούμε και να συνεργαστούμε!

# data[].attributes.attachment_link.title
Προτεινόμενες δραστηριότητες για αξιοποίηση της εκπομπής Ταξίδι στην ελληνική γλώσσα 1

# data[].attributes.headline
Η αφίσα της νέας εκπαιδευτικής δράσης 2021

# data[].attributes.subject
Η αφίσα της νέας εκπαιδευτικής δράσης 2021

# data[].attributes.attachment_link.title
Παγκόσμια Ημέρα Ελληνικής Γλώσσας 2021

# data[].attributes.headline
Ακούω, Αξιοποιώ και Δημιουργώ στο European School Radio με αφορμή την Παγκόσμια Ημέρα Ελληνικής Γλώσσας 2021

# data[].attributes.subject
Ακούω, Αξιοποιώ και Δημιουργώ στο European School Radio με αφορμή την Παγκόσμια Ημέρα Ελληνικής Γλώσσας 2021

# data[].attributes.body
Δείτε τη διαδραστική αφίσα της εκπαιδευτικής δράσης

# data[].attributes.attachment_link.authors[].name
Χαρά Σκουμποπούλου

# data[].attributes.attachment_link.title
Παγκόσμια Ημέρα Ελληνικής Γλώσσας 2021

# data[].attributes.attachment_link.description
Amazingly Simple Graphic Design Software - Canva