# data[].attributes.headline
Καλλιόπη Αρτεμίου  U234N2805

# data[].attributes.subject
Καλλιόπη Αρτεμίου  U234N2805

# data[].attributes.attachment_link.authors[].name
ΕΘΝΙΚΟ ΚΕΝΤΡΟ ΚΟΙΝΩΝΙΚΗΣ ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗΣ

# data[].attributes.attachment_link.title
Παγκόσμια Ημέρα κατά της Κακοποίησης των Παιδιών

# data[].attributes.headline
Γεωργοπούλου Μαρία U261N0336 Ακροατήριο 08

# data[].attributes.subject
Γεωργοπούλου Μαρία U261N0336 Ακροατήριο 08

# data[].attributes.body
Οι αντίξοες εμπειρίες κατά την παιδική ηλικία (ΑΕΠΗ) περιλαμβάνουν μια ομάδα δυσμενών εμπειριών, όπως η παραμέληση, που αφορούν μεγάλο αριθμό παιδιών σε μια τάξη σήμερα. Συνδέονται με δυσκολίες σε όλους τους τομείς της ανάπτυξης και της σχολικής επίδοσης, καθώς και με προβλήματα στη σωματική και στην ψυχολογική υγεία στην παιδική και ενήλικη ζωή. Σε αυτό το άρθρο παρουσιάζονται, μέσα από βιβλιογραφική ανασκόπηση, οι διαφορετικές θεωρητικές προσεγγίσεις των ΑΕΠΗ καθώς και οι απόψεις ή/ και εμπειρικά δεδομένα για τη σύνδεσή τους αθροιστικά και ξεχωριστά με διάφορα ζητήματα στην ανάπτυξη, τη μάθηση και την (ψυχική) υγεία. Τέλος, γίνεται συζήτηση για τη σχολική κοινότητα ως ένα ευαισθητοποιημένο και υποστηρικτικό πλαίσιο στις ψυχοκοινωνικές και μαθησιακές ανάγκες παιδιών με αντίξοες εμπειρίες οι οποίες μπορεί να είναι στρεσογόνες ή/και τραυματικές.

# data[].attributes.body
ριάντα χρόνια νωρίτερα από την πρωτοβουλία του Συμβουλίου της Ευρώπης, το 1982, η Ευγενία Φακίνου συστήνεται στο αναγνωστικό κοινό με το πρώτο της μυθιστόρημα, την Αστραδενή. Το βιβλίο αφηγείται την ιστορία ενός κοριτσιού από τη Σύμη που το όνομά του σημαίνει εκείνη που δένει τ’ άστρα και φτάνει από το όμορφο νησί της στην Αθήνα για να εγκατασταθεί στην πρωτεύουσα μαζί με τους στραπατσαρισμένους οικονομικά γονείς της. Η Αστραδενή είναι βιβλίο τομή για τον τρόπο που μιλά στα ίδια τα παιδιά και τους εφήβους για μια 11χρονη, θύμα της εσωτερικής μετανάστευσης σε πρώτη φάση, που παλεύει να ενταχθεί στη νέα πραγματικότητα, να γίνει αποδεκτή, να αποκτήσει φίλους ενώ ταυτόχρονα μια βαριά, μαύρη σκιά την κρατάει στο σκοτάδι, στη σιωπή.

Η τόλμη της Φακίνου να δώσει στο βιβλίο το συγκλονιστικό του τέλος-αποκάλυψη της σεξουαλικής κακοποίησης της μικρής Αστραδενής από τον υπεράνω υποψίας γείτονα εξακολουθεί να ξαφνιάζει και να προβληματίζει. Το μυθιστόρημα, αποσπάσματα του οποίου έχουν ενταχθεί εδώ και πολλά χρόνια στα σχολικά εγχειρίδια, επιτελεί για τους μικρούς αναγνώστες στους οποίους απευθύνεται μια ευεργετική λειτουργία: τους παίρνει από το χέρι και, χωρίς ακρότητες και μελοδραματισμούς, τους οδηγεί από τον κόσμο της παιδικής αθωότητας στον σκληρό, αληθινό κόσμο της διπλανής πόρτας όπου συμβαίνουν, αποσιωπημένα τις περισσότερες φορές, εγκλήματα με θύματα παιδιά. Και κάτι πολύ σημαντικό: σχεδόν σαράντα χρόνια από την πρώτη του κυκλοφορία το μυθιστόρημα της Φακίνου διατηρεί τη φρεσκάδα του και είναι επίκαιρο γλωσσικά και θεματολογικά και για τα σημερινά παιδιά.

# data[].attributes.attachment_caption
«Όταν τα συναισθήματα μπερδεύονται και δεν έχουν όνομα, μένουν κλειδωμένα μέσα μας· αλλά όταν τα αναγνωρίσουμε και τα μοιραστούμε, αρχίζουν σιγά-σιγά να μας γιατρεύουν.»

# data[].attributes.headline
Καραγιώργου Θεανώ- U254N2116(Ακροατήριο 9) 

# data[].attributes.subject
Καραγιώργου Θεανώ- U254N2116(Ακροατήριο 9) 

# data[].attributes.body
Το Τερατάκι των Χρωμάτων είναι εικονογραφημένο παιδικό βιβλίο της Ισπανίδας δημιουργού Άννα Λιένιας (Anna Llenas), που κυκλοφόρησε αρχικά το 2012. Μέσα από έναν απλό και οπτικά έντονο κόσμο, το βιβλίο βοηθά τα μικρά παιδιά να αναγνωρίσουν και να διαχειριστούν τα συναισθήματά τους μέσω της μεταφοράς των χρωμάτων.

# data[].attributes.attachment_link.title
το τερατακι των χρωματων

# data[].attributes.headline
U251N0821 Σταυρούλα Δούνια ακροατήριο -06

# data[].attributes.subject
U251N0821 Σταυρούλα Δούνια ακροατήριο -06

# data[].attributes.attachment_link.title
Τα-χέρια-δε-χτυπάνε-τα-χέρια-αγαπάνε

# data[].attributes.headline
Αθανασία Νιφοροπούλου- U244N2873- 04

# data[].attributes.subject
Αθανασία Νιφοροπούλου- U244N2873- 04

# data[].attributes.body
Βιβλιο γραμμένο για παιδιά από Γαλλίδα ψυχοθεραπεύτρια

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
€5.99 €5.39

Όλοι μαζί μπορούμε να σταματήσουμε την παρενόχληση!

Περιγραφή

Η παρενόχληση είναι το αποτέλεσμα πράξεων ή βίαιων λέξεων που δεν τις σταμάτησε κανείς. 1 στα 10 παιδιά είναι θύμα παρενόχλησης στο σχολείο.

Είναι η παρενόχληση ένα μυστήριο που μπορείς να λύσεις;

Πώς θα το λύσεις;

Άνοιξε αυτό το βιβλίο που είναι γεμάτο δραστηριότητες και πολύτιμες πληροφορίες για να το ανακαλύψεις.

Η καινούργια σειρά Μυστικά και λύσεις της γνωστής Γαλλίδας ψυχοθεραπεύτριας Ιζαμπέλ Φιλιοζά και της ομάδας της είναι μια σειρά βιβλίων για παιδιά που αφορά ζητήματα όπως ο ύπνος, η λειτουργία του εγκεφάλου αλλά και η παρενόχληση.

Σειρά βιβλίων με απλές δραστηριότητες και βατή θεωρία για να κατανοήσουν οι νεαροί αναγνώστες τα ζητήματα που πραγματεύονται.

Σχήμα που θυμίζει τετράδιο που το κάνει προσιτό στα παιδιά. Ζωντανή και διασκεδαστική εικονογράφηση.

Μόνο συνδεδεμένοι πελάτες που έχουν αγοράσει αυτό το προϊόν μπορούν να αφήσουν μία αξιολόγηση.

Σελίδες

48

Διαστάσεις

17Χ24

Διαθεσιμότητα

Άμεσα Διαθέσιμο

Βάρος

140 g

Βιβλιοδεσία

Μαλακό εξώφυλλο

Ηλικία

7+

Ημ. Έκδοσης

28/03/2022

ISBN

978-960-484-818-8

Μπορεί επίσης να σας αρέσει...

Η Ιζαμπέλ Φιλιοζά είναι ψυχοθεραπεύτρια από το 1982. Δραστηριοποιείται ενεργά συμμετέχοντας σε συνέδρια, εκπαιδεύοντας γονείς και επαγγελματίες, και συγγράφοντας βιβλία. Από αυτά, περισσότερα από 30 απευθύνονται σε παιδιά, γονείς αλλά και επαγγελματίες. Αναγνωρίζεται ως σημαντική προσωπικότητα της Θετικής Γονεϊκότητας στη Γαλλία και για τον λόγο αυτό ορκίστηκε αντιπρόεδρος της Επιτροπής "Οι 1000 Πρώτες Ημέρες", που η κυβέρνηση του προέδρου Μακρόν λάνσαρε στη Γαλλία το 2019.
Διαβάστε Περισσότερα

Η Lucie Dubriano γεννήθηκε στο Καστελσαρασέν. Αφού σπούδασε Καλές Τέχνες στη Νίκαια εγκαταστάθηκε στο Στρασβούργο όπου ξεκίνησε να εργάζεται ως εικονογράφος κόμικ και παιδικών βιβλίων.
Διαβάστε Περισσότερα

Αυτός ο ιστότοπος χρησιμοποιεί cookies για να βελτιώσει την εμπειρία σας. Θα υποθέσουμε ότι είστε εντάξει με αυτό, αλλά μπορείτε να εξαιρεθείτε εάν το επιθυμείτε. Cookie settings ΑΠΟΔΟΧΗ

Πολιτική Απορρήτου (GDPR)

# data[].attributes.attachment_link.title
ΜΗ ΜΕ ΕΝΟΧΛΕΙΣ! - Η ΠΑΡΕΝΟΧΛΗΣΗ ΚΑΙ ΠΩΣ ΝΑ ΤΗΝ ΣΤΑΜΑΤΗΣΕΙΣ - EPBOOKS

# data[].attributes.attachment_link.description
Όλοι μαζί μπορούμε να σταματήσουμε την παρενόχληση!

# data[].attributes.headline
Κωνσταντίνος Αντωνίου U251N0301

# data[].attributes.subject
Κωνσταντίνος Αντωνίου U251N0301

# data[].attributes.attachment_link.title
Παιδική κακοποίηση, συνέπειες στην ψυχική υγεία των παιδιών

# data[].attributes.attachment_link.description
Aκόμα και στις μέρες μας αρκετά παιδιά πέφτουν θύματα κακοποίησης, κυρίως από τους γονείς τους, οι οποίοι χρησιμοποιούν τη βία ως μέσο πειθαρχίας, αλλά και από άλλα σημαντικά πρόσωπα του περιβάλλοντος τους. Τα τελευταία χρόνια, έχει διαπιστωθεί και κακοποίηση μεταξύ συνομηλίκων. Κακοποίηση είναι η άσκηση βίας με σκοπό την ”επιβολή ελέγχου” ή την υποταγή. 

# data[].attributes.headline
ΧΡΥΣΟΥΛΑ ΝΤΟΥΤΣΗ-U254N1887-04

# data[].attributes.subject
ΧΡΥΣΟΥΛΑ ΝΤΟΥΤΣΗ-U254N1887-04

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Η κατάθλιψη παιδιών και εφήβων αποτελεί μια κατάσταση που έχει απασχολήσει την σύγχρονη επιστημονική κοινότητα, όχι επαρκώς, αλλά αρκετά ώστε να γίνει αντικείμενο ενδιαφέροντος. Στην προσπάθεια ανεύρεσης των αιτιών που προκαλούν τη νόσο, ασχοληθήκαμε με την παράμετρο "γονεϊκή κακοποίηση & παραμέληση" και με το κατά πόσο αυτή μπορεί να οδηγήσει τα παιδιά & τους εφήβους σε καταθλιπτική διαταραχή.

Η μείζονα καταθλιπτική διαταραχή είναι μία διαταραχή που σχετίζεται με χαμηλή διάθεση και απουσία ενδιαφέροντος για ευχάριστες δραστηριότητες, η οποία επηρεάζει και τους ενήλικες και τα παιδιά - εφήβους. Τα αίτια της είναι γενετικοί και νευροχημικοί παράγοντες. Τα συμπτώματα της νόσου διακρίνονται σε συμπτώματα συμπεριφοράς και συναισθηματικά. Η θεραπεία της κατάθλιψης επιτυγχάνεται με την ψυχανάλυση / ψυχοθεραπεία (ομαδική, ατομική) και την φαρμακευτική αγωγή. Όσον αφορά στην κακοποίηση αυτή είναι σωματική και συναισθηματική, ενώ η παραμέληση συνιστά την αγνόηση των αναγκών και επιθυμιών των παιδιών από τους γονείς τους. Έρευνες δείχνουν πως η κάθε είδους κακοποίηση και παραμέληση των παιδιών από το γονεϊκό περιβάλλον συμβάλλει στην εμφάνιση της παιδικής κατάθλιψης και πως υπάρχει άμεση συσχέτιση μεταξύ αυτών των μεταβλητών

# data[].attributes.attachment_link.title
Κατάθλιψη παιδιών & εφήβων ως αποτέλεσμα κακοποίησης & παραμέλησης από το γονεïκό περιβάλλον|Πανελλήνιο Συνέδριο Επιστημών Εκπαίδευσης

# data[].attributes.attachment_link.description
Η κατάθλιψη παιδιών και εφήβων αποτελεί μια κατάσταση που έχει απασχολήσει την σύγχρονη επιστημονική κοινότητα, όχι επαρκώς, αλλά αρκετά ώστε να γίνει αντικείμενο ενδιαφέροντος. Στην προσπάθεια ανεύρεσης των αιτιών που προκαλούν τη νόσο, ασχοληθήκαμε με την παράμετρο "γονεϊκή κακοποίηση & παραμέληση" και με το κατά πόσο αυτή μπορεί να οδηγήσει τα παιδιά & τους εφήβους σε καταθλιπτική διαταραχή.

# data[].attributes.headline
Μαρία Κουτεντάκη, U254N2500, Ακροατήριο 4

# data[].attributes.subject
Μαρία Κουτεντάκη, U254N2500, Ακροατήριο 4

# data[].attributes.body
# Πρόληψη και αντιμετώμιση # παιδική κακοποίηση # Eliza

# data[].attributes.attachment_link.title
Για εκπαιδευτικούς | ELIZA

# data[].attributes.attachment_link.description
Για εκπαιδευτικούς

# data[].attributes.headline
Στρέκλα Μαλεβή Ανδριανή Ακροατήριο 09 U261N0388

# data[].attributes.subject
Στρέκλα Μαλεβή Ανδριανή Ακροατήριο 09 U261N0388

# data[].attributes.body
Precious

Στο Χάρλεμ του 1987, η 16χρονη Κλαιρήσα “Precious” Τζόουνς είναι υπέρβαρη, αναλφάβητη και εγκυμονούσα από τον πατέρα της για δεύτερη φορά. Ζει με τη βίαιη μητέρα της και υπομένει λεκτική και σωματική κακοποίηση. Όταν της προσφέρεται η ευκαιρία να φοιτήσει σε ένα εναλλακτικό σχολείο, γνωρίζει τη δασκάλα της, κα Ρέιν, που την εμπνέει να ανακαλύψει τη δύναμη και την αξία της. Η ιστορία εξελίσσεται ως οδυνηρή αλλά ελπιδοφόρα πορεία χειραφέτησης.

# data[].attributes.headline
Καππάτου Παναγιώτα Ακροατήριο 1 U251N0861

# data[].attributes.subject
Καππάτου Παναγιώτα Ακροατήριο 1 U251N0861

# data[].attributes.body
Καππάτου Παναγιώτα U251N0861

# data[].attributes.headline
ΣΥΜΕΩΝΙΔΗΣ ΕΜΜΑΝΟΥΗΛ ΑΚΡΟΑΤΗΡΙΟ 01  U254N2431

# data[].attributes.subject
ΣΥΜΕΩΝΙΔΗΣ ΕΜΜΑΝΟΥΗΛ ΑΚΡΟΑΤΗΡΙΟ 01  U254N2431

# data[].attributes.attachment_link.authors[].name
ΕΘΝΙΚΟ ΚΕΝΤΡΟ ΚΟΙΝΩΝΙΚΗΣ ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗΣ

# data[].attributes.attachment_link.title
Παγκόσμια Ημέρα κατά της Κακοποίησης των Παιδιών

# data[].attributes.headline
Γεωργούλα Έλλη, U254N0010

# data[].attributes.subject
Γεωργούλα Έλλη, U254N0010

# data[].attributes.body
Το βιβλίο Protecting and Safeguarding Children in Schools: A Multi-Agency Approach αναδεικνύει τον καθοριστικό ρόλο του σχολείου στην προστασία και υποστήριξη παιδιών που ενδέχεται να βιώνουν κακοποίηση, παραμέληση ή άλλες τραυματικές εμπειρίες. Μέσα από τη συνεργασία εκπαιδευτικών, οικογένειας και ειδικών υπηρεσιών, παρουσιάζονται πρακτικές και στρατηγικές για τη δημιουργία ενός ασφαλούς και υποστηρικτικού σχολικού περιβάλλοντος για όλους τους μαθητές.

# data[].attributes.headline
ΣΤΑΜΑΤΗ ΕΛΕΝΗ ΑΚΡΟΑΤΗΡΙΟ 02 U254N2728

# data[].attributes.subject
ΣΤΑΜΑΤΗ ΕΛΕΝΗ ΑΚΡΟΑΤΗΡΙΟ 02 U254N2728

# data[].attributes.body
Ένα εκπαιδευτικό και θεραπευτικό βιβλίο που βοηθά τα παιδιά να κατανοήσουν τη σημασία της μη βίαιης συμπεριφοράς, του σεβασμού και των προσωπικών ορίων. Μέσα από απλή γλώσσα και καθημερινά παραδείγματα ενισχύεται η ενσυναίσθηση, η συναισθηματική ασφάλεια και η πρόληψη κακοποιητικών συμπεριφορών στο σχολείο και στην οικογένεια

# data[].attributes.attachment_link.title
Τα χέρια δεν είναι για να δέρνουμε / MARTINE AGASSI

# data[].attributes.attachment_link.description
Διάβασε την περίληψη & τις κριτικές μελών για το βιβλίο «Τα χέρια δεν είναι για να δέρνουμε» (Martine Agassi). Αγόρασε άμεσα μέσω του Skroutz!

# data[].attributes.headline
ΚΥΒΕΡΗ ΜΑΡΙΑ-ΒΑΣΙΛΕΙΑ (U254N0552) Ακροατήριο 01 

# data[].attributes.subject
ΚΥΒΕΡΗ ΜΑΡΙΑ-ΒΑΣΙΛΕΙΑ (U254N0552) Ακροατήριο 01 

# data[].attributes.attachment_link.title
Κακοποιηση Παιδιου Και Εφηβου // Ανιχνευση, Αντιμετωπιση, Προληψη - Συλλογικο - Βιβλιοπωλείο Πολιτεία

# data[].attributes.attachment_link.description
Ένα διαχρονικά επίκαιρο, πολυσυλλεκτικό βιβλίο για το σοβαρό και διαρκώς επιδεινούμενο φαινόμενο της κακοποίησης. Συμμετέχουν επιστήμονες πολλών ειδικοτήτων, οι οποίοι εξετάζουν ειδικότερα τις μορφές

# data[].attributes.headline
Παπαϊωάννου 'Ηλια-Ακροατήριο 8-U254n2249

# data[].attributes.subject
Παπαϊωάννου 'Ηλια-Ακροατήριο 8-U254n2249

# data[].attributes.body
Το συγκεκριμένο σύγχρονο street art έργο απεικονίζει ένα μικρό κορίτσι που κρατά ένα αρκουδάκι και βρίσκεται κάτω από τον έλεγχο ενός χεριού που την κατευθύνει σα να είναι μαριονέτα. Το έργο αναφέρεται στην παιδική κακοποίηση και γενικότερα στη χειραγώγηση των παιδιών από ενήλικες. Το σηκωμένο χέρι του κοριτσιού λειτουργεί ως ένδειξη άμυνας και προσπάθειας να σταματήσει τον κακοποιό,όμως η στάση του σώματος της αποδεικνύνει ότι παραμένει ευάλωτη και ανίσχυρη. Τέλος,τι αρκουδάκι συμβολίζει την παιδική αθωότητα και την ανάγκη για ασφάλεια, η οποία όμως απειλείται. Μέσα από έντονα χρώματα και δυνατή αντίθεση, το έργο στοχεύει στην ευαισθητοποίηση του θεατή,κάνοντας τον να αναλογιστεί τη σιωπηλή πραγματικότητα της κακοποίησης που μπορεί να συμβαίνει γύρω μας.

# data[].attributes.headline
Ελένη Κιουτσικτσίδου U254N2010 (Ακροατήριο 09)

# data[].attributes.subject
Ελένη Κιουτσικτσίδου U254N2010 (Ακροατήριο 09)

# data[].attributes.headline
Xαρίκλεια Ροδοπούλου U244N1721 Ακρ 2 

# data[].attributes.subject
Xαρίκλεια Ροδοπούλου U244N1721 Ακρ 2 

# data[].attributes.body
Το βιβλίο αποτελεί την πρώτη επιστημονική έρευνα για την παιδική κακοποίηση και παραμέληση μέσα στην οικογένεια στη Μυτιλήνη. Παρουσιάζει την έκταση και τις μορφές του φαινομένου, ενώ παράλληλα συγκρίνει τα ευρήματα με αντίστοιχες έρευνες στην Ελλάδα και το εξωτερικό.

# data[].attributes.headline
Πανταζίδου Βασιλική_U254N1159 (Ακροατήριο 05)

# data[].attributes.subject
Πανταζίδου Βασιλική_U254N1159 (Ακροατήριο 05)

# data[].attributes.body
Η ιαπωνική τέχνη του Kintsugi, κατά την οποία τα σπασμένα κεραμικά αντικείμενα δεν πετιούνται αλλά επισκευάζονται σχολαστικά με μια ειδική λάκα αναμειγμένη με σκόνη χρυσού, αποτελεί την ιδανικότερη και πιο καθηλωτική οπτική μεταφορά για τη μετατραυματική ανάπτυξη και το «positive side effect» μετά από μια εμπειρία κακοποίησης.

Σε ψυχολογικό επίπεδο, ο συμβολισμός αυτής της τεχνικής είναι βαθύτατος: το αντικείμενο δέχτηκε ένα βίαιο πλήγμα, ράγισε και κομματιάστηκε —όπως ακριβώς συμβαίνει με τον εσωτερικό κόσμο ενός κακοποιημένου παιδιού— όμως η διαδικασία της αποκατάστασης δεν προσπαθεί να κρύψει ή να εξαλείψει το παρελθόν. Αντίθετα, οι πληγές και οι ρωγμές τονίζονται με τον πιο πολύτιμο τρόπο, αναδεικνύοντας την ιστορία και την ανθεκτικότητα του αντικειμένου. Μεταφέροντας αυτή τη φιλοσοφία στην παιδική προστασία, το Kintsugi μάς διδάσκει ότι ένα πληγωμένο παιδί, μέσα από την κατάλληλη θεραπευτική φροντίδα, έχει τη δύναμη όχι απλώς να «κολλήσει» τα κομμάτια του, αλλά να αναγεννηθεί. Οι ουλές του, σφραγισμένες πλέον με το «χρυσάφι» της ψυχικής ανθεκτικότητας, της σοφίας και της ενσυναίσθησης, παύουν να αποτελούν σημάδια ντροπής· μετατρέπονται σε αποδείξεις επιβίωσης, κάνοντας το παιδί ακόμη πιο δυνατό, μοναδικό και πολύτιμο, καθώς μαθαίνει να κουβαλά την προσωπική του ιστορία με περηφάνια και αξιοπρέπεια.

# data[].attributes.headline
Πανταζίδου Βασιλική_U254N1159 (Ακροατήριο 05)

# data[].attributes.subject
Πανταζίδου Βασιλική_U254N1159 (Ακροατήριο 05)

# data[].attributes.body
UNICEF - "Art in All of Us": Εκθέσεις και προγράμματα της UNICEF που δείχνουν πώς παιδιά σε εμπόλεμες ζώνες ή συνθήκες ακραίας κακοποίησης και φτώχειας επιστρατεύουν τη φωτογραφία και τη ζωγραφική για να ξαναβρούν τη χαμένη τους αθωότητα και να στείλουν ένα μήνυμα ελπίδας.

Προσεγγίζοντας την κακοποίηση μέσα από μια άλλη, πιο φωτεινή ματιά, ανακαλύπτουμε τη δύναμη της τέχνης ως θεραπευτικού διαμεσολαβητή. Όπως αναδεικνύεται από διεθνή προγράμματα art therapy, η τέχνη δεν λειτουργεί απλώς ως μια ευχάριστη απασχόληση, αλλά ως οικουμενική γλώσσα που δίνει φωνή στο βουβό παιδικό τραύμα. Το "positive side effect" αυτής της επίμονης διαδικασίας είναι η ανάδυση της μετατραυματικής ανάπτυξης: τα κακοποιημένα παιδιά, μέσα από τα χρώματα, τον πηλό ή το θέατρο, καταφέρνουν να εξωτερικεύσουν τον πόνο, να επανασυνδεθούν με την αθωότητά τους και να μετατρέψουν την πληγή τους σε πηγή μοναδικής ανθεκτικότητας, δημιουργικότητας και βαθιάς ενσυναίσθησης για τον κόσμο γύρω τους.

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
UNICEF's work

UNICEF works in over 190 countries and territories to save children's lives, to defend their rights, and to help them fulfil their potential, from early childhood through adolescence. And we never give up.

# data[].attributes.attachment_link.description
UNICEF works in more than 190 countries and territories to reach the most disadvantaged children and adolescents - and to protect the rights of every child, everywhere.

# data[].attributes.headline
ΚΟΥΤΣΟΥΒΕΛΗ ΑΙΚΑΤΕΡΙΝΗ, U254N2467, ΑΚΡΟΑΤΗΡΙΟ 4 

# data[].attributes.subject
ΚΟΥΤΣΟΥΒΕΛΗ ΑΙΚΑΤΕΡΙΝΗ, U254N2467, ΑΚΡΟΑΤΗΡΙΟ 4 

# data[].attributes.attachment_link.title
Dolls - Μια πειραματική ταινία για την παιδική κακοποίηση

# data[].attributes.headline
Δεμίρη Παναγιώτα (ακροατήριο 02) U244N2456

# data[].attributes.subject
Δεμίρη Παναγιώτα (ακροατήριο 02) U244N2456

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
School-Based Child Abuse Prevention Programs

School-based child abuse prevention programs also differ in the type of abuse that they target. Since the 1980s, school-based programs have been adopted as a popular method for the prevention of child sexual abuse (Berrick & Gilbert, 1991; Daro, 1991). An example of such a program is the Behavioral Skills Training Program (BST; Wurtele, 1986). In this program, children learn personal safety skills from a behavioral perspective. In small groups, teachers address several safety aspects, including that children are the owners ("bosses") of their bodies and that it is not right to have their private parts touched or looked at by an adult person. This program was evaluated in two randomized controlled trials in which low-income preschool children participated (Wurtele, Gillispie, et al., 1992; Wurtele, Kast, et al., 1992). In both trials, children in the BST group demonstrated greater knowledge about sexual abuse and higher levels of personal safety skills compared to those in the control group. These gains were maintained at both 2-month (Wurtele, Gillispie, et al., 1992) and 5-month (Wurtele et al., 1992a; Wurtele, Kast, et al., 1992) follow-ups.

Although many school-based child abuse prevention programs focus exclusively on sexual abuse, various programs also address other forms of child abuse, such as physical abuse, emotional abuse, or neglect. An example of a school-based prevention program for physical and sexual abuse is the Play is Safe! program. This program was created by the Women's Center of Tarrant County in 1983 and teaches children to recognize abusive situations, how to respond to potentially abusive situations, and to report the abuse to someone who can help stop the abuse. Blakey and Thigpen ( 2015) evaluated the Play it Safe! program in a pre-posttest study and found overall gains in physical and sexual abuse knowledge scores.

The school-based approach to child abuse prevention programs has several advantages. First, schools are ideal settings for program delivery as they provide access to the general population and many children can be reached in a relatively cost-efficient manner (Asawa et al., 2008; Dhooper & Schneider, 1995). Research also showed that children consider education at school to be an important strategy for preventing child abuse and neglect (Pieper & De Haan, 2017). School-based programs are often delivered by teachers or other school staff who can enhance learning experiences regarding child abuse prevention and recognize potential child abuse because of their daily interactions with the children (Nickerson et al., 2010, 2019). Children may also feel more comfortable reporting suspected child abuse to their teacher if their teacher delivers the school-based program and opens the dialog. Teachers and school staff are often considered "trusted adults" to children and delivery by a teacher may be particularly important when a prevention program includes parent participation when a parent is abusive. However, delivery by teachers has been criticized as, despite their pedagogical competence, they may not have sufficient knowledge and experience, nor the confidence to talk with children about the specific topics covered by a child abuse prevention program (Topping & Barron, 2009). Finkelhor ( 2007) has also addressed several concerns about school-based child abuse prevention programs that arose over the years, for instance that the concepts covered by these programs are too complex for children to grasp. He also noted that abuse cannot be prevented or deterred by the actions of children themselves, as many children are too weak and too vulnerable to resist perpetrators who are often older, larger, and aggressive. Finkelhor ( 2007) did, however, conclude that it is worth providing children with high-quality prevention programs, as this is supported by current scientific evidence.

Previous Review Studies

Several meta-analyses and systematic reviews on the effects of school-based prevention programs specifically for child sexual abuse found significant improvements in abuse-related knowledge and self-protection skills. For example, Rispens et al. ( 1997) found an overall post-intervention effect of d = 0.71 and a follow-up effect of d = 0.62 of school-based victimization prevention programs on children's self-protection skills and knowledge of sexual abuse concepts. Davis and Gidycz ( 2000) found a slightly larger effect of d = 1.07 for these outcomes. More recently, Walsh et al. ( 2018) found a Cohen's d of 0.61 and 0.45 for factual and applied knowledge of sexual abuse and prevention concepts, respectively, and d = 0.96 for protective behaviors of children. They also examined the degree to which sexual abuse was disclosed by children and whether the program caused harm, manifested as parental or child anxiety or fear, but no effects were found for these outcomes. Furthermore, a significant effect of school-based child sexual abuse prevention programs on the occurrence of child sexual abuse was found in a retrospective study (Gibson & Leitenberg, 2000). Young women who had not participated in a school prevention program during their childhood were about twice as likely ( OR  = 2.11) to have experienced child sexual abuse as those who had participated in such a program. Overall, the literature suggests that school-based programs may contribute to the prevention of child abuse.

Davis and Gidycz ( 2000) as well as Rispens et al. ( 1997) explored potential moderating variables of the effect of school-based programs. In both reviews, stronger effects were found for relatively younger children, programs of longer duration or more sessions, and programs based on hands-on training of behavioral skills. Additionally, Davis and Gidycz ( 2000) found stronger effects when programs actively involved children in the sessions and when the outcome was measured by means of behavioral observations. However, it is important to examine how specific content components of school-based prevention programs are associated with overall program effectiveness for gaining more knowledge on what influences the effectiveness of school-based prevention programs and to determine why some programs are more effective than other. Moreover, identifying effective components is essential for developing or improving school-based programs. In reviewing existing sexual abuse education programs, Kenny et al. ( 2008) found some key components of successful programs. Examples of these essential components are teaching children how to identify and resist inappropriate touching, reassuring children that abuse is not their fault, and learning the proper names of their genitals. Although this type of research sheds some light on key components of school-based prevention programs, quantitative research on the potential moderating effect of these components is still lacking.

The Current Study

To the best of our knowledge, this is the first meta-analytic review examining school-based programs for the prevention of any form of child abuse. Previous meta-analyses solely focused on the effectiveness of school-based programs for sexual abuse. However, research showed that sexual abuse is the least prevalent form of worldwide self-reported child maltreatment (12.7%) compared to, for example, physical abuse (22.6%) and emotional abuse (36.3%; Stoltenborgh et al., 2015). Therefore, the effectiveness of school-based programs aimed at preventing any form of child abuse, rather than solely sexual abuse, should be examined. Furthermore, this is the first study to examine the possible moderating effect of specific components and techniques of school-based programs. This will enhance knowledge on how these components are associated with effectiveness of school-based prevention programs, which provides insight into how these programs can be improved. Finally, this meta-analytic review improves prior reviews by using a three-level meta-analytic technique. With this three-level approach it is possible to include all relevant effects reported in each primary study, implying that all relevant information is preserved. As a result, no information is lost and (moderator) effects can be estimated more precisely and with maximum statistical power (Assink & Wibbelink, 2016).

To summarize, this study aimed to meta-analytically summarize empirical evidence for the effectiveness of school-based child abuse prevention programs. Therefore, we conducted two three-level meta-analyses to examine the overall effect of school-based programs on two outcomes, namely (1) child abuse-related knowledge and (2) children's self-protection skills (including abuse disclosure). Furthermore, we examined the contribution of study and program characteristics to this effectiveness, including program components and delivery techniques, by conducting moderator analyses.

Method

Inclusion Criteria

To be included in the current meta-analysis, primary studies had to meet the following inclusion criteria. First, studies had to report on the effect of at least one school-based child abuse prevention program on child abuse-related knowledge and/or self-protection skills of children. School-based prevention programs were defined as programs implemented by an instructor (e.g., teacher, school nurse, external instructor) in a school setting, which are aimed at preventing child abuse by providing children knowledge and self-protection skills that decreases a child's risk for abuse.

For the concept of child abuse, we followed the definition as formulated by the World Health Organization (also see the Introduction): "child abuse or maltreatment constitutes of all forms of physical and/or emotional ill-treatment, sexual abuse, neglect or negligent treatment or commercial or other exploitation, resulting in actual or potential harm to the child's health, survival, development or dignity in the context of a relationship of responsibility, trust or power" (World Health Organization, 1999). Following this definition, we included studies that reported on any form of child abuse (i.e., physical abuse, sexual abuse, emotional abuse, and any form of neglect) committed by parents or caregivers as well as other adults or people with whom there is a relationship of responsibility, trust, or power. Studies reporting on extrafamilial child (sexual) abuse were therefore also included in this meta-analysis. As for child abuse-related knowledge, studies had to measure knowledge on child abuse and prevention-related concepts (e.g., knowing about or recognizing different types of abuse, safety rules, unsafe secrets, inappropriate touch), as measured by questionnaires (e.g., Children's Knowledge of Abuse Questionnaire; CKAQ; Tutty, 1995) or vignettes (tools based on the 'What If' Situation Test; WIST; Wurtele et al., 1998). As for self-protection skills, studies had to measure protective behaviors that protect a child from abuse (e.g., saying 'no,' getting help, telling a friend, escaping unsafe situations). Disclosing child abuse during or after the program or outcomes related to disclosure (i.e., disclosure intentions or confidence to disclose) were also considered protective behaviors. Self-protection skills were measured with questionnaires (i.e., mostly tools designed authors of primary studies), vignettes (i.e., the WIST), or in-vivo simulations (i.e., Observed Protective Behaviors Test; OPBT; White et al., 2018).

Second, only studies in which a treatment condition was compared to a control condition were included, implying that both experimental and quasi-experimental studies were included. Finally, primary studies had to report on at least one effect size or sufficient information to calculate an effect size.

Study Selection

Flowchart of study selection procedure, according to the Preferred Reporting Items for Systematic Review and Meta-Analysis (PRISMA)

Coding the Studies

A coding scheme was designed using the guidelines proposed by Lipsey and Wilson ( 2001) to code relevant study and program characteristics that could moderate the effect of school-based child abuse programs. As for the study characteristics, we coded publication year and the continent in which the study was performed (North-America, Europe, Australia, Asia, Other). The other characteristics were classified into sample, design, and outcome characteristics. The coded sample characteristics were the sample size, mean age of the child (in years), type of school (on which the program was delivered; elementary school, preschool/kindergarten, high school), mean age of the parents (in years), percentage of girls in the sample, and percentage of non-Caucasians/non-Whites in the sample. The coded design characteristics were type of experiment (RCT, cluster RCT, quasi-experimental), intent-to-treat analysis (yes/no), whether or not the program fidelity was monitored or measured (not reported/monitored, only monitored, monitored, and measured), type of program in control group (no program, waiting list), and whether or not group differences at baseline were measured (yes/no). Finally, type of outcome (knowledge, skills, disclosure), type of outcome measurement (questionnaire, vignettes, in-vivo simulation), and the follow-up period (in months) regarding an outcome were coded as outcome characteristics. Based on the outcomes that were examined in the primary studies, each extracted effect size was included in (a) the meta-analysis on child abuse knowledge or (b) the meta-analysis on self-protection skills. In the latter, the effect of school prevention programs was examined separately for self-protection skills and disclosure outcomes.

As for program characteristics, we coded the type of abuse the program was targeting (only sexual child abuse, any form of child abuse), the type of instructor (external, teacher, school nurse/social worker, combination), whether school personnel received training on the program's concepts (yes/no), whether parents are involved in the program (yes/no), the program duration (in weeks), the number of sessions of the program, the duration of each session (in minutes), and the intensity of the sessions (weekly, more than once a week, only one session, other). We coded 12 specific components on which the content of a program could be based, which were (1) promoting knowledge on child abuse or prevention concepts or definitions, (2) identifying a trusted person (e.g., identify people in family, building a community support system), (3) learning about safe and unsafe secrets (i.e., secrets that are okay or not okay to keep), (4) increasing awareness of children's personal rights (e.g., rights to be safe, rights over their own body), (5) increasing social-emotional skills (e.g., empathy with peers, social problem-solving skills), (6) teaching children to avoid self-blame (that abuse is never the child's fault), (7) learning about own body and boundaries (e.g., learning about private parts, safe or unsafe touch), (8) recognizing and avoiding risky situations (e.g., recognize potentially abusive situations or potential abusers), (9) increasing assertiveness skills (e.g., saying 'no,' standing up for oneself), (10) learning to go away from a potential abusive situation or to find help, (11) learning skills to disclose abuse (e.g., encouraging children to report abuse to trusted adult, developing the vocabulary needed to report), and (12) increasing a child's self-esteem.

Finally, we coded the following delivery techniques either as present or absent: (1) group discussion or debate, (2) behavioral skills training techniques (i.e., role-playing, rehearsal, feedback, and/or praise), (3) photos, pictures, or posters (e.g., about abusive situations or private body parts to discriminate appropriate from inappropriate touches), (4) video (e.g., depicting abuse situations, child abuse concepts, or prevention concepts), (5) puppets (which for instance are used for explaining body safety rules), (6) vignettes or stories about potential abusive or dangerous situations, (7) workbook (for instance with assignments about body safety that are to be completed at home with caregivers, or an activity book that can be used in program sessions), (8) modeling (e.g., modeling appropriate behaviors in abusive situations), (9) games or quizzes (e.g., true or false quizzes, online games), and (10) theater play (in which potential abusive situations are presented).

To determine the interrater reliability, 10 studies eligible for inclusion (reporting on a total of 28 effect sizes) were randomly selected and double coded by the first and last author of this study. Inter‐rater agreement was analyzed by calculating the percentage of agreement for all variables, Cohen's Kappa for categorical variables, and intraclass correlation for continuous variables. As for the study and program characteristics, inter‐rater reliability for categorical variables ranged from κ = 0.33 (70% agreement) for intent-to-treat analysis to κ = 1.00 (100% agreement) for 7 variables (e.g., type of school). The intraclass correlation coefficients for the continuous study and program variables ranged from 0.68 (80% agreement) for percentage of non-Caucasians/non-Whites to 1.00 (100% agreement) for 8 variables (e.g., age of the child). For the double-coded program components and techniques inter‐rater reliability ranged from κ = 0.44 (70% agreement) for recognizing and avoiding risky situations to κ  = 1.00 (100% agreement) for 9 components and 7 techniques (e.g., teaching children to avoid self-blame). The intraclass correlation coefficient for the double-coded effect sizes was 1.00 (89% agreement). As these statistics indicate there were inconsistencies in coding, all inconsistencies were discussed and resolved until the authors fully agreed on all final coding decisions. When final consensus was reached, all other studies were coded by the first author. Whenever the first author doubted about the coding of a variable for any of the included studies, the other authors were consulted.

Calculation of Effect Sizes

Each reported relevant effect in one of the included studies was transformed into a Cohen's d, the standardized difference between two means. The statistics reported in the primary studies, including means and standard deviations, proportions, t values, and F values, were transformed into Cohen's d values using formulas of Ferguson ( 1966), Lipsey and Wilson ( 2001), and Rosenthal ( 1994). As for the direction of effect sizes, a positive d value indicated higher levels of child abuse-related knowledge or more self-protection skills in the group that received the preventive school-based program compared to the control group, whereas a negative d value indicated that less knowledge or skills was found in the school-based program group than in the control group. Some primary studies reported on the children's knowledge and/or skills prior to the start of the study. To control for differences in knowledge and/or skills between children in the intervention group and children in the control group, the Cohen's d corresponding to the posttest or follow-up outcomes were reduced by the pre-test Cohen's d. All coded variables and calculated effect sizes were entered in SPSS version 25. Next, continuous variables were centered on their mean, and categorical variables were recoded into dummy variables.

Statistical Analyses

Two three-level meta-analyses were performed to examine the overall effect of school-based child abuse prevention programs on either child abuse-related knowledge and self-protection skills, and to examine variables with a potential moderating effect. A major advantage of this three-level approach to meta-analysis over a traditional random effect (two-level) model is that there is no need for selecting or aggregating outcomes reported in primary studies, as dependency between outcomes is modeled. This implies that all relevant effect sizes can be extracted from each primary study and maximum statistical power can be achieved (see, for instance, Assink & Wibbelink, 2016). In a three-level random effects meta-analytic model, three sources of variance are taken into account: sampling variance of the observed effect sizes (Level 1), variance between effect sizes extracted from the same study (Level 2), and variance between studies (Level 3; Van den Noortgate et al., 2013; 2015). For estimating the overall effect, we built an intercept-only model without covariates. In this model, the intercept represented the overall effect. If variation in effect sizes extracted from the same study (i.e., level 2 variance) and/or variation in effect sizes extracted from different studies (i.e., level 3 variance) was significant, the model was extended with the potential moderating variables to determine whether these variables can explain any significant variance. We examined the significance of the level 2 and level 3 variance by performing two separate one-tailed log-likelihood-ratio tests.

The program R (version 3.6.1) and the metafor-package (Viechtbauer, 2010) were used to perform all analyses. We used the R syntax as described by Assink and Wibbelink ( 2016). In all analyses, a 5% significant level was used.

Publication Bias

A common problem in conducting a meta-analysis is publication bias, also referred to as the 'file drawer problem' by Rosenthal ( 1995), which implies that studies producing non-significant or negative results are less likely to be published than studies producing positive and significant results. Therefore, the studies included in a review may not be an adequate representation of all available studies relevant to a particular subject, and thus the results may be biased. To examine whether the results of the present meta-analyses were affected by (different forms of) bias, we conducted non-parametric and funnel-plot-based trim-and-fill analyses as described by Duval and Tweedie ( 2000a, 2000b). In a trim-and-fill analysis the symmetry of a funnel-plot is tested, which is a scatter plot in which effect sizes are plotted against their standard error. Bias may be present if the funnel is asymmetric. In case of an asymmetric funnel, the symmetry can be restored by imputing "missing" effect sizes that are estimated on the basis of existing effect sizes in the dataset. Effect sizes imputed to the left of the estimated mean effect imply that below-average effect sizes are underrepresented and that the mean effect may be an overestimation of the true effect. On the other hand, imputation of effect sizes to the right of the estimated mean effect indicates that above-average effect sizes are underrepresented and that the estimated mean effect may be an underestimation of the true effect. After imputing the "missing" effect sizes, an adjusted overall effect can be estimated. In this way, the degree to which the results were affected by bias can be determined. The trim-and-fill analyses were conducted using the "trimfill" function of the "metafor" package (Viechtbauer, 2010) in the program R (version 3.6.1).

Results

In total, k = 37 studies published between 1985 and 2019 were included, with k = 34 studies reporting on the effect of school-based programs on child abuse-related knowledge and k = 22 studies reporting on the effect of these programs on self-protection skills (including disclosure). For the former, the 34 studies reported on 158 effect sizes and a total of N = 11,798 children, of whom n = 6608 participated in a school-based prevention program and n = 5190 were allocated to a control group. The sample sizes of the included studies varied between n = 19 and n = 2172. Study participants' mean age at baseline was 8.8 years ( SD = 2.45), ranging from 4.1 year to 18.5 years. The included studies were conducted in the USA ( k = 16), Europe ( k = 5), Asia ( k = 6), Canada ( k = 4), Australia ( k = 1), Ecuador ( k = 1), and Nigeria ( k = 1). As for the latter, the 22 studies reported on 99 effect sizes and a total of N = 7804 participants, with study sample sizes varying between n = 13 and n = 2172. These studies examined n = 4290 children participating in a school-based program and n = 3514 children were allocated to a control group. The average age of the participating children was 8.0 years ( SD = 2.48), ranging from 4.1 to 15.1 years. The studies were conducted in the USA ( k = 9), Europe ( k = 5), Asia ( k = 5), Canada ( k = 2), and Australia ( k  = 1).

Overall Effect on Knowledge

We found a significant overall effect of school-based child abuse prevention programs on child abuse-related knowledge with a positive effect size of d = 0.572; 95% CI [0.408, 0.737], t (157) = 6.857, p < 0.001 (see Table 1). According to the criteria formulated by Cohen ( 1988) for the magnitude of effect sizes, with effect sizes of d = 0.20 considered small, d = 0.50 medium, and d = 0.80 large, this effect is medium in magnitude. The two log-likelihood ratio tests showed that significant variance was present both at level 2 ( χ ²(1) = 777.4608, p < 0.001; one-sided) and level 3 ( χ ²(1) = 125.3712, p  < 0.001; one-sided) of the meta-analytic model. Of the total variance, 4.3%, 52.7%, and 43.0% were distributed at levels 1, 2, and 3, respectively.

Table 1 Overall effects for knowledge and skills

The results of the trim-and-fill analysis showed that the distribution of effect sizes was asymmetrical. Figure 2 reveals that in particular large and positive effect sizes were missing in the dataset. As this does not indicate publication bias, we did not estimate a "corrected" overall effect that would be larger than the estimated mean effect of d  = 0.572.

Funnel plot of the trim-and-fill analysis knowledge

Overall Effect on Self-Protection Skills

Table 1 also presents the estimated overall effect of school-based prevention programs on self-protection skills of children. A significant overall effect was found with a Cohen's d of 0.528; 95% CI [0.262, 0.794], t (157) = 3.936, p < 0.001, which is considered medium in magnitude (Cohen, 1988). Significant variance was present at level 2 ( χ ²(1) = 135.6082, p > 0.001; one-sided) as well as at level 3 ( χ ²(1) = 57.3315, p  < 0.001; one-sided). Of the total variance, 4.5%, 26.1%, and 69.4% were distributed at levels 1, 2, and 3, respectively.

Figure 3 again shows that in particular large and positive effect sizes were underrepresented. Once again, we did not estimate a "corrected" overall effect.

Funnel plot of the trim-and-fill analysis self-protection skills

Moderator Analyses for Knowledge

Table 2 shows the results of the moderator analyses for child abuse-related knowledge. The potential moderators were classified into study and program characteristics. The latter was further classified into program components and delivery techniques.

Table 2 Results of the moderator analyses for knowledge

Study Characteristics

None of the coded study characteristics, including several sample, design, and outcome characteristics, significantly moderated the overall effect of school-based programs on child abuse-related knowledge.

Program Characteristics

The program duration and the number of program sessions significantly moderated the overall effect. Higher effects were found when the school-based programs lasted longer and comprised more sessions.

Several program components and techniques moderated the overall effect. We found larger effects for school-based programs with a focus on improving social-emotional skills of children ( d = 0.909 versus d = 0.489) and teaching children to avoid self-blame ( d = 0.776 versus d = 0.412). Larger effects were also found for school-based programs using puppets ( d = 1.096 versus d = 0.500) and when games or quizzes were played ( d = 0.966 versus d  = 0.494).

Moderator Analyses for Self-Protection Skills

Table 3 shows the results of the moderator analyses for the outcome self-protection skills.

Table 3 Results of the moderator analyses for skills

Study Characteristics

A significant moderating effect for the mean age of children at the start of the study was found. Study samples with younger children yielded larger effect sizes. Further, we found larger effects for studies carried out in preschools or kindergarten ( d = 1.531) than studies carried out in elementary schools ( d = 0.329). The percentage of girls in the sample significantly moderated the overall effect. The effect sizes increased as the percentage of girls in the sample decreased. We also found that the use of vignettes ( d = 0.669) produced larger effects than using questionnaires ( d  = 0.276). Finally, we found that effect sizes increased as the follow-up duration decreased.

Program Characteristics

Larger effects were found when school-based programs were delivered by school personnel without any training ( d = 1.213) compared to programs provided by trained school personnel ( d = 0.383). A significant moderating effect was also found for the involvement of parents. School-based programs involving parents yielded larger effects ( d = 0.932) than programs not involving parents ( d = 0.340). Larger effects were also found for programs with shorter sessions. For the program components, we found significantly smaller effects for programs focusing on identifying a trusted person ( d = 0.143 versus d  = 0.717). For the delivery techniques, no significant moderating effects were found.

Discussion

This study was aimed at gaining insight into the effect of school-based child abuse prevention programs on child abuse-related knowledge and self-protection skills. Furthermore, we aimed to explore the program components, delivery techniques, and other study and program characteristics that were assumed to be associated with this effectiveness. In pursuing these aims, we conducted two three-level meta-analyses in which the overall effects of school-based programs on child abuse-related knowledge and children's self-protection skills were examined, and in which the moderating effects of sample, study, and program characteristics were tested.

We found a significant overall effect of d = 0.572 of school-based prevention programs on child abuse-related knowledge, and a significant overall effect of d = 0.528 on children's self-protections skills. These effects were medium in magnitude and in line with findings of previously conducted meta-analyses showing medium-to-large effects on knowledge and skills of school-based programs for child sexual abuse prevention (Davis & Gidycz, 2000; Rispens et al., 1997; Walsh et al., 2018). The results of the trim-and-fill analyses suggest that in particular above-average effect sizes may have been missing in both meta-analyses. This implies that there were no indications for publication bias as studies producing non-significant and/or negative results seemed sufficiently represented. It must be stressed that the performance of the trim-and fill method is limited in 3-level meta-analytic models, as this bias assessment method assumes effect size independency and homogeneity in effect sizes (Nakagawa & Santos, 2012; Terrin et al., 2003). Therefore, the results of the bias assessment must be interpreted with caution.

In this meta-analytic review, disclosing child abuse during or after the program or outcomes related to disclosure (i.e., disclosure intentions or having confidence to disclose) were considered as protective behaviors. These outcomes were examined in the meta-analysis on self-protection skills and therefore, the overall effect of school-based prevention programs on self-protection skills partially represents the effect of these programs on abuse disclosure. To examine differences in program effects between disclosure outcomes and self-protection skills, the type of outcome was tested as a moderator (see Table 3). Although no significant moderating effect was found, we did find a significant mean effect for disclosure outcomes ( d = 0.381) and for self-protection skills ( d = 0.560). This indicates that school-based child abuse prevention programs may very well be effective in increasing both self-protection skills and child abuse disclosure. As for the latter, this aligns with the previous findings stating that children participating in school-based prevention programs are more likely to disclose abuse to their teacher or other adults they trust (MacIntyre & Carr, 1999; Topping & Barron, 2009). However, only two of the included primary studies reported on actual disclosures of children during or after the school prevention program. Future research should therefore measure abuse disclosures of children.

The Moderating Effect of Study Characteristics

For the self-protection skills, we found larger effects in samples of younger children and in preschool or kindergarten samples than in elementary school children. These findings underline the importance of applying a preventive approach to child abuse. Rispens et al. ( 1997) as well as Davis and Gidycz ( 2000) also found that younger children benefit more from school-based child abuse prevention programs than older children. Davis and Gidycz ( 2000) suggest that smaller effect sizes for older age groups could be the result of ceiling effects, arguing that older children may have already adopted some abuse-related knowledge or skills and could hardly perform better on the assessed outcomes. Rispens et al. ( 1997) found that age group differences disappeared at follow-up evaluations and discussed that younger children may not retain the learned information as well as older children.

Larger positive effects were also found in samples with less girls. This indicates that boys may benefit more from the school-based programs in terms of improving their self-protection skills. This is not in line with the previous studies, which indicated that boys benefit less from school-based prevention programs due to potential traditional stereotypes positing men as the aggressors rather than victims of abuse, creating barriers to boys' successful engagement in child abuse prevention programs (Nickerson et al., 2019; Scholes et al., 2014a, 2014b). Previous research also suggests that boys were more reluctant to disclose child abuse compared to girls (Gagnier & Collin-Vézina, 2016; Lev-Wiesel & First, 2018), which is also not in line with our findings, as child abuse disclosure was regarded as a protective behavior in our meta-analysis. However, it should be noted that other studies did not find gender differences in the effect of school-based programs (Tutty, 1997; Wurtele & Owens, 1997), suggesting inconsistency in previous research on the influence of gender on the effectiveness of these programs.

Larger effect sizes were found for studies using vignettes to measure self-protection skills compared to studies using questionnaires. Not in line with this finding, Davis and Gidycz ( 2000) found larger effects for studies using behavioral observations to measure self-protection skills in their meta-analytic evaluation, such as in-vivo simulations. In another meta-analysis, Walsh et al. ( 2018) exclusively included studies using in-vivo simulations to assess children's self-protection skills in responding to actual threats, as such simulations may be the most direct method of measuring behavioral change. However, both meta-analyses only included two studies using simulations and therefore their findings should be interpreted with caution. It was also argued that simulating abusive situations raises important ethical concerns (Boyle & Lutzker, 2005; Kenny et al., 2008; Walsh et al., 2018). Vignettes presented in different ways (e.g., written narrative, videotape, audiotape) might be less ethically challenging and easier for researchers, and are therefore widely used (Topping & Barron, 2009). Using vignettes as a measure of self-protection skills may therefore be considered in future research. However, the potential of vignettes in measuring behavioral change is questionable, as vignettes may rather measure the ability to recommend an appropriate behavioral response to an abusive situation (see the " Limitations " section).

Finally, smaller program effects on self-protection skills were found when follow-up durations increased. This is in line with the findings of Rispens et al. ( 1997) who found smaller-but still significant and substantial-follow-up effects compared to post-intervention effects. They indicated that this might be due to fading program effects. Fade-out effects refer to circumstances in which the outcomes of an experimental manipulation diminish after a particular intervention has ended (Sutherland et al., 2017). Fade-out can be complete or partial. Complete fade-out is where intervention effects reduce to zero, whereas partial fade-out represents a reduction in the magnitude of the effect over time but still with a discernable difference between treatment and control participants. Fade-out effects are common in interventions targeting children's cognitive, social, or emotional development (Bailey et al., 2017). In the context of improving children's self-protections skills, fade-out effects could be due to children not being able to generalize their acquired skills from simulated to actual settings. School-based programs may benefit from extended time periods or booster sessions so that more opportunities for practicing skills can be provided to the children (Kenny et al., 2008; MacIntyre & Carr, 2000; Rispens et al., 1997).

The Moderating Effect of Program Characteristics

For child abuse-related knowledge, we found that the program duration and number of sessions significantly moderated the overall effect of school-based programs. School-based programs with a longer duration and more sessions did have significantly larger effects on child abuse-related knowledge, indicating that knowledge gains can be achieved by increasing the time spent learning about prevention and child abuse. These results are consistent with those of the previous review studies on the effect of school-based child abuse prevention programs (Davis & Gidycz, 2000; Kenny et al., 2008; MacIntyre & Carr, 2000; Rispens et al., 1997; Topping & Barron, 2009).

We also found several program characteristics moderating the effect of school-based programs on self-protections skills. First, we found that programs delivered by school personnel without any training showed larger effects than programs delivered by trained school personnel. This finding was surprising and not in line with the previous research indicating that school-based programs taught by trained instructors were most effective in increasing safety skills (MacIntyre & Carr, 2000). Taking a closer look at the programs delivered by untrained school personnel which were examined in the four studies, we found that two of these studies reported on the effect of the Body Safety Training Program: Teacher Version (BST; Wurtele, 1986) and produced 14 out of the 16 effect sizes. The lessons of this particular program are led by classroom teachers who read from an extensive script. Throughout the script there are prompts to ask children questions, practice skills, or use language of encouragement. Although teachers do not receive any training in the core concepts of the program, they are guided and supported by a precise script that prevents teachers from modifying the content of the program so that it is aligned with their own personal beliefs. In this way, program fidelity is assured. Furthermore, it should be noted that studies in which no information was provided about whether or not school personnel was trained were coded as untrained. However, school personnel could have been trained in reality. This should be taken into account in interpreting this result.

Effective Program Components and Techniques

We found several program components and delivery techniques that were associated with the effectiveness of school-based child abuse prevention programs. For child abuse-related knowledge, larger effect sizes were found for school-based programs focusing on increasing the social-emotional skills of children and teaching children to avoid self-blame. The social-emotional skills component included teaching children skills regarding social relationships, empathy, emotion management, and problem-solving. Previous research indicated that it is beneficial for abuse prevention programs to address training in skill development in positive areas, such as problem-solving and communication (Daro, 1994). Better social-emotional skills enable children to empathize with others who are in abusive situations, which may increase their knowledge on abuse concepts, such as the difference between appropriate and inappropriate touch, or between safe and unsafe situations. Research also indicates that children with better social problem-solving skills are more adept at resolving child abuse-related dilemmas, because they offer more thoughtful solutions to different situations (Grober & Bogat, 1994; Sanderson, 2004). Therefore, children might benefit more from prevention education focusing on social problem-solving.

Teaching children that abuse is never the child's fault was also associated with larger effects of school-based programs on knowledge. Child maltreatment often promotes a self-blaming or pessimistic attributional style, possibly due to internalizing parental (or others who inflict maltreatment) negative beliefs about them (Carlson et al., 1997; Messman-Moore & Coates, 2007). In accordance with our findings, Kenny et al. ( 2008) suggested in their review that components of successful prevention programs included reassuring children that abuse is not their fault. It should be noted that learning that child abuse is never the child's fault was to some extent incorporated into the outcome abuse-related knowledge, as some of the outcome measures for knowledge covered questions about self-blame. This may have influenced our findings.

For child abuse-related knowledge, larger effects were found for school-based programs using puppets as a delivery technique. Puppets are often used in school-based programs to serve as models with which children can identify at both affective and cognitive levels (Dhooper & Schneider, 1995). In line with our findings, preliminary research indicates that use of puppets can increase the effectiveness of school-based programs (Davis & Gidycz, 2000). It should, however, be noted that in our meta-analysis large and significant correlations were found between the variable indicating the use of puppets and other components, including the social-emotional skill component ( r = 0.76) and the self-esteem component ( r = 0.85). This implies multicollinearity (see the " Limitations " section) and indicates that programs often use puppets as well as focus on increasing the child's social-emotional skills or self-esteem. Therefore, it is not entirely clear which of these two components actually lead to a greater effect.

We found a significant moderating effect of games as a delivery technique in school-based programs for increasing abuse-related knowledge. Overall, games have a positive impact on students learning as they increase their motivation, confidence, effort, and involvement in their learning, and are therefore often used in a child abuse prevention context to increase children's knowledge and skills (Scholes, et al., 2014a, 2014b). In line with our findings, previous research indicates that school-based prevention programs that encourage active participation of children, for example through games and role-plays, are more effective than those that use either passive methods (e.g., traditional teaching, discussions) or no participation (e.g., videos, written materials; Davis & Gidycz, 2000).

Finally, for self-protection skills, significantly smaller effect sizes were found for school programs focusing on identifying a trusted person for a child. This finding was unexpected as school-based programs for the prevention of child abuse often include identifying adults who can be trusted and encourage children to tell these trusted adults in the case of a potential abuse situation (Citak Tunc et al., 2018).

Limitations

Several limitations need to be discussed. First, we aimed to examine the effectiveness of school-based prevention programs on any form of child abuse and identify potential effective components. Although we focused on a broad definition of child abuse, most of the included school-based prevention programs are focused on the prevention of child sexual abuse either or not in combination with other forms of abuse. To our knowledge, there are no primary studies on school-based programs for non-sexual child abuse. There may be differences in program components and techniques that are associated with program effectiveness between programs targeting sexual abuse only and programs targeting any form of abuse. Unfortunately, the number of studies reporting on programs targeting any form of abuse that could be included in the current review ( k  = 8) did not allow for conducting intelligible analyses to examine these differences. To increase our knowledge on what components and techniques may best support programs targeting non-sexual abuse, it is necessary that the effectiveness of these programs is examined in future primary research.

Second, another shortcoming of the primary studies included in this meta-analysis is that they did not report on whether child abuse prevention was actually achieved. All studies evaluated program effectiveness in terms of knowledge and skills gains, and therefore we used these outcome measures in our meta-analyses. However, this does not directly indicate that program participants are less likely to experience child abuse. Future research should focus on this, for example, by comparing (self-reported) child abuse rates in a (quasi-) experimental design. An important challenge in this design is the need for a very large sample, as the prevalence of child abuse in the general population is relatively low. Further, asking children to report incidents of child abuse victimization could be a great burden for them. Properly validating the preventive effects of school-based programs is therefore challenging, both from a practical and ethical point of view.

Fourth, large correlation coefficients were found between the variables that we included in the moderator analyses. For the outcome child abuse-related knowledge, 16% of the correlations were significant and large in magnitude, according to Cohen ( 1988; larger than r = 0.5 or smaller than r = − 0.5; the correlation tables are available from the corresponding author on request). This was 13% for the outcome self-protection skills. This indicates that there is multicollinearity in our data, meaning that one or more predictors in a regression model can be (linearly) predicted by another predictor with relatively high accuracy (Harrell, 2015). This should be taken into account in interpreting our results. Because of this it was not possible to examine the unique contribution of the significant moderators in a multiple moderator model, as the absence of multicollinearity is an assumption for such model.

Finally, some categories of the variables tested in the moderator analyses were based on only one or two studies. In interpreting both significant and non-significant results of these moderator analyses, the small cell sizes limit drawing firm conclusions and call the results of these analyses into question. The findings do represent a call for future research, for example, on the effect of school-based programs in high schools and on the effect of in-vivo simulation methods on self-protection skills.

Implications for Clinical Practice and Future Research

This study provides important knowledge for clinical practice and suggestions for future research. We found positive significant effects of school-based child abuse prevention programs on increasing the knowledge of children about child abuse or prevention as well as on children's self-protection skills. Although school-based programs for child (sexual) abuse prevention are widely adopted across the Unites States (Finkelhor et al., 1995; Gibson & Leitenberg, 2000), there is less attention for school-based child abuse education in European countries (World Health Organization, 2018). Our positive results suggest that child abuse prevention or education programs should be included as a standard part of the curriculum in primary and secondary education. It is also important to implement these programs in an early stage, as we found large effects for young children and for programs provided in preschool or kindergarten. Furthermore, we found several program components and techniques that were associated with greater effectiveness of school-based programs. Programs focusing on strengthening social-emotional skills of children, avoiding self-blame, using puppets, and using games or quizzes yielded larger effects on child abuse-related knowledge. Program effectiveness could possibly be improved by integrating these components and techniques into these programs. These results can also be used in the development of new and promising school-based programs in which the most effective components should be integrate.

As mentioned before, we found that most of the primary studies we included focused on school-based programs for the prevention of sexual abuse, while in fact this is the least prevalent form of child abuse (Stoltenborgh et al., 2015). Therefore, it is important that existing or newly developed school programs widen their scope to the prevention of other forms of child abuse, such as physical abuse, emotional abuse, and neglect. Future experimental research should focus on examining the effectiveness of school-based prevention programs for these forms.

Finally, given the substantial changes to school settings in the current COVID-19 pandemic, one can ask how the findings of this review relate to these changed settings. To combat the spread of COVID-19, many primary and secondary schools were closed and in-person classes were replaced with remote instruction and hybrid learning. If offered at all, it is likely that school-based child abuse prevention programs were adapted to an online learning environment, which probably influences the effectiveness of these programs. Since there is evidence that incidences of child abuse and neglect has increased during the COVID-19 pandemic (i.e., Agrawal, 2020; Kovler et al., 2020), it is important that programs as examined in this review are continued to be offered in some form or another in order to fight increasing child abuse rates. Certain elements of school-based child abuse prevention programs are potentially suitable to be converted from an in-person context to a web-based or mobile-based context, such as learning about the concept of child abuse, safe or unsafe situations, and self-assertiveness skills. These topics were also covered by a child sexual abuse prevention education program using a hybrid application, developed by Kang et al. ( 2020). This online program showed positive effects for elementary school students, especially for self-protective behaviors, and can therefore be a good alternative for child abuse prevention programs in a school context (Kang et al., 2020).

Conclusion

Our findings show that school-based child abuse prevention programs are effective in increasing child abuse-related knowledge and self-protections skills of children. As for the former outcome, we found that programs seem more effective when programs had a longer duration and more sessions. For self-protection skills, we found larger program effects for young children, preschool or kindergarten children, boys, and when skills were measured with vignettes. Larger program effects were also found for programs providing no training for school personnel, programs involving parents, and programs with short sessions. Moreover, we found that several program components and techniques were associated with greater program effectiveness, including increasing social-emotional skills of children, avoiding self-blame, using puppets, and using games or quizzes. Our findings can be used to improve existing school programs, for example, by integrating effective components in programs, or by developing new promising school-based programs that comprise the most effective components.

Acknowledgements

This research was funded by ZonMw, the Hague, the Netherlands (Grant No. 741100002). We thank Drs. Janneke P. C. Staaks for helping in structuring and organizing the search procedure.

Funding

The research leading to these results received funding from ZonMw, the Dutch organization for health research and development (Grant No. 741100002).

Author information

Authors and Affiliations

Research Institute of Child Development and Education, University of Amsterdam, Nieuwe Achtergracht 127, P.O. Box 15780, 1018 WS, Amsterdam, Netherlands

Jeanne Gubbels, Claudia E. van der Put, Geert-Jan J. M. Stams & Mark Assink

Corresponding author

Correspondence to Jeanne Gubbels.

Ethics declarations

Conflict of interest

The authors declare that they have no conflict of interest.

Ethical Approval

This article does not contain any studies with human participants performed by any of the authors.

Additional information

Publisher's Note

Springer Nature remains neutral with regard to jurisdictional claims in published maps and institutional affiliations.

Supplementary Information

Below is the link to the electronic supplementary material.

Rights and permissions

Open Access This article is licensed under a Creative Commons Attribution 4.0 International License, which permits use, sharing, adaptation, distribution and reproduction in any medium or format, as long as you give appropriate credit to the original author(s) and the source, provide a link to the Creative Commons licence, and indicate if changes were made. The images or other third party material in this article are included in the article's Creative Commons licence, unless indicated otherwise in a credit line to the material. If material is not included in the article's Creative Commons licence and your intended use is not permitted by statutory regulation or exceeds the permitted use, you will need to obtain permission directly from the copyright holder. To view a copy of this licence, visit http://creativecommons.org/licenses/by/4.0/.
Reprints and Permissions

About this article

Cite this article

Gubbels, J., van der Put, C.E., Stams, GJ.J.M. et al. Effective Components of School-Based Prevention Programs for Child Abuse: A Meta-Analytic Review. Clin Child Fam Psychol Rev 24, 553-578 (2021). https://doi.org/10.1007/s10567-021-00353-5
Download citation

Get shareable link

Keywords

School-based programs

Child abuse

Prevention

Meta-analysis

Program components

# data[].attributes.attachment_link.title
Effective Components of School-Based Prevention Programs for Child Abuse: A Meta-Analytic Review - Clinical Child and Family Psychology Review

# data[].attributes.attachment_link.description
School-based programs seem promising for child abuse prevention. However, research mainly focused on sexual child abuse and knowledge is lacking on how individual program components contribute to the effectiveness of school-based prevention programs for any form of child abuse.

# data[].attributes.headline
Γιοφτσίδου Ραφαηλία-Ελευθερία U261N0295 (Ακροατήριο 08)

# data[].attributes.subject
Γιοφτσίδου Ραφαηλία-Ελευθερία U261N0295 (Ακροατήριο 08)

# data[].attributes.wish_content.attachment_props.alternative_text
κακοποίηση βιβλία για παιδιά

# data[].attributes.headline
Κοντογιάννη Χριστίνα U254N1325 (Ακροατήριο 01) 

# data[].attributes.subject
Κοντογιάννη Χριστίνα U254N1325 (Ακροατήριο 01) 

# data[].attributes.body
Κακοποίηση και Παραμέληση παιδιών

# data[].attributes.attachment_link.title
CAMHI | Κακοποίηση και Παραμέληση παιδιών CAMHI |

# data[].attributes.attachment_link.description
Η κακοποίηση και παραμέληση παιδιών και εφήβων περιλαμβάνει όλες τις μορφές σωματικής, σεξουαλικής, ψυχολογικής βίας καθώς και την παραμέληση των βασικών αναγκών τους. Συνιστά σοβαρή παραβίαση των δικαιωμάτων του παιδιού και έχει άμεσες και μακροχρόνιες συνέπειες στην ψυχική και σωματική του υγεία. Η Σύμβαση για τα Δικαιώματα του Παιδιού (ΟΗΕ, 1989) κατοχυρώνει το δικαίωμα κάθε παιδιού να ζει χωρίς βία και παραμέληση.

# data[].attributes.headline
ΜΙΧΑΕΛΛΑ ΚΟΝΤΕΛΛΗ-U261N0179-ΑΚΡΟΑΤΗΡΙΟ 07

# data[].attributes.subject
ΜΙΧΑΕΛΛΑ ΚΟΝΤΕΛΛΗ-U261N0179-ΑΚΡΟΑΤΗΡΙΟ 07

# data[].attributes.headline
Αγγελική Κανατσάρη U244N2655 (Ακροατήριο 1)

# data[].attributes.subject
Αγγελική Κανατσάρη U244N2655 (Ακροατήριο 1)

# data[].attributes.headline
ΣΑΚΑΒΑΡΑ ΜΑΡΙΑ U251N0028 EDUG-623 (Ακροατήριο 09) Ψυχοπαθολογία του Παιδιού

# data[].attributes.subject
ΣΑΚΑΒΑΡΑ ΜΑΡΙΑ U251N0028 EDUG-623 (Ακροατήριο 09) Ψυχοπαθολογία του Παιδιού

# data[].attributes.body
"ΠΑΙΔΙΚΗ ΚΑΚΟΠΟΙΗΣΗ"

Συγγραφέας: ΡΟΥΣΣΗΣ ΑΝΑΣΤΑΣΙΟΣ

Το βιβλίο αυτό αποτελεί την πρώτη επίσηµη επιστηµονική θεωρητική και ερευνητική προσέγγιση του φαινοµένου της παιδικής κακοποίησης – παραµέλησης στο εσωτερικό της οικογένειας στην ακριτική πόλη της Μυτιλήνης. Αποτυπώνει την κατάσταση αναφορικά µε την έκταση και τις µορφές παιδικής κακοποίησης – παραµέλησης στην οικογένεια στην πόλη της Μυτιλήνης. Παρέχει τη δυνατότητα συγκριτικής παρουσίασης των στοιχείων που προκύπτουν µε αυτά των ήδη πραγµατοποιηµένων ερευνητικών δραστηριοτήτων στον υπόλοιπο και µη ελλαδικό χώρο. Προσδιορίζει, χωρίς να στιγµατίζει, συγκεκριµένες οµάδες ανηλίκων µαθητών που µπορεί να υφίστανται κάποια µορφή ενδοοικογενειακής κακοποίησης – παραµέλησης. Βοηθάει στην κατανόηση πλήθους αιτιολογικών παραγόντων που συντελούν στην εκδήλωση προβληµάτων υγείας και στην υιοθέτηση σχετικών συµπεριφορών υψηλού κινδύνου από την πλευρά των ανήλικων µαθητών που έχουν υποστεί ή εξακολουθούν να κακοποιούνται – παραµελούνται στο εσωτερικό της οικογένειάς τους. Ενηµερώνει και ευαισθητοποιεί εκείνες τις επιστηµονικές οµάδες που ασχολούνται µε θέµατα παιδικής κακοποίησης – παραµέλησης. Συµβάλει στην πληρέστερη κατανόηση του τρόπου ζωής των µαθητών κυρίως στην επαρχία, στον εντοπισµό των συµπεριφορών εκείνων που απαιτούν διαρθρωτικές παρεµβάσεις, καθώς και των σηµείων εκείνων στα οποία θα πρέπει να επικεντρωθούν τα προληπτικά προγράµµατα στη σχολική και την ευρύτερη κοινότητα προκειµένου να έχουν τη µεγαλύτερη δυνατή εφαρµογή και αποτελεσµατικότητα.

# data[].attributes.attachment_link.title
ΠΑΙΔΙΚΗ ΚΑΚΟΠΟΙΗΣΗ

# data[].attributes.attachment_link.description
Το βιβλίο αυτό αποτελεί την πρώτη επίσηµη επιστηµονική θεωρητική και ερευνητική προσέγγιση του φαινοµένου της παιδικής κακοποίησης – παραµέλησης στο εσωτερικό της οικογένειας στην ακριτική πόλη της Μυτιλήνης.
Αποτυπώνει την κατάσταση αναφορικά µε την έκταση και τις µορφές παιδικής κακοποίησης – παραµέλησης στην οικογένεια στην πόλη της Μυτιλήνης.
Παρέχει τη δυνατότητα συγκριτικής παρουσίασης των στοιχείων που προκύπτουν µε αυτά των ήδη πραγµατοποιηµένων ερευνητικών δραστηριοτήτων στον υπόλοιπο και µη ελλαδικό χώρο.
Προσδιορίζει, χωρίς να στιγµατίζει, συγκεκριµένες οµάδες ανηλίκων µαθητών που µπορεί να υφίστανται κάποια µορφή ενδοοικογενειακής κακοποίησης – παραµέλησης.
Βοηθάει στην κατανόηση πλήθους αιτιολογικών παραγόντων που συντελούν στην εκδήλωση προβληµάτων υγείας και στην υιοθέτηση σχετικών συµπεριφορών υψηλού κινδύνου από την πλευρά των ανήλικων µαθητών που έχουν υποστεί ή εξακολουθούν να κακοποιούνται – παραµελούνται στο εσωτερικό της οικογένειάς τους.
Ενηµερώνει και ευαισθητοποιεί εκείνες τις επιστηµονικές οµάδες που ασχολούνται µε θέµατα παιδικής κακοποίησης – παραµέλησης.
Συµβάλει στην πληρέστερη κατανόηση του τρόπου ζωής των µαθητών κυρίως στην επαρχία, στον εντοπισµό των συµπεριφορών εκείνων που απαιτούν διαρθρωτικές παρεµβάσεις, καθώς και των σηµείων εκείνων στα οποία θα πρέπει να επικεντρωθούν τα προληπτικά προγράµµατα στη σχολική και την ευρύτερη κοινότητα προκειµένου να έχουν τη µεγαλύτερη δυνατή εφαρµογή και αποτελεσµατικότητα.

# data[].attributes.headline
Τσιόκου Λουίζα U254N1406 Ακροατήριο 06

# data[].attributes.subject
Τσιόκου Λουίζα U254N1406 Ακροατήριο 06

# data[].attributes.body
Το βιβλίο "Ο αλυσοδεμένος ελέφαντας" είναι ένα βαθιά συμβολικό ψυχοεκπαιδευτικό παραμύθι που δείχνει πώς οι τραυματικές εμπειρίες μπορούν να δημιουργήσουν «αόρατες αλυσίδες» στο μυαλό ενός παιδιού ή εφήβου. Όπως ο ελέφαντας πιστεύει πως δεν μπορεί να ελευθερωθεί, έτσι και τα παιδιά που έχουν βιώσει κακοποίηση συχνά μεγαλώνουν με την πεποίθηση ότι δεν αξίζουν, δεν μπορούν ή δεν θα καταφέρουν ποτέ να ξεφύγουν από τον πόνο τους. Η κακοποίηση δεν αφήνει μόνο πληγές, αλλά και βαθιά ριζωμένες αρνητικές πεποιθήσεις για τον εαυτό τους και τους άλλους. Το βιβλίο υπενθυμίζει με παραστατικό τρόπο ότι πολλές φορές η πιο δυνατή φυλακή δεν είναι η αλυσίδα, αλλά η πεποίθηση ότι δεν μπορούμε να τη σπάσουμε.

# data[].attributes.headline
Συμπερίληψη παιδιών από κακοποιητικά περιβάλλοντα- Rafaela Georgia Daskalaki- u254n2170

# data[].attributes.subject
Συμπερίληψη παιδιών από κακοποιητικά περιβάλλοντα- Rafaela Georgia Daskalaki- u254n2170

# data[].attributes.body
Το άρθρο εξετάζει τις ψυχοκοινωνικές επιπτώσεις της κακοποίησης παιδιών και εφήβων. Τα αποτελέσματα δείχνουν αυξημένα προβλήματα άγχους, κατάθλιψης και κοινωνικής δυσκολίας. Για αυτό τον λόγο, η συμπερίληψη, η ψυχολογική υποστήριξη και η δημιουργία ασφαλών σχολικών και κοινωνικών περιβαλλόντων μπορούν να ενισχύσουν την προστασία, την ανθεκτικότητα και την κοινωνική ένταξη των παιδιών.

Flisher, A. J., Kramer, R. A., Hoven, C. W., Greenwald, S., Alegria, M., Bird, H. R., Canino, G., Connell, R., & Moore, R. E. (1997). Psychosocial characteristics of physically abused children and adolescents. Journal of the American Academy of Child & Adolescent Psychiatry, 36(1), 123–131. https://doi.org/10.1097/00004583-199701000-00026

# data[].attributes.headline
Τζούμα Ελένη -Χριστίνα 

# data[].attributes.subject
Τζούμα Ελένη -Χριστίνα 

# data[].attributes.body
ΑΦΤ U254N1885-03

# data[].attributes.body
Το βιβλίο «Κοχυλάκι, εσύ δε φταις!» αποτελεί ένα ψυχοεκπαιδευτικό και θεραπευτικό παραμύθι που προσεγγίζει με ευαισθησία το θέμα της παιδικής κακοποίησης. Μέσα από απλή αφήγηση και συμβολισμούς, βοηθά τα παιδιά να κατανοήσουν τα προσωπικά τους όρια, να εκφράσουν συναισθήματα και να ζητούν βοήθεια από ασφαλείς ενήλικες.

# data[].attributes.headline
U254N0043 Καλιμαμτζέρου Σταυρούλα

# data[].attributes.subject
U254N0043 Καλιμαμτζέρου Σταυρούλα

# data[].attributes.attachment_link.authors[].name
Ανθή Ιωαννίδου

# data[].attributes.attachment_link.title
IΕΠ: Οδηγός διαχείρισης παιδικής κακοποίησης για εκπαιδευτικούς

# data[].attributes.attachment_link.description
Οδηγό για την διαχείριση της παιδικής κακοποίησης από τους εκπαιδευτικούς έβγαλε το Ινστιτούτο εκπαιδευτικής πολιτικής. Τι αναφέρει ο οδηγός Η κακοποίηση και η παραμέληση των ανηλίκων αποτελεί σε παγκόσμιο επίπεδο τόσο ένα σοβαρό κοινωνικό ζήτημα, όσο και ένα οξύ πρόβλημα για τη δημόσια υγεία. Συνιστά δε, σημαντικότατη προσβολή των ανθρωπίνων δικαιωμάτων. Κάθε χρόνο εκατομμύρια παιδιά έρχονται αντιμέτωπα […]

# data[].attributes.headline
Βάσια Φλωκατουλα U254N3264

# data[].attributes.subject
Βάσια Φλωκατουλα U254N3264

# data[].attributes.body
Πρόκειται για ένα εκτενές και ιδιαίτερα πρακτικό βιβλίο που εξηγεί πώς το ψυχικό τραύμα επηρεάζει τα παιδιά από τη βρεφική ηλικία έως την εφηβεία και πώς μπορούν να τα βοηθήσουν γονείς, εκπαιδευτικοί και θεραπευτές. Οι συγγραφείς βασίζονται στη μέθοδο Somatic Experiencing, δίνοντας έμφαση στο σώμα, στο νευρικό σύστημα και στην αίσθηση ασφάλειας.

# data[].attributes.headline
Αλεξία Μιχαλιτσιάνου (U254N0467)

# data[].attributes.subject
Αλεξία Μιχαλιτσιάνου (U254N0467)

# data[].attributes.attachment_link.authors[].name
Κέντρο Διοτίμα

# data[].attributes.attachment_link.title
Ποτέ δεν είναι αργά για να ξεφύγεις από την κακοποίηση | #campaign #nevertoolate @diotimacentre

# data[].attributes.headline
Καμπουράκη Σοφία (U251N0789) ακροατήριο 02

# data[].attributes.subject
Καμπουράκη Σοφία (U251N0789) ακροατήριο 02

# data[].attributes.attachment_link.title
Marketing Farm Safety: Using Principles of Influence to Increase PTO Shielding

# data[].attributes.attachment_link.description
Despite much work to reduce the frequency and severity of agricultural injuries, these events still occur. Power take-off entanglements are one example of agricultural events that can lead to death or permanent disability. This manuscript considers…

# data[].attributes.headline
Κακοποίηση, Παύλος Σνάιντερ, U254N1804, Ακροατήριο 07

# data[].attributes.subject
Κακοποίηση, Παύλος Σνάιντερ, U254N1804, Ακροατήριο 07

# data[].attributes.body
Το επιστημονικό άρθρο δείχνει ότι η κακοποίηση στην παιδική ηλικία μπορεί να επηρεάσει σοβαρά την ψυχική υγεία των παιδιών. Παιδιά που έχουν βιώσει κακοποίηση εμφανίζουν περισσότερο άγχος, προβλήματα συμπεριφοράς και δυσκολία στη διαχείριση των συναισθημάτων τους. Τα αποτελέσματα τονίζουν πόσο σημαντική είναι η έγκαιρη προστασία και στήριξη των παιδιών για τη σωστή ψυχοκοινωνική τους ανάπτυξη.

Isumi, A., Doi, S., Ochi, M., Kato, T., & Fujiwara, T. (2022). Child maltreatment and mental health in middle childhood: A longitudinal study. American Journal of Epidemiology, 191(4), 655–664. https://doi.org/10.1093/aje/kwab275

# data[].attributes.headline
Μυλωνά Παρασκευή Α.Φ.Τ U254N2263 ακροατήριο 3

# data[].attributes.subject
Μυλωνά Παρασκευή Α.Φ.Τ U254N2263 ακροατήριο 3

# data[].attributes.body
https://socialpolicy.gr/2021/01/%CE%BA%CE%B1%CE%BA%CE%BF%CF%80%CE%BF%CE%AF%CE%B7%CF%83%CE%B7-%CF%80%CE%B1%CF%81%CE%B1%CE%BC%CE%AD%CE%BB%CE%B7%CF%83%CE%B7-%CE%B4%CE%B9%CE%B1%CF%87%CE%B5%CE%AF%CF%81%CE%B9%CF%83%CE%B7-%CF%84%CE%B7.html

# data[].attributes.attachment_caption
Αναγνώριση και διαχείριση περιστατικών Παιδικής Κακοποίησης στην Εκπαίδευση. Στάσεις, αντιλήψεις και ετοιμότητα των εκπαιδευτικών για την πρόληψη και αντιμετώπιση του φαινομένου.

# data[].attributes.headline
Χριστίνα Μωραϊτη U254N0032 (ΑΚΡΟΑΤΗΡΙΟ 01)

# data[].attributes.subject
Χριστίνα Μωραϊτη U254N0032 (ΑΚΡΟΑΤΗΡΙΟ 01)

# data[].attributes.body
Tο άρθρο εξετάζει το φαινόμενο της παιδικής κακοποίησης και τη διαχείρισή του στο σχολικό περιβάλλον, εστιάζοντας στον ρόλο των εκπαιδευτικών. Περιγράφει τρόπους αναγνώρισης ενδείξεων κακοποίησης, διαδικασίες παρέμβασης και ενέργειες που πρέπει να ακολουθούνται όταν υπάρχει υποψία περιστατικών.

# data[].attributes.headline
ΠΑΠΑΒΑΣΙΛΕΙΟΥ ΦΩΤΙΟΣ U261N0577 (ΑΚΡΟΑΤΗΡΙΟ 07)

# data[].attributes.subject
ΠΑΠΑΒΑΣΙΛΕΙΟΥ ΦΩΤΙΟΣ U261N0577 (ΑΚΡΟΑΤΗΡΙΟ 07)

# data[].attributes.attachment_link.authors[].name
Ιωάννα Πετράκου

# data[].attributes.attachment_link.description
Άρθρα για την σωματική και ψυχολογική κακοποίηση. Ενδο-οικογενειακή βία, bulling, σχολικός εκφοβισμός

# data[].attributes.headline
ΧΑΡΙΚΛΕΙΑ ΧΡΥΣΟΒΑΛΑΝΤΟΥ ΒΙΤΑΛΙΩΤΗ(ΑΚΡΟΑΤΗΡΙΟ 02)-U251N0160

# data[].attributes.subject
ΧΑΡΙΚΛΕΙΑ ΧΡΥΣΟΒΑΛΑΝΤΟΥ ΒΙΤΑΛΙΩΤΗ(ΑΚΡΟΑΤΗΡΙΟ 02)-U251N0160

# data[].attributes.body
Η παρούσα μελέτη αφορά ένα κορίτσι 12 ετών, όπου οι εκπαιδευτικοί παρατήρησαν έντονες αλλαγές στη συμπεριφορά και συχνές απουσίες από το σχολείο.

# data[].attributes.headline
Παναγιώτα Παναγιώτου U254N2532

# data[].attributes.subject
Παναγιώτα Παναγιώτου U254N2532

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Ο χρόνος αποστολής είναι κατά κανόνα:

"Διαθέσιμα": 1-4 εργάσιμες μέρες

"Περιορισμένη διαθεσιμότητα": 1-6 εργάσιμες μέρες

"Δεν είναι διαθέσιμα αυτή τη στιγμή υπό την προϋπόθεση ύπαρξης αποθέματος στον εκδότη": ο χρόνος αυτός εξαρτάται από το εκάστοτε βιβλίο και εκδότη.

Για τα βιβλία εκδοτών του εξωτερικού τα οποία δεν είναι άμεσα διαθέσιμα, ο αντίστοιχος χρόνος είναι 3-5 εβδομάδες.

Ως εργάσιμες μέρες υπολογιζονται οι καθημερινές μέρες της εβδομάδας (πλην Σαββάτου, Κυριακής και αργιών).

Για τις αποστολές προς το εξωτερικό, οι χρόνοι παράδοσης εξαρτώνται από την χώρα προορισμού και τους χρόνους των αντίστοιχων εταιρειών, αλλά και από τους χρόνους των Ταχυδρομείων και τελωνείων της χώρας προορισμού.

Δείτε περισσότερες πληροφορίες στις Συχνές ερωτήσεις
Αλλαγές & Επιστροφές:
Αλλαγές βιβλίων είναι αποδεκτές μόνο στο φυσικό μας κατάστημα.

Εξ' αποστάσεως δεχόμαστε μόνο επιστροφές προϊόντων με τις εταιρείες ICC, CourierCenter, ELTA Courier, ACS για τις οποίες γίνεται υποχρεωτικά μόνο επιστροφή χρημάτων. Αν επιλέξετε άλλη εταιρεία ενδέχεται να υπάρξουν σημαντικές καθυστερήσεις.

Προϋποθέσεις:

1. Τα είδη να είναι στην αρχική τους κατάσταση

2. Η αλλαγή ή επιστροφή να πραγματοποιηθεί εντός 14 ημερών από την ημέρα αγοράς (ή παραλαβής για παραγγελίες)

3. Να έχετε την σχετική απόδειξη, τιμολόγιο ή κάρτα αλλαγής.

Για να είναι αποδεκτή η επιστροφή, θα πρέπει να ελεγχθεί και να εγκριθεί σύμφωνα με τα (1,2,3)

Η παραπάνω επιστροφή επιβαρύνεται με έξοδα παραλαβής & διαχείρισης 3.5€ τα οποία θα συμφωνηθούν με την εκάστοτε από τις παραπάνω επιλογές σας.
Δείτε περισσότερες πληροφορίες στις Συχνές ερωτήσεις

# data[].attributes.attachment_link.title
Κι Όμως Με Πειράζει! - Πρατικακη Βερα - Βιβλιοπωλείο Πολιτεία

# data[].attributes.attachment_link.description
Ο Βλαδίμηρος ο νεροβούβαλος δε βλέπει την ώρα να γυρίσει σπίτι του να ξεκουραστεί. Λίγο πριν φτάσει, όμως, συναντάει τον παλιό του συμμαθητή, τον Μήτσο τον κούκο, με όλη του την οικογένεια. Όταν ο Μήτ

# data[].attributes.headline
Σηφάκη Ελευθερία U244N2848-(Ακροατήριο 08)

# data[].attributes.subject
Σηφάκη Ελευθερία U244N2848-(Ακροατήριο 08)

# data[].attributes.body
Ερευνητικά δεδομένα μαρτυρούν ότι 20.000 παιδιά ετησίως στην Ελλάδα, είναι θύματα κακοποίησης. Τα 4000 είναι σοβαρά περιστατικά κακοποίησης..Η ευαίσθητη ψυχή των παιδιών ραγίζει μπροστά στον φόβο της επιθετικότητας και της κακοποίησης

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Η παιδική κακοποίηση είναι ένα σοβαρό κοινωνικό ζήτημα το οποίο επηρεάζει σημαντικά την ψυχική αλλά και σωματική ανάπτυξη των παιδιών που πέφτουν θύματα τέτοιων συμπεριφορών. Στην Ελλάδα, όπως και σε πολλές χώρες της Δύσης, το θέμα της παιδικής κακοποίησης συνεχίζει να είναι ανησυχητικό, με χιλιάδες περιπτώσεις να καταγράφονται κάθε χρόνο. Η κατανόηση των μορφών κακοποίησης, των επιπτώσεών της και των αιτίων που οδηγούν τους ενήλικες σε τέτοιες πράξεις είναι ζωτικής σημασίας για την πρόληψη και την αντιμετώπιση του φαινομένου.

Τι συμβαίνει στην Ελλάδα;

Οι διαστάσεις του φαινομένου της παιδικής κακοποίησης στην Ελλάδα χρήζουν ιδιαίτερης προσοχής, καθώς σύμφωνα με το Ινστιτούτο Υγείας του Παιδιού , εκτιμάται ότι κάθε χρόνο καταγράφονται περίπου 20.000 περιστατικά κακοποίησης παιδιών στην Ελλάδα, με τουλάχιστον 4.000 από αυτά να χαρακτηρίζονται ως σοβαρά. Δυστυχώς, περισσότερα από 100 παιδιά χάνουν τη ζωή τους ετησίως λόγω κακοποίησης, ενώ άλλα τόσα μένουν με σοβαρές αναπηρίες.

Σύμφωνα με την Ελληνική Στατιστική Αρχή , το 2020 καταγράφηκαν 1.123 αναφορές σοβαρών περιστατικών κακοποίησης παιδιών. Από αυτές, το 48,5% αφορούσε αγόρια, το 44% κορίτσια, ενώ για το υπόλοιπο 7,5% δεν ήταν γνωστό το φύλο ή η ηλικία τους. Οι περισσότερες περιπτώσεις (40,5%) αφορούσαν παιδιά ηλικίας 0-6 ετών, ενώ το 36% σχετίζονταν με παιδιά ηλικίας 7-12 ετών.

Ποιες είναι οι επιπτώσεις;

Η κακοποίηση, σωματική και ψυχολογική, μπορεί να έχει πολύ σοβαρές επιπτώσεις στην ανάπτυξη των παιδιών, ανάλογα με το είδος και το βαθμό κακοποίησης, αλλά και τα ιδιαίτερα ατομικά χαρακτηριστικά του παιδιού. Για παράδειγμα, από συστηματικές μελέτες ξέρουμε ότι τα παιδιά που έχουν υποστεί κακοποίηση παρουσιάζουν αυξημένο κίνδυνο ανάπτυξης διαταραχών άγχους, κατάθλιψης και μετατραυματικού στρες . Επιπλέον, είναι σαφές πλέον πως η παιδική κακοποίηση έχει σημαντικές επιπτώσεις και στη σωματική υγεία των θυμάτων. Πέραν των προφανών βλαβών που μπορεί να προκαλέσει η σωματική βία λόγω της φύσης της (σπασμένα οστά, κρανιοεγκεφαλικές κακώσεις, μώλωπες, βλάβες σε ζωτικά όργανα), έχει βρεθεί πως τα θύματα κακοποίησης διατρέχουν μεγαλύτερο κίνδυνο ανάπτυξης χρόνιων παθήσεων, όπως καρδιαγγειακές νόσοι, διαβήτης ή παχυσαρκία . Τέτοιου είδους δεδομένα υπογραμμίζουν τη σημασία της έγκαιρης παρέμβασης ώστε να μειωθούν στο βαθμό του δυνατού οι μακροπρόθεσμες επιπτώσεις στην ψυχική υγεία των θυμάτων, αλλά και την ανάγκη υιοθεσίας μιας ολιστικής προσέγγισης στην αντιμετώπιση των συνεπειών της κακοποίησης, λαμβάνοντας υπόψη τόσο την ψυχική όσο και τη σωματική υγεία των θυμάτων .

Πως γίνονται οι θύτες;

Τα άτομα που γίνονται θύτες σε μια υπόθεση κακοποίησης δεν αναπτύσσουν αυτή τη συμπεριφορά εν κενώ. Πολλοί παράγοντες, που σχετίζονται τόσο με τον τρόπο που οι ίδιοι μεγάλωσαν όσο και με τις επιλογές τους ως ενήλικες, μπορεί να λειτουργήσουν ως προπομποί βίαιων συμπεριφορών εναντίον ανυπεράσπιστων θυμάτων, όπως είναι τα παιδιά. Για παράδειγμα, η ύπαρξη ενός ιστορικού κακοποίησης του ίδιου του θύτη ως παιδί, η συναισθηματική κακοποίηση ή παραμέληση, η έλλειψη κοινωνικο-οικονομικής υποστήριξης αλλά και η κατάχρηση ουσιών σχετίζονται με την εκδήλωση κακοποιητικών συμπεριφορών . Η κατανόηση φυσικά των αιτιών δεν έχει σημασία ώστε αυτή η γνώση να λειτουργήσει ως δικαιολογία για την ανάπτυξη βίαιων συμπεριφορών, αλλά ώστε να υποστηρίξει την επιθυμητή αλλαγή ώστε να δούμε τα νούμερα κακοποίησης να μειώνονται στο μέλλον. Η παρέμβαση στο ευρύτερο κοινωνικό πλαίσιο κάποιου (οικογένεια, τοπική κοινότητα, ευρύτερο κοινωνικό πλαίσιο) και η ενίσχυση των ατόμων που βιώνουν δύσκολες ιδιαίτερες συνθήκες μπορεί να μειώσουν την πιθανότητα ανάπτυξης θυτών στις μελλοντικές γενιές.

Συνοψίζοντας, η παιδική κακοποίηση στην Ελλάδα παραμένει ένα κρίσιμο ζήτημα που απαιτεί συντονισμένες προσπάθειες για την πρόληψη και την αντιμετώπισή του, καθώς οι επιπτώσεις της κακοποίησης είναι πολυδιάστατες, επηρεάζοντας τόσο την ψυχική όσο και τη σωματική υγεία των παιδιών. Με την ενίσχυση των προγραμμάτων πρόληψης, την ευαισθητοποίηση του κοινού και την παροχή υποστήριξης στα θύματα, μπορούμε να συμβάλουμε στη μείωση των περιστατικών κακοποίησης και στη δημιουργία ενός ασφαλέστερου περιβάλλοντος για όλους. Η συνεργασία μεταξύ των κοινωνικών υπηρεσιών, του σχολείου και των οικογενειών είναι το κλειδί για την επίτευξη αυτού του στόχου.

Εισαγωγική Εικόνα

# data[].attributes.attachment_link.authors[].name
Δημήτρης Αγοραστός

# data[].attributes.attachment_link.title
Παιδική κακοποίηση: τα ελληνικά δεδομένα και οι επιπτώσεις σε σωματικό και ψυχολογικό επίπεδο

# data[].attributes.attachment_link.description
Η παιδική κακοποίηση είναι ένα σοβαρό κοινωνικό ζήτημα το οποίο επηρεάζει σημαντικά την ψυχική αλλά και σωματική ανάπτυξη των παιδιών που πέφτουν θύματα τέτοιων συμπεριφορών. Στην Ελλάδα, όπως και σε πολλές χώρες της Δύσης, το θέμα της παιδικής κακοποίησης συνεχίζει να είναι ανησυχητικό, με χιλιάδες περιπτώσεις να καταγράφονται κάθε χρόνο.

# data[].attributes.headline
Ιωάννα Παράσχη, U254N0822, Ακροατήριο 01

# data[].attributes.subject
Ιωάννα Παράσχη, U254N0822, Ακροατήριο 01

# data[].attributes.body
Bruised - Μία συγκινητική ταινία μικρού μήκους για τη σωματική κακοποίηση ενός παιδιού

Στο animation video "Bruised" πρωταγωνιστεί ένα νεαρό κορίτσι που κακοποιείται στο σπίτι. Το κορίτσι δεν μπορεί να ενταχθεί στο σχολείο και σε κάθε κίνηση της δασκάλας ή των συμμαθητών της φοβάται. Οι μώλωπες ζωντανεύουν και το κορίτσι προσπαθεί να τους κρύψει, χωρίς όμως αποτέλεσμα.

Ποια θα είναι η στάση της δασκάλας όταν θα ανακαλύψει τους μώλωπες;

# data[].attributes.attachment_link.title
CGI Animated Short Film: "Bruised" by Rok won Hwang, Samantha Tu | CGMeetup

# data[].attributes.headline
ΑΣΗΜΩΝΗΣ ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ U251N0305

# data[].attributes.subject
ΑΣΗΜΩΝΗΣ ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ U251N0305

# data[].attributes.attachment_link.authors[].name
Δ. Αθανασοπούλου

# data[].attributes.attachment_link.title
«Καθημερινά, έχουμε περίπου 4 μαρτυρίες κακοποίησης»

# data[].attributes.attachment_link.description
Βιασμός, γυναικοκτονία, κακοποίηση, ενδοοικογενειακή βία. Η επικαιρότητα κατακλύζεται από περιστατικά με θύματα γυναίκες. Έχει αυξηθεί ο αριθμός τους ή απλώς τα μαθαίνουμε πιο εύκολα; Η Κική Πετρουλάκη, πρόεδρος Δ.Σ. του Ευρωπαϊκού Δικτύου κατά της Βίας, εξηγεί τι συμβαίνει, από την περίπτωση της Γεωργίας Μπίκα μέχρι το victim blaming.

# data[].attributes.headline
ΚΟΝΤΙΖΑ ΜΑΡΙΑ ΑΚΡΟΑΤΗΡΙΟ 9 U254N0973

# data[].attributes.subject
ΚΟΝΤΙΖΑ ΜΑΡΙΑ ΑΚΡΟΑΤΗΡΙΟ 9 U254N0973

# data[].attributes.attachment_link.title
Παιδική κακοποίηση

# data[].attributes.headline
ΜΑΝΟΥΣΑΡΙΔΟΥ ΕΙΡΗΝΗ U261N0320 (AKΡΟΑΤΗΡΙΟ 8)

# data[].attributes.subject
ΜΑΝΟΥΣΑΡΙΔΟΥ ΕΙΡΗΝΗ U261N0320 (AKΡΟΑΤΗΡΙΟ 8)

# data[].attributes.body
Το βίντεο της UNICEF αναφέρεται στο δικαίωμα των παιδιών να προστατεύονται από κάθε μορφή κακοποίησης, βίας και εκμετάλλευσης. Μέσα από κινούμενα σχέδια δείχνει ότι κανένα παιδί δεν πρέπει να φοβάται, να πονάει ή να κακομεταχειρίζεται από ενήλικες ή από το περιβάλλον του. Τονίζει ότι τα παιδιά έχουν δικαιώματα και χρειάζονται φροντίδα, ασφάλεια, σεβασμό και προστασία. Το βασικό μήνυμα είναι πως η κοινωνία, η οικογένεια και οι αρμόδιοι φορείς πρέπει να παρεμβαίνουν όταν ένα παιδί κινδυνεύει και να το βοηθούν να ζει με ασφάλεια και αξιοπρέπεια.

# data[].attributes.attachment_link.title
Protection from abuse | Cartoons for child rights | UNICEF

# data[].attributes.headline
ΜΑΝΟΥΣΑΡΙΔΟΥ ΕΙΡΗΝΗ U261N0320 (ΑΚΡΟΑΤΗΡΙΟ 8)

# data[].attributes.subject
ΜΑΝΟΥΣΑΡΙΔΟΥ ΕΙΡΗΝΗ U261N0320 (ΑΚΡΟΑΤΗΡΙΟ 8)

# data[].attributes.body
Το άρθρο «Παιδική κακοποίηση και παρεμβάσεις» είναι μια ανασκόπηση βιβλιογραφίας για την παιδική κακοποίηση.

Το άρθρο αναφέρεται στην παιδική κακοποίηση και στις παρεμβάσεις που μπορούν να γίνουν για την πρόληψη και την αντιμετώπισή της. Παρουσιάζει τα βασικά είδη παιδικής κακοποίησης, τις επιπτώσεις που μπορεί να έχει στη σωματική, ψυχική και κοινωνική ανάπτυξη του παιδιού, καθώς και τους παράγοντες κινδύνου και προστασίας. Επίσης, τονίζει τη σημασία της έγκαιρης αναγνώρισης των περιστατικών και της συνεργασίας των επαγγελματιών υγείας, της οικογένειας, του σχολείου και των κοινωνικών υπηρεσιών. Στόχος των παρεμβάσεων είναι η προστασία του παιδιού, η υποστήριξη της οικογένειας και η πρόληψη επανάληψης της κακοποίησης.

# data[].attributes.headline
ΓΚΕΡΓΚΕΣ ΑΜΑΛΙΑ U254N2368 ΑΚΡΟΑΤΗΡΙΟ 06

# data[].attributes.subject
ΓΚΕΡΓΚΕΣ ΑΜΑΛΙΑ U254N2368 ΑΚΡΟΑΤΗΡΙΟ 06

# data[].attributes.attachment_link.title
ΠΡΩΤΟΚΟΛΛΟ ΔΙΕΡΕΥΝΗΣΗΣ, ΔΙΑΓΝΩΣΗΣ ΚΑΙ ΔΙΑΧΕΙΡΗΣΗΣ ΚΑΚΟΠΟΙΗΣΗΣ ΚΑΙ ΠΑΡΑΜΕΛΗΣΗΣ ΠΑΙΔΙΩΝ

# data[].attributes.headline
ΜΑΡΙΝΟΥ ΕΙΡΗΝΗ U251NO402

# data[].attributes.subject
ΜΑΡΙΝΟΥ ΕΙΡΗΝΗ U251NO402

# data[].attributes.headline
ΒΑΣΙΛΙΚΙΑ ΓΛΥΚΕΡΙΑ U254N1233 ΑΚΡΟΑΤΗΡΙΟ 08

# data[].attributes.subject
ΒΑΣΙΛΙΚΙΑ ΓΛΥΚΕΡΙΑ U254N1233 ΑΚΡΟΑΤΗΡΙΟ 08

# data[].attributes.body
Η ομιλία αυτη πραγματοποιείται απο Μαίρη Παχιαδάκη η οποια ειναι μια γυναίκα με πολυετή δράση στην προστασία κακοποιημένων γυναικών και παιδιών . Στην ομιλία αυτη μιλάει για το ποσο σημαντικό ειναι να μιλήσει ενα θύμα κακοποίησης και να θεχτεί την κατάλληλη υποστήριξη . Επισημαίνει οτι η κακοποίηση κρύβεται πίσω από λέξεις ή συμπεριφορές που παρουσιάζονται ως "αγάπη" απο τους θύτες.

# data[].attributes.attachment_link.title
Κακοποίηση… ένα Σ΄αγαπώ δρόμος | Μαίρη Παχιαδάκη | TEDxUniversityofCrete

# data[].attributes.attachment_caption
ΕΝΑ ΠΑΙΔΙ ΠΟΥ ΤΟ ΕΛΕΓΑΝ "ΑΥΤΟ"

# data[].attributes.headline
ΚΟΥΤΣΙΟΥΜΠΑ ΜΑΡΙΑ ΑΚΡΟΑΤΗΡΙΟ 5 U254N2379

# data[].attributes.subject
ΚΟΥΤΣΙΟΥΜΠΑ ΜΑΡΙΑ ΑΚΡΟΑΤΗΡΙΟ 5 U254N2379

# data[].attributes.body
Το "ΕΝΑ ΠΑΙΔΙ ΠΟΥ ΤΟ ΕΛΕΓΑΝ "ΑΥΤΟ"" είναι η συγκλονιστική περιγραφή της αληθινής ιστορίας της κακοποίησης του Ντέιβ από τότε που ήταν παιδί. Παρά τον πόνο, τις στερήσεις και την έλλειψη φροντίδας, ο Ντέιβ διατήρησε το κουράγιο του και την ελπίδα πως κάποτε θα βρει την αγάπη που κάθε παιδί δικαιούται. Πρόκειται για μια συγκινητιή, σκληρή, αλλά ταυτόχρονα τρυφερή ιστορία, όπου η θέληση, το κουράγιο και η αποφαστιστικότητα ενός παιδιού, υπερνικούν τη βαναυσότητα και την αδιαφορία των ενηλίκων.

# data[].attributes.headline
Φωτίου Γεωργία Ακροατήριο 4 U251N0414

# data[].attributes.subject
Φωτίου Γεωργία Ακροατήριο 4 U251N0414

# data[].attributes.body
Ξέρω να λέω όχι είναι ένα βιβλίο για παιδιά και εφήβουν που αφορά την ψυχική ενδυνάμωση και τους τρόπους που τα παιδιά μπορούν να θέσουν όρια στους άλλους.

# data[].attributes.headline
Στεφανιδέρη Ελένη, U261N0014, Ακροατήριο 04

# data[].attributes.subject
Στεφανιδέρη Ελένη, U261N0014, Ακροατήριο 04

# data[].attributes.body
Child Abuse and Neglect as Risk Factors for Comorbidity Between Depression and Chronic Pain in Adulthood.

# data[].attributes.attachment_link.title
Child Abuse and Neglect as Risk Factors for Comorbidity Between Depression and Chronic Pain in Adulthood

# data[].attributes.attachment_link.title
Μίλα»: Βίντεο για παιδιά 9-13 ετών τους εξηγεί τι είναι η ...

# data[].attributes.headline
Ζωή Κανδυλανάπτη U254N0337 Ακροατήριο 2 

# data[].attributes.subject
Ζωή Κανδυλανάπτη U254N0337 Ακροατήριο 2 

# data[].attributes.body
Το σώμα κάθε παιδιού ανήκει στο παιδί και μόνο το παιδί έχει το δικαίωμα να αγγίζει κάποια σημεία του, που ονομάζονται ιδιωτικά ή ευαίσθητα. Άλλωστε, το λέει ο νόμος! Όμως, υπάρχουν ενήλικοι ή έφηβοι, ακόμα και μέσα στο οικογενειακό πλαίσιο, που δεν σέβονται τον νόμο.

Αν μας συμβεί κάτι τέτοιο, δεν ξέρουμε πάντοτε τι είναι φυσιολογικό και τι όχι, δεν έχουμε λύσεις προκειμένου να αντιδράσουμε και να προστατεύσουμε τον εαυτό μας. Κι αν συμβεί κάτι τέτοιο σε έναν φίλο ή σε μια φίλη μας, ακόμα κι αν θέλουμε να τον/τη βοηθήσουμε, δεν ξέρουμε ούτε τι να πούμε ούτε σε ποιον να απευθυνθούμε.

Ας μιλήσουμε, λοιπόν, όλοι μαζί για το σώμα, την ιδιωτικότητα, τον σεβασμό, για να μάθουμε να λέμε ΟΧΙ σε κάθε σεξουαλική παρενόχληση ή κακοποίηση.

# data[].attributes.headline
ΛΑΓΚΑΝΗ ΔΗΜΗΤΡΑ U254N0027

# data[].attributes.subject
ΛΑΓΚΑΝΗ ΔΗΜΗΤΡΑ U254N0027

# data[].attributes.attachment_link.title
admin,+Μαυράκης

# data[].attributes.headline
Άννα Σκαρτσολιά, U244N2571, ακροατήριο 06

# data[].attributes.subject
Άννα Σκαρτσολιά, U244N2571, ακροατήριο 06

# data[].attributes.body
Το βιβλίο της Εύας Κασιάρου είναι πολύ δυνατό. Έχει τόσο ρεαλισμό και αμεσότητα η αφήγησή της, έχει τόση πραγματικότητα και κυνική απλότητα που είναι σαν να διαβάζεις ή να ακούς μπροστά σου κάποια Αναστασία να σου αφηγείται την ιστορία της ζωής της. Μια ιστορία σκληρή, όχι ωραιοποιημένη, που φροντίζει να τακτοποιήσει στο νου του αναγνώστη, μικρού και μεγαλύτερου, ποιος είναι ο θύτης, ποιο το θύμα, ποιος πρέπει να αισθάνεται απενοχοποιημένος (ασφαλώς το παρενοχλούμενο παιδί) και ποιος να παραδίδεται στην αγκαλιά της δικαιοσύνης.

Η συγγραφέας φωτίζει πλήρως τα συναισθήματα της μικρής Αναστασίας, εκείνα των γονιών της που βλέπουν την αλλαγή του παιδιού αλλά δεν υποψιάζονται αυτό που ζει, την μεταστροφή του πατέρα της αφού μαθαίνει την αλήθεια, ενώ μέσα από νύξεις ή πιο ανεπτυγμένες αποτυπώσεις αναδεικνύονται οι σχέσεις παιδιού γονέων, οι στάσεις της κοινωνίας απέναντι στην υιοθεσία και αρκετά ακόμα ζητήματα που διακλαδώνονται γύρω από την οικογένεια και την παρενόχληση. Πέρα από της μικρής Αναστασίας, έχουμε βασικά το ουσιώδες ψυχογράφημα των γονιών, της οικογένειας του θύτη αλλά και όσων άμεσα ή έμμεσα εμπλέκονται στη ζωή του παιδιού και της οικογένειας.

Ο καλός γείτονας, ο αποδεκτός από την κοινωνία και την οικογένεια οικογενειάρχης, η θυματοποίηση του παρενοχλημένου παιδιού, η ψυχική φθορά του, η ηθική καθοδήγησή του από τον θύτη, η φυσική και νομική τιμωρία, η φυσική και η θετή οικογένεια, το παρελθόν που χώνεται βαθιά μέσα στο παρόν και το μέλλον.

Ο ρυθμός είναι θαυμάσιος, το περιεχόμενο πολύ μεστό, η πλοκή γρήγορη, η διαδοχή των γεγονότων δουλεμένη, γεγονός που φανερώνει πόσο δούλεψε η συγγραφέας την ιστορία της πριν αρχίσει να την αποτυπώνει. Έπιασα τον εαυτό μου να τρέχει προς το τέλος για να δει πώς τελειώνει, αγωνιώντας για την τύχη της Αναστασίας αλλά και τη σύνδεση με τη Μαρία, το κορίτσι που ταξιδεύει στην αρχή του βιβλίου.

Βρήκα πολύ έξυπνο, αστυνομικής φύσης, το τέχνασμα της εναλλαγής των δύο αφηγήσεων, πρώτα της τριτοπρόσωπης αφήγησης που αφήνει επιτηδευμένα κάποια κενά, κατόπιν η πρωτοπρόσωπη της κυρίας Αναστασίας που γίνεται πιο προσωπική, πιο συναισθηματική, βάζοντας το προσωπικό στίγμα στην πιο αποστασιοποιημένη και ψυχρή αφήγηση. Σημαντικό θεωρώ ότι η συγγραφέας παρά την σκληρότητα της ιστορίας της και των έντονων συναισθημάτων που γεννά προσπαθεί αρκετά να μην χειραγωγήσει συναισθηματικά τον αναγνώστη. Και πολλές φορές το καταφέρνει. Και θα “δικαιολογήσω” εκείνες που δεν το έκανε ως επιτηδευμένες καθώς το κοινό της δεν είμαστε εμείς, οι ενήλικες, αλλά παιδιά που δεν έχουν απαντήσεις για τα πάντα.

Θα ικανοποιήσει ως ανάγνωσμα και πάνω απ’ όλα θα δώσει απαντήσεις για όλα όσα αφορούν σε αυτές τις δύσκολες καταστάσεις. Ένας μυθιστορηματικός οδηγός ενάντια στην σεξουαλική και σωματική κακοποίηση παιδιών από τρίτους.

Ήσουν μόνο ένα παιδί. Φτάνει με τη θυματοποίηση των παρενοχλημένων. Τέλος στη σιωπή. Δεν φταις εσύ. Ήσουν μόνο ένα παιδί. Και κάπως έτσι ο τίτλος γίνεται σχεδόν σύνθημα.

Για αναγνώστες από 8 ετών. Ναι! Τόσο και ούτε ήταν το κορίτσι του βιβλίου.

# data[].attributes.headline
Αικατερίνη Καγγελίδου U254N2243 Ακροατήριο 05

# data[].attributes.subject
Αικατερίνη Καγγελίδου U254N2243 Ακροατήριο 05

# data[].attributes.headline
Στιβακτάκη Μαρίνα U261N0331 (ακροατήριο 8)

# data[].attributes.subject
Στιβακτάκη Μαρίνα U261N0331 (ακροατήριο 8)

# data[].attributes.body
Ένα συγκινητικό βίντεο από το χαμόγελο του παιδιού που μας θυμίζει πόσο σημαντικό είναι να ακούμε και να προστατεύουμε τα παιδιά. Η σιωπή δεν είναι λύση — η υποστήριξη και η ενημέρωση μπορούν να κάνουν τη διαφορά.

# data[].attributes.attachment_link.authors[].name
Το Χαμόγελο του Παιδιού

# data[].attributes.attachment_link.title
Μου έχει συμβεί κάτι...

# data[].attributes.headline
Φωτεινή Σπυροπούλου A254N1994 Ακροατήριο 03 

# data[].attributes.subject
Φωτεινή Σπυροπούλου A254N1994 Ακροατήριο 03 

# data[].attributes.body
Σγούρα Α., & Μάνεσης Ν. (2026). Κακοποίηση-παραμέληση παιδιών στην οικογένεια: Γνώσεις και απόψεις του εκπαιδευτικού προσωπικού σχολικών μονάδων πρωτοβάθμιας εκπαίδευσης. Διάλογοι! Θεωρία και πράξη στις επιστήμες αγωγής και εκπαίδευσης, 12, 151–180

https://doi.org/10.12681/dial.39812

# data[].attributes.headline
ΠΕΡΤΖΙΝΙΔΟΥ ΑΝΑΣΤΑΣΙΑ ΑΚΡΟΑΤΗΡΙΟ 6 U244N1777

# data[].attributes.subject
ΠΕΡΤΖΙΝΙΔΟΥ ΑΝΑΣΤΑΣΙΑ ΑΚΡΟΑΤΗΡΙΟ 6 U244N1777

# data[].attributes.body
To βιβλίο "Τα χέρια δεν είναι για να δέρνουμε" της Martine Agassi αποτελεί μια πολύτιμη προσφορά στον κόσμο της παιδικής λογοτεχνίας. Με στόχο την καλλιέργεια της συναισθηματικής νοημοσύνης στα παιδιά, το έργο αυτό εντάσσεται σε μια ευρύτερη κοινωνική ανάγκη για την προώθηση της μη βίας και της θετικής επικοινωνίας.

Η πλοκή αναδεικνύει τις προκλήσεις που αντιμετωπίζουν τα παιδιά στην καθημερινότητά τους, καθώς μαθαίνουν να διαχειρίζονται τα συναισθήματά τους. Με χαρακτήρες που αντιμετωπίζουν θυμό και ζήλια, το βιβλίο προσφέρει εναλλακτικές λύσεις μέσα από δραστηριότητες όπως το ζωγράφισμα και το χορό. Αυτή η προσέγγιση ενθαρρύνει τη δημιουργική έκφραση αντί της επιθετικότητας. Διδάσκει ότι η βία δεν είναι ποτέ αποδεκτή, θέτοντας τις βάσεις για τον σεβασμό του σώματος των άλλων και του δικού μας.

# data[].attributes.headline
ΜΠΟΥΡΟΥΖΙΚΑ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΑ ΑΝΝΑ (Ακροατήριο 08) U254N1469

# data[].attributes.subject
ΜΠΟΥΡΟΥΖΙΚΑ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΑ ΑΝΝΑ (Ακροατήριο 08) U254N1469

# data[].attributes.headline
ΚΑΤΣΙΑΔΑ ΝΙΚΗ ΑΚΡΑΟΤΗΡΙΟ 02 U254N1277

# data[].attributes.subject
ΚΑΤΣΙΑΔΑ ΝΙΚΗ ΑΚΡΑΟΤΗΡΙΟ 02 U254N1277

# data[].attributes.body
Το άρθρο εξετάζει τη σχέση μεταξύ παιδικής κακοποίησης και της ψυχικής και σωματικής υγείας των εφήβων. Τα ευρήματα δείχνουν ότι οι έφηβοι που έχουν βιώσει κακοποίηση εμφανίζουν αυξημένα επίπεδα άγχους, κατάθλιψης και προβληματικών συμπεριφορών, ενώ είναι πιο πιθανό να εμπλακούν σε επικίνδυνες δραστηριότητες.

Ιδιαίτερη έμφαση δίνεται στο ότι η παιδική κακοποίηση δεν επηρεάζει μόνο τη συγκεκριμένη χρονική περίοδο, αλλά έχει μακροχρόνιες συνέπειες στην ανάπτυξη και την υγεία. Επιπλέον, η ταυτόχρονη ύπαρξη κακοποίησης και θυματοποίησης από συνομηλίκους επιδεινώνει σημαντικά τα αρνητικά αποτελέσματα.

# data[].attributes.attachment_link.title
Adolescent health outcomes: associations with child maltreatment and peer victimization - BMC Public Health

# data[].attributes.attachment_link.description
Background Child maltreatment (CM) and peer victimization (PV) are serious issues affecting children and adolescents. Despite the interrelatedness of these exposures, few studies have investigated their co-occurrence and combined impact on health outcomes. The study objectives were to determine the overall and sex-specific prevalence of lifetime exposure to CM and past-month exposure to PV in adolescents, and the impact of CM and PV co-occurrence on non-suicidal self-injury, suicidality, mental health disorders, and physical health conditions. Methods Adolescents aged 14–17 years (n = 2,910) from the 2014 Ontario Child Health Study were included. CM included physical, sexual, and emotional abuse, physical neglect, and exposure to intimate partner violence. PV included school-based, cyber, and discriminatory victimization. Logistic regression was used to compare prevalence by sex, examine independent associations and interaction effects in sex-stratified models and in the entire sample, and cumulative effects in the entire sample. Results About 10% of the sample reported exposure to both CM and PV. Sex differences were as follows: females had increased odds of CM, self-injury, suicidality, and internalizing disorders, and males had greater odds of PV, externalizing disorders, and physical health conditions. Significant cumulative and interaction effects were found in the entire sample and interaction effects were found in sex-stratified models, indicating that the presence of both CM and PV magnifies the effect on self-injury and all suicide outcomes for females, and on suicidal ideation, suicide attempts, and mental health disorders for males. Conclusions Experiencing both CM and PV substantially increases the odds of poor health outcomes among adolescents, and moderating relationships affect females and males differently. Continued research is needed to develop effective prevention strategies and to examine protective factors that may mitigate these adverse health outcomes, including potential sex differences.

# data[].attributes.headline
Χατζηευστρατίου Αναστασία-U251N0866-ακροατήριο 09

# data[].attributes.subject
Χατζηευστρατίου Αναστασία-U251N0866-ακροατήριο 09

# data[].attributes.body
Η παιδική κακοποίηση και οι δυσμενείς εμπειρίες της παιδικής ηλικίας αποτελούν σοβαρό παράγοντα κινδύνου για τη μελλοντική ψυχική και σωματική υγεία του ατόμου. Σύμφωνα με τη βιβλιογραφία, εμπειρίες όπως η σωματική, συναισθηματική ή σεξουαλική κακοποίηση, η παραμέληση και η ενδοοικογενειακή βία συνδέονται με αυξημένη πιθανότητα εμφάνισης άγχους, κατάθλιψης, εξαρτήσεων και χρόνιων προβλημάτων υγείας στην ενήλικη ζωή. Η έγκαιρη αναγνώριση και παρέμβαση από επαγγελματίες υγείας και κοινωνικής φροντίδας είναι καθοριστικής σημασίας για την προστασία και την ψυχοκοινωνική ενδυνάμωση των παιδιών.

Βιβλιογραφία

Τόγκας, Κ. (2024). Δυσμενείς (ή αντίξοες) εμπειρίες παιδικής ηλικίας και επίδρασή τους στη σωματική και ψυχική υγεία: Προεκτάσεις για την Κοινωνική Εργασία. Κοινωνική Εργασία: Επιθεώρηση Κοινωνικών Επιστημών, 38(1), 20–43. https://doi.org/10.12681/socialwork-rss.37548

# data[].attributes.headline
Χαρτάλου Σταυρούλα U254N2498 (1)

# data[].attributes.subject
Χαρτάλου Σταυρούλα U254N2498 (1)

# data[].attributes.headline
Χαρτάλου Σταυρούλα U254N2498 (1)

# data[].attributes.subject
Χαρτάλου Σταυρούλα U254N2498 (1)

# data[].attributes.headline
Παπουτσιδάκη Χρυσούλα (U254N0553 - Ακροατήριο 1)

# data[].attributes.subject
Παπουτσιδάκη Χρυσούλα (U254N0553 - Ακροατήριο 1)

# data[].attributes.body
Το βιβλίο "Μόνο αν θέλω" της Αλεξάνδρου Γιώτα K. είναι μια τρυφερή και ταυτόχρονα διδακτική ιστορία που αγγίζει το ευαίσθητο θέμα του δικαιώματος των παιδιών στο σώμα τους. Σε μια εποχή που οι αξίες του σεβασμού και της συναίνεσης είναι πιο επίκαιρες από ποτέ, η συγγραφέας μας προσκαλεί να εξερευνήσουμε τη σημασία του να λέμε "όχι" σε αγγίγματα και φιλιά, ακόμη και από αγαπημένα πρόσωπα.

Η πλοκή περιστρέφεται γύρω από έναν μικρό ήρωα που ανακαλύπτει τη δύναμη της επιλογής. Μέσα από τις απλές αλλά βαθιά συγκινητικές του εμπειρίες με τη θεία Μαίρη και την κυρία Ρένα, βιώνει μία πορεία αυτογνωσίας και αυτοσεβασμού. Τα συναισθήματα της αμηχανίας και της ανακούφισης συνυφαίνονται με την καθημερινότητά του, δημιουργώντας έναν κόσμο γεμάτο τρυφερότητα αλλά και προκλήσεις.

# data[].attributes.headline
Φλούδα Αντιγόνη -U241N1272-Ακροατήριο 04

# data[].attributes.subject
Φλούδα Αντιγόνη -U241N1272-Ακροατήριο 04

# data[].attributes.body
Το παρόν εγχειρίδιο του World Health Organization αποτελεί έναν ολοκληρωμένο οδηγό για την κατανόηση, πρόληψη και αντιμετώπιση της παιδικής κακοποίησης. Παρουσιάζονται οι βασικές μορφές κακοποίησης (σωματική, ψυχολογική, σεξουαλική και παραμέληση), καθώς και οι επιπτώσεις τους στην ψυχική και σωματική υγεία των παιδιών. Ιδιαίτερη έμφαση δίνεται στους παράγοντες κινδύνου και στους προστατευτικούς μηχανισμούς σε επίπεδο οικογένειας, σχολείου και κοινωνίας. Επιπλέον, το εγχειρίδιο προτείνει τεκμηριωμένες στρατηγικές πρόληψης και παρεμβάσεις που μπορούν να εφαρμοστούν από επαγγελματίες υγείας και εκπαίδευσης. Τέλος, υπογραμμίζεται η σημασία της διεπιστημονικής συνεργασίας και της ευαισθητοποίησης για την αποτελεσματική προστασία των παιδιών.

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Overview

The fourth edition of the World Health Organization's (WHO) Guidelines for drinking-water quality (GDWQ) builds on over 50 years of guidance by WHO on drinking-water quality, which has formed an authoritative basis for the setting of national regulations and standards for water safety in support of public health.

It is the product of significant revisions to clarify and elaborate on ways of implementing its recommendations of contextual hazard identification and risk management, through the establishment of health-based targets, catchment-to-consumer water safety plans and independent surveillance.

This first addendum updates the fourth edition. Updates reflect new evidence and further, provides additional explanations to support better understanding and application of the guidance.
Download individual chapters

# data[].attributes.attachment_link.title
Guidelines for drinking-water quality, 4th edition, incorporating the 1st addendum

# data[].attributes.attachment_link.description
The fourth edition of the World Health Organization's (WHO) Guidelines for drinking-water quality (GDWQ) builds on over 50 years of guidance by WHO on drinking-water quality, which has formed an authoritative basis for the setting of national regulations and standards for water safety in support of public health.

# data[].attributes.headline
ΚΑΛΔΕΛΗ ΕΛΕΝΗ ΤΑΞΙΑΡΧΙΑ U254N2770

# data[].attributes.subject
ΚΑΛΔΕΛΗ ΕΛΕΝΗ ΤΑΞΙΑΡΧΙΑ U254N2770

# data[].attributes.headline
U254N2369 ΑΓΓΕΛΙΔΟΥ ΔΗΜΗΤΡΑ ΑΚΡΟΑΤΗΡΙΟ 03 

# data[].attributes.subject
U254N2369 ΑΓΓΕΛΙΔΟΥ ΔΗΜΗΤΡΑ ΑΚΡΟΑΤΗΡΙΟ 03 

# data[].attributes.body
Το άρθρο εξετάζει τους βασικούς παράγοντες κινδύνου και προστασίας που σχετίζονται με την κακοποίηση και παραμέληση παιδιών, χρησιμοποιώντας το οικολογικό μοντέλο (ατομικό, διαπροσωπικό, κοινοτικό και κοινωνικό επίπεδο).

Αρχικά, επισημαίνεται ότι η κακοποίηση παιδιών αποτελεί σοβαρό κοινωνικό και δημόσιο πρόβλημα, με σημαντικές επιπτώσεις στη γνωστική, συναισθηματική και κοινωνική ανάπτυξη, αλλά και στη μελλοντική ψυχική και σωματική υγεία. Στη συνέχεια, παρουσιάζονται οι βασικοί παράγοντες κινδύνου μέσα στην οικογένεια, όπως η φτώχεια, τα προβλήματα ψυχικής υγείας των γονέων, η χρήση ουσιών και η ενδοοικογενειακή βία. Επιπλέον, τονίζεται ότι και το ευρύτερο περιβάλλον, όπως η εγκληματικότητα στη γειτονιά και οι κοινωνικές ανισότητες, επηρεάζει την πιθανότητα εμφάνισης κακοποίησης.

Παράλληλα, το άρθρο αναδεικνύει προστατευτικούς παράγοντες, όπως οι θετικές σχέσεις γονέα-παιδιού, η κοινωνική υποστήριξη και η ύπαρξη υπηρεσιών στην κοινότητα, που μπορούν να μειώσουν τον κίνδυνο. Τονίζεται επίσης ότι κοινωνικές πολιτικές, όπως η οικονομική ενίσχυση των οικογενειών, συμβάλλουν στην πρόληψη.

Συμπερασματικά, η μελέτη δείχνει ότι η κακοποίηση παιδιών είναι ένα σύνθετο φαινόμενο που επηρεάζεται από πολλαπλούς παράγοντες και ότι η πρόληψη απαιτεί συνδυασμένες παρεμβάσεις σε όλα τα επίπεδα.

# data[].attributes.headline
Παπαβασιλάκης Θοδωρής U251N0436

# data[].attributes.subject
Παπαβασιλάκης Θοδωρής U251N0436

# data[].attributes.headline
Κακοποίηση παιδιών ΛΙΑΚΟΥ ΕΥΘΑΛΙΑ U251N0139 ΑΚΡΟΑΤΗΡΙΟ 07

# data[].attributes.subject
Κακοποίηση παιδιών ΛΙΑΚΟΥ ΕΥΘΑΛΙΑ U251N0139 ΑΚΡΟΑΤΗΡΙΟ 07

# data[].attributes.body
Κακοποίηση παιδιών

Η κακοποίηση αποτελεί έναν από τους πιο σοβαρούς παράγοντες κινδύνου για την ψυχική υγεία των παιδιών και των εφήβων. Μέσα από την έρευνα, γίνεται σαφές ότι τα παιδιά που βιώνουν κακοποίηση εμφανίζουν αυξημένη πιθανότητα για συναισθηματικές δυσκολίες, επιθετική συμπεριφορά και προβλήματα προσαρμογής. Ιδιαίτερα ενδιαφέρον είναι ότι όταν η κακοποίηση συνδυάζεται με άλλους στρεσογόνους παράγοντες, όπως η απώλεια, ο κίνδυνος για ψυχοπαθολογία αυξάνεται σημαντικά (Sasser et al., 2019) .

Η μελέτη αυτή δείχνει ότι οι εμπειρίες τραύματος δεν λειτουργούν μεμονωμένα, αλλά αλληλεπιδρούν μεταξύ τους, ενισχύοντας τις αρνητικές επιπτώσεις. Ωστόσο, αναδεικνύεται και η σημασία των προστατευτικών παραγόντων, όπως η υποστηρικτική οικογένεια και το θετικό σχολικό περιβάλλον, που μπορούν να μειώσουν τις επιπτώσεις.

Προσωπικά, αυτό που με προβληματίζει είναι ότι πολλές φορές η κακοποίηση δεν είναι άμεσα ορατή. Για αυτό θεωρώ ότι ο ρόλος του σχολείου και των εκπαιδευτικών είναι καθοριστικός, τόσο στην αναγνώριση όσο και στην υποστήριξη των παιδιών αυτών.

Βιβλιογραφία
Sasser, J., et al. (2019).

# data[].attributes.attachment_link.description
Please confirm you are a human by completing the captcha challenge below.

# data[].attributes.headline
ΣΑΚΑΒΑΡΑ ΜΑΡΙΑ U251N0028 EDUG-623 (Ακροατήριο 09) Ψυχοπαθολογία του Παιδιού 

# data[].attributes.subject
ΣΑΚΑΒΑΡΑ ΜΑΡΙΑ U251N0028 EDUG-623 (Ακροατήριο 09) Ψυχοπαθολογία του Παιδιού 

# data[].attributes.body
" Ο πόλεμος που κέρδισα, της Κίμπερλι Μπρουμπέικερ Μπράντλει"

Πέρα από τον πόλεμο που καίει και συντρίβει στο παρασκήνιο διαρκώς, είναι ένα μυθιστόρημα, Young Adult επισήμως, για τα συναισθήματα που υψώνονται και κατακερματίζονται από την γονεϊκή εγκατάλειψη και κακοποίηση, από συγκυριακά γεγονότα και μοίρα (βλέπε στρεβλοποδία), από τους ανθρώπους που βλέπουν και δεν βλέπουν τι είσαι. Αλλά και ένα κλασικό μυθιστόρημα ενηλικίωσης καθώς αυτή σκληρά ξεπροβάλλει πίσω από τις φλόγες του πολέμου.

# data[].attributes.attachment_link.authors[].name
Απόστολος Πάππος

# data[].attributes.attachment_link.title
Ο πόλεμος που κέρδισα, της Κίμπερλι Μπρουμπέικερ Μπράντλει | Elniplex

# data[].attributes.attachment_link.description
Διαβάζεται σε 3′- Ηλικιακό κοινό: 10+ (target 11-15) - Λογοτεχνία για παιδιά και εφήβους Η συνέχεια του πολυβραβευμένου βιβλίου Ο πόλεμος που έσωσε τη ζωή

# data[].attributes.headline
Αγγελάκη Δέσποινα U254N1939/Ακροατήριο 07

# data[].attributes.subject
Αγγελάκη Δέσποινα U254N1939/Ακροατήριο 07

# data[].attributes.body
Σύγχρονη έρευνα (2025) δείχνει ότι η παιδική κακοποίηση επηρεάζει σημαντικά την ψυχολογική ανάπτυξη, δημιουργώντας αρνητικά γνωστικά σχήματα που σχετίζονται με αυξημένη επιθετικότητα στην εφηβεία. Τα ευρήματα αναδεικνύουν ότι οι τραυματικές εμπειρίες της παιδικής ηλικίας έχουν μακροχρόνιες συνέπειες στη συμπεριφορά και την ψυχική υγεία.

# data[].attributes.attachment_link.title
The Impact of Childhood Abuse on the Development of Early Maladaptive Schemas and the Expression of Violence in Adolescents

# data[].attributes.attachment_link.description
This study aims to analyze maladaptive schemas through the Young Schema Questionnaire—Short Form 3 among 895 high school students, with an average age of 18.15 years, in relation to the potentially traumatic experience of being the victim of violence inflicted by family members through hitting and beating and in connection with violent behavior (in and outside school). Almost half of the students reported that, in their families, there were prolonged problems in the couple relationship of their parents/caregivers, and almost 40% of these students were involved from time to time in at least one form of violence in or outside school, with the highest share of this violence resulting from physical aggression by hitting and pushing and verbal or emotional abuse. A factor analysis was performed using a unifactorial model and a mediation model, and it indicated that the presence of trauma increases the total violence score. A higher violence score was recorded in students who were subjected to family violence (t(890) = −6.267, p < 0.001). The schemas that proved to be the most relevant for the violence factor were those of Punitiveness (PU: 0.89) and Mistrust/Abuse (MA: 0.77), followed by the schemas of Emotional Inhibition (EI: 0.68), Unrelenting Standards/Hypercriticalness (US: 0.63), and Entitlement/Grandiosity (ET: 0.58). The mediation that the Punitiveness schema achieves between victimization in the family and subsequent aggressive behavior is based on the internalization of the punitive parental figure and the victim’s development of the belief that violence is the only answer when others do not meet their expectations.

# data[].attributes.headline
ΠΑΠΑΣΤΕΡΓΙΟΥ ΧΑΡΑΛΑΜΠΟΣ ΑΚΡΟΑΤΗΡΙΟ Ο1 U244N1042

# data[].attributes.subject
ΠΑΠΑΣΤΕΡΓΙΟΥ ΧΑΡΑΛΑΜΠΟΣ ΑΚΡΟΑΤΗΡΙΟ Ο1 U244N1042

# data[].attributes.attachment_link.title
Παιδική κακοποίηση

# data[].attributes.attachment_link.description
Παιδική κακοποίηση

# data[].attributes.headline
Παυλάκη Μαρία-Νικολέτα_U254N0833_ Aκροατήριο07

# data[].attributes.subject
Παυλάκη Μαρία-Νικολέτα_U254N0833_ Aκροατήριο07

# data[].attributes.headline
Κωνσταντίνα Βλαχοπαναγ

# data[].attributes.body
Κωνσταντίνα Βλαχοπαναγιώτου - U254N0849 - Ακροατήριο 03

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Abstract

Background

Childhood maltreatment and psychiatric morbidity have each been associated with accelerated biological aging primarily through cross-sectional studies. Using data from a prospective longitudinal study of individuals with histories of childhood maltreatment and control participants followed into midlife, we tested 2 hypotheses examining whether 1) psychiatric symptoms mediate the relationship between childhood maltreatment and biological aging and 2) psychiatric symptoms of anxiety, depression, or posttraumatic stress disorder (PTSD) act in conjunction with childhood maltreatment to exacerbate the association of child maltreatment to aging.

Methods

Children (ages 0-11 years) with documented histories of maltreatment and demographically matched control children were followed into adulthood ( N = 607) and interviewed over several waves of the study. Depression, anxiety, and PTSD symptoms were assessed at mean ages of 29 (interview 1) and 40 (interview 2) years. Biological age was measured from blood chemistries collected later (mean age = 41 years) using the Klemera-Doubal method. Hypotheses were tested using linear regressions and path analyses.

Results

Adults with documented histories of childhood maltreatment showed more symptoms of depression, PTSD, and anxiety at both interviews and more advanced biological aging, compared with control participants. PTSD symptoms at both interviews and depression and anxiety symptoms only at interview 2 predicted accelerated biological aging. There was no evidence of mediation; however, anxiety and depression moderated the relationship between childhood maltreatment and biological aging.

Conclusions

These new findings reveal the shorter- and longer-term longitudinal impact of PTSD on biological aging and the amplifying effect of anxiety and depression on the relationship between child maltreatment and biological aging.

# data[].attributes.attachment_link.title
Childhood Maltreatment and Biological Aging in Middle Adulthood: The Role of Psychiatric Symptoms

# data[].attributes.attachment_link.description
Childhood maltreatment and psychiatric morbidity have each been associated with accelerated biological aging primarily through cross-sectional studies...

# data[].attributes.headline
Χαχάλη Σοφία, Ακροατήριο 02, U244N1560

# data[].attributes.subject
Χαχάλη Σοφία, Ακροατήριο 02, U244N1560

# data[].attributes.body
Το σώμα μου είναι δικό μου (μτφρ. Δομινίκη Σάνδη, εκδ. Ψυχογιός) μια έκδοση της γερμανικής Μη Κυβερνητικής Οργάνωσης Pro Familia σε εικονογράφηση της συγγραφέα και εικονογράφου Ντάγκμαρ Γκάισλερ είναι ένα βιβλίο για να κατανοήσουν τα μικρά παιδιά τα όρια που μπορούν τα ίδια να βάζουν σε ό,τι αφορά το σώμα τους και το δικαιώμά τους να αρνούνται το άγγιγμα όταν δεν το επιθυμούν. Μέσα από το βιβλίο εξοικειώνονται με το να αναγνωρίζουν μια ανάρμοστη συμπεριφορά και να μην φοβούνται να τη συζητήσουν με τους γονείς τους.

# data[].attributes.headline
Ευαγγελία Καραγεώργου — EDUG-623 (Ακροατήριο 07) — U261N0177

# data[].attributes.subject
Ευαγγελία Καραγεώργου — EDUG-623 (Ακροατήριο 07) — U261N0177

# data[].attributes.body
Το εγχειρίδιο των WHO, UNICEF και UNESCO παρουσιάζει τη σχολική βία και την κακοποίηση ως φαινόμενα με σοβαρές επιπτώσεις στη γνωστική, συναισθηματική και κοινωνική ανάπτυξη του παιδιού.   Αναδεικνύει τον κεντρικό ρόλο του σχολείου στην πρόληψη και αντιμετώπιση της βίας, μέσα από τη δημιουργία ασφαλούς περιβάλλοντος, την εκπαίδευση των εκπαιδευτικών και την ανάπτυξη δεξιοτήτων στους μαθητές. Η προσέγγιση είναι ολιστική, καθώς εμπλέκει όχι μόνο το σχολείο αλλά και την οικογένεια και την κοινότητα, με στόχο τη συστηματική και μακροπρόθεσμη προστασία των παιδιών.

# data[].attributes.headline
ΝΤΟΥΜΑ ΑΡΕΤΗ _U2544N2015_ΑΚΡΟΑΤΗΡΙΟ 2

# data[].attributes.subject
ΝΤΟΥΜΑ ΑΡΕΤΗ _U2544N2015_ΑΚΡΟΑΤΗΡΙΟ 2

# data[].attributes.body
«Η σιωπηλή επίδραση της παιδικής κακοποίησης: Η ανάπτυξη της Διαταραχής Μετατραυματικού Στρες στην παιδική ηλικία»

# data[].attributes.attachment_link.title
Κακοποιηση και Διαταραχή Τραυματικών Εμπειριών

# data[].attributes.headline
ΚΡΟΜΛΙΔΟΥ ΑΝΘΟΥΛΑ N254U2595 ΑΚΡΟΑΤΗΡΙΟ-01

# data[].attributes.subject
ΚΡΟΜΛΙΔΟΥ ΑΝΘΟΥΛΑ N254U2595 ΑΚΡΟΑΤΗΡΙΟ-01

# data[].attributes.headline
Κουτζακιώτη Σταυρούλα-(Ακροατήριο 4)-U254N0452

# data[].attributes.subject
Κουτζακιώτη Σταυρούλα-(Ακροατήριο 4)-U254N0452

# data[].attributes.headline
Ελένη Μπάμπου ακροατήριο 02 EDUG623 U254N2207

# data[].attributes.subject
Ελένη Μπάμπου ακροατήριο 02 EDUG623 U254N2207

# data[].attributes.attachment_link.description
Protected by Anubis From Techaro. Made with ❤️ in 🇨🇦.

# data[].attributes.headline
Ελένη Μπάμπου U254N2207 EDUG623 ακροατήριο 02

# data[].attributes.subject
Ελένη Μπάμπου U254N2207 EDUG623 ακροατήριο 02

# data[].attributes.headline
Ελένη Μπάμπου ακροατήριο 02 EDUG623 U254N2207

# data[].attributes.subject
Ελένη Μπάμπου ακροατήριο 02 EDUG623 U254N2207

# data[].attributes.attachment_link.authors[].name
Ιωάννα Πετράκου

# data[].attributes.attachment_link.description
Άρθρα για την σωματική και ψυχολογική κακοποίηση. Ενδο-οικογενειακή βία, bulling, σχολικός εκφοβισμός

# data[].attributes.headline
ΤΣΕΡΛΕΝΤΑΚΗ ΕΙΡΗΝΗ- U254N2090 (Ακροατήριο 03)

# data[].attributes.subject
ΤΣΕΡΛΕΝΤΑΚΗ ΕΙΡΗΝΗ- U254N2090 (Ακροατήριο 03)

# data[].attributes.headline
Ηγουμένου Ελένη, U251N0272, Ακροατήριο 03

# data[].attributes.subject
Ηγουμένου Ελένη, U251N0272, Ακροατήριο 03

# data[].attributes.body
Πρόκειται για ένα βίντεο, το οποίο δείχνει μία έφηβη να δέχεται σεξουαλική κακοποίηση από τον σύντροφο της μητέρα της. Εκείνη φαίνεται να μην αντιδρά και να δέχεται την ανήθικη συμπεριφορά του άντρα. Ωστόσο, το βλέμμα και η συμπεριφορά της υποδηλώνουν θλίψη, θυμό και αντικοινωνικότητα και αποστασιοποίηση από τη μητέρα της και τους γύρω της. Η μητέρα της φαίνεται να μην έχει αντιληφθεί το παραμικρό.

Η κακοποίηση που δέχεται η κοπέλα παίρνει μεγαλύτερες διαστάσεις επιτελώντας καθοριστικό ρόλο στον συναισθηματικό, ψυχικό κόσμο και στην κοινωνικότητά της.

Στο τέλος του βίντεο η έφηβη βυθίζεται για λίγα δευτερόλεπτα στα νερά της λίμνης, προσπαθώντας να αποτινάξει την αίσθηση του ακούσιου αγγίγματος του άντρα και να απελευθερωθεί από τα δεσμά του κακοποιητή της.

Βυθισμένη στην απελπισία και την απόγνωση θα καταφέρει να ξεφύγει από το κακοποιητικό οικογενειακό περιβάλλον της;

# data[].attributes.attachment_link.title
Παιδική σεξουαλική κακοποίηση - video spot για εφήβους

# data[].attributes.headline
Ηγουμένου Ελένη, U251N0272, Ακροατήριο 03

# data[].attributes.subject
Ηγουμένου Ελένη, U251N0272, Ακροατήριο 03

# data[].attributes.body
Πρόκειται για μία εικόνα που απεικονίζει ένα μικρό κορίτσι τρομαγμένο και θλιμμένο. Το χέρι ενός ενήλικα βρίσκεται πάνω στο στόμα του πιέζοντας το με δύναμη και κρατώντας το φιμωμένο.

Στο βλέμμα του παιδιού αντικατοπτρίζει ο πόνος και η θλίψη που βιώνει όσο καιρό κακοποιείται από τον ενήλικα.

Η κακοποίηση που δέχεται ένα παιδί μπορεί να πάρει ποικίλες μορφές. Μπορεί να είναι σωματική, ψυχολογική, συναισθηματική και σεξουαλική. Στην συγκεκριμένη εικόνα δεν γνωρίζουμε το είδος της κακοποίησης.

Ωστόσο, ξέρουμε πως κανένα παιδί δεν πρέπει να δέχεται οποιαδήποτε μορφή κακοποίησης. Πρέπει να είναι λαμβάνει μόνο αγάπη, φροντίδα και να βρίσκεται σε ένα υγιές, υποστηρικτικό οικογενειακό περιβάλλον!

Κλείνοντας, η εικόνα μας γεμίζει πολλά συναισθήματα και εγείρει προβληματισμούς για τη σύσταση και τη διαμόρφωση των σχέσεων στα οικογενειακά περιβάλλοντα!

# data[].attributes.attachment_link.title
Η παιδική κακοποίηση στο επίκεντρο του 32ου Πανελλήνιου Συνέδριου Χειρουργικής Παίδων | Virus.com.gr

# data[].attributes.attachment_link.description
Θύματα κακοποίησης φέρονται να είναι δύο στα δέκα παιδιά στην Ελλάδα. Ένα πολύ μικρό ποσοστό, λιγότερο από 10% των περιστατικών κακοποίησης αναφέρονται και καταγγέλλονται.

# data[].attributes.attachment_link.title
Child Maltreatment and Risk for Psychopathology in Childhood and Adulthood

# data[].attributes.headline
ΜΠΑΝΙΑ ΚΑΛΛΙΟΠΗ-ΧΡΥΣΑΥΓΗ. 

# data[].attributes.subject
ΜΠΑΝΙΑ ΚΑΛΛΙΟΠΗ-ΧΡΥΣΑΥΓΗ. 

# data[].attributes.body
ΜΠΑΝΙΑ ΚΑΛΛΙΟΠΗ-ΧΡΥΣΑΥΓΗ, U251N0035, ΑΚΡΟΑΤΗΡΙΟ 8.

# data[].attributes.attachment_link.title
ΚΑΛΛΙΟΠΗ-ΧΡΥΣΑΥΓΗ ΜΠΑΝΙΑ U251N0035 11.1

# data[].attributes.headline
Κωνσταντίνα Τσάκωνα (U254N2740) Ακροατήριο 1

# data[].attributes.subject
Κωνσταντίνα Τσάκωνα (U254N2740) Ακροατήριο 1

# data[].attributes.attachment_link.title
Σεξουαλική κακοποίηση: Παιδιά δίχως προστασία

# data[].attributes.headline
ΔΗΜΟΥΛΑ ΒΑΣΙΛΙΚΗ.

# data[].attributes.subject
ΔΗΜΟΥΛΑ ΒΑΣΙΛΙΚΗ.

# data[].attributes.body
ΔΗΜΟΥΛΑ ΒΑΣΙΛΙΚΗ, ΑΚΡΟΑΤΗΡΙΟ 8, U251N0300.

# data[].attributes.headline
Μπουντρούδη Σταυρούλα U254N1162 (ακροατήριο 08)

# data[].attributes.subject
Μπουντρούδη Σταυρούλα U254N1162 (ακροατήριο 08)

# data[].attributes.body
Η ανάρτηση βασίζεται στο άρθρο “Childhood Maltreatment and Mental Health Problems: A Systematic Review and Meta-Analysis”, σύμφωνα με το οποίο η παιδική κακοποίηση αποτελεί σημαντικό παράγοντα κινδύνου για την εμφάνιση ψυχικών διαταραχών, όπως κατάθλιψη και άγχος, τόσο στην παιδική όσο και στην ενήλικη ζωή.

# data[].attributes.headline
ΤΖΩΡΤΖΗ ΑΓΑΘΗ (U254N1160) Ακροατήριο 03

# data[].attributes.subject
ΤΖΩΡΤΖΗ ΑΓΑΘΗ (U254N1160) Ακροατήριο 03

# data[].attributes.body
Αξιολόγηση υποψίας σωματικής κακοποίησης σε παιδιά: μια μελέτη 500 περιπτώσεων

# data[].attributes.attachment_link.title
αρχείο λήψης

# data[].attributes.headline
Σαμψώνα Δέσποινα Ακροατήριο 01 U254N1322

# data[].attributes.subject
Σαμψώνα Δέσποινα Ακροατήριο 01 U254N1322

# data[].attributes.attachment_link.title
How childhood trauma affects health across a lifetime | Nadine Burke Harris | TED

# data[].attributes.headline
ΜΑΡΙΑ-ΦΑΝΗ ΔΡΟΣΑΚΗ/U254N2055/ΑΚΡΟΑΤΗΡΙΟ 1

# data[].attributes.subject
ΜΑΡΙΑ-ΦΑΝΗ ΔΡΟΣΑΚΗ/U254N2055/ΑΚΡΟΑΤΗΡΙΟ 1

# data[].attributes.body
Το άρθρο εξετάζει την παιδική κακοποίηση ως μία σοβαρή αρνητική εμπειρία της παιδικής ηλικίας, που περιλαμβάνει παραμέληση καθώς και συναισθηματική, σωματική και σεξουαλική κακοποίηση. Τονίζεται ότι τέτοιες εμπειρίες μπορούν να επηρεάσουν αρνητικά την ανάπτυξη του εγκεφάλου και να οδηγήσουν σε μακροχρόνια προβλήματα σωματικής και ψυχικής υγείας, καθώς και σε δυσλειτουργικές συμπεριφορές στην ενήλικη ζωή. Το άρθρο αναλύει τις βασικές μορφές κακοποίησης, επισημαίνοντας ότι η παραμέληση είναι η πιο συχνή μορφή και σχετίζεται με την αδυναμία κάλυψης των βασικών αναγκών του παιδιού. Η συναισθηματική κακοποίηση είναι δύσκολο να εντοπιστεί αλλά έχει σοβαρές συνέπειες, ενώ η σωματική κακοποίηση περιλαμβάνει τραυματισμούς, όπως μώλωπες και κατάγματα. Η σεξουαλική κακοποίηση αποτελεί επίσης σοβαρό πρόβλημα, συχνά με δράστες άτομα από το κοντινό περιβάλλον του παιδιού. Τέλος, υπογραμμίζεται η σημασία της έγκαιρης αναγνώρισης, της υποχρεωτικής αναφοράς και της πρόληψης μέσω της εκπαίδευσης και της υποστήριξης.

# data[].attributes.attachment_link.title
11Η ΕΒΔΟΜΑΔΑ-ΑΡΘΡΟ ΓΙΑ ΤΗΝ ΠΑΙΔΙΚΗ ΚΑΚΟΠΟΙΗΣΗ

# data[].attributes.headline
ΜΥΛΩΝΑΔΑΚΗ ΜΑΡΙΑ (U251N0877) ΑΚΡΟΑΤΗΡΙΟ 3

# data[].attributes.subject
ΜΥΛΩΝΑΔΑΚΗ ΜΑΡΙΑ (U251N0877) ΑΚΡΟΑΤΗΡΙΟ 3

# data[].attributes.attachment_link.title
Martina McBride - Concrete Angel (Lyrics)

# data[].attributes.headline
Περούλη Λουίζα 
U254N2616

# data[].attributes.subject
Περούλη Λουίζα 
U254N2616

# data[].attributes.body
Το σώμα κάθε παιδιού ανήκει στο παιδί και μόνο το παιδί έχει το δικαίωμα να αγγίζει κάποια σημεία του, που ονομάζονται ιδιωτικά ή ευαίσθητα. Άλλωστε, το λέει ο νόμος! Όμως, υπάρχουν ενήλικοι ή έφηβοι, ακόμα και μέσα στο οικογενειακό πλαίσιο, που δεν σέβονται τον νόμο. Αν μας συμβεί κάτι τέτοιο, δεν ξέρουμε πάντοτε τι είναι φυσιολογικό και τι όχι, δεν έχουμε λύσεις προκειμένου να αντιδράσουμε και να προστατεύσουμε τον εαυτό μας. Κι αν συμβεί κάτι τέτοιο σε έναν φίλο ή σε μια φίλη μας, ακόμα κι αν θέλουμε να τον/τη βοηθήσουμε, δεν ξέρουμε ούτε τι να πούμε ούτε σε ποιον να απευθυνθούμε.

# data[].attributes.headline
 Το Κρυφτό: Παιδική Κακοποίηση- Αντωνιάδη Κωνσταντίνα Ιωάννα- U254N0971- Ακροατήριο 3

# data[].attributes.subject
 Το Κρυφτό: Παιδική Κακοποίηση- Αντωνιάδη Κωνσταντίνα Ιωάννα- U254N0971- Ακροατήριο 3

# data[].attributes.body
Το βίντεο παρουσιάζει με συμβολικό τρόπο την εμπειρία ενός παιδιού που προσπαθεί να ξεφύγει από την κακοποίηση. Αναδεικνύει τις ψυχολογικές επιπτώσεις και την ανάγκη προστασίας των παιδιών από βίαιες καταστάσεις.

# data[].attributes.attachment_link.authors[].name
Δ/νση Δημ.Υγείας & Κοιν.Μέριμνας Π.Ε. Ρεθύμνου  

# data[].attributes.attachment_link.title
Το Κρυφτό - Παιδική Κακοποίηση / Hiding - Children Violence