# data[].attributes.body
Voor de verwerkingsopdracht van de laatste periode heb ik het boek De labyrintrenner gelezen. Over dit boek ga ik een reisblog maken. De labyrintrenner is geschreven door James Dashner en kwam in 2009 uit in Amerika. In Nederland kwam het boek uit in 2014, vertaald door Rogier van Kappel. Het boek werd ook verfilmd in 2014.

Ik vind het een heel leuk en spannend boek. Het is origineel bedacht en ik kon het niet wegleggen toen ik het aan het lezen was. Het was gewoon te spannend. De schrijver gaat niet al te lang door op verschillende dingen, alleen dingen die heel belangrijk zijn. Daardoor zijn de hoofdstukken ook best kort. Dit vind ik zelf wel fijn. Maar de hoofdstukken hadden wel iets langer gemogen, want nu zijn sommige maar 4 pagina's en dat is wel heel kort. Verder vind ik sommige karakters heel irritant, maar dat maakt het verhaal er wel leuker op.

Samenvatting

Als Thomas wakker wordt, weet hij helemaal niets meer en is hij belandt in een open ruimte met hele hoge muren eromheen: de Laar. Thomas en de andere jongens, die al eerder daar waren gekomen met de lift, weten niet waar ze vandaan komen of hoe ze hier weg moeten komen. Het enige wat ze weten is dat er om de Laar een heel groot labyrint is en dat elke nacht de deuren van het labyrint sluiten als de gevaarlijke Grievers uit hun schuilplaats komen. De dag nadat Thomas is aangekomen, komt er nog iemand uit de lift: een meisje. Zij is het allereerste meisje dat omhoog komt met de lift en na de woorden: "Alles gaat veranderen."  valt ze in coma. De jongens in de Laar hebben niet veel regels, maar de belangrijkste regel is: "Niemand mag het Labyrint in, behalve de renners." Thomas overtreedt de regel en brengt een nacht door in het labyrint. Hierna sluit Thomas zich aan bij de renners en doet er alles aan om een uitweg te vinden. Door de Grievers komt hij erachter waar de uitgang zit en hij verlaat de Laar met nog een paar anderen.

# data[].attributes.attachment_link.title
The Maze Runner | Official Trailer [HD] | 20th Century FOX

# data[].attributes.body
Ik was net een beetje bijgekomen van de gebeurtenissen, toen Chuck kwam aanlopen met eten. Thomas, die tot nu toe heel stil was geweest, plofte neer op de grond en begon na een kleine aarzeling te eten. Ik viel ook aan, want na zo'n dag heb je echt wel honger. Ook al was volgens Chuck het avondeten nog niet geweest. Hier kon ik moeilijk de tijd bepalen. De lucht was helderblauw , maar er was geen zon te bekennen. En de schaduwen van de muren hielpen ook niet mee. Ik haalde adem en rook geuren van een boerderij: mest en omgeploegde aarde. Thomas en Chuck waren aan het praten over de deuren of "grote openingen" zoals Thomas ze noemde, omdat hij maar niet kon geloven dat die dikke muren dicht konden gaan. Als ik eerlijk ben kon ik dat ook niet geloven.

Maar het gebeurde toch echt. Chuck had net gezegd dat hij niets meer zou zeggen, omdat hij onze vragen echt zat was. Er klonk een luide dreun en er volgde een knarsend geluid. Ik hoorde Chuck nog wat over een Nobie zeggen en meteen maakte ik het plan om hem later te vragen over de rare woorden die ze hier gebruiken. Zoals nobie, Laarder en Sjakkel. Maar nu terug naar de muren. De muren van de vier openingen schoven naar elkaar toe. Ik kon bijna niets meer zien van wat er tussen de muren was, doordat er een hele grote stofwolk voor zat. Het duurde niet lang en toen sloten de muren zich. Ik keek naar Thomas en zag dat hij het net zo ongeloofwaardig vond. Maar het was echt. We zaten nu opgesloten in de Laar.

# data[].attributes.body
De muren stonden op het punt om te sluiten en de twee renners, Minho en Alby, hadden geen kans meer om nog op tijd de Laar te bereiken. Niet nadat Alby was gevallen. Wat was er met hem gebeurd? Was hij gestoken door een Griever? Thomas keek paniekerig om zich heen. En toen overtrad hij de belangrijkste regel van de Laarders. Hij ging het labyrint in. Ik rende achter hem aan en we werden beide bijna geplet door de muren. Gelukkig redden we het net. De muren sloten zich dicht achter ons. Een harde dreun weerkaatste tussen de muren door en toen was het stil. Door het gekreun van Alby werd Thomas weer opgewekt uit zijn gedachte en hij liep naar de twee toe. Alby was gestoken door een Griever. En volgens Minho hadden we net het stomste gedaan wat je kunt doen. We zouden het alle vier niet overleven. Dat was een fijn vooruitzicht.

Minho was vertrokken en Thomas had net Alby met de klimoppen omhoog gehesen. Hij hing nu hoog in een klimop tegen de muur, zodat de Grievers hem niet konden zien. Maar toen kwam er iets de hoek om. Het was een monsterlijk ding. Het was half dier, half machine en hij rolde over de grond. Het ding leek nog het meest op een slak met al dat slijm. Er was geen kop of staart, maar het ding was wel heel groot. Er schoten allemaal metalen stekels uit zijn lijf omhoog. Maar het waren niet alleen stekels, er kwamen ook armen uit. De armen hadden allemaal een ander doel. Eentje had een drie klauwachtige vingers en andere hadden weer een lamp. Als het ding rolde trok hij zijn armen in. Dit kon niets anders zijn dan een Griever. En ik kon niets anders hopen dan dat hij ons niet zou zien.

# data[].attributes.body
Ik schrijf dit nu vanuit het stapelbed dat ze me hebben toegewezen. Er is een hoop gebeurd vandaag. We zijn ontsnapt uit het labyrint. Niet iedereen is meegekomen, maar toch wel iets van twintig anderen. Het was heel heftig. Chuck heeft zijn leven gegeven voor dat van Thomas. Ik kan het nog steeds niet geloven. Toen we in het hoofdkwartier van Wicked waren aangekomen was de gekkigheid nog steeds niet afgelopen. Er kwamen mensen ons redden en zij hebben ons hierheen gebracht. Ze gaven ons eten, kleding en een bed. Dit heb ik echt gemist. Ik denk dat het raarste wat vandaag is gebeurd toch wel echt het verhaal is dat ze ons vertelde over de Vuring. Het begon met zonnevlammen. Eerst brandden de satellieten door en duizenden mensen stierven. Grote stukken grond waren verbrand en toen kwam de ziekte die ze de Vuring noemen. Er is geen medicijn. Je kunt beter dood gaan dan de Vuring krijgen. Wij waren geselecteerd voor een test. Door deze test zouden ze een medicijn kunnen ontwikkelen. Alles wat we hebben meegemaakt was van tevoren al bedacht. Alle dingen die we meemaakten waren prikkels en dan keken die mensen wat onze reacties en gedachten waren. Ik kan voor de zoveelste keer weer niet geloven dat dit echt is.

# data[].attributes.body
Ik vond het wel een leuke opdracht om te doen. Het is namelijk niet een verslag dat je moet schrijven. Hier kun je ook een beetje creatief mee zijn. En het past wel bij deze tijd.
Ik zou dit niet heel snel als reis aanraden aan mensen. Ten eerste wordt je geheugen gewist. Dat is niet bepaald fijn. Ook zit je vast op de Laar. Je kunt nergens naar toe als je geen renner bent. Maar renner zijn is ook niet heel slim, want je kunt gestoken worden door een Griever. En als er dan een uitgang om te ontsnappen is gevonden, moet je wel zo dapper zijn om mee te gaan met de anderen. Je moet namelijk tegen Grievers vechten en niet bang zijn. Maar het is natuurlijk wel leuk om een keer mee te maken vind ik.
Dus als je spanning en avontuur zoekt en je niet bang bent om je geheugen te verliezen zou ik deze reis wel aan jou aanbevelen.