# data[].attributes.attachment_caption
 นางสาวตรีทิพย์ จันทร์ติ๊บ เลขที่2

# data[].attributes.headline
พระนางจามเทวี

# data[].attributes.subject
พระนางจามเทวี

# data[].attributes.body
พระนางจามเทวี เชื่อกันว่าเป็นปฐมกษัตริย์แห่งนครหริภุญชัย ทรงเป็นพระราชธิดาของพระเจ้าจักรพรรดิราช แห่งกรุงละโว้(ลพบุรี)
ปีประสูติ ระยะเวลาครองราชย์ และปีสวรรคตของพระนางจามเทวี มีผู้บันทึกหรือวิเคราะห์ไว้ต่างกัน เช่น
ชินกาลมาลีปกรณ์ ว่าครองราชย์ พ.ศ. ๑๒๐๕ ครองราชย์อยู่ ๗ ปี
นายมานิต วัลลิโภดม สอบค้นว่าประสูติ เมื่อพ.ศ. ๑๑๖๖ ครองราชย์ พ.ศ. ๑๒๐๕ ครองราชย์อยู่ ๑๗ ปี สิ้นพระชนม์ พ.ศ. ๑๒๕๘
พระชันษาได้ ๙๒ ปี
ตำนานฉบับที่นายสุทธวารี สุวรรณภาชน์ แปลและเรียบเรียง คือ ประสูติ พ.ศ. ๑๑๗๖ ครองราชย์ พ.ศ. ๑๒๐๒ สละราชสมบัติ
พ.ศ. ๑๒๓๑ และสวรรคต พ.ศ. ๑๒๗๔ เป็นต้น
พระนางจามเทวีเป็นผู้มีพระรูปโฉมงดงาม เป็นเบญจกัลยานี มีศีล และมีความสามารถ ทรงอยู่ในฐานะหม้าย เนื่องจากพระสวามี ซึ่งอยู่ในพงศาวดารเมืองหริภุญชัย ว่าเป็นเจ้าประเทศราชในเมืองรามัญ ตรงกับตำนานมูลศาสนาว่า คือเมืองรา หรือ เมืองราม
ได้มีศรัทธาบรรพชาเป็นเพศบรรพชิต พระเจ้าจักรพรรดิราชพระราชบิดา ทรงมีราชานุญาตให้พระนางจามเทวีซึ่งมีครรภ์ได้ ๓ เดือน
เดินทางไปครองเมืองหริภุญชัย ตามคำเชิญของสุกกทันตฤาษี และวาสุเทพฤาษี ผู้ส่งนายคะวะยะเป็นทูตมาเชิญ
พระนางจามเทวีได้นำพระสงฆ์ สมณะชีพราหมณ์ พ่อค้าวาณิช ช่างต่างๆ อย่างละ ๕๐๐ ประมาณกว่า ๗,๐๐๐ คน เดินทาง
โดยทางน้ำปิง (พิงค์) อย่างช้าๆ ตั้งเมืองเผยแผ่พระพุทธศาสนาตลอดเส้นทาง ใช้เวลาเดินทาง ๗ เดือน จึงเดินทางมาถึงเมืองหริภุญชัย
เมื่อเสด็จมาถึงได้ ๗ วัน ก็ประสูติพระโอรสฝาแฝดชื่อ มหันตยศ และ อนันตยศ ต่อมาทรงได้เศวตไอยราเป็น คู่บารมีสีกายเผือกดั่งเงินยวงเรียกว่า
ผู้ก่ำงาเขียว (ช้างเผือกงาเนียมหรือช้างเผือกงาดำ) จากเชิงดอยอ่างสลง (อ่างสรง) ในเขาลวง อำเภอเชียงดาว จังหวัดเชียงใหม่ เมื่อพระโอรสมี
พระชนม์ ๗ พรรษา พระนางจามเทวีได้สละราชสมบัติอภิเษกให้มหันตยศ ครองเมืองหริภุญชัย ส่วนอนันตยศ พระนางจามเทวีได้ให้นำ
ผู้คนพลเมืองไปตั้งเมืองเขลางค์นครหรือลำปางในปัจจุบัน นับเป็นการขยายอาณาจักร และพุทธจักร ให้กว้างไกลออกไป ส่วนพระนาง
ได้นุ่งขาวห่มขาว สมาทานเบญจศีล จนถึงวันสิ้นพระชนม์ ดังตำนานมูลศาสนาได้กล่าวว่าพระนางทรงสมาทานเบญจศีลอยู่เสมอทุกวันมิได้ขาด
ในอุดมการณ์ทางด้านศาสนา ทรงเป็นแบบอย่างที่ดี ในการปฏิบัติธรรมให้เสนาอำมาตย์ราชมนตรี และประชาชนถือปฏิบัติเป็นอย่างดี
ที่สำคัญยิ่งทรงเป็นผู้อุปถัมภ์พระพุทธศาสนาให้รุ่งเรืองวัฒนาสืบมาจนถึงปัจจุบันนี้ และได้ทรงสร้างจตุรพุทธปราการเป็นพระอาราม
ประจำจตุรทิศแห่งพระนคร เพื่อเป็นพุทธปราการปกป้องคุ้มครองพระนครให้พัฒนาสถาพรปราศจากภัยภิบัติต่างๆ ประชาชนทั่วไปเรียกว่า
วัดสี่มุมเมือง ดังนี้
อาพัทธาราม ปัจจุบันคือ วัดพระคง เป็นพุทธปราการอารักขาประจำทางฝ่ายทิศเหนือ
อรัญญิกรัมมการาม ปัจจุบันเป็น วัดร้างดอนแก้ว ตั้งอยู่บริเวณโรงเรียนชุมชนบ้านเวียงยองเป็นพุทธปราการอารักขาประจำทางฝ่ายทิศตะวันออก
มหาสัตตาราม ปัจจุบันคือ วัดสังฆาราม (ประตูลี้) เป็นพุทธปราการอารักขาประจำทางฝ่ายทิศใต้
มหาวนาราม ปัจจุบันคือ วัดมหาวัน เป็นพุทธปราการอารักขาประจำทางฝ่ายทิศตะวันตก
พระนางจามเทวีได้ทรงใช้กุศโลบายที่หลากหลายรูปแบบในการต่อสู้และชักจูงพวกละว้าให้หันมานับถือศาสนาพุทธโดยเฉพาะอย่างยิ่งการต่อสู้กับ
หัวหน้าเผ่าละว้า ขุนหลวงวิลังคะ ด้วยอิทธิฤทธิ์ของช้างผู้ก่ำงาเขียว ได้ขับไล่ข้าศึกละว้าหนีกระจัดกระจายไปอยู่ตามป่าเขา นอกจากนี้ทรงใช้กุศโลบาย
ในการผสมกลมกลืนชาติพันธุ์กับท้องถิ่นได้อย่างเหมาะสม โดยการให้พระราชโอรสทั้งสองพระองค์อภิเษกสมรสกับธิดาสองคนของพญามิลักขะ
และได้สู่ขอธิดาสองคนของนายคะวะยะ ให้กับพระราชโอรสด้วย ถือได้ว่าทำให้ชนชาวละโว้และชนพื้นเมืองอยู่กันอย่างร่มเย็นเป็นอันหนึ่งอันเดียวกัน
และสามารถเผยแพร่อุดมการณ์ทางศาสนาเข้าสู่ชนพื่นเมืองได้อย่างรวดเร็ว และได้ใช้กุศโลบายทางสันติธรรมและเมตตาธรรมเข้าต่อสู้จนชนะที่สุด
โดยมีบางส่วนได้เข้ามา สวามิภักดิ์หันมาเลื่อมใสศรัทธาในพระบวรพุทธศาสนาทำให้มีการผสมกลมกลืนทางชาติพันธุ์ สังคมเกิดความสงบสุขและ
พุทธศาสนาเจริญอย่างมั่นคงในอาณาจักรหริภุญชัยตั้งแต่บัดนั้นเป็นต้นมา

กลับ

# data[].attributes.headline
ณัฐนนท์ โปธาศรี

# data[].attributes.subject
ณัฐนนท์ โปธาศรี

# data[].attributes.body
ตำนานมูลศาสนาและตำนานพระธาตุเจ้าหริภุญชัย กล่าวว่า ครั้นพุทธกาล พระพุทธเจ้าได้เสด็จมาบิณฑบาตในหมู่บ้านของเหล่าเม็งคบุตร แล้วเสด็จเลียบลำน้ำแม่ระมิงค์ (แม่น้ำปิง) พวกเม็งตามเสด็จมาถึงที่สถานที่หนึ่งทางทิศตะวันตกของแม่น้ำ พระพุทธเจ้าปรารถจะนั่ง ก็มีแท่นหินก้อนหนึ่งผุดขึ้นมาจากพื้นดิน พระพุทธเจ้าจึงทรงวางบาตรและประทับเหนือแท่นหินนั้น ชมพูนาคราชและพญากาเผือกออกมาอุปัฏฐากพระองค์ ลัวะผู้หนึ่งได้ถวายหมากสมอ เมื่อพระพุทธเจ้าฉันเสร็จได้ซัดเมล็ดสมอลงเหนือพื้นดิน เมล็ดสมอหมุนเวียน 3 รอบ แล้วจึงได้ฝังพระเกศาแล้วเอาผลสมอทับไว้ มีพุทธพยากรณ์ว่า ในภายภาคหน้าเมื่อพระเจ้าอาทิตยราชเสวยราชย์ สถานที่นี้จะเป็นที่ตั้งของมหานครใหญ่ชื่อ "หริภุญชัย" เพราะพระพุทธเจ้าได้มาฉันหมากสมอที่นี้ ที่พระพุทธเจ้านั่งจะเป็นที่ตั้งของเจดีย์ที่ประดิษฐานพระบรมสารีริกธาตุ มีธาตุกระดูกพระเศียร ธาตุกระดูกอก ธาตุกระดูกนิ้ว และธาตุย่อย รวม 1 บาตรเต็ม ณ มหานครแห่งนี้ เมื่อพระพุทธเจ้าเสด็จกลับไปแล้ว พญากาเผือกเมื่อได้ยินพุทธพยากรณ์ก็จำได้สิ้น เมื่อบินกลับถึงป่าหิมพานต์จึงเรียกกาดำผู้เป็นหลานมาเล่าพุทธพยากรณ์ พร้อมให้กาดำอยู่เฝ้ารักษาสถานที่ เหล่าเทวดา อสูร ฤๅษี พากันมาบูชาแท่นหินนั้นเป็นนิตย์ ตำนานพระธาตุเจ้าหริภุญชัยว่าแท่นหินนั้นจมลงไปในดินตามเดิม ภายหลังพระยาศรีธรรมาโศกราชได้นำพระธาตุใส่ในกระบอกไม้รวก แล้วใส่ในโกศแก้วลูกใหญ่ 3 กำ บรรจุใต้ที่พระพุทธเจ้าประทับนั่งฉันหมากสมอ

เมื่อพระเจ้าอาทิตยราชแห่งอาณาจักรหริภุญชัยเสวยราชสมบัติ (ตำนานแต่ละเล่มกล่าวไม่ตรงกัน ตำนานมูลศาสนาว่าตรงกับปีที่พระพุทธเจ้าปรินิพพานแล้ว 1,008 ปี ตำนานพระธาตุเจ้าหริภุญชัยว่า พ.ศ. 1420 จามเทวีวงศ์ว่า พ.ศ. 1586 ชินกาลมาลีปกรณ์ว่า พ.ศ. 1590) พระเจ้าอาทิตยราชเป็นกษัตริย์ที่มีพระบรมเดชานุภาพ พระสติปัญญาเป็นเลิศ ทรงทำนุบำรุงพระศาสนา บ้านเมืองรุ่งเรือง คราวหนึ่ง พระเจ้าอาทิตยราชโปรดฯ ให้สร้างพระราชเรือนหลวงเป็นที่ประทับ พร้อมสร้างหอจัณฑาคารที่ลงพระบังคน แต่บังเอิญหอนั้นไปสร้างตรงกับที่พระพุทธเจ้าเคยประทับและพยากรณ์ เมื่อพระองค์จะเสด็จไปสู่วลัญชนฐาน (ห้องน้ำ) คราวใด กาที่เฝ้ารักษาก็จะบินผ่านมาแล้วปล่อยอาจมให้ต้องพระองค์ทุกครั้ง พระองค์จึงเสด็จไปเข้าวลัญชนฐานแห่งอื่น แต่กาก็ยังคงบินร่อนข้างบนและโฉบลงเหนือเศียรพระองค์ เป็นเช่นนี้ 2-3 ครั้ง จนพระเจ้าอาทิตยราชกริ้วและสั่งให้พวกอำมาตย์ไล่จับกา เทวดาบันดาลให้กาติดบ่วง พระเจ้าอาทิตยราชจะให้ฆ่ากาเสีย อำมาตย์ได้ทูลทัดทานไว้และให้หาโหรมาทำนาย โหรทำนายว่าประโยชน์อันยิ่งใหญ่จะบังเกิดแก่พระเจ้าอาทิตยราช ตกกลางคืนเทวดาผู้รักษาพระบรมสารีริกธาตุก็มาทูลพระเจ้าอาทิตยราชในฝัน แนะให้นำกุมารเกิดได้ 7 วันมาอยู่กับกา 7 วัน สลับกับอยู่กับคน 7 วัน จนครบ 7 ปี กุมารจะสามารถผู้ภาษากาได้ พระองค์ก็จะแจ้งมูลเหตุแห่งการกระทำของกา พระเจ้าอาทิตยราชก็ทรงทำตาม พอครบ 7 ปี พระเจ้าอาทิตยราชให้พากุมารและกามาสอบถาม กาจึงเล่าเรื่องผ่านกุมารถึงพุทธพยากรณ์และอาสาไปตามพญากาเผือกมายืนยัน เมื่อพญากาเผือกพร้อมด้วยบริวารมาถึงก็ทูลเล่าเรื่องพุทธพยากรณ์อีกครั้ง

# data[].attributes.headline
ญาณโรจน์ เสนเสาร์                        ศิลปะหริภุญชัย บ้างเขียน ศิลปะหริภุญไชย เป็นศิลปะในอาณาจักรหริภุญชัย มีศูนย์กลางความเจริญอยู่ที่เมืองหริภุญชัย (จังหวัดลำพูนในปัจจุบัน) งานช่างของเมืองนี้ เกี่ยวข้องกับงานช่างที่มีความเจริญรุ่งเรืองอยู่ก่อนของราชธานีพุกาม ประเทศพม่า มีวิวัฒนาการงานศิลปกรรมที่ได้รับอิทธิพลจากศิลปะอื่น ๆ จนเกิดการผสมผสานเข้าด้วยกัน และคลี่คลายเป็นศิลปะที่มีลักษณะเฉพาะเป็นของตัวเอง        

# data[].attributes.subject
ญาณโรจน์ เสนเสาร์                        ศิลปะหริภุญชัย บ้างเขียน ศิลปะหริภุญไชย เป็นศิลปะในอาณาจักรหริภุญชัย มีศูนย์กลางความเจริญอยู่ที่เมืองหริภุญชัย (จังหวัดลำพูนในปัจจุบัน) งานช่างของเมืองนี้ เกี่ยวข้องกับงานช่างที่มีความเจริญรุ่งเรืองอยู่ก่อนของราชธานีพุกาม ประเทศพม่า มีวิวัฒนาการงานศิลปกรรมที่ได้รับอิทธิพลจากศิลปะอื่น ๆ จนเกิดการผสมผสานเข้าด้วยกัน และคลี่คลายเป็นศิลปะที่มีลักษณะเฉพาะเป็นของตัวเอง        

# data[].attributes.body
https://th.wikipedia.org/wiki/%E0%B8%A8%E0%B8%B4%E0%B8%A5%E0%B8%9B%E0%B8%B0%E0%B8%AB%E0%B8%A3%E0%B8%B4%E0%B8%A0%E0%B8%B8%E0%B8%8D%E0%B8%8A%E0%B8%B1%E0%B8%A2

# data[].attributes.headline
ด.ชพงศกร  ใจอ้าย

# data[].attributes.subject
ด.ชพงศกร  ใจอ้าย

# data[].attributes.body
พอเอ่ยถึงชื่อ จังหวัดลำพูน คนทั่วไปมักเข้าใจว่าลำพูนเป็นเพียงเมืองเล็ก ๆอยู่ใกล้กับจังหวัดเชียงใหม่ มีพระธาตุหริภุญชัยเป็นของคู่บ้านคู่เมือง และมีชื่อเสียงในการผลิตสินค้าหัตถกรรมที่ต้องใช้ฝีมือ เช่น ผ้าไหมทอยกดอก ผ้าฝ้ายทอมือ การถักและปักผ้าเท่านั้น น้อยคนนักจะทราบว่าเมืองลำพูนเป็นเมืองโบราณเก่าแก่ที่สุดในจังหวัดภาคเหนือ ที่มีร่องรอยและหลักฐานการตั้งถิ่นฐานของมนุษย์สมัยก่อนประวัติศาสตร์ ณ บ้านวังไฮ อายุประมาณ ๒,๐๐๐-๓,๐๐๐ ปี และครั้งหนึ่งเคยเป็นนครที่สำคัญที่สุดในกลุ่มเมืองเชียงใหม่ ลำพูน และลำปาง อันตั้งอยู่ ณ บริเวณที่ราบลุ่มแม่น้ำปิงและแม่น้ำวังแห่งอาณาจักรสมันตประเทศ หรือพิงครัฐ มาแล้ว
ตามตำนานจาม เทวีวงศ์กล่าวว่า พระฤาษีวาสุเทพ ได้สร้างเมืองหริภุญชัยขึ้น ณ บริเวณพื้นที่ระหว่างแม่น้ำ ๒ สาย คือ แม่น้ำกวงและแม่น้ำปิง จากนั้น ได้อัญเชิญพระนางจามเทวี พระธิดา พระยาจักรัตติแห่งกรุงละโว้ขึ้นมาครอบครองนครแห่งนี้ พระนางได้นำนักปราชญ์ราชบัณฑิต และพระภิกษุสงฆ์ ตลอดจนศิลปวัฒนธรรมจากเมืองละโว้ขึ้นมาด้วย เมืองหริภุญไชยในยุคนั้นจึงเป็นเมืองใหญ่ มั่นคง เป็นปึกแผ่น มีความเจริญทางด้านสังคม ศาสนา และศิลปะวิทยาการ สาขาต่าง ๆ ที่ได้พัฒนารูปแบบจนมีเอกลักษณ์เป็นของตนเองงดงามลงตัวที่สุด
หลักฐานที่เป็นพยานยืนยันในเรื่องนี้ ก็คือ หลักศิลาจารึก และโบราณสถานหลายแห่งในตัวเมืองและบริเวณใกล้เคียง เช่น พระสุวรรณเจดีย์ วัดพระธาตุหริภุญชัยวรมหาวิหารสุวรรณจังโกฏิเจดีย์ วัดจามเทวี และพระสุวรรณเจดีย์ วัดเชียงยืน รวมทั้งโบราณวัตถุเป็นจำนวนมากที่เก็บรักษาไว้ในพิพิธภัณฑสถานแห่งชาติ หริภุญไชย จังหวัดลำพูน
โบราณวัตถุที่พบในจังหวัดลำพูนโดยทั่วไปจะมีทั้งสมัยก่อนประวัติศาสตร์ สมัยหริภุญไชย และสมัยล้านนา
โบราณวัตถุสมัยก่อนประวัติศาสตร์ได้พบจากการขุดคนทางโบราณคดีที่บ้านวังไฮ ตำบลเวียงยอง อำเภอเมืองฯ ซึ่งเป็นการค้นพบโดยบังเอิญจากการขุดบ่อเลี้ยงปลาของชาวบ้านเมื่อปี พ.ศ. ๒๕๒๙ และนำมาซึ่งการขุดค้นทางวิชาการ ระหว่างนักโบราณคดีไทยและฝรั่งเศสในเวลาต่อมา สิ่งที่พบอยู่ร่วมกับโครงกระดุก ได้แก่ ภาชนะดินเผาเนื้อหยาบลายเชือกทาบขนาดใหญ่ ลูกปัดแก้วแบบทวารวดี เศษภาชนะดินเผาหริภุญไชย กำไลสำริด ต่างหูแก้ว กำไลแก้ว เครื่องมือหิน เครื่องมือเหล็ก อายุระหว่าง ๒,๐๐๐-๓,๐๐๐ ปีมาแล้ว สำหรับโบราณวัตถุสมัยหริภุญไชยที่ได้พบส่วนใหญ่เป็นพระพุทธรูปสกุลช่างหริ ภุญไชย เป็นพระพุทธรูปร่วมสมัยกับศิลปะศรีวิชัยทางภาคใต้ อายุราวพุทธศตวรรษที่ ๑๓-๑๘ แต่ได้พัฒนามาเป็นศิลปะของตนเองได้งดงามที่สุด แบ่งออกได้เป็น ๒ สมัย คือ ประติมากรรมที่สร้างขึ้นในช่วงพุทธศตวรรษที่ ๑๔-๑๖ มีลักษณะพระพักตร์เป็นสี่เหลี่ยม พระขนงเหยียดตรงจดกันเป็นรูปปีกกา พระนาสิกโต พระโอษฐ์แบะ ในระยะหลังพระพักตร์จะเรียวยาว พระขนงตวัดปลายเป็นรูปวงโค้ง และสมัยที่สองคือ ประติมากรรมที่สร้างขึ้นระหว่างพุทธศตวรรษที่ ๑๗-๑๙ ได้แก่ เศียรพระพุทธขนาดใหญ่ทำด้วยศิลาแลง พระพุทธรูปทำด้วยดินเผาจากแม่พิมพ์ และเศียรพระพุทธรูปดินเผาทำจากแม่พิมพ์ ลักษณะที่เด่นชัดของสมัยนี้ก็คือพระพักตร์สั้น พระศกเป็นเม็ดเล็ก ๆ พระขนงเป็นรูปปีกกาติดต่อกัน พระเนตรเหลือบลงต่ำ พระนาสิกเล็ก พระโอษฐ์บาง ไม่มีไรพระมัสสุ ส่วนประกอบของใบหน้าไม่หนาเทอะทะทำให้พระพักตร์ดูอ่อนนุ่ม พระเกตุมาลาเป็นกรวยแหลมเรียบ ๆ นอกจากนี้ยังได้พบเครื่องปั้นดินเผาที่บ้านวังไฮ ตำบลเวียงยอง อำเภอเมืองฯ และบ้านศรีย้อย ตำบลคันธง อำเภอเมืองฯ ด้วย
หลังจากที่พระยายีบาเสียอำนาจการปกครองให้ แก่พ่อขุนมังรายมหาราช เมืองหริภุญไชยจึงได้รวมอยู่ในอาณาจักรล้านนาไทยตั้งแต่นั้นมา และได้เป็นศูนย์กลางทางศาสนาและวัฒนธรรมของอาณาจักรล้านนาระหว่างพุทธศตวรรษ ที่ ๑๖-๑๘ สถาปัตยกรรมศิลปะล้านนาที่เด่นที่สุดคือหอไตร ทั้งที่เป็นเครื่องไม้ทั้งหลัง เป็นอาคารครึ่งตึกครึ่งไม้และเป็นอาคารก่ออิฐถือปูนทั้งหลัง เช่น หอไตรวัดสันกำแพง อำเภอป่าซาง หอไตรวัดพระธาตุหริภุญชัยวรมหาวิหาร อำเภอเมือง ฯ และหอไตรวัดหนองเงือก อำเภอป่าซาง
ส่วนประติมากรรมซึ่งเป็นสิลปะล้านนานั้น มีศูนย์กลางของวัฒนธรรมและศาสนาอยู่ที่วัดพระธาตุหริภุญชัยฯ ซึ่งพระมหากษัตริย์ล้านนาเกือบทุกพระองค์ทรงให้ความอุปถัมภ์โบราณวัตถุส่วน ใหญ่จะเป็นพระพุทธรูป สามารถแบ่งออกได้เป็น ๔ แบบ คือ แบบระยะเริ่มแรกของศิลปะล้านนาที่ยังคงลักษณะศิลปะหริภุญไชยไว้ เช่น พระขนงเป็นรูปปีกกา พระพักตร์เหลี่ยม มีขอบไรพระเกศา เม็ดพระศกเล็กแหลม การแสดงกล้ามเนื้อและรูปทรงใบหน้าเป็นแบบธรรมชาติของมนุษย์ แบบแสดงถึงความสมบูรณ์ของศิลปะล้านนาที่มีการเลือกลักษณะที่ต้องตามรสนิยม ของตนในศิลปะร่วมจากภายนอก คือศิลปะสุโขทัยและศิลปะอยุธยา ผสมผสานกับสุนทรียภาพของล้านนาเอง แบบแสดงลักษณะประจำท้องถิ่นที่ได้รับอิทธิพลพระพุทธรูปล้านนาและสุโขทัย มีพระรัศมีเป็นเปลวสูง พระนาสิกแหลมโค้ง พระกรรณโค้งออก เม็ดพระศกแหลม และนิ้วพระหัตถ์เสมอกัน และแบบล้านนาฟื้นฟูศิลปกรรม สร้างขึ้นร่วมสมัยกับศิลปะรัตนโกสินทร์ แสดงถึงการผสมผสานกันของศิลปะไทยแบบต่าง ๆ มีการสร้างพระพุทธรูปและสิ่งของถวายพระ ซึ่งทำจากวัสดุที่มีค่าและฝีมือประนีต เช่น ช้างจำลอง ม้าจำลอง และเครื่องไม้แกะสลักต่าง ๆ ผู้สนใจสามารถหาชมได้ที่พิพิธภัณฑสถานแห่งชาติ หริภุญไชย จังหวัดลำพูน
พิพิธภัณฑสถานแห่งชาติ หริภุญไชย จังหวัดลำพูนตั้งอยู่ที่ถนนอินทยงยศ ตำบลในเมือง จังหวัดลำพูน ตรงข้ามกับวัดพระธาตุหริภุญชัยวรมหาวิหาร สมเด็จพระเทพรัตนราชสุดา ฯ สยามบรมราชกุมารี ได้เสด็จพระราชดำเนินทรงเปิดอาคารเมื่อวันที่ ๒๐ กุมภาพันธ์ พ.ศ. ๒๕๒๒
ภายในพิพิธภัณฑ์ฯ จัดแสดงห้องศิลาจารึก ซึ่งมีอยู่ด้วยกัน ๒๓ หลัก มีทั้งศิลาจารึกสมัยหริภุญไชยและศิลาจารึกสมัยล้านนา ห้องจัดแสดงใหญ่ ประกอบด้วยโบราณวัตถุสมัยก่อนหริภุญไชย
สมัยหริภุญไชย และสมัยล้านนา ห้องจัดแสดงศิลปะพื้นบ้านและเครื่องไม้จำหลัก ซึ่งมีทั้งสมัยล้านนาและสมัยรัตนโกสินทร์ เครื่องมือเครื่องใช้ในชีวิตประจำวันและเครื่องไม้จำหลักที่เป็นส่วนประกอบ หรือส่วนประดับของอาคาร เช่น ทวย หำยนต์ เป็นต้น

# data[].attributes.headline
ทอง ธรรมเจริญ

# data[].attributes.subject
ทอง ธรรมเจริญ

# data[].attributes.body
___ลักษณะของพระพุทธรูปในศิลปะหริภุญไชยที่แสดงอิทธิพลจากศิลปพุกามอย่างเห็นได้ชัด คือการประทับนั่งขัดสมาธิเพชร ที่พบในพระพุทธรูปศิลปะพุกามที่รับมาจากศิลปะปาละของอินเดีย แตกต่างจากอิทธิพลพระพุทธรูปในศิลปะทวารวดีที่นั่งขัดสมาธิราบแบบหลวม ในศิลปะพุกามจะนั่งขัดสมาธิเพชรแสดงฝ่าพระบาททั้งสองข้างอย่างชัดเจน ส่วนลักษณะของชายผ้าที่แผ่ออกมานั้นก็มีความคล้ายคลึงกับศิลปะพุกาม ก่อนที่จะเปลี่ยนแปลงไปสู่การทำชายผ้าสองแฉกในศิลปะล้านนาต่อไป
___หลักฐานทางศิลปกรรมดังกล่าวสอดคล้องกับการพบจารึกอักษรมอญโบราณในจังหวัดลำพูน จำนวน ๘ หลัก กำหนดอายุในพุทธศตวรรษที่ ๑๗-๑๘ นอกจากนี้ตำนานทางพระพุทธศาสนา เช่น ชินกาลมาลีปกรณ์ ยังกล่าวถึงการอพยพของชาวหริภุญไชยที่ได้หนีโรคระบาดไปอาศัยยังเมืองสุธรรมวดีและหงสาวดี เมื่อโรคระบาดหายไปแล้วจึงย้ายกับมาที่เดิม การอพยพเคลื่อนย้ายผู้คนนี้ย่อมมีการรับอิทธิพลทางด้านศิลปวัฒนธรรมจากพื้นที่ทั้งสองแห่งนี้จนมาผสมผสานจนเกิดเป็นเอกลักษณ์ในรูปแบบศิลปของหริภุญไชยอันเป็นรากฐานของล้านนาในเวลาต่อมา
อ้างอิง
ที่มา
https://support.google.com/legal/answer/3463239?hl=th

# data[].attributes.headline
อนุวัต ชลเทพ

# data[].attributes.subject
อนุวัต ชลเทพ

# data[].attributes.body
วัดพระธาตุหริภุญชัย ซุ้มประตูโขงท่สิงห์

ซุ้มประตูโขงท่สิงห์เป็นซุ้มประตูทางเข้าสู่เขตพุทธาวาสของวัดพระธาตุหริภุญชัยวราขวรวิหาร มีรูปแบบสถาปัตยกรรมแบบฐานปัทม์ลูกแก้วอกไก่ มีหลังคาเป็นแบบ "ซุ้มโขง" คือก่อผนังเสาทั้ง ๒ ด้านโค้งข้าหากัน ยอดหลังคาสร้างเป็นทรงปราสาทซ้อนกันหลายชั้น ซุ้มประตูนี้เชื่อว่า สร้างขี้นพร้อมการปฏิสังขรณ์ องค์พระธาตุหริภุญชัยในพุทธศตวรรษที่ ๒๑ ด้านหน้าซุ้ม ประตูมีประติมากรรมสิงห์ปูนปั้นซึ่งสร้างชึ้น ในช่าวงต้นพุทธศตวรรษที่ ๒๔ ประดับอยู่ทั้ง ๒ ข้าง เดิมถัดจากซุ้มประตูนี้ไปทางตะวันออก มีสะพานไม้ทอดข้ามแม่น้ำกวงไปยังวัดพระยืนจึงเรียกซุ้มประตูนี้ว่าซุ้มประตูโขท่าสิงห์
ที่มา
https://images.app.goo.gl/bDDQgQmnAmgDy54Q8

# data[].attributes.headline
ธนภรณ์ อินทร์ต๊ะ ม.3 เลยที่14

# data[].attributes.subject
ธนภรณ์ อินทร์ต๊ะ ม.3 เลยที่14

# data[].attributes.body
เศียรพระพุทธรูปในศิลปะหริภุญไชย

โดย ชนิตา รอยประโคน

“หริภุญไชย” เป็นชื่อของแคว้น หรือ อาณาจักรโบราณ ในภาคเหนือตอนบนของประเทศไทย มีศูนย์กลางอยู่ที่เมืองลำพูน เป็นแคว้นที่มีอารยธรรม มีวัฒนธรรมเฉพาะเป็นเอกลักษณ์ และมีวิวัฒนาการงานศิลปกรรมที่ได้รับอิทธิพลจากศิลปะอื่นๆ จนเกิดการผสมผสานเข้าด้วยกัน และคลี่คลายเป็นศิลปะที่มีลักษณะเฉพาะเป็นของตัวเอง   จนกลายเป็นศิลปะหริภุญไชยอย่างแท้จริง   ดังจะปรากฏในงานศิลปกรรมประเภทประติมากรรม  งานประติมากรรมสมัยหริภุญไชยที่น่าสนใจ  และผู้เขียนใคร่จะขอนำเสนอ  คืองานประติมากรรมพระเศียรพระพุทธรูปศิลปะหริภุญไชยอย่างแท้จริงระหว่างพุทธศตวรรษที่ ๑๗-๑๘

งานประติมากรรมในศิลปะหริภุญไชย โดยเฉพาะพระพุทธรูปส่วนใหญ่นิยมสร้างขึ้นจากดินเผา ศิลา สำริด และปูนปั้น (สงวน รอดบุญ, ๒๕๒๙ : ๖๙) ดังนั้นจึงไม่ใช่ประติมากรรมลอยตัว แต่เป็นประติมากรรมที่สร้างขึ้นประดับศาสนสถาน และงานส่วนใหญ่สร้างขึ้น เนื่องในพุทธศาสนาแบบเถรวาท (ศักดิ์ชัย สายสิงห์, ๒๕๕๖ : ๑๔๖)

พระพุทธรูปสมัยหริภุญไชยแบ่งตามช่วงระยะเวลา โดยใช้ลักษณะความแตกต่างทางด้านอิทธิพลศิลปะที่ปรากฏตามช่วงระยะเวลา เป็น ๓ ระยะ คือ ระยะที่ ๑ พุทธศตวรรษที่ ๑๓-๑๕ อิทธิพลศิลปะทวารวดีจากภาคกลางของประเทศไทย ระยะที่ ๒ พุทธศตวรรษที่ ๑๕-๑๖ อิทธิพลศิลปะเขมร และ ระยะที่ ๓ พุทธศตวรรษที่ ๑๗-๑๘ อิทธิพลศิลปะพุกาม และมีลักษณะที่เป็นศิลปะหริภุญไชยอย่างแท้จริง (ศักดิ์ชัย สายสิงห์, ๒๕๕๖:๑๔๖)

ซึ่งผู้เขียนจะนำเสนอพระเศียรพระพุทธรูปศิลปะหริภุญไชยอย่างแท้จริง ลักษณะเฉพาะที่ถือได้ว่าเป็นเอกลักษณ์ของพระพุทธรูปสมัยหริภุญไชยอย่างแท้จริง คือ พระพุทธรูปที่สร้างจากดินเผาและ ปูนปั้น และถึงแม้ว่าพระพุทธรูปในศิลปะหริภุญไชยจะได้รับอิทธิพลมาจากศิลปะทวารวดี ศิลปะเขมร และศิลปะพุกาม แต่มีลักษณะสำคัญหลายประการที่พัฒนาการให้มีรูปแบบเป็นเอกลักษณ์เฉพาะตัว เช่น ประติมากรรมพระเศียรพระพุทธรูปดินเผา (รูปที่ ๑) ที่จัดแสดงในพิพิธภัณฑสถานแห่งชาติ หริภุญไชย จังหวัดลำพูน และพระเศียรพระพุทธรูปดินเผา (รูปที่ ๒) ที่จัดแสดงพิพิธภัณฑสถานแห่งชาติ เชียงใหม่ พระเศียรพระพุทธรูปนี้มีลักษณะค่อนข้างแบน พระพักตร์สี่เหลี่ยม สีพระพักตร์เคร่งขรึม พระนลาฏกว้าง พระขนงเป็นสันนูนต่อกัน และมีเส้นขีดซ้อนกันขนานอยู่เบื้องใต้ พระเนตรโปน ถือได้ว่าเป็นลักษณะเฉพาะอย่างแท้จริง ที่มีความแตกต่างจากงานประติกรรมพระพุทธรูปหริภุญไชย ในช่วงก่อนพุทธศตวรรษ ๑๗-๑๘ และลักษณะของ พระนาสิกแบนใหญ่ พระโอษฐ์แบะกว้างแบบทวารวดี และมีขอบพระโอษฐ์หนา พระมัสสุเป็นเส้นขีดอยู่เหนือพระโอษฐ์

ศักดิ์ชัย สายสิงห์ (๒๕๕๖ : ๑๕๘-๑๕๙) อธิบายไว้ว่า ลักษณะพระพักตร์คล้ายกับกลุ่มที่รับอิทธิพลศิลปะเขมร และที่แสดงให้เห็นถึงรูปแบบเฉพาะอย่างแท้จริงของพระพุทธรูปสมัยหริภุญไชย คือ ขมวดพระเกศาที่เป็นเกลียวยกขึ้นสูงขึ้นมาอย่างมาก และมีอุษณีษะทรงกรวยขนาดใหญ่ ส่วนใหญ่ขมวดพระเกศามักทำจากดินเผา นำไปเผาก่อนแล้วนำมาติดกับพระเศียรในภายหลัง พบทั้งในพระพุทธรูปปูนปั้นและดินเผา อีกทั้งยังตั้งข้อสังเกตประการสำคัญ คือ พระพุทธรูปหริภุญไชยนิยมทำขอบพระพักตร์เป็นสันแนวตั้งขึ้นมาระหว่างพระนลาฏกับขมวดพระเกศา คล้ายกับที่เรียกว่า “ไรพระศก” ซึ่งส่วนหนึ่งน่าจะทำขึ้นเป็นกรอบพระพักตร์ เพื่อสะดวกในการนำขมวดพระเกศามาติดในภายหลัง เพราะประติกรรมพระพุทธรูปหริภุญไชยมีเทคนิคการทำขมวดพระเกศาด้วยดินเผา ที่เผาเป็นชิ้นๆ และนำมาติดกับพระเศียรหลังจากเผาแล้ว หลังจากนั้นคงมีการลงรักปิดทองหรือบางครั้งลงสีน้ำดิน เช่น พระเศียรพระพุทธรูป (รูปที่ ๓) จัดแสดงที่พิพิธภัณฑสถานแห่งชาติ เชียงใหม่

งานประติมากรรม พระเศียรพระพุทธรูปสมัยหริภุญไชยอย่างแท้จริง (พุทธศตวรรษที่ ๑๗-๑๘) ที่ได้นำเสนอนั้น เป็นงานประติมากรรมที่แสดงให้เห็นถึงความแตกต่างจากงานศิลปะที่ได้รับอิทธิพลศิลปะ เขมร ศิลปะทวารวดี และศิลปะพุกาม ซึ่งสะท้อนให้เห็นถึงพัฒนาการงานประติมากรรมที่มีรูปแบบเฉพาะของตัวเองอย่างแท้จริง เป็นรูปแบบเฉพาะที่มีความเป็นหริภุญไชยอย่างแท้จริง เช่น ลักษณะของพระพักตร์ในงานประติมากรรม ซึ่งถือว่าเป็นวัฒนธรรมดินเผาและปูนปั้นอย่างแท้จริง ประติมากรรมที่มีพระพักตร์ค่อนข้างเคร่งครึม พระเนตรโปน มีพระมัสสุ ขมวดพระเกศาที่เป็นเกลียวทรงสูง มีเทคนิคการทำที่ปั้นขมวดพระเกศามาติดในภายหลังหรือทำจากแม่พิมพ์ฯลฯ อีกทั้งงานประติมากรรมพระเศียรพระพุทธรูปยังสะท้อนให้เห็นว่า อาณาจักรหริภุญไชยมีการนับถือพระพุทธศาสนาและได้รับวัฒนธรรมทางศาสนาที่ดีงามก่อให้ เกิดการสร้างสรรค์งานศิลปกรรมที่เกี่ยวเนื่องกับพระพุทธศาสนาที่มีความงดงาม และมีเอกลักษณ์เฉพาะตนอย่างแท้จริง

อ้างอิง

ศักดิ์ชัย สายสิงห์. (๒๕๕๖). พระพุทธรูปในประเทศไทย : รูปแบบ พัฒนาการ และความเชื่อของคนไทย.  กรุงทพฯ: ภาควิชาประวัติศาสตร์ศิลปะ คณะโบราณคดี มหาวิทยาลัยศิลปากร

สงวน รอดบุญ. (๒๕๒๘). ศิลปกรรมไทย. กรุงเทพฯ : โรงพิมพ์การศาสนา

เศียรพระพุทธรูป. สืบค้นเมื่อ ๑๒ มกราคม ๒๕๕๗, จาก http://www.nationalmuseums.finearts.go.th/hariphunchai/hilight.htm

# data[].attributes.headline
น.ส.ศุภานิช  อมรใฝ่ชล ม.3 ลท.5

# data[].attributes.subject
น.ส.ศุภานิช  อมรใฝ่ชล ม.3 ลท.5

# data[].attributes.body
เจดีย์กู่กุดในวัดจามเทวี
วัดจามเทวี เดิมชื่อวัดสังฆาราม แต่ชาวบ้านนิยมเรียกว่าวัดกู่กุด หลังรัชสมัยของพระเจ้ามหันตยศ วัดกู่กุดได้ร้างลงจนถึง พ.ศ. ๒๔๖๙ เมื่อกรมพระยาดำรงราชานุภาพเสด็จมาภาคเหนือ ได้สำรวจวัดกู่กุดและสืบถามความเป็นมาของผู้สร้างจนทราบนาม จึงได้เปลี่ยนชื่อวัดใหม่ว่า วัดจามเทวีวงศ์ ต่อมาคำว่าวงศ์ได้หายไปกลายเป็นวัดจามเทวี ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมา เมื่อวันที่ ๒ กันยายน พ.ศ. ๒๔๘๐
ที่มา:https://www.finearts.go.th/ratchaburimuseum/view/33575-%E0%B9%80%E0%B8%88%E0%B8%94%E0%B8%B5%E0%B8%A2%E0%B9%8C%E0%B8%81%E0%B8%B9%E0%B9%88%E0%B8%81%E0%B8%B8%E0%B8%94%E0%B9%83%E0%B8%99%E0%B8%A7%E0%B8%B1%E0%B8%94%E0%B8%88%E0%B8%B2%E0%B8%A1%E0%B9%80%E0%B8%97%E0%B8%A7%E0%B8%B5

# data[].attributes.headline
นายทิวากร ลุงออ

# data[].attributes.subject
นายทิวากร ลุงออ

# data[].attributes.body
วัดพระธาตุหริภุญชัย
พระบรมธาตุหริภุญชัย เป็นโบราณสถานอันสำคัญของนครหริภุญชัยที่ พระเจ้าอาทิตยราช เป็นผู้สถาปนาขึ้นในราว พุทธศตวรรษที่ 17 เพื่อประดิษฐานพระบรมสารีริกธาตุ อันมี ธาตุกระหม่อม ธาตุกระดูกอก ธาตุกระดูกนิ้วมือ และธาตุย่อยอีกเต็มบาตรหนึ่ง ตามพุทธทำนายลักษณะทางสถาปัตยกรรมขององค์พระธาตุหริภุญชัย ตามที่ปรากฏในหนังสือตำนานพระธาตุหริภุญชัย กล่าวว่า มีลักษณะ เป็นสถูปสี่เหลี่ยมทรงปราสาท ที่มีซุ้มทวาร เข้า- ออกทะลุกันได้ทั้งสี่ด้าน มีปราสาทสี่เหลี่ยมอยู่ตรงมุมละองค์ก่อด้วยศิลาแลงซึ่งเป็นวัตถุดิบที่มีมากอยู่ในเมืองนี้ ภายในเป็นแท่น สำหรับประดิษฐาน พระโกศที่บรรจุพระบรมสารีริกธาตุ ในสมัยของพญาสรรพสิทธิ์ กษัตริย์แห่งราชวงศ์จามเทวีวงศ์ โปรดให้ปฏิสังขรณ์เจดีย์เดิมที่พญาอาทิตยราชทรงสร้างไว้และได้ขุดร่องทวารประตูเข้า-ออก ทั้งสี่เพื่อความปลอดภัย รูปทรงสัณฐานขององค์พระบรมธาตุยังคงเป็นลักษณะเดิม คือ เป็นทรงปราสาทสี่เหลี่ยมที่กว้างใหญ่และสูง เมื่อ พญามังราย ตีเมืองหริภุญชัยได้ โปรดให้ซ่อมแซมดัดแปลงองค์พระธาตุขึ้นใหม่ การปฏิสังขรณ์ครั้งนี้เป็นการเปลี่ยนแปลงทรวดทรง ขององค์พระธาตุฯ จากทรงปราสาทกลายเป็นทรงเจดีย์ฐานกลมแบบทรงลังกา

ในสมัยของพระเจ้าแสนเมืองมาประมาณปี พ.ศ. 1951 โปรดให้มีการปิดทององค์พระธาตุ พ.ศ. 1990 พระเจ้าติโลกราชกษัตริย์องค์สำคัญแห่งเมืองเชียงใหม่ ทรงร่วมกับพระมหาเมธังกรเถระ ก่อพระมหาเจดีย์ให้สูงขึ้นเป็น 92 ศอก กว้างยาวขึ้น 52 ศอก เป็นรูปร่างที่เห็นเป็นอยู่ในปัจจุบัน
ที่มาhttps://lamphuncity.go.th/travel/%E0%B8%A7%E0%B8%B1%E0%B8%94%E0%B8%9E%E0%B8%A3%E0%B8%B0%E0%B8%98%E0%B8%B2%E0%B8%95%E0%B8%B8%E0%B8%AB%E0%B8%A3%E0%B8%B4%E0%B8%A0%E0%B8%B8%E0%B8%8D%E0%B8%8A%E0%B8%B1%E0%B8%A2/

# data[].attributes.headline
ด.ญ บุณย์ชิตา สุริยะ ม.3 ลท.9

# data[].attributes.subject
ด.ญ บุณย์ชิตา สุริยะ ม.3 ลท.9

# data[].attributes.body
เครื่องปั้นแบบหริภุญชัย

เป็นเครื่องปั้นเนื้อดิน ส่วนใหญ่มีเนื้อหยาบ สีค่อนข้างขาว ไปจนถึงสีส้ม ส่วนใหญ่มีภาชนะรูปหม้อมีเชิง กุณโฑ จาน ก้นลึก พาน ตะคัน การตกแต่งตัวภาชนะ ประเภทที่เป็นกุณโฑ และหม้อมีเชิง มักเขียนลายเส้นสีแดง วนรอบบริเวณที่เป็นคอ บ่า และเชิงภาชนะ ประกอบกับลายขุดเป็นร่องคล้ายรูป สามเหลี่ยม และลายคล้ายคมมีดสับบนสันของ ตัวภาชนะ

ที่มา : https://saranukromthai.or.th/sub/book/book.php?book=21&chap=5&page=t21-5-infodetail05.html

# data[].attributes.body
ศิลาจารึก ในพิพิธภัณฑสถานแห่งชาติหริภุญไชย

จารึกของอาณาจักรหริภุญไชย กำหนดอายุจากรูปอักษรมอญโบราณ ซึ่งมีลักษณะใกล้เคียงกับตัวอักษรที่ปรากฏบนศิลาจารึก “มรเจดีย์” (Mayazedi) ของพระเจ้าจันสิตถา (Kyanzittha) กษัตริย์แห่งอาณาจักรพุกาม (พม่า) ซึ่งจารึกไว้เมื่อ พ.ศ. ๑๖๒๘ และ ๑๖๓๐ อันได้รับอิทธิพลด้านตัวอักษรไปจากมอญ แต่ครั้งเมื่อพระเจ้าอนิรุทธ (อโนรธามังฉ่อ) ได้ทรงยกทัพไปตีเมืองสะเทิม (ถะทนหรือสุธรรมวดี) ซึ่งเป็นราชธานีของหัวเมืองมอญฝ่ายใต้สำเร็จ มีการกวาดต้อนผู้คน ช่างฝีมือ ตลอดจนภิกษุสงฆ์และคัมภีร์ทางพุทธศาสนาที่มีอยู่ในเมืองสะเทิมไปสู่พุกามทำให้วัฒนธรรมมอญแพร่หลายในพุกาม รวมไปถึงการใช้ตัวอักษรด้วย

ที่มา
https://www.finearts.go.th/hariphunchaimuseum/view/13950-

# data[].attributes.headline
น.ส.ณิชาพัชร์ จันต๊ะไพสน ม.3 ลท.3

# data[].attributes.subject
น.ส.ณิชาพัชร์ จันต๊ะไพสน ม.3 ลท.3

# data[].attributes.body
วัดพระธาตุหริภุญไชย
วัดพระธาตุหริภุญไชยวรมหาวิหาร เป็นปูชนียสถานสำคัญในภาคเหนือ สิ่งศักดิ์สิทธิ์ที่อยู่คู่เมืองลำพูนมาอย่างยาวนานตั้งอดีตนับเวลามากกว่าพันปีวัดพระธาตุหริภุญชัย วรมหาวิหาร เดิมทีเป็นพระราชวังของพระเจ้าอทิตยราชกษัตริย์ผู้ครอง นครหริภุญชัย องค์ที่ ๓๓ ต่อจาก พระนางจามเทวีวัดพระธาตุหริภุญชัย วรมหาวิหาร ตั้งอยู่ใจกลางเมืองลำพูนมีถนนล้อมรอบสี่ด้าน สร้างขึ้นเมื่อ พ.ศ. 1651 มีสิ่งที่น่าสนใจคือ ซุ้มประตูซึ่ง ก่อนที่จะเข้าไปในบริเวณวัด ต้องผ่านซุ้มประตูก่ออิฐถือปูนประดับลวดลายวิจิตรพิสดาร เป็นฝีมือโบราณสมัยศรีวิชัย

ที่มา : https://www.lamphun.go.th/th/attractions/8/%E0%B8%A7%E0%B8%B1%E0%B8%94%E0%B8%9E%E0%B8%A3%E0%B8%B0%E0%B8%98%E0%B8%B2%E0%B8%95%E0%B8%B8%E0%B8%AB%E0%B8%A3%E0%B8%B4%E0%B8%A0%E0%B8%B8%E0%B8%8D%E0%B8%8A%E0%B8%B1%E0%B8%A2-%E0%B8%A7%E0%B8%A3%E0%B8%A1%E0%B8%AB%E0%B8%B2%E0%B8%A7%E0%B8%B4%E0%B8%AB%E0%B8%B2%E0%B8%A3

# data[].attributes.headline
น.ส ศิรดา กันทะใจ

# data[].attributes.subject
น.ส ศิรดา กันทะใจ

# data[].attributes.body
ศิลปะหริภุญชัย บ้างเขียน ศิลปะหริภุญไชย เป็นศิลปะในอาณาจักรหริภุญชัย มีศูนย์กลางความเจริญอยู่ที่เมืองหริภุญชัย (จังหวัดลำพูนในปัจจุบัน) งานช่างของเมืองนี้ เกี่ยวข้องกับงานช่างที่มีความเจริญรุ่งเรืองอยู่ก่อนของราชธานีพุกาม ประเทศพม่า มีวิวัฒนาการงานศิลปกรรมที่ได้รับอิทธิพลจากศิลปะอื่น ๆ จนเกิดการผสมผสานเข้าด้วยกัน และคลี่คลายเป็นศิลปะที่มีลักษณะเฉพาะเป็นของตัวเอง

# data[].attributes.body
เจดีย์กู่กุดในวัดจามเทวี
วัดจามเทวี เดิมชื่อวัดสังฆาราม แต่ชาวบ้านนิยมเรียกว่าวัดกู่กุด หลังรัชสมัยของพระเจ้ามหันตยศ วัดกู่กุดได้ร้างลงจนถึง พ.ศ. ๒๔๖๙ เมื่อกรมพระยาดำรงราชานุภาพเสด็จมาภาคเหนือ ได้สำรวจวัดกู่กุดและสืบถามความเป็นมาของผู้สร้างจนทราบนาม จึงได้เปลี่ยนชื่อวัดใหม่ว่า วัดจามเทวีวงศ์ ต่อมาคำว่าวงศ์ได้หายไปกลายเป็นวัดจามเทวี ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมา เมื่อวันที่ ๒ กันยายน พ.ศ. ๒๔๘๐

จากhttps://www.finearts.go.th/ratchaburimuseum/view/33575-%E0%B9%80%E0%B8%88%E0%B8%94%E0%B8%B5%E0%B8%A2%E0%B9%8C%E0%B8%81%E0%B8%B9%E0%B9%88%E0%B8%81%E0%B8%B8%E0

# data[].attributes.headline
นายปฏิภาณ พุทธิ

# data[].attributes.subject
นายปฏิภาณ พุทธิ

# data[].attributes.body
พระกรุเนื้อดิน

พุทธศิลปสวยงามมาก พระกรรณยาวถึงบ่าทั้งสองข้าง สวมมงกุฏ สร้อยสังวาลย์ สวมสนับต้นแขนทั้งสองข้าง ห่มผ้าอาภรณ์ มีสใบที่ไหล่ซ้าย รัดปะคต นั่งขัดสมาธิเพชรบนบัลลังก์ฐานบัวตุ่ม มือขวาพาดบนเข่าเห็นนิ้วแยกเป็นระเบียบ องค์พระสมบูรณ์ สภาพเดิมจากกรุ
ที่มา: http://www.prasomdej-jaosua.com/detail.php?id_detail=38