# data[].attributes.body
Το Σουσάκι είναι ανενεργό ηφαίστειο και ιλυοδεξαμενή (mudpool) στα βορειοανατολικά του νομού Κορινθίας, στη βορειοδυτική ακτή του ηφαιστειακού τόξου του νοτίου Αιγαίου.

Το ηφαίστειο ήταν ενεργό στην Τεταρτογενή περίοδο, και πιο συγκεκριμένα, στο πλειστόκαινο (4 με 2,3 εκατομ. χρόνια πριν) και σήμερα έχει σημαντική σολφαταρική δραστηριότητα. Το γεωθερμικό σύστημα αποβάλλει περίπου 1 μεγαγραμμάριο ανά ημέρα από αέρια στους 42 °C, 90% CO2 και < 1% το καθένα από CH4 and H2S.[1]

Η τελευταία έκρηξη του συγκεκριμένου ηφαιστείου ήταν μια πλάγια έκρηξη η οποία δημιούργησε νέα ξηρά στον κόλπο των Μεγάρων, όπου υπάρχει μεγάλο λιμάνι και δραστηριότητες διυλιστηρίων.

Πηγή: https://el.wikipedia.org/wiki/Σουσάκι

# data[].attributes.body
Το Μάουνα Λόα είναι ένα από τα πέντε ηφαίστεια που αποτελούν το νησί Χαβάης στην αμερικανική πολιτεία Χαβάη στον Ειρηνικό Ωκεανό και ίσως το μεγαλύτερο στη Γη από την άποψη όγκου και της περιοχής που καλύπτει. Είναι ένα ενεργό ασπιδοηφαίστειο, με όγκο που εκτιμάται σε περίπου 75.000 χλμ.³,[2] αν και η κορυφή του είναι 39 μ. χαμηλότερα από εκείνη του γείτονά του, του Μάουνα Κέα.[3] Το όνομα Μάουνα Λόα σημαίνει στη Χαβαϊκή γλώσσα «Μακρύ Βουνό». Εκρήξεις λάβας από το Μάουνα Λόα είναι φτωχές σε διοξείδιο του πυριτίου και πολύ ρευστές. Οι εκρήξεις τείνουν να είναι μη-εκρηκτικές και το ηφαίστειο έχει σχετικά ήπιες πλαγιές.
Βασίλης Ρ.

# data[].attributes.body
ο όρος Μεράπι (στα ινδονησιακά, Gunung Merapi, που σημαίνει το βουνό της φωτιάς) είναι ένα ενεργό στωματοηφαίστειο που βρίσκεται στα σύνορα μεταξύ της Κεντρικής Ιάβας και Γιογκιακάρτα, στην Ιάβα, Ινδονησία. Είναι το πιο ενεργό ηφαίστειο στην Ινδονησία και εκρήγνυται τακτικά από το 1548, περίπου κάθε τέσσερα χρόνια. Βρίσκεται περίπου 28 χιλιόμετρα βόρεια της πόλης Γιογκιακάρτα και χιλιάδες άνθρωποι ζουν στις πλαγιές του ηφαιστείου, με χωριά σε υψόμετρο μέχρι 1.700 μέτρα πάνω από την επιφάνεια της θάλασσας.
Αγγελος.Λ

# data[].attributes.location_name
Ποποκατέπετλ, Μεξικό

# data[].attributes.headline
Ποποκατέπετλ, Μεξικό

# data[].attributes.subject
Ποποκατέπετλ, Μεξικό

# data[].attributes.body
ο Ποποκατέπετλ[1][2] ή Ποποκατεπέλτ (ισπανικά: Popocatépetl προφορά (βοήθεια·πολυμέσα) [popoka'tepetl]) είναι ένα ενεργό ηφαίστειο στις πολιτείες Πουέμπλα, Μορέλος και Πολιτεία του Μεξικού. Βρίσκεται στο ανατολικό μισό της Κορδιλιέρας Νεοβολκάνικα. Με ύψος 5.426 μέτρα[3] είναι η δεύτερη ψηλότερη κορυφή του Μεξικού μετά το πίκο ντε Ορισάμπα, το οποίο έχει ύψος 5.636 μέτρα. Συνδέεται με το ηφαίστειο Ιστακσίουατλ (Iztaccíhuatl) στα βόρεια με ένα μακρύ αυχένα, το πέρασμα του Κορτές (Paso de Cortés). Το όνομά του στη Νάουατλ γλώσσα σημαίνει «το βουνό που καπνίζει».

Το Ποποκατέπετλ βρίσκεται 70 χιλιόμετρα μακριά από την Πόλη του Μεξικού, από την οποία είναι ορατό ανάλογα με τις ατμοσφαιρικές συνθήκες. Μέχρι πρόσφατα ήταν μια από τις τρεις κορυφές στο Μεξικό στις οποίες υπήρχαν παγετώνες[4]. Οι άλλες δύο είναι το Ορισάμπα και το Ιστακσίουατλ. Τη δεκαετία του 1990 όμως, ο παγετώνας άρχισε να συρρικνώνεται με ταχείς ρυθμούς, κυρίως εξαιτίας της αύξησης της θερμοκρασίας από την αυξανόμενη ηφαιστειακή δραστηριότητα.[5] Το αποτέλεσμα ήταν μέχρι τις αρχές του 2001 ο παγετώνας να εξαφανιστεί, καθώς ο πάγος που είχε απομείνει στο βουνό δεν είχε χαρακτηριστικά παγετώνα.[6][7][8] Η λάβα του ηφαιστείου αποτελείται από δακίτη και βασαλτικό ανδεσίτη.

Το Ποποκατέπετλ είναι από τα πιο ενεργά ηφαίστεια στο Μεξικό, αφού έχει εκραγεί 15 φορές από το 1519. Το ηφαίστειο ήταν ανενεργό για σχεδόν μισό αιώνα, αλλά το 1991 η ηφαιστειακή δραστηριότητα αυξήθηκε και από το 1993 καπνός βγαίνει μέσα από το ηφαίστειο σχεδόν καθημερινά. Το 1994 και το 2000 οι περιοχές γύρω από το ηφαίστειο εκκενώθηκαν. Η έκρηξη του 2000 ήταν η ισχυρότερη των τελευταίων 1.200 ετών

# data[].attributes.body
Το Κιλαουέα (χαβαϊανή γλώσσα: Kīlauea) είναι ηφαίστειο της νήσου Χαβάης και ένα από τα πέντε ασπιδωτά ηφαίστεια που αποτελούν το νησί. Το όνομα Κιλαουέα σημαίνει «αυτός που διασκορπίζεται» ή «που γρήγορα εξαπλώνεται» στην γλώσσα της Χαβάης και αναφέρεται στα συχνά ξεσπάσματα λάβα.

Το Κιλαουέα είναι ένα από τα πιο ενεργά ηφαίστεια στον πλανήτη και μια πολύτιμη πηγή πληροφοριών για τους ηφαιστειολόγους που είναι σε θέση να μελετήσουν από κοντά τις αποκλειστικά μη-βίαιες διαχυτικές εκρήξεις. Λάβα ηλικίας μικρότερης των 1000 ετών καλύπτει το 90% του Κιλαουέα.

# data[].attributes.location_name
Ποποκατέπετλ, Μεξικό

# data[].attributes.headline
Ποποκατέπετλ, Μεξικό

# data[].attributes.subject
Ποποκατέπετλ, Μεξικό

# data[].attributes.body
Το Ποποκατέπετλ είναι ένα ενεργό ηφαίστειο στις πολιτείες Πουέμπλα, Μορέλος και Πολιτεία του Μεξικού. Βρίσκεται στο ανατολικό μισό της Κορδιλιέρας Νεοβολκάνικα. Με ύψος 5.426 μέτρα[3] είναι η δεύτερη ψηλότερη κορυφή του Μεξικού μετά το πίκο ντε Ορισάμπα, το οποίο έχει ύψος 5.636 μέτρα. Συνδέεται με το ηφαίστειο Ιστακσίουατλ (Iztaccíhuatl) στα βόρεια με ένα μακρύ αυχένα, το πέρασμα του Κορτές (Paso de Cortés). Το όνομά του στη Νάουατλ γλώσσα σημαίνει «το βουνό που καπνίζει».
Βούλε

# data[].attributes.location_name
Γυαλί Δωδεκανήσου, Νίσυρος

# data[].attributes.attachment_caption
Γυαλι δωδεκανισου  Δωρα Τσεμπετζη

# data[].attributes.headline
Γυαλί Δωδεκανήσου, Νίσυρος

# data[].attributes.subject
Γυαλί Δωδεκανήσου, Νίσυρος

# data[].attributes.body
Το Γυαλί είναι ηφαιστειογενές νησί του νότιου Αιγαίου και ένα από τα Δωδεκάνησα. Βρίσκεται ανάμεσα στην Κω και τη Νίσυρο (σε απόσταση περίπου 7 χιλιόμετρα). Ο πληθυσμός του είναι 21 κάτοικοι (απογραφή 2011) και διοικητικά ανήκει στον δήμο Νισύρου. Στο Γυαλί γίνεται εξόρυξη ελαφρόπετρας (βόρειος λόφος) και περλίτη (νότιος λόφος) και κατά την αρχαιότητα γινόταν η εξόρυξη οψιδιανού για την κατασκευή εργαλείων[1].

Το Γυαλί έχει έκταση 4,6 τετραγωνικά χιλιόμετρα. Αποτελείται από δύο λόφους που συνδέονται με στενή λωρίδα γης. Η μεγαλύτερη απόσταση στο νησί είναι 5 χλμ στον άξονα Βορρά/ΒορειοΑνατολικά-Νότου/Νοτιοδυτικά. Το μεγαλύτερο πλάτος του νησιού είναι περίπου 2,1 χλμ, ενώ το μικρότερο είναι λιγότερο από 500 μ. Όλο το νησί έχει κηρυχθεί Τοπίο Φυσικού Κάλλους και υπάρχουν δάση με κουμαριές και τραχεία πεύκη και δεντρώδης ευφόρβια. Άλλοι τύποι βλάστησης περιλαμβάνουν μακία και φρύγανα. Στο παραθαλάσσιο τμήμα βρίσκονται μερικοί θαλασσόκεδροι.[2]

# data[].attributes.location_name
Επιμελητήριο Κυκλάδων, Γραφείο Μήλου, Κατήφορα

# data[].attributes.headline
Ηφαίστειο Μήλου, Ελλάδα

# data[].attributes.subject
Ηφαίστειο Μήλου, Ελλάδα

# data[].attributes.body
Το ηφαίστειο της Μήλου βρίσκεται στο ομώνυμο νησί των κυκλάδων. Δημιουργήθηκε από ηφαιστειακή δραστηριότητα που έλαβε χώρα στο παρελθόν και αποτελεί ένα στρωματοηφαίστειο χωρίς εκρήξεις τους ιστορικούς χρόνους. Οι ηφαιστειακοί βράχοι καλύπτουν τη μεγαλύτερη έκταση του νησιού.

# data[].attributes.attachment_link.title
αρχείο λήψης

# data[].attributes.location_name
Κλουτσέφκαγια, Κράι Καμτσάτκα, Ρωσία

# data[].attributes.headline
Κλουτσέφκαγια, Κράι Καμτσάτκα, Ρωσία

# data[].attributes.subject
Κλουτσέφκαγια, Κράι Καμτσάτκα, Ρωσία

# data[].attributes.body
Το Κλουτσεφσκόι είναι ένα από τα πιο ενεργά ηφαίστεια στον λεγόμενο Δακτύλιο της φωτιάς του Ειρηνικού Ωκεανού. Το ηφαίστειο, μαζί με τα επίσης ενεργά Μπεζιμιάνι και Τολμπάτσικ, σχηματίζουν την ομάδα ηφαιστείων Κλουτσέφσκαγια, η οποία αποτελεί ίσως το πιο ενεργό ηφαιστειακό κέντρο που προκαλείται από την καταβύθιση τεκτονικών πλακών. Μαζί με το Σιβελούτς, η Κλουτσέφσκαγια αποτελεί το βόρειο άκρο του ηφαιστειακού τόξου της Καμτσάτκας, στο σημείο που οι Αλεούτιες στα δυτικά συναντούν την Καμτσάτκα.[2] Το Κλουτσεφσκόι παράγει κατά μέσο όρο 60 εκατομμύρια τόνους βασάλτη κάθε χρόνο, που αντιστοιχεί σχεδόν στην μισή παραγωγή νέων πετρωμάτων στην Καμτσάτκα και το ένα τέταρτο όλων των αναβλημάτων στην ίδια περιοχή.[3] Μεγάλο μέρος του κώνου του Κλουτσεφσκόι δημιουργήθηκε τα τελευταία 8.000 χρόνια
Στεφανος.Κ

# data[].attributes.headline
Ηφαίστειο Μέθανα, Ελλάδα

# data[].attributes.subject
Ηφαίστειο Μέθανα, Ελλάδα

# data[].attributes.body
Τα Μέθανα βρίσκονται στο βορειοδυτικό άκρο του ηφαιστειακού τόξου του νοτίου Αιγαίου και ανήκει στην ηφαιστειακή ομάδα του Σαρωνικού, η οποία περιλαμβάνει επίσης τα ηφαιστειακά κέντρα στο Σουσάκι, την Αίγινα και τον Πόρο.[3] Η ηφαιστειακή δραστηριότητα στο νότιο Αιγαίο είναι αποτέλεσμα της καταβύθισης της τεκτονικής πλάκας της Αφρικής κάτω από την μικροπλάκα του Αιγαίου. Αυτή η καταβύθιση προκαλεί επέκταση του φλοιού από πάνω της. Στην περιοχή των Μεθάνων το πάχος του φλοιού έχει υπολογιστεί σε 20 χιλιόμετρα, αποτέλεσμα τόσο της επέκτασης όσο και της εισβολής μάγματος από κάτω.[8]
Τα Μέθανα αποτελούν την πιο πρόσφατη φάση της ηφαιστειακής δραστηριότητας στον Σαρωνικό.
Σωτήρης Ζ.

# data[].attributes.location_name
Φούτζι, Kitayama, Fujinomiya, Shizuoka, Ιαπωνία

# data[].attributes.headline
Φούτζι, Kitayama, Fujinomiya, Shizuoka, Ιαπωνία

# data[].attributes.subject
Φούτζι, Kitayama, Fujinomiya, Shizuoka, Ιαπωνία

# data[].attributes.body
Όρος Φούτζι
Ύψος/ 3776 μέτρα
Χώρες |  Ιαπωνία
Τελευταία έκρηξη | 1707-1708
Πρώτη ανάβαση | 663 μ.Χ. από έναν ανώνυμο μοναχο
Το όρος Φούτζι (ιαπωνικά: 富士山‎, Fuji-san) ή Φουτζι-γιάμα είναι το ψηλότερο βουνό της Ιαπωνίας, με υψόμετρο της κορυφής του πάνω από το επίπεδο της θάλασσας 3.776 μέτρα. Βρίσκεται περίπου εκατό χιλιόμετρα νοτιοδυτικά του Τόκιο, από όπου είναι ορατό τις καθαρές ημέρες, και είναι ενεργό ηφαίστειο. Η έκτασή του μοιράζεται μεταξύ των νομών Σιζουόκα και Γιαμανάσι.
Ο εξαιρετικά συμμετρικός κώνος του Φούτζι είναι γνωστό σύμβολο της Ιαπωνίας και διαδεδομένο σε φωτογραφίες και ως θέμα ζωγραφικών πινάκων. Έτσι, το επισκέπτονται πολλοί τουρίστες και ορειβάτες. Από το 2013 ανήκει στα Μνημεία Παγκόσμιας Κληρονομιάς της Ουνέσκο.

# data[].attributes.headline
Ηφαίστειο Νισύρου, Ελλάδα

# data[].attributes.subject
Ηφαίστειο Νισύρου, Ελλάδα

# data[].attributes.body
Η Νίσυρος είναι ένα ηφαίστειο που αποτελεί μέρος του ηφαιστειακού τόξου της νότιας Ελλάδας. Βρίσκεται στην άκρη του τόξου του Αιγαίου, μαζί με τη Καλδέρα της Κω και τη νήσο Γυαλί. Οι πρώτες υποθαλάσσιες εκρήξεις έλαβαν χώρα πριν 150.000 χρόνια, ενώ η κύρια δραστηριότητα συνέβη 40 με 10 χιλιάδες χρόνια πριν. Σήμερα λαμβάνουν χώρα υδροθερμικές εκρήξεις.
Σωτήρης Σπ.

# data[].attributes.location_name
Αίτνα, Adrano, Κατάνια, Ιταλία

# data[].attributes.headline
Αίτνα, Adrano, Κατάνια, Ιταλία

# data[].attributes.subject
Αίτνα, Adrano, Κατάνια, Ιταλία

# data[].attributes.body
Δέος προκαλούν οι εικόνες από τη νέα έκρηξη που σημειώθηκε στην Αίτνα, το πιο ενεργό ηφαίστειο της Ευρώπης. Η Αίτνα ξεκίνησε να «βρυχάται» ξανά το τελευταίο διάστημα, καθώς την Τετάρτη (23/2) καταγράφηκε η δεύτερη έκρηξη μέσα σε διάστημα μικρότερο του ενός μηνός. Η τελευταία χρονικά έγινε στο νοτιοανατολικό κρατήρα του ηφαιστείου.
Θανάσης

# data[].attributes.location_name
Νιραγκόνγκο, Λαϊκή Δημοκρατία του Κονγκό

# data[].attributes.headline
Νιραγκόνγκο, Λαϊκή Δημοκρατία του Κονγκό

# data[].attributes.subject
Νιραγκόνγκο, Λαϊκή Δημοκρατία του Κονγκό

# data[].attributes.body
Το όρος Νιραγκόνγκο βρίσκεται στα ανατολικά άκρα της Λαϊκής Δημοκρατίας του Κονγκό, δίπλα από τα σύνορα με τη Ρουάντα. Πρόκειται για ένα στρωματοηφαίστειο ύψους 3.470 μέτρων, το οποίο ανήκει σε μια αλυσίδα ηφαιστείων της Μεγάλης Ρηξιγενούς Κοιλάδας, γνωστά ως Βουνά Βιρούνγκα, με το Νιραγκόνγκο να αποτελεί το υψηλότερο από αυτά. Το Νιραγκόνγκο είναι ένα από τα πιο ενεργά ηφαίστεια του πλανήτη.
Χρήστος

# data[].attributes.headline
Ηφαίστειο Σαντορίνης, Ελλάδα

# data[].attributes.subject
Ηφαίστειο Σαντορίνης, Ελλάδα

# data[].attributes.body
Η Σαντορίνη είναι γνωστή για το ηφαίστειό της. Η τελευταία ηφαιστειακή δραστηριότητα ήταν το έτος 1950. Τμήματα του ηφαιστείου της Σαντορίνης είναι: Η Νέα Καμένη (1707-1711 μ.Χ.), η Παλαιά Καμένη (46-47 μ.Χ.), το υποθαλάσσιο ηφαίστειο Κολούμπο (ενεργό) (1650 μ.Χ.), τα Χριστιανά νησιά. Η Σαντορίνη ανήκει στο ηφαιστειακό τόξο του Αιγαίου και χαρακτηρίζεται ενεργό ηφαίστειο μαζί με τα Μέθανα, τη Μήλο και τη Νίσυρο.

# data[].attributes.attachment_link.title
Santorini: Volcano History | Σαντορίνη: Ιστορία του Ηφαιστείου