# data[].attributes.body
I'm very much thankful for everything.  To sir Roy, Miss J-Mee and Miss Mingu, and Sir Ian and Matt.  Of course to my fellow workshoppers too.

I'm hoping na sana magstay itong Padlet na accessible forever.  😁

Before this workshop, I'm just a simple bored office lady sa kabilang siyudad.  Then, one day, I decided na gisingin ang natutulog kong pangarap, ang maging manununulat.  During the interview with Miss J-mee, I realized that I must do this workshop wholeheartedly.  I'm very much excited as the days go by.  Ang dami pala namin.  Nakakatuwa.

Nung naglive reading kanina ng scripts, I'm really enthusiastic sa mga actors.  Lalo iyong sa akin.  🥰🥰🥰.  Kudos po to sir Ian and sir Matt.  Iyong bigat ng script, I'm pleased with delivery.  🥰🥰.

Pero, nakakalungkot talaga ang goodbyes.  Kaya nga nakakatuwa na ang tagal naming umalis sa Zoom.  I'd rather say SEE YOU EVERYONE AGAIN than goodbyes.

By Monday, hopefully, I'd be able to finish everything and upload here in Padlet the other works I haven't too.  Siyempre, I'm going to improve the ones I've uploaded here.  Natutuwa ako pag nakakarinig ako ng mga critics.  I don't know how to criticize myself.  I actually don't want to kasi kapulisan yon sa sarili.  Pero appreciative ako pag galing sa ibang tao.

Lalakasan ko na loob ko to volunteer sa church namin sa susunod na filmmaking activities.  I'm actually dreaming of seeing my name on a screen now.

Thank you very much, PETA.

Sana may kasunod iyong Introduction...

# data[].attributes.headline
My One-Page Version of a Performative Piece

# data[].attributes.subject
My One-Page Version of a Performative Piece

# data[].attributes.headline
Reflections on Today's Session, February 26, 2021

# data[].attributes.subject
Reflections on Today's Session, February 26, 2021

# data[].attributes.body
Hindi naman mahalaga kung wala talagang magawa sa umpisa.  Sa tamang gabay, malalaman mong hindi ka talaga nag-iisa sa ganiyang karanasan.  Masaya magsulat lalo na't marami kang nakakasalamuha dahil magkakaiba kayo ng karanasan.

So I hope, I'll be able to write more things from now on.  Maaari mang panghinaan ng loob, natutunan ko namang iyong kahinaan na iyon ay maaaring gamitin upang ikaw ay makapagsimula.  Let your vulnerability flow into words, ika nga.  Dadaloy iyan.  Tiwala lang.  :D

# data[].attributes.body
Group 2.

# data[].attributes.attachment_link.title
WRITING SCRIPTS FOR DIFFERENT SPACES AND PLATFORMS

# data[].attributes.body
Stretching her hands in the air, the girl crazily wakes up from her bed.  She walks towards the side to switch off the lights and open the windows.  The girl again walks towards her table and sits on a chair.

The girl notices a piece of paper and reads it.  She rushes to put down the piece of paper on the table and immediately picks up her phone from the phone stand on the table.  She rapidly presses some buttons and holds her phone to her left ear. After hearing someone answers her call, the girl cries frantically.

Few seconds later, while the girl still crying on the phone, a woman who happens to hear her cries, panickily knows her door.  The girl invites the woman in.  With her reddish swollen eyes, the girl says,

"They finally found my sister.  They finally found her, Ya."

The girl and the woman embrace each other tightly and cry.

# data[].attributes.body
Nadelete ko po ata iyong nakapost dito na una. T___T. Minsan po nararamble ko din iyong entries ko here kapag nag-eentry po ako ng bago.

# data[].attributes.body
Naghahanap ako ng aking mamimiryenda sa barangay nang napadako ang aking mga mata sa isa sa mga bagong grocery store sa aming lugar.  Napagdesisyunan kong pumasok doon sa kadahilanang doon ko lamang mabibili ang kini-crave kong miryenda sa oras na ito.  Pagkapasok ko, nakita ko ang tiyahin kong nakapila na sa counter at bitbit ang kaniyang mga pinamimili.  Nilapitan ko siya at napatingin sa kaniyang bitbit nang napagtantong ito din ang kaniyang biniling pang ulam kagabi.  Tinanong ko siya ukol dito at binigyan lamang niya akong tinging nagtataka.

Napagdesisyunan ko na lamang luminga-linga sa paligid hanggang sa napansin kong ang ilang mga mukha doon ay siya ding mga nakasalamuha ko kahapon.  Maging ang kaherang karaniwan ay nagde-day-off na ng araw na ito ay nakaduty pa din hanggang ngayon.

Doon ako nakaramdam ng kakaiba.  Bumibilis ang tibok ng aking puso.  Sinubukan kong magpalakad-lakad pa sa buong bahagi ng grocery store upang mawala ang aking kaba ngunit narinig ko ang TIK-TAK-TIK-TAK ng orasang nakasabit sa ceiling kaya't mas lalo lamang akong natakot.  Nanginginig kong tinatanong ang aking sarili habang nagpapalalakad-lakad sa grocery store, "Nasaan na ba ang labasan?".  Iyon lamang ang naiisip ko sa mga panahong iyon.

Sa ilang minuto kong pagpalalakad-lakad, unti-unti akong pinanghihinaan ng loob hanggang nakita ko na ang signage na "EXIT".  Tatakbo akong tumungo dito.

Pagkalabas ko, napagtanto kong hindi ko nabili ang miryenda ko kaya bumalik ulit ako sa loob.

# data[].attributes.body
TAGPUAN:     Sa isang madilim na silid na ang tanging liwanag ay nagmumula isang liwanag.  GABI, KASALUKUYAN.

Isang LALAKI, an officeman in his 50s, ang naghahanda ng mahabang tali.  Tutuntong sa upuan, isasabit ang tali sa kisame at gagawing pamugot.

Isusuot ng LALAKI sa leeg ang pamugot at pasisikipin ito hanggang sa siya ay mawalan ng hininga.

May isang BATA, lalaking nasa 10 taong gulang, ang papasok sa silid.

BATA: (Makikita ang eksena sa silid, magugulat at sisigaw nang malakas.  Hihimatayin.)

Magdidilim ang paligid.  Lilipas ang sampung segundong katahimikan.  Tutugtog ang isang napakalungkot na musika.

Habang tumutugtog ang musika, may isang LALAKIng nasa 20 taong gulang ang magsasalita.

LALAKI (20): (sa malalim na boses) NO LONGER HUMAN.

Kasabay ng kaniyang pagbigkas ng linya, ipapakita ang mga salitang NO LONGER HUMAN sa screen hanggang sa magdidilim na muli ang paligid.

# data[].attributes.body
Tumunog ang alarm.  Agad kong kinuha ang aking cp.  Nagtipa ng kung anong maaaring mailagay.  Tumingin ako sa paligid bago napagpasyahang icheck ang oras sa cp. Alas tres pa pala ng madaling araw. Hindi na bale, babalik na lamang ako sa pagtulog. Masyado pa palang maaga. Masarap pang matulog na muli kaya iyon ang aking gagawin. Mamaya muli sa aking paggising, papasok muli sa trabaho. Babalikan ang mga pang-araw-araw na gawain at ako'y office lady na muli.

# data[].attributes.body
Isa akong office lady in my 20's na ngayon ay narito sa isang kwarto ngunit kanina ay nagmamadaling mag-out sa trabaho upang umabot sa PETA Online Stream 4 class sa oras ng 5pm na siya ding "time-out" ko sa office.

# data[].attributes.body
-Galing ako sa sobrang tamis na chocolate cake na nakakapanakit na sa lalamunan sa dati kong pinagtatrabahuhan.
-Galing ako sa mabahong dumi ng pagala-galang aso ng kapitbahay
-Galing ako sa nakakaiyak na lyrics mula sa isang kanta: "Ang buhay ay eroplanong papel, dala ay pangarap, ito'y lumilipad."
-Galing ako sa kulay pink na suot ng apat na kaofficemates ko kanina.
-Galing ako sa nakakapasong init ng plantsa
-Galing ako sa kinapos-hiningang pag-iyak sa isang panalangin pagkatapos ng isang awitin

# data[].attributes.body
TITLE:   ONTO THE FUTURE

"Ang pangarap sa hinaharap, ngayon ay sinisimulan."

Sa panulat ni Jacie R. Mendoza