# data[].attributes.headline
Бәкіров Сұңғат

# data[].attributes.subject
Бәкіров Сұңғат

# data[].attributes.body
Ыбырай атамның балалық шағы, азамат ретінде қалыптасуы
заманымыздың ақыл-ой, ар-ожданы саналғандардың халықты бай-манап, орта шаруа, тықыр кедей, қожа-молдаға жіктеп, араздастырып, ғасылар бойы қалыптасқан халықтық өмірдің арнасын күштеп өзгертіп, құдайдан бездіріп, дінсіздікке баулыған жаңа қоғамдық қатынасқа тура келді. «Елді ұжымдық шаруашылыққа үйлестіруді,асыра сілтеу болмасын, аша тұяқ қалмасын» деген саясатты, малынан басқа байлығы, шаруасын күйттеген басқа кәсібі жоқ халықтын барын ортақ қорға деп алып, таспа тарының дәнін уаттырған, ақыр соңында аш ел ісіп-кепкен өлігін жасыра алмай ата қоныстан үдере көшіп өзбек, тәжік, ауған асқан қиыншылығын көріп өсті. Бірақ көптеген замандастарындай қойдың соңында, кетпеннің сабында кетпей кітапқа үңілді. Қанда бар қасиет пе,елдің ертеңі тек сауаттылардың шылбырында жүретінін сезді. Қателеспеген екен...
1940 жылдың басында әскер қатарына шақырылып, Финляндияда сержанттар мектебін тамамдайды.1941 жылы Сталин мен Гитлердің  құпия келісімінен кейін «өз еркімен КСРО құрамына қосылған» Латвияның Рига қаласынан бір-ақ шықты. Қызыл Армияның қатарындағы үздіктердің бірі ретінде 1941 жылдың маусым айында туған жері – «Төңкеріске» қысқа мерзімді демалысқа келді. Мұнан кейін соғыстағы жорықты жолдары жалғасып, 1946 жылдың қазан айына дейін ел бетін қайта көруге тағдырдың жазбайтынын ол бұл жолы сезген де жоқ еді. Демалыстан қайту сапарында Мәскеудегі Қазан вокзалында Ұлы Отан соғысының басталғаны жайлы радиодан бүкіл елді дүрліктірген хабарды естиді. Ендігі жол мұны Ригаға емес, Минскіге бастады.

# data[].attributes.headline
 Түймебаев Ыбыртай

# data[].attributes.subject
 Түймебаев Ыбыртай

# data[].attributes.body
Менің нағашы атам Түймебаев Ыбыртай Ұлы Отан соғысының ардагері. 1940 ~ 1946 жылдар  аралығында Солтүстік Карелия.Фин соғысы. Польшаны азат етуге қатысып, Германиядан оралған екен.Көп жылдар Мақтарал ауданынында Ленин колхозы, Қызылқұмда бухгалтер,  дүкенщі болып қызмет атқарған екен. 1974 жылы бойындағы  соғыс салған зардабынан қайтыс болған екен. Мен атамның медаль, ордендерін бала кезімде көргенмен, бірақ  сақтай алмадым. Әттең атамның ұлы болғанда осы күндері атамды айтып отыратын. Мерекесіне құттықтап барар едік~ ау....

Анар апам екеуі өсірген Қызылкүл мен Жаңылыстан тараған жиендері бүгінде бір қауым ел болған. Шүкір аллаға!!!

Ерлігің ешқашанда есімізден кетпейді.Ешқашан соғыс болмасын! Алдыңыз пейіш, артыңыз кеніш болсын, Ардақты атам!

# data[].attributes.headline
Жупенов Касым

# data[].attributes.subject
Жупенов Касым

# data[].attributes.body
Мой дедушка - Жупенов Касым (1922 г.р.), в 1942 году был призван в ряды Советской Армии, воевал во время Великой Отечественной войны. За боевые заслуги перед Родиной 22.03.1944г. награждён медалью «За отвагу». О его подвиге можно прочитать на сайте: http://podvignaroda.ru/#id=32897055&tab=navDetailManAward

«В бою в районе Ткачевка расчет тов.Жупенова был расположен в 75-100 метрах от противника, противник сосредоточив превосходящие силы, контролировал наш передний край, при поддержки танков и самолетов с воздуха несмотря на тяжелые условия боя, расчет Жупенова отражал атаку за атакой, неся противнику большой урон в живой силе и только за несколько часов 22 марта 1944 года отражено 4-е контратаки- уничтожив взвод пехоты и один пулемет противника» #Бессмертныйполк2020

# data[].attributes.headline
Өтенов Көшербай

# data[].attributes.subject
Өтенов Көшербай

# data[].attributes.body
В историю героической борьбы советского народа за свободу и независимость нашей Родины в годы Великой Отечественной войны внес свой вклад и  мой дедушка Утенов Кушербай - ленинградский партизан, боец 3-го полка 3-й партизанской бригады, комсомолец, награжден орденом Красной Звезды, медалями «За оборону Ленинграда» и «Партизану Великой Отечественной войны» 1-й степени. Одна из центральных улиц в г. Аральске, названа его именем.
https://syrboyi.kz/tagilim/partizan-2182/

# data[].attributes.headline
Алтынбасов Куанбай

# data[].attributes.subject
Алтынбасов Куанбай

# data[].attributes.body
Про прадедушку Алтынбасова  Куанбая я знаю только по рассказам старших.Попал он на фронт в 26 лет.  И сразу же сел за руль грузовика "Газ-51". С верным другом казахский солдат проехал тысячи километров, спас не один десяток жизни.Чтобы обеспечить фронт продуктами и водой мой дедушка проезжал через минные поля.В храбрости ему не было равных.За свои подвиги он был награжден орденом «Красного знамени» и получил многие звания. После войны он вернулся в свой родной ауыл и стал работать в компании «Потребсоюз» машинистом. Он скончался в 95-ом году в возрасте 83-х лет. Хоть я лично не знаю этого человека, но я считаю его примером для подражания и очень хорошим человеком.
Онталап Енлик.

# data[].attributes.headline
Рассказ о моем дедуш

# data[].attributes.body
Рассказ о моем дедушке и бабушке. Измагамбетова Сайран Асылбековна.

# data[].attributes.headline
Агжап Утемуратов (Орынбай Айхан)

# data[].attributes.subject
Агжап Утемуратов (Орынбай Айхан)

# data[].attributes.body
Моего деда зовут Агжап Утемуратов, и он попал на поле войны в возрасте 19 лет. В 18 лет он закончил в Москве, машино-строительный завод. И закончив университет он думал, что станет машинистом до дня, который изменил всю его жизнь. По словам деда, мой прадед в мае 1941 года готовился поступать в Киевский агро-колледж. Но спустя всего полтора месяца, без всякой причины и совести напали фашисты. Он хоть и был образованным, но он не хотел оставаться в стороне. И уже через месяц войны, он пошел в ряды красной армии. Прадед участвовал больше в 50 сражениях. Например оборонял Киев, доставлял еду в Ленинград через Ладожское озеро. Защищал Можайск, город который на прямую шел в Москву. И в декабре 1941 года, он защищал со своими товарищами Москву. Он любил петь песню Катюшу, и даже в самый тяжелый момент, где его полк уже был готов сдаваться после этой песни опять ставали на ноги. Дошел до Польши. Но был серьезно ранен, и уже в январе 1945 года, он опять двинулся на войну. Где окончил войну в Берлине, а праздновал победу уже в Праге. Таким образом, он обошел всю Европу, и вернулся домой в возрасте 24 лет. Прадед всегда говорил, что Самое позорное для каждого человека смотреть на то, как умирает его страна. И после этих слов я понимал, каким же мой дед был храбрым человеком, патриотом своей страны, и верным отцом моей дедушки и бабушки.

# data[].attributes.headline
Исмайлов Мамыталы&nb

# data[].attributes.body
Исмайлов Мамыталы

# data[].attributes.headline
ИЗЫКУЛОВ ТУЛЕГЕН

# data[].attributes.subject
ИЗЫКУЛОВ ТУЛЕГЕН

# data[].attributes.attachment_link.title
Майданнан келген хат