# data[].attributes.headline
กฎหมายปกครอง

# data[].attributes.subject
กฎหมายปกครอง

# data[].attributes.headline
งานที่มอบหมาย ความแตกต่างระหว่างการแบ่งอำนาจและการกระจายอำนาจ

# data[].attributes.subject
งานที่มอบหมาย ความแตกต่างระหว่างการแบ่งอำนาจและการกระจายอำนาจ

# data[].attributes.body
1. การจัดระเบียบบริหารราชการส่วนภูมิภาคตามหลักการแบ่งอำนาจปกครองเป็น เป็นการจัดระเบียบราชการบริหารตามหลักการรวมอำนาจปกครอง มิใช่ตามหลักการกระจายอำนาจปกครอง ให้กับท้องถิ่น ทั้งนี้ เพราะว่าการมอบอำนาจให้แก่เจ้าหน้าที่ของราชการบริหารส่วนกลางในส่วนภูมิภาค เป็นแต่เพียงการมอบอำนาจวินิจฉัยสั่งการบางอย่างจากกระทรวง ทบวง กรม ในส่วนกลางไปให้เจ้าหน้าที่ ของสวนกลางที่เป็นหัวหน้าในส่วนภูมิภาคเท่านั้น อำนาจบังคับบัญชา และวินิจฉัยสั่งการขั้นสุดท้ายยังอยู่กับ ราชการบริหารส่วนกลาง” แต่ตามหลักการกระจายอำนาจปกครองเป็นการค้ด านาจหน้าที่ในการดำเนิน กิจการบางส่วนจากราชการบริหารส่วนกลางไปมอบให้แก่เจ้าหน้าที่ส่วนท้องถิ่นซึ่งมิใช่เจ้าหน้าที่ของราชการ บริหารส่วนกลาง เพื่อให้ท้องถิ่นดำเนินกิจการได้เองโดยตรง ไม่ต้องอยู่ใต้การบังคับบัญชาสั่งการของราชการ บริหารส่วนกลาง
2. เจ้าหน้าที่ในส่วนภูมิภาคเป็นเจ้าหน้าที่ของกระทรวง ทบวง กรม อันเป็นราชการบริหาร คากลาง ข้าราชการบริหารส่วนกลางเป็นผู้แต่งตั้งและถอนทั้งสิ้น แต่เจ้าหน้าที่ของราชการบริหาร ส่วนท้องถิ่นตามหลักการกระจายอำนาจปกครอง มิได้เป็นเจ้าหน้าที่ของราชการบริหารส่วนกลาง แต่เป็น เจ้าหน้าทีรององค์กรปกครองส่วนท้องถิ่นเอง การแต่งตั้งเจ้าหน้าที่ส่วนภูมิภาคจะถือหลักการแต่งตั้ง (Nomnitiation) เป็นเกณฑ์ แตกต่างจากเจ้าหน้าที่ส่วนท้องถิ่นซึ่งมาจากการเลือกตั้ง (Election) ของราษฎร ในท้องถิ่น เช่น สมาชิกสภาเทศบาลหรือสมาชิกเก่ากรุงเทพมหานคร เป็นต้น (เอกฉัตร วิทยอภิบาลกุล, 2564 : 36)
ส่วนหลักการกระจายอานาจปกครองเป็นอีกวิธีการหนึ่งในการจัดการปกครองประเทศที่รัฐ มอบอ้านาจการปกครองบางส่วนให้กับองค์กร นอกจากองค์กรของส่วนกลางเพื่อจัดท่าบริการสาธารณะ บางอย่างโดยให้มีความอิสระ ในการดำเนินการและไม่อยู่ในการบังคับบัญชาของส่วนกลาง แต่จะอยู่ภายใต้ การกำกับดูแลของส่วนกลาง การจัดตั้งองค์กรปกครองส่วนท้องถิ่นขึ้นมาถือเป็นส่วนหนึ่งของทฤษฎีว่าด้วย การกระจายอ่านาง อันเป็นกระบวนการที่ฝ่ายปกครองแบ่งอ้านาจการปกครองของตนเองออกมาแล้ว มอบให้นิติบุคคลในกฎหมายมหาชนอื่น คือ องค์กรปกครองส่วนท้องถิ่นไปดำเนินการปกครองพื้นที่แทนตน โดยให้มีความเป็นอิสระทางด้านบุคลากรจากส่วนกลาง (เอกฉัตร วิทยอภิบาลกุล, 2564 : 41)

ความแตกต่างระหว่างการแบ่งอำนาจและการกระจายอำนาจ
หลักการแบ่งอำนาจการปกครอง เป็นการบริหารโดยใช้เจ้าหน้าที่ที่ได้รับการแต่งตั้งไปจากส่วนกลางไปประจำตามเขต การปกครองในส่วนภูมิภาคทุกแห่งและเจ้าหน้าที่เหล่านี้ก็อยู่ในระบบการบริหารงานบุคคลของรัฐบาลกลางอันเดียวกัน การบริหารโดยใช้งบประมาณซึ่งส่วนกลางเป็นผู้อนุมัติและควบคุมให้เป็นไปตามวิธีการงบประมาณแผ่นดิน เป็นการบริหารภายใต้นโยบายและวัตถุประสงค์ของรัฐบาลกลาง (คะนอง พิลุน, 2563 : 55)

ส่วนหลักการกระจายอำนาจปกครอง ได้รับการจัดตั้งโดยผลแห่งกฎหมายให้มีส่วนเป็นนิติบุคคลหน่วยการปกครองท้องถิ่นเหล่านี้มีหน้าทีงบประมาณและทรัพย์สินเป็นของตนเองต่างหาก และไม่ขึ้นตรงต่อหน่วยการปกครองส่วนกลาง ส่วนกลางเพียงแต่กำกับดูแลให้ปฏิบัติหน้าที่ให้เป็นไปตามกฎหมายเท่านั้น มีการเลือกตั้งสภาท้องถิ่นและผู้บริหารท้องถิ่นทั้งหมดเพื่อเปิดโอกาสให้ประชาชนในท้องถิ่นได้เข้าไปมีส่วนร่วมในการปกครองตนเอง มีอำนาจอิสระในการบริหารงาน จัดทำกิจกรรมและวินิจฉัยสั่งการได้เองพอสมควรด้วยงบประมาณและเจ้าหน้าที่ของตนเอง หน่วยการปกครองท้องถิ่นต้องมีอำนาจในการจัดเก็บรายได้ เช่น ภาษีอากร ค่าธรรมเนียมต่างๆตามที่รัฐอนุญาต เพื่อเป็นค่าใช้จ่ายในการดำเนินกิจการต่างๆ (คะนอง พิลุน, 2563 : 57)

โดยกล่าวถึงหลักความสัมพันธ์ระหว่างราชการบริหารส่วนกลางและราชการส่วนภูมิภาคของไทยนั้น จัดเป็นความสัมพันธ์ในลักษณะของการบังคับบัญชา ในขณะที่ความสัมพันธ์ระหว่างราชการบริหารส่วนกลาง (และราชการบริหารส่วนภูมิภาค) กับองค์กรปกครองส่วนท้องถิ่นนั้น เป็นความสัมพันธ์ในลักษณะของการควบคุมกำกับ (คะนอง พิลุน, 2563 : 178)

วิธีการกระจายอำนาจในทางปฏิบัติ การกระจายอำนาจมี 2 รูปแบบใหญ่ ๆ คือ
1.) การกระจายอำนาจทางเขตแดนหรือทางพื้นที่ ผ่านทางองค์กรปกครองส่วนท้องถิ่นซึ่งความเป็นอิสระของเจ้าหน้าที่ของท้องถิ่นนั้น โดยจะเห็นได้จากการที่เจ้าหน้าที่ของท้องถิ่นได้รับการเลือกตั้งโดยประชาชนในท้องถิ่น มิใช่ได้รับการแต่งตั้งโดยรัฐบาลส่วนกลาง
2.) การกระจายอำนาจทางเทคนิคหรือทางภารกิจหรือทางบริการ ซึ่งความเป็นอิสระจะเห็นได้จากการมอบหมายให้องค์การซึ่งมีความเป็นนิติบุคคลมีอิสระในการปฏิบัติงาน (คะนอง พิลุน, 2563 : 58)

วิธีการกระจายอำนาจปกครอง

การกระจายอำนาจปกครองสามารถจำแนกได้ 2 แบบ คือ การกระจายอำนาจทางพื้นที่ และการกระจายอำนาจทางกิจการ
1. การกระจายอำนาจทางพื้นที่ หรืออีกนัยหนึ่งเรียกกันว่า “การกระจายอำนาจทาง เขตแดน” มีที่มาจากแนวความคิดทางการเมืองซึ่งเน้นความสำคัญของการเลือกตั้ง โดยเห็นว่าหากเจ้าหน้าที่ ที่ทำการบริหารหรือปกครองท้องถิ่นได้รับการแต่งตั้งจากส่วนกลาง ก็จะเป็นการปกครองแบบรวมอำนาจ มิใช่การกระจายอำนาจ ดังนั้น การกระจายอำนาจทางพื้นที่จึงต้องมีการจัดตั้งองค์กรปกครองทางเขตแดน เช่น องค์กรปกครองส่วนท้องถิ่น มีการเลือกตั้งผู้บริหาร มีเจ้าหน้าที่ท้องถิ่นที่เป็นอิสระจากส่วนกลาง ไม่อยู่ภายใต้การบังคับบัญชาของส่วนกลาง แต่จะอยู่ภายใต้การกำกับดูแลของส่วนกลาง องค์กรปกครอง ส่วนท้องถิ่นก็จะจัดทำกิจกรรมต่าง ๆ ด้วยตนเองและมีงบประมาณของตนเพื่อใช้ในการจัดทำกิจกรรม เหล่านั้น
2. การกระจายอานาจทางกิจการ หรืออีกนัยหนึ่งที่เรียกกันว่า “การกระจายอำนาจทาง บริการ” เป็นวิธีการกระจายอำนาจโดยมอบบริการสาธารณะอย่างใดอย่างหนึ่งให้องค์การซึ่งมิได้อยู่ในสังกัด ของส่วนกลางรับไปจัดทำด้วยเงินทุนและเจ้าหน้าที่ขององค์การนั่นเอง บริการสาธารณะที่แยกมาจัดทำนั้น อาจเป็นบริการสาธารณะทางด้านเศรษฐกิจ สังคม กีฬาหรือวัฒนธรรม วิธีการกระจายอำนาจทางกิจการนี้ ไม่ใช่การกระจายอำนาจทางปกครอง แต่เป็นการ “มอบ” ให้องค์การของรัฐบาลไปจัดทำบริการสาธารณะ โดยแยกออกมาเป็นนิติบุคคลต่างหากจากรัฐ มีทรัพย์สินของตนเองและมีผู้บริหารของตนเอง โดยนิติบุคคล กระจายอำนาจนี้

ความแตกต่างระหว่างหลักการแบ่งอำนาจการปกครองกับหลักการ กระจายอำนาจการปกครอง คือ หลักการแบ่งอำนาจการปกครองมักจะแบ่งปันอำนาจและมอบอำนาจในการวินิจฉัยสั่งการบางส่วนให้แก่เจ้าหน้าที่ผู้แทนบริหารส่วนกลาง ซึ่งส่งออกไปปฏิบัติราชการประจำเขตต่าง ๆ และอยู่ในบังคับบัญชาของราชการบริหารส่วนกลาง ส่วนหลักการกระจายอำนาจการปกครองเป็นการโอนอำนาจการตัดสินใจจากส่วนกลางไปยังท้องถิ่นให้ดำเนินการเองโดยอิสระ ไม่ต้องขึ้นอยู่ในการบังคับบัญชาของราชการบริหารส่วนกลาง (ปรีชา เรืองจันทร์, 2562 : 80-82)
ความแตกต่างระหว่างหลักกระจายอำนาจและหลักการแบ่งอำนาจ
(1) การจัดระเบียบ บริหารราชการส่วนภูมิภาค ตามหลักการแบ่งอำนาจปกครอง นั้นเป็นหลักการจัดระเบียบราชการ บริหารหลักการรวมอำนาจ มิใช่ตามหลักการกระจาย อำนาจปกครองให้แก่ท้องถิ่น ทั้งนี้เพราะว่าการมอบ อำนาจหน้าที่ให้แก่เจ้าหน้าที่ ของราชการบริหารส่วนกลาง ในส่วนภูมิภาค เป็นแต่เพียง การมอบอำนาจวินิจฉัย สั่งการบางอย่างจากกระทรวง ทบวง กรมในส่วนกลาง ไปให้เจ้าหน้าที่ของส่วนกลาง ที่เป็นหัวหน้า ในส่วนภูมิภาคเท่านั้น สมาชิกเทศบาลเป็นต้น (นันทวัฒน์ บรมานันท์, 2560 : 63)
โดยกล่าวสรุปว่า ความแตกต่างระหว่างหลักการแบ่งอำนาจปกครองกับหลักการกระจายอำนาจ อำนาจปกครองประกอบด้วย ด้านเจ้าหน้าที่องค์กรและ ด้านการควบคุมบังคับบัญชา และการกำกับดูแล
วิธีการกระจายอำนาจในทางปฏิบัติ การกระจายอำนาจมี 2 รูปแบบใหญ่ ๆ คือ
1.) การกระจายอำนาจทางเขตแดนหรือทางพื้นที่ ผ่านทางองค์กรปกครองส่วนท้องถิ่นซึ่งความเป็นอิสระของเจ้าหน้าที่ของท้องถิ่นนั้น โดยจะเห็นได้จากการที่เจ้าหน้าที่ของท้องถิ่นได้รับการเลือกตั้งโดยประชาชนในท้องถิ่น มิใช่ได้รับการแต่งตั้งโดยรัฐบาลส่วนกลาง
2.) การกระจายอำนาจทางเทคนิคหรือทางภารกิจหรือทางบริการ ซึ่งความเป็นอิสระจะเห็นได้จากการมอบหมายให้องค์การซึ่งมีความเป็นนิติบุคคลมีอิสระในการปฏิบัติงาน (คะนอง พิลุน, 2563 : 58)
วิธีการกระจายอำนาจ
การกระจายอำนาจทางพื้นที่ หรืออีกนัยหนึ่งที่เรียกกันว่า การกระจาย อำนาจทางเขตแดน มีที่มาจากแนวความคิดทางการเมืองซึ่งเน้นความสำคัญของการเลือกตั้ง โดยเห็นว่าหากเจ้าหน้าที่ที่ทำการบริหารหรือปกครองท้องถิ่นได้รับการแต่งตั้งจากส่วนกลาง ก็จะ เป็นการปกครองแบบรวมอำนาจ มิใช่การกระจายอำนาจ
การกระจายอำนาจทางกิจการ หรืออีกนัยหนึ่งที่เรียกกันว่า การ กระจายอำนาจทางบริการ เป็นวิธีการกระจายอำนาจโดยมอบบริการสาธารณะอย่างใดอย่างหนึ่ง ให้องค์การซึ่งมิได้อยู่ในสังกัดของส่วนกลางรับไปจัดทำด้วยเงินทุนและเจ้าหน้าที่ขององค์การนั่นเอง บริการสาธารณะที่แยกมาจัดทำนั้นอาจเป็นบริการสาธารณะทางด้านเศรษฐกิจ สังคม กีฬา หรือ วัฒนธรรม (นันทวัฒน์ บรมานันท์ , 2560. 61)
วิธีการกระจายอำนาจ กระจายอำนาจ(Decentralization) คือการโอน กิจการการบริการสาธารณะ บางเรื่องออกจากรัฐ หรือองค์กรปกครองส่วนกลาง ไปให้ชุมชนซึ่ง ตั้งอยู่ในท้องถิ่นต่างๆของประเทศ หรือหน่วยงานบางหน่วยรับผิดชอบ จัดทำอย่างเป็นอิสระในองค์กร ปกครองส่วนกลางดังนั้น เห็นว่าการกระจายอำนาจมี 2 รูปแบบ คือ
2.1 การกระจายอำนาจสู่ท้องถิ่น หรือการกระจายอำนาจตามอาณาเขตหมายถึง การมอบอำนาจให้ ท้องถิ่นจัดทำกิจการ หรือบริหารสาธารณะบางเรื่องในเขต ของแต่ละท้องถิ่นและท้องถิ่นมีอิสระ ในการปกครองของตนพอสมควร
2.2 การกระจายอำนาจตามบริการ
หรือการกระจายอำนาจทางเทคนิคหมายถึง การโอนกิจการบริการ สาธารณะบางกิจการจากรัฐ หรือองค์กรปกครองส่วนกลาง ไปให้หน่วยงานบางหน่วยงานรับผิดชอบ จัดทำแยกเป็นต่างหากและเป็นอย่างอิสระ โดยปกติแล้วเป็นกิจการ ซึ่งการจัดทำต้องอาศัยความรู้ ความชำนาญทาง เทคโนโลยีแขนงใดแขนงหนึ่ง เป็นพิเศษเช่น การสื่อสาร วิทยุกระจายเสียงและโทรทัศน์ การผลิตกระแสไฟฟ้า เป็นต้น (โกวิทย์ พวงงาม, 2559 : 35)

เอกสารอ้างอิง/บรรณาณุกรรม
โกวิทย์ พวงงาม. (2559). การปกครองท้องถิ่นไทย. กรุงเทพฯ:วิญญูชน.
คะนอง พิลุน. (2563). ระบบบริหารราชการไทย. มหาสารคาม : อภิชาติการพิมพ์.
นันท์วัฒน์ บรมานันท์. (2560). กฎหมายปกครอง (พิทพ์ครั้งที่5). กรุงเทพฯ : วิญญูชน.
ปรีชา เรืองจันทร์. (2562). การเมืองเศรษฐกิจและสังคม. พิษณุโลก : สำนักพิมพ์มหาวิทยาลัยนเรศวร.
เอกฉัตร วิทยอภิบาลกุล. (2564). คำอธิบายกฎหมายการปกครองท้องถิ่น. กรุงเทพฯ : จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.

# data[].attributes.attachment_caption
นางสาว วิภาวี เอ็มประโคน รหัส 6301 12801041 สาขารัฐประศาสนศาสตร์ คณะมนุษยศาสตร์และสังคมศาสตร์ ปี 3 หมู่ 1

# data[].attributes.body
เกียรติบัตร

# data[].attributes.headline
โครงการถังขยะเปียกลดโลกร้อน

# data[].attributes.subject
โครงการถังขยะเปียกลดโลกร้อน

# data[].attributes.body
-ได้ขุดดินเป็นหลุมเพื่อนำถังมาวางในการขัดแยกขยะเปียก
-ได้ความรู้เรื่องการขัดแยกขยะเปียกและแห้ง เพื่อลดภาวะโลกร้อน
-ได้มีความคิดจะช่วยเหลือชาวบ้านในการบอกวิธีและขั้นตอนการทำถังขยะเปียกเพื่อเป็นแนวทางในขัดแยกขยะ

# data[].attributes.body
พระราชบัญญัติระเบียบบริหารราชการแผ่นดิน 2534. (2534,กันยายน 4). ราชกิจจานุเบกษา, 108(156) 1-41.

พระราชบัญญัติระเบียบบริหารราชการแผ่นดิน (ฉบับที่ 2) 2535. (2535,มีนาคม 14). ราชกิจจานุเบกษา, 109(21) 6-7.

พระราชบัญญัติระเบียบบริหารราชการแผ่นดิน (ฉบับที่ 3) 2536. (2536,กันยายน 6). ราชกิจจานุเบกษา, 110(127) 1-3.

พระราชบัญญัติระเบียบบริหารราชการแผ่นดิน (ฉบับที่ 4) 2543. (2543,เมษายน 28). ราชกิจจานุเบกษา, 117(37ก) 22-25.

พระราชบัญญัติระเบียบบริหารราชการแผ่นดิน (ฉบับที่ 5) 2545. (2545,ตุลาคม 2). ราชกิจจานุเบกษา, 119(99ก) 1-13.

พระราชบัญญัติระเบียบบริหารราชการแผ่นดิน (ฉบับที่ 6) 2546. (2546,ตุลาคม 31). ราชกิจจานุเบกษา, 120(108ก) 1-2.

พระราชบัญญัติระเบียบบริหารราชการแผ่นดิน (ฉบับที่ 7) 2550. (2550,กันยายน 15). ราชกิจจานุเบกษา, 124(55ก) 1-10.

พระราชบัญญัติระเบียบบริหารราชการแผ่นดิน (ฉบับที่ 8) 2553. (2553,ธันวาคม 7). ราชกิจจานุเบกษา, 127(75ก) 51-53.

# data[].attributes.headline
คดีเด็ด 7 บรรทัด

# data[].attributes.subject
คดีเด็ด 7 บรรทัด

# data[].attributes.headline
ยืมหนังสือ 50 เล่ม

# data[].attributes.subject
ยืมหนังสือ 50 เล่ม

# data[].attributes.attachment_link.title
หนังสือ 50 เล่ม วิภาวี