# data[].attributes.attachment_link.description
VUCA to metafora nowej codzienności, kiedy świat zmienia się szybciej niż nasza wiedza o świecie, a jedyną stałą jest permanentna zmiana. Niestabilność (volatility), niepewność (uncertainty), złożoność (complexity) i wieloznaczność (ambiguity) to cechy każdej z dziedzin, w których dziś działamy i po…

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Już mija kilkadziesiąt lat, od kiedy powstało pojęcie VUCA (1987), wprowadzone przez wojskową uczelnię US Army na potrzeby opisu świata zmiennego (volatile), niepewnego (uncertain), złożonego (complex) i niejednoznacznego (ambiguous), postrzeganego jako wynik końca zimnej wojny. A tymczasem pojawiają się nowe akronimy, które wyrastają na gruncie nowych globalnych doświadczeń takich jak nieszczęsna pandemia. Słyszymy ostatnio o świecie B.A.N.I - brittle, anxious, nonlinear, incomprehensive (kruchy, niespokojny, nielinearny, niezrozumiały).
Odnoszę wrażenie, że ludzkość uwielbia tworzenie i czepianie się tego typu koncepcji, choć ich źródło jest, paradoksalnie, niezmienne.

Świat był, jest i będzie zmienny, niepewny, niespokojny, itd., itd.

Nieważne, czy dotyczy to czasów „zimnej wojny", palenia czarownic na stosie, podbojów imperium rzymskiego, czy pandemii w XXI wieku.

To, co jest najważniejsze, to jak TY odnosisz się do tego świata i jego złożoności i niepewności.

To twoja odpowiedź na niepokoje: te najbliższe, które odczuwają i o których mówią twoi bliscy, i te dalsze, o których słyszysz i czytasz w mediach.

Z pewnością większe bolesne wydarzenia, jak pandemia, które dotykają nas bezpośrednio, dają do myślenia i każą się zatrzymać. Kwestionujemy wtedy różne koncepcje, które sprawdzały się, gdy pandemii nie było, jak na przykład planowanie.

Miej wizję. Definiuj cele. Buduj plany działania.

Taka korporacyjna rzeczywistość.

Moja przyjaciółka, na wysokim menedżerskim stanowisku, niedawno żaliła się potwornie: „szef każe mi zrobić budżet na 2-gą połowę 2020 i ja muszę go wyssać z palca, bo skąd mam wiedzieć, co będzie... „

Cóż, pamiętam czasy, gdy robiło się plany i strategie na 5 lub 10 lat w biznesie.

Można się uśmiać...

Ja też miałam wspaniałe plany: zostawiłam korpo w 2019 i zaczęło się świetnie. Dużo wspaniałych zleceń na programy rozwojowe u klientów, fajne zarobki, zaczęłam myśleć o inwestycjach... A tu bach! Jeden moment na jakimś dalekowschodnim targu pokrzyżował moje wszystkie plany. Czyjaś „fanaberia" tysiące kilometrów stąd zmieniła moje życie...

Czy to nie jest fascynujące?!

Zwariowała, powiesz. To powód do zmartwień, a nie zachwytów.

A mnie takie doświadczenia fascynują, bo pokazują niezwykłość dynamiki tego świata.

I wytrącają ze strefy komfortu. Przypominają, co jest naprawdę ważne. Każą weryfikować nawyki. Odrywają od przywiązania do nic nieznaczących drobiazgów.

Pokazują ograniczające przekonania.

Uczą i rozwijają. Budują moją samoświadomość.

No dobra, miało być o planach.
Planować, czy nie planować w takich czasach? Oto jest pytanie.
Ktoś ważny dla mnie powiedział mi kiedyś: planowanie jest wszystkim, plany są niczym.

Kiedy byłam w korpo, to się buntowałam przeciwko temu stwierdzeniu. Udawałam przed sobą, że nie rozumiem.

Ha! Teraz jest czas, kiedy CZUJĘ co to znaczy.

I pomyślałam, że ja nie przestanę planować. Bo ja lubię planować. Bo wyznaczanie sobie celów jest dla mnie jak podróże, które kocham i które „rozciągają" mnie w moim rozwoju jako ludzka istota. Tak jak zmienność tego świata, planowanie i realizowanie każą mi wciąż na nowo weryfikować moje przyzwyczajenia, moje schematy myślenia i działania. Konfrontują mnie z lękami. Dają siłę.
I najważniejszy jest w tym proces (planowanie), a nie efekt (plan). Plan jest niczym, jeśli przywiążę się do niego i uzależnię moją wartość człowieka od jego realizacji.
Planowanie jako proces to fascynująca droga, która jest jak przygoda w tym świecie (do) BANI.

Ale żeby to łatwiej poszło (no bo dlaczego nie może być lekko nawet w takim zmiennym świecie), ukułam sobie takie zasady mojego planowania i realizowania celów - zrobiło się takie 3O:

1. Odsłaniaj kroki w czasie drogi - nie muszę mieć gotowego całego planu od razu. Jego tworzenie to zresztą strata czasu, bo i tak przyjdą za chwilę okoliczności, które mogą wszystko zmienić. Dlatego tworzę krótkie plany, najwyżej kilka tygodni do przodu. Mam wizję całości (czyli czym jest mój biznes, do czego zmierzam w moim rozwoju, itp.), ale ta wizja jest ogólnym kierunkiem, w którym idę, majaczącym gdzieś na horyzoncie. Jest potrzebna, bo wyznacza mi drogę. Ale to, co jest najważniejsze, to uważność i obserwacja samej drogi tu i teraz, wszystkich zmiennych, które się na niej pojawiają. Moich reakcji, potrzeb i postępów oraz reakcji i potrzeb ludzi, którzy towarzyszą mi na tej drodze. Robię krok i patrzę, co się dzieje. A potem robię następny. I kolejny. I każdy kolejny jest uważniejszy, bo uzależniony od tego, co wydarzyło się przed chwilą. Minimalizuję rozczarowania, bo reaguję na bieżąco.

2. Odpuszczaj - rezygnowanie z obranej ścieżki, czyli wyznaczonych celów nie jest w takim świecie oznaką słabości i porażki. To raczej akt odwagi i rozsądku. Wiem, że to czasem może boleć. Mnie bardzo bolała rezygnacja z prowadzenia warsztatów pracy z ciałem. Przygotowywałam się rok i gdy wszystko było gotowe, musiałam zrezygnować z powodu Covida. Odpuściłam prowadzenie online, bo tego nie czułam. Pomyślałam: „widocznie nie teraz. To jakiś znak, że może nie jestem gotowa." Odpuściłam też pójście w zaplanowanym od dawna kierunku mojego biznesu i zmieniłam koncepcję.

3. Odkrywaj szanse - i nie koncentruj się na problemie. Uwielbiam model D(i)SCO, w którym Alan Seale, jego twórca, zachęca do odwrócenia uwagi od problemu (Dramy) i gorączkowego szukania rozwiązań i naprawiania sytuacji (Solution), tylko dokonania wyboru i poczucia roli jaką mam do spełnienia w danej trudnej sytuacji (Choice), i poszukania możliwości i szans, jakie mi dana sytuacja przynosi (Opportunities). To niezwykle uwalniająca koncepcja. Odcina od bólu, jakim jest zanurzanie się w problemie, szukanie winnych, obarczanie się koniecznością naprawiania wszystkiego. A może nie trzeba naprawiać? Może wystarczy rozejrzeć się i znaleźć inną kompletnie drogę? Popatrzeć na horyzont - on tam cały czas jest, ale ścieżka dotarcia się zmienia. Ja nadal prowadzę swój biznes, choć zmieniłam podejście. Zrobiłam parę zakrętów na tej drodze, ale przy okazji poznałam nowych ludzi, dowiedziałam się wiele o sobie i nauczyłam się nowych umiejętności. Naprawdę da się! Wszystko to kwestia nastawienia i otwierania szeroko oczu na możliwości. I otwierania jednocześnie umysłu i serca. Posłuchaj wywiadu z Alanem TUTAJ

Jechałam ostatnio na rowerze obok toru kajakowego i obserwowałam zmagania uczestników zawodów. Przyszło mi do głowy, że sama w tym świecie czuję się trochę jak na wartkim torze kajakowym. Nie mam pojęcia na czym to polega, ale wyobraziłam sobie, że taki kajakarz to pewnie opracowuje sobie plan przeprawy przez przeszkody. Ale jeśli nie pozostanie elastyczny, nie uruchomi uważności i czucia się jednym z kajakiem, wodą, i pewnie czymś tam jeszcze, nie skupi swojej uwagi na każdym odcinku z osobna, to plan może okazać się do bani...

Cóż, świat nam się zrobił (do) BANI, ale twoje życie nie musi. Jeśli lubisz planować jak ja, możesz to nadal robić. Pod warunkiem, że będzie cieszyło cię, że musisz swoje planowanie często zaczynać od początku. Czy to nie fascynujące dla fanów planowania?!

Jeśli podobał Ci się artykuł, śledź moje publikacje:
na moim fanpejdżu TUTAJ na Instagramie na LinkedIn

# data[].attributes.attachment_link.title
3 zasady robienia planów w świecie (do) BANI (albo VUCA) - Agnieszka Piotrowska

# data[].attributes.attachment_link.description
Już mija kilkadziesiąt lat, od kiedy powstało pojęcie VUCA (1987), wprowadzone przez wojskową uczelnię US Army na potrzeby opisu świata zmiennego (volatile), niepewnego (uncertain), złożonego (complex) i niejednoznacznego (ambiguous), postrzeganego jako wynik końca zimnej wojny. A tymczasem pojawiają się nowe akronimy, które wyrastają na gruncie nowych globalnych doświadczeń takich jak nieszczęsna pandemia.

# data[].attributes.attachment_link.title
Sztuka błądzenia | Rafał Żak | TEDxKoszalin

# data[].attributes.attachment_link.title
Wyniki wyszukiwania "dynamiki" * Rafał Cupiał

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
O statusie i grach statusowych pisałem już na blogu wielokrotnie. Już dwa miesiące po starcie bloga pojawił się pierwszy artykuł w temacie i przez lata wielokrotnie do niego wracałem. Cóż, to zdecydowanie mój konik, temat ten głęboko mnie fascynuje i intryguje. Od lat uczę go na szkoleniach, od lat zgłębiam badania w temacie, analizuje nagrania, trenuje w praktyce różne narzędzia. To temat ogromnie fascynujący, a jednocześnie stanowiący pewnego rodzaju tabu w naszej kulturze. Choć bada się go, rzadko kiedy o nim się mówi czy naucza, co czyni go tym ciekawszym.

Owocem tego wszystkiego jest książka „Status: Dominacja, uległość i ukryta esencja ludzkich zachowań", którą niedawno skończyłem pisać i do wydania której się przygotowuje. Książka będzie wydana samodzielnie, bez współpracy z dotychczasowymi wydawnictwami. Chcę bowiem zadbać, by była przygotowana tak, jak sam mogę się o to zatroszczyć. To zbyt ważny tom, by zdawać się na wydawce, dla którego będzie „18 książką w styczniu", itp.

Ale w tym celu potrzebuję pomocy.
Twojej pomocy.
Uruchomiłem akcje na Wspieram.To, zbiórkę na wydanie podstawowej wersji książki. Jeśli zgromadzimy dość chętnych, wyjdzie w wersji ulepszonej, z grubą oprawą i na lepszym papierze. Jeśli jeszcze większą grupę, będzie szereg dodatkowych bonusów dla wspierających. Proszę Cię więc o pomoc. Jeśli książka brzmi jak coś ciekawego dla Ciebie, wesprzyj. Jeśli może zainteresować Twoich znajomych, podaj dalej informacje o zbiórce. Im więcej chętnych, tym lepszy będzie końcowy materiał!

A tymczasem chciałem podzielić się pierwszym oraz czwartym rozdziałem książki (z 75). Jako wprowadzeniem do tego, czego możesz oczekiwać.

1. Porozmawiajmy o statusie

Jak na razie wiesz, że jest coś takiego jak „status", niby jest to coś ważnego i że jest w temacie trochę tabu. Nie za bardzo jest jednak jasne, o co w tym wszystkim chodzi i czym to niby miałoby w ogóle być. Zacznijmy więc od początku... Albo, dokładniej, od spaceru.

Wyobraź sobie, że idziesz dość wąskim chodnikiem. Na tyle wąskim, że gdy mijają się dwie osoby, jedna musi zejść na bok i przepuścić drugą. Naprzeciw Ciebie idzie druga osoba. Tej samej płci, w podobnym wieku i podobnym stroju jak Ty. Ewidentne jest, że któreś z Was musi ustąpić.

Niemal na pewno tak się faktycznie stanie.

Jedno z Was zejdzie na bok, przepuszczając drugie. Co istotne - nie będzie to w żaden sposób świadomie koordynowane. Raczej nie będzie tak, że spojrzysz na drugą osobę i powiesz „z drogi!". Nie będzie tak, że ona pokaże Ci jakoś gestami, że masz ją przepuścić. A jednak obydwoje automatycznie, wręcz bezmyślnie odczytacie sytuacje i skoordynujecie się tak, by jedno z Was ustąpiło, a drugie nie.

(Prawda, czasem zdarzają się od tego wyjątki. Sytuacje gdy nie ustępuje nikt. Albo takie gdy obydwie próbują ustąpić naraz, odgrywając fascynujący taniec „kiwanego". Wrócimy do tego za chwilę. Celowo podkreśliłem też podobieństwo drugiej osoby, tak by uniknąć popularnych społecznych reguł typu „ustępujemy starszym".)

U podstaw tej subtelnej koordynacji jest właśnie status. Sygnały wysyłane przez obydwie osoby, wskazujące na ich pozycję w hierarchii. Obydwie osoby odczytują je automatycznie i w krótkiej chwili [2] po czym stosownie reagują. Ta, która zajmuje niższe miejsce ulega i ustępuje. Ta, która sygnalizuje wyższą pozycję często nawet nie zwalnia i nie zwraca uwagi, że coś zaszło. To dla niej w sumie oczywiste, że druga osoba ustąpiła.

Takie sygnały wysyłamy i odbieramy nieustannie. Nie zwracamy na nie świadomie uwagi, robimy to całkowicie automatycznie. (O ile oczywiście nie nauczyliśmy się sterować tymi sygnałami świadomie.) Robimy to jednak zawsze i nie jesteśmy w stanie tego nie robić.

Oczywiście, sygnały nie zawsze są tak jasne. Niekiedy dwie osoby wydają się sygnalizować podobną pozycję w hierarchii. To wtedy dochodzi do tych wyjątków od reguły. Być może obydwie osoby uznały, że to one dominują i idą teraz na zderzenie czołowe. W ostatniej chwili któraś z nich jednak ustąpi, być może otrą się o siebie lub zderzą barkami, ale koniec końców ktoś wygra. Częściej dochodzi do odwrotnej sytuacji, w której obydwie osoby próbują jednocześnie ustąpić, uznając dominację drugiej. To wtedy zachodzi ten specyficzny taniec, gdy obydwie osoby próbują równolegle ustąpić raz za razem, przestępując z nogi na nogę. Nawet najlepszy system sygnalizacji bywa czasem niejasny.

Takie sygnały statusowe zwykle są jednak trafnie odczytywane. Muszą, gdyż stoją u podstawy większości naszych zachowań społecznych. Wpływają na to, kto ustępuje, a kto wygrywa w sytuacji konfliktowej. Decydują o tym, jaki mamy posłuch u innych. Rządzą ogromną częścią naszych codziennych decyzji. Określają to. jak postrzegamy siebie i innych. Gdy mówimy o „tym czymś", o „niesamowitym kontakcie artysty z publicznością" czy tej nieuchwytnej „charyzmie", którą ma mieć jakaś osoba, mówimy tak naprawdę o różnych przejawach zachowań statusowych.

Tym właśnie będziemy się zajmować w tej książce. Dowiesz się o regułach, którym podlegają zachowania statusowe. Nauczysz się je rozpoznawać u innych i świadomie wybierać u siebie. Poznasz konsekwencje określonych zachowań, ale też zyskasz do nich więcej dystansu i nauczysz się je świadomie kontrolować. Jeśli dobrze wykonam swoją pracę, nigdy więcej nie spojrzysz na świat i ludzi tak samo, jak przed otwarciem tego tomu.

Gdy pierwszy raz spotkałem się z tematyką zachowań statusowych, miałem wrażenie, że ktoś właśnie wyjaśnił mi połowę mojego życia. Nagle ogromna część zachowań innych ludzi okazała się mieć głęboki sens. Zrozumiałem też wiele własnych zachowań. Dlaczego coś robiłem? Dlaczego ktoś zareagował w określony sposób? Skąd wzięły się we mnie określone reakcje w danej sytuacji?

Procesy statusowe wyjaśniają ogromną część ludzkiego doświadczenia. Dlatego ich zrozumienie i opanowanie może istotnie wzbogacić to, jak funkcjonujemy w bardzo wielu obszarach.

Przede wszystkim status stanowi klucz do lepszej komunikacji. Zdziwisz się, gdy zaczniesz zauważać, jak duża część naszych codziennych wymian służy tylko podkreśleniu swojej pozycji w grupie (czy to dominacji, czy przeciwnie, uległości i tego, że nie warto danej osoby atakować). Zaczniesz dostrzegać wiele ogromną ilość niuansów w ludzkim zachowaniu. Będziesz w stanie lepiej przewidzieć, jakie wypowiedzi mogą kogoś wkurzyć czy oburzyć. Co ważniejsze - zrozumiesz, dlaczego tak jest.

Dla naszych przodków zrozumienie statusu było kluczowym czynnikiem - niedopatrzenie tej kwestii miało bardzo surowe konsekwencje, mogło prowadzić do agresji i wykluczenia społecznego, a w konsekwencji nawet do śmierci. Wiele współczesnych śmiertelnych ofiar pijackich bójek również poniosło najwyższą cenę za zignorowanie mechanizmów statusowych. Łatwo więc zrozumieć, że świadomość statusu jest niesamowicie istotnym narzędziem w kontekście sporów. Ogromna część kłótni, walk i rywalizacji bierze się właśnie z naruszenia czyjegoś poczucia „należnego" miejsca w hierarchii. Gdy to zrozumiesz, będziesz w stanie unikać wielu takich sporów lub szybko je rozwiązywać. (Albo, co też czasem bywa przydatne, skutecznie prowokować innych.) Łatwo można zrozumieć, jak te mechanizmy przekładają się na relacje interpersonalne, zarówno na poziomie zawodowym, jak i osobistym, w tym w bardzo bliskich związkach.

Status nierozłącznie wiąże się też z charyzmą. Znasz te wszystkie sformułowania dotyczące charyzmatycznych osób? „Ona ma w sobie to coś." „Nie sposób od niego oczu oderwać." „Niektórzy to po prostu mają, choć nie da się tego opisać." No cóż, da się. To, czego tyle osób nie jest w stanie nazwać, to właśnie spójne demonstrowanie zachowań dominacji (najczęściej połączonych z pewną dozą sympatyczności, choć są od tego też wyjątki, te archetypowe femme fatale czy badboy'e).

A skoro charyzma, to również zdolności przywódcze. Dobrzy przywódcy muszą, świadomie lub nie, korzystać z narzędzi statusowych. Nie zawsze będą wyłącznie dominować, są w końcu różne style przywódcze. Jednak bez pewnej dozy dominacji nigdy nie uda się im osiągnąć sukcesu w roli lidera czy liderki.

Trudno bez dominacji nawet zostać ekspertem, gdyż ludzie automatycznie wiążą kompetencje obserwowanej osoby z jej zachowaniami statusowymi. Osoba niekompetentna, ale wysokostatusowa, będzie przez publiczność postrzegana jako posiadająca większą ekspertyzę, niż osoba o realnych kompetencjach, lecz skłonnościach do zachowań uległych. Najmocniej wpłynie to na laików, ale nawet eksperci potrafią często ulec czarowi czyjejś dominacji.

Co istotne, status nie musi pokrywać się z „oficjalną" hierarchią. Nauczyciel może formalnie mieć władzę nad klasą szkolną, ale i tak nie mieć posłuchu. Przełożony może mieć mniejszy wpływ na zespół - choć formalnie mógłby cały zwolnić - niż pozornie szeregowy pracownik, za którym wszyscy podążają. Jeśli chcesz zrozumieć, dlaczego niektórzy mają posłuch mimo braku formalnej władzy - warto zwrócić uwagę właśnie na zachowania dominacji i uległości.

Ze statusu korzystają również sprzedawcy, artyści sceniczni, osoby specjalizujące się w obsłudze klienta czy perswazji. To ogromna część ludzkiego życia i przewija się praktycznie w każdym obszarze, w jakim wchodzimy interakcję z innymi ludźmi. Zarówno „na żywo", jak i online.

Status jest w końcu potężnym motywatorem. Wiele osób jest gotowych dosłownie poświęcić swoje życie za pogonią za nim. Sława, chwała, prestiż, zapisanie się w dziejach, czy po prostu ważne stanowisko i władza - to wszystko zastępcze sygnały dla tego, za czym ogromna część ludzkości goni „od zawsze". Za wysokim statusem.

To oczywiście tylko krótka próbka całej książki. Mam jednak nadzieję, że zainteresowała Cię na tyle, by zgłębić temat :)

Przykładowe pytania:

# data[].attributes.attachment_link.title
Porozmawiajmy o statusie - kilka rozdziałów mojej nowej książki | ChangeMaker

# data[].attributes.attachment_link.description
O statusie i grach statusowych pisałem już na blogu wielokrotnie. Już dwa miesiące po starcie bloga pojawił się pierwszy artykuł w temacie i przez lata wielokrotnie do niego wracałem. Cóż, to zdecydowanie mój konik, temat ten głęboko mnie fascynuje i intryguje.

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Błąd, niepowodzenie, pomyłka, blamaż, niedopatrzenie, porażka, wpadka, wtopa, fiasko, katastrofa, klęska, klapa, przegrana, zawód, obciach, krach, niewypał, upadek, epic fail, niefart, fuck-up, plama...

Błędy mogą być najlepszą podstawą uczenia się, niepowodzenia - kursem motywacji i determinacji, a wkurzenie, że coś jest „nie tak", impulsem do odkryć i innowacji. Musi być tylko spełniony jeden warunek: poczucie bezpieczeństwa. Jeśli w Twojej firmie, zespole jest klimat zaufania, atmosfera prawdy, możecie ujawniać trudności i szukać ich przyczyn i rozwiązań, a nie „winnych". Żeby uczyć się ze swoich porażek, potrzebujemy także zaufania do siebie, wiary w siebie i płynącej z nich uczciwości wobec siebie. Proste? Jeśli tak, jesteś gotowy/a do lektury tej świetnej książki. Jeśli nie, nawet zajrzenie do niej to błąd ;)
Jacek Santorski, Akademia Psychologii Przywództwa
----

Świat stanął na głowie w swojej obsesji dążenia do perfekcyjnej, bezbłędnej doskonałości. Rafał Żak stawia go z powrotem na nogi.

Od dzieciństwa uczy się nas nie popełniania błędów. Za każdą pomyłkę jesteśmy karani lub w najlepszym razie korygowani. Także na poziomie biologicznym z błędami wiążą się określone emocje negatywne, których siłą rzeczy ludzie starają się unikać. Tymczasem już samo to jest olbrzymim błędem. Błędem, z którego po lekturze „Sztuki błądzenia" czytelnik będzie mógł wyciągnąć wnioski i obrać kurs na świadome popełnianie kolejnych. Ewolucja bazuje bowiem na błędach i to dzięki nim jesteśmy gatunkiem, który podporządkował sobie planetę. Nie ma więc sensu się ich bać jak ognia, a raczej je okiełznać i dzięki nim się rozwijać.

W swojej książce Rafał Żak pokazuje w jaki sposób to robić. Opisuje różne środowiska, które z jednej strony w ogóle nie przyznają się do błędów, z drugiej zaś głównie dzięki nim osiągnęły doskonałość. To lektura dla każdego, kto uczy innych ludzi, ma wpływ na ich życie lub po prostu chce udoskonalić swój proces edukacji i rozwoju.
Jarosław Świątek, Redaktor Naczelny e-czasopisma Psychologia Społeczna
-----

Autor w lekkiej i fascynującej formie skupia się w swojej książce na błędach. Chciałbym zwrócić uwagę na jeszcze jeden błąd, którego Autor, skromnie, nie opisał. Wielkim błędem byłoby tej pouczającej i wartościowej książki nie przeczytać. W świecie skupionym na sukcesach, jędrnych biustach i potężnych bicepsach z tatuażem zapominamy czasem jak cenne są lekcje, które fundujemy sobie popełniając niezapomniane błędy. Serdecznie polecam!
Jakub B. Bączek, Trener mentalny

# data[].attributes.attachment_link.description
Błąd, niepowodzenie, pomyłka, blamaż, niedopatrzenie, porażka, wpadka, wtopa, fiasko, katastrofa, klęska, klapa, przegrana, zawód, obciach, krach, niewypał, upadek, epic fail, niefart, fuck-up, plama... Błędy mogą być najlepszą podstawą uczenia się, niepowodzenia - kursem motywacji i determinacji, a wkurzenie, że coś jest „nie tak", impulsem do odkryć i innowacji.

# data[].attributes.attachment_link.description
Loesje Poland. 91,146 likes · 379 talking about this. Cześć! Mam na imię Loesje! * Hi! My name is Loesje! * www.loesje.pl/o-loesje * www.loesje.pl/wesprzyj-loesje * www.instagram.com/loesje_pl *...

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Czy zastanawiałeś się kiedyś, dlaczego pewne czynności wykonujesz przez lata w takiej samej kolejności? Przyzwyczajenie jest drugą naturą człowieka. Nawyki, jakie w sobie wykształcasz, są potężne i trudno je przełamać. Podobnie jest z nałogami: paleniem papierosów, piciem kawy czy alkoholu. To ten sam mechanizm, jak przekonuje Charles Duhigg w swojej książce „Siła nawyku". Czego możesz się z niej dowiedzieć?
Zmień nawyki, zmień swoje życie
Pierwszym krokiem do zmiany swojego życia może być zmiana nawyków, którym każdego dnia bezwiednie ulegasz. Cokolwiek by się działo, zawsze zachowujesz się w schematyczny sposób? Pokuś się o dystans i zobacz, jak wyrobić w sobie zupełnie nowe zwyczaje. To może doprowadzić Cię do konstruktywnej przemiany i przybliżyć do osiągnięcia wymarzonych celów.

Co więcej, z książki „Siła nawyku" dowiesz się, że modyfikacje przyzwyczajeń mogą prowadzić do zmiany w funkcjonowaniu społeczeństw, przedsiębiorstw, grup zawodowych albo i całych państw.
Przykłady z życia wzięte
Jeśli nie przekonują Cię suche rozważania nad tym, jak mocne są Twoje przyzwyczajenia i jaka jest siła nawyków, to w kolejnych rozdziałach książki masz okazję zapoznać się z przykładami tego, jak zmiana nawyków wpłynęła na życie ludzi i przedsiębiorstw.

Nawet drobne innowacje, które wprowadzasz do swojej codziennej rutyny, mogą mieć duże znaczenie dla Twojej przyszłości oraz obranej drogi życiowej. To także ważna lekcja dla właścicieli firm z różnych branż działalności gospodarczej. Przekonaj się, jak znane marki potrafiły wywrzeć wpływ na konsumentów i wykształcić u nich zupełnie nowe nawyki.

# data[].attributes.attachment_link.description
Czy zastanawiałeś się kiedyś, dlaczego pewne czynności wykonujesz przez lata w takiej samej kolejności? Przyzwyczajenie jest drugą naturą człowieka. Nawyki, jakie w sobie wykształcasz, są potężne i trudno je przełamać. Podobnie jest z nałogami: paleniem papierosów, piciem kawy czy alkoholu. To ten sam mechanizm, jak przekonuje Charles Duhigg w swojej książce „Siła nawyku".

# data[].attributes.attachment_link.title
Sklep - Loesje Polska - kalendarze, torby, planery, upominki

# data[].attributes.attachment_link.description
Sklep Fundacji Loesje Polska - autorskie kalendarze, inspirujące upominki, bawełniane torby i prezenty z motywującymi hasłami

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
The store will not work correctly in the case when cookies are disabled.

Wygląda na to, że JavaScript jest wyłączony w twojej przeglądarce. By w pełni cieszyć się naszą stroną, upewnij się, że włączyłeś JavaScript w swojej przeglądarce.

Rewire your brain to avoid the trap of comparison and status-seeking to achieve more contentment and satisfaction from life People care about status despite their best intentions because our brains ar ... Cały opis

Szczegółowe informacje

ISBN

9781538144190

Autor

Breuning Loretta Graziano

Wydawca

Rowman & Littlefield

Oprawa

Paperback

Rok wydania

2021

Liczba stron

190

Opis książki

Rewire your brain to avoid the trap of comparison and status-seeking to achieve more contentment and satisfaction from life People care about status despite their best intentions because our brains are inherited from animals who cared about status. The survival value of status in the state of nature helps us understand our intense emotions about status today. Beneath your verbal brain, you have the brain common to all mammals. It rewards you with pleasure hormones when you see yourself in a position of strength, and it alarms you with stress hormones when you see yourself in a position of weakness. But constant striving for status can be anxiety-provoking and joy-stealing. Nothing feels like enough to our mammal brain. It releases those stress chemicals when you think others are ahead of you. Here, Loretta Breuning shines a light on the brain processes that encourage us to seek higher status. She teaches us how to rewire those connections for more contentment and less stress. No more worrying about keeping up with the Joneses. Your new way of thinking will blaze new trails to your happy hormones and you will RELAX.

# data[].attributes.attachment_link.title
Status Games: Why We Play and How to Stop

# data[].attributes.attachment_link.description
Rewire your brain to avoid the trap of comparison and status-seeking to achieve more contentment and satisfaction from life People care about status despite their best intentions because our brains are inherited from animals who cared about status. The su

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Ustaw preferencje dotyczące plików cookie

Używamy plików cookie i podobnych niezbędnych narzędzi, aby umożliwiać Ci dokonywanie zakupów, poprawić Twoje doświadczenia zakupowe oraz świadczyć usługi, tak jak opisano to w Informacji na temat plików cookie.Używamy również tych plików cookie, aby zrozumieć, w jaki sposób klienci korzystają z naszych usług (na przykład poprzez pomiar odwiedzin w witrynie), abyśmy mogli wprowadzać ulepszenia.

Jeśli wyrazisz zgodę, będziemy również używać plików cookie, aby dopełnić Twoje doświadczenia zakupowe w sklepach Amazon, tak jak opisano to w informacjach na temat plików cookie. Obejmuje to korzystanie z naszych własnych plików cookie i plików cookie innych firm, które przechowują lub mają dostęp do standardowych informacji o urządzeniu np. unikalny identyfikator. Podmioty trzecie używają plików cookie do wyświetlania spersonalizowanych reklam, dokonywania pomiarów dotyczących tych reklam, analizowania grup odbiorców oraz opracowywania i ulepszania produktów. Kliknij opcję „Dostosuj pliki cookie", aby odrzucić stosowanie plików cookie, dokonać bardziej szczegółowego wyboru lub dowiedzieć się więcej. W dowolnym momencie możesz zmienić swój wybór. W tym celu wystarczy otworzyć Preferencje dotyczące plików cookie, tak jak opisano to w Informacji o plikach cookie. Aby dowiedzieć się więcej o tym, w jaki sposób i do jakich celów Amazon wykorzystuje dane osobowe (takie jak historia zamówień w sklepie Amazon), przejdź do strony Informacja o prywatności.

# data[].attributes.attachment_link.title
The Status Game: On Human Life and How to Play It

# data[].attributes.attachment_link.description
There's something humans desire even more than gold. It's a fundamental drive that's common to all humanity, cutting across race, gender, age and culture. Our need for it is such that exactly how much of it we possess dramatically effects not only our happiness and well-being but also our physica...