# data[].attributes.attachment_caption
Από την κόρη του Θεώνη

# data[].attributes.headline
Η ζωή και το έργο του:

# data[].attributes.subject
Η ζωή και το έργο του:

# data[].attributes.attachment_link.title
Δημοσθένης Βουτυράς (1872-1958) - Εποχές και Συγγραφείς

# data[].attributes.headline
Βιογραφικά στοιχεία:

# data[].attributes.subject
Βιογραφικά στοιχεία:

# data[].attributes.body
Διηγηματογράφος με κυρίως αυτοβιογραφικά διηγήματα.

Γεννιέται στην Κωσταντινούπολη το 1872 και έρχεται στην Ελλάδα σε νηπιακή ηλικία.

Μεγαλώνει στο Πειραιά. Εκεί έρχεται σε επαφή με τα περιθωριακά στρώματα, τον κοινωνικό αποκλεισμό και την φτώχεια.

Ανήσυχος και ατίθασος ως μαθητής και έφηβος, εγκαταλείπει το σχολείο.

Σπουδάζει πλοίαρχος, ασχολείται με την ξιφασκία και σπουδάζει τενόρος.

Πάσχει από επιληψία με αποτέλεσμα να απομακρυνθεί από την μουσική.

Πρωτοεμφανίζεται στα Γράμματα το 1900.

Ο πατέρας του ανοίγει εργοστάσιο και το γράφει στο όνομά του.

Παντρεύεται το 1902

Το 1905 ο πατέρας του αυτοκτονεί και ακολουθεί οικονομική κατάρρευση της επιχείρησης του πατέρα του.

Σημείο τομής στη ζωή του.

Ακολουθεί φτώχια, πουλά την επιχείρηση μετακομίζει με την γυναίκα του στο Κουκάκι.

Το 1903 τυπώνει την νουβέλα Λαγκάς που εντυπωσιάζει.

Δημοσιεύει μόνο σε περιοδικά αρχικά.

Εκδίδεται σε βιβλίο ο Λαγκάς το 1919

Γράφει στο εξής για να βιοπορίζεται. Γι' αυτό έχει περισσότερα διηγήματα από οποιονδήποτε έλληνα πεζογράφου. (35 συλλογές)

Γίνεται γνωστός πρώτα από την ελληνική παροικία της Αλεξάνδρειας.

Έπειτα γίνεται ευρέως γνωστός, τη δεκαετία του 1920-1930, στον ελλαδικό χώρο.

Το έργο του εντάσσεται στο πλαίσιο του κοινωνικού ρεαλισμού και οριοθετεί το πέρασμα από την ηθογραφία στην αστική πεζογραφία. Το 1923 τιμήθηκε με το Αριστείο των Γραμμάτων και των Τεχνών, και το 1931 τιμήθηκε με το Αριστείο του Δήμου Πειραιά.

Είχε μεγάλη επιρροή στους νέους. Εκείνοι ήταν το μεγαλύτερο αναγνωστικό κοινό του.

Γίνεται μεγάλο όνομα.

Μέχρι 1925 του εκδίδουν 15 βιβλία.

Αναγνωρίζεται για το ταλέντο του ενώ του ασκείται κριτική για το αυθαίρετο τρόπο που έγραφε, δίχως να ακολουθεί λογοτεχνικούς και γραμματικούς κανόνες.

Αυτή η ιδιαιτερότητα τον κάνει να ξεχωρίζει αλλά γίνεται και στόχος αρνητικών κριτικών.

Παρόλο που γράφει επαγγελματικά ζεί στη φτώχεια.

Γράφει 7 αναγνωστικά για το Δημοτικό σχολείο τα οποία του δίνουν μια οικονομική ανάσα που γρήγορα όμως θα χαθεί και θα επιστρέψει στην φτωχική ζωή.

Αναγνωρίζεται διεθνώς από ελληνιστές, τα έργα του μεταφράζονται.

Είναι απλός, λαϊκός, μοναχικός όμως άνθρωπος.

Η μοναχικότητά του και η απλή-λαϊκή ζωή του περνούν στα έργα του.

Παρουσιάζεται να απέχει από πολιτικές διαμάχες, παρόλο που ήταν Αριστερός.

Πεσιμιστής

Οι ήρωες του είναι υποκειμενικά πλεγμένοι με βάση τον ίδιο το χαρακτήρα τους, τις συμπεριφορές και τον συναισθηματικό τους κόσμο. Δεν περιθωριοποιεί ούτε κατακρίνει στο έργο του τις αποκλίνουσες κοινωνικές ομάδες, π.χ μετανάστες, πρόσφυγές, εργάτες, άπορους κτλ. Μάλιστα ούτε και το γυναικείο φύλο όπως συνήθιζαν οι εργογράφοι της εποχής του.

Αργότερα στρέφει το έργο του στην σάτιρα και στο φανταστικό διήγημα.

Σατιρίζει, κατακρίνει και ειρωνεύεται έμμεσα.

Θεωρείται ανάξιος για πολλές δεκαετίες, το έργο του παραμερίζεται και απαξιώνεται εξαιτίας της ανάδειξής της γενιάς του '30 και της αλλαγής των κοινωνικών και λογοτεχνικών δεδομένων.

Δημοσιεύεται επιλεκτικά τμήμα από το ημερολόγιο που κατέγραφε κατά την κατοχή.

Η μελέτη του Τσίρκα το 1948 τον αποκαθιστά ως μοντέρνο συγγραφέα.

Το 1950 τυπώνει την τελευταία έκδοση της ζωής του: Το αργό ξημέρωμα, ένα μεγάλο αυτοβιογραφικό αφήγημα.

Βάζει υποψηφιότητα για την Ακαδημία αλλά ποτέ δεν γίνεται δεκτός.

Αρρωσταίνει και πεθαίνει στις 27 Μαρτίου του 1958.

# data[].attributes.headline
Παπάς Ειδωλολάτρης  

# data[].attributes.subject
Παπάς Ειδωλολάτρης  

# data[].attributes.body
Πρόκειται για μια συλλογή διηγημάτων στα οποία ο Βουτυράς τοποθετεί τους χαρακτήρες του, ως επί το πλείστον, μέσα στην πόλη.

Παρατηρούμε ένα επαναλαμβανόμενο, σταθερό μοτίβο στο Βουτυρά, ο οποίος συχνά στην πλοκή των διηγημάτων του τοποθετεί, τους ήρωες του, να περπατούν, μόνοι ή μη, στους δρόμους μίας πόλης.

Στις διαδρομές τους φαίνεται να έρχονται σε επαφή με τον εσωτερικό τους κόσμο, τις σκέψεις τους δηλαδή και τα συναισθήματα τους.

Φαίνεται πως ο πεζογράφος, μέσω της περιπλάνησης αυτής, εξωτερικεύει όσα περνούν από το νου και την καρδιά των χαρακτήρων που έχει πλάσει.

Παράλληλα με έναν ανεπιτήδευτο θα λέγαμε τρόπο, περιγράφει όσα βλέπουν, ακούν, μυρίζουν..

Ενώ καταφέρνει να δώσει εικόνες των δρόμων, της πόλης, των σπιτιών, της γειτονίας, της καθημερινής αστικής ζωής, απλών-λαϊκών ανθρώπων, χωρίς να κουράζει τον αναγνώστη με τεράστιες περιγραφές.

# data[].attributes.attachment_caption
Αθηναϊκή γειτονία 1920

# data[].attributes.body
Εσύ ήξερες ότι: Η λέξη δρόμος χρησιμοποιείται στα έργα του Βουτυρά αμέτρητες φορές;

Οι πεζογράφοι του 1920 όπως ήταν ο Βενέζης, ο Μυριβήλης, ο Δούκας, αλλά φυσικά και ο Βουτυράς χρησιμοποιούσαν συχνά την λέξη δρόμος στις διηγήσεις τους.

Σε μια σχετική σύγκριση ενός μεγάλου σώματος έργων των παραπάνω πεζογράφων με έργα του Βουτυρά μέσω του ψηφιακού εργαλείο Voyant tools ερευνήθηκε η παρουσία της λέξης "δρόμος". Ο όρος δρόμ* συναντάται σε όλους συνολικά 329 φορές. Ιδιαίτερα στο Βουτυρά χρησιμοποιείται 203 φορές. Στο Βενέζη 90, στο Δούκα 33 ενώ βρέθηκαν λιγότερες αναφορές στον Μυριβήλη.

Γιατί;

Γνωρίζουμε ότι η λογοτεχνία της κάθε εποχής αποτελεί ένα μικρό δείγμα των εκάστοτε ενδιαφερόντων και ανησυχιών των δημιουργών τους, αλλά και των κοινωνικών και ιστορικών συνθηκών που επικρατούσσαν κατά τη δημιουργία τους.

Είναι γνωστό ότι έπειτα από δυσμενείς συνθήκες πολέμων και κοινωνικοπολιτικών αλλαγών η αστικοποίηση ακολούθησε την βιομηχανική ανάπτυξη. Ο λαός πηγαίνει στις πόλεις για να εργαστεί. Εγκαταλείπει την επαρχιακή ζωή για να εργαστεί και να ζήσει μια πιο ποιοτική ζωή. Οι πόλεις αποκτούν ξανά ζωή.

Οι αναφορά, η ύπαρξη των δρόμων τοποθετεί τον αναγνώστη σε συνθήκες αστικές, σε πολλούς πεζογράφους οι ήρωες ακολουθούν, περπατούν, περιπλανούνται σε δρόμους άδειους ή γεμάτους, νύχτα ή μέρα, με προορισμό ή μη.

Έχουμε αστική πεζογραφία.

Ο δρόμος στον Βουτυρά:

Οι δρόμοι παρουσιάζονται πολύ συχνά έρημοι αλλά και με πλήθος. Δρόμος πλατύς, ανηφορικός, μακρύς, κατηφορικός, δρόμος για το σπίτι. Μέρος της καθημερινότητας της αστικής ζωής. Ίσως αυτό σχετίζεται και με το ότι ο ίδιος ζει στις αθηναϊκές γειτονιές για πολλά χρόνια και περνά τα βιώματα του στις ιστορίες του. Σπίτι, δρόμος, ταβέρνα, καφενείο, πόλη. Όλα επιβεβαιώνουν πως τα διηγήματα του συνήθως αφορούν τον καθημερινό αστό, τις ανησυχίες του, τις συνήθειες του, τις συνθήκες ζωής του. Ο Βουτυράς μέσω του δρόμου δίνει εικόνες. Ο δρόμος για το σπίτι ίσως δημιουργεί μια ατμόσφαιρα καθώς δείχνει την πορεία του ήρωα και περιγράφει τις σκέψεις που κάνει έπειτα από μια επίσκεψη σε σπίτι ή πριν, αλλά και τα συναισθήματα που βιώνει ή βίωσε. Πχ. Στο διήγημα του Παπά Ειδωλολάτρη βλέπουμε τον πρωταγωνιστή-παπά που είναι ερωτευμένος με μια γυναίκα από το παρελθόν του, που τώρα είναι παντρεμένη να φεύγει από το σπίτι του με αγωνία, ενθουσιασμό να την ξαναδεί αλλά και τύψη, ενοχή, άγχος μετά την συνάντηση και λύπη, αίσθημα μοναξιάς, θυμού μετά την τελευταία του επίσκεψη. Πολλές φορές βασίζεται στον περίπατο αυτό δημιουργώντας ή ενισχύοντας ένα κλίμα εσωστρέφειας, μοναξιάς με τις καιρικές συνθήκες. Χρησιμοποιεί τον αέρα, την βροχή, τον ήλιο, τη νύχτα, το σκοτάδι για να το κάνει εντονότερο. Πολλές φορές ο ήρωας περπατά βράδυ ή στο φως της μέρας και παρατηρεί την φύση (δέντρα) το δρόμο, την γειτονιά παράλληλα και ο Βουτυράς περιγράφει τη διαδρομή σε συνδυασμό με τις σκέψεις του ήρωα.

Φαίνεται μέσω του δρόμου το μοναχικό στοιχείο του χαρακτήρα του ίδιου του Βουτυρά, ο οποίος ήταν μεν ανοιχτός σε συζητήσεις και περιτριγυρίζονταν από νέους και θαυμαστές όμως πέρα από τη σύζυγό του φαίνεται να επιλέγει την μοναξιά και την απομόνωση ως στάση ζωής.

# data[].attributes.headline
Σπίτι & Βουτυράς

# data[].attributes.subject
Σπίτι & Βουτυράς

# data[].attributes.body
Στο συνολικό σώμα κειμένων (Voyant tools) του Βουτυρά και άλλων πεζογράφων ( Βενέζης, Μυριβήλης, Δούκας) βλέπουμε τον όρο σπίτ* 425 φορές.

Το σπίτι συναντάται διαρκώς στο Βουτυρά με τεράστια διαφορά σε σχέση με τους υπόλοιπους πεζογράφους με 371 αναφορές!

Το σπίτι αποτελεί βασικό κομμάτι για το έργο του.

Βλέπουμε περιγραφές του σπιτιού, ψηλό, μεγάλο, άδειο. Γενικότερα περιγράφει τα σπίτια που ο ήρωας του πάει ή παρατηρεί. Περιγράφει τα παράθυρα, τον κήπο, το δρόμο έξω από το σπίτι. Οι ιστορίες του διαδραματίζονται συχνά μέσα στο σπίτι των ηρώων. Πολύ συχνά το σπίτι έχει ησυχία και ξαφνικά αυτή η ησυχία σπάει από κάποιο θόρυβο ή από εξωτερικούς θορύβους που συνήθως «ενοχλούν» αυτή την ησυχία. Ίσως αυτό το μοτίβο να σχετίζεται με την προσπάθεια του να αποτυπώσει την εσωτερικότητα των ηρώων του γι’ αυτό και τους τοποθετεί στο σπίτι που είναι ο προσωπικός τους χώρος ή οι συζητήσεις και τα γεγονότα σχετίζονται με την ιδιωτική ζωή τους. Περιγράφει την καθημερινή ζωή, λαϊκών χαρακτήρων, του απλού και φτωχού λαού. Ενώ πολλές φορές, ο ήρωας του, καταφεύγει σπίτι μόνος, στη μοναξιά του. Ακριβώς δηλαδή όπως και ο ίδιος.

# data[].attributes.headline
Ο Βουτυράς και η γυναίκα του το 1902

# data[].attributes.subject
Ο Βουτυράς και η γυναίκα του το 1902

# data[].attributes.headline
Ο Ταβερνογράφος της γενιάς του 1920

# data[].attributes.subject
Ο Ταβερνογράφος της γενιάς του 1920

# data[].attributes.body
Ο Δημοσθένης Βουτυράς ανανέωσε την ελληνική ηθογραφία, τη μετέφερε στην πόλη, τη γειτονιά, την ταβέρνα, στη βιοπάλη των ταπεινών ανθρώπων και το έργο του χαρακτηρίστηκε πίνακας πολύμορφος της μικροαστικής κοινωνίας της εποχής του.

Χαρακτηρίστηκε ταβερνογράφος καθώς σύχναζε σε ταβέρνες, έγραφε εκεί αλλά και τις ανέφερε στα έργα του.

Πολλές σκηνές των διηγήσεων του λαμβάνουν χώρα σε ταβερνάκια. Παρακολουθούμε τους ήρωες να συζητούν σε ταβέρνες τρώγοντας και πίνοντας, παίζοντας χαρτιά, διαβάζοντας εφημερίδες.. Η ταβέρνα (αλλά και το καφενείο) είναι ίσως το πιο λαϊκό στοιχείο που προσθέτει ο Βουτυράς στο έργο του. Πολλοί το κατέκριναν καθώς θεώρησαν πως έτσι, ρίχνει το επίπεδο του λογοτεχνικού του έργου, σε συνδιασμό πάντα με την ιδιαίτερη χρήση της γλώσσας που έγραφε και την τάση του να μην υπακούει σε λογοτεχνικούς κανόνες.

Ακριβώς όμως αυτή του η ανυπακοή τον έκανε να διαφέρει.

Φαίνεται πως ο Βουτυράς έβλεπε τον εαυτό του στα πρόσωπά των ηρώων του και περνούσε τα βιώματα του σε μοναδικές διηγήσεις που αποτύπωναν κομμάτια του ίδιου του εαυτού του, ενός φτωχού, λαϊκού αστού, που συνήθιζε να συχνάζει στα ταβερνάκια.

# data[].attributes.headline
Διηγηματογράφος του λαού

# data[].attributes.subject
Διηγηματογράφος του λαού

# data[].attributes.body
Ο Μάρκος Αυγέρης μίλησε θετικά για τη λαϊκή ψυχή που αναδυόταν μέσα από τη διηγηματογραφία του: "Ο Βουτυράς είναι ο διηγηματογράφος του λαού, που δίνει πιστότερα από τον καθένα τις καταστάσεις, τη ψυχολογία και τους τρόπους αγωγής του. Το έργο του είναι μια απέραντη πινακοθήκη λαϊκών τύπων κι απλοϊκών ψυχών. Είναι ανεξάντλητο […] σε εικόνες από φτωχογειτονιές, τόπους της δουλειάς, λαϊκές ταβέρνες, που περνούνε τη μίζερη ζωή τους οι εργατικές τάξεις κι ο φτωχόκοσμος των μεγάλων κέντρων. […] Βρίσκεται πάντα κοντά στο λαό, είναι λαός ο ίδιος. Είναι ένας αυθόρμητος τεχνίτης κι έχει το ανεπιτήδευτο ύφος του λαού".

# data[].attributes.body
Έργα:

Λεωνίδας Λαγκάς, Πειραιάς, τυπ. Σφαίρα (1903)
Ο Λαγκάς κι άλλα διηγήματα, Αλεξάνδρεια, Γράμματα (1915)
Παπάς ειδωλολάτρης κι άλλα διηγήματα, Αθήνα, Βασιλείου (1920)
Οι αλανιάρηδες, Αλεξάνδρεια, Γράμματα (1921)
Τριάντα δύο διηγήματα, Αθήνα, Γανιάρης (1921)
Ζωή αρρωστεμένη κι άλλα διηγήματα, Αθήνα, Ελευθερουδάκης (1921)
Μακρυά απ' τον κόσμο κι άλλα διηγήματα, Αθήνα, Σιδέρης (1921)
Το γκρέμισμα των θεών κ. ά. διηγήματα, Βιβλιοπωλείο Γανιάρη & Σία (1922)
Ο θρήνος των βοδιών κι άλλα διηγήματα, Αλεξάνδρεια, Γράμματα (1923)
Φως στο σκοτάδι κ.ά. διηγήματα, Αθήνα Ακαδημαϊκό Βιβλιοπωλείο (1923)
Διωγμένη αγάπη κι άλλα διηγήματα, Αθήνα, Βασιλείου (1923)
Όνειρο που δεν τελειώνει κι άλλα διηγήματα, Ελευθερουδάκης (1923)
Ο νέος Μωυσής κι άλλα διηγήματα, Αθήνα, τυπ. Αθηνά Ι.Ράλλη (1923)
Η αριστοκρατική γειτονιά κι άλλα διηγήματα, Αθήνα, Βασιλείου (1924)
Η σιδερένια πόρτα, Αθήνα, εκδ. Βιβλιοπωλείου Η Λογοτεχνία (1925)
Τροφή στο θάνατο, Αθήνα, Τσουκαλάς (1926)
Είκοσι διηγήματα, Αθήνα, Δημητράκος (1926 ή 1927)
Στη χώρα των σοφών και των αγρίων, Αθήνα, τυπ. Αθηνά (1927)
Μέσα στην κόλαση, Αθήνα, Δημητράκος (1927)
Μες στους ανθρωποφάγους κ.ά. διηγήματα, Αθήνα, Εστία (1928)
Από τη Γη στον Άρη, Αθήνα, Δημητράκος (1929)
Ανάσταση νεκρών κι άλλα διηγήματα, Αθήνα, Δημητράκος (1929)
Στους άγνωστους Θεούς, Αθήνα, Δημητράκος (1930)
Η επανάσταση των ζώων κι άλλα διηγήματα, Αθήνα, Δημητράκος, (1931)
Η όρνιθα ξύνοντας το μάτι της..., Αθήνα, Δημητράκος, (1932)
Μέρες τρόμου, Αθήνα, τυπ. Τα Χρονικά (1932)
Ύστερα από εκατομμύρια χρόνια κ.ά. διηγήματα, Αθήνα, Δημητράκος (1932)
Κάλπικοι πολιτισμοί, Αθήνα, εκδ. εφ. Ανεξάρτητος (1934)
Μιλούν κι οι νεκροί;, Αθήνα, έκδ. εφημερίδας Ελληνικόν Μέλλον (1934)
Το τραγούδι του κρεμασμένου κ.ά. διηγήματα, Αθήνα, Ανεξάρτητος (1935)
Νύχτες μαγείας, Αθήνα, Καραβίας (1938)
Το σπίτι των ερπετών, Αθήνα, Καραβίας (1939)
Ο έρωτας στους τάφους, Αθήνα, Πήγασος (1943)
Τρικυμίες, Αθήνα, Οι φίλοι του βιβλίου (1945)
Αργό ξημέρωμα, Αθήνα, τυπ. Κατσιώρη (1950)

# data[].attributes.headline
Ας γνωρίσουμε το Δημοσθένη Βουτυρά

# data[].attributes.subject
Ας γνωρίσουμε το Δημοσθένη Βουτυρά

# data[].attributes.headline
Απόσπασμα από τον Παπά Ειδωλολάτρη

# data[].attributes.subject
Απόσπασμα από τον Παπά Ειδωλολάτρη

# data[].attributes.body
Στο συγκεκριμένο απόσπασμα βλέπουμε τον Παπά να φέυγει πληγωμένος από το σπίτι της γυναίκας που αγαπά.

Καιρικές συνθήκες, περίπατος στο δρόμο και τη φύση, σκέψεις, μνήμες, συναισθήματα όπως τύψη, θυμός.. κυριαρχούν στο απόσπασμα.

Έχει καταφέρει να αποτυπώσει με μεγάλη επιτυχία τον εσωτερικό κόσμο του ήρωα με έναν τρόπο ανεπιτήδευτο, ευχάριστο, παραστατικό και χωρίς να αναφέρει πολλά έχει περάσει το συναίσθημα που θέλει στον αναγνώστη του.

Δεν νομίζετε;

Έφερε το βλέμμα σ' αυτή και' την είδε να κοιτάζει προς το παράθυρο. Δεν είδε τα κάλλη
της, ο λαιμός της δεν τον σκανδάλισε να φύγει, ούτε η λευκή της όψη. Και ευχαριστήθηκε
που είδε να μην τον κοιτάζει και ακόμα φοβήθηκε μην τον παρακαλέσει, του φερθεί γλυκά.
— Θα πηγαίνω
Όπως θέλεις! απάντησε αυτή χωρίς να κινηθεί. Ευχαριστήθηκε, και λυπήθηκε. Και πάλι
είπε χωρίς να θέλει:
'Έχω εργασία!...
— Στο καλό!
Αυτός αυτή τη λέξη τη δέχτηκε σαν καλό κόψιμο των σχέσεων τους, και με θυμωμένα μάτια,
που σχεδόν τα βίαζε να είναι έτσι, είπε:
—Χαίρε!
Λίγο κινήθηκαν τα χείλια της, μα λίγο, κι άφηκαν:
Καθώς έβγαινε, είδε τη λύπη να πέφτει πάνω του σαν όρνεο σε πληγωμένο μικρό ζώο.
—Όχι! Έτσι έπρεπε! είπε σιγά.
—Η πόρτα πίσω του κλείσθηκε με κρότο, που του έκανε εντύπωση πένθιμη. Ήταν το θάψιμο
της αγάπης του!
Ο άνεμος φυσούσε δυνατός. Ψηλά λίγα αστέρια έλαμπαν σαν αράχνες χρυσές και φαίνονταν
κάτι να υφαίνουν. Ο ουρανός γινόταν πάλι συννεφιασμένος .
Προχωρούσε χωρίς να σκέπτεται.
Όταν έφθασε στο τέλος του δρόμου, εκεί που άρχιζε και άλλος δρόμος, που έφερνε στη
λίμνη, στάθηκε. Εκείνο που είχε αισθανθεί τότε μέσα στο σπίτι της Ελένης, που τον
βίαζε να θέλει να χωρισθεί απ' αυτή, και του δυνάμωνε τη δυσαρέσκεια του, εκείνο φάνηκε
πάλι. Και ήταν αυτό επιθυμία της ήσυχης ζωής, πού είχε ταράξει το πλάσμα κείνο. Την
αισθάνθηκε ευχαριστημένη. Ήρθε έπειτα στο νου του η Ελένη.
Όχι! Δεν την είδε όπως την έβλεπε άλλοτε, και σα με απορία κοίταξε την αγάπη του.
Τι αγαπούσε; Το σώμα, που όταν το θυμόταν τον θάμπωνε τόσο, της μάγισσας δεν τον θάμπωσε
τώρα!
Μα ήταν δικό της; Σα ν' ανακάλυψε ότι 'ήταν γριά στρίγκλα που έπαιρνε μορφή ωραίας
κόρης!...
Και ο παπάς πάλι προχώρησε γρήγορα με ορμή. Τα ράσα του φούσκωναν από τον άνεμο.
Οι όρκοι του; Τα τόσα που πάτησε; Σα μικρές μικρές εκρήξεις πετάγονταν στη μέση το
ένα μετά το άλλο. Τώρα; Είναι παπάς; Τί θα κάνει; Επίορκος!...
Κοντά σε κάτι λεύκες που αναστέναζαν, παραμιλούσαν στο αγκάλιασμα του ανέμου, πάλι
στάθηκε.
— Μη δεν 'ήθελα να το γιατρέψω; είπε. Τι θα 'ταν εκείνο;
Εννοούσε το σχέδιο της φυγής του και τη ζωή πού θα περνούσαν πια ενωμένοι.
Και πάλι σκέφθηκε τα λόγια της, και με τρόμο του φάνηκε να έβλεπε καθεμιά λέξη να
γίνεται ένα μικρό ερπετό, ένα μικρό μικρό σιχαμερό τέρας. Και τα ξερνούσε άλλο τέρας
που κατοικούσε μέσα της! Είχε φανερωθεί!
Και ο παπάς στρέφοντας προς το σπίτι της, που δε φαινόταν, είπε:
— Κατάρα! Ήταν Σατανάς, ο Σατανάς μεταμορφωμένος !

# data[].attributes.headline
Απόσπασμα από το διήγημα "Και τα μπουμπούκια είχαν ανοίξει"  του Δημοσθένη Βουτυρά

# data[].attributes.subject
Απόσπασμα από το διήγημα "Και τα μπουμπούκια είχαν ανοίξει"  του Δημοσθένη Βουτυρά

# data[].attributes.body
Στο παρακάτω απόσπασμα βλέπουμε τον ήρωα να βρίσκεται στο σπίτι του, απομονωμένος, ήρεμος στην ησυχία του σπιτιού του. Το σπίτι παρουσιάζεται μεγάλο με κλειστά παράθυρα μοτίβο συνηθισμένο στα έργα του. Ο ήρωας παρουσιάζεται να επιδιώκει την μοναξιά και ενοχλείται ακόμη και από μια μέλισσα, μια μύγα και έπειτα από μικρούς θορύβους.. Άλλο ένα επαναλαμβανόμενο μοτίβο.

Παράλληλα, προβάλλεται η εσωτερικότητα του ήρωα που μιλά στην μύγα, ίσως γιατί στην πραγματικότητα δεν θέλει να είναι μόνος, ενώ το στοιχείο αυτό αποδίδει μια ανεπιτήδευτη τρυφερότητα, αναδεικνύει δηλαδή το ήθος του ήρωα.

Πώς σας φαίνεται το παρακάτω απόσπασμα;

Από το ανοιχτό παράθυρο πού έβλεπε στον κήπο

μυρουδιές λεμονιών, πορτοκαλιών και άλλων πλήθος ανθέων έμπαιναν στο δωμάτιο πού ο Λαμνιώνης

διάβαζε.
Τα παράθυρα του δρόμου τα 'χε κατάκλειστα.
Ώρα είχε βυθιστεί στη μελέτη κι έμεινε χωρίς σχεδόν να κινείται. Και ησυχία, ησυχία
στο μεγάλο σπίτι με τούς πλατιούς και μακριούς

διαδρόμους. Το γύρισμα των φύλλων του
βιβλίου κάποτε, και τίποτε άλλο δεν ακουγόταν...
Ένα βουητό αρμονικό έγινε ξαφνικά μες στο δωμάτιο.

Ήτανε μέλισσα, πού παραστρατημένη
μπήκε μέσα απ' τ' ανοιχτό παράθυρο και γύριζε

βουίζοντας για να βγει πάλι...
Σηκώθηκε κι έκλεισε την πόρτα, μη βγει στο διάδρομο

και χαθεί έπειτα μέσα στο σπίτι.
Και ή μέλισσα, αφού γύρισε λίγο ακόμα στο δωμάτιο,

έφυγε πάλι απ' τ' ανοιχτό παράθυρο.
Τότε αυτός κάθισε, αφού άνοιξε την πόρτα, και

ξανάρχισε το διάβασμα.
Μιά μύγα τον πείραξε. Πήγε στο πρόσωπό του. Την

έδιωξε. Αυτή επέμενε...
Ε,ε έκανε!…
Την είδε να σταθεί, μετά από πολλά διωξίματα, στο

μανίκι του, χωρίς να προσπαθεί να
πάει στο πρόσωπο του. Την άφησε. Τής είπε όμως:
"Αν ήξερες συ, μύγα, τί καλός είμαι, δε θα με πείραζες, το πιστεύω!...
Κι έσκυψε πάλι στο βιβλίο του. Αλλά δεν πέρασε και πολύκαι πατήματα κάτω, ομιλίες
ζωηρές τον έκαναν να σηκώσει το κεφάλι και να

κοιτάξει στο παράθυρο:
Μα Τί 'ναι αυτό! ... είπε.
'Ίσως γνωστοί τής γυναίκας πού τον συγύριζε...
Μα μέσα θα τούς κουβαλά αυτούς τώρα! ... Ούφ! ...
'Έσκυψε πάλι το κεφάλι στο βιβλίο του και προσπάθησε να διαβάσει. Σέ λίγο είπε:
Δε μ' αρέσουν αυτά, αυτά δε μ' αρέσουν!... Θα τής το πω, θα τής το τονίσω...
Κι έπεσε στη μελέτη του. Και είχε βυθιστεί στο διάβασμα,

όταν ένα γέλιο κρυσταλλένιο
που έγινε μέσα στο σπίτι τον έκανε να πεταχτεί:
Μπά, μπα, είπε, τι ναι αυτό! ...
Άκουσε ομιλίες κάτω στη σκάλα, μία φωνούλα χρυσή

κάτι να λέει σχεδόν δυνατά, και πάλι
το γέλιο. Ένα «σουτ» βγήκε τότε από ένα άλλο στόμα,

μακρύ μακρύ, προσπαθώντας να φέρει
σιωπή, η να κόψει το γέλιο.
Μα ποιες είναι αυτές, τί θέλουνε δω, δω τί θέλουνε;

έκανε

θέλοντας να θυμώσει, να
βάλει το θυμό του πάνω από μια ταραχή πού αισθανόταν και πού η αιτία της ήταν το όμορφο
γέλιο και η χρυσή φωνούλα.
Θέλησε να βγει έξω στο διάδρομο, αλλά κρατήθηκε.
Μα τί θέλουνε δω!
Άκουσε ένα βήμα στη σκάλα και γνώρισε το χτύπημα τής

παντούφλας τής κυρά-Φρόσως.
Έγειρε την πόρτα σιγά.
Το βήμα τής κυρά Φρόσως, άμα ανέβηκε, διευθύνθηκε στο γραφείο του.

Τήν άφησε νά χτυπήσει.
Κι αύτή χτυπησε έλαφρά
— Τι είναι; ρώτησε αυτός.
— Μια στιγμή, κύριε Νότη! Άνοιξε τήν πόρτα.
— Τί τρέχει; της είπε κρατώντας το βιβλίο στο χέρι του.
— Δύο κορίτσια είναι και θέλουνε να δούνε τον κήπο...
E, ας τον δούνε...
Αυτή, αντί να φύγει, στεκόταν ακόμα.
Μα θέλεις τίποτα άλλο;
— Ναι κύριε Νότη, θέλουνε, λέει, και' να δούνε και τ ' ζώα που 'χεις βαλσαμωμένα!
Είναι κορίτσια εδώ, της γειτονιάς, τώρα ήρθανε...
— Αυτό δε με ενδιαφέρει! Μα πώς το μάθανε οτι εχω

βαλσαμνωμένα ζώα;
— Ξέρω κι εγώ!
— Παράξενο!
Και ο Λαμνιώτης κούνησε τό κεφάλι.
— Καλά, ας τα δούνε... είπε έπειτα.
Η κυρά-Φρόσω κατέβαινε γρήγορα, οι παντούφλες της οι συρτές

χτυπούσανε δυνατά στα
σκαλοπάτια.
— Μα... έκανε αυτός.

# data[].attributes.attachment_caption
Πρόσφυγες στα σκαλιά του Αγίου Νικολάου στο Πειραιά.

# data[].attributes.headline
Οι συνέπειες τις Μικρασιατικής καταστροφής στην Αθηναϊκή ζωή.

# data[].attributes.subject
Οι συνέπειες τις Μικρασιατικής καταστροφής στην Αθηναϊκή ζωή.

# data[].attributes.body
Μία από τις μεγάλες παραμέτρους της Μικρασιατικής Καταστροφής ήταν η ώθηση που έδωσε για την αλλαγή της ζωής στην Αθήνα, στη Θεσσαλονίκη και σε άλλα αστικά κέντρα. Ειδικά για την Αθήνα και τη Θεσσαλονίκη η έλευση των προσφύγων ήταν καταλύτης για τον μετασχηματισμό τους και τη σταδιακή υιοθέτηση μητροπολιτικών χαρακτηριστικών, τα οποία έγιναν ευκρινέστερα στη δεύτερη δεκαετία του Μεσοπολέμου.

Το «1922» και η παραφιλολογία περί αυτού του κομβικού έτους έχει αφήσει σημαντική παρακαταθήκη προφορικών μαρτυριών, που συνεπικουρεί την επίσημη Ιστορία στην κατανόηση των σύνθετων διαστάσεων αυτής της κατακλυσμιαίας μεταβολής στον ελλαδικό χώρο. Και μαζί με τις ζώσες μνήμες που καταγράφηκαν, προστίθεται και η μικροϊστορία, που περνούσε στην καλύτερη περίπτωση στα ψιλά των εφημερίδων, όταν δεν εξοριζόταν στη χώρα της λήθης. Αλλά αυτή η μικροϊστορία, η καθημερινότητα, η ζωή στο πεζοδρόμιο, στην αγορά, στα παραπήγματα, στα αστικά σπίτια, στα δημόσια κτίρια, γεννούσε την πίεση ώστε οι πόλεις να αλλάξουν, ώστε οι ανάγκες να δώσουν σχήμα στο μέλλον, ώστε η Αθήνα, πρωτίστως, να πάψει να είναι μια μικρή πρωτεύουσα, όπου ο ένας ήξερε τον άλλον και όπου όλα κυλούσαν με έναν ρυθμό λίγο-πολύ προβλέψιμο.

Η Αθήνα το 1922 είχε ήδη περάσει μέσα από έναν προθάλαμο προετοιμασίας για το μητροπολιτικό της μέλλον. Ήδη ο αστικός μετασχηματισμός επί Χαριλάου Τρικούπη και Γεωργίου Α΄ είχε στερεώσει μια συμπαγή τάξη καταναλωτών. Το 1896 με τους Ολυμπιακούς Αγώνες ήταν η πρώτη, κατά μία έννοια, σύνδεση με τα διεθνή δίκτυα επικοινωνίας, τουρισμού και προβολής. Μετά το 1908-1912, με τη φθίνουσα μόδα του νεοκλασικισμού, οι νέες τεχνολογίες οικοδομικής και τα νεωτερικά αισθητικά ρεύματα οδηγούν σε ευρύτατους πειραματισμούς στη μορφή και τον όγκο των κτιρίων.

Ιδίως μετά τον διχασμό του 1915, η Αθήνα έχει περάσει –και ψυχολογικά– στην ανάγκη προσαρμογής σε άλλα πρότυπα, που έφερνε η νέα αγορά της ψυχαγωγίας (και ιδίως ο κινηματογράφος και το μουσικό θέατρο), η νέα μόδα για την πιο χειραφετημένη γυναίκα, η εγκατάσταση του ηλεκτρισμού και της μηχανοκίνητης συγκοινωνίας, η ανάπτυξη μιας κουλτούρας φυσιολατρείας και θαλασσίων λουτρών. Ολα αυτά τα εν τω σπέρματι μητροπολιτικά χαρακτηριστικά θα ενταθούν και θα διαχυθούν σε μια νέα πολεοδομική ανασυγκρότηση μετά το 1922-23.

Αν σταθεί κανείς στην ανάπτυξη της πρωτεύουσας μετά το 1922 θα πρέπει να επισημάνει στη σταδιακή ενοποίηση της Αθήνας και του Πειραιά, με τη σταδιακή πύκνωση των μεταξύ τους προαστίων. Οι πρόσφυγες ανοίγουν την αγορά εργασίας, φέρνουν τεχνογνωσία και ιδρύονται νέα εργοστάσια μέσα στο πολεοδομικό συγκρότημα της πρωτεύουσας. Στα περίχωρα του Πειραιά, κατά μήκος του Κηφισού, στη Νέα Ιωνία και αλλού, νέες βιομηχανίες αλλάζουν το τοπίο. Η επέκταση της βιομηχανικής και βιοτεχνικής δραστηριότητας προς το Μοσχάτο επιτάχυνε την παρακμή του Νέου Φαλήρου ως θερέτρου και εξ αντανακλάσεως διευκόλυνε την ανάπτυξη του Παλαιού Φαλήρου, όρισε τη γένεση της Γλυφάδας και ενίσχυσε μια τάση αξιοποίησης της «Ριβιέρας».

Τα προάστια μετά το 1922 γεννιούνται παντού και είναι προσφυγικοί συνοικισμοί σε διαβαθμίσεις, από τη Νέα Σμύρνη και τη Νέα Φιλαδέλφεια μέχρι την Κοκκινιά και την Καισαριανή. Παράλληλα, η πύκνωση της ζωής και η αλλαγή της καθημερινότητας στην Αθήνα επιταχύνει επίσης τη δημιουργία προαστίων για τη μεγαλοαστική τάξη κατά το πρότυπο κηπουπόλεων, όπως ήταν το Ψυχικό και η Εκάλη. Η ιδιωτική πρωτοβουλία γεννάει επίσης το μεσοαστικό προάστιο της Κυπριάδου στα Ανω Πατήσια.

Η δεκαετία του 1920 ήταν κομβική για μια σειρά από επιπλέον αλλαγές. Συνοπτικά, έχουμε την υιοθέτηση του νέου ημερολογίου το 1923, την αλλαγή του πολιτεύματος με την καθιέρωση της Αβασίλευτης Δημοκρατίας το 1924, τη δημιουργία του φράγματος του Μαραθώνα που επιλύει το χρόνιο πρόβλημα της λειψυδρίας το 1929, τη νομοθεσία περί οριζοντίου ιδιοκτησίας το ίδιο έτος, που αποτελεί τη γενέθλιο πράξη της πολυκατοικίας. Την ίδια δεκαετία ιδρύεται η Ακαδημία Αθηνών (1926) και η Τράπεζα της Ελλάδος (1929), κινήσεις θεσμικού εκσυγχρονισμού στην πνευματική και οικονομική ζωή.

# data[].attributes.headline
Εμβαθύνοντας: Οι πρόσφυγες της Μικρασιατικής καταστροφής επιδρούν θετικά και προωθούν τη κοινωνική αλλαγή!

# data[].attributes.subject
Εμβαθύνοντας: Οι πρόσφυγες της Μικρασιατικής καταστροφής επιδρούν θετικά και προωθούν τη κοινωνική αλλαγή!

# data[].attributes.body
Ένα βίντεο που παρουσιάζει τον τρόπο με τον οποίο η ελληνική πολιτεία και κοινωνία υποδέχθηκε και ενσωμάτωσε τους πρόσφυγες που κατέκλυσαν τον ελλαδικό χώρο μετά τη Μικρασιατική Καταστροφή το 1922. Ιδιαίτερο ενδιαφέρον έχει και η σκιαγράφηση της ταξικής διαστρωμάτωσης των ίδιων των προσφύγων, των διαφορετικών συνθηκών που επικρατούσαν στο Βύρωνα, την Καισαριανή και την Κοκκινιά σε σχέση με τη Νέα Ιωνία αλλά και με τη Νέα Σμύρνη. Γίνεται αναφορά στο θετικό αντίκτυπο των ευνοϊκών ρυθμίσεων απόκτησης οικίας και για τις υπόλοιπες αναξιοπαθούσες κοινωνικές ομάδες στην Ελλάδα όπως οι εργάτες και κάποιες κατηγορίες δημοσίων υπαλλήλων. Σχολιάζεται επίσης η στάση των γηγενών απέναντι στους πρόσφυγες και οι ομοιότητες με τις σύγχρονες συμπεριφορές απέναντι στο προσφυγικό ζήτημα.

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Η ΖΩΗ ΤΟ 30 - ΠΡΟΣΦΥΓΕΣ ΚΑΙ ΓΗΓΕΝΕΙΣ ΣΤΗΝ ΑΘΗΝΑ ΤΟΥ ΜΕΣΟΠΟΛΕΜΟΥ
0000361536

Σειρά επικαιρότητας ωριαίων εκπομπών με τη ΡΕΝΑ ΘΕΟΛΟΓΙΔΟΥ, που αναδεικνύει θέματα της ελληνικής πολιτικής και κοινωνικής ζωής. Το συγκεκριμένο επεισόδιο της σειράς παρουσιάζει τον τρόπο με τον οποίο η ελληνική πολιτεία και κοινωνία υποδέχθηκε και ενσωμάτωσε τους πρόσφυγες που κατέκλυσαν τον ελλαδικό χώρο μετά τη Μικρασιατική Καταστροφή το 1922.

# data[].attributes.attachment_link.description
Η ΖΩΗ ΤΟ 30 - ΠΡΟΣΦΥΓΕΣ ΚΑΙ ΓΗΓΕΝΕΙΣ ΣΤΗΝ ΑΘΗΝΑ ΤΟΥ ΜΕΣΟΠΟΛΕΜΟΥ 0000361536 Σειρά επικαιρότητας ωριαίων εκπομπών με τη ΡΕΝΑ ΘΕΟΛΟΓΙΔΟΥ, που αναδεικνύει θέματα της ελληνικής πολιτικής και κοινωνικής ζωής. Το συγκεκριμένο επεισόδιο της σειράς παρουσιάζει τον τρόπο με τον οποίο η ελληνική πολιτεία και κοινωνία υποδέχθηκε και ενσωμάτωσε τους πρόσφυγες που κατέκλυσαν τον ελλαδικό [...]

# data[].attributes.headline
ΑΘΗΝΑ. TA ΥΠΑΙΘΡΙΑ ΚΑΦΕΝΕΙΑ ΚΑΙ ΠΕΡΙΠΤΕΡΟ ΣΤΗΝ ΠΛΑΤΕΙΑ ΣΥΝΤΑΓΜΑΤΟΣ, ΠΡΟΣ ΤΗΝ ΠΛΕΥΡΑ ΤΟΥ ΞΕΝΟΔΟΧΕΙΟΥ ΜΕΓΑΛΗ ΒΡΕΤΑΝΝΙΑ ΚΑΙ ΤΟΥ ΜΕΓΑΡΟΥ ΣΚΟΥΛΟΥΔΗ.

# data[].attributes.subject
ΑΘΗΝΑ. TA ΥΠΑΙΘΡΙΑ ΚΑΦΕΝΕΙΑ ΚΑΙ ΠΕΡΙΠΤΕΡΟ ΣΤΗΝ ΠΛΑΤΕΙΑ ΣΥΝΤΑΓΜΑΤΟΣ, ΠΡΟΣ ΤΗΝ ΠΛΕΥΡΑ ΤΟΥ ΞΕΝΟΔΟΧΕΙΟΥ ΜΕΓΑΛΗ ΒΡΕΤΑΝΝΙΑ ΚΑΙ ΤΟΥ ΜΕΓΑΡΟΥ ΣΚΟΥΛΟΥΔΗ.

# data[].attributes.headline
ΟΔΟΣ ΠΑΝΕΠΙΣΤΗΜΙΟΥ

# data[].attributes.subject
ΟΔΟΣ ΠΑΝΕΠΙΣΤΗΜΙΟΥ

# data[].attributes.headline
ΠΕΙΡΑΙΑΣ: ΓΕΝΙΚΗ ΑΠΟΨΗ ΤΟΥ ΤΕΛΩΝΕΙΟΥ ΚΑΙ ΤΟΥ ΛΙΜΕΝΑΡΧΕΙΟΥ. ΚΟΣΜΟΣ ΣΤΟ ΔΡΟΜΟ, ΚΑΡΑ, ΑΥΤΟΚΙΝΗΤΑ KAI ΤΟ ΤΡΑΜ ΝΑ ΠΕΡΝΑ.

# data[].attributes.subject
ΠΕΙΡΑΙΑΣ: ΓΕΝΙΚΗ ΑΠΟΨΗ ΤΟΥ ΤΕΛΩΝΕΙΟΥ ΚΑΙ ΤΟΥ ΛΙΜΕΝΑΡΧΕΙΟΥ. ΚΟΣΜΟΣ ΣΤΟ ΔΡΟΜΟ, ΚΑΡΑ, ΑΥΤΟΚΙΝΗΤΑ KAI ΤΟ ΤΡΑΜ ΝΑ ΠΕΡΝΑ.

# data[].attributes.headline
Ορφανά προσφυγόπουλα από τη Μικρά Ασία έξω από τα Παλαιά Ανάκτορα (σημερινή Βουλή).

# data[].attributes.subject
Ορφανά προσφυγόπουλα από τη Μικρά Ασία έξω από τα Παλαιά Ανάκτορα (σημερινή Βουλή).

# data[].attributes.headline
Προσφυγικός συνοικισμός στη Νέα Φιλαδέλφεια

# data[].attributes.subject
Προσφυγικός συνοικισμός στη Νέα Φιλαδέλφεια

# data[].attributes.headline
Μια βόλτα στην Αθήνα του 1920!

# data[].attributes.subject
Μια βόλτα στην Αθήνα του 1920!

# data[].attributes.attachment_link.title
Η Αθήνα του 1920 Εγχρώμη μέσω AI - Athens 1920s Collored

# data[].attributes.body
Ο Βουτυράς δεν πρόσεχε ιδιαίτερα τη γλώσσα της γραφής του, ούτε τον ενδιέφεραν τα εξωτερικά λογοτεχνικά γνωρίσματα. Τα διηγήματά του όμως έχουν εσωτερική συνοχή, λογική συνέπεια και δράση των προσώπων, πλούσιο και πηγαίο αίσθημα, σπάνια παρατηρητικότητα, γνήσια ποιητική αίσθηση, δυνατές εικόνες, μεταφορές και παρομοιώσεις. Για όλες αυτές τις αρετές του έργου του ο Βουτυράς θεωρείται ένας από τους καλύτερους Έλληνες πεζογράφους.

Το έργο του υπήρξε ιδιαίτερα πρωτοπόρο για την εποχή, τόσο λόγω περιεχομένου όσο και μορφής, γεγονός που συμπυκνώνεται στην αμηχανία, αν όχι την ανοιχτή εχθρότητα, κάποιων λογοτεχνικών κύκλων της εποχής του απέναντι στην εκδοτική επιτυχία του και στην επιρροή που άσκησε το έργο του στην ανήσυχη νεολαία των πρώτων 10ετιών του 20ού αι. Κρατά απόσταση από τη προβολή του εθνικού στοιχείου κι υιοθετεί τη µορφή ενός λαϊκού αφηγηµατικού είδους. Η εκµετάλλευση των αδυνάµων από όσους ασκούν αυθαίρετα την εξουσία είναι ένα θέµα που γενικότερα τον απασχολεί. Για τα δεδομένα της ελληνικής λογοτεχνίας κι όχι τυχαία, θεωρείται ο εισηγητής του ρεαλιστικού διηγήματος στην Ελλάδα. Ό  Παλαμάς με το αλάνθαστο ένστικτό του τον κατέστησε πρώτος σαν πρωτοπόρο στο ρεαλιστικό διήγημα. Ο Βουτυράς εισέβαλε στη σκηνή της νεοελληνικής πεζογραφίας ενώ ήταν αυτή κατάμεστη από καθιερωμένες φυσιογνωμίες όπως οι : Βιζυηνός, Παπαδιαμάντης, Καρκαβίτσας, Εφταλιώτης Ξενόπουλος κ.ά.. Οι φτωχογειτονιές κι οι απόμερες συνοικίες είναι ο χώρος που κινείται, ενώ, οι ήρωές του είναι άνθρωποι αποτυχημένοι ή χρεωκοπημένοι μικροαστοί, μικροϋπάλληλοι, απλοϊκοί άνθρωποι του λαού χτυπημένοι από τη φτώχεια και τη δυστυχία. Τον κατηγορούσανε για απουσία πλοκής, για χαώδη γραφή, για διάχυτο πεσιμισμό, για υπερπαραγωγή διηγημάτων σε βάρος της ποιότητας και κυρίως για έλλειψη σεβασμού απέναντι στους βασικούς κανόνες της λογοτεχνικής συγγραφής. Σημαντικοί συγγραφείς και λογοτέχνες της εποχής (Ξενόπουλος, Νιρβάνας, Άγρας, Πολίτης) τον υπερασπίστηκαν αν και, σε κάποιο βαθμό, συμμερίζονταν την αμηχανία απέναντι στο πρωτοπόρο ύφος του. Ήτανε πράγματι πρωτοπόρος της νεωτερικής λογοτεχνίας, που κατέγραψε, με συγκλονιστικά ρεαλιστικό τρόπο, τις αλλαγές στη ταξική διάρθρωση της ελληνικής κοινωνίας στις αρχές του 20ού αι. και την επέλαση του καπιταλιστικού τρόπου παραγωγής, επέλαση που παρήγαγε την εξαφάνιση των παλαιότερων κοινωνικών στρωμάτων και την εμφάνιση του προλεταριάτου ως βασική κοινωνική τάξη.
Ο Βουτυράς υιοθετεί διάφορα στυλ γραφής, κινούμενος με άνεση από το ρεαλισμό και τα ηθογραφικά στοιχεία, στην επιστημονική φαντασία, στο διήγημα μυστηρίου, στην ελλειπτική γραφή και στο παράλογο. Είναι πράγματι εντυπωσιακό ότι ο ίδιος που 'χει γράψει διηγήματα που θυμίζουνε Ποέ, άλλα που ανταγωνίζονται τον στρατευμένο ρεαλισμό του Ζολά ή την αναλυτική ψυχογραφία του Ντοστογιεφσκύ, δίχως μάλιστα, καθώς φαίνεται, να 'χει πλήρη γνώση της ξένης λογοτεχνίας της εποχής του. Αξίζει να σημειωθεί πως, παρά τις μεταγενέστερες αναγνώσεις του έργου του, που μπορούν να ανιχνεύσουν έντονα στοιχεία μοντερνισμού και πολλαπλών σημειολογικών επιπέδων, ο ίδιος δεν ήταν αυτό που σχηματικά αποκαλούμε διανοούμενος. Ήτανε πιο πολύ ένας εργάτης του πνεύματος που έφτιαχνε διηγήματα, δε σύχναζε σε λογοτεχνικά σαλόνια, αλλ' αντίθετα συναναστρεφότανε καθημερινά με ανέργους, εργάτες κι ευρύτερα ανθρώπους του λαού στις ταβέρνες. Εκφράζει μια κοινωνία σε κατάσταση μετασχηματισμού, όπου οι αξίες σ' όλα τα επίπεδα εναλλάσσονται με γοργούς ρυθμούς, μια κοινωνία δίχως σταθερές και στιβαρές πίστεις, κοινωνία ανοιχτής ιδεολογίας κι επομένως πρόσφορη, όσον αφορά τους συγγραφείς, για πολυεπίπεδη ειρωνική γραφή. Η εναλλαγή τεχνοτροπίας (λόγω της οποίας κατηγορήθηκε ως μη συγγραφέας), που αποτελεί το κύριο χαρακτηριστικό πρωτοπορίας της μορφής του έργου του, δεν καταδεικνύει την εγγενή αδυναμία του να ολοκληρωθεί ως συγγραφέας. Αντίθετα, αποτελεί τρανή απόδειξη της σύνδεσής του με τη μεταβατικότητα/ρευστότητα της εποχής του. Δεν είχε ένα τρόπο γραφής γιατί ως υποκείμενο διαισθανότανε κι εξέφραζε το αντικειμενικό γεγονός της μη παγιωμένης ακόμα κοινωνικής συγκρότησης. Γράφει σε μια εποχή που ακόμα συντελείται η αστικοποίηση του κοινωνικού σχηματισμού, που οι καπιταλιστικές σχέσεις και κατ' επέκταση το πολιτισμικό εποικοδόμημα εμπεδώνονται και συγκροτούνε τη νέα κοινωνική πραγματικότητα αποδομώντας προηγούμενες κοινωνικές ισορροπίες, ήθη και καθημερινές συμπεριφορές. Παλιοί κοινωνικοί τύποι, επαγγέλματα κι εντέλει ταξικά στρώματα της πόλης και της υπαίθρου εξαφανίζονται κι αντικαθίστανται με νέα, μέσα από την απρόσωπη δυναμική των εκμεταλλευτικών σχέσεων της αστικής κοινωνίας. Αυτή η διαρκής καταστροφή κι ανασύνθεση των κοινωνικών σχέσεων και των υποκειμένων σε υλικό κι ιδεολογικό επίπεδο, αυτή η ταχύτητα των εξελίξεων, που καθιστά τον άνθρωπο έρμαιο των αλλαγών, ενυπάρχει στο ύφος του Βουτυρά και στο περιεχόμενο του έργου του. Η πολλαπλότητα των μορφών του νέου αδυσώπητου κι άκαρδου κόσμου που υπάγει στο κεφάλαιο παλιός τρόπος ζωής, μορφοποιείται ως μετάβαση από τον ένα τρόπο γραφής στον άλλο. Πρόκειται για μια ιδιαίτερη στιγμή διαλεκτικής συσχέτισης του αντικειμενικού πλαισίου με το υποκείμενο που το καταγράφει και το αναπαριστά.
Ο Βουτυράς δεν είναι, φυσικά, ένας απλός καθρέφτης της αντικειμενικής πραγματικότητας, αλλά η αγχώδης (για τον ανθρώπινο ψυχισμό) μεταβατικότητα της εποχής σφραγίζει το έργο του. Μες απ' αυτό το πρίσμα γίνονται κατανοητές οι καινοτομίες που τον χαρακτηρίζουν σα συγγραφέα της νεωτερικότητας: ο εσωτερικός μονόλογος του ήρωα, η μίξη της αντικειμενικής πλοκής με τις συνειδησιακές επεξεργασίες των ηρώων, η κυριαρχία της πόλης ως πλαισίου δράσης. Την ίδια στιγμή πραγματεύεται την υπαρξιακή αγωνία του ανθρώπου (φόβος θανάτου/νόημα ζωής), την ευαισθησία για τα ζώα, τη κριτική στον πόλεμο και την οδυνηρή πραγματικότητα της φτώχειας και των ταξικών αντιθέσεων.

# data[].attributes.attachment_caption
Αχνοφαίνονται οι γραμμές του τρένου, όσο άμαξες με γαιδουράκια μεταφέρουν την πραμάτεια των εμπόρων στα σπίτια των κατοίκων. Σήμερα παραμένει ένας από τους πιο πολυσύχναστους εμπορικούς δρόμους της πόλης (η φωτογραφία είναι του Φρεντ Μπουασονά).

# data[].attributes.headline
Οδός Αθηνάς, 1920. 

# data[].attributes.subject
Οδός Αθηνάς, 1920. 

# data[].attributes.attachment_caption
Σε μια περιοχή πολύ κοντινή στο Πολυτεχνείο ένας καλοντυμένος κύριος πίνει το καφεδάκι του όσο ένα μικρό παιδάκι αναζητεί συντροφιά στο παιχνίδι του, στην άδεια από αμάξια λεωφόρο. Σήμερα, μιλάμε για μια από τις πιο πυκνοκατοικημένες περιοχές του αθηναϊκού κέντρου.

# data[].attributes.headline
Πατησίων και Ηπείρου. 

# data[].attributes.subject
Πατησίων και Ηπείρου. 

# data[].attributes.headline
Μια φωτογραφία με σέπια στον πιο γνωστό και θρυλικό λόφο των Αθηνών αποτυπώνει την άτακτη δομή των σπιτιών.

# data[].attributes.subject
Μια φωτογραφία με σέπια στον πιο γνωστό και θρυλικό λόφο των Αθηνών αποτυπώνει την άτακτη δομή των σπιτιών.