# data[].attributes.body
ในวันนั้นฉันเดินเข้ามา แต่ไม่ได้ไปเจอนกเหมือนในเพลง เพราะตามแม่ไปเอาแป้งโรยที่ต้นไม้เพื่อจะดูเลขหวย วันนั้นแม่พาเพื่อนไปด้วยเพื่อให้อุ่นใจตอนเดินเข้าป่าไปขอหวย และตอนนี้นที่เดินอยู่ก็มีเสียงแปลกๆเลยขอไฟฉายเพื่อนของแม่จะส่องแต่เค้าก็ไม่ให้เพราะหวยสำคัญกับเค้ามากกว่าเสียงแปลกๆในป่า ฉันเลยเริ่มร้องไห้จนแม่ต้องพากลับบ้านค่ะ

# data[].attributes.headline
นายฐปนวัฒน์  เพ็ชรเเท้ ม.4/12

# data[].attributes.subject
นายฐปนวัฒน์  เพ็ชรเเท้ ม.4/12

# data[].attributes.body
วันนั้นเป็นวันที่ผมได้ของเล่นใหม่เเล้วผมก้ไปทดลองกับเเมวเเต่เเมวกลับไม่สนุกเลยเเมวกละบเจ็บทำให้ผมจำถึงทุกวันนี้ครับว่าไม่ควรไปทดลองอะไรกับใครเพราะสิ่งมีชีวิตทุกชนิดย่อมมีจิตใจมีความรู้สึกเสมอ

# data[].attributes.headline
น.ส.ณิชาภัทร ขาวสอาด ม.4/1

# data[].attributes.subject
น.ส.ณิชาภัทร ขาวสอาด ม.4/1

# data[].attributes.body
เราเคยมีเพื่อนสนิทคนหนึ่ง สนิทกันตั้งแต่ ม.1 ตอนนั้นเธอเป็นคนเดียวที่คุยกับเราในขณะที่เรามีปัญหากับเพื่อนๆในห้อง หลังจากนั้นเราสองคนก็สนิทกันมาจนถึง ม.4 เราเชื่อใจและไว้ใจเธอมาตลอด มีเหตุการณ์หนึ่งเกิดขึ้นมันเป็นโอกาสสำคัญในการเข้าร่วมกิจกรรมหนึ่ง แต่ในตอนนั้นเธอไม่ได้เลือกเราให้เข้าร่วม เธอให้เหตุผลว่า “ที่ไม่เลือกแกเพราะกลัวว่าแกจะเสียความรู้สึก” เราไม่ได้โกรธที่เธอไม่ชวนเราเข้าร่วมนะ แต่เราเสียใจกับเหตุผลที่เธอบอกมาจริงๆ มันเป็นเหตุผลที่ไม่มีความสมเหตุสมผลเลย ถ้าหากว่าเธอเลือกเราหรือให้เหตุผลที่ดีกว่านี้ เราก็คงจะไม่เสียความรู้สึกขนาดนี้ และแล้วเราก็ตัดขาดจากกันเหมือนคนที่ไม่รู้จักกัน

# data[].attributes.headline
นางสาวธัญพิชชา ช่วยยิ้ม

# data[].attributes.subject
นางสาวธัญพิชชา ช่วยยิ้ม

# data[].attributes.body
สมัยฉันอยู่ป.3ฉันเป็นหัวหน้าห้อง เเละในสัปดาห์นั้นครูประจำชั้นไม่มาโรงเรียนทั้งอาทิตย์ ทำให้ฉันเหนื่อยมากที่ต้องทำหน้าที่คนเดียวเเบบไม่มีครูมาช่วย เเละตอนบ่ายมีครูอีกคนมาบอกว่าพรุ่งนี้ครูประจำชั้นจะมา ฉันกระโดดดีใจมากเเต่ในมือของฉันมีกรรไกรอยู่ ทำให้กรรไกรในมือไปเเทงตรงหางคิ้วเพื่อนที่อยู่ข้างหลัง ฉันตกใจมาก เพื่อนมีเลือดเต็มหน้า ความเป็นเด็กป.3ก็ไม่กล้าไปบอกครู จึงเอาทิชชู่มาเช็ดเลือดให้เพื่อนเเละรอถึงตอนเย็น เเผลของเพื่อนลึกมาก เเต่เป็นญาติกันพ่อเเม่เพื่อนเลยไม่ได้เอาเรื่องอะไร ตั้งเเต่ตอนนั้นถ้าไม่จำเป็นฉันก็ไม่ใช้กรรไกรเลย

# data[].attributes.headline
นี่คือรูปสุดท้ายที่ไ

# data[].attributes.body
นี่คือรูปสุดท้ายที่ได้ถ่ายกับพ่อชัยคือคนอีกคนที่ฉันเรียกว่าพ่อเค้าพาฉันไปเที่ยวครั้งแรกที่กรุงเทพรูปนี้ถ่ายที่สวนสยามหลังจากนั้นกลับมาจากกรุงเทพไมากี่เดือนพ่อชัยก็เป็นลมในห้องน้ำแล้วก็จากฉันไป😢
นางสาวปิยวรรณ พลภักดี เลขที่29 ม4/4

# data[].attributes.body
ในตอนเด็กที่ผมยังอยู่อนุบาล มีครั้งหนึ่งที่ผมกินปลาแล้วยังแกะก้างไม่เป็น ตอนนั้นผมกินปลาชิ้นใหญ่ พอกินไปแล้วรู้สึกเหมือนมีอะไรทิ่มที่ปาก แต่ก็ไม่ได้คิดอะไรมาก หลังจากนั้นพอกลืนชิ้นปลาเข้าไปแล้วก็รู้สึกเจ็บคอมาก จะกลืนน้ำลายก็ลำบาก ดื่มน้ำไปแล้วเจ็บกว่าเดิม รู้สึกอยากอาเจียน มีอาการไอด้วย หลังจากนั้นแม่เลยพาไปหาหมอเพื่อเอาก้างปลาออก เหตุการณ์นี้ทำให้ผมไม่กล้ากินปลาไปหลายปีเลยครับ

นายนพณัช นิตย์มี ม.5/12

# data[].attributes.body
จากภาพ คือภาพสถานที่ที่เกิดเหตุ ที่เราต้องเสียเพื่อนสนิทเเละเพื่อนที่เรามีอยู่คนเดียวในวัยเด็กตอนนั้นค่ะ ภาพนี้เป็นภาพที่เราดูทีไร หรือไม่ว่าจะผ่านไปกี่ปีเราก็ยังคงหดหู่เเละคิดถึงเพื่อนเราตลอด
ตอนนั้นเราอยู่ป.1 สมัยนั้นเราเป็นเด็กที่เข้าสังคมยาก จึงมีเพื่อนรักอยู่เเค่คนเดียว จำได้ว่าเขาเป็นคนที่น่ารักมากๆ ไปไหนมาไหนด้วยกันตลอด เปรียบเหมือนเขาเป็นน้องสาวเราคนนึงเลย วันนั้นเราจำได้เลย ว่าเป็นวันอาทิตย์เดือนตุลา ปี2013 เเม่ของเพื่อนเราชวนให้เราไปเล่นน้ำสระที่ joy residence เกาะสมุย ไม่เชิงว่าเล่นน้ำหรอกค่ะ น่าจะฝึกว่ายน้ำซะมากกว่า ตอนนั้นเเม่เพื่อนเราจ้างครูฝรั่งให้มาฝึกสอนว่ายน้ำให้พวกเรา เเต่พอถึงเวลาเขากลับเบี้ยว ไปสอนเด็กคนอื่นก่อน ก็คือเขาสอนไม่ตรงเวลาอ่ะค่ะ ตอนนั้นเลยมีปากมีเสียงกันนิดหน่อย ทำให้ผู้ใหญ่เเถวนั้นเปลี้ยนจุดสนใจ จนต้องละสายตาจากเด็กๆที่กำลังว่านน้ำสระ ทำให้เพื่อนของเราจมน้ำไปตั้งเเต่เมื่อไหร่เราก็ไม่รู้ เพราะตอนนั้นด้วยความเป็นเด็กรักสนุกเล่นเเต่นำ้ไม่ได้สนใจสิ่ง
รอบข้าง พอมารู้ตัวอีกทีเพื่อนเราจมน้ำไปประมาณ6นาทีเเล้วค่ะ สายเกินไปที่จะช่วยเเล้ว เขาจมต่อหน้าต่อตาเลย
จนตอนนี้เรายังไม่ลืมคำสัญญาของเรากับเขาเลยค่ะว่าโตขึ้นมา ม.4จะเรียนรร.เดียวกัน เเต่เขาไม่อยู่เเล้วค่ะ เรายังคงจำเหตุการ์ณที่น่าหดหู่นี้ไปตลอด รู้สึกจิตตกทุกครั้งที่นึกถึง เเละ เห็นสระว่ายน้ำ
ในขณะที่เราอายุ16เเละเติบโตไปเรื่อยๆ เเต่เพื่อนเรายังเป็นเด็กสาว7ขวบตลอดไป คิดถึงเธอมากๆนะพิมพ์

นางสาว ปุณณิศา ธาระวานิช ม.4/12 (33)

# data[].attributes.body
ในวัยเด็ก ช่วงประมาณ3-5ขวบ วันนั้นเป็นวันเกิดลูกพี่ลูกน้องคนนึง ได้มีการกินเลี้ยงหมูกระทะที่หน้าบ้าน ด้วยความที่เป็นเด็ก ฉันก็กินแบบไม่ได้สนใจอะไร เช้าวันต่อมา รู้สึกปวดท้อง ตอนแรกคิดว่าปวดท้องเพราะกินเยอะ หลังอาบน้ำแต่งตัวเสร็จก็ยังปวดท้อง ก่อนจะออกจากบ้านก็อ้วก แล้วก็อ้วกออกมาเป็นเห็ดเข็มทอง แบบที่เหมือนไม่ได้ผ่านการบดเคี้ยวเลย ทำให้รู้ว่าน่าจะเพราะเป็นเด็กเลยเคี้ยวไม่ละเอียด แต่ตั้งแต่นั้นมาก็ทำให้ไม่กล้าที่จะกินเห็ดเข็มทองอีกเลย
น.ส.อรธิชา จินาสุ่น ม.5/7

# data[].attributes.attachment_caption
ในช่วงตอนอนุบาลตอนนั้นยังเด็กมากด้วยความซนอยากรู้อยากเห็นว่ากบเหลาดินสอถ้าเอานิ้วเข้าไปเหลามันจะเป็นยังไงตอนนั้นก็เลยเอานิ้วของตัวเองเข้าไปเหลาจากนั้นเลือดก็เต็มนิ้วเลยค่ะครูที่รรก็เลยพาไปห้องพยาบาล

# data[].attributes.headline
ด.ญ.ณัฐณิชา ฤทธิวงศ์

# data[].attributes.body
ด.ญ.ณัฐณิชา ฤทธิวงศ์ ชั้น2/4

# data[].attributes.body
ในช่วงเปิดเทอม2หนูมีปัญหากับเพื่อนร่วมห้องกลุ่มนึงเรามีปัญหาที่เข้าใจกันผิดทำให้เรื่องใหญ่โตไปถึงผู้ปกครองถึงแม้ตอนนี้เราเคลียร์กันจบแล้วก็ยังมีความรู้สึกไม่ดีต่อกันค่ะ
ณัฏฐณิชา สมทรง ม.2/4

# data[].attributes.headline
ในวันที่ฉันต้องทำตามที่สัญญา

# data[].attributes.subject
ในวันที่ฉันต้องทำตามที่สัญญา

# data[].attributes.body
เรื่องนี้เป็นวันช่วงเปิดเทอมม.2ใหม่ๆหนูไปสัญญากับเพื่อนว่าถ้าเพื่อนเลิกกับแฟนจะยอมเอาหน้าจุ่มลงไปที่พุ่มไม้ในรร.พุ่มไม้ที่เลือกเอาหน้าจุ่มเป็นพุ่มต้นเข็มหน้าเสาธง

ด.ญ.กัญญาณัฐ  ธิปัตย์

# data[].attributes.body
วันนั้นเป็นวันที่หนูต้องสอบวิชาประศาสตร์ซึ่งเป็นวิชาที่หนูชื่นชอบมากในตอนนั้นแต่วันนั้นหนูกลับสอบตกซึ่งเรื่องที่สอบเป็นเรื่องที่ค่อนข้างที่จะง่าย หลังจากวันนั้นมันทำให้หนูเลิกชอบวิชานั้นไปเลย ด.ญ.ปวีณ์สุดา ศรีแผ้ว ม.2/1

# data[].attributes.body
เมื่อประมาณ 4 ปีที่แล้ว  น้องมีอายุประมาณ 8 ขวบ
หนูมีอายุ 10 ขวบ หนูทะเลาะกับน้องมีปากเสียงกันอยู่พอสมควร หนูได้ปากกามาใหม่จากเพื่อน เป็นปากกาลูกลื่น ที่สามารถหมุนได้ ในขณะที่หนูและน้องทะเลาะกับน้อง แล้วน้องได้ไปเห็นปากกาแท่งนี้เขา น้องได้เอาหัวปากกามาแทงที่กลางอกหนู แต่หนูก็ไม่ได้บอกใคร ปากกาแท่งนั้นมีเลือดหนูติดอยู่ด้วย
ด.ญ. ปิ่นชนก ขวัญช่วย ม.2/6

# data[].attributes.headline
ดญ. ดลพร ทองย้อย

# data[].attributes.subject
ดญ. ดลพร ทองย้อย

# data[].attributes.body
เป็นการโดนเเมวข่วน ซึ่งจริงๆเเมวข่วนเป็นประจำเเล้ว มักจะเกิดขึ้นในเวลาที่เเมวไม่ได้ออกจากบ้าน เหตุผลที่ไม่ให้เเมวออกจากบ้านเพราะเเมวเวลาออกจากบ้าน จะชอบไปเข้าบ้านของคนอื่น

# data[].attributes.body
เรากับพ่อไม่ได้อยู่ด้วยกัน วันนึงพ่อถามว่าอยากได้ของขวัญอะไร ถามล่วงหน้าประมาณ4เดือน เลยบอกพ่อไปว่าอยากได้น้ำหอม ขนาด100ml ซึ่งเราเกิดเดือนธันวาคม แต่พ่อส่งน้ำหอมมาให้ช้า เราไปหาพ่อในเดือนมกราคมถึงได้น้ำหอมกลับมา แต่น้ำหอมที่ได้ เป็นน้ำหอมขนาด50ml

# data[].attributes.headline
เด็กหญิงทิวาวัลย์ งามประดิษฐ์

# data[].attributes.subject
เด็กหญิงทิวาวัลย์ งามประดิษฐ์

# data[].attributes.body
วันนั้นเป็นวันร่นคาบเรียนเลยไปหาอะไรทำก้บเพื่อนๆแล้วก็ไปหาของกินและหาที่นั่งกันตามปกติแต่พอกำลังจะนั่งก็จะเอาขาสอดเข้าไปข้างใต้แต่เก้าอี้มันดันลื่นเลยหงายหลังลงไปนอนกับพื้นท่ามกลางคนที่นั่งอยู่รอบข้าง

# data[].attributes.body
เพราะมีวันนึ่งที่หนูได้ทำการบ้านแล้วหนูต้องตัดกระดาษแล้วคัตเตอร์ก็โดนมือหนูแล้วเลือดก็ออกหนูเลยไม่ค่อยได้ใช้คัตเตอร์อีกสักเท่าไรหนูเลยเปลี่ยนไปใช้กรรไกรแทนคัตเตอร์
ด.ญ.ฐานิกา หวัดสนิท ม.2/6

# data[].attributes.headline
ในวันที่ฉันเล่นเสก็ต

# data[].attributes.subject
ในวันที่ฉันเล่นเสก็ต

# data[].attributes.body
วันนั้นชวนเพื่อนๆไปเที่ยวแต่หาที่เที่ยวกันนานมากหาไม่ได้ซักที มีเพื่อนคนนึงพูดขึ้นมาว่าไปเล่นเสก็ตกันมั้ยก็เลยชวนกันไป ตัวเองเคยเล่นเมื่อนานมาแล้วพอได้ลองเล่นอีกครั้งตอนแรกๆรู้สึกไม่ค่อยมั่นคงเท่าไหร่ พอเล่นไปซักพักเริ่มควบคุมได้ก็เลยลองเพิ่มความเร็ว ก็เลยลื่น เอาหน้าลงตอนนั้นจัดฟังอยู่ด้วยแล้วล้มปากกระเเทก เลือดเยอะมาก ฟันโยก เหล็กจัดฟันหลุดด้วย แต่แปลกตรงที่ว่าพี่พนักงานบอกว่าไม่ค่อยเห็นใครล้มแล้วเอาหน้าลงส่วนใหญ่จะเอาก้นลง ทุกครั้งที่ไม่ว่าจะเห็นภาพหรือเดินผ่านลานเสก็ตโลตัสก็จะทำให้นึกถึงเหตุการณ์ครั้งนั้นอยู่ตลอด

นางสาวณภัทร ทรัพย์เมฆ ม.5/11 เลขที่ 21

# data[].attributes.headline
ในวันที่ฉันต้องเลือกอย่างใดอย่างนึง

# data[].attributes.subject
ในวันที่ฉันต้องเลือกอย่างใดอย่างนึง

# data[].attributes.body
ภาพนี้คือแท่งไฟของวงBlackpink นะครับ เหตุการณ์เพิ่งเกิดขึ้นไม่นานนี้เองครับคือผมได้กดบัตรคอนเสิร์ตBlackpink มูลค่า5,600บาทและผมก็เตรียมแท่งไฟไว้นานมากแล้วสำหรับไปคอนเสิร์ตโดยเฉพาะแต่พอวันที่ผมต้องไปคอนเสิร์ตผมไม่ได้ไปเพราะว่าวันที่จัดคอนเสิร์ตดันตรงกับวันที่ผมต้องไปเข้าค่ายลูกเสือ

# data[].attributes.headline
ในวันที่ฉัน หยก พรกนก 2/6โซฟา

# data[].attributes.subject
ในวันที่ฉัน หยก พรกนก 2/6โซฟา

# data[].attributes.body
จากภาพนั้น เป็นภาพโซฟาบ้านหนูเองค่ะ
เป็นสถานที่ ที่สร้างความทรงจำที่ไม่ค่อยดีให้หนูสักเท่าไหร่ และยังให้บทเรียนกับหนูอีกด้วย เรื่องในวันนั้นมันเกิดขึ้นเพราะความเอาแต่ใจ และความมักง่ายของหนูเอง หนูไปกลับโรงเรียนจาก  ขนอม ไปสุราษฎร์ ตื่นตี5 ถึงบ้าน 6โมงเย็น ตอนนั้นหนูเหนื่อยมาก เพราะหนูยังปรับตัวไม่ค่อยได้ทำให้หนูละเลยหน้าที่งานบ้านต่างๆ ไม่ได้ช่วยแม่เหมือนแต่ก่อน มาถึงบ้านหนูก็ทำการบ้าน แล้วก็นอนเลย  ทำให้เเม่เหนื่อยมากขึ้น จนมันเกิดเป็นความสะสม แม่สะสมความเหนื่อย ความเครียดนั้นไว้ตลอด โดยที่หนูไม่รู้เลย จนวันหยุด แท่ขอให้หนูถอนงอกให้ หนูก็ถอนให้ตามปกติ สักพักแม่เอามือมาจับที่หัวหนุเลยปัดมือแม่ออก ตอนนั้นแหละ ความอดทนของแม่มันเกิดขีดจำกัดแล้ว แม่ตบหน้าหนู แล้วเดินไปหยิบไม้กวาด ตีหนู ซ้ำๆ ไม่เรื่อยๆ น่าแปลกที่ หนูไม่รู้สึกเจ็บเลย ไม่ร้องเลย หนูนิ่งแล้วปล่อยให้แม่ตีไปอย่างนั้น แล้วแม่ก็พูดว่า "กูไม่ใช่ทาสมึง" ประโยคนั้นเข้าหูหนูมากๆเลย จนพี่เข้ามาช่วย หนูเลยต้องแกล้งร้อง ให้แม่เห็นว่าหนูเจ็บแล้ว แม่ถึงจะหยุด  หนูวิ่งเข้ามาในห้องพี่อยู่กับพี่สองคน พี่ไม่ปลอบหนู ทำแค่นั่งข้างๆ แล้วก็ลูบหัว หนูเลยคิดได้ว่า ที่แม่ทำแบบนั้นเพราะเเม่เหนื่อย แม่เครียด เพราะเรื่องของหนูเอง หนูร้องออกมาหนักมาก เพราะความรู้สึกผิด ถึงตอนนั้น พี่ก็พูดกับหนูว่า"รู้แล้วใช่ไหม แม่ผิดที่แม่ใช้ความรุนแรง แต่แม่ไม่ผิด ที่แม่จะโกรธเลยนะ"  แล้วหนก็ไปขอโทษแม่  หลังจากนั้น กลับจากโรงเรียนหนูก็ช่วยงานแม่ เหมือนปกติที่เคยทำเหมือนตอนม.1

# data[].attributes.headline
ปลายเดือนธันวาปีที่แ

# data[].attributes.body
ปลายเดือนธันวาปีที่แล้วมีแมวจรสีดำสนิทตัวเมียอายุน่าจะประมาณหกเดือน ตาบอดหนึ่งข้างเป็นแผลที่ยังไม่หาย ตัวผอมซูบหนังแทบจะติดกระดูกมาร้องจนเสียงแห้งอยู่ที่บ้าน นี่เลยเอาอาหารแมวแบ่งใส่จานนี้ไปให้ แต่ยายไม่อนุญาต แต่นี่ก็แอบเอาอาหารไปให้ ตอนเช้ายายรู้ก็เลยจะตีแมวตัวนั้น นี่เลยตั้งใจจะไม่ให้อีกเพราะถ้าให้มันคงจะถูกตีตอนนี่ไปโรงเรียน แต่ทุกๆวันหลังกลับจากโรงเรียนก็จะเห็นแมวตัวนี้นอนรออยู่ที่หน้าห้องน้ำนอกบ้านบ้าง ใต้ศาลาบ้าง ประมาณหนึ่งอาทิตย์ หลังจากนั้นนี่ก็ไปสมุย แล้วก็ไม่เห็นแมวตัวนั้นอีก ตอนกลับมาถามน้องที่ช่วงนั้นหยุดอยู่บ้านน้องก็บอกว่ามันไปแล้วมั้งไม่เห็นแล้ว แต่เพิ่งมารู้เมื่อวาน ว่ามันตายอยู่ในห้องน้ำตั้งแต่ต้นเดือนตอนนี่ไปสมุย แล้วก็คิดว่าถ้านี่เอาอาหารไปให้มันสักหน่อย มันจะมีอะไรดีขึ้นมั้ย แล้วยายจะไปตีมันจริงๆหรือ
สุกฤตา วิเศษศักดา ม.5/7

# data[].attributes.headline
ในวันที่ฉัน…เกรดตก

# data[].attributes.subject
ในวันที่ฉัน…เกรดตก

# data[].attributes.body
ตอนเรียนช่วงโควิดมันเป็นช่วงที่ไม่ค่อยสะดวก ทั้งด้านการเรียน สภาพร่างกายสายตาและอื่นๆ มันทำให้เรานึกถึงความผิดพลาดของตัวเองว่าเพราะอะไรเราถึงเกรดแย่ลง จนทำให้รู้ว่าเป็นเพราะตัวเราเองที่ไม่ตั้งใจเรียนตั้งแต่เเรก มันทำให้หนูมีความกระตือรือร้นมากขึ้น ด.ญ.กันต์กนิษฐ์  เมืองพรหม ม.2/8

# data[].attributes.body
ในช่วงม.1 ฉันเครียดมากเพราะปรับตัวไม่ได้และไม่มีเพื่อนเลยในช่วงเรียนออนไลน์ มันเป็นช่วงที่มีเชื้อไวรัสระบาดพอดี ทำให้ปรับตัวไม่ค่อยได้และเครียดมากๆในช่วงนั้น
ด.ญ.ศิวพร ศิริเรือง 2/4

# data[].attributes.headline
ในวันที่ฉันเล่น rov 

# data[].attributes.subject
ในวันที่ฉันเล่น rov 

# data[].attributes.body
ในวันที่ฉันอยากเข้าไปเล่นอาโอวีฉันหยิบตัวละครยอร์นเทพหล่อเฟี้ยวมาในขณะที่เล่นก็ปกติดีจนกระทั่งเพื่อนในทีมเริ่มเสียหลักเเพ้ไฟต์เเละรูปเกมเริ่มเสียเปรียบมากขึ้นจนกระทั่งฝั่งตรงข้ามได้ดาร์กสเลเยอร์ 15 นาทีเเละดาร์กกำลังจะเข้าบ้านตอนนั้นฉันรู้ตัวดีว่าควรจะเปลี่ยนร้องเท้าตีเร็วเป็นดาบเเดงเพื่อเพิ่มดาเมจเเต่ฉันมือเเข็งและทำอะไรไม่ได้ได้เเต่ยิงศัตรูที่กำลังบุกเข้าบ้านจนเหลือสองตัวฉันตายและเกิดใหม่มีเวลาสองวิให้สับของเเต่ฉันก็ทำอะไรไม่ได้จนกระทั่งฝ่ายตรงข้ามจบบ้านและก็เป็นทีมฉันที่เเพ้เกมนั้นไป
นางสาวณัฎฐนันท์ สัมพะวงศ์ ม.4/4

# data[].attributes.headline
นางสาวกิติญาดา เมฆมีเดช ม.5/1

# data[].attributes.subject
นางสาวกิติญาดา เมฆมีเดช ม.5/1

# data[].attributes.body
เมื่อประมาณสองปีที่เเล้ว ตอนนั้นฉันเปิดประตูห้องน้ำเเล้วจิ้งจกปลอมที่อยู่ด้านบนประตู มันตกลงมาที่เท้าของฉัน ทำให้ฉันตกใจ จนลื่นล้มหัวเเตกเเละเจ็บก้นกบต้องเข้าโรงพยาบาล ทุกครั้งที่เห็นจิ้งจกไม่ว่าจะของจริงหรือของปลอมก็จะกลัวมาตลอด

# data[].attributes.body
พู่กัน เพราะเมื่อก่อนเคยชอบวาดรูปลงสีมากๆ ฝึกทุกวัน แต่ช่วงหลังมานี้ก็ไม่ได้อินกับการวาดรูปมากขนาดนั้นแล้วบวกกับไม่ได้มีเวลาว่างเหมือนเมื่อก่อน แต่พอเห็นพู่กันที่วางบนโต้ะ ก็นึกถึงตอนที่ตัวเองนั่งระบายสีทุกวัน เปิดเพลงฟังแล้วก็ออกแบบภาพ เมื่อก่อนพู่กันหนูจะเปลี่ยนสีตามสีที่ระบายไปแทบทุกวัน แต่ช่วงนี้มันก็เป็นสีเดิมมาสักพักแล้ว
ณัฐธัญญา สุวรรณรักษา 32 2/5

# data[].attributes.headline
นางสาวชลรัตน์ จักรานนท์ 5/11

# data[].attributes.subject
นางสาวชลรัตน์ จักรานนท์ 5/11

# data[].attributes.body
โต๊ะโรงเรียนที่ดิฉันนักปกติมักทำให้ฉันผื่นขึ้น โดยที่ไม่รู้สาเหตุมาตั้งเเต่เด็ก ชั้นมักจะโดนล้อเสมอ เพราะเเขนมักมีตุ่มขึ้นเมื่อไปเกาก็จะเเดงเเละเป็นเเผล ทำให้ฉันต้องทายาเเละรักษาอยู่บ่อยครั้ง เเต่นอกจากนั้นก็เป็นความทรงจำที่ดีเพราะฉันได้รับความรู้เเละรู้จักกับเพื่อนๆมากมาย

นางสาวชลรัตน์ จักรานนท์ 5/11

# data[].attributes.headline
ในวันที่ฉันให้ดอกกุหลาบ

# data[].attributes.subject
ในวันที่ฉันให้ดอกกุหลาบ

# data[].attributes.body
เป็นวันวาเลนไทน์เมื่อตอนม.1 ที่ฉันให้ดอกกุหลาบสีแดงหนึ่งดอกกับคนที่ฉันชอบ แต่เขารับมาแล้วเอาดอกกุหลาบไปทิ้งในถังขยะต่อหน้าฉัน เวลาเห็นดอกกุหลาบฉันจึงนึกถึงเหตุการณ์ตอนวาเลนไทน์ปีนั้น

นวินดา นาคทอง ม.5/11

# data[].attributes.body
ตอนอนุบาลฉันไปโรงเรียนตามปกติ ฉันเล่นกับเพื่อนๆของฉัน มีเพื่อนคนนึงใช้เล็บข่วนหน้าของฉันจนเป็นแผลเป็นมาถึงทุกวันนี้ แต่คุณครูกลับบอกผู้ปกครองของฉันว่าฉันข่วนหน้าตนเอง
ด.ญ.นภัสสร ทองปลอด ม.2/1

# data[].attributes.headline
ด.ญ.ณัชฌนันท์ ศรีเปารยะ ม.2/8

# data[].attributes.subject
ด.ญ.ณัชฌนันท์ ศรีเปารยะ ม.2/8

# data[].attributes.body
ที่เลือกไม้กวาดเพราะมันทำให้นึกถึงเมื่อก่อนที่ชอบเรียนภาษาอังกฤษมากๆ คะแนนในตอนนั้นก็ดีสุดๆ เป็นคนกล้าพูดกล้าคิดกล้าทำ แต่ยิ่งโตขึ้นก็ไม่ชอบมากขึ้น เพราะตอนเรียนพิเศษดันไปเจอสิ่งที่มันยากมากๆแล้วเราตอนนั้นก็ไม่รู้จะไปพึ่งใคร ปีถัดไปก็เลยไม่ได้ตั้งใจเรียนอังกฤษมาก งานก็ไม่ค่อยส่งก็เลยโดนตีกับไม้กวาด แล้วก็โดนสั่งให้เลิกคบกับเพื่อนกลุ่มนี้เพราะบอกว่าเป็นต้นเหตุที่เราไม่ตั้งใจเรียนซึ่งจริงๆต้นเหตุมันก็อยู่ที่เรา

# data[].attributes.headline
เครื่องดูดฝุ่น

# data[].attributes.subject
เครื่องดูดฝุ่น

# data[].attributes.body
เป็นการฝังใจตั้งแต่ตอนเด็ก เพราะว่าเคยโดนเครื่องดูดฝุ่นดูดเท้าตอนเด็กๆ แล้วรู้สึกว่าเสียงมันน่ากลัว ทำให้ทุกครั้งรู้สึกกลัวนิดหน่อยเวลาดูดฝุ่นที่บ้าน

น.ส.ธมลวรรณ ไสยรินทร์ ม.5/1

# data[].attributes.body
ตอนนั้นเป็นช่วงสอบเข้าม.1 หนูค่อนข้างเครียดมากค่ะเพราะกลัวจะทำไม่ได้ กลัวทำให้พ่อแม่ผิดหวัง แต่พอสอบรอบที่1 หนูก็สอบไม่ติดเลยทำให้หนูกดดันตัวเองมากขึ้น พยายามเรียนให้หนักขึ้นเพื่อนจะให้สอบติด

ด.ญ.สุธาสินี ชูเสน่ห์ ม.2/1

# data[].attributes.body
ประสบการณ์วันที่พ่อกับแม่เลิกกันไปช่วงแรกๆ เราต้องไปอยู่กับพ่อ หลังจากนั้นบรรยากาศภายในครอบครัวเราก็ไม่เหมือนเดิม โดยปกติแล้วพ่อเราค่อนข้างอารมณ์ร้อน เวลามีปัญหาทะเลาะกัน หรือสื่อสารผิดพลาดไม่ตรงกัน จะมีบ้างที่เขาจะชอบพูดด้วยคำที่รุนแรง บ้างก็ตะคอกใส่กัน ก่อนหน้านี้เวลามีปัญหาอะไรจะมีแม่ที่คอยปรามให้พ่อใจเย็นคอยปรามคำพูดของเขา แต่ตอนนี้มันไม่มีเหมือนเดิม เราเลยแก้ปัญหาที่ตัวเอง เลือกที่จะไม่นำคำพูดแย่ๆกลับมาใส่ใจแทน เพื่อสุขภาพจิตของตัวเอง ทั้งหมดนี้ไม่ได้ทำให้เราไม่รักพ่อ เพียงแค่ไม่ได้สบายใจที่จะเล่าเรื่องราวของตัวเองให้เขาฟังแบบเดิมเท่านั้นค่ะ

# data[].attributes.body
เวลาที่ฟังเพลงที่ฟังเคยในอดีต มักมีความทรงจำและความรู้สึกในขณะที่ฟังเพลงนั้นเข้ามาในหัว ทำให้เรารับรู้ความรู้สึกเมื่อครั้งที่เราฟังเพลงนั้นได้ บางครั้งก็เป็นความรู้สึกที่เราอยากลืมไป ไม่อยากให้มันเกิดึ้นอีก
ด.ช.อธิภัทร วารีวานิช ม.2/2

# data[].attributes.headline
น.ส.ธิดารัตน์ ภักดีไทย เนย ม.4/4

# data[].attributes.subject
น.ส.ธิดารัตน์ ภักดีไทย เนย ม.4/4

# data[].attributes.body
เมื่อตอนเด็กฉันได้ลงไปช่วยพ่อแม่ทำความสะอาดหน้าบ้าน พอเสร็จแล้วแม่ก็ให้ฉันขึ้นมาอาบน้ำก่อน ด้วยความที่ยังเด็ก ฉันได้ไปยืนค้ำอ่างล้างหน้าจนมันพลัดตกบาดขา ได้เย็บหลายเข็มและเป็นแผลเป็นที่ยังพอเห็นได้ชัดอยู่

# data[].attributes.headline
ในวันที่ฉันนำเสนองานในตอนประถม

# data[].attributes.subject
ในวันที่ฉันนำเสนองานในตอนประถม

# data[].attributes.body
ในตอนที่เสนองานฉันมีข้อผิดพลาดเยอะมาก ทำให้โดนเพื่อนๆ ครู ล้อหรือแซว ทำให้ฉันเสียความมั่นใจ และไม่ชอบวิชานี้
ด.ญ.กมลวรรณ บัวรุ่ง 2/5

# data[].attributes.body
ในวันปิดเทอมของผมตอนอยู่ม.2 ผมก็ใช้ชีวิตของผมไปปกติ แต่พอส่องกระจกแล้วเห็นว่าหนวดเคราผมมันเริ่มยาว ผมก็เลยเอามีดโกน มาโกนเหมือนที่ผมเคยทำอยู่ประจำ แต่ไม่ทราบว่าด้วย ใบมีดมันเก่าหรือผมกดมันแรงไป ผมเลยโดนมีดบาดตรงคางด้านซ้าย แผลมันกว้างพอสมควร กว้างขนาดที่ไม่มีใครคิดว่ามันมาจากใบมีดโกนหนวดได้ หลังจากนั้นผมก็เลิกใช้ใบมีดไปพักใหญ่เลย จนตอนนี้แผลที่ผมเคยโดนมันบาด มันยังเป็นรอยแหว่งตอนเคราผมขึ้น เหมือนเป็นสิ่งที่ตอกย้ำให้ผมระมัดระวังตัวเองมากขึ้น

# data[].attributes.headline
วั้นนั้นเพื่อนนัดดูห

# data[].attributes.body
วั้นนั้นเพื่อนนัดดูหนังกันตอนเย็น แต่เพื่อนที่นัดไว้มาเลทและตอนที่เดินเข้าโรงหนังมีใครก็ไม่รู้มานั่งที่นั่งของเราซึ่งพอบอกเขาไปเขาก็ทำหน้าไม่พอใจก่อนจะลุกไปนั่งที่นั่งที่ห่างจากเราหนึ่งที่นั่ง
น.ส.พิริยาภรณ์ ประตูใหญ่ ม.5/13

# data[].attributes.body
ทุกครั้งที่ใช้ดินสอกดหนูจะระวังเป็นพิเศษไม่ให้ไส้ดินสอโดนมือเพราะเมื่อตอนประถมระหว่างถือดินสอกดโดนเพื่อนกระแทกจนไส้ดินสอปักฝ่ามือและเพื่อนคนนั้นก็ไม่ขอโทษหรือแสดงความรู้สึกผิดใด ๆ ค่ะหลังจากเหตุการณ์นั้นหนูเลยเป็นคนที่ระมัดระวังในทุก ๆ เรื่องเลยค่ะ

น.ส.เพ็ญพิชชา ทองปลอด ม.4/2

# data[].attributes.body
สมุดบันทึกประจำวัน
เป็นการเขียนเหตุการณ์เรื่องราวต่างๆในทุกๆวัน ช่วงม.4 ซึ่งเป็นช่วงเวลาเปลี่ยนผ่านจากม.ต้นขึ้นม.ปลายและมีการแพร่ระบาดของcovid ซึ่งเป็นช่วงเวลาของการเริ่มต้นอะไรใหม่ๆ ต้องพบเจอกับคนๆใหม่ ไม่ว่าจะเป็นเพื่อน คุณครู วิชาการเรียนหรือรูปแบบชีวิตที่เปลี่ยนไป

# data[].attributes.attachment_caption
ตอนม.3 ไปเที่ยวน้ำตก ตอนกำลังเดินอยู่บนหินเกิดลื่นล้ม คางเลยกระแทกกับหิน คากแตก ตอนนั้นต้องไปเย็บที่โรงพยาบาลหลายเข็มเลยค่ะ 

# data[].attributes.headline
นางสาวสุทธิกานต์ สุว

# data[].attributes.body
นางสาวสุทธิกานต์ สุวรรณกิจ ม.5/1

# data[].attributes.headline
ในวันที่ฉันซื้อมังงะเล่มเเรก

# data[].attributes.subject
ในวันที่ฉันซื้อมังงะเล่มเเรก

# data[].attributes.body
ในช่วงม.ต้น ได้มีโอกาสซื้อหนังสือมังงะมาอ่าน เป็นเรื่องนารูโตะ นั่งอ่านจนจบเล่ม เพื่อนที่นั่งโต๊ะข้างๆขอยืมไปอ่าน เราก็ให้ไปด้วยความสนิท พอตอนเช้าเพื่อนนำหนังสือมาคืนในสภาพปกขาด มีรอยยับ ก่อนที่จะให้ไปเราบอกเพื่อนว่าให้ดูแลดีๆ เราทำได้เเค่มอง เเต่ก็ไม่ได้เอาเรื่องอะไร
น.ส.อติกานต์ แมนเมือง 4/1

# data[].attributes.attachment_caption
คืนก่อนวันที่ผมต้องไปทำงานงานกลุ่มกับเพื่อน ผมเลยถามเพื่อนว่าไปทำที่รร.ดีไหม เพื่อนผมไม่ยอมจะไปทำที่อื่น ผมก็บอกเหตุผลไป เพื่อนก็ไม่ยอมฟังเลย แล้วพูดว่า เขาไปได้ทุกคนอ่ะเหลือแต่เองที่ต้องที่ต้องมานั่งตัดสินใจ

# data[].attributes.headline
ในวันที่ฉันต้องออกห่างจากเพื่อน[เรื่องยาวกว่านี้]

# data[].attributes.subject
ในวันที่ฉันต้องออกห่างจากเพื่อน[เรื่องยาวกว่านี้]

# data[].attributes.body
ด.ช.รชานนท์ ธัญญเจริญ ม2/4

# data[].attributes.attachment_caption
ใบที่โดนเป็นสีเขียวนะคะ

# data[].attributes.headline
ในวันที่ฉันโดนน้ำร้อนลวก

# data[].attributes.subject
ในวันที่ฉันโดนน้ำร้อนลวก

# data[].attributes.body
เกิดเมื่อประมาณช่วงที่หนูอยู่ป.6ค่ะ เริ่มขึ้นจากที่ว่า หนูมีความคิดที่อยากจะกินมาม่า เลยทำการไปต้มมาม่าใส่ถ้วย จากนั้นก้ต้องไว้ตรงขอบโต๊ะแล้วก็ตกลงมาใส่ขาของหนู จนเกิดแผลเป็นมาจนถึงทุกวันนี้
ด.ญ.ธัญญาภรณ์ สีแสง ม.2/6 (แก้ม)

# data[].attributes.body
ตอนหนูอยู่อนุบาลช่วงปิดเทอมกำลังจะขึ้นป.1 หนูเกิดอุบัติเหตุแขนหักค่ะ มันเป็นวันที่หนูรู้สึกแย่มาก เพราะต้องนอนโรงพยาตั้งหลายวัน ไปไหนไม่ได้เลย ตอนนั้นหนูก็เด็กมาก ก็เลยซนจนแขนหักค่ะ
ด.ญ.กัญญาพัชร แป๊ะอุ้ย ม.2/1

# data[].attributes.headline
กานติภัค คล้ายแก้ว 5/11

# data[].attributes.subject
กานติภัค คล้ายแก้ว 5/11

# data[].attributes.headline
ในวันที่ฉันโดนเฉือนนิ้ว

# data[].attributes.subject
ในวันที่ฉันโดนเฉือนนิ้ว

# data[].attributes.body
ในวันนั้นเป็นวันปกติที่ทั้งบ้านไม่มีใครอยู่บ้านเลยตื่นมาก็เกือบเที่ยงๆแล้วด้วยแล้วก็หิวมากตอนนั้น ก็เลยสั่งอาหารมากินและสิ่งที่สั่งไปคือก๋วยเตี๋ยวเป็ด พอได้มาแล้ว เนื่องด้วยตัวเองแกะหนังยางไม่เป็นแล้วเขารัดมาแน่นมากเลยเอามีดมาเปิดถุงโดยที่ไม่รู้ว่ามีดคมขนาดนี้ ก็ใช้แรงเยอะเลยจนมันเลยไปโดนนิ้วเรา แบบผ่าชิ้นเนื้อออกไปเลยย ทำให้เราไม่กล้าใช้มีดนั้นอีกเลยยและก็ทำให้ตัวเองระวังมากขึ้นในตอนนี้และไม่กล้ากินก๋วยเตี๋ยวเป็ดแล้วด้วย
นายนนทพัทธ์ แป้นคล้าย ม.4/8

# data[].attributes.body
นางสาวสุภาพร  วุฒิศักดิ์ ม.5/1
วันนั้นเป็นวันสอบ o-net ป.6 เป็นวันที่หนูนอนเต็มอิ่มและทานข้าวเช้าเต็มที่เพราะรู้ว่าวันนั้นเป็นวันสำคัญมากๆวันนึง พอเริ่มสอบคณิต หนูทำข้อสอบจะเสร็จแล้ว พอหลังจากกรรมการเก็บข้อสอบหนูก็เห็นว่าด้านหลังยังมีข้อสอบอีกหน้านึง ตอนนั้นคือร่างกายชาไปหมด ลงมาจากห้องสอบก็ร้องไห้อย่างหนักเลยค่ะ

# data[].attributes.headline
ตอนนั้น ม2 ญาติมาบ้า

# data[].attributes.body
ตอนนั้น ม2 ญาติมาบ้านเลยเล่นกันเป็นปกติเเต่ตอนนั้นถอดเเม็กซีนบีบีกันออกเเล้วเเต่ลืมเคลียกระสุนในตัวปืนเเล้วก็ยิงใส่ญาติเเต่ระยะไกล+โดนตัว เลยไม่เป็นอะไรมาก
นาย ธีรชัย แสงทอง ม4/6 เลขที่10

# data[].attributes.headline
วันหนึ่งในขณะที่ตั้ง

# data[].attributes.body
วันหนึ่งในขณะที่ตั้งหน้าตั้งตาสุ่มกาชาหาตัวละครตัวหนึ่งที่ชื่อว่าโคโคมิในเกมเกนชินอิมแพค และก็ได้เค้าคนนี้มาครอบครองค่ะ
น.ส.ฐิติพร เพชรปานวงศ์ ม.5/12

# data[].attributes.headline
น.ส.อริยา พรหมนุช ม.5/1

# data[].attributes.subject
น.ส.อริยา พรหมนุช ม.5/1

# data[].attributes.body
กิจกรรม ในวันที่ฉัน..
เป็นช่วงมอต้น รถรับส่งเขาเลิกขับแล้ว เพื่อให้สะดวกเวลาไปโรงเรียนเลยต้องไปอาศัยบ้านลุงค่ะ มันเป็นหมู่บ้านจัดสรร ไม่มีพื้นที่มากเหมือนที่บ้าน ลูกๆของลุงหนูก็ไม่สนิทค่ะ บ้านข้างๆบางวันก็ชอบมีเสียงทะเลาะกัน นานวันเข้าอยู่เฉยๆยิ่งไม่มีอะไรทำก็เลยเขียนทุกอย่างที่อยากระบายลงในนี้ค่ะ

# data[].attributes.headline
ขวัญสิริ ใจสมุทร ม.5/9

# data[].attributes.subject
ขวัญสิริ ใจสมุทร ม.5/9

# data[].attributes.headline
น.ส.วิไลลักษณ์ เกื้อทองสั้น 4/8 ปันปัน

# data[].attributes.subject
น.ส.วิไลลักษณ์ เกื้อทองสั้น 4/8 ปันปัน

# data[].attributes.body
นานมาเเล้วที่ทำนาฬิกาที่เเม่ซื้อให้เรือนแรกหาย เป็นของที่มีคุณค่าทางจิตใจเเละราคาที่ซื้อก็เเพงอยู่สำหรับครอบครัวตัวเอง โดนครอบครัวดุไปหลายรอบ เเละสูญเสียความมั่นใจในการเก็บรักษาของสำคัญไว้กับตัว

# data[].attributes.body
นายนิติภูมิ   สาโรชวงศ์

# data[].attributes.headline
ณชนก ศุภลักษณ์208

# data[].attributes.subject
ณชนก ศุภลักษณ์208

# data[].attributes.body
ฉันได้เกิดมาในโลกนี้ เจอสิ่งที่ที่ดีและไม่ดี
สิ่งที่เป็นปมในชีวืตฉันได้คือทุกสิ่งและทุกอย่าง
ไม่ว่าจะเป็นการเรียน คำพูดคนรอบข้าง

# data[].attributes.attachment_caption
ภาพนี้เป็นเพียงภาพประกอบไม่ใช่ตั๋วจริงสำหรับวันนั้นนะคะ 

# data[].attributes.headline
ปาล์มมี่ ประภาพรรณ รัศมี 5/12 🚞

# data[].attributes.subject
ปาล์มมี่ ประภาพรรณ รัศมี 5/12 🚞

# data[].attributes.body
“ ตั๋วเบิกทางใบแรกของความดื้อรั้น “
หนูทะเลาะกับครอบครัวด้วยความเข้าใจผิดและเลือกที่จะหนีปัญหาด้วยการจองตั๋วรถไฟเที่ยวหนึ่งเพื่อเดินทางเงียบๆ คนเดียวจากจังหวัดสู่จังหวัดไปในที่ที่ไม่มีใครรู้ล่วงหน้าสำหรับคืนนั้น

🚃

# data[].attributes.headline
นางสาวธิดาเทพ แก้วจำรัส ม.5/5

# data[].attributes.subject
นางสาวธิดาเทพ แก้วจำรัส ม.5/5

# data[].attributes.body
วันที่อายุ10ขวบ เพิ่งได้ย้ายมาโรงเรียนใหม่เป็นอาทิตย์แรกและได้ช่วยครูยกเก้าอี้ขึ้นบนโต๊ะให้เรียบร้อยแต่มือของหนูเองพลาดทำเก้าอี้ทับโดนที่เล็บเท้าทำให้มีอาการเขียวช้ำ และได้ไปโรงพยาบาลเพื่อทำการฆ่าเชื้อโดยการใช้เหล็กร้อนจิ้มลงในเล็บและดึงเล็บออก

# data[].attributes.headline
ตอนที่ฉันนอายุได้ประ

# data[].attributes.body
ตอนที่ฉันนอายุได้ประมาณ 7 ขวบ การรีดผ้าครั้งแรกของฉันทำให้ได้แผลเป็นมา

นางสาวพุฒทอง แสงศรี ม.5/1

# data[].attributes.body
ในวันนั้น หนูเครียดเรื่องเรียนเลยมาระบายโดยการเอาคัตเตอร์กรีดโต๊ะค่ะ พอเริ่มตั้งสติได้ก็พบว่าโต๊ะมันเป็นรอยไปหมดเเล้วค่ะ หนูเลยหาสก็อตเทปมาแปะไว้เพื่อไม่ให้คนอื่นเห็นรอยนี้ค่ะ

# data[].attributes.headline
ในวันที่ฉันไปอยู่ในสิ่งแวดล้อมที่ไม่คุ้นเคย

# data[].attributes.subject
ในวันที่ฉันไปอยู่ในสิ่งแวดล้อมที่ไม่คุ้นเคย

# data[].attributes.body
ช่วงปีก่อน หนูได้มีโอกาสไปใช้ชีวิตและเรียนในสิ่งแวดล้อมใหม่ๆ ร่วมกับเพื่อนต่างภาษาและต่างวัฒนธรรม แต่เมื่อผ่านไปสักพัก หนูพบว่าตัวเองไม่สามารถปรับตัวเข้ากับสังคมเหล่านั้นได้ดีพอ ทุกครั้งที่หนูกลับมามองกองชีทเรียนเก่าจึงมักจะเกิดความรู้สึกมากมายขึ้นมา ทำให้หนูนึกถึงสีหน้าแววตา ความกดดัน ความคาดหวัง บรรยากาศโดยรอบ และความเป็นตัวเองที่ลดน้อยลงเรื่อยๆในตอนนั้นค่ะ

น้ำ นารากร ม.4/5