# data[].attributes.headline
สมัยก่อนประวัติศาสตร์

# data[].attributes.subject
สมัยก่อนประวัติศาสตร์

# data[].attributes.body
วัฒนธรรมหยางเชาและหลงซาน

# data[].attributes.headline
ยุคหินใหม่ ในไทย

# data[].attributes.subject
ยุคหินใหม่ ในไทย

# data[].attributes.body
หลักฐานที่พบ : หม้อสามขา ที่พบในประเทศไทยนี้ รับรูปแบบมาจากหม้อสามขาในวัฒนธรรมหลงซาน (Lung Shan) และวัฒนธรรมหยางเส้า (Yangshao) ของประเทศจีน ซึ่งมีอายุประมาณ 5,000 - 4,000 ปีที่ผ่านมา จัดเป็นวัฒนธรรมสมัยหินใหม่

# data[].attributes.body
- ยุคสามราชาห้าจักรพรรดิ
- อยู่บริเวณภาคใต้ของซานซีและตะวันตกของเหนอหาน
- ปกครองแบบใช้คุณธรรม
- ปลายราชวงศ์ผู้นำไร้คุณธรรมจนถูกขับไล่

# data[].attributes.body
หลักฐานที่ค้นพบ : แหล่งโบราณคดีบ้านเชียง บ้านเชียงเป็นแหล่งโบราณคดีที่สำคัญที่สุดแห่งหนึ่งของประเทศไทย ซึ่งค้นพบว่าเคยเป็นที่อยู่อาศัยและที่ฝังศพของคนก่อนประวัติศาสตร์ยุคโลหะ เมื่อราว 5,000 กว่าปีมาแล้ว มีความเจริญก้าวหน้าทางวัฒนธรรมและเทคโนโลยีสูงมาแต่โบราณ ชาวบ้านเชียงโบราณเป็นชุมชนยุคโลหะที่รู้จักทำการ เกษตรกรรม เลี้ยงสัตว์ นิยมทำเครื่องมือเครื่องใช้และเครื่องประดับจากสำริดในระยะแรก และรู้จักใช้เหล็กในระยะต่อมาแต่ก็ยังคงใช้สำริดควบคู่ กันไป ชาวบ้านเชียงรู้จักทำเครื่องปั้นดินเผาเป็นภาชนะสีเทาทำเป็นลายขูดขีด ลายเชือกทาบ และขัดมัน รู้จักทำภาชนะดินเผาลายเขียนสี รูปทรงและลวดลายต่าง ๆ มากมาย

# data[].attributes.body
- ศูนย์กลางอยู่ที่เมืองอันยาง
- ปกครองแบบชนเผ่า/นครรัฐ
- มีการจารึกอักษรบนกระดองเต่า
- มีเครื่องใช้สำริด หยก ของแกะสลัก ปฏิทินสำหรับการเพาะปลูก
- เริ่มสร้างกำแพงเมืองจีน (Version 1)

# data[].attributes.headline
ความเป็นมาของพระพุทธศาสนาในไทย :                      ยุคที่ 1 เถรวาทแบบสมัยอโศก

# data[].attributes.subject
ความเป็นมาของพระพุทธศาสนาในไทย :                      ยุคที่ 1 เถรวาทแบบสมัยอโศก

# data[].attributes.body
พระพุทธศาสนา เข้ามาสู่ดินแดนที่เป็นประเทศไทยในปัจจุบัน เมื่อประมาณ พ.ศ. 236 ด้วยการส่งพระสมณทูตไปเผยแผ่พระพุทธศาสนาในประเทศต่างๆ 9 สาย โดยการอุปถัมภ์ของพระเจ้าอโศกมหาราช กษัตริย์อินเดีย ในขณะนั้นประเทศไทยรวมอยู่ในดินแดนที่เรียกว่าสุวรรณภูมิพระพุทธศาสนาเข้ามาสู่สุวรรณภูมิในยุคนี้ นำโดยพระโสณะและพระอุตตระ พระเถระชาวอินเดีย เดินทางมาเผยแผ่พุทธศาสนาในแถบนี้

# data[].attributes.body
- ศูนย์กลางอยู่ที่ซีอาน
- เกิดแนวคิดเทียนมิ่ง หรือ อาณัติสวรรค์ คือพระราชาได้รับบัญชาจากสวรรค์ให้ลงมาปกครอง
- ปกครองแบบศักดินา
- เจริญด้านปรัชญา และวิทยาการ

# data[].attributes.headline
ชนชาติไทยถูกชนชาติจีนรุกราน

# data[].attributes.subject
ชนชาติไทยถูกชนชาติจีนรุกราน

# data[].attributes.body
เมื่อประมาณ 390 ปี ก่อนพุทธศักราช  พวกจีนได้ถูกชนชาติตาดรุกราน พวกตาดได้ล่วงเลยเข้ามารุกรานถึงอาณาจักรอ้ายลาวด้วย  อาณาจักรลุงซึ่งอยู่ทางเหนือ ต้องประสบภัยสงครามอย่างร้ายแรง ในที่สุดก็ต้องทิ้งถิ่นฐานเดิม อพยพลงมาทางนครปา ซึ่งอยู่ทางใต้ ปล่อยให้พวกตาดเข้าครอบครองนครลุง ซึ่งมีอาณาเขตประชิดติดแดนจีน ฝ่ายอาณาจักรจีนในเวลาต่อมาเกิดการจลาจล  พวกราษฎรพากันอพยพหนีภัยสงคราม เข้ามาในนครปาเป็นครั้งแรก  เมื่ออพยพมาอยู่กันมากเข้า ก็มาเบียดเบียนชนชาติไทยในการครองชีพ ชนชาติไทยทนการเบียดเบียนไม่ได้ จึงได้อพยพจากนครปามาหาที่ทำกินใหม่ทางใต้ครั้งใหญ่ เมื่อประมาณ 50 ปี ก่อนพุทธศักราช  แต่อาณาจักรอ้ายลาวก็ยังคงอยู่จนถึงประมาณ ก่อนค.ศ. 368 อาณาจักรจีนเกิดมีแคว้นหนึ่ง คือ แคว้นจิ๋น มีอำนาจขึ้นแล้วใช้แสนยานุภาพเข้ารุกรานอาณาจักรอ้ายลาว นับเป็นครั้งแรกที่ไทยกับจีนได้รบพุ่งกัน  ในที่สุดชนชาติไทยก็เสียนครปาให้แก่จีน เมื่อ ก่อน ค.ศ.338 ผลของสงครามทำให้ชาวนครปาที่ยังตกค้างอยู่ในถิ่นเดิม อพยพเข้ามาหาพวกเดียวกันที่อาณาจักรเงี้ยว ซึ่งขณะนั้นยังเป็นอิสระอยู่ไม่ได้อยู่ในอำนาจของจีน แต่ฝ่ายจีนยังคงรุกรานลงทางใต้สู่อาณาจักรเงี้ยวต่อไป  ในที่สุดชนชาติไทยก็เสียอาณาจักรเงี้ยวให้แก่ พระเจ้าจิ๋นซีฮ่องเต้ เมื่อก่อน ค.ศ. 215

# data[].attributes.body
- จักพรรดิแรก คือ จิ๋นซีฮ่องเต้
- รวมจีนเป็นปึกแผ่น
- กำแพงเมืองจีนเชื่อมติดกัน (Version 2)
- ปกครองตามหลักฟาเฉีย (นิติธรรม)
- เผาตำราขงจื้อ

# data[].attributes.headline
ความเป็นมาของพระพุทธศาสนาในไทย :                      ยุคที่ 2 มหายาน

# data[].attributes.subject
ความเป็นมาของพระพุทธศาสนาในไทย :                      ยุคที่ 2 มหายาน

# data[].attributes.body
พระเจ้ากนิษกะมหาราช ทรงอุปถัมภ์สังคายนาครั้งที่ ๔ ของฝ่ายมหายาน ณ เมืองชลันธร และทรงส่งสมณทูตออกประกาศพระศาสนาในอาเซียกลางเป็นต้น คราวนั้นพระเจ้ามิ่งตี่ ทรงนําพระพุทธศาสนาจากอาเซียกลางเข้าไปเผยแพร่ในประเทศจีน และได้ทรงส่งทูตสันถวไมตรีมายัง ขุนหลวงเม้า กษัตริย์ไทยผู้ครองอาณาจักรอ้ายลาว คณะทูตได้นําพระพุทธศาสนาเข้ามาด้วย ทําให้หัวเมืองไทยทั้ง ๗๗ มีราษฎร ๕๑,๘๙๐ ครอบครัว หันมานับถือพระพุทธศาสนาเป็นครั้งแรก

# data[].attributes.body
- ฟื้นฟูปรัชญา/วรรณกรรมใหม่
- มีการสอบเข้าราชการ (สอบจอหงวน)
- เกิดเส้นทางสายไหมทางบก เชื่อมโลกตะวันตก
- มีการบันทึกประวัติศาสตร์ครั้งแรก โดย ซือหม่าเซียน
- มีการทำกระดาษ เข็มทิศ

# data[].attributes.headline
หลักฐานการค้าขายกับอาณาจักรโบราณไทย

# data[].attributes.subject
หลักฐานการค้าขายกับอาณาจักรโบราณไทย

# data[].attributes.body
ประเทศไทยและจีน แม้ว่าจะอยู่ไม่ไกลกัน แต่การติดต่อถึงการทางบกในสมัยโบราณค่อนข้างลำบาก เนื่องจากเส้นทางและภูมิประเทศค่อนข้างทุรกันดาร ดังนั้น การติดต่อระหว่างประเทศทั้งสองจึงมักใช้ทางทะเล ซึ่งนำไปสู่ “การค้าสำเภา” (Junk Trade) ระหว่างกัน เดิมจีนมีศูนย์กลางอำนาจที่ลุ่มแม่น้ำฮวงโฮ จีนสมัยราชวงศ์ฮั่นตะวันตก (พ.ศ. 337 – 568) ได้ส่งทูตมาติดต่อกับชุมชนโบราณหลายชุมชนในเอเชียอาคเนย์ รวมทั้งบริเวณลุ่มแม่น้ำท่าจีน แม่กลอง และเจ้าพระยา เช่น ตว้อหลอพอตี้ (ทวาราวดี) หลอหู (อาจหมายถึงละโว้หรืออู่ทอง) เสียน (อาจหมายถึงสุพรรณภูมิหรือสุโขทัย)

# data[].attributes.body
- ยุคทองวรรณกรรมจีน
- พระถังซัมจั๋งอัญเชิยพระไตรปิฎก
- พระพุทธศาสนา ศิลปะอินเดีย เจริญรุ่งเรือง
- เกิดเส้นทางสายไหมทางทะเล

# data[].attributes.headline
หลักฐานการเจริญสัมพันธไมตรี (ส่งเครื่องราชบรรณาการ) ระหว่างไทย-จีน

# data[].attributes.subject
หลักฐานการเจริญสัมพันธไมตรี (ส่งเครื่องราชบรรณาการ) ระหว่างไทย-จีน

# data[].attributes.body
“บันทึกดินแดนตะวันตกยุคราชวงศ์ถัง” แต่งโดยพระถังซำจั๋ง หนังสือ “ทงเตี่ยน” ประวัติศาสตร์ราชวงศ์ถังฉบับหลวง ฉบับเก่า และประวัติศาสตร์ราชวงศ์ถังฉบับหลวง ฉบับใหม่ ล้วนกล่าวถึง “อาณาจักรตั้วหลัวปอตี่ (อาณาจักรทวารวดี)" ซึ่งอาณาจักรแห่งนี้ได้ส่งเครื่องราชบรรณาการ (จิ้มก้อง*) แก่ราชวงศ์เฉินในยุคอาณาจักรเหนือใต้เมื่อปีค.ศ. 583/พ.ศ. 1126 และได้ส่งให้แก่ราชวงศ์ถังปี ค.ศ. 638/พ.ศ. 1181 อีกด้วย

# data[].attributes.body
- ประเพณีมัดเท้าสตรี
- ถูกชนเผ่ามองโกลรุกรานอย่างหนัก

# data[].attributes.headline
ความสัมพันธ์กับอาณาจักรสุโขทัย (เริ่มสมัยประวัติศาสตร์ไทย)

# data[].attributes.subject
ความสัมพันธ์กับอาณาจักรสุโขทัย (เริ่มสมัยประวัติศาสตร์ไทย)

# data[].attributes.body
การติดต่อระหว่างไทยกับจีนในสมัยโบราณนั้นมีมานานแล้ว แต่เท่าที่มีหลักฐานทางประวัติศาสตร์ ความสัมพันธ์สมัยโบราณอย่างเป็นทางการได้เริ่มขึ้นในสมัยสุโขทัยของไทย ซึ่งเป็นสมัยเดียวกันกับที่ราชวงศ์หยวนของเผ่ามองโกลในจีน การติดต่อระหว่างจีนกับไทยได้มีขึ้นโดยทางฝ่ายจีนเป็นผู้ริเริ่มก่อน พงศาวดารจีนราชวงศ์หยวนได้บันทึกไว้ว่า ประมาณปี พ.ศ. 1825 จักรพรรดิกุบไลข่านแห่งราชวงศ์หยวนได้ส่งทูตเข้ามาติดต่อกับอาณาจักร “เสียน” (ประเทศสยาม) ในลุ่มแม่น้ำเจ้าพระยา

ต่อมา พ่อขุนรามคำแหงแห่งอาณาจักรสุโขทัยได้ส่งคณะทูตไปยังจีนครั้งแรก ใน พ.ศ. 1835 ดร. สืบแสง พรหมบุญ นักประวัติศาสตร์ ได้สันนิษฐานว่า การส่งทูตไปยังจีนครั้งนั้นมีเป้าหมายทางการเมือง เป็นการดำเนินวิเทโศบายทางการทูตของอาณาจักรสุโขทัยเพื่อป้องกันมิให้ จักรพรรดิกุบไลข่านสนับสนุนอาณาจักรสุพรรณภูมิ ทั้งนี้เพราะอาณาจักรสุพรรณภูมิได้เคยส่งเครื่องบรรณการไปยังจีน ใน พ.ศ. 1834 เพื่อขอความสนับสนุนทางการเมือง

เอกสารทางฝ่ายจีนได้ระบุว่า อาณาจักรสุโขทัยได้ส่งคณะทูตพร้อมด้วยของพื้นเมืองถวายเป็นกำนัลแก่ จักรพรรดิราชวงศ์หยวนในจีน รวม 14 ครั้ง ระหว่าง พ.ศ. 1835 จนถึง พ.ศ. 1865 ส่วนจีนสมัยราชวงศ์หยวนได้ส่งทูตมายังสุโขทัย 4 ครั้ง แต่มาถึงสุโขทัยเพียง 3 ครั้ง โดยมีเป้าหมายที่จะแผ่อำนาจของจักรพรรดิกุบไลข่านและให้สุโขทัยอ่อนน้อม การส่งทูตติดต่อระหว่างจีนกับไทยในสมัยสุโขทัยนี้ได้ส่งผลให้การค้าระหว่าง อาณาจักรทั้งสองขยายตัว อีกทั้งยังมีการถ่ายทอดความรู้ของจีนมายังไทย โดยช่างจีนได้เข้ามาทำเครื่องปั้นดินเผาจนเป็นที่รู้จักกันในนาม “เครื่องสังคโลก” ต่อมาเครื่องสังคโลกได้กลายเป็นสินค้าส่งออกที่สำคัญของอาณาจักรสุโขทัย

# data[].attributes.body
- ปกครองโดยชาวมองโกล
- ชาวต่างชาติเข้ามารับราชการจำนวนมาก
- คริสต์ศาสนาเริ่มมีบทบาทในจีน
- มีการแลกเปลี่ยนอารยธรรมจีน-ตะวันตก
- บ้านเมืองจีนเจริญมากอ

# data[].attributes.headline
อาณาจักรอยุธยา

# data[].attributes.subject
อาณาจักรอยุธยา

# data[].attributes.body
ต่อมาสุโขทัยเสื่อมอำนาจลง อยุธยาซึ่งอยู่ทางตอนใต้ภายใต้การนำของราชวงศ์อู่ทองของสุพรรณภูมิเข้มแข็ง ขึ้น และขึ้นมาเป็นใหญ่ในลุ่มน้ำเจ้าพระยา ส่วนในแผ่นดินจีน ชาวจีนได้โค่นล้มราชวงศ์หยวนของเผ่ามองโกลและสถาปนาราชวงศ์หมิงขึ้น พงศาวดารของจีนเรียกไทยว่า “เสียนหลอหู” และต่อมาย่อเป็น “เสียนโล้” ชื่อนี้ปรากฏในพงศาวดารราชวงศ์หมิงเป็นครั้งแรกใน พ.ศ. 1913 ว่า

“ปีที่ 3 ในรัชกาลหงหวู่ เดือนที่ 8 มีรับสั่งให้ลู่จงจุ้นกับพวกอัญเชิญพระบรมราชโองการ (ประกาศการขึ้นครองราชย์ของจักรพรรดิ) ไปยังประเทศสยาม” (เสียนโล้)

พระบรมราชาธิราชที่ 1 กษัตริย์ของกรุงศรีอยุธยา ได้โปรดให้ส่งของพื้นเมืองพร้อมทั้งเชิญพระราชสาส์นไปถวายจักรพรรดิจีน ซึ่งพงศาวดารราชวงศ์หมิง เล่มที่ 374 ได้บันทึกไว้ว่า

“ปีที่ 4 ในรัชกาลหงหวู่ เดือน 9 ซันเลียเจาพีเอี๋ย (สมเด็จเจ้าพระยา คงหมายถึงพระบรมราชาธิราชที่ 1) กษัตริย์ของประเทศสยามอัญเชิญพระราชสาส์น พร้อมด้วยลู่จงจุ้นและพวกมาถวายเครื่องราชบรรณาการ ซึ่งประกอบด้วย ช้างบ้าน 6 เชือก เต่าหกขา และของพื้นเมืองอื่นๆ (จักรพรรดิ) ทรงมีพระบรมราชโองการให้ประทานแพรกิมและแพรดอกขาวอย่างดีแก่กษัตริย์ (สยาม)”

หลังจากรัชกาลพระบรมราชธิราชที่ 1 แล้ว กรุงศรีอยุธยาได้ส่งคณะทูตไปเจริญสัมพันธไมตรีเพื่อค้าขายกับจีนประมาณ 130 ครั้ง ในระยะเวลาเกือบ 400 ปี ระหว่าง พ.ศ. 1914 ถึง พ.ศ. 2309 ส่วนจีนในสมัยราชวงศ์หมิงและราชวงศ์ชิง ได้ส่งทูตมายังกรุงศรีอยุธยาประมาณ 17 ครั้งด้วยกัน ในสมัยราชวงศ์หมิง จักรพรรดิหย่งเล่อได้ส่งกองเรือนำโดยนายพลเรือเจิ้งเหอ (นามเดิมหม่าซานเปา หรือที่คนไทยเรียก ซำเปากง) นักเดินเรือที่ยิ่งใหญ่ของจีน ให้เดินทางมายังเอเชียตะวันออกเฉียงใต้และแวะที่กรุงศรีอยุธยาใน พ.ศ. 1951 สัมพันธภาพระหว่างจีนกับไทยในสมัยอยุธยานี้ได้ดำเนินไปอย่างราบรื่น มีชาวจีนอพยพมาตั้งถิ่นฐานอยู่ในกรุงศรีอยุธยามากขึ้น และรับราชการอยู่กับฝ่ายไทย ยิ่งไปกว่านั้น การค้าสำเภาระหว่างไทยกับจีนในสมัยอยุธยานี้ได้ทำให้กรุงศรีอยุธยามั่งคั่ง และกลายเป็นศูนย์กลางของการค้าระหว่างประเทศทางตะวันตกคือยุโรป กับประเทศทางตะวันออกคือจีนอีกด้วย

# data[].attributes.body
- ไล่พวกมองโกลออกไป
- สร้างจักรวรรดิใหม่
- โดดเด่นเรื่องการเดินเรือ
- การค้าแบบรัฐบรรณาการ
- ไม่สามารถปรับตัวกับชาติตะวันตกและวิทยาการสมัยใหม่ได้
- ในสมัยนี้กำแพงเมืองจีนยาวสุด (Version 3)

# data[].attributes.headline
สมัยพระนารายณ์มหาราช (เศรษฐกิจเฟื่องฟู)

# data[].attributes.subject
สมัยพระนารายณ์มหาราช (เศรษฐกิจเฟื่องฟู)

# data[].attributes.body
ปลายราชวงศ์หมิงเข้าสู่ราชวงศ์ชิง ซึ่งเรียกว่า “ช่วงเปลี่ยนราชวงศ์” อำนาจรัฐจากศูนย์กลางในการปกครองชายขอบอ่อนลง สถานการณ์ภายในจีนวุ่นวาย เกิดโจรสลัดใหญ่ อยุธยายังคงดำเนินการค้าผูกขาดโดยราชวงศ์ ควบคู่กับการดำเนินนโยบายสัมพันธ์สองฝ่าย จากรัชสมัยสมเด็จพระเจ้าปราสาททอง (พ.ศ. 2172-2199) ที่เลือกคบค้ากับทั้งกลุ่มภักดีกับราชวงศ์หมิง และกลุ่มโจรสลัดที่ออกทะเลมาค้าขาย

กระทั่งสมเด็จพระนารายณ์ (พ.ศ. 2199-2231) ขึ้นครองราชย์ ช่วงนั้นเครือข่ายโจรสลัดโคซินกะ ควบคุมเส้นทางเดินเรือ และส่งสำเภาค้าขายในย่านเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ ถึง 20 ลำ อยุธยาส่งบรรณาการไปยังจีน ทำให้สามารถเข้าถึงท่าเรือและตลาดในดินแดนจีนรวมทั้งกวางตุ้งที่ราชสำนักชิงควบคุมอยู่ ขณะเดียวกันการคบหากับกลุ่มโจรสลัด ก็ทำให้สำเภาอยุธยาผ่านเส้นทางเรือที่ถูกควบคุมโดยโจรสลัดอย่างราบรื่น การค้าผูกขาดโดยราชวงศ์สมัยสมเด็จพระนารายณ์เฟื่องฟู ทำรายได้มหาศาล

# data[].attributes.body
- ปกครองโดยเผ่าแมนจู
- โดนญี่ปุ่นคุกคาม
- แพ้สงครามฝิ่น
- จักรพรรดิปูยี เป็น ฮ่องเต้คนสุดท้าย

# data[].attributes.headline
อาณาจักรธนบุรี - รัตนโกสินทร์

# data[].attributes.subject
อาณาจักรธนบุรี - รัตนโกสินทร์

# data[].attributes.body
เมื่ออยุธยาล่มสลายด้วยกำลังทหารของพม่าใน พ.ศ. 2310 ผู้นำไทยย้ายเมืองหลวงมาอยู่ที่กรุงธนบุรี และต่อมาที่กรุงรัตนโกสินทร์หรือกรุงเทพฯ ในสมัยธนบุรีและรัตนโกสินทร์ตอนต้น ประเทศไทยและประเทศจีนก็ยังคงมีสัมพันธไมตรีอันดีต่อกัน ไทยยังคงส่งทูตเชิญพระราชสาส์นและเครื่องราชบรรณาการไปถวายแก่จักรพรรดิ จีนอย่างสม่ำเสมอ เพื่อขอความสะดวกในการค้าสำเภา ในสมัยธนบุรีและตลอด 4 รัชกาลแรกของกรุงรัตนโกสินทร์ ไทยได้ส่งทูตไปจีนรวม 56 ครั้ง จนถึง พ.ศ. 2396 โดยเฉพาะอย่างยิ่งในช่วง 3 รัชกาลแรก ไทยส่งคณะทูตไปจีนแทบทุกปี การติดต่อระหว่างประเทศไทยกับจีน โดยเฉพาะอย่างยิ่งการค้าสำเภา ได้สร้างความมั่งคั่งให้กับกรุงรัตนโกสินทร์ตอนต้นอย่างมาก ผลกำไรจากการค้าสำเภากับจีน ทำให้ไทยมีเงินทุนเพียงพอในการสร้างบ้านเมืองเพื่อทำสงครามต่อต้านการรุกรานของพม่าและเพื่อการฟื้นฟูศิลปวัฒนธรรมและทำนุบำรุงพระพุทธศาสนา