# data[].attributes.headline
9.	Honger hebben, koud en pijn. Slapen op de grond met een jute zak als ‘dekentje’. Geen warme kledij hebben of helemaal doorweekt door de regen. Geen badkamer of douche of warm bad. Urenlange tochten te voet doen op enkel water en droog brood. Ziek zijn en geen medicatie kunnen nemen. De ontbering moet vreselijk geweest zijn. Nu kunnen we ons dat niet meer voorstellen met ons luxe leven. We zijn er zo op vooruit gegaan ook en heel materialistisch geworden, dat we niet snel meer tevreden zijn met kleine dingen. 

# data[].attributes.subject
9.	Honger hebben, koud en pijn. Slapen op de grond met een jute zak als ‘dekentje’. Geen warme kledij hebben of helemaal doorweekt door de regen. Geen badkamer of douche of warm bad. Urenlange tochten te voet doen op enkel water en droog brood. Ziek zijn en geen medicatie kunnen nemen. De ontbering moet vreselijk geweest zijn. Nu kunnen we ons dat niet meer voorstellen met ons luxe leven. We zijn er zo op vooruit gegaan ook en heel materialistisch geworden, dat we niet snel meer tevreden zijn met kleine dingen. 

# data[].attributes.body
1Verlies van mensen die je graag ziet is een van de zwaarste dingen die je kan meemaken.

Ule verliest gedurende de 4 jaar onder andere haar vader, een goede vriendin, haar man Amedee…Ze draagt die pijn het verdriet elke dag mee zonder in te storten, omdat ze verder moet en voor haar kindjes moet zorgen. Je voelt die vreselijke verscheurende pijn als een medesoldaat haar komt vertellen dat Amedee gesneuveld is, de vader van haar kinderen.

Het enige wat ze nog van hem over heeft is een soort tas, waar hij zijn dagboek in bewaarde.

# data[].attributes.body
1Ze moeten bijna alles te voet doen. Er waren nog niet veel auto’s in die tijd. Soms moesten ze dagen lang stappen om ergens te geraken. Met af en toe een korte rustpauze of overnachting onderweg bij mensen op de hooizolder. Als ze geluk hadden konden ze af een toe een stuk meerijden met een boer met paard en kar of een voorbijganger met een auto waar ze in de laadbak konden zitten.

# data[].attributes.headline
Broeder en zusterliefde is heel opvallend in het boek. Ule gaat door vuur om de belofte aan moe na te komen om samen te blijven met haar broers wanneer ze naar een Franse kolonie worden gestuurd, een soort klooster. Dat neemt ze heel serieus. Als ze merkt dat haar broertjes naar een andere kolonie gebracht werden achter haar rug, ontsnapt ze zelf en gaat hen zoeken. Ze neemt grote risico’s hierdoor en geeft niet op totdat ze terug samen zijn en beginnen dan pas aan de tocht terug naar huis. 

# data[].attributes.subject
Broeder en zusterliefde is heel opvallend in het boek. Ule gaat door vuur om de belofte aan moe na te komen om samen te blijven met haar broers wanneer ze naar een Franse kolonie worden gestuurd, een soort klooster. Dat neemt ze heel serieus. Als ze merkt dat haar broertjes naar een andere kolonie gebracht werden achter haar rug, ontsnapt ze zelf en gaat hen zoeken. Ze neemt grote risico’s hierdoor en geeft niet op totdat ze terug samen zijn en beginnen dan pas aan de tocht terug naar huis. 

# data[].attributes.attachment_link.title
Zusterliefde - De Groote Oorlog door kinderogen

# data[].attributes.body
Snel volwassen worden was toen normaal. Ule was maar 14 toen de eerste wereldoorlog uitbrak, maar na 4 jaar als de oorlog gedaan is, heeft ze al 2 kindjes waar ze moet voor zorgen. Dat lukt haar heel goed, ze lijkt veel volwassener voor haar leeftijd.

Het was toen ook de gewoonte dat meisjes al vroeg gingen werken. Ule was juist begonnen bij dokter Jan in het dorp, waar ze ging schoonmaken en wassen en strijken.

Er was geen tijd om echt kind te zijn. Ze hadden al heel gauw veel verantwoordelijkheden, zoals mee geld verdienen voor het gezin

# data[].attributes.body
Verliefdheid: Ule voelt vlinders in haar buik voor een jongen in het dorp, Berten, vlak voordat de oorlog uitbreekt. Hij maakt voor haar een mooi hangertje met een vlindertje. Dit hangertje helpt Ule op moeilijke momenten wanneer ze gescheiden worden van elkaar. Berten vlucht met zijn ouders naar Frankrijk. Pas na 4 jaar zien ze elkaar terug en heeft Ule nog steeds het hangertje aan, enkel een vleugeltje is afgebroken. Berten is ook een been kwijt als ze elkaar terug zien.

Haar eerste liefde blijft ze gedurende de hele vlucht in haar hart houden. Als ze elkaar terug zien, blijven ze ook bij elkaar tot ze allebei sterven.

# data[].attributes.body
Ondanks vele tegenslagen en haar jonge leeftijd houdt Ule het hoofd boven water. Ze heeft het doorzettingsvermogen van de sterke vrouwen Pauwels in haar bloed.

In het fragment wanneer ze terug komen na 4 jaar in Cruyshoutem, wordt duidelijk hoe sterk de vrouwen hier zijn tijdens de oorlog. Vaak alleen omdat hun mannen aan het front zijn.

De moeder van Ule, samen met haar zus en Ule zelf, houden alles draaiend in deze zware tijden. Ze zorgen dat er een dak boven hun hoofd is en altijd vinden ze wel eten. Ze hebben een koe en kippen. Als er iemand jarig is, zijn er altijd pannekoeken en warme chocolademelk. Zelfs als de moeder van Ule de was van de engelse soldaten moet doen om bloem te kunnen gaan kopen.

Ze blijven strijden om te overleven en laten zich niet ontmoedigen, zelfs als ze telkens opnieuw moeten beginnen.

# data[].attributes.body
Ze schrijft in haar dagboek wanneer het kan. Als ze tenminste een potlood heeft. Als dit een stompje wordt, moet ze noodgedwongen minder schrijven. Ze doet er alles aan om aan een nieuw potlood te geraken. Ze vraagt het zelfs aan de Engelse soldaten wanneer die bij hen in de wei hun kamp hebben opgezet. Het schrijven in haar dagboek is voor Ule een manier om om te kunnen gaan met de gruwel en angst tijdens de oorlog, maar ook hoop en liefde blijven meestal naar voor komen in de dagboekfragmenten. Het boek is gebaseerd op een echt dagboek en de fragmenten worden afgewisseld met tekst van Marc De Bel. Ule was zijn overgrootmoeder.

Het dagboek van Anne Frank is hiermee vergelijkbaar, dat bestaat nog en er zijn vele afbeeldingen van: foto

# data[].attributes.body
De zin van het leven is plots heel ver te zoeken. Ule haar rustig leventje op de boerderij in een klein dorp waar iedereen mekaar kent wordt overhoop gehaald als ze horen dat de Duitsers op komst zijn. Zeker tijdens de vlucht gedurende 4 jaar komen ze heel veel plaatsen tegen waar alles stuk is geschoten, ingestort en de vele doden en zwaar gewonden die ze zelf ook zien in de veldhospitalen bij de tante van Ule. Wanhoop en doffe ellende is voelbaar. Dromen worden teniet gedaan door gebeurtenissen die hoop in de grond boren.