# data[].attributes.headline
         Το κυνήγι κατά των μικροβίων

# data[].attributes.subject
         Το κυνήγι κατά των μικροβίων

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
"Πλύνε τα χέρια σου, πριν κάτσεις για φαΐ".

"Η κόρη σας δεν θα πάει στον παιδικό σταθμό για δυο βδομάδες, μπορεί να κολλήσει και τα άλλα παιδιά".

"Πρόσεξε αυτά τα σκουριασμένα καρφιά. Δεν έχεις κάνει τη δεύτερη δόση του αντιτετανικού εμβολίου".

"Σου ζήτησα παστεριωμένο γάλα, αυτό εδώ χάλασε γρήγορα".

"Στο χωριό υπάρχει επιδημία λύσσας μην ξεχνάτε ναεμβολιάσετε τη γάτα σας".

Σίγουρα όλοι και όλες μας έχουμε ακούσει φράσεις σαν και αυτές. Όλες μαζί συνθέτουν ένα αίνιγμα. Τι κοινό έχουν όλα τα παραπάνω; Ούτε οι παππούδες μας πριν από 100 και παραπάνω χρόνια μπορούσαν να το λύσουν. Λίγο αργότερα όμως, μια ομάδα επιστημόνων βάλθηκε να ανακαλύψει τη λύση αυτού του αινίγματος. Ανάμεσα τους και ένας άνθρωπος που οι έρευνές του επηρέασαν τις εργασίες όλων των άλλων.
Ονομαζόταν Λουί Παστέρ.

η πάλη των μικροβίων ένας αέναος αγώνας

Η πάλη κατά των μικροβίων χάνεται στα βάθη του αιώνα. Από την Λίθινη ακόμα εποχή οι άνθρωποι γνώριζαν θεραπευτικά βότανα και άλλα φυτά. Στην αρχαία Αίγυπτο και τη Μεσοποταμία γινόταν άσκηση σύνθετης ιατρικής, που ήταν συνυφασμένη με τη θρησκεία και τη μαγεία. Συγκεκριμένα, το 2000 π.Χ. η αιγυπτιακή ιατρική είχε τρίτους κλάδους. Οι παθολόγοι χρησιμοποιούσαν φάρμακα, αλοιφές και φίλτρα. Οι χειρούργοι θεράπευαν πληγές και επενέβαιναν στην επιφάνεια του σώματος, όμως σπάνια στα εσωτερικά όργανα. Και οι μάγοι-ιερείς ασχολούνταν με τα κακά πνεύματα και τα υπερφυσικά ζητήματα.

Τα σάκρα
Στην Ινδία στα αρχαία χρόνια η ινδική παράδοση αναγνώριζε επτά "σάκρα" ως κέντρα εστίασης και διανομής της πνευματικής δύναμης του σώματος. Αυτά βρίσκονται κατά μήκος της σπονδυλικής στήλης από την κορυφή του κρανίου ως το ιερό οστό. Καθένα από αυτά τα "σάκρα" συνδέεται με ειδικούς αδένες και όργανα του σώματος. Οι Ινδοί λοιπόν πίστευαν ότι, αν τα σάκρα διαταραχτούν ή βλαφτούν, προκύπτει η ασθένεια. Τα φάρμακα, το μασάζ, η γιόγκα και οι ψαλμοί επαναφέρουν τα σάκρα σε ισορροπία και επανορθωνουν την υγεία του σώματος. Άρα, για τους αρχαίους Ινδούς τα σάκρα ήταν υπεύθυνα για την εκδήλωση των ασθενειών. Πουθενά λοιπόν δε γινόταν λόγος για μικρόβια.

Το Γιν και το Γιανγκ
Στις κινέζικες φιλοσοφίες, κάθετι στο σύμπαν, συμπεριλαμβανομένου και του ανθρώπινου συνίσταται σε μια ισορροπία και διαπλοκή δύο θεμελιωδών δυνάμεων, του "γιν" και του "γιανγκ". Το γιν ειναι σκοτεινό, ψυχρό, υγρό, παθητικό, και αρσενικό, ενώ το γιανγκ είναι φωτεινό, θερμό, ξηρό, ενεργητικό, θετικό και θηλυκό. Το σύμβολο "τάι - τσι" δείχνει τον τρόπο που αυτές οι αντίθετες ποιότητες διαπλέκονται η μια με την άλλη. Η ενέργεια "τσι" ρέεει μεταξύ τους. Αν η ισορροπία μεταξύ των δυο αυτών ποιοτήτων διαταραχθεί στο σώμ, τότε η ενεργειακή ροή διακόπτεται και μπορεί να επέλθει νόσος. Τα γιατρικά με βότανα, ο βελονισμός και οι διαιτητικές θεραπείες αποσκοπούν στην επάνοδο της διαταραγμένης ισορροπίας.

Οι τέσσερις χυμοί
Στην αρχαία Ελλάδα, η ελληνική επιστήμη πρέσβευε ότι όλα τα πράγματα αποτελούνται από τέσσερα στοιχεία: αέρα, νερό, φωτιά και γη. Αυτά εκφράζονταν στο ανθρώπινο σώμα με τους τέσσερις χυμούς (υγρά), δηλαδή το αίμα, το φλέγμα, την κίτρινη και τη μαύρη χολή. Αν διαταρασσόταν η φυσική ισορροπία των "χυμών", προέκυπτε ασθένεια. Οι θεραπευτικές μέθοδοι περιλάμβαναν την αφαίμαξη, τα καθαρτικά και τη ρύθμιση της διατροφής. Ιδίαιτερα ο Αριστοτέλης πίστευε ότι οι ζωντανοί οργανισμοί εμφανίζονται κάθε φορά που τα υγρά αντικείμενα στεγνώνουν ή όταν τα στεγνά αντικείμενα υγραίνονται.

Όλοι οι λαοί λοιπόν προσπαθούσαν να ερμηνεύσουν τα αίτια των ασθενειών. Μάλιστα, το ερώτημα αυτό όπως φαίνεται συνδεόταν και με το αίωνιο ερώτημα της προέλευσης της ζωής.

Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία
Οι Ρωμαίοι γενικά αποδέχτηκαν τις θεωρίες των αρχαίων Ελλήνων για τους τέσσερις χυμούς. Επιπλεόν, ο Κλαύδιος Γαληνός πίστευε ότι υπάρχει ένα ζωικό πνεύμα που μπαίνει στο σώμα με κάθε εισπνοή. Ωστόσο, οι Ρωμαίοι γνώριζαν ότι η ασθένεια σχετίζεται με το βρόμικο νερό, τις ανθρώπινες ακαθαρσίες και τις ελώδεις περιοχές. Έτσι φρόντιζαν να εξασφαλίζουν την παροχή καθαρού νερού σε δημόσιους και ιδιωτικούς χώρους για πλύσιμο, για πόση, για μαγείρεμα και για καθαρισμό αποχωρητηρίων.
Ο Μάρκος Βάρος είχε "προφητέψει" τη θεωρία των μικροβίων, λέγοντας ότι είναι ανθυγιεινό να ζουν δίπλα σε βάλτους, γιατί υπάρχουν μικροσκοπικά αόρατα πλάσματα, που πολλαπλασιάζονται και μπαίνουν στο σώμα από το στόμα και τη μύτη προκαλώντας σοβαρές ασθένειες.

5ος-15ος αιώνας

Σε αυτήν την περίοδο ελάχιστα αναπτύχθηκαν οι επιστήμες και ειδικά η ιατρική. Υπήρχαν ακόμα οι απόψεις του Γαληνού για τα "πνεύματα" και τους "χυμούς" και βαθμιαία ενσωματώθηκαν στην χριστιανική άποψη, που έβλεπε την αρρώστια σαν τιμωρία σταλμένη από το Θεό για τις αμαρτίες των ανθρώπων. Η διάγνωση και η θεραπεία συχνά βασιζόταν σε δεισιδαιμόνιες, θρησκοληψίες, επικλήσεις και προσευχές σε άγιους με θεραπευτικές ικανότητες.

Από την Αναγέννηση και μετα
Οι άνθρωποι την εποχή αυτή άρχισαν να αποδεσμεύονται από τις απόψεις του παρελθόντος και να ερευνούν. Μάλιστα, άρχισαν να ανατέμνουν τα ανθρώπινα σώματα και να ανακαλύπτουν τις δομές και τις λειτουργίες του σώματος. Καθώς λοιπόν οι αρχαίες αντιλήψεις για τους αόρατους χυμούς έσβησαν, οι γιατροί άρχισαν να πιστεύουν ότι οι ασθένειες προκαλούνται απο τη διαταραχή της δομής ή της λειτουργίας των οργάνων και των συστημάτων του σώματος.

19ος αιώνας
Το 19ο αιώνα οι γιατροί και οι επιστήμονες είχαν πειστεί ότι οι μικροοργανισμοί προκαλούν πολλά νοσήματα. Η αντίληψη αυτή αντικατέστησε την παλιά θεωρία των χυμών. Ο πρωτοπόρος Γάλλος μικροβιολόγος Λουί Παστέρ συνέβαλε στην ανάπτυξη της "μικροβιακής θεωρίας" για τα αίτια των νόσων, σύμφωνα με την οποία τα βακτήρια ή άλλα μικρόβια είναι τα αίτια των λοιμωδών νοσημάτων.

Ωστόσο οι δεισιδαιμονίες και οι παρεμβάσεις και από τη θρησκεία ποτέ δεν έλλειψαν. Ενδεικτική είναι η παρακάτω εικόνα:

ο θάνατος ένα συνηθισμένο γεγονός του 19ου αιώνα

Βρισκόμαστε στο 1822. Οι άνθρωποι πεθαίνουν από επιδημίες όπως η γρίπη, η ευλογιά, η πανούκλα, ο κίτρινος πυρετός, η φυματίωση και η χολέρα. Οι ασθένειες αποτελούν ένα τρομακτικό κομμάτι της ζωής και του θανάτου. Ελάχιστες είναι οι οικογένειες που δεν έχουν χάσει κάποιον δικό τους. Το παραμικρό συνάχι ήταν επικίνδυνο και μια μικρή ιλαρά μπορούσε να προκαλέσει θάνατο σε μερικές μέρες. Όταν έμποροι ή προσκυνητές επέστρεφαν από μακρινές χώρες εμφανίζονταν συχνά καινούριες ασθένειες και επιδημίες. Την εποχή εκείνη ακόμα και η γέννα ήταν επικίνδυνη, πολλές γυναίκες πέθαιναν μόλις έφερναν στον κόσμο το παιδί τους. Επίσης, πολλά βρέφη πέθαιναν με μυστηριώδη τρόπο και όσα επιζούσαν είχαν ακόμα να ξεπεράσουν παιδικές ασθένειες, όπως ο κοκίτης και η ανεμοβλογιά.

Μήπως βλέπετε τι κουβαλάει μαζί του; Στα νύχια του, στο παλτό του; Τα μικρόβια ως τότε ήταν μια έννοια άγνωστη. Παρόλο που αρκετοί γιατροί και άλλοι επιστήμονες είχαν την πεποίθηση ότι κάτι αόρατο προκαλεί τις ασθένειες, κανείς δεν μπορούσε να το αποδείξει. Κανείς πριν τον Λουί Παστέρ, ο οποίος θεωρείται από πολλούς ο πατέρας της βακτηριολογίας.

Ούτε το νοσοκομείο μπορούσε να θεραπεύσει τους ασθενείς, γιατί δεν πρόσφερε καμία ασφάλεια. Ακόμα και με τις χειρουργικές επεμβάσεις, σπάνια γιατρεύονταν οι άνθρωποι. Μια μικρή πληγή από το χειρουργικό μαχαίρι αρκούσε για να εμφανιστεί πυρετός. Φανταστείτε ένα χειρούργο του 19ου αιώνα. Κάνει την εγχείρηση φορώντας καθημερινά ρούχα. Μέσα στην ίδια μέρα μπορεί να κάνει μια νεκροψία, μια διάγνωση, να παραστεί σε μια γέννα, να αφαιρέσει μια σκωληκοειδής απόφυση. Το βράδυ, αφού πλύνει απλώς τα χέρια του, θα δειπνήσει σε φιλικό σπίτι.

το γεγονός που άλλαξε τη ζωή του Παστέρ

Υπάρχουν γεγονότα που μπορούν να καθορίσουν τη ζωή σου και ερωτήματα που προσπαθείς να λύσεις με κάθε τρόπο Η ζωή του Λουί Παστέρ έδειξε ότι βιώματα από την παιδική του ηλικία έπαιξαν σημαντικό ρόλο στην επιλογή του να γίνει ερευνητής.

Ο Παστέρ γεννήθηκε τον Οκτώβριο του 1831 στο Αρμπουά ένα ορεινό χωριό της ανατολικής Γαλλίας. Σε ηλικία εννέα ετών έγινε μάρτυρας ενός γεγονότος που δεν επρόκειτο να ξεχάσει σε όλη του τη ζωή. Ενώ περπατούσε, είδε κόσμο μαζεμένο μπροστά στο σιδεράδικο του χωριού και άκουσε κραυγές που δεν έμοιαζαν ανθρώπινες. Έτρεξε να δει τι συμβαίνει και αντίκρισε τον σιδερά του χωριού να έχει ρίξει στο χώμα ένα χωρικό τον Νικόλ και να του καίει το πόδι μ΄ ένα πυρωμένο σίδερο. Το παιδί Λουί Παστέρ έτρεξε στον πατέρα του να τον ρωτήσει και πήρε την απάντηση ότι ένας λυσσασμένος λύκος είχε δαγκώσει τον Νικόλ. Εκεινη την εποχή κάθε άνθρωπος που τον δάγκωνε ένα λυσσασμένο ζώο πέθαινε με φρικτούς πόνους, όμως κανένας δεν γνώριζε μέχρι τότε την αιτία.

Η ανάμνηση εκείνης της φρικτής εικόνας έμεινε χαραγμένη στο μυαλό του Παστέρ και ήταν αυτός ο ίδιος που μεγαλώνοντας ασχολήθηκε συστηματικά και βρήκε τι είδους ασθένεια είναι η λύσσα και πώς γιατρεύεται.
Βέβαια, αξίζει να αναφέρουμε ότι ο Παστέρ στηρίχθηκε και σε έρευνες άλλων επιστημόνων (όπως ο Σπαλαντσάνι και ο Τζένερ), που είχαν προβληματιστεί πάνω σε αυτά τα θέματα, πριν από αυτόν.

Λάζαρος Σπαλαντσάνι 1729-1799

Ήταν αποφασισμένος να ανακαλύψει τα μυστικά της πλάσης. Οι περισσότεροι λογικοί άνθρωποι, στην εποχή του πίστευαν ότι πολλά ζώα δεν ήταν ανάγκη να έχουν γονείς και ότι προέρχονται από αηδιαστικές ποικιλίες και βρώμικα μίγματα. Για τον Σπαλαντσάνι ήταν ολοφάνερα αδιανόητο να ισχύει κάτι τέτοιο. Άρχισε να ερευνά και να πειραματίζεται, ασχολούμενος με την επιστήμη της μικροβιολογίας (που βρίσκονταν σε πολύ νηπιακό στάδιο), ισχυρίστηκε πως κάθε ζωντανό πλάσμα πρέπει να έχει αναγκαστικά ένα γονιό ακόμα και τα άθλια ζωύφια.

Στο τέλος, λοιπόν, του 18ου αιώνα, μια φοβερή αρρώστια, η ευλογιά νικήθηκε από τον Άγγλο γιατρό Τζένερ. Αυτός μελέτησε αγελάδες που υπέφεραν συχνά από μια ελαφριά ασθένεια, τη δαμαλίτιδα. Είχε διαπιστώσει λοιπόν ότι οι νεαρές γυναίκες που άρμεγαν άρρωστες αγελάδες δεν κολλούσαν ποτέ ευλογιά, ακόμα κι αν η επιδημία πρόσβαλλε όλους όσοι ζούσαν στο αγρόκτημα. Κατάλαβε λοιπόν ότι φτιάχνοντας ένα παρασκεύασμα από τις φουσκάλες των μαστών των άρρωστων αγελάδων και κάνοντας ένεση μ' αυτό στον άνθρωπο, θα τον προστάτευε από την ευλογιά. Ο Τζένερ ανακάλυψε μ' αυτόν τον τρόπο τον εμβολιασμό κατά της ευλογιάς.
η ερευνητική δράση του Παστέρ

Η διάκριση της οργανικής από την ανόργανη ύλη

Οι πρώτες εργασίες του Παστέρ δεν είχαν καμία σχέση με τα μικρόβια. Αφορούσαν τους κρυστάλλους. Ο Παστέρ διαπίστωσε μετά από πειραματικές διαδικασίες ότι όσοι κρύσταλλοι προέρχονται από οργανική ύλη όπως βρύα, φυτά και ζώα, διαθλούν την ακτίνα φωτός. Αντίθετα, όσοι κρύσταλλοι προέρχονται από αδρανή ή ανόργανη ύλη, όπως τα πετρώματα, δεν μεταβάλλουν την κατεύθυνση της φωτεινής ακτίνας.
Σε τι άραγε μπορούν να χρησιμεύσουν αυτές οι έρευνες; Μας επιτρέπουν να διακρίνουμε αυτό που έχει ζωή από εκείνο που δεν έχει.

Πώς όμως ο Λουί Παστέρ ανακάλυψε τα μικρόβια?
Ο Λουί Παστέρ βρήκε ότι τα μικρόβια είναι ζωντανοί οργανισμοί, καθώς προσπαθούσε να λύσει ένα καθημερινό ερώτημα, που ταλάνιζε την ανθρωπότητα.
"Γιατί το κρασί γίνεται ξύδι; "

Ας πάρουμε τα πράγματα από την αρχή. Η Λιλ περιοχή της Γαλλίας ήταν ένα σπουδαίο κέντρο παραγωγής αλκοολούχων ποτών από χυμό παντζαριού. Όμως συχνά ο χυμός γινόταν ξύδι αντί για αλκοολούχο ποτό. Αυτό ήταν καταστροφικό για τις εταιρείες παραγωγής. Τότε ένας μεγαλοπαράγοντας στον κόσμο των πατζαριών κάλεσε τον Παστέρ και ζήτησε τη βοήθειά του. Ο Παστέρ μελέτησε με το μικροσκόπιο του δείγματα από υγιείς και χαλασμένους χυμούς και τα σύγκρινε.

Τι είδε στο μικροσκόπιο?
Ο Λουί Παστέρ είχε βρει, για την ώρα, ένα μέσο να διακρίνει την οργανική από την ανόργανη ύλη. Συνεχίζει λοιπόν τις έρευνές του και συγκεκριμένα τις μελέτες πάνω στο κρασί. Ο Παστέρ προσπαθεί να βρει πώς γίνεται η ζύμωση.

Εκείνη την εποχή, οι επιστήμονες πίστευαν ότι ο χυμός του σταφυλιού μετατρεπόταν σε οινόπνευμα από μόνος του, από τη φύση του, χωρίς την παρέμβαση ζωντανών οργανισμών. Ο Παστέρ όμως υποστήριζε ότι από μόνος του ο χυμός δεν μπορεί ποτέ να υποστεί ζύμωση. Πρέπει, έλεγε, να παίζει ρόλο και ένας άλλος παράγοντας, που είναι τόσο μικρός, ώστε τον βλέπουμε μόνο με το μικροσκόπιο, και τον ονομάζουμε ζύμη.

Και να η απόδειξη: αν ο χυμός του σταφυλιού απομονωθεί από τον εξωτερικό αέρα ή αν ζεσταθεί, δεν υπόκειται σε ζύμωση. Δεν μετατρέπεται σε κρασί, παρά μόνο αν παρέμβει μια ζύμη, που έρχεται από έξω. Αυτή αναπτύσσεται πολύ γρήγορα, απορροφώντας τη ζάχαρη που περιέχει ο χυμός. Το οινόπνευμα λοιπόν είνα αποτέλεσμα της απορρόφησης της ζάχαρης από ένα μικροσκοπικό οργανισμό.

Ο Παστέρ απέδειξε ότι υπάρχουν ειδικές ζύμες σε κάθε ζύμωση για την μετατροπή του κρασιού σε ξίδι, του γάλακτος σε τυρί, του κριθαριού σε μπίρα.

παστερίωση

Ολες αυτές οι αποδείξεις θα ήταν άχρηστες, αν ο Παστέρ δεν πρότεινε ένα μέσο για να αντιμετωπιστούν οι αρρώστιες.

Όταν οι χρήσιμες ζύμες έχουν πια ολοκληρώσει τη μετατροπή που επιθυμούμε, τι θα συμβεί αν τις σκοτώσουμε, για παράδειγμα θερμαίνοντάς τες; Πεθαίνουν και δε χαλούν πια το κρασί, την μπίρα ή το γάλα μας! Με τη μέθοδο αυτή, μπορούμε να εξουδερώσουμε τις ζύμες υποβάλλοντας ένα προϊόν σε θερμοκρασία 55 και 65ο C, χωρίς όμως να το βράσουμε. Η μέθοδος πήρε την ονομασία παστερίωση, προς τιμήν εκείνου που την επινόησε.

Η ανακάλυψη του Παστέρ, καθώς αφορούσε προϊόντα πολύ βασικά για το 19ο αιώνα, όπως το κρασί, το γάλα, την μπίρα ή το ξίδι, τον έκανε αμέσως διάσημο. Στο εξής οι αγρότες και οι έμποροι μπορούσαν να υποβάλλουν σε παστερίωση τα προϊόντα τους και να μη φοβούνται μήπως χαλάσουν.

Ουσιαστικά ο Παστέρ ανακάλυψε ότι αυτό που λέμε "αρρώστια" δεν είναι παρά η μεταμόρφωση του περιβάλλοντος από τη δράση μιας ζύμης και ότι αρκεί συχνά να αλλάξουμε τις συνθήκες του περιβάλλοντος, για να σταματήσουμε τη δράση της ζύμης ή ακόμα και να τη σκοτώσουμε.

η καταπολέμηση της μόλυνσης Γνωρίζετε ότι ένα ζώο που έχει πεθάνει πριν από λίγες μέρες βγάζει μια μυρωδιά αποσύνθεσης. Για αυτό το φαινόμενο ο Παστέρ ανακάλυψε τον υπεύθυνο: είναι ένα πολύ μικρό ζωντανό στοιχείο που ονομάζεται μικροοργανισμός ή μικρόβιο. Αυτό συμπεριφέρεται με έναν ιδιαίτερο τρόπο, όσο υπάρχει οξυγόνο, πεθαίνει ή πέφτει σε λήθαργο. Μόλις όμως χαθεί το οξυγόνο, αρχίζει να πολλαπλασιάζεται.

Ο Παστέρ ανακάλυψε έτσι μια καινούρια μορφή ζωής, μια ζωή χωρίς αέρα. Ένας ογανισμός περιέχει εκατομμύρια μικρόβια. Όσο είναι ζωντανός, τα κύτταρα του δέχονται την επίδραση του αέρα και όσα μικρόβια δεν τον αντέχουν, πέφτουν σε λήθαργο. Όταν ο οργανισμός πεθάνει ο αέρας δεν φτάνει πια στα κύτταρα και τα μικρόβια, που δεν απειλούνται τώρα, ξυπνούν. Καθώς αναπτύσσονται, καταστρέφουν σιγά σιγά τους ιστούς και βγάζουν δυσάρεστη οσμή, όπως ακριβώς τα ένζυμα αποβάλουν οινόπνευμα.

Ένας Άγγλος χειρούργος, ο Λίστερ, αφού διάβασε τις εργασίες του Παστέρ για τις ζύμες πείστηκε ότι οι μολύνσεις των τραυμάτων οφείλονται στην ανάπτυξη μικροβίων. Εφάρμοσε τα συμπεράσματα του Παστέρ και κατέληξε στο ότι ή πρέπει να εμποδιστεί ο ένοχος να πλησιάσει την πληγή ή, αν έχει ήδη εγκατασταθεί εκεί, να καταστραφεί.

Δεν γίνεται όμως να θερμάνουμε τον άρρωστο, όπως το κρασί ή να τον βράσουμε, όπως το γάλα!

Ο Λίστερ άρχισε, λοιπόν, να παρασκευάζει προϊόντα που σκοτώνουν τα μικρόβια. Αφού τα μικρόβια δεν αντέχουν στον αέρα, τότε θα πρέπει η πληγή να αερίζεται, όσο γίνεται περισσότερο. Να γιατί, όταν κοπείτε, καθαρίζετε, χωρίς καν να το πολυσκεφτείτε, την πληγή με οξιζενέ, της βάζετε ιώδιο, ένα δραστικό προϊόν που καταστρέφει τα μικρόβια και έπειτα την καλύπτεται με μια αποστειρωμένη γάζα.

Έτσι, χωρίς να το καλοσκεφτείτε, εφαρμόζετε τους κανόνες τις ασηψίας και της αντισήψιας, της μεθόδου με την οποία καταστρέφονται τα μικρόβια της πληγής, με τη χρήση αντισηπτικών, όπως λέγονται, προϊόντων.
Λίστερ

Στην Αγγλία ο Τζόζεφ Λίστερ, πεπεισμένος για την ορθότητα όσων έλεγε ο Παστέρ, βρήκε ένα τρόπο να καταστρέφει τα μικρόβια, χωρίς παστερίωση, χρησιμοποίωντας φαινικό οξύ, για να καθαρίζει τις πληγές και τα χέρια.

Έτσι το 1865 ο Λίστερ ακολουθώντας τις εργασίες του Παστέρ πάνω στη μικροβιακή θεωρία, άρχισε να δοκιμάζει μεθόδους αντισηψίας - δηλαδή εξολόθρευσης των μικροβίων μέσα και γύρω από τα τραύματα με χημικές ουσίες. Ως το 1870 είχε δημιουργήσει ένα αντισηπτικό ψεκαστήρα φαινικού οξέος, που κατέστρεφε τους μικροοργανισμούς του αέρα. Πολλοί γιατροί εκδήλωσαν την αντίθεσή τους στις απόψεις του Λίστερ, γιατί ακολουθούσαν ακόμα την άποψη του Γαληνού ότι το πύο είναι ένας βλαβερός χυμός που αποβάλεται από το σώμα. Όμως οι αντιρρήσεις κόπασαν, όταν ο Λίστερ θεράπευσε με επιτυχία ένα απόστημα της βασίλισσας Βικτωρίας. Με την εφαρμογή της αντισηψίας οι μετεγχειρητικοί θάνατοι στους ασθενείς του Λίστερ μειώθηκαν από το 50% στο 5% μέσα σε δυο χρόνια.

Βαθμιαία οι μέθοδοι αντισηψίας έδωσαν τη θέση τους στην ασηψία, δηλαδή στις μεθόδους που εμποδίζουν την είσοδο των μικροβίων στο τραύμα με την αποστείρωση του ιματισμού, των εργαλείων και των άλλων μικροβιοφόρων αντικειμένων. Από το 1867 η αντισηπτική χειρουργική ελάττωσε γρήγορα τους θανάτους μετά την εγχείρηση, καθώς ψέκαζαν με απολυμαντικό (φαινικό οξύ) τους χειρούργους και τον ασθενή. Έτσι σε πολύ μικρό χρονικό διάστημα σώθηκαν πολλές ανθρώπινες ζωές.

Θεραπεύοντας τον μεταξοσκώληκα Το καινούριο δύσκολα γίνεται αποδεκτό Μετά τις ανακαλύψεις του Παστέρ και του Λίστερ, οι χειρούργοι δυσκολεύτηκαν να παραδεχθούν ότι, χωρίς βέβαια να το θέλουν, ήταν υπεύθυνοι για το θάνατο των ασθενών τους.

Μια μέρα σ' ένα συνέδριο της ακαδημίας των επιστημών, ένας χειρούργος ανέπτυσσε τα αίτια των μολύνσεων στα μαιευτήρια. Ο Παστέρ τον διέκοψε και του είπε ότι τίποτα από αυτά δεν είναι η αιτία της επιδημίας, αλλά ο γιατρός και το προσωπικό που μεταφέρουν το μικρόβιο από μια άρρωστη σε μια υγιή γυναίκα. Ο συνάδελφος του ανταπάντησε ότι, ακόμα και αν υπήρχε αυτό το μικρόβιο, δεν θα το έβλεπε ποτέ κανείς. Ο Παστέρ ζωγράφισε τότε στον πίνακα ένα σχέδιο μικροβίου και σε λίγο καιρό κατάφερε να κάνει τους γιατρούς ένθερμους υποστηρικτές του. Μετά από όλα αυτά, η χειρουργική με την μέθοδο της αντισηψίας θα γνωρίσει τη χρυσή της εποχή.
Ο Πουσέ διάσημος ερευνητής της εποχής είχε αμφιβολίες για τα πειράματα του Παστέρ, που αφορούσαν τα μικρόβια, και με ένα πείραμα, όπου ζέστανε ζωμό από χόρτα, αμφισβήτησε το κατά πόσο τα μικρόβια σκοτώνονται με τη θερμότητα. Γρήγορα η διαμάχη αυτή παίρνει δημόσιο χαρακτήρα και η ακαδημία επιστημών ορίζει ένα είδος δικαστηρίου, όπου ο Παστέρ αλλάζοντας απλά το σχήμα του φιαλιδίου, όπου έγιναν τα πειράματα, απέδειξε την ορθότητα των ισχυρισμών του.
Την ίδια εποχή οι παραγωγοί μεταξιού βρίσκονταν σε ένα οικονομικό- παραγωγικό αδιέξοδο, καθώς οι θηλυκοί μεταξοσκώληκες, που γεννούν τα αυγά, μαστίζονταν από μια ιδιαίτερα σύνθετη ασθένεια. Άλλοτε ο Παστέρ και η ομάδα του πιστεύουν ότι η ασθένεια μεταδίδεται από του γονείς και άλλοτε από τα φύλλα μουριάς που είναι η τροφή του μεταξοσκώληκα ή από μικρόβιο στα έντερα του σκουληκιού. Έπειτα από δουλειά πέντε ετών ο Παστέρ και οι συνεργάτες του κατορθώνουν να τοποθετήσουν σωστά όλα τα κομμάτια του πάζλ. Το βασικό συμπέρασμα είναι ότι η ασθένεια δεν προκαλείται από αυτόματη γένεση.
Οι μικροοργανισμοί των δύο διαφορετικών ασθενειών πολλαπλασιάζονται μόνο όταν οι συνθήκες είναι ευνοϊκές. Οι παραγωγοί φυσικού μεταξιού μπορούν να εξουδετερώσουν τα άρρωστα θηλυκά και να κρατήσουν μόνο τα υγιή. Έτσι διατηρώντας τα αυγά σε αρκετά υψηλή θερμοκρασία που αποθαρρύνει τα μικρόβια, μπορούν να αναπτυχθούν τα υγιή σκουλήκια σχεδόν φυσιολογικά. Οι παραγωγοί έβαλαν σε εφαρμογή αυτήν την τεχνική και τελικά το παράσιτο νικήθηκε και η Γαλλική βιομηχανία μεταξιού ξαναβρήκε την ακμή της.
Ο Παστέρ τελειοποίησε τη μέθοδο του: το μικρόβιο είναι σίγουρα η αιτία της ασθένειας, αλλά σημαντικό ρόλο παίζει και το περιβάλλον στο οποίο αναπτύσσεται. Αυτό ακριβώς θα κάνει στο εξής ο Παστέρ. Δεν θα ασχοληθεί πια μόνο με το μικρόβιο, αλλά θα αντιμετωπίσει το σώμα μας σαν ένα καλλιεργήσιμο έδαφος μέσα στο οποίο αναπτύσσονται ή χάνονται ορισμένοι "σπόροι".

Ο εμβολιασμός στο Πουγί - Λε - Φορ

Στο Πουγί-λε-Φορ:
Η ανακάλυψη όμως αυτή έγινε στο εργαστήριο και ένας κτηνίατρος ο Ροσσινιόλ προκάλεσε τον Παστέρ να κάνει μια δημόσια επίδειξη σε ένα αγρόκτημα. Ο Παστέρ δέχτηκε την πρόκληση. Στις 5 Μαΐου 1881 οι συνεργάτες του Παστέρ κάνουν ένεση μια ασθενή δόση καλλιέργειας σε ένα ικανοποιητικό δείγμα από ζώα. Μετά από 12 μέρες έδωσαν στα ίδια ζώα πιο ισχυρή δόση. Τέλος, στις 31 Μαΐου δίνουν μια εξαιρετικά ισχυρή δόση σε όλα τα ζώα. Στις 2 Ιουνίου το πρωί ο Παστέρ δέχτηκε ένα τηλεγράφημα που τον πληροφορούσε για την πλήρη επιτυχία τους. Τα εμβολιασμένα ζώα σώθηκαν, ενώ τα άλλα ζώα πέθαναν.

Να καλλιεργήσουμε τα μικρόβια:
Από τη μελέτη των ασθενειών του μεταξόσκωληκα, οι ερευνητές έμαθαν ότι το μικρόβιο χρειάζεται καλλιεργήσιμο έδαφος, για να ευδοκιμήσει. Αν λοιπόν πρόσφεραν σε ένα μικρόβιο ένα προσφορότερο έδαφος, θα αναπτυσσόταν πολύ γρήγορα.
Οι συνεργάτες του Παστέρ, λοιπόν, αφαίρεσαν από το αίμα άρρωστων ζώων και ανθρώπων μικρόβια και τους πρόσφεραν στο εργαστήριο ιδανικές συνθήκες ζωής, τα καλλιεργούσαν δηλαδή όπως λέμε. Η καλλιέργεια στο εργαστήριο προσφέρει στον ερευνητή εκπληκτικά πλεονεκτήματα. Το μικρόβιο δεν μένει αόρατο, ανάμεσα σε αλλούς μικροοργανισμούς, αλλά αναπτύσσεται γοργά, αποκαλύπτοντας τα μυστικά του.
Το βασικό μυστικό που ήθελε να εξακριβώσει ο Παστέρ είναι αν οι μικροοργανισμοί αυτοί ευθύνονταν για τις ασθένειες. Για να το μάθει αυτό ο Παστέρ και οι άλλοι επιστήμονες αποφάσισαν να μελετήσουν μια ασθένεια των προβάτων, που έχει το περίεργο όνομα "άνθρακας". Στο αίμα των ζώων που είχε προσβληθεί ανακάλυψε τα βακτηρίδια. Μήπως αυτοί είναι οι ένοχοι;

Η δοκιμασία του άνθρακα:
Ο Παστέρ για να πειστεί όλος ο κόσμος υπέβαλε αυτά τα βακτηρίδια σε μια δοκιμασία. Πήρε μια σταγόνα αίμα, που περιείχε το βακτηρίδιο και την καλλιέργησε σε ούρα. Μετα από λίγες μέρες, πήρε μια σταγόνα, από αυτήν την καλλιέργεια και την έριξε σε μια δεύτερη καλλιέργεια. Περίμενε λίγες μέρες ακόμα και επανέλαβε το ίδιο. Αν επαναλαμβανόταν πολλές φορές αυτή η διαδικασία, κανονικά θα έπρεπε στο τέλος να έχει εξαφανιστεί. Μετά το 20ο διάλειμμα διαπίστωσε ο Παστέρ ότι αν ένα ζώο δεχτεί μια και μόνο σταγόνα από το καλλιεργημένο υγρό, αμέσως θα αρρωστήσει από άνθρακα. Πρέπει, λοιπόν, σε κάθε στάδιο κάποια βακτηρίδια να αναπτύσσονται εφόσον η τελευταία καλλιέργεια είναι το ίδιο επικίνδυνη με την πρώτη. Αν δεν ήταν έτσι, τότε η δράση τους θα ήταν εκατοντάδες φορές πιο μικρή. Έτσι σίγουρα τα βακτηρίδια είναι η αιτία του άνθρακα.

Κότες στον πάγο:
Αν άλλαζαν όμως οι συνθήκες, πώς θα αντιδρούσε το βακτηρίδιο; Ο Παστέρ γνώριζε ότι οι κότες ακόμα και όταν ζουν ανάμεσα σε άρρωστα πρόβατα, δεν κολλούν ποτέ άνθρακα και ότι η θερμοκρασία του αίματός τους είναι ψηλότερη. Βούτηξε λοιπόν τις κότες σε παγωμένο νερό και έπειτα τους μετέδωσε βακτηρίδια. Σε λίγο οι κότες αρρώστησαν. Ο ερευνητής εφάρμοσε και το αντίστροφο πείραμα. Τα κουνέλια προσβάλλονται ιδιαίτερα από τον άνθρακα. Τους έκανε ένα ζεστό μπάνιο και σε λίγο τα κουνέλια ήταν άτρωτα απέναντι στην αρρώστια. Αυτή τη φορά ο ερευνητής κατόρθωσε να ελέγξει το μικρόβιο, καλλιεργώντας το και να ελέγξει την μεταδοτικότητά του αλλάζοντας τη θερμοκράσια του σώματος. Πέτυχε επίσης να δημιουργήσει στο εργαστήριο πειραματικά μια ασθένεια και να παρέμβει στην ανάπτυξή της.
Οι γιατροί όμως δεν του είχαν καμιά εμπιστοσύνη και ήταν επιφυλακτικοί απέναντι του, καθώς ο Παστέρ ήταν χημικός. Ένας γιατρός μάλιστα που ένιωσε θιγμένος τον προκάλεσε σε μονομαχία.

Η απαρχή του εμβολιασμού:
Ο Παστέρ μελετούσε την χολέρα στις κότες. Είχε βρει το μικρόβιο που προκαλούσε αυτήν την ασθένεια. Είχε αφήσει την καλλιέργεια του μικροβίου για πολλές βδομάδες χωρίς να την ανανεώσει. Σκέφτηκε να κάνει ένεση στις κότες με αυτά τα εξασθενημένα μικρόβια, για να δει αν είχαν διατηρήσει τη μεταδοτικότητά τους. Όμως με έκπληξη διαπίστωσε ότι οι κότες δεν κόλλησαν χολέρα. Ο Παστέρ ανακάλυψε 100 χρόνια μετά τη νίκη κατά της ευλογιάς ένα καινούριο εμβόλιο. Οι κότες που δέχτηκαν την πολυκαιρισμένη καλλιέργεια της χολέρας απέκτησαν ανοσία απέναντι στις νέες καλλιέργειες της νεάς αρρώστιας. Ολόκληρη η ιατρική επιστήμη ανανεώνεται.

η λύσσα υποτάσσεται

Ο Παστέρ είχε ακόμα να διαβεί το τελευταίο σκαλί της έρευνας. Πώς θα φτάσει στις ανθρώπινες ασθένειες, σ' εκείνες που δε σκοτώνουν σκουλήκια ή κότες, αλλά ανθρώπους; Και με ποιους να αρχίσει; Mε τους φυματικούς, που πεθαίνουν κατά εκατοντάδες χιλιάδες; Mε τα θύματα της διφθερίτιδας ή της χολέρας; Όχι. Ο Παστέρ ασχολήθηκε με μια αρρώστια που σκότωνε ελάχιστους ανθρώπους, μόλις καμία εκατοστή το χρόνο, αλλά είχε τρομακτικές συνέπειες: τη λύσσα. Τη διάλεξε, γιατί είναι μεταδοτική και προσβάλει το σκύλο, το λύκο, την αλεπού, τη γάτα και το κουνέλι. Έτσι θα μπορούσε να κάνει στο εργαστήριο πειράματα πάνω στα ζώα και όχι στους ανθρώπους, πράγμα που φυσικά απαγορεύεται.

Η επιλογή αυτή σκόνταφτε σε μια σημαντική δυσκολία: ο μικροοργανισμός που προκαλεί τη λύσσα είναι τόσο μικρός, που παρέμενε αόρατος ακόμη και στο μικροσκόπιο. Είναι ένας "διηθητός ιός", δηλαδή ένας ιός που διαφεύγει κι από τα πιο λεπτά φίλτρα. Ο Παστέρ λοιπόν θα έπρεπε να μελετήσει μια ασθένεια, την δράση της οποίας δεν μπορούσε να δει! Κι ακόμη χειρότερα, ο ιός αυτός δεν μπορεί να καλλιεργηθεί μέσα στα ούρα, στο ζωμό ή στην πατάτα. Μόνο το ίδιο το ζώο μπορούσε να χρησιμοποιηθεί σαν καλλιεργήσιμο έδαφος. Το λογικό θα ήταν να τα εγκαταλείψει, αλλά όπως είδαμε, η τύχη ευνοεί τους τολμηρούς.

Την ίδια εποχή στις 6 Ιουλίου 1885, έφεραν στο εργαστήριο του ένα θύμα το μικρό Ζοζέφ Μέστερ, που πριν από δύο μέρες τον είχε δαγκώσει ένας λυσσασμένος σκύλος. Αρχικά, ο Παστέρ αρνήθηκε να τον περιθάλψει, γιατί η μέθοδος του δεν είχε ολοκληρωθεί. Δύο φίλοι του γιατροί, ο Βιλπιάν και ο Γκρανσε, κατάφεραν να τον πείσουν. Αν δεν παρενέβαινε, το αγόρι σίγουρα θα πέθαινε. Ο Παστέρ το αποφάσισε, η μεγάλη έρευνα που είχε αρχίσει πριν από 40 χρόνια περίπου, κατέληγε επιτέλος στον άνθρωπο. Ο Παστέρ εμβολίασε το σώμα του Ζοζέφ με ιούς ήπιους, προετοιμάζοντς το για τους πιο ισχυρούς ιούς. Μέσα σε δέκα μέρες χορήγησαν στον μικρό Ζοζέφ μια σειρά από δόσεις του ιού της λύσσας. Ξεκινώντας από τον πιο ήπιο για να καταλήξει στον πιο ισχυρό. Ο Ζοζέφ Μεστέρ σώθηκε, το σώμα του έμαθε να αμύνεται τέλεια στον ιό της λύσσας.
Ο Παστέρ άρχισε τις ενέσεις στους σκύλους. Πήρε δείγματα από το μυαλό ενός αρρώστου ζώου και τα μετέφερε στο μυαλό ενός άλλου. Μετά από δέκα μέρες, το δεύτερο άρχισε να βγάζει αφρούς, να ουρλιάζει και στο τέλος πέθανε. Έπειτα ακολούθησε τη συνηθισμένη μέθοδο: καλλιέργησε το μικροοργανισμό και τον μετέφερε από τη μια καλλιέργεια στην άλλη. Σε λίγο είχε στη διάθεση του μια κανονική καλλιέργεια του μικροβίου της λύσσας.

Στη συνέχεια χρειαζόταν κάποιο μέσο για να εξασθενίσει το μικρόβιο, να το κάνει αβλαβές, ικανό όμως να προστατεύει το σώμα. Ξεκίνησε με κάτι δύσκολο αλλά αποτελεσματικό. Δίνοντας το μικρόβιο ενός σκύλου σε έναν πίθηκο, η λύσσα αποκτούσε λιγότερο έντονη μορφή. Έτσι μπορούμε να το δώσει σε έναν άλλο σκύλο, που εμβολιαζόταν για πιο ισχυρούς ιούς. Αντίθετα, όταν μετέδιδε τη λύσσα ενός σκύλου σ' ένα κουνέλι ή ένα ινδικό χοιρίδιο, η ένταση της μεγάλωνε.

χ τυπώντας τα στερεότυπα:

Το σπουδαίο είναι να θέλεις! Τα λόγια αυτά ειπώθηκαν από τον Λουί Παστέρ σε ηλικία είκοσι χρονών. Τα λόγια του στάθηκαν προφητικά, γιατί παρ' όλες τις δυσκολίες που συνάντησε στη ζωή του ποτέ δεν παραιτήθηκε και πάντα αγωνίζονταν. Από μικρός ο Λουί ήταν ένα ήσυχο παιδί που κανένας δεν το πρόσεχε. Δεν έδειχνε πως μπορεί να γίνει ένας μεγάλος ερευνητής.

Ο Λουί Παστέρ κατά τη διάρκεια των σπουδών του στη μέση εκπαίδευση, δεν έδειχνε κανένα ιδιαίτερο ταλέντο, παρά μόνο για το σχέδιο και τη ζωραφική. Αυτός που έμελλε να αναδειχθεί σε έναν από τους μεγαλύτερους χημικούς του αίωνά του, έχει στο απολυτήριό του μικρό βαθμό στη χημεία.

Το 1849 έγινε λέκτορας Χημείας στο Πανεπιστήμιο του Στρασβούργου. Ήταν μόλις 27 ετών. Τότε θεμελίωσε μια νέα επιστήμη, τη στερεοχημεία. Σίγουρα όλα αυτά αντιβαίνουν στην εικόνα του γέρου σοφού επιστήμονα που έχουμε στο μυαλό μας.

Σε ηλικία σαράντα πέντε χρονών ο Λουί Παστέρ νοσηλεύτηκε μετά από διάγνωση εγκεφαλικής αιμορραγίας. Παραλίγο να πεθάνει, μα σαν άκουσε πως είχαν σταματήσει οι εργασίες του καινούργιου εργοστασίου του, έπαψε να προσμένει το θάνατο και αποφάσισε να ζήσει και να εργαστεί παρ' όλη την σωματική του αναπηρία. Έμεινε ημιπαράλυτος.

Σε όλη αυτή τη μακρόχρονη ερευνητική του πορεία ο Παστέρ τα κατάφερνε, γιατί ήταν ένας ενεργητικός και γεμάτος πάθος για την δουλειά του άνθρωπος. Αλλά και για έναν ακόμα πολύ σημαντικό λόγο, είχε πάντα δίπλα του την Μαρί Λοράν την σύζυγο του. Τον ακολουθούσε σε όλα του τα ταξίδια, ήταν η βοηθός του στο εργαστήριο, τον στήριζε, τον ενθάρρυνε, τον άκουγε με μεγάλη προσοχή τις μέρες του ενθουσιασμού, αλλά και τις μέρες που απογοητεύονταν από τα αποτελέσματα των πειραμάτων του. Για άλλη μια φορά αποδεικνύεται ότι οι γυναίκες ασχολούνταν με την επιστήμη και ήταν ισάξιες των ανδρών, αλλά λόγω των κοινωνικών συνθηκών η εργασία τους δεν αναδεικνυόταν.

Προώθησε την ιατρική με την επινόηση του εμβολιασμού, αν και δεν ήταν γιατρός, αλλά χημικός.

Αλήθειες ή ψέματα;

Όπως είπαμε ο Ρόμπερτ Κοχ στηρίχτηκε και εξέλιξε τις θεωρίες του Λουί Παστέρ. Αυτός ήταν ο πρώτος επιστήμονας που απέδειξε ότι τα βακτήρια προκαλούν ασθένειες. Το 1876 απομόνωσε τα βακτήρια που προκαλούν την ασθένεια του άνθρακα στα βοοειδή και μετά τα καλλιέργησε στο εργαστήριο. Βρήκε ότι όταν μόλυνε υγιή βοοειδή με τα βακτήρια του εργαστηρίου, τα βοοειδή ανέπτυσσαν την ασθένεια.
Ο Ρόμπερτ Κόχ θεωρούσε ότι ο Παστέρ έπρεπε να τον αναφέρει στις εργασίες του για την ασθένει του άθρακα, επειδή πίστευε ότι ο δεύτερος στηρίχτηκε στην εργασία του. Μάλιστα, σε ένα διεθνές συνέδριο στην Ελβετία οι δυο τους ήρθαν σε σφοδρή αντιπαράθεση. Αυτό έκανε τον Κοχ να δημοσιεύσει εργασίες στις οποίες αποδείκνυε ότι η εργασία του Λουί δεν ήταν επαρκώς προετοιμασμένη. Τι ακριβώς έγραφε ο Κοχ; Υποστήριζε ότι ο Παστέρ δεν μπορούσε να ελέγξει την ισχύ των μικροβίων, με αποτέλεσμα μερικά να είναι αδύναμα και άχρηστα, ενώ άλλα τόσο ισχυρά, ώστε τα υγιή ζώα να αρρωσταίνουν.
Και όχι μόνο αυτό, αλλά ειπώθηκε ότι ο Παστέρ είχε βασιστεί, για να προετοιμάσει τα εμβόλια σε μια μέθοδο που του πρότεινε ένας επιστήμονας με το όνομα Ζαν Ζακ Τουσέ ν. Αυτό ο Παστέρ όχι μόνο δεν το ανέφερε ποτέ, αλλά είχε αφήσει να εννοηθεί ότι χρησιμοποιούσε δική του μέθοδο. Έτσι, καρπώθηκε μόνος του τη φήμη και το χρήμα, ενώ ο Τουσέν παρέμεινε φτωχός και έπαθε νευρικό κλονισμό μέσα στην ίδια χρονιά.
Καταρχάς, ένας ιστορικός μόνο θα μπορούσε να αποδείξει την ορθότητα των παραπάνω και αυτός ίσως με δυσκολία. Είναι κοτσομπολιά ή αλήθειες; Ίσως κανείς δεν μπορεί να απαντήσει με βεβαιότητα όμως εύλογα μετά από όλα αυτά γεννιούνται πολλά ερωτήματα.
Είναι γνωστό ότι η επιστήμη προοδεύει και εξελίσσεται περισσότερο, όταν οι επιστήμονες συνεργάζονται, αλλά πώς κατοχυρώνουν τις ανακαλύψεις τους; Βασίζονται στην καλή πίστη των συναδέλφων τους ή υπάρχουν νόμοι, διαδικασίες και θεσμοί που τους προστατεύουν;
Οι επιστήμονες, όπως αποδεικνύεται, είναι και αυτοί άνθρωποι.
Πόσο ο χαρακτήρας τους επηρεάζει την επιστημονικη τους ταυτότητα;
Πάντως, αποδεικνύεται ότι οι επιστημονικές ιδέες υπάρχουν ανεξάρτητα από τον ερευνητή.
Η μια θεωρία είναι συνέχεια της άλλης. Τελικά, η πρόοδος στην επιστήμη είναι συλλογικό δημιούργημα.
Αποτελεσματικές και χρήσιμες είναι οι επιστημονικές ιδέες που στοχεύουν στην πρόοδο της ανθρωπότητας ανεξάρτητα από την εθνικότητα του ερευνητή. σ τα βήματα του Παστέρ

Το ινστιτούτο Παστέρ
Μετά τα θριαμβευτικά εργαστηριακά αποτελέσματα του Παστέρ ενάντια στις μολυσματικές ασθένειες, τη διάσωση του μικρού Ζοζέφ Μεστέρ που τον είχε δαγκώσει λυσσασμένο ζώο, ο εμβολιασμός κατά της λύσσας είχε πάρει μυθικές διαστάσεις. Τα μέλη της ιατρικής ακαδημίας και της ακαδημίας επιστημών αποφάσισαν να ιδρύσουν ένα ινστιτούτο που να ασχολείται με την ασθένεια της λύσσας και τις άλλες ασθένειες τις οποίες πίστευαν ότι γρήγορα θα καταπολεμήσουν βασιζόμενοι στις ανακαλύψεις του Λουί Παστέρ. Ζήτησαν την συμβολή του κόσμου. Χιλιάδες άνθρωποι ανταποκρίθηκαν σ' αυτή την έκκληση και συγκεντρώθηκαν πάνω από δύο εκατομμύρια χρυσά φράγκα. Το 1888 εγκαινιάζεται το ινστιτούτο που φέρει το όνομα προς τιμή του Λουί Παστέρ. Πολλά θυγατρικά ινστιτούτα υπάρχουν στη Γαλλίακαι στο εξωτερικό τα οποία επεκτείνουν συνεχώς τις έρευνες τους και σε άλλες ασθένειες και δίνουν τη μάχη με τα μικρόβια. Το ινστιτούτο Παστέρ έχει ως αποστολή την έρευνα στον τομέα της μικροβιολογίας και την ανακάλυψη νέων θεραπευτικών μέσων. Αποτελεί επίσης εκπαιδευτικό κέντρο κυρίως για τη μικροβιολογία και παρασκευάζουν εμβόλια και αντιβιοτικά. Ινστιτούτα Παστέρ δημιουργήθηκαν και στις υπερπόντιες περιοχές στις αποικίες. Οι μαθητές του Παστέρ έπαιξαν σημαντικό ρόλο στη θεραπεία τροπικών ασθενειών και συνεχίζουν τον αγώνα τους ακόμα και σήμερα στη Αφρική, την Ασία και τη Λατινική Αμερική. Υπάρχει και νοσοκομείο Παστέρ που ιδρύθηκε με μεταγενέστερες δωρεές το οποίο προορίζεται για τη θεραπεία λοιμωδών νόσων.

Πρόσφατες ανακαλύψεις του Ινστιτούτου Παστέρ
Σύμφωνα με το βίντεο που ακολουθεί , για να καταλάβουμε, αν ένας άνθρωπος είναι φορέας του ιού της γρίπης, χρειάζονται 24 ώρες. Το Ινστιτούτο Παστέρ ανέπτυξε μια μεθοδολογία με βάση την οποία η ταυτοποίηση του ιού Η1Ν1 (ιός της γρίπης των πτηνών) μπορεί να επιτευχθεί μέσα σε 12 ώρες. Δεδομένης της ανησυχίας για την εξάπλωση του ιού, μετά από αυτήν την ανακάλυψη έχουμε στα χέρια μας μια βέλτιστη μέθοδο, για τον έγκαιρο εντοπισμό του ιού και την αντιμετώπισή του.

Μάλιστα, στην Ελλάδα λειτουργεί τοΕλληνικό Ινστιτούτο Pasteur/Ε.Ι.Π., του οποίου η ερευνητική δράση είναι πολύ σημαντική.

Από το εμβόλιο στον ορό
Ο Ρου, ένας από τους πιο σημαντικούς συνεργάτες του Παστέρ που είχε πάρει μέρος στις έρευνες για τον εμβολιασμό, έκανε μια σπουδαία ανακάλυψη. Έχοντας δει τα θεαματικά αποτελέσματα του αντιλυσσικού εμβολίου σκέφτηκε ότι αν μεταδώσουν την ασθένεια σε ένα ζώο που δεν πεθαίνει όταν κολλήσει το μικρόβιο το αίμα του το ανοσοποιητικό του σύστημα θα καταφέρει να επιτεθεί σε αυτό. Κατά συνέπεια αν πάρουν μετά αίμα από αυτό το ζώο και το μεταγγίσουν στον ασθενή αυτός θα είναι ο ορός που του παρέχει τα όπλα για να αμυνθεί. Ο Ρου έκανε το πείραμα παίρνοντας αίμα από άλογο που το χορήγησε σε παιδιά με διφθερίτιδα τα οποία διασώθηκαν. Μια ακόμη ασθένεια είχε νικηθεί. Το πιο σημαντικό είναι ότι με τον ορό μπορεί να υπάρξει θεραπεία μετά την εκδήλωση της αρρώστιας.
Ολόκληρος πια ο ιατρικός κόσμος και οι ασθενείς χαίρονται. Τα μικρόβια βρίσκονται πια σε κίνδυνο. Η εποχή της απόλυτης κυριαρχίας τους πλησιάζει στο τέλος της.

Η δεύτερη βιολογική επανάσταση
Ο δρόμος που χάραξαν ο Παστέρ και οι μαθητές δε σταματά εδώ. Ο μεγάλος αυτός επιστήμονας υπέταξε ορισμένα μικρόβια μαθαίνοντας να τα καλλιεργεί, να μειώνει και να αυξάνει τη δύναμή τους. Ανακάλυψε τον τρόπο με τον οποίο αναπτύσσονται και έτσι διευκόλυνε τους ανθρώπους. Ο Παστέρ όμως εργάστηκε με ολόκληρα μικρόβια. Ένα μικρόβιο όμως παρά το μικροσκοπικό του μέγεθος αποτελείται από εκατομμύρια διαφορετικά κομμάτια. Εδώ και πάνω από εκατό χρόνια, μερικά από αυτά μπόρεσαν να απομονωθούν από τους βιολόγους. Σήμερα οι μαθητές του Παστέρ όπως το θέλησε και εκείνος συνεχίζουν τις έρευνες τους σε όφελος της δημόσιας υγείας. Το ινστιτούτο Παστέρ υποτάσσει ολόκληρα μέρη από τα μικρόβια, που μπορεί να μετακινήσει, να τα μεταβάλλει και να τα σχεδιάσει εκ νέου με μηχανές και υπολογιστές. Αυτός είναι ο τομέας της βιοτεχνολογίας που βρίσκεται υπό εξέλιξη στις μέρες μας.

η ζωή μας χωρίς τα μικρόβια

Οι αλλαγές που σημειώθηκαν στη ζωή των ανθρώπων μετά τις παρατηρήσεις και την έρευνα του Παστέρ ήταν καίριες. Επιτέλους είχαν βρεθεί οι υπεύθυνοι των ασθενειών, τα μικρόβια. Η ανθρωπότητα πλέον μπορούσε να πάρει μέτρα για την αντιμετώπισή τους. Και τα μέτρα αυτά αφορούσαν τόσο τις απλές και καθημερινές μας συνήθειες, όσο και την ιατρική παρέμβαση

Όλα αυτά τώρα τα θεωρούμε αυτονόητα, υπήρχαν όμως εποχές που δεν ήταν. οι πληροφορίες και οι εικόνες συγκεντρώθηκαν από
την Ηλιάδου Γεωργία, τη Φελέκη Κλεονίκη και τη Χριστοδούλου Ίλια

Διατήρηση τροφίμων και ποτών - Παστερίωση
Αφού εξακριβώθηκε ότι οι μικροοργανισμοί είναι υπεύθυνοι για τις ζυμώσεις και το ξίνισμα των κρασιών, οι άνθρωποι εκμεταλλεύτηκαν τις γνώσεις τους για την παραγωγή του κρασιου και του ξιδιού. Πλέον, μπορούμε να ελέγχουμε τις ζυμώσεις και να παράγουμε με ασφάλεια τα προϊόντα που επιθυμούμε.
Επίσης, με την θέρμανη των ποτών και του γάλακτος καταφέραμε να σταματήσουμε την αλλοίωσή τους. Έτσι με την παστερίωση μπορούμε να διατηρήσουμε τα γαλακτομικά προϊόντα για μεγάλο χρονικό διάστημα. Αυτό ανάβαθμισε σημαντικά την ποιότητα της διατροφής μας.

Παλιότερα οι άνθρωποι που δούλευαν στο χώρο της υγείας δεν είχαν ειδική ενδυμασία. Δεν φρόντιζαν για την καθαριότητα ούτε των ρούχων ούτε των εργαλείων τους. Όμως σήμερα κάτι τέτοιο θεωρείται εγκληματικό. Η ενδεδειγμένη ενδυμασία είναι τα άσπρα ρούχα, όπου φαίνεται ο παραμικρός λεκές. Όλα τα ιατρικά εργαλεία είναι αποστειρώμενα. Οι χώροι των νοσοκομείων πρέπει να είναι καθαρισμένοι με επιμέλεια.

Ο πιο συνηθισμένος τρόπος να προστατευτούμε από ασθένειες είναι να αποκτήσουμε ανοσία μέσω του εμβολιασμού. Κατά κανόνα ο εμβολιασμός γίνεται στο μπράτσο. Με τον εμβολιασμό το σώμα παράγει αντισώματα για να αντισταθεί στη συγκεκριμένη ασθένεια.
Το ανοσοποιητικό σύστημα θυμάται τα αντισώματα που παράγονται από το εμβόλιο. Αν το ίδιο βλαβερό μικρόβιο εισβάλει ξανά αργότερα, αναγνωρίζεται και καταστρέφεται. Η προστασία από το εμβόλιο μπορεί να διαρκεί εβδομάδες, μήνες, ως και ολόκληρη ζωή. Έχουν επομένως μειωθεί πολύ τα κρούσματα ασθενειών όπως: η πολιομυελίτιδα, η ιλαρά, η ανεμοβλογιά, η ερυθρά, ο κοκίτης, η διφθερίτιδα, η φυματίωση. Ενώ η ευλογία έχει εξαλειφτεί ολοκληρωτικά.
Ο Παγκόσμιος Οργανισμός Υγείας (ΠΟΥ) συνεργάζεται με διεθνείς και τοπικές οργανώσεις για την καταπολέμηση των ασθενειών. Ακόμη και στα πιο μακριά σημεία του κόσμου, όπου εκδηλώνονται κάποια κρούσματα, οι άνθρωποι εμβολιάζονται.

Ας υποθέσουμε ότι ετοιμάζεστε να γευματίσετε
Τι κάνετε?
Οδηγίες για ένα υγιεινό γεύμα

Πλένετε όλα τα φρούτα, λαχανικά και κρέατα που πρόκειται να μαγειρέψετε.

Τα σκεύη που χρησιμοποιείτε είναι επίσης καθαρά.

Καθαρίζετε τον πάγκο εργασίας και πλένετε τα χέρια σας, πριν αρχίσετε το κόψιμο των τροφίμων.

Δεν αφήνετε ποτέ νωπό κρέας κοντά σε μαγειρεμένο, γιατί μπορεί το δεύτερο να προσβληθεί από τα μικρόβια που υπάρχουν στο πρώτο

Ψήνετε και βράζετε αρκετά τις τροφές, ώστε να σκοτώσετε τα μικρόβια που υπάρχουν σε αυτές

Και βέβαια, πριν φάτε, ξαναπλένετε τα χέρια σας.

Τώρα ξέρουμε ότι τα μικρόβια υπάρχουν στον αέρα, στο νερό, στα αντικείμενα και στο σώμα τόσο το δικό μας όσο και των ζώων.

Έτσι :

Αερίζουμε το χώρο στον οποίο βρισκόμαστε

Καθαρίζουμε τις επιφάνειες

Πίνουμε μόνο καθαρό πόσιμο νερό, που έχει διυλιστεί

'Εχουμε οργανωμένο αποχετευτικό σύστημα

Και γενικά τηρούμε τις συνθήκες υγιεινής σε κάθε τομέα της ζωής μας.

# data[].attributes.attachment_link.title
το κυνήγι κατά των μικροβίων

# data[].attributes.attachment_link.description
"Πλύνε τα χέρια σου, πριν κάτσεις για φαΐ". "Η κόρη σας δεν θα πάει στον παιδικό σταθμό για δυο βδομάδες, μπορεί να κολλήσει και τα άλλα παιδιά". "Πρόσεξε αυτά τα σκουριασμένα καρφιά. Δεν έχεις κάνει τη δεύτερη δόση του αντιτετανικού εμβολίου". "Σου ζήτησα παστεριωμένο γάλα, αυτό εδώ χάλασε γρήγορα".

# data[].attributes.headline
Εμβόλια και αντιβιοτικά

# data[].attributes.subject
Εμβόλια και αντιβιοτικά

# data[].attributes.attachment_link.title
Φυσικά Μεταδοτικές Ασθένειες

# data[].attributes.headline
ΠΡΟΛΗΨΗ ΚΑΙ ΑΝΤΙΜΕΤΩΠΙΣΗ ΑΣΘΕΝΕΙΩΝ

# data[].attributes.subject
ΠΡΟΛΗΨΗ ΚΑΙ ΑΝΤΙΜΕΤΩΠΙΣΗ ΑΣΘΕΝΕΙΩΝ

# data[].attributes.body
ΛEΞIΛOΓIO:
μικρόβια, βακτήρια, ιοί, λοίμωξη, αντιβιοτικό, εμβόλιο, αντισώματα, παθογόνοι οργανισμοί, πρόληψη, αλόγιστη χρήση

# data[].attributes.headline
Ασθένειες που «έσβησαν»  λόγω των εμβολίων

# data[].attributes.subject
Ασθένειες που «έσβησαν»  λόγω των εμβολίων

# data[].attributes.body
Πηγή: cdc.gov

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Σε αυτήν τη σελίδα θα συγκεντρώνουμε fake news, ατεκμηρίωτες απόψεις, υπερβολές και αντιεπιστημονικές θεωρίες που αφορούν τη νόσο, και θα τις καταρρίπτουμε παραθέτοντας τις τεκμηριωμένες, επιστημονικά έγκυρες απαντήσεις που δίνουν διεθνείς οργανισμοί Υγείας, με πρώτον τον WHO.

Γιατί η ενημέρωση και η γνώση είναι δύναμη και απέναντι στην πανδημία, αλλά αν οι σχετικές πληροφορίες δεν προέρχονται από έγκυρες και αξιόπιστες πηγές, ο κίνδυνος είναι συχνά μεγαλύτερος και από αυτόν της ίδιας της νόσου...

# data[].attributes.attachment_link.description
Σε αυτήν τη σελίδα θα συγκεντρώνουμε fake news, ατεκμηρίωτες απόψεις, υπερβολές και αντιεπιστημονικές θεωρίες που αφορούν τη νόσο, και θα τις καταρρίπτουμε παραθέτοντας τις τεκμηριωμένες, επιστημονικά έγκυρες απαντήσεις που δίνουν διεθνείς οργανισμοί Υγείας, με πρώτον τον WHO.

# data[].attributes.headline
Ένας ιός επιτίθεται!

# data[].attributes.subject
Ένας ιός επιτίθεται!

# data[].attributes.attachment_link.title
Flu Attack! How A Virus Invades Your Body | Krulwich Wonders | NPR