# data[].attributes.attachment_link.readable_text
We have detected that Javascript is not enabled in your browser. The dynamic nature of our site means that Javascript must be enabled to function properly. Please read our terms and conditions for more information.

# data[].attributes.attachment_link.description
We have detected that Javascript is not enabled in your browser. The dynamic nature of our site means that Javascript must be enabled to function properly. Please read our terms and conditions for more information.

# data[].attributes.wish_content.attachment_props.question
Ακολουθείτε τη μόδα;

# data[].attributes.headline
Φύλλο εργασίας 6

# data[].attributes.subject
Φύλλο εργασίας 6

# data[].attributes.attachment_link.title
ΦΥΛΛΟ ΕΡΓΑΣΙΑΣ 6

# data[].attributes.headline
Φύλλο εργασίας 2

# data[].attributes.subject
Φύλλο εργασίας 2

# data[].attributes.headline
Φύλο εργασίας 3

# data[].attributes.subject
Φύλο εργασίας 3

# data[].attributes.headline
Φύλλο εργασίας 1

# data[].attributes.subject
Φύλλο εργασίας 1

# data[].attributes.headline
Φύλλο εργασίας 4                                          Εύα Πούλιου,Κωναταντινα Μπούντα,Εβελίνα Μαμάκου

# data[].attributes.subject
Φύλλο εργασίας 4                                          Εύα Πούλιου,Κωναταντινα Μπούντα,Εβελίνα Μαμάκου

# data[].attributes.attachment_link.title
Η τιμή και το χρήμα

# data[].attributes.headline
21η Μαρτίου Παγκόσμια Ημέρα Ποίησης

# data[].attributes.subject
21η Μαρτίου Παγκόσμια Ημέρα Ποίησης

# data[].attributes.body
Η 21η Μαρτίου, η πρώτη μέρα της Άνοιξης, όπου το φως κερδίζει το σκοτάδι και η αισιοδοξία αφήνει πίσω της το πένθος, είναι η Παγκόσμια ημέρα της Ποίησης. Η ιστορία της ξεκινά από την Ελλάδα. Το 1997 ο ποιητής Μιχάλης Μήτρας της “συγκεκριμένης” της “οπτικής” ποίησης- πρότεινε στην Εταιρεία Συγγραφέων να γιορτάζεται η ημέρα της Ποίησης. Η Λύντια Στεφάνου, από τις γνωστές ποιητικές φωνές της Μεταπολεμικής Ποίησης, είπε ότι η πρώτη μέρα της Άνοιξης είναι η κατάλληλη για τη γιορτή της Ποίησης. Και ο Βασίλης Βασιλικός, πρέσβης στην UNESCO, πρότεινε η 21η Μαρτίου η ημέρα να κηρυχτεί η Παγκόσμια Ημέρα της Ποίησης. Στη Γενική Διάσκεψη της UNESCO, τον Οκτώβρη του 1999, η 21η Μαρτίου κηρύχτηκε η Παγκόσμια μέρα της Ποίησης. Να και το σκεπτικό της απόφασης:

«Η Παγκόσμια Ημέρα Ποίησης θα ενισχύσει την εικόνα της ποίησης στα ΜΜΕ, ούτως ώστε η ποίηση να μην θεωρείται πλέον άχρηστη τέχνη, αλλά μια τέχνη που βοηθά την κοινωνία να βρει και να ισχυροποιήσει την ταυτότητά της. Οι πολύ δημοφιλείς ποιητικές αναγνώσεις μπορεί να συμβάλουν σε μια επιστροφή στην προφορικότητα και στην κοινωνικοποίηση του ζωντανού θεάματος και οι εορτασμοί μπορεί να αποτελέσουν αφορμή για την ενίσχυση των δεσμών της ποίησης με τις άλλες τέχνες και τη φιλοσοφία, ώστε να επαναπροσδιοριστεί η φράση του Ντελακρουά "Δεν υπάρχει τέχνη χωρίς ποίηση"»…
https://www.sansimera.gr/worldays/8

# data[].attributes.attachment_link.title
ΠΑΡΑΔΟΣΗ-ΜΟΝΤΕΡΝΙΣΜΟΣ1

# data[].attributes.attachment_link.title
ΠΑΡΑΔΟΣΗ-ΜΟΝΤΕΡΝΙΣΜΟΣ 2 -

# data[].attributes.headline
Παγκόσμια Μέρα Ποίησης: Όταν τα ποιήματα, γίνονται τραγούδια

# data[].attributes.subject
Παγκόσμια Μέρα Ποίησης: Όταν τα ποιήματα, γίνονται τραγούδια

# data[].attributes.body
Η μουσική είναι ένας τρόπος να διπλασιαστεί η αθανασία της ποίησης. Και είναι δεκάδες τα παραδείγματα που το πιστοποιούν αυτό.

# data[].attributes.headline
Δε με Νοιάζει                                     Δε με νοιάζει από πού είσαι          δε με νοιάζει τι ζητάς.                     δε με νοιάζει τι πιστεύεις.             με νοιάζει μόνο να αγαπάς.    Ζούμε όλοι σε έναν κόσμο.  φτιαγμένο για όλους εμάς.            5ο Δημοτικό σχολείο Πτολεμαΐδας 

# data[].attributes.subject
Δε με Νοιάζει                                     Δε με νοιάζει από πού είσαι          δε με νοιάζει τι ζητάς.                     δε με νοιάζει τι πιστεύεις.             με νοιάζει μόνο να αγαπάς.    Ζούμε όλοι σε έναν κόσμο.  φτιαγμένο για όλους εμάς.            5ο Δημοτικό σχολείο Πτολεμαΐδας 

# data[].attributes.attachment_caption
Αφού παρακολουθήσετε το τρέιλερ της ταινίας «Αλλοίμονο στους νέους» να απαντήσετε στα ερωτήματα που ακολουθούν:

# data[].attributes.headline
Το Αλίμονο στους νέους (Πρωτότυπος τίτλος «Αλλοίμονο στους νέους») είναι ελληνική ταινία του 1961 σε σκηνοθεσία Αλέκου Σακελλάριου. Πρωταγωνιστές: Δημήτρης Χορν, Σπύρος Μουσούρης, Μάρω Κοντού, Σμάρω Στεφανίδου

# data[].attributes.subject
Το Αλίμονο στους νέους (Πρωτότυπος τίτλος «Αλλοίμονο στους νέους») είναι ελληνική ταινία του 1961 σε σκηνοθεσία Αλέκου Σακελλάριου. Πρωταγωνιστές: Δημήτρης Χορν, Σπύρος Μουσούρης, Μάρω Κοντού, Σμάρω Στεφανίδου

# data[].attributes.body
Ποιο είναι το θέμα της ταινίας;

Ποια θέση υιοθετούν ο Ανδρέας και ο Αγησίλαος, οι δύο κεντρικοί ήρωες, απέναντι σ ’αυτό;

# data[].attributes.attachment_link.description
Το Αλίμονο στους νέους (Πρωτότυπος τίτλος «Αλλοίμονο στους νέους») είναι ελληνική ταινία του 1961 σε σκηνοθεσία Αλέκου Σακελλάριου, παραγωγής…

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
We have detected that Javascript is not enabled in your browser. The dynamic nature of our site means that Javascript must be enabled to function properly. Please read our terms and conditions for more information.

# data[].attributes.attachment_link.authors[].name
ΙΩΑΝΝΑ ΚΟΝΤΟΓΙΑΝΝΗ

# data[].attributes.attachment_link.title
GoConqr - "Αλλοίμονο στους νέους"

# data[].attributes.attachment_link.description
Take a look at our interactive learning Mind Map about "Αλλοίμονο στους νέους", or create your own Mind Map using our free cloud based Mind Map maker.

# data[].attributes.attachment_link.authors[].name
ΙΩΑΝΝΑ ΚΟΝΤΟΓΙΑΝΝΗ

# data[].attributes.attachment_link.title
GoConqr - «Να ήμουν παππούς», Γεώργιος Σουρής

# data[].attributes.attachment_link.description
Take a look at our interactive learning Mind Map about «Να ήμουν παππούς», Γεώργιος Σουρής, or create your own Mind Map using our free cloud based Mind Map maker.

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
We have detected that Javascript is not enabled in your browser. The dynamic nature of our site means that Javascript must be enabled to function properly. Please read our terms and conditions for more information.

# data[].attributes.attachment_link.authors[].name
ΙΩΑΝΝΑ ΚΟΝΤΟΓΙΑΝΝΗ

# data[].attributes.attachment_link.title
GoConqr - "Ένας Γέρος", Κωνσταντίνος Καβάφης

# data[].attributes.attachment_link.description
Take a look at our interactive learning Mind Map about "Ένας Γέρος", Κωνσταντίνος Καβάφης, or create your own Mind Map using our free cloud based Mind Map maker.

# data[].attributes.headline
ΚΟΙΝΟ ΦΥΛΛΟ ΕΡΓΑΣΙΑΣ 

# data[].attributes.subject
ΚΟΙΝΟ ΦΥΛΛΟ ΕΡΓΑΣΙΑΣ 

# data[].attributes.body
ΚΟΙΝΟ ΦΥΛΛΟ ΕΡΓΑΣΙΑΣ

Με βάση τα στοιχεία που έχετε συλλέξει και συγκεντρώσει να απαντήσετε στο παρακάτω ερώτημα:

Πιστεύετε ότι τα δυο ποιήματα συνομιλούν μεταξύ τους αλλά και με την ταινία; Να αναφέρετε τουλάχιστον ένα κοινά σημεία.

# data[].attributes.headline
Γεώργιος Σουρής, «Να ήμουν παππούς»

# data[].attributes.subject
Γεώργιος Σουρής, «Να ήμουν παππούς»

# data[].attributes.attachment_link.title
Γεώργιος Σουρής, "Να ήμουν παππούς"

# data[].attributes.attachment_link.description
"Αχ έλεγε ο Κοκός, παππούς να ήμουν τώρα, να κάνω το σοφό, να βήχω να ρουφώ ταμπάκο όλη την ώρα.

# data[].attributes.headline
Κωνσταντίνος Καβάφης, «Ένας Γέρος» 

# data[].attributes.subject
Κωνσταντίνος Καβάφης, «Ένας Γέρος» 

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Στου καφενείου του βοερού το μέσα μέρος
σκυμένος στο τραπέζι κάθετ' ένας γέρος·
με μιαν εφημερίδα εμπρός του, χωρίς συντροφιά.

Και μες των άθλιων γηρατειών την καταφρόνια
σκέπτεται πόσο λίγο χάρηκε τα χρόνια
που είχε και δύναμι, και λόγο, κ' εμορφιά.

Ξέρει που γέρασε πολύ· το νοιώθει, το κυττάζει.
Κ' εν τούτοις ο καιρός που ήταν νέος μοιάζει
σαν χθες. Τι διάστημα μικρό, τι διάστημα μικρό.

Και συλλογιέται η Φρόνησις πως τον εγέλα·
και πως την εμπιστεύονταν πάντα - τι τρέλλα! -
την ψεύτρα που έλεγε· "Aύριο. Έχεις πολύν καιρό."

Θυμάται ορμές που βάσταγε· και πόση
χαρά θυσίαζε. Την άμυαλή του γνώσι
κάθ' ευκαιρία χαμένη τώρα την εμπαίζει.

.... Μα απ' το πολύ να σκέπτεται και να θυμάται
ο γέρος εζαλίσθηκε. Κι αποκοιμάται
στου καφενείου ακουμπισμένος το τραπέζι.

(Από τα Ποιήματα 1897-1933, Ίκαρος 1984)

Ένας Γέρος (ανάγνωση: 1526 Kb - 01:18)

(διαβάζει: Σουλιώτης Μίμης, Ανέκδοτη ηχογράφηση, Αθήνα 2002)

# data[].attributes.attachment_link.title
Σπουδαστήριο Νέου Ελληνισμού - Καβάφης Κ. Π. - Cavafy

# data[].attributes.attachment_link.description
Στου καφενείου του βοερού το μέσα μέροςσκυμένος στο τραπέζι κάθετ' ένας γέρος·με μιαν εφημερίδα εμπρός του, χωρίς συντροφιά. Και μες των άθλιων γηρατειών την καταφρόνιασκέπτεται πόσο λίγο χάρηκε τα χρόνιαπου είχε και δύναμι, και λόγο, κ' εμορφιά. Ξέρει που γέρασε πολύ· το νοιώθει, το κυττάζει.Κ' εν τούτοις ο καιρός που ήταν νέος μοιάζεισαν χθες.

# data[].attributes.attachment_link.title
ΟΜΑΔΑ Α΄ ΝΑ ΗΜΟΥΝ ΠΑΠΠΟΥΣ.docx

# data[].attributes.attachment_link.title
ΟΜΑΔΑ Β΄ ΝΑ ΗΜΟΥΝ ΠΑΠΠΟΥΣ.docx

# data[].attributes.attachment_link.title
ΟΜΑΔΑ Γ' ΝΑ ΗΜΟΥΝ ΠΑΠΠΟΥΣ.docx

# data[].attributes.attachment_link.title
ΟΜΑΔΑ Α' ΕΝΑΣ ΓΕΡΟΣ.docx

# data[].attributes.attachment_link.title
ΟΜΑΔΑ Β' ΕΝΑΣ ΓΕΡΟΣ.docx

# data[].attributes.attachment_link.title
ΟΜΑΔΑ Γ' ΕΝΑΣ ΓΕΡΟΣ.docx

# data[].attributes.headline
ΟΜΑΔΙΚΟ ΦΥΛΛΟ ΕΡΓΑΣΙΑΣ

# data[].attributes.subject
ΟΜΑΔΙΚΟ ΦΥΛΛΟ ΕΡΓΑΣΙΑΣ

# data[].attributes.body
ΔΡΑΣΤΗΡΙΟΤΗΤΑ ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΚΗΣ ΓΡΑΦΗΣ

# data[].attributes.attachment_link.title
ΟΜΑΔΙΚΟ ΦΥΛΛΟ ΕΡΓΑΣΙΑΣ-ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΚΗ ΓΡΑΦΗ.docx

# data[].attributes.attachment_link.provider_name
PatrisNews - Εφημερίδα Πατρίς Ηλείας

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Ακούστε το άρθρο

Θέμα καυτό της εποχής μας αποτελεί το πρόβλημα της ένταξης των σημερινών νέων στο κοινωνικό σύνολο και το πολυσυζητημένο σύνδρομο του χάσματος των γενεών. Υπάρχει φυσικά ένα πλήθος θεσμών που σκοπό έχουν την ομαλή ένταξη των νέων στο σύστημα της σημερινής κοινωνικής ζωής.

Από την ορθότητα και τη σωστή λειτουργία των θεσμών αυτών εξαρτάται, αν και κατά πόσο θα περάσουν οι νέοι στο στάδιο της κοινωνικοποίησης με ομαλό και απρόσκοπτο τρόπο που, αν θα προκαλέσει η είσοδός τους κοινωνικούς κραδασμούς κι αντιρρήσεις ή αν θα μείνουν στο κοινωνικό περιθώριο, σαν αμφισβητίες και αρνητές των πάντων. Η παιδεία για παράδειγμα αποβλέπει στην επιτυχία αυτού του σκοπού.

Για να αποδώσει όμως καρπούς το εκπαιδευτικό σύστημα μιας χώρας πρέπει να ανταποκρίνεται στα μηνύματα των καιρών, να ευαισθητοποιεί τις κεραίες του νέου, να εξυπηρετεί τους πόθους και τις απαιτήσεις της νέας γενιάς, να παρέχει τα εχέγγυα για μια ανώτερη, ηθοκοπνευματικότερη και ανθρωπινότερη ζωή.

Στην αντίθετη περίπτωση δεν θα είναι σε θέση να βοηθήσει την ένταξη των νέων στην κοινωνική πραγματικότητα. Το ίδιο ακριβώς συμβαίνει και με τους υπόλοιπους κοινωνικούς θεσμούς, που όσο ξεπερασμένοι, οπισθοδρομικοί και ανεδαφικοί είναι, τόσο και πιο πολύ δυσχεραίνουν το προτσές της κοινωνικής ένταξης.

Οι νέοι, παράλληλα με τους θεσμούς, ζητούν παραδείγματα απτά και πρότυπα ζωντανά, ζητούν ανακαίνιση θεσμών και ανανέωση προτύπων. Δεν ικανοποιείται ο σημερινός νέος με κηρύγματα λόγου χάρη σωβινιστικά, δεν μπορεί να ζήσει με βρικολακιασμένες ιδέες, με μαθήματα φιλοπατρίας από ανθρώπους που θεωρούν πατρίδα τους, τους τόπους των τραπεζικών τους καταθέσεων και θεό τους την καπήλευση των ιερών και των οσίων. Καθόλου λοιπόν παράξενο, αν οι σημερινοί νέοι επαναστατούν και ορθώνουν οδοφράγματα, που τους χωρίζουν αποφασιστικά από την προηγούμενη γενιά.

Σήμερα είναι η εποχή των πυραύλων, του διαδικτύου και των διαστημοπλοίων και είναι φυσικό οι πιο ηλικιωμένοι, που δεν εννοούν να αποχωριστούν ' το τόξο και τη σφεντόνα ' να συγκρουστούν βίαια με τους φορείς της προόδου και της κοινωνικής εξέλιξης.

Υπάρχει πραγματικά στην εποχή μας ένα αγεφύρωτο χάσμα γενεών. Στη ζυγαριά της δικαιοσύνης όμως η πλάστιγγα κλείνει περισσότερο προς το μέρος των νέων. Δεν πρόκειται όμως με τις αυστηρές επικρίσεις, τις νουθεσίες, τα από καθέδρας κηρύγματα, το χλευασμό, την υποκριτική επιβράβευση, την διαστρέβλωση της αλήθειας, την ειρωνεία ή και την ανοχή ακόμα να γεφυρωθεί το υπάρχον χάσμα των γενιών.

Πρέπει να γίνει κατανοητό ότι κάθε ηλικία έχει τα δικαιώματά της στη ζωή και ότι κάθε μια συμπληρώνει τις ελλείψεις που χαρακτηρίζουν την άλλη. Οι πρεσβύτεροι διαθέτουν και ασύγκριτα ωριμότερη σκέψη αλλά και άφθονη πείρα, που λείπει συνήθως από τους νέους. Μολονότι δε η σημερινή κοινωνία είναι έντονα υποκριτική και χαρακτηρίζεται από μια επίπλαστη και ψεύτικη ευγένεια, από μια ηθικότητα φαρισαϊκή και ένα βρώμικο και γραφειοκρατικό κατεστημένο, η ευθύνη βαραίνει περισσότερο το γενικότερο πολιτικοκοινωνικό σύστημα και όχι η συγκεκριμένη ηλικία.

Το μόνο που θα μπορούσαν ίσως να καταλογίσουν οι νέοι σε βάρος των ηλικιωμένων, είναι ότι δεν φρόντισαν να απαλλάξουν την κοινωνία από τις φοβερές πληγές που την καταδυναστεύουν. Οι πελατειακές σχέσεις, το 'μέσο' παντού και για όλα, η κομπιναδόρικη δραστηριότητα, ο υπαλληλισμός, η πλήρης εξάρτηση από το κράτος και το 'δημόσιο' οι στρατιές υπερμορφωμένων αμφίβολης αξίας που εξαργύρωσαν τα 'προσόντα τους' με μερικά ευρώ παραπάνω, η οίηση και η κουτοπονηριά είναι μόνο μερικά στοιχεία που προσεπικυρώνουν το παραπάνω. Οι νέοι δεν επιτρέπεται να λησμονούν όμως ότι μέσα στις γραμμές της συμπαθέστατης τάξης των ηλικιωμένων υπάρχουν πολυάριθμοι αγωνιστές που υποβλήθηκαν σε αμέτρητες θυσίες για να γίνει ο κόσμος μας καλύτερος, ανθρωπινότερος και δικαιότερος.

Το γεγονός της υπερβολικής επιφυλακτικότητας που δείχνουν απέναντι στη νεολαία πηγάζει πιο πολύ από την απογοήτευση που αισθάνονται από ορισμένες ενέργειες των νέων που κάθε άλλο παρά τιμητικές για τη νεολαία μπορούν να χαρακτηριστούν.

Υπάρχουν βέβαια στη σημερινή κοινωνία, οι χούλιγκανς, οι τσαντάκηδες, οι ναρκομανείς και οι κάθε λογής αποπροσανατολισμένοι και περιθωριοποιημένοι νέοι, που εκτονώνονται με τη βία και άλλες αντικοινωνικές εκδηλώσεις. Πρόκειται για τους νέους των οποίων οι ενέργειες οδηγούν στην πολιτεία ' του ποτέ και πουθενά' αλλά ευτυχώς αποτελούν μια μικρή μειοψηφία στο σύνολο της νεολαίας. Στην περίπτωση όμως που το σύνολο των νέων κατηγορείται για απρέπεια, ασυδοσία, ανευθυνότητα, αδιαφορία, μικρή μόνο δόση αλήθειας ανταποκρίνεται στην πραγματικότητα. Είναι γεγονός ότι πολλοί νέοι έχουν αρκετά ελαττώματα χαρακτηριστικά της ανθρώπινης φύσης ή γέννημα των συνθηκών της σημερινής ζωής.

Η πλειοψηφία όμως δεν έχει τα παραπάνω ελαττώματα ή έχει τόσες αρετές που καλύπτουν και εξουδετερώνουν κάθε ελάττωμα. Ας μην ξεχνάμε άλλωστε ότι η διαφορά σκέψης και εν τέλει το ίδιο το χάσμα μέχρι ενός σημείου είναι φυσιολογικό και αναμενόμενο. Πρέπει λοιπόν να παραδεχτούμε ότι τα νιάτα όπως και τα γηρατειά έχουν το δίκιο τους και ότι μόνο η συμπαράταξή τους στους κοινούς αγώνες μπορεί να φέρει την πολυπόθητη αλλαγή και να εξαλείψει την κοινωνική αδικία.
Ο Νίκος Γιαννόπουλος είναι Φιλόλογος, Ειδικός στην Έκθεση, Πτυχιούχος Κλασσικής Φιλολογίας Πανεπιστημίου Αθηνών

# data[].attributes.attachment_link.title
Οι σχέσεις νέων και μεγαλύτερων - PatrisNews - Εφημερίδα Πατρίς Ηλείας

# data[].attributes.attachment_link.description
"Αμοιβαίος σεβασμός και αλληλοκατανόηση είναι τα θεμέλια της οικογενειακής αρμονίας"

# data[].attributes.headline
Άρθρο πού αφορά το χάσμα γενεών 

# data[].attributes.subject
Άρθρο πού αφορά το χάσμα γενεών 

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
* Από τη Χρύσα Δαρδακούλη

"Χάσμα γενεών" (Generation Gap) λέγεται η προβληματική επικοινωνία που υπάρχει ανάμεσα σε διαδοχικές γενιές, για παράδειγμα ανάμεσα σε γονείς και παιδιά. Είναι η διαφορά αντιλήψεων για τη ζωή και τα προβλήματά της, η αδυναμία συνεννόησης μεταξύ των νέων και των μεγαλύτερων. Αποτελεί ένα διαχρονικό φαινόμενο, υπάρχει ανέκαθεν και θα συνεχίσει να υπάρχει, καθώς είναι αποτέλεσμα της κοινωνικής εξέλιξης της ανθρωπότητας.

Οι αιτίες δημιουργίας του χάσματος είναι αρκετές και υπεύθυνες καθίστανται αμφότερες οι πλευρές, δηλαδή τόσο οι νέοι όσο και οι ώριμοι. Η ψυχοσύνθεση, τα ενδιαφέροντα, οι ανάγκες αλλά και οι απαιτήσεις ανάμεσα στους νέους και τους μεγαλύτερους είναι διαφορετικές.

Οι νέοι αφενός διαθέτουν σωματική ευεξία, αυτοπεποίθηση, θάρρος, ορμή, ανυπομονησία, ενθουσιασμό. Έχουν δίψα για ζωή, διακατέχονται από πνεύμα αλλαγής, αρνούνται καθιερωμένα σύμβολα και τυποποιημένες ιδέες, είναι προοδευτικοί και καινοτόμοι. Οι μεγάλοι αφετέρου είναι πιο συντηρητικοί με παγιωμένες απόψεις, έχουν όμως πείρα και σύνεση και διακατέχονται από ρεαλισμό και αυτοκυριαρχία.

Επιπρόσθετα, η κάθε γενιά διέπεται από διαφορετική βιοθεωρία και κοσμοθεωρία, βλέπει από τη δική της οπτική γενιά τη θεώρηση της ζωής. Η εκάστοτε γενιά γαλουχήθηκε από την οικογένειά της σύμφωνα με τις αξίες της εποχής της. Μορφώθηκε και διαπαιδαγωγήθηκε κάτω από διαφορετικό εκπαιδευτικό σύστημα που αποσκοπούσε σε διαφορετικούς στόχους.

Ως παράδειγμα αναφέρω ότι όνειρο των κοριτσιών των παλαιότερων εποχών ήταν κυρίως να βρουν έναν πλούσιο γαμπρό για να παντρευτούν και να δημιουργήσουν οικογένεια, ενώ σήμερα επιδιώκουν να σπουδάσουν, να αποκατασταθούν επαγγελματικά, να κάνουν ταξίδια και να γνωρίσουν νέους ανθρώπους και διαφορετικές νοοτροπίες.

Χρειάζεται, λοιπόν, προσπάθεια εκατέρωθεν για τη γεφύρωση του χάσματος. Γνωστή είναι η ρήση που χρησιμοποιούν οι μεγάλοι "Εκεί που είσαι ήμουνα κι εδώ που είμαι θα 'ρθεις"! Οι μεγάλοι υπήρξαν κι οι ίδιοι νέοι κάποτε γι' αυτό οφείλουν να δείχνουν κατανόηση, να εγκαταλείψουν τις παρωχημένες ιδέες τους, να μην είναι διαρκώς επικριτικοί, αλλά να δείχνουν περισσότερη εμπιστοσύνη στους νέους αποφεύγοντας τις επαναλαμβανόμενες νουθεσίες και υιοθετώντας τον εποικοδομητικό διάλογο.

Οι νέοι από την πλευρά τους πρέπει να δείχνουν περισσότερο σεβασμό στους μεγαλύτερους, να διδάσκονται από την πείρα τους, να βρίσκονται σε διαρκή εγρήγορση, να μη φοβούνται να αναλαμβάνουν ευθύνες και πρωτοβουλίες. Να μην αμφισβητούν συνεχώς την προηγούμενη γενιά και να μην της επιρρίπτουν ευθύνες για όλα τα προβλήματα που τους απασχολούν.

Χρέος κάθε γενιάς είναι να συνειδητοποιήσει ότι αποτελεί το συνδετικό κρίκο μιας αλυσίδας με την προηγούμενη αλλά και την επόμενη γενιά. Αντιθέσεις και διαφωνίες πάντα θα υπάρχουν αρκεί να μην μετατρέπονται σε αγεφύρωτες διαφορές. Η πορεία προς τα εμπρός περνά μέσα από τη σύνθεση των απόψεων, τη διαλογική συζήτηση και μέσα από τη γόνιμη αντιπαράθεση του παλιού με το καινούριο.

Η Χρύσα Δ. Δαρδακούλη είναι Δασκάλα

# data[].attributes.attachment_link.keywords[]
ελευθερια λάρισας

# data[].attributes.attachment_link.keywords[]
ελευθερια λαρισα

# data[].attributes.attachment_link.keywords[]
λάρισα ελευθερία

# data[].attributes.attachment_link.keywords[]
ελευθερια λαρισασ

# data[].attributes.attachment_link.keywords[]
λαρισα ειδησεις

# data[].attributes.attachment_link.keywords[]
ελευθερια.γρ

# data[].attributes.attachment_link.keywords[]
ειδησεις λαρισα

# data[].attributes.attachment_link.keywords[]
εφημερίδα ελευθερία λάρισας

# data[].attributes.attachment_link.keywords[]
δήμος λαρισαίων

# data[].attributes.attachment_link.keywords[]
δήμος λάρισας

# data[].attributes.attachment_link.keywords[]
ειδησεισ απο λαρισα

# data[].attributes.attachment_link.keywords[]
λαρισα ειδησεισ σημερα

# data[].attributes.attachment_link.keywords[]
λαρισα ειδησεισ τωρα

# data[].attributes.attachment_link.keywords[]
λαρισα τελευταια νεα

# data[].attributes.attachment_link.keywords[]
ελευθερια λαρισα κοινωνικα

# data[].attributes.attachment_link.keywords[]
νεα απο την λαρισα

# data[].attributes.attachment_link.keywords[]
ειδησεισ λαρισα ελευθερια

# data[].attributes.attachment_link.keywords[]
τα νεα τησ ημερασ λαρισα

# data[].attributes.attachment_link.keywords[]
νεα τωρα λαρισα

# data[].attributes.attachment_link.keywords[]
λαρισα τοπικα νεα

# data[].attributes.attachment_link.keywords[]
ειδησεισ λαρισα σημερα

# data[].attributes.attachment_link.keywords[]
νεα τησ λαρισασ σημερα

# data[].attributes.attachment_link.keywords[]
τελευταια νεα λαρισα

# data[].attributes.attachment_link.keywords[]
εφημεριδα λαρισα

# data[].attributes.attachment_link.keywords[]
ειδησεισ λαρισα τωρα

# data[].attributes.attachment_link.keywords[]
εφημεριδεσ λαρισα

# data[].attributes.attachment_link.keywords[]
νεα για λαρισα

# data[].attributes.attachment_link.keywords[]
εφημεριδα ελευθερια λαρισα

# data[].attributes.attachment_link.keywords[]
εφημερίδα ελευθερία λάρισα

# data[].attributes.attachment_link.title
Χάσμα γενεών

# data[].attributes.attachment_link.description
Από τη Χρύσα Δαρδακούλη"Χάσμα γενεών" (Generation Gap) λέγεται η προβληματική επικοινωνία που υπάρχει ανάμεσα σε διαδοχικές γενιές, για παράδειγμα α...

# data[].attributes.headline
Άρθρο πάνω στις διάφορες γενιές και την οριοθέτησή τους

# data[].attributes.subject
Άρθρο πάνω στις διάφορες γενιές και την οριοθέτησή τους

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
🕛 χρόνος ανάγνωσης: 6 λεπτά ┋

Millennials, Generation X, Generation Y, λέξεις που σίγουρα κάπου έχεις ακούσει αλλά ίσως δεν γνωρίζεις τι ακριβώς σημαίνουν και ποιους προσδιορίζουν. Πρόκειται για ονομασίες γενεών, ανθρώπων με κοντινές ηλικίες που έχουν παρόμοια βιώματα αλλά και κοινές πολιτισμικές, πολιτικές, οικονομικές και τεχνολογικές επιρροές. Επομένως, κάθε γενιά έχει τα δικά της χαρακτηριστικά, τον δικό της κώδικα επικοινωνίας και κατ' επέκταση τη δική της ονομασία.
Πότε όμως τελειώνει μία γενιά και ξεκινά η επόμενη;
Η απάντηση στο ερώτημα είναι εύκολη. Όταν οι εκπρόσωποι μίας γενιάς φτάσουν σε ηλικία που θεωρητικά θα μπορούσαν να αποκτήσoυν δικό τους παιδί, τότε έχουμε τη συγκεκριμένη αλλαγή. Δεδομένου όμως ότι από γενιά σε γενιά το ηλικιακό όριο στο οποίο τα ζευγάρια αποφασίζουν να γίνουν γονείς αλλάζει (για παράδειγμα οι γιαγιάδες μας έφτιαχναν οικογένεια σε πολύ μικρότερη ηλικία απ' ότι οι σημερινές γυναίκες), τα χρόνια τα οποία χρειάζονται για να περάσουμε από τη μια γενιά στην επόμενη δεν είναι πάντοτε ίδια.

Αυτή τη στιγμή υπολογίζεται ότι ο μέσος όρος ηλικίας που οι περισσότεροι άνθρωποι του δυτικού κόσμου γίνονται γονείς είναι κοντά στα 30 χρόνια. Σύμφωνα με έρευνες, το 51,2% των γυναικών στην Ευρώπη γεννούν το πρώτο τους παιδί σε ηλικία 20-29, ενώ το 40,6% σε ηλικία 30-39. Για το λόγο αυτό, άτυπα καθιερώθηκε πως η κάθε γενιά πλέον θα αλλάζει κάθε 25 χρόνια.
Ποιες είναι όμως οι καθιερωμένες γενιές από τον 20ο αιώνα και μετά;
Η χαμένη γενιά του 1914 - The Lost Generation
Όσοι είναι γεννημένοι μεταξύ 1890 - 1915
Κοινά στοιχεία - βιώματα: Φυσικά ο Α΄ Παγκόσμιος Πόλεμος, στον οποίο σχεδόν 20 εκατομμύρια άνθρωποι έχασαν τη ζωή τους. Επιπλέον η ονομασία της προσδιορίζει πως η συγκεκριμένη γενιά βρέθηκε "χαμένη" σε έναν κόσμο μεταξύ δύο παγκοσμίων πολέμων.

Η σπουδαιότερη γενιά - The Greatest Generations
Όσοι είναι γεννημένοι μεταξύ 1910 - 1924
Κοινά στοιχεία - βιώματα: Η παγκόσμια οικονομική κρίση του 1929 και ο Β' Παγκόσμιος Πόλεμος είναι τα δύο συνταρακτικά γεγονότα που καθόρισαν τις ζωές της γενιάς αυτής. Επιπλέον οι άνθρωποι αυτοί γνώρισαν τις πρώτες μεγάλες τεχνολογικές καινοτομίες όπως το τηλέφωνο και το ραδιόφωνο.

Η σιωπηρή γενιά - The Silent Generation - Builders
Όσοι είναι γεννημένοι μεταξύ 1925 - 1945
Κοινά στοιχεία - βιώματα: Το όνομα της προέρχεται από την αφοσίωση της γενιάς στη σκληρή δουλειά και όχι στον ακτιβισμό. Η "Σιωπηρή Γενιά" βρίσκει μπροστά της έναν κόσμο διαλυμένο από τον πόλεμο και την ύφεση και πρέπει να τον ξαναχτίσει από την αρχή.

Οι άνθρωποι αυτής της γενιάς αποτελούν πιστούς υπαλλήλους, παραδοσιακούς, που εργάστηκαν σκληρά και έχτισαν τα θεμέλια του κόσμου όπως τον γνωρίσαμε σήμερα.

Είναι η τελευταία γενιά που δεν επηρεάστηκε (εργασιακά) από την τεχνολογική επανάσταση των τελευταίων χρόνων, καθώς είχαν ήδη αποσυρθεί από την αγορά εργασίας.

Οι Baby Boomers - Baby Boomer Generation
Όσοι είναι γεννημένοι μεταξύ 1946 - 1964
Κοινά στοιχεία - βιώματα: Το όνομα της προέρχεται από την "έκρηξη γεννήσεων" που σημειώθηκε κατά την περίοδο αυτή στον δυτικό κόσμο.

Πρόκειται για την πρώτη εξ' ολοκλήρου μεταπολεμική γενιά. Είναι μια γενιά επαναστατική, η οποία αμφισβητεί το παραδοσιακό κατεστημένο και επιζητεί καινοτομίες και αλλαγές. Είναι η γενιά των Χίπηδων, του Μάη του 68' του Πολυτεχνείου στην Ελλάδα αλλά και γενικότερα εκείνη που έζησε την κορύφωση του "Ψυχρού Πολέμου".

Αυτοπροσδιορίζεται ως ξεχωριστή σε σχέση με τις προηγούμενες και τις επόμενες γενιές, καθώς κατάφερε να ξεπεράσει τους προγόνους της και να δημιουργήσει μια νέα ισχυρή μεσαία τάξη, ενώ ακόμα και σήμερα κρατά στα χέρια της την κοινωνική, επιστημονική και καλλιτεχνική ζωή.

Η Γενιά Χ - Generation X
Όσοι είναι γεννημένοι μεταξύ 1965 - 1980
Κοινά στοιχεία - βιώματα: Θεωρείται η "Τυχερή Γενιά" καθώς γνώρισε μια εποχή μεγάλης οικονομικής άνθησης. Οι γονείς των ανθρώπων αυτών ήταν λιγότερο καταπιεστικοί, ενώ οι περισσότερες μητέρες τους είχαν βγει στην αγορά εργασίας.

Είναι η γενιά που από μικρή ηλικία παρακολουθεί τηλεόραση (MTV Generation), ενώ επηρεάστηκε από την κουλτούρα του χιπ χοπ και τις υπερπαραγωγές του Hollywood (Star Wars κλπ).

Θεωρείται μια γενιά που στην ηλικία της πνευματικής της ωρίμανσης κατάφερε να ζήσει μια ευτυχισμένη και ισορροπημένη ζωή ενώ τα τελευταία χρόνια επηρεάστηκε έντονα από παγκόσμια οικονομική ύφεση του 2008.

Millennials - Generation Y - Gen Next
Όσοι είναι γεννημένοι μεταξύ 1981 - 1995 (ή 2000)
Κοινά στοιχεία - βιώματα: Είναι η γενιά που γεννήθηκε και μεγάλωσε μέσα σε μια τεχνολογική "έκρηξη". Από την τηλεόραση στο Ίντερνετ και από εκεί στα smartphones. Τα χαρακτηριστικά της ποικίλλουν ανά περιοχή καθώς οι οικονομικές και κοινωνικές συνθήκες έχουν πλέον διαμορφωθεί διαφορετικά από χώρα σε χώρα. Είναι όμως κοινό χαρακτηριστικό πως η ζωή τους έχει επηρεαστεί έντονα από τα social media.

Βγήκαν - και συνεχίζουν να βγαίνουν - σε μια αγορά εργασίας πληγωμένη από την οικονομική κρίση, ενώ έχει παρατηρηθεί μια γενικότερη αδιαφορία για πράγματα που αφορούν την τέχνη, την ιστορία και την πολιτική.

Το όνομα Millennials, φυσικά προέρχεται από το γεγονός πως ξεκίνησαν να δημιουργούν και να εργάζονται στη νέα χιλιετία.

Η Γενιά Ζ - Generation Z
Όσοι είναι γεννημένοι μεταξύ 1996 ή 2001 - 2010 (ή 2015)
Κοινά στοιχεία - βιώματα: Η γενιά που ζει εξ' ολοκλήρου στη νέα χιλιετία. Πράγματα όπως το Διαδίκτυο, τα smartphones και τα social media θεωρούνται δεδομένα και μια ζωή χωρίς αυτά αδιανόητη.

Εδώ η αδιαφορία για πράγματα του παρελθόντος πολλές φορές μεταλλάσσεται σε μία βιντάζ νοσταλγία, όμως ακόμα δεν μπορούμε ακόμα να πούμε με σιγουριά ποια θα είναι η εξέλιξη αυτών των παιδιών, που αρχίζουν σιγά σιγά να ενηλικιώνονται.

Οι ειδικοί ωστόσο θεωρούν ότι επειδή η γενιά αυτή έχει δει τους γονείς της να δυσκολεύονται από την παγκόσμια ύφεση του 2008 θα επιδιώξει την ανεξαρτησία της μέσα από σκληρή δουλειά.

Γενιά Άλφα - Gen Alpha
Όσοι είναι γεννημένοι και θα γεννηθούν μεταξύ 2011 - 2025
Ακόμα δεν μπορούμε να γνωρίζουμε τι θα επηρεάσει τη ζωή αυτής της γενιάς. Ωστόσο κάποιοι ειδικοί ήδη αναφέρουν πως θα υπάρχει ακόμα μεγαλύτερη έλξη προς την πολυπολιτισμικότητα ενώ οι κανόνες των φύλων θα αρχίσουν να "ξεθωριάζουν".

# data[].attributes.attachment_link.authors[].name
Radiotileoptiki S.A (OPEN Digital Group)

# data[].attributes.attachment_link.title
Από τη "Χαμένη Γενιά" μέχρι τους Millenials - Σε ποια γενιά ανήκεις

# data[].attributes.attachment_link.description
Ποιες είναι οι καθιερωμένες γενιές από τον 20ο αιώνα και μετά;

# data[].attributes.attachment_link.title
ΓΛΩΣΣΟΛΟΓΟΙ.docx

# data[].attributes.attachment_link.title
ΚΟΙΝΩΝΙΚΟΙ ΑΝΑΛΥΤΕΣ-ΕΡΕΥΝΗΤΕΣ.docx

# data[].attributes.attachment_link.title
ΔΗΜΟΣΙΟΓΡΑΦΟΙ ΥΠΕΡΑΣΠΙΣΤΕΣ.docx

# data[].attributes.attachment_link.title
ΔΗΜΟΣΙΟΓΡΑΦΟΙ ΑΡΝΗΤΕΣ.docx

# data[].attributes.attachment_link.title
ΝΑ ΗΜΟΥΝ ΠΑΠΠΟΥΣ.pptx

# data[].attributes.attachment_link.title
ΕΝΑΣ ΓΕΡΟΣ.pptx

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Γ. Ροϊλός, Οι ποιητές (π. 1919). Λάδι σε μουσαμά, 130 εκ. x 170 εκ. Φιλολογικός Σύλλογος "Παρνασσός". Μεγάλοι ποιητές της γενιάς του 1880. Στα δεξιά της σύνθεσης απεικονίζεται ο Α. Προβελέγγιος να διαβάζει κάποιο ποίημά του, ενώ από τα αριστερά προς τα δεξιά διακρίνονται οι Γεώργιος Στρατήγης, Γεώργιος Δροσίνης, Ιωάννης Πολέμης, Κωστής Παλαμάς, Γεώργιος Σουρής και Αριστομένης Προβελέγγιος.

Με τον όρο Νέα Αθηναϊκή Σχολή αναφέρεται το σύνολο των ποιητών που εμφανίστηκαν στη νεοελληνική λογοτεχνία μετά το 1880, με προεξάρχουσα μορφή τον Κωστή Παλαμά. Ο όρος χρησιμοποιείται σε αντιδιαστολή προς την Α΄ Αθηναϊκή Σχολή. Αντ' αυτού συχνά χρησιμοποιείται και ο όρος Γενιά του 1880, επειδή τα πρώτα ανανεωτικά έργα εμφανίστηκαν το 1880. Οι ποιητές της γενιάς αυτής, ήταν νέοι ποιητές που αντιδρούσαν στις υπερβολές του αθηναϊκού ρομαντισμού και ενδιαφέρονταν για την καθιέρωση της δημοτικής στον ποιητικό λόγο.

Κατά το διάστημα 1830- 1880 στην ελληνική ποίηση κυριαρχούσε ο ρομαντισμός της Α΄ Αθηναϊκής Σχολής, η οποία όμως είχε αρχίσει να παρακμάζει από το 1870 περίπου. Οι περισσότεροι ποιητές έγραφαν συνήθως ατημέλητα, με αδιαφορία και για τη μορφή αλλά και για το περιεχόμενο των ποιημάτων: κατέφευγαν σε εύκολες ομοιοκαταληξίες χρησιμοποιώντας αταίριαστες λέξεις, με αποτέλεσμα όχι μόνο παράλογο, αλλά και συχνά κωμικό, ή εξέφραζαν υπερβολικά συναισθήματα απαισιοδοξίας και μελαγχολίας στα όρια του πενθισμού και της θανατολαγνείας. Κυρίαρχη γλώσσα της ποίησης ήταν η καθαρεύουσα και μάλιστα στους ποιητικούς διαγωνισμούς αρχικά τουλάχιστον απαγορευόταν η υποβολή ποιημάτων γραμμένων στη δημοτική. Η νέα γενιά όμως παρακολουθούσε τις εξελίξεις στην ευρωπαϊκή λογοτεχνία, όπου ο ρομαντισμός είχε παρακμάσει και είχαν εμφανιστεί νέες τάσεις, όπως ο παρνασσισμός, και παράλληλα ενδιαφερόταν για το γλωσσικό ζήτημα και για τη χρήση της δημοτικής στη λογοτεχνία. Ήταν φυσικό λοιπόν οι εκφραστικές τους ανάγκες να μην καλύπτονται από την "παλαιά" ποίηση.

Ήδη από τη δεκαετία του 1870 είχαν εμφανιστεί αντιδράσεις για την παρακμή της ποίησης. Οι σπουδαιότερες απ' αυτές είναι:

Όπως ήταν φυσικό, η ανανέωση του ποιητικού λόγου δεν μπορούσε να εκδηλωθεί χωρίς προετοιμασία, ούτε βέβαια να επικρατήσει αμέσως. Είναι ενδεικτικό εξ άλλου το γεγονός ότι και ο Κωστής Παλαμάς είχε υποβάλει στον προτελευταίο Βουτσιναίο διαγωνισμό το 1876 μια ποιητική συλλογή σε καθαρεύουσα, με τίτλο Ερώτων έπη, η οποία είχε χαρακτηριστεί από την κριτική επιτροπή ως "λογιωτάτου γραμματικού ψυχρότατα στιχουργικά γυμνάσματα". Κάποιοι ποιητές που εμφανίστηκαν στην δεκαετία 1870 με ποιήματα διαφορετικά από το κλίμα της Α' Αθηναϊκής Σχολής αλλά δεν ακολούθησαν αμέσως ή ολοκληρωτικά τις νέες τάσεις της γενιάς του 1880 είναι οι Γεώργιος Βιζυηνός, Αριστομένης Προβελέγγιος, Ιωάννης Παπαδιαμαντόπουλος. Αυτοί οι ποιητές ταλαντεύτηκαν μεταξύ καθαρεύουσας και δημοτικής και ο λόγος για τον οποίο θεωρούνται ότι βρίσκονται στο μεταίχμιο μεταξύ παλαιάς και Νέας Αθηναϊκής Σχολής είναι το γεγονός ότι δεν συνέχισαν τις υπερβολές των Αθηναίων ρομαντικών αλλά παρουσίασαν ποιήματα με επιμελημένο στίχο και συγκρατημένη ευαισθησία χωρίς ακραίους συναισθηματισμούς. Γι' αυτόν τον λόγο ο Κωστής Παλαμάς τους ενέτασε εν μέρει στην ομάδα των ποιητών της γενιάς του.

Η χρονολογία 1880 έχει οριστεί ως ορόσημο διότι εκείνη τη χρονιά εκδόθηκαν δύο ποιητικές συλλογές που εκφράζουν αυτό ακριβώς το πνεύμα της αλλαγής: Οι Στίχοι του Νίκου Καμπά και οι Ιστοί Αράχνης του Δροσίνη. (Ο Δροσίνης υπέγραφε τα ποιήματά του στον " Ραμπαγά" με το ψευδώνυμο "Αράχνη"). Ο Κωστής Παλαμάς όρισε ως πρώτους σταθμούς στην ποιητική εξέλιξη της νέας γενιάς την συλλογή του Παπαδιαμαντόπουλου Τρυγόνες και Έχιδναι ( 1878), τους Στίχους του Καμπά και τα Ειδύλλια του Δροσίνη: "Οι Τρυγόνες και Έχιδναι σα ν' αποχαιρετούσαν κάτι που έσβυνεν· οι Στίχοι του Καμπά σαν να πρωτο χαιρετούσαν κάποιο ξημέρωμα. Του Γ. Δροσίνη τα Ειδύλλια σαν να το εβεβαίωναν". Το σπουδαιότερο ποιητικό γεγονός όμως ήταν η έκδοση της πρώτης ποιητικής συλλογής του Κωστή Παλαμά το 1886, με τίτλο Τα τραγούδια της πατρίδος μου. Από τότε ο Παλαμάς επιβλήθηκε και κυριάρχησε με το έργο του, με αποτέλεσμα όλη η παραγωγή της περιόδου, μέχρι τις αρχές του επόμενου αιώνα και την εμφάνιση νέων τάσεων, να κινείται "στη βαριά σκιά του Παλαμά", όπως είχε γράψει χαρακτηριστικά ο Κ.Θ.Δημαράς.

Οι ποιητές που πρωταγωνίστησαν στην εμφάνιση της γενιάς του 1880 ξεκίνησαν από τα ανανεωτικά έντυπα όπως ο και το , όπου έγραφαν ποιήματα σατιρικά ή εμπνευσμένα από καθημερινά θέματα. Εκτός από τους Παλαμά, Δροσίνη και Καμπά που αναφέρθηκαν προηγουμένως, τότε εμφανίστηκαν και άλλοι ποιητές όπως ο Γεώργιος Σουρής και ο Ιωάννης Πολέμης. Από αυτούς ουσιαστική εξέλιξη στην ποιητική του τέχνη παρουσίασε μόνο ο Παλαμάς. Ο Καμπάς εγκατέλειψε αμέσως την ποίηση, ενώ από τους υπόλοιπους, ο Σουρής ακολούθησε τον δρόμο της σάτιρας ενώ οι άλλοι παρέμειναν στο ίδιο ποιητικό επίπεδο, χωρίς ιδιαίτερη εξέλιξη ή ανανέωση της τεχνικής τους. Γύρω στα τέλη της δεκαετίας του '80 και μέσα στην δεκαετία του '90 παρουσιάστηκαν νέοι ποιητές όπως ο Κώστας Κρυστάλλης, ο Αλέξανδρος Πάλλης, ο Αργύρης Εφταλιώτης και ο Ιωάννης Γρυπάρης. Στο τέλος του αιώνα έγινε μια νέα απόπειρα ανανέωσης της ποίησης από τον κύκλο των περιοδικών και . Οι ποιητές που ξεκίνησαν από τον κύκλο των περιοδικών αυτών ακολούθησαν κυρίως το ρεύμα του συμβολισμού, ενδιαφέρθηκαν ιδιαίτερα για τις βορειοευρωπαϊκές λογοτεχνίες ( Γερμανία, Ρωσία, Σκανδιναβία) και άσκησαν κριτική ακόμα και σε αξίες που είχαν καθιερωθεί τις προηγούμενες δεκαετίες, όπως τον Ψυχάρη ή την ηθογραφία. Οι σημαντικότεροι ποιητές του κύκλου αυτού είναι οι Κωνσταντίνος Χατζόπουλος, Λάμπρος Πορφύρας, εκπρόσωποι του συμβολισμού, και ο Μιλτιάδης Μαλακάσης, που ακολούθησε δικούς του εκφραστικούς τρόπους χωρίς να εντάσσεται σε κάποιο ρεύμα. Ήταν ποιητές χαμηλών τόνων που έδρασαν κατά την περίοδο της μεγάλης ακμής του Παλαμά και παρέμειναν στην "βαριά σκιά" του, γι' αυτό και αναφέρονται σε αυτό το άρθρο.

Η σημαντικότερη αλλαγή που έφεραν οι ποιητές της Νέας Αθηναϊκής Σχολής ήταν η ολοκληρωτική πλέον καθιέρωση της χρήσης της δημοτικής στην ποίηση. Εκτός όμως από την αλλαγή στην γλώσσα, έφεραν και γενικότερη ανανέωση του ποιητικού λόγου: εγκατέλειψαν τον στόμφο και τις ρητορικές εξάρσεις του αθηναϊκού ρομαντισμού και στράφηκαν σε θέματα περισσότερο οικεία και καθημερινά, που ευνοούσαν τους χαμηλούς τόνους. Ακόμη και το προσφιλές στους ρομαντικούς θέμα του έρωτα το χειρίστηκαν χωρίς συναισθηματικές εξάρσεις, με θερμότητα και γνησιότητα στην έκφραση των συναισθημάτων τους. Ενδιαφέρθηκαν ιδιαίτερα για την επιμελημένη μορφή του στίχου και προτίμησαν μικρά στροφικά σχήματα που η συντομία τους επέτρεπε την καλύτερη επεξεργασία. Σημαντικό ρόλο στην στιχουργική φροντίδα έπαιξε και η έμπνευση των περισσοτέρων από το ρεύμα του γαλλικού παρνασσισμού. Ενδεικτικό είναι το γεγονός ότι ο Γεώργιος Δροσίνης στην πρώτη του ποιητική συλλογή προέταξε μερικούς στίχους του Γάλλου Παρνασσιστή Coppée. Η φροντίδα για την στιχουργική επιμέλεια αποδεικνύεται ιδιαίτερα από την συχνή χρήση της μορφής του σονέτου, με χαρακτηριστικά δείγματα τα σονέτα του Παλαμά και του Γρυπάρη.

Ένα άλλο γεγονός που έπαιξε σπουδαίο ρόλο στην ανανέωση των θεμάτων της ποίησης ήταν η ανάπτυξη της επιστήμης της Λαογραφίας χάρη στο έργο του Νικόλαου Πολίτη. Η λαογραφία προσέφερε στους λογοτέχνες της εποχής (όχι μόνο τους ποιητές, αλλά και τους πεζογράφους) νέα θέματα για έμπνευση, από την καθημερινή ζωή του λαού, αλλά και νέα ποιητικά πρότυπα ( δημοτικό τραγούδι) από τα οποία θα μπορούσαν να παραδειγματιστούν. Η επίδραση από την ανάπτυξη της λαογραφίας είναι φανερή σε συλλογές όπως τα Ειδύλλια του Δροσίνη, τα Τραγούδια της Πατρίδος μου του Παλαμά αλλά και στην στιχουργική λίγο νεότερων ποιητών, όπως ο Κώστας Κρυστάλλης. Ανάλογη σημασία είχε και η μελέτη της μεσαιωνικής ελληνικής ιστορίας και λογοτεχνίας που άνθιζε εκείνη την εποχή: η ιστορία του Βυζαντίου και η δημώδης λογοτεχνία, όπως ο Διγενής Ακρίτας, προσέφεραν νέα θέματα που αξιοποιήθηκαν από ποιητές όπως ο Παλαμάς.

Η γλωσσική διδασκαλία του Ψυχάρη ήταν και αυτή καθοριστική για την διαμόρφωση της φυσιογνωμίας της ποιητικής γενιάς του 1880. Οι απόψεις του Ψυχάρη επέδρασαν ιδιαίτερα στο έργο δύο λογοτεχνών που έγραψαν ποιήματα και πεζά ακολουθώντας τις αρχές του Ψυχάρη, του Αλέξανδρου Πάλλη και του Αργύρη Εφταλιώτη.

Προς το τέλος του αιώνα μια ανανέωση προήλθε από την εμφάνιση του συμβολισμού, που επηρέασε το έργο παλαιοτέρων όπως του Παλαμά και του Γρυπάρη , ενώ νέοι ποιητές όπως ο Κωνσταντίνος Χατζόπουλος και ο Λάμπρος Πορφύρας έγραψαν αποκλειστικά ακολουθώντας αυτό το ρεύμα.

Αποστολίδου Βενετία, Ο Κωστής Παλαμάς ιστορικός της νεοελληνικής λογοτεχνίας, Θεμέλιο, Αθήνα 1992.

Δημαράς Κ. Θ., Ιστορία της νεοελληνικής λογοτεχνίας, Ίκαρος 1975.

Πολίτης Λ., Ιστορία της νεοελληνικής λογοτεχνίας, ΜΙΕΤ, Αθήνα 1978.

Πολίτης Λ., Ποιητική ανθολογία, τ. Στ'. Ο Παλαμάς και οι σύγχρονοί του, Δωδώνη, Αθήνα 1998.

# data[].attributes.attachment_link.title
Νέα Αθηναϊκή Σχολή - Βικιπαίδεια

# data[].attributes.attachment_link.description
Με τον όρο Νέα Αθηναϊκή Σχολή αναφέρεται το σύνολο των ποιητών που εμφανίστηκαν στη νεοελληνική λογοτεχνία μετά το 1880, με προεξάρχουσα μορφή τον Κωστή Παλαμά. Ο όρος χρησιμοποιείται σε αντιδιαστολή προς την Α΄ Αθηναϊκή Σχολή. Αντ' αυτού συχνά χρησιμοποιείται και ο όρος Γενιά του 1880, επειδή τα πρώτα ανανεωτικά έργα εμφανίστηκαν το 1880.

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Ο Κωνσταντίνος Καβάφης ( Αλεξάνδρεια, 29 Απριλίου 1863 ( ν.ημ.) - 29 Απριλίου 1933) ήταν Έλληνας ποιητής ο οποίος θεωρείται ένας από τους σημαντικότερους ποιητές της σύγχρονης εποχής. Γεννήθηκε και έζησε στην Αλεξάνδρεια, της Αιγύπτου γι' αυτό και αναφέρεται συχνά ως ο Αλεξανδρινός. Δημοσίευσε ποιήματα, ενώ δεκάδες παρέμειναν ως προσχέδια. Τα σημαντικότερα έργα του τα δημιούργησε μετά τα 40 έτη.

Ο Κωνσταντίνος Καβάφης γεννήθηκε στις 29 Απριλίου 1863 στην Αλεξάνδρεια, όπου οι γονείς του εγκαταστάθηκαν εγκαταλείποντας την Κωνσταντινούπολη το 1850. Ήταν το ένατο παιδί του Πέτρου - Ιωάννη Καβάφη (1814-1870), μεγαλέμπορου βαμβακιού και της Χαρίκλειας Φωτιάδη, που ανήκε σε παλιά φαναριώτικη οικογένεια μεγαλεμπόρων και κοινοτικών επιτρόπων της Κωνσταντινούπολης. Και τα δυο αυτά στοιχεία, η εμπορική ιδιότητα του πατέρα και η αρχοντιά της μητέρας συντέλεσαν σημαντικά στη διαμόρφωση του χαρακτήρα του ποιητή.

Η οικογένεια Καβάφη νοικιάζει μεγάλη οικία που ανήκει στον Στέφανο Ζηζίνια κοντά στον Ανατολικό Λιμένα και πάνω στην Πλατεία των Προξένων, κατοπινή Μωχάμετ Άλη. Ο Πέτρος Καβάφης εισάγει υφάσματα από το Μάντσεστερ ενώ ίσως έκανε εξαγωγή σιτηρών, βάμβακος, και ακατέργαστων βουβαλοδερμάτων. Στη Μίνια της Άνω Αιγύπτου ιδρύει κλάδο της επιχείρησής του όπου αξιοποιεί τα σιτηρά της περιοχής. Ο Κ. Καβάφης επίσης, εργάστηκε για 30 χρόνια στην εταιρία αρδεύσεων της Αιγύπτου. Κατά την παραμονή στην Αίγυπτο η οικογένεια αποκτά και άλλα παιδιά. Το 1851 γεννιέται ο δεύτερος γιος ο Πέτρος Ιωάννης, το 1853 ο Αριστείδης, το 1855 η Ελένη, η μόνη κόρη της οικογένειας, η οποία πεθαίνει οκτώ μηνών. Ακολουθούν ο Αλέξανδρος, ο Παύλος που πεθαίνει έντεκα μηνών, στα 1860 άλλο αγόρι το οποίο επίσης θα ονομάσουν Παύλο, στα 1861 ο Τζων, και στα 1863 ο Κωνσταντίνος. Στα 1860 μετακομίζουν στην οδό Σερίφ στον αριστοκρατικό δρόμο των βαμβακάδων. Το βιωτικό επίπεδο της οικογένειας είναι υψηλό: "Εζούσεν ο Πέτρος Ιωάννου Καβάφης μεγάλα [...] Τα έπιπλά του, τ' αμάξια, τ' ασημικά, τα υαλικά ήσαν με λούσο σπάνιο τότε μεταξύ των Γραικών". Για τον Τσίρκα ο εμπορικός οίκος Καβάφη μεταξύ 1864 και 1870 ήταν μέσα στους τέσσερις-πέντε πρώτους σε κύκλο εργασιών. Το 1869 ο Πέτρος Καβάφης παρασημοφορείται με το Μετζιδιέ 3ης Τάξεως για τη συμβολή στην ανάπτυξη του εμπορίου και της βιομηχανίας. Στις 10 Αυγούστου 1870 πεθαίνει ο πατέρας του ποιητή σε ηλικία πενήντα έξι ετών. Στην Αλεξάνδρεια ο Καβάφης διδάχτηκε αγγλικά, γαλλικά και ελληνικά με οικοδιδάσκαλο και συμπλήρωσε τη μόρφωσή του για ένα-δύο χρόνια στο Ελληνικό Εκπαιδευτήριο της Αλεξάνδρειας.

Μετά το θάνατο του πατέρα του και τη σταδιακή διάλυση της οικογενειακής επιχείρησης, η οικογένεια εγκαταστάθηκε στην Αγγλία ( Λίβερπουλ και Λονδίνο) όπου έμεινε μέχρι το 1876. Πριν εγκαταλείψουν την Αίγυπτο μεταφέρουν την κινητή περιουσία τους σε ένα διαμέρισμα της οδού Ραμλίου με προσιτότερο ενοίκιο. Το 1877 γίνεται η οριστική εκκαθάριση της εταιρείας. Κατά την διαμονή του εκεί, δεν γνωρίζουμε αν φοίτησε σε κάποιο σχολείο ή αν έλαβε τη μόρφωσή του με ιδιαίτερα μαθήματα.

Το 1879 γυρίζει από την Αγγλία και εγκαθίσταται στο διαμέρισμα της οδού Ραμλίου. Φοιτά στην Εμπορική-Πρακτική Σχολή ο Ερμής του Κωνσταντίνου Πανταζή.

Το 1897 ταξίδεψε στο Παρίσι και το 1903 στην Αθήνα, χωρίς από τότε να μετακινηθεί από την Αλεξάνδρεια για τριάντα ολόκληρα χρόνια. Ο Καβάφης αρχίζει να εργάζεται, όχι ακόμη συστηματικά, αλλάζοντας διάφορα επαγγέλματα, όπως του δημοσιογράφου στην εφημερίδα Τηλέγραφος (1886), του μεσίτη στο Χρηματιστήριο Βάμβακος (1888) και του άμισθου γραμματέα στο Γραφείο Αρδεύσεων (1889-1892) όπου και θα προσληφθεί ως έκτακτος έμμισθος υπάλληλος το 1892 και θα εργαστεί μόνιμα εκεί επί τριάντα χρόνια, μέχρι το 1922, φτάνοντας στο βαθμό του υποτμηματάρχη.

Το 1932, ο Καβάφης, άρρωστος από καρκίνο του λάρυγγα, πήγε για θεραπεία στην Αθήνα, όπου παρέμεινε αρκετό διάστημα, εισπράττοντας μια θερμότατη συμπάθεια από το πλήθος των θαυμαστών του. Επιστρέφοντας όμως στην Αλεξάνδρεια, η κατάστασή του χειροτέρεψε. Εισήχθη στο Νοσοκομείο της Ελληνικής Κοινότητας, όπου και πέθανε στις 29 Απριλίου 1933, τη μέρα που συμπλήρωνε 70 χρόνια ζωής.

Ένα σύντομο αυτοβιογραφικό σημείωμα του ποιητή:

Εἶμαι Κωνσταντινουπολίτης τὴν καταγωγήν, ἀλλὰ ἐγεννήθηκα στὴν Ἀλεξάνδρεια - σ' ἕνα σπίτι τῆς ὁδοῦ Σερίφ· μικρὸς πολὺ ἔφυγα, καὶ ἀρκετὸ μέρος τῆς παιδικῆς μου ἡλικίας τὸ πέρασα στὴν Ἀγγλία. Κατόπιν ἐπισκέφθην τὴν χώραν αὐτὴν μεγάλος, ἀλλὰ γιὰ μικρὸν χρονικὸν διάστημα. Διέμεινα καὶ στὴ Γαλλία. Στὴν ἐφηβικήν μου ἡλικίαν κατοίκησα ὑπὲρ τὰ δύο ἔτη στὴν Κωνσταντινούπολη. Στὴν Ἑλλάδα εἶναι πολλὰ χρόνια ποὺ δὲν ἐπῆγα. Ἡ τελευταία μου ἐργασία ἦταν ὑπαλλήλου εἰς ἕνα κυβερνητικὸν γραφεῖον ἐξαρτώμενον ἀπὸ τὸ ὑπουργεῖον τῶν Δημοσίων Ἔργων τῆς Αἰγύπτου. Ξέρω Ἀγγλικά, Γαλλικὰ καὶ ὁλίγα Ἰταλικά.

Σήμερα η ποίησή του όχι μόνο έχει επικρατήσει στην Ελλάδα, αλλά και κατέλαβε μία εξέχουσα θέση στην όλη ευρωπαϊκή ποίηση, ύστερα από τις μεταφράσεις των ποιημάτων του αρχικά στα γαλλικά, αγγλικά, γερμανικά και κατόπιν σε πολλές άλλες γλώσσες.

Το σώμα των καβαφικών ποιημάτων περιλαμβάνει: Τα 154 ποιήματα που αναγνώρισε ο ίδιος (τα λεγόμενα Αναγνωρισμένα), τα 37 Αποκηρυγμένα ποιήματά του, τα περισσότερα νεανικά, σε ρομαντική καθαρεύουσα, τα οποία αργότερα αποκήρυξε, τα Κρυμμένα, δηλαδή 75 ποιήματα που βρέθηκαν τελειωμένα στα χαρτιά του, καθώς και τα 30 Ατελή, που βρέθηκαν στα χαρτιά του χωρίς να έχουν πάρει την οριστική τους μορφή. Τύπωσε ο ίδιος το 1904 μια μικρή συλλογή με τον τίτλο Ποιήματα, στην οποία περιέλαβε τα ποιήματα: Φωνές, Επιθυμίες, Κεριά, Ένας γέρος, Δέησις, Οι ψυχές των γερόντων, Το πρώτο σκαλί, Διακοπή, Θερμοπύλες, Τα παράθυρα, Περιμένοντας τους βαρβάρους, Απιστία και Τα άλογα του Αχιλλέως. Η συλλογή, σε 100-200 αντίτυπα, κυκλοφόρησε ιδιωτικά.

Το 1910 τύπωσε πάλι τη συλλογή του, προσθέτοντας αλλά επτά ποιήματα: Τρώες, Μονοτονία, Η κηδεία του Σαρπηδόνος, Η συνοδεία του Διονύσου, Ο βασιλεύς Δημήτριος, Τα βήματα και Ούτος εκείνος. Και αυτή η συλλογή διακινήθηκε από τον ίδιο σε άτομα που εκτιμούσε. Το τελευταίο αναγνωρισμένο ποίημά του είναι το Εις τα περίχωρα της Αντιόχειας που εκδόθηκε το 1933 και το πρώτο τα Τείχη (1897).

Το 1935 κυκλοφόρησε στην Αθήνα, με επιμέλεια της Ρίκας Σεγκοπούλου, η πρώτη πλήρης έκδοση των (154) Ποιημάτων του, που εξαντλήθηκε αμέσως. Δύο ακόμη ανατυπώσεις έγιναν μετά το 1948.

Ο ποιητής επεξεργαζόταν επίμονα κάθε στίχο, κάποτε για χρόνια ολόκληρα, προτού τον δώσει στην δημοσιότητα. Σε αρκετές από τις εκδόσεις του υπάρχουν διορθώσεις από το χέρι του και συχνά όταν επεξεργαζόταν ξανά τα ποιήματά του τα τύπωνε διορθωμένα.

Ο ίδιος είχε κατατάξει τα ποιήματά του σε τρεις κατηγορίες: τα ιστορικά, τα φιλοσοφικά και τα ερωτικά ή αισθησιακά.

Τα ιστορικά ποιήματα εμπνέονται κυρίως από την ελληνιστική περίοδο, και στα περισσότερα έχει εξέχουσα θέση η Αλεξάνδρεια. Αρκετά άλλα προέρχονται από την ελληνορωμαϊκή αρχαιότητα και το Βυζάντιο, χωρίς να λείπουν και ποιήματα με μυθολογικές αναφορές (π.χ. Τρώες). Είναι χαρακτηριστικό το γεγονός ότι ο Καβάφης δεν εμπνέεται καθόλου από το πρόσφατο ιστορικό παρελθόν, δηλαδή την επανάσταση του '21, αλλά ούτε και από την κλασική αρχαιότητα. Οι περίοδοι που επιλέγει είναι περίοδοι παρακμής ή μεγάλων αλλαγών και οι περισσότεροι ήρωές του είναι "ηττημένοι".

Τα αισθησιακά ή ερωτικά ποιήματα, που είναι τα πιο λυρικά, κυριαρχεί η ομοφυλοφιλία και θέματα όπως η ανάμνηση και η αναπόληση. Αυτό που προκαλεί τα συναισθήματα δεν είναι το παρόν, αλλά το παρελθόν, και πολύ συχνά ο οραματισμός.

Τα φιλοσοφικά ποιήματα ονομάζονται από άλλους "διδακτικά". Ο Ε.Π. Παπανούτσος τα διαίρεσε στις εξής ομάδες: ποιήματα με "συμβουλές προς ομοτέχνους", δηλαδή ποιήματα για την ποίηση, και ποιήματα που πραγματεύονται άλλα θέματα, όπως το θέμα των Τειχών, την έννοια του χρέους (Θερμοπύλες), της ανθρώπινης αξιοπρέπειας (Απολείπειν ο Θεός Αντώνιον), της μοίρας (Καισαρίων) κ.ά.

Διαχωρίζοντας το ποιητικό του έργο σε φιλοσοφικό, ιστορικό και ηδονικό, στα ποιήματά του αποτυπώνονται το ερωτικό στοιχείο, η φιλοσοφική του σκέψη και η ιστορική του γνώση. Όσον αφορά στα ιστορικά του ποιήματα ιδιαίτερα, οφείλουμε να λάβουμε υπ' όψιν μας ότι τα συνέθεσε βιώνοντας την ατμόσφαιρα μιας πόλης που έγινε κατά το ελληνιστικό της παρελθόν χωνευτήρι λαών και σταυροδρόμι πολιτισμών. Οι ήρωές του είναι γνωστά ιστορικά πρόσωπα ή γεννήματα της φαντασίας του και ο ποιητής αφηγείται στους χαρακτήρες που πλάθει ανθρώπινες συμπεριφορές σημαδεμένες από πρόσκαιρο της επιτυχίας και τη μοίρα που εξουδετερώνει την ανθρώπινη θέληση.

Πόλεις της ανατολικής Μεσογείου -ιδιαίτερα η Αλεξάνδρεια όπως προαναφέρθηκε- είναι ο τόπος που λαμβάνουν χώρα τα περιστατικά των ποιημάτων και σύμφωνα με το περιεχόμενό τους χαρακτηρίζονται από τους σύγχρονους σχετικά ερευνητές της καβαφικής ποιητικής ως ψευδοϊστορικά, ιστορικοφανή και ιστοριογενή. Τη διαφορετικότητα ανάμεσα στα ιστορικά του ποιήματα επισήμανε ο ίδιος ο ποιητής, χωρίς όμως να τους δώσει ιδιαίτερη ονομασία. Εισηγητής του όρου "ψευδοϊστορικό" είναι ο Σεφέρης για να διαχωρίσει με αυτόν τα ποιήματα που χρησιμοποιούν το ιστορικό υλικό μεταφορικά, αλληγορικά δημιουργώντας ψεύτικες ιστορίες. Ο Ι. Μ. Παναγιωτόπουλος με τη σειρά του εισηγήθηκε τον όρο "ιστορικοφανή". Εκεί εντάσσει τα ιστορικά ποιήματα, των οποίων τα φανταστικά πρόσωπα εμπλέκονται σε ιστορικό πλαίσιο που επενδύει την πλοκή. Ο Μιχάλης Πιερής θεώρησε αναγκαίο τον όρο "ιστοριογενή" για τα ποιήματα που γεννήθηκαν από άμεσο ιστορικό υλικό.Τέλος τα ερωτικά ή αισθησιακά ποιήματα του ηδονικού κύκλου του Καβάφη αποτελούν αναμνήσεις πραγματοποιημένων ή μη ερώτων εκφράζοντας τις πτυχές της ομοφυλοφιλίας του.

Η γλώσσα και η στιχουργική μορφή των ποιημάτων του Καβάφη ήταν ιδιόρρυθμες και πρωτοποριακές για την εποχή. Τα βασικά χαρακτηριστικά τους είναι:

Ιδιότυπη γλώσσα, μείγμα καθαρεύουσας και δημοτικής, με ιδιωματικά στοιχεία της Κωνσταντινούπολης.

Εξαιρετικά λιτός λόγος, με ελάχιστα επίθετα (όσα υπάρχουν έχουν πάντα ιδιαίτερη σημασία, δεν είναι ποτέ συμβατικά, κοσμητικά επίθετα).

Ουδέτερη γλώσσα, σχεδόν πεζολογική, μακριά από τις ποιητικές συμβάσεις της εποχής. Η γλώσσα δεν αποκαλύπτει τα συναισθήματα.

Εξαιρετικά σύντομα ποιήματα.

Ιαμβικός ρυθμός, αλλά τόσο επεξεργασμένος που συχνά είναι δύσκολο να διακριθεί.

Ομοιοκαταληξία όχι σε όλα τα ποιήματα, ενίοτε χαλαρή και περιστασιακή.

Ιδιαίτερη σημασία στα σημεία στίξης: παίζουν ρόλο για το νόημα (π.χ. ειρωνεία) ή λειτουργούν ως οδηγίες απαγγελίας (π.χ. χαμήλωμα του τόνου της φωνής στις παρενθέσεις).

Ο Καβάφης λειτουργεί κυρίως μέσω των συμβόλων. Η τέχνη του είναι η συγκέντρωση αρχετύπων, που δίνουν ένα φευγαλέο υπαινικτικό νόημα στο λόγο του. Αντλεί μνήμες από το παρελθόν, και τις αποθέτει στο παρόν, ενίοτε ως προειδοποίηση για τα μελλούμενα. Είναι τέτοια η σχέση του με τη συλλογική ψυχή και τα περιεχόμενά της, που θεωρείται προδρομικός της σχέσης της λογοτεχνίας του 20ού αιώνα με τη συλλογική συνείδηση.

Ιδιαίτερο στοιχείο της τεχνικής του είναι μία σπάνιας υφής σκηνοθετική ικανότητα αντίστοιχη με αυτήν που συναντάει κανείς στον πεζογραφικό ή και θεατρικό λόγο. Άλλο ένα όμως χαρακτηριστικό του συμπληρωματικό του προαναφερόμενου είναι η τάση, μέσω του λόγου του, να υποδύεται περσόνες. Το εν λόγω χαρακτηριστικό δημιουργεί μια πολυεπίπεδη ποίηση αλλά και αινιγματικότητα μιας και είναι συχνά δυσδιάκριτο για τον αναγνώστη να αναγνωρίσει μέσω τίνος προσώπου μιλάει ο ίδιος ο ποιητής και με ποιο ταυτίζεται.

Η συμβολιστική του τάση είναι έντονη και συνδυάζεται με λόγο λιτό αλλά διαχρονικά επίκαιρο. Η ειρωνική διάθεση, αυτό που αποκλήθηκε καβαφική ειρωνεία συνδυάζεται με την τραγικότητα της πραγματικότητας, για να καταστεί κοινωνικά διδακτική και οι ηδονιστικοί του προσανατολισμοί ανακατεύονται με κοινωνικές επισημάνσεις. Αναμφίβολα δεν είναι εύκολο να οριοθετήσει κανείς ξεκάθαρα σε θεματικούς κύκλους την ποιητική του Καβάφη. Η ιστορία ανακατεύεται με τις αισθήσεις και το στοχασμό σε μια ενιαία οντότητα, αυτήν πιθανώς που ο ίδιος ο Καβάφης προσδιορίζει ως "ενιαίο καβαφικό κύκλο", αλλά σε κάθε ξεχωριστή περίπτωση, στον αμέσως επόμενο στίχο, η εναλλαγή δικαιώνει όσους χαρακτήρισαν την καβαφική ποίηση πρωτεϊκή.

Το διαμέρισμα του Καβάφη στην άλλοτε κακόφημη συνοικία του Αταρίν στην Αλεξάνδρεια έκτοτε έχει μετατραπεί σε μουσείο. Το μουσείο διαθέτει αρκετά από τα σκίτσα του Καβάφη και πρωτότυπα χειρόγραφα, καθώς περιέχει πολλές φωτογραφίες και πορτρέτα του Καβάφη.

Ο Ατανάζιο Κατράρο, πρώτος μεταφραστής στα ιταλικά των ποιημάτων του Καβάφη και προσωπικός του φίλος, γράφει: "Την ομοφυλοφιλία του Καβάφη τη βαραίνει ένα μεγάλο ερωτηματικό, που χρειάζεται βαθιά συνετή και αντικειμενική μελέτη και δεν αποκλείεται η απόφαση να είναι απαλλακτική. Κανείς δεν μπόρεσε ποτέ να προσκομίσει μια απόδειξη για το αμάρτημα που αποδίδεται στον ποιητή και ποτέ δεν βρέθηκε ανακατεμένος σ' ένα σκάνδαλο."

1. Εθνική Βιβλιοθήκη της Γαλλίας: (Γαλλικά) καθιερωμένοι όροι της Εθνικής Βιβλιοθήκης της Γαλλίας. data.bnf.fr/ark:/12148/cb11909504s. Ανακτήθηκε στις 10 Οκτωβρίου 2015.

2. "Encyclopædia Britannica" (Αγγλικά) biography/Constantine-P-Cavafy. Ανακτήθηκε στις 9 Οκτωβρίου 2017.

3. Εθνική Βιβλιοθήκη της Γερμανίας, Κρατική Βιβλιοθήκη του Βερολίνου, Βαυαρική Κρατική Βιβλιοθήκη, Εθνική Βιβλιοθήκη της Αυστρίας: (Γερμανικά, Αγγλικά) Gemeinsame Normdatei. Ανακτήθηκε στις 11 Δεκεμβρίου 2014.

4. Ιστορικό Αρχείο Ρικόρντι. 12871. Ανακτήθηκε στις 3 Δεκεμβρίου 2020.

5. Εθνική Βιβλιοθήκη της Γερμανίας, Κρατική Βιβλιοθήκη του Βερολίνου, Βαυαρική Κρατική Βιβλιοθήκη, Εθνική Βιβλιοθήκη της Αυστρίας: (Γερμανικά, Αγγλικά) Gemeinsame Normdatei. Ανακτήθηκε στις 31 Δεκεμβρίου 2014.

6. . 26 Σεπτεμβρίου 2012. libris.kb.se/katalogisering/hftwrg41080vdqg. Ανακτήθηκε στις 24 Αυγούστου 2018.

7. Εθνική Βιβλιοθήκη της Γαλλίας: (Γαλλικά) καθιερωμένοι όροι της Εθνικής Βιβλιοθήκης της Γαλλίας. data.bnf.fr/ark:/12148/cb11909504s. Ανακτήθηκε στις 10 Οκτωβρίου 2015.

8. Czech National Authority Database . ola2003175064. Ανακτήθηκε στις 1 Μαρτίου 2022.

9. "Κ. Π. Καβάφης - Η Ζωή και το έργο του". cavafis.compupress.gr. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 11 Αυγούστου 2017.

10. "Μουσείο Καβάφη: Ο μεγάλος Αλεξανδρινός στην Πλάκα". Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 17 Ιουλίου 2014.

11. . "Επόμενη στάση "Καβάφης": Ο μεγάλος Αλεξανδρινός στα μέσα μαζικής μεταφοράς". Τα Νέα. 16 Οκτωβρίου 2013. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 22 Νοεμβρίου 2015https://web.archive.org/web/20151122081602/http://www.tanea.gr/news/culture/article/5047632/o-megalos-aleksandrinos-sta-mesa-mazikhs-metaforas/.

12. Ράλλη, Νόρα. . "Ο Αλεξανδρινός απέκτησε χρώμα". Εφημερίδα των Συντακτών http://www.efsyn.gr/?p=160482.

13. Πολίτης, Λ., 2001, Ιστορία της Νεοελληνικής Λογοτεχνίας, Μ.Ι.Ε.Τ. Αθήνα εκδ. 11η, 230.

14. Πιερής Μ., 2001, Εισαγωγή στην ποίηση του Καβάφη , Επιλογή κριτικών κειμένων, Πανεπιστημιακές Εκδόσεις Κρήτης, Ηράκλειο 403.

15. Woods, Gregory (1999). A History of Gay Literature, the Male Tradition. Yale University Press. ISBN 978-0-300-08088-9.

16. "Cavafy Through the Looking-Glass" by Manuel Savidis Αρχειοθετήθηκε 2018-06-18 στο Wayback Machine..

17. "Διατριβή: Ο ελεύθερος στίχος υπό το πρίσμα της σύγχρονης μετρικολογίας: τα πρώτα ελληνικά ελευθερόστιχα ποιήματα (1920-1940) - Κωδικός: 23160". thesis.ekt.gr. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 21 Μαΐου 2018.

18. Ιλίνσκαγια, Σ., 1983, Κ. Π. Καβάφης: Οι δρόμοι προς το ρεαλισμό στην ποίηση του 20ού αιώνα, Κέδρος 3η εκδ. 14.

Στρατής Τσίρκας, Ο Καβάφης και η εποχή του, εκδ. Κέδρος, Αθήνα, 1983

Μανώλης Χαλβατζάκης, "Ο Καβάφης στην υπαλληλική του ζωή", Νέα Εστία, τομ. 76, τχ. 891 (15 Αυγούστου 1964), σελ. 1161-1164 [1]

Αρσενίου Ελισάβετ, Κ.Π. Καβάφης: η αξία της ποίησης. Μεταίχμιο, 2016. ISBN 9786180305449

Καπώνης Πάνος, Πρόσωπα στην ομίχλη, "Αλεξάνδρεια 2005" σελ. 51, εκδόσεις Απόπειρα, Αθήνα 2012. ISBN 978-960-537-145-6.

Καραγιάννης, Γεώργιος, Τα γνωρίσματα της ελληνικότητας και η ποίηση του Κ. Π. Καβάφη, Τρικαλινά 3 (1983), 109-123.

Κουτσογιάννη, Στέλλα Κυριάκου. . "Οι θεματικές συλλογές 1905 - 1915 & 1916-1918 του Κ. Π. Καβάφη : Μια θεματική αιτιολόγηση". Διπλωματική εργασία - Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης, Φιλοσοφική Σχολή, Τμήμα Φιλολογίας, 2012 http://ikee.lib.auth.gr/record/128917/files/GRI-2012-8392.pdf.

Παπαδοπεράκη Ασπασία, Η μορφή του Κ. Π. Καβάφη, εισαγωγή Γιώργος Ιωάννου, Αθήνα 1987, Εκδόσεις Μακέδος, σ. 130. 2η έκδοση Αθήνα 2003 Εκδόσεις Παπασωτηρίου.

Παπαδοπεράκη Ασπασία, Ο επικούρειος ποιητής Κ. Π. Καβάφης, Αθήνα, Νοέμβριος 2010, Εκδόσεις Σήμα, 96 σελίδες, ISBN 978-960-89506-9-6.

Παπανικολάου Δημήτρης, Σαν κ' εμένα καμωμένοι. Ο ομοφυλόφιλος Καβάφης και η ποιητική της σεξουαλικότητας, εκδόσεις Πατάκη, 2014

# data[].attributes.attachment_link.title
Κωνσταντίνος Καβάφης - Βικιπαίδεια

# data[].attributes.attachment_link.description
Ο Κωνσταντίνος Καβάφης ( Αλεξάνδρεια, 29 Απριλίου 1863 ( ν.ημ.) - 29 Απριλίου 1933) ήταν Έλληνας ποιητής ο οποίος θεωρείται ένας από τους σημαντικότερους ποιητές της σύγχρονης εποχής. Γεννήθηκε και έζησε στην Αλεξάνδρεια, της Αιγύπτου γι' αυτό και αναφέρεται συχνά ως ο Αλεξανδρινός. Δημοσίευσε ποιήματα, ενώ δεκάδες παρέμειναν ως προσχέδια.

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Ο Γεώργιος Σουρής ( Ερμούπολη, 2 Φεβρουαρίου 1853 - Νέο Φάληρο, 26 Αυγούστου 1919) ήταν Έλληνας σατιρικός ποιητής και ένας από τους σπουδαιότερους της νεότερης Ελλάδας, έχοντας χαρακτηριστεί ως "σύγχρονος Αριστοφάνης". Κατά τη διάρκεια της ζωής του προτάθηκε για Βραβείο Νόμπελ Λογοτεχνίας συνολικά 5 φορές.

Γεννήθηκε το 1853 στην Ερμούπολη της Σύρου. Η οικογένειά του ήταν εύπορη και ο πατέρας του ήθελε να τον κάνει παπά. Όταν η οικογένειά του χρεοκόπησε, ο πατέρας του τον έστειλε υπάλληλο στο κατάστημα ενός θείου του σιτέμπορου στη Ρωσία. Ο Σουρής όμως, ξεκίνησε να γράφει κρυφά τους στίχους του στα κατάστιχα και μετά από δύο μήνες αποχώρησε. Όταν ήλθε στην Αθήνα γράφτηκε στη Φιλοσοφική Σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών. Ωστόσο, δεν κατόρθωσε να πάρει πτυχίο μετά την απόρριψή του από τον καθηγητή του Σιμτέλο στο μάθημα της μετρικής, κατ΄ άλλους στα Λατινικά, γεγονός που του στοίχισε πολύ όπως διαπιστώνεται στους εκδικητικούς του στίχους. Για να βγάλει τον επιούσιο παρέδιδε μαθήματα και δημοσιογραφούσε.

Όπως σημείωνε τότε ο Σπύρος Μελάς, ο Σουρής είχε πλούσια πνευματικά προσόντα και πλούτο γνώσεων με συνέπεια να καταστεί εξαίρετος δημοσιογράφος της έμμετρης σάτιρας των γεγονότων της εποχής. Οι πρώτοι σατιρικοί του στίχοι δημοσιεύτηκαν στα περιοδικά Ασμοδαίος, Μή χάνεσαι του Βλάση Γαβριηλίδη και Ραμπαγάς.

Στις 2 Απριλίου 1883, σε ηλικία 30 ετών έβγαλε το πρώτο φύλλο της εφημερίδας του, που ο Γεώργιος Δροσίνης τη βάφτισε ''Ο Ρωμηός'', που ήταν μια έμμετρη εβδομαδιαία σατιρική εφημερίδα. Τον Αύγουστο έδωσε εξετάσεις στο Πανεπιστήμιο, αλλά κόπηκε "μετά πολλών επαίνων", όπως σατιρίζει, στη μετρική. Ο Ρωμηός κυκλοφόρησε ως τις 17 Νοεμβρίου 1918 (τελευταίο φύλλο), λίγο πριν το θάνατο του Σουρή, για 36 χρόνια και 8 μήνες, σε 1.444 συνολικά τεύχη και 2 παραρτήματα. Το 1900, στο Δημοτικό Θέατρο των Αθηνών, παρουσιάστηκαν με επιτυχία οι Νεφέλες" του Αριστοφάνους, σε έμμετρη απόδοσή του. Έγραψε και αρκετές έμμετρες κωμωδίες, οι οποίες καυτηρίαζαν τα κακώς κείμενα της εποχής.

Το 1897 ο Σουρής διώχθηκε ποινικά, για το ποίημά του "Ο Φασουλής συνομιλεί με την κυρίαν Φασουλήν", που δημοσιεύτηκε στις 25 Ιανουαρίου στον Ρωμηό. Η Εισαγγελία Αθηνών, εξέδωσε ένταλμα σύλληψης του ποιητή και ένταλμα κατάσχεσης του συγκεκριμένου τεύχους, θεωρώντας ότι περιείχε υβριστικούς υπαινιγμούς για το θεσμό της Βασιλείας γενικά, και της Βασίλισσας Όλγας ιδιαίτερα. Οι επίμαχοι στίχοι, που ενόχλησαν τους δικαστικούς λειτουργούς ήταν οι παρακάτω:

...Κυρά Γιώργαινα γυρίστρα, κυρά Γιώργαινα μπεκρού,
θα γενείς πομπή του κόσμου του μεγάλου και μικρού,
κυρά Γιώργαινα να λείψουν τα μεθύσια τα πολλά,
κυρά Γιώργαινα σου λέω δεν στεκόμαστε καλά...

Σε αυτούς γινόταν αναφορά στην φημολογούμενη αγάπη της Βασίλισσας στο αλκοόλ. Του απαγγέλθηκε κατηγορία "επί εξυβρίσει του ιερού προσώπου της Βασιλίσσης" και κάθισε στο εδώλιο του κατηγορουμένου. Αθωώθηκε όμως καθώς στην απολογία του είπε πως σατίριζε τη γυναίκα του.

Η εφημερίδα " Ακρόπολις" σχολίασε το γεγονός ως εξής:

"[...] Αλλά πως να παραδεχτή τις τόση επιπολαιότηταν αφού τα συνήθη κυνικολογήματα τα οποία ανταλλάσσονται μεταξύ Φασουλή και Φασουλίνας (μεταξύ Σουρή και Σουρίνας) μεταξύ Κυρ Γιώργη (Γιώργης γαρ ο Σουρής καλείται) και κυρά Γιώργαινας ανταλλάσσονται από καταβολής τώρα Ρωμηου, ερμηνεύθησαν τόσον ασεβώς ώστε να αποδοθούν εκεί που πως ήτο δυνατόν να αποδοθούν και να γεννηθή ούτω έγκλημα από τα αστεία. [...] η καταδιώκουσα αρχή αποπειρωμένη εις τον πολύν ζήλον της δημιουργία ύβρεων κατ' εκείνων που δεν υπάρχει λόγος, που δεν υπάρχει ίχνος να υποπτευθούν τοιαύται. Δια τούτο εξακολουθούμεν να νομίζωμεν ότι κάποια παρεξήγησις θα συνέβη επί του προκειμένου [...]".

Ο ποιητής είχε επίσης διωχτεί το 1896, όταν σατίρισε τον βασιλιά Γεώργιο με αφορμή το ταξίδι του στο Παρίσι και την γνωριμία του με τη Σάρα Μπερνάρ.

Σατιρικό σκίτσο από τον Ρωμηό του Σουρή, για τις πρόβες της "Αντιγόνης" από τον αρχαϊστή Μυστριώτη, κατά τις προετοιμασίες για τους Ολυμπιακούς του 1896.

Το έργο του χαρακτηριζόταν από την ποιητική του γονιμότητα και την πληθώρα των στίχων του. Έγραφε πάντα καλοπροαίρετα σχολιάζοντας το λαό, τους άρχοντες, τους Βασιλείς, χωρίς ωστόσο να βρίζει. Συχνά αυτοσαρκαζόταν και έξοχο δείγμα αυτοσαρκασμού είναι το ποίημα "Η Ζωγραφιά μου". Η γλώσσα του είναι μικτή. Χρησιμοποιεί πολύ τη δημοτική, αλλά συχνά στα ποιήματά του υπάρχουν αρκετές λόγιες λέξεις και φράσεις, για λόγους είτε μετρικούς είτε σατιρικούς. Είχε άλλωστε συγκρουστεί εντονότατα με τον Γιάννη Ψυχάρη και τους μαχητικούς δημοτικιστές των αρχών του 20ού αιώνα. Βεβαίως, κάποιοι τον είπαν στιχοπλόκο και κατηγόρησαν το έργο του υποστηρίζοντας πως στερείται ποιητικής αξίας ή ότι είναι εντελώς επιφανειακό.

Ο Σουρής προτάθηκε 5 χρονιές για το Νόμπελ Λογοτεχνίας:

To 1907, από 9 μέλη της Ένωσης Ελλήνων Καλλιτεχνών, τον καθηγητή Φιλολογίας και Πρύτανη του Πανεπιστημίου Αθηνών Γεώργιο Χατζιδάκη, τον Πρόεδρο της Βουλής Νικόλαο Λεβίδη με άλλους 100 βουλευτές.

Το 1908 (η πρόταση του 1908 φέρει δυσανάγνωστη υπογραφή).

Το 1909, από τον Φιλολογικό Όμιλο Παρνασσό και τους Δημήτριο Πατσόπουλο και Παύλο Καρολίδη.

Το 1911, από την Ελληνική Φιλολογική Εταιρεία (με έδρα την Κωνσταντινούπολη)

Το 1912, ξανά από τον Γεώργιο Χατζιδάκη.

Ο Γ. Σουρής παντρεύτηκε το 1881, σε ηλικία 28 ετών την Μαρή Κωνσταντινίδη, από τη Χίο, του γένους Αργέντη Ροδοκανάκη, με την οποία και πέρασε μια ευτυχισμένη ζωή αποκτώντας πέντε παιδιά. Η γυναίκα του επέμενε πως είχε έξι, συμπεριλαμβάνοντας και τον σύζυγό της που "καθώς ήταν αδέξιος και ανέμελος" είχε πραγματική ανάγκη μητρικής στοργής και φροντίδας.

Ο Γ. Σουρής πέθανε το 1919 στο Νέο Φάληρο και κηδεύτηκε δημοσία δαπάνη με τιμές στρατηγού. Από τα πέντε του παιδιά ο Κρίτων και η Αλεξάνδρα δεν απέκτησαν παιδιά. Η Έλλη (Μοσχονά) έζησε στην Αγγλία όπου απέκτησε τέσσερα παιδιά, την Μαρί (άκληρη), τον Γιάννη ο οποίος υπηρέτησε ως πιλότος της RAF και σκοτώθηκε στην μάχη της Αγγλίας, τον Χαράλαμπο (άκληρος) και την Λητώ (Carathers) που απέκτησε μια κόρη (εν ζωή) την Jill που ζει στην Αγγλία. Η Ηρώ (Χαλμούκου) απέκτησε δύο παιδιά την Ναυσικά και τον Τάκη που δεν απέκτησαν παιδιά. Η Μυρτώ παντρεύτηκε τον Νικόλαο Δουμπιώτη (της οικογένειας των αγωνιστών από τα Δουμπιά Χαλκιδικής),τον μετέπειτα γνωστό Μακεδονομάχο Καπετάν Αμύντα (και μετέπειτα στρατηγό). Απέκτησαν δύο παιδιά, τον Ιωάννη και την Ελισάβετ. Ο Ιωάννης κατετάγη εθελοντής στον Ελληνοϊταλικό πόλεμο και πέθανε στο Αλβανικό μέτωπο. Η Ελισάβετ (Γιαννακοπούλου) απέκτησε δύο παιδιά, τον Δημήτριο και τον Νικόλαο. Και οι δύο ζουν στην Αθήνα και έχουν ο μεν Δημήτριος τρία παιδιά (Αλέξης, Φίλιππος, Βεατρίκη), ο δε Νικόλαος τρία παιδιά (Ελισάβετ, Σμαράγδα, Γεώργιος). Από τα τέκνα του Δημητρίου Γιαννακοπούλου ο Αλέξης έχει αποκτήσει τρία παιδιά, ο Φίλιππος ένα και η Βεατρίκη δύο. Τα τέκνα του Νικολάου Γιαννακοπούλου έχουν αποκτήσει, η Ελισάβετ δύο, η Σμαράγδα ένα και ο Γεώργιος ένα.

Μαρίνα Κοτζαμάνη, Αριστοφάνης, ο σύγχρονος μας: Η θαυμαστή ιστορία της Χειραφετήσεως του Γεωργίου Σουρή, εχθρού των γυναικών , Τα Ιστορικά, Τόμος 14, Τεύχος 26 Ιούνιος 1997, σελ.121-134

Άπαντα τα καλύτερα. Εκδόσεις: Εκδοτική Θεσσαλονίκης, ISBN 960-7318-86-2

Ο Φασουλής Φιλόσοφος. Εκδόσεις: Δωρικός, 1961.

Πολιτικά σατιρικά -Διάφορα σατιρικά (2 Τόμοι). Εκδόσεις: Αλόη

Αριστοφάνους Νεφέλαι. Εκδόσεις: Πελεκάνος. ISBN 960-400-301-1

1. Νίκος Δ. Καράμπελας: "Πρεβεζάνικα Χρονικά : Ευρετήριο τευχών 1-50". Πρεβεζάνικα Χρονικά. Ευρετήριο τευχών 1-50. Ίδρυμα Ακτία Νικόπολις. ISBN-13 978-960-7660-25-1.

2. Βουρνάς Τάσος, Η δημοσιογραφική σάτιρα, στο συλλογικό έργο: Σάτιρα και Πολιτική στη Νεώτερη Ελλάδα, από τον Σολωμό ως τον Σεφέρη, Εταιρεία Σπουδών Νεοελληνικού πολιτισμού & Γενικής Παιδείας, Αθήνα 1979, σελ. 175 - 176

3. Σολωμού Αλίκη, "Σουρής Γεώργιος", Παγκόσμιο Βιογραφικό Λεξικό, σελ. 90, Αθήνα, Εκδοτική Αθηνών, 1988

4. Μερακλής Μ.Γ., "Γεώργιος Σουρής", Η ελληνική ποίηση· Ρομαντικοί - Εποχή του Παλαμά - Μεταπαλαμικοί· Ανθολογία - Γραμματολογία, σ.406-409. Αθήνα, Σοκόλης, 1977

5. "Ακρόπολις", 26ης Ιανουαρίου 1897, σελ.3 άρθρο με τίτλο Η ΚΑΤΑΔΙΩΞΙΣ ΤΟΥ ΡΩΜΗΟΥ

6. Γεώργιος Ρούσσος: "Νεώτερη ιστορία του ελληνικού έθνους"

7. "Αρχειοθετημένο αντίγραφο". Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 25 Ιανουαρίου 2009.

# data[].attributes.attachment_link.title
Γεώργιος Σουρής - Βικιπαίδεια

# data[].attributes.attachment_link.description
Ο Γεώργιος Σουρής ( Ερμούπολη, 2 Φεβρουαρίου 1853 - Νέο Φάληρο, 26 Αυγούστου 1919) ήταν Έλληνας σατιρικός ποιητής και ένας από τους σπουδαιότερους της νεότερης Ελλάδας, έχοντας χαρακτηριστεί ως "σύγχρονος Αριστοφάνης". Κατά τη διάρκεια της ζωής του προτάθηκε για Βραβείο Νόμπελ Λογοτεχνίας συνολικά 5 φορές. Γεννήθηκε το 1853 στην Ερμούπολη της Σύρου.

# data[].attributes.attachment_caption
Έχουμε γνωρίσει ποιήματα(λογοτεχνία=τέχνη του λόγου) που συνομιλούν μεταξύ τους; Μπορούν να συνομιλήσουν και με άλλες τέχνες; Για παράδειγμα;

# data[].attributes.headline
Ας παρατηρήσουμε την εικόνα-συννεφόλεξο! 

# data[].attributes.subject
Ας παρατηρήσουμε την εικόνα-συννεφόλεξο! 

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
We have detected that Javascript is not enabled in your browser. The dynamic nature of our site means that Javascript must be enabled to function properly. Please read our terms and conditions for more information.

# data[].attributes.attachment_link.authors[].name
ΙΩΑΝΝΑ ΚΟΝΤΟΓΙΑΝΝΗ

# data[].attributes.attachment_link.title
GoConqr - "Αλλοίμονο στους νέους"

# data[].attributes.attachment_link.description
Take a look at our interactive learning Mind Map about "Αλλοίμονο στους νέους", or create your own Mind Map using our free cloud based Mind Map maker.

# data[].attributes.headline
Θετικές και αρνητικές συνέπειες της μόδας

# data[].attributes.subject
Θετικές και αρνητικές συνέπειες της μόδας

# data[].attributes.attachment_link.title
Θετικες και αρνητικες συνέπειες της μοδας

# data[].attributes.headline
Τα δραματικά στοιχεία του ποιήματος ταυτίζονται με ό,τι αποκαλούμε θεατρικότητα. Οι ποιητές χρησιμοποιούν συχνά στοιχεία θεατρικότητας για να δώσουν στα ποιήματά του ζωντάνια και να προκαλέσουν έτσι ακόμη περισσότερο το ενδιαφέρον των αναγνωστών του. Η θεατρικότητα στην ποίηση επιτυγχάνεται με

# data[].attributes.subject
Τα δραματικά στοιχεία του ποιήματος ταυτίζονται με ό,τι αποκαλούμε θεατρικότητα. Οι ποιητές χρησιμοποιούν συχνά στοιχεία θεατρικότητας για να δώσουν στα ποιήματά του ζωντάνια και να προκαλέσουν έτσι ακόμη περισσότερο το ενδιαφέρον των αναγνωστών του. Η θεατρικότητα στην ποίηση επιτυγχάνεται με

# data[].attributes.body
1. τους διαλόγους μεταξύ των προσώπων ή με την αποστροφή του ποιητή σε κάποιο πρόσωπο του ποιήματος

2. με την κινητικότητα των ηρώων αλλά και με τη γενικότερη σκηνοθεσία που δημιουργεί ο ποιητής. Διακρίνουμε, δηλαδή, στα ποιήματα μια σκηνοθετική οργάνωση του χώρου και των προσώπων, σα να παρακολουθούμε μια θεατρική παράσταση, βλέπουμε τα πρόσωπα να μιλούν και να κινούνται και αποκτάμε έτσι την αίσθηση πως γινόμαστε θεατές της δράσης των προσώπων του ποιήματος.

# data[].attributes.headline
ΑΤΟΜΙΚΟ ΦΥΛΛΟ ΑΥΤΟΑΞΙΟΛΟΓΗΣΗΣ

# data[].attributes.subject
ΑΤΟΜΙΚΟ ΦΥΛΛΟ ΑΥΤΟΑΞΙΟΛΟΓΗΣΗΣ

# data[].attributes.body
Άνθρωπος από σίδερο,

καρδιά από ατσάλι,

γιατί ήσουνα στα νιάτα σου

ένα γερό τσακάλι

Την πέτρα την εστιβες

σαν να 'τανε λεμόνι

τον κόσμο τον ταξίδευες

σαν απτόητο χελιδόνι

Κοριτσάκια έριχνες

με την ομορφιά σου

μηχανή οδήγαγες

με αέρα στα πανιά σου

Ρολόι :

Συντάκτης : Νίκος Πισπιρικος

Ιδέες : Περιστέρης Δημήτρης, Άρης Οικονόμου και Μάριος Ολύμπιος

# data[].attributes.headline
Μαζοποίηση,  μόδα, εφηβεία 

# data[].attributes.subject
Μαζοποίηση,  μόδα, εφηβεία 

# data[].attributes.headline
1)Τέλος στη μαζοποίηση 

# data[].attributes.subject
1)Τέλος στη μαζοποίηση 

# data[].attributes.body
Η μαζοποίηση στη μόδα μπορεί να αντιμετωπιστεί με διάφορους τρόπους. Ένας τρόπος είναι να επιλέγεις μοναδικά κομμάτια και να προσθέτεις το προσωπικό σου στυλ στις τάσεις. Μπορείς να εξερευνήσεις μικρές, ανεξάρτητες μάρκες και να υποστηρίξεις την τοπική κατασκευή. Έτσι, συμβάλλεις στη διατήρηση της ποικιλομορφίας στη μόδα. Επίσης, μπορείς να ανακαλύψεις βιώσιμες επιλογές ρούχων, όπως ανακυκλωμένα υλικά ή ρούχα από οργανικά υλικά.

2)ΝΑ ΜΗΝ ΦΟΒΑΣΤΕ ΝΑ ΕΙΣΤΕ Ο ΕΑΥΤΟΣ ΣΑΣ

Είναι φυσιολογικό να ανησυχουμε για τη γνώμη των άλλων. Αλλά πρεπει να θυμόμαστε ότι το σημαντικότερο είναι να ντύνομαστε έτσι που να αισθάνομαστε άνετα και να εκφράζουμε τον εαυτό μας . Η αυθεντικότητα είναι πάντα μια υπέροχη προσθήκη στο στιλ του κάθε ενός .Απλά να ντύνεται ο καθένας με αυτό που τον κάνει να νιώθει καλά και οι άλλοι θα το εκτιμήσουν!

3)ΜΗΝ ΦΟΒΑΣΤΕ ΝΑ ΚΡΙΘΕΙΤΕ

Ο φόβος μας για την κριτική των άλλων μπορεί να μας επηρεάσει, αλλά πρέπει να σκεφτόμαστε ότι οι άλλοι θα κρίνουν πάντα, ανεξάρτητα από το τι κάνουμε. Το σημαντικό είναι να είμαστε πιστοί στον εαυτό μας και να ακολουθούμε τις δικές μας προτιμήσεις και στυλ. Οι πραγματικοί φίλοι θα σε αποδεχτούν όπως είσαι και οι άλλοι δεν έχουν το δικαίωμα να σε κρίνουν.

4)ΦΟΡΑΤΕ ΟΤΙ ΣΑΣ ΑΡΕΣΕΙ ΚΑΙ ΕΚΦΡΑΖΕΙ

1. Δημιούργησε το δικό σου προσωπικό στιλ και μην φοβάσαι να ξεχωρίζεις.

2. Ανακάλυψε και προτίμησε ρούχα και αξεσουάρ που σου ταιριάζουν πραγματικά και σε κάνουν να νιώθεις άνετα και αυθεντικά.

3. Εξερεύνησε νέες τάσεις και στυλ, αλλά μην αναγκάζεσαι να τις ακολουθήσεις απόλυτα. Πάντα προσαρμόζεις τη μόδα στον δικό σου τρόπο.

4. Ακολούθησε επιρροές από διάφορες πηγές, όπως περιοδικά μόδας, social media κτλ ,αλλά πάντα προσθέτεις τη δική σου πινελιά.

￼

# data[].attributes.body
Καλή κι γηρατειά, χωρίς ανησυχία.

Είσαι εσύ κι η ηρεμία

Μα και τα νιάτα ωραία μες στη τρελή χαρά,

με φίλους, με οικογένεια, σε όλα συντροφιά

Έχεις δύναμη, κουράγιο, ομορφιά και λόγο.

Το μυαλό στροφάρει χωρίς να σταματάει.

Για αυτό λοιπόν, όσο μπορείς,

κοίτα τα νιάτα να χαρείς

γιατί στο τέλος, πικρά θα το γευτείς.

Ρόλοι

Δημήτρης Μπαλιάκος : Συντονιστής, Συντάκτης

Βασίλης Λάλλας : Ιδέες

Γιώργος Μπαλοδήμος : Ιδέες

Σπύρος Κράχτης : Ιδέες

Νίκος Ματράκης : Ιδέες

# data[].attributes.headline
Ημερολόγιο  

# data[].attributes.subject
Ημερολόγιο  

# data[].attributes.attachment_link.title
Έγγραφο χωρίς τίτλο (1)

# data[].attributes.headline
Στο Ρεύμα του Χρόνου

# data[].attributes.subject
Στο Ρεύμα του Χρόνου

# data[].attributes.attachment_link.title
Στο Ρεύμα του Χρόνου

# data[].attributes.headline
Κειμενικοί δείκτες

# data[].attributes.subject
Κειμενικοί δείκτες

# data[].attributes.headline
Μετά από λίγο κάθισε δίπλα του ένας νεαρός.                                                                                                                                 Διηγούνταν τις αγχωτικές μέρες που περνάει .Τότε του λέει ο νέος :"Τι καλά που περνάτε εσείς οι μεγάλοι που δεν έχετε ανησυχίες και τρεξίματα " .                              Τότε ο γέρος κατάλαβε ,ότι το να είσαι σε μία μεγαλύτερη ηλικία έχει και τα πλεονεκτήματά του.      Δημήτρης,Κατερίνα ,Αγγελική , Νεφελένη          

# data[].attributes.subject
Μετά από λίγο κάθισε δίπλα του ένας νεαρός.                                                                                                                                 Διηγούνταν τις αγχωτικές μέρες που περνάει .Τότε του λέει ο νέος :"Τι καλά που περνάτε εσείς οι μεγάλοι που δεν έχετε ανησυχίες και τρεξίματα " .                              Τότε ο γέρος κατάλαβε ,ότι το να είσαι σε μία μεγαλύτερη ηλικία έχει και τα πλεονεκτήματά του.      Δημήτρης,Κατερίνα ,Αγγελική , Νεφελένη          

# data[].attributes.headline
Ορισμός και χαρακτηριστικά της μόδας

# data[].attributes.subject
Ορισμός και χαρακτηριστικά της μόδας

# data[].attributes.headline
ΚΟΙΝΟ ΦΥΛΛΟ ΕΤΕΡΟΑΞΙΟΛΟΓΗΣΗΣ

# data[].attributes.subject
ΚΟΙΝΟ ΦΥΛΛΟ ΕΤΕΡΟΑΞΙΟΛΟΓΗΣΗΣ

# data[].attributes.headline
ΑΤΟΜΙΚΟ ΦΥΛΛΟ ΑΥΤΟΑΞΙΟΛΟΓΗΣΗΣ

# data[].attributes.subject
ΑΤΟΜΙΚΟ ΦΥΛΛΟ ΑΥΤΟΑΞΙΟΛΟΓΗΣΗΣ

# data[].attributes.headline
[Το γέλιο: πολ

# data[].attributes.body
[Το γέλιο: πολύτιμη αξία στη ζωή μας]
Το κείμενο δημοσιεύτηκε στις 2.9.2012 στην ηλεκτρονική εφημερίδα «Stergio Press», wordpress.com, προσπέλαση 31.3.2021. Σ’ αυτό επισημαίνεται ο σημαντικός ρόλος του γέλιου στη ζωή μας και η προσφορά του στη σωματική και ψυχική μας υγεία. (διασκευή)

Το γέλιο συνιστά πηγή χαράς και υγείας. Το γέλιο αναβλύζει πηγαία από μέσα μας, εκφράζει συναισθήματα, μεταβιβάζει ολόγυρα την πληροφορία της ευχαρίστησης, της χαράς, της χαλάρωσης, της έκπληξης και όλης της συναισθηματικής κατάστασης εκείνουπου το βιώνει. Το γέλιο […] καταπολεμά το στρες και διώχνει επώδυνα συναισθήματα (φόβο, θυμό, ανία, λύπη).

Ο Οσσο, Ινδικής καταγωγής καθηγητής φιλοσοφίας στο Πανεπιστήμιο της Τζαμπαλμπούρ, πριν από κάθε ομιλία του έλεγε και ένα ανέκδοτο, για να βοηθήσει το κοινότου να χαλαρώσει και να τον κατανοήσει καλύτερα σ’ αυτά που είχε να πει. Σε συγκεκριμένη ομιλία του για το γέλιο αναφέρει: «Το γέλιο είναι ένα μυστήριο. Καλύτερα να το βιώσεις παρά να ακούς κάποιον να σου μιλά γι’ αυτό. Καθώς ο νους εξαφανίζεται κιαφήνει πίσω του μια σιωπή, έναν διαλογιστικό χώρο, αλλάζει τελείως ο τρόπος που βλέπεις τα πράγματα». «Προέρχεται από τα βάθη της ύπαρξής μας και είναι δώρο θεού στον άνθρωπο. Χρειάζεται μια ευαίσθητη ευφυΐα και είναι ο ευφυέστερος συντελεστής σεσένα». «Είναι δυνατό, όταν γελάσεις με την καρδιά σου, να σταματήσει ο νους, επειδή δεν μπορεί να γελάσει. Είναι δομημένος με σοβαρότητα, η λειτουργία του είναι να είναι σοβαρός…» Έλεγε ακόμη: «Τα παιδιά μπορούν να γελάσουν, γιατί βλέπουν καθαρά τα πράγματα. Δεν έχουν προσδοκίες να θαμπώνουν την όρασή τους. Και ο κόσμος είναι γεμάτος με αστεία και παράλογα πράγματα! Ένα παιδί δεν μπορεί να μην το παρατηρήσει».

Το γέλιο είναι μια βασική ανάγκη στη ζωή μας. Η καθημερινότητά μας, η ανταγωνιστικότητα και η ρουτίνα της ζωής ισοπεδώνουν τα συναισθήματα και καταδικάζουν τον άνθρωπο σε μια περίοδο απαισιοδοξίας, στειρότητας και έντασης, αλλά και υπερδιόγκωσης του εγώ. Μπορούμε να διώξουμε αυτή τη σκοτεινιά από πάνω μας, από μέσα μας, από γύρω μας. Μπορούμε να βρούμε τη λύση και να υπάρξει λύτρωση. Το ξέσπασμα γέλιου με αναζήτηση της αστείας πλευράς και του ευχάριστου, της όμορφης όψης των πραγμάτων, του αυθόρμητου πειράγματος, ίσως, και της αφέλειας μάς γεμίζει με θάρρος και αισιοδοξία. Το πηγαίο γέλιο προσδίδει φωτεινές πινελιές στο σκοτάδι της όποιας απογοήτευσης που πιέζει την ψυχή μας.

# data[].attributes.headline
Γέλιο και ευφυ

# data[].attributes.body
Γέλιο και ευφυΐα
Το κείμενο είναι απόσπασμα από το βιβλίο του Αλέξανδρου Λουπασάκη. (2002). Γέλιο - Η καλύτερη θεραπεία, 123-124. Αθήνα: Κέδρος (διασκευή).

[…] Σκεφτείτε πόσο δύσκολο είναι να κάνετε κάποιον να γελάσει. Δεν είναι τυχαίο που η κωμωδία θεωρείται το δυσκολότερο είδος για τους ηθοποιούς και τους συγγραφείς. Όταν μας συμβαίνει κάτι δυσάρεστο, θεωρείται λογικό και αυτονόητο να στεναχωριόμαστε. Πόση ευφυΐα χρειάζεται, για να πράξει κάποιος το αυτονόητο; Αντίθετα, χρειάζεται ευστροφία, για να απεγκλωβιστούμε 1 από την ιδιωτική μας λογική και να δούμε την εύθυμη όψη μιας κατάστασης.

Θεωρητικά, οι περισσότεροι από εμάς γνωρίζουμε ότι η ανησυχία για ένα πρόβλημα δεν θα μας δώσει τη λύση. Ωστόσο, το πιθανότερο είναι να μας φέρει σε χειρότερη θέση, γιατί διπλασιάζει το φορτίο στις πλάτες μας. Εξαιτίας της ανησυχίας, μπαίνουμε σε κατάσταση άγχους και αισθανόμαστε περισσότερο πιεσμένοι. Επιπλέον, έτσι όπως είμαστε πιεσμένοι, γινόμαστε ενεργειακά πιο φτωχοί. Δεν φτάνει που έχουμε το πρόβλημα, έχουμε και άγχος από πάνω! Το βρίσκετε σοφό αυτό;

(Χαμο)γελώντας, δεν μειώνουμε το πρόβλημα, αλλά διαλύουμε την ανησυχία και το πρόσθετο άγχος. Όταν (χαμο)γελάμε, δεν σημαίνει ότι δεν θέλουμε να αντιμετωπίσουμε τα προβλήματά μας. Ουσιαστικά, η ευφυΐα μας κινητοποιείται, ώστε να γίνει μια διαφορετική διαχείριση δυνατοτήτων. Απεγκλωβιζόμαστε από την αυτοπαγίδευσή μας στο ναρκοπέδιο της σοβαροφανούς ιδιωτικής μας λογικής. Ως γνωστόν, τα προβλήματα πάνε μαζί με τις λύσεις τους. Από όσες περισσότερες πλευρές δούμε κάτι, τόσες περισσότερες πιθανότητες έχουμε να βρούμε τη λύση. Το γέλιο φωτίζει κάποιες ξεχασμένες πλευρές των προβλημάτων μας, χώρια που μας χαλαρώνει κιόλας! Μας δείχνει τον δρόμο, μας ανάβει το φως και μας ξεκουράζει κι από πάνω!

1 απεγκλωβίζομαι: απελευθερώνομαι