# data[].attributes.location_name
เหล่าเสือโก๊ก1 ตำบล เหล่าเสือโก้ก อำเภอ เหล่าเสือโก้ก อุบลราชธานี

# data[].attributes.headline
เหล่าเสือโก๊ก1 ตำบล เหล่าเสือโก้ก อำเภอ เหล่าเสือโก้ก อุบลราชธานี

# data[].attributes.subject
เหล่าเสือโก๊ก1 ตำบล เหล่าเสือโก้ก อำเภอ เหล่าเสือโก้ก อุบลราชธานี

# data[].attributes.body
122พัทยา
ฉันอาศัยอยู่ที่บ้านเป้า ตำบลเหล่าเสือโก้ก อำเภอเหล่าเสือโก้ก จังหวัดอุบลราชธานี ชีวิตวัยเด็กของฉันมีหลากหลายรสชาติมาก ทั้งรสชาติของความสุข ความสนุกสนาน และความเปล่าเปลี่ยวใจ เริ่มตั้งแต่จำความได้ฉันเข้าเรียนระดับชั้นอนุบาล 1 ที่โรงเรียนศูนย์เด็กวัดบ้านเป้า ตั้งแต่อายุ 2 ขวบครึ่ง ฉันร้องไห้ทุกครั้งเพราะไม่อยากไปโรงเรียน มีครั้งหนึ่งคุณครูฝากสมุดบันทึกการมาโรงเรียนมาให้กับแม่ของฉัน ในนั้นเขียนว่าฉันไม่ไปโรงเรียน 11 วันแล้ว เรียนผู้ปกครองพิจารณาและส่งบุตรหลานของท่านมาโรงเรียนด้วย แม่พูดเกลี้ยกล่อมฉันต่างๆนานาและซื้อขนมให้ก่อนไปโรงเรียนในทุกเช้า ฉันจึงเริ่มปรับตัวและไปโรงเรียนทุกวัน โดยนิสัยส่วนตัวเป็นคนที่ซนมาก แม้แต่เพื่อนผู้ชายก็เคยไปชกต่อย เพราะไม่ชอบให้ใครมารังแกก่อน พอเข้าเรียนชั้นประถมศึกษาปีที่ 1 ที่โรงเรียนบ้านเป้า ฉันได้อยู่กับคุณตาและคุณยาย เนื่องจากแม่กับพ่อไปทำงานที่กรุงเทพ ฉันมีความรู้สึกที่เปล่าเปลี่ยวใจมาก เพราะไม่เคยห่างจากพ่อกับแม่เลยสักครั้ง แต่แม่กับพ่อก็กลับมาอยู่บ้านตอนฉันขึ้นชั้นประถมศึกษาปีที่ 2 ฉันดีใจมากและมีความสุขที่สุด มีวันหนึ่งที่พ่อกับแม่ไปทำนา ฉันได้อยู่บ้านกับพี่ชายและพี่สาว แต่ฉันโดนแกล้งจากพี่ทั้งสอง ตามประสาวัยเด็ก ฉันร้องไห้และโกรธมาก จึงตัดสินใจเดินไปฟ้องพ่อกับแม่ที่ทุ่งนาซึ่งห่างจากบ้านประมาณ 5 กิโลเมตร พอฉันเดินไปถึงทุ่งนาและไปฟ้องแม่กับพ่อ ท่านก็ตกใจมากว่าทำไมถึงกล้าเดินมาและดุฉันว่าไม่กลัวคนแปลกหน้าจับไปหรอ จากนั้นฉันจึงหยุดร้องไห้และนั่งดูแม่กับพ่อดำนาต่อไป ถ้ากล่าวถึงการเลี้ยงดูจากครอบครัวของฉันเมื่อตอนที่ยังเป็นเด็ก เวลาที่ฉันวิ่งล้มฉันไม่เคยได้รับการปลอบปะโลมจากแม่กับพ่อเลยสักครั้ง แม้เข่าถลอกเลือดออกก็ต้องจัดการตนเอง ให้สมกับความดื้อไม่ฟังใคร แต่สิ่งเหล่านั้นกลับสร้างภูมิคุ้มกันทางใจให้ฉันเป็นคนที่เข้มแข็ง ไม่อ่อนแอ และกล้าที่จะยอมรับความผิดพลาดของตัวเอง

# data[].attributes.location_name
วัดบ้านบุ่งหวาย ตำบล บุ่งหวาย อำเภอวารินชำราบ อุบลราชธานี

# data[].attributes.headline
วัดบ้านบุ่งหวาย ตำบล บุ่งหวาย อำเภอวารินชำราบ อุบลราชธานี

# data[].attributes.subject
วัดบ้านบุ่งหวาย ตำบล บุ่งหวาย อำเภอวารินชำราบ อุบลราชธานี

# data[].attributes.location_name
โรงเรียนบ้านหนองกินเพล ซอย หมู่บ้านปิยะพรการ์เด้นวิลล์ 3 ตำบล หนองกินเพล อำเภอวารินชำราบ อุบลราชธานี

# data[].attributes.headline
โรงเรียนบ้านหนองกินเพล ซอย หมู่บ้านปิยะพรการ์เด้นวิลล์ 3 ตำบล หนองกินเพล อำเภอวารินชำราบ อุบลราชธานี

# data[].attributes.subject
โรงเรียนบ้านหนองกินเพล ซอย หมู่บ้านปิยะพรการ์เด้นวิลล์ 3 ตำบล หนองกินเพล อำเภอวารินชำราบ อุบลราชธานี

# data[].attributes.body
นางสาวศิริวิภา สาโรจน์ เลขที่ 231 เรื่องราวในวัยเด็กของฉัน ครอบครัวของฉันมีทั้งหมด 6 คน มี คุณยาย คุณพ่อ คุณแม่ พี่ชาย พี่สาวและฉัน ฉันอาศัยอยู่ที่บ้านในชุมชนเล็ก ๆ โดยมีคุณยายเป็นคนดูแลเพราะคุณพ่อ เเละคุณเเม่ต้องไปทำงานเเละเลิกดึก ส่วนพี่ชายและพี่สาวก็ไปเรียน ฉันใช้ชีวิตเหมือนเด็กปกติทั่วไป ที่ได้เที่ยวเล่นกับเพื่อนและใช้เวลากับครอบครัว จนเข้าเรียนในชั้นประถมศึกษา ทำให้ได้มีการซ้อมเพื่อแข่งขันกิจกรรมต่าง ๆ มากมาย จากการทำกิจกรรมทำให้มีเพื่อนเพิ่มมากขึ้น มีความคุ้นเคยและสนิทสนมกับคุณครูที่ดูแลในระหว่างที่ซ้อมกิจกรรม ทำให้ฉันชอบไปช่วยงานคุณครู ในช่วงหลังเลิกเรียนและวันหยุดเสาร์อาทิตย์ฉันและเพื่อน ๆ มักจะชวนกันไปช่วยงานคุณครูบรรณารักษ์ห้องสมุด โดยการทำความสะอาด จัดหนังสือ บันทึกประวัติการยืมและคืนหนังสือ  หลังจากนั้นจึ่งนั่งอ่านหนังสือกับเพื่อน ๆแล้วค่อยกับบ้าน ทำให้ฉันกลายเป็นที่ให้ความสำคัญกับการอ่านและค้นคว้าหาความรู้จากหนังสือประเภทต่าง ๆ จนถึงปัจจุบันนี้

# data[].attributes.location_name
ถนนข้าวโอ๊ต Tambon Bung Kha, Amphoe Loeng Nok Tha, Chang Wat Yasothon 35120, Thailand

# data[].attributes.headline
ถนนข้าวโอ๊ต Tambon Bung Kha, Amphoe Loeng Nok Tha, Chang Wat Yasothon 35120, Thailand

# data[].attributes.subject
ถนนข้าวโอ๊ต Tambon Bung Kha, Amphoe Loeng Nok Tha, Chang Wat Yasothon 35120, Thailand

# data[].attributes.body
เรื่องราวมีอยู่ว่า ในตอนที่ฉันยังเด็ก ฉันได้อาศัยอยู่กับตากับยายตั้งแต่เล็กๆ ฐานะที่บ้านค่อยข้างลำบาก จนทำให้พ่อและแม่ต้องไปทำงานที่กรุงเทพ เพื่อส่งเสียทางบ้าน ตากับยายประกอบอาชีพทำสวนผัก ตอนนั้นฉันอายุ 5 ขวบ ต้องตื่นตี 3ทุกวัน เพื่อขี่มอไซค์พ่วงข้างไปขายผักที่ตลาดกับตายาย ซึ่งอยู่คนละอำเภอ ระยะทางประมาน30กิโลเมตร จำได้ว่าตอนนั้นช่วงหน้าฝนฉันต้องตากฝนทุกวัน เพื่อไปขายผัก และจำได้ว่าที่ตลาดนั้นจะมีผู้ใหญ่เอ็นดูในตัวฉัน ชอบซื้อขนมมาฝากฉันทุกวัน ฉันเริ่มรู้สึกดีใจและรู้สึกชอบการมาขายผักมาก วันไหนขายหมดเร็วก็จะได้กลับบ้านเร็วเป็นพิเศษ บางครั้งอาจจะถึงบ้าน 5-6โมงเช้า และพอถึงบ้านภารกิจต่อไปก็คือการอาบน้ำแต่งโตไปโรงเรียน ฉันไปโรงเรียนทุกวัน ไม่เคยขาด และไม่เคยเอาความลำบากของตัวเองมาเป็นปัญหาในการเรียน ฉันสอบได้อันดับ1ของห้องทุกปี ฉันภูมิใจในตัวเองมาก และภูมิใจที่มีแต่คนยกย่อง เมตตาฉัน ถึงแม่ว่าฉันจะเกิดมาในครอบครัวที่ลำบาก แต่พวกท่านก็ไม่เคยทำให้ฉันรู้สึกว่าตัวเองขาดความรัก ความอบอุ่น

# data[].attributes.location_name
นามวงศ์ มินิมาร์ท ร้านธงฟ้า 260 ตำบล โนนสมบูรณ์ อำเภอ นาจะหลวย อุบลราชธานี

# data[].attributes.headline
นามวงศ์ มินิมาร์ท ร้านธงฟ้า 260 ตำบล โนนสมบูรณ์ อำเภอ นาจะหลวย อุบลราชธานี

# data[].attributes.subject
นามวงศ์ มินิมาร์ท ร้านธงฟ้า 260 ตำบล โนนสมบูรณ์ อำเภอ นาจะหลวย อุบลราชธานี

# data[].attributes.body
สวัสดีครับ ผมนายศรราม นามวงศ์ ชื่อเล่นราม ปัจจุบันอายุ 21 ปีครับ..
..ถ้าพูดถึงชีวิตในวัยเด็กผมอาศัยอยู่บ้านเลขที่ 260 ต.โนนสมบูรณ์ อ.นาจะหลวย จ.อุบลฯ เป็นหมู่บ้านในชนบท ปัจจุบันก็ยังอาศัยอยู่บ้านหลังนี้ครับ..
..ชีวิตในวัยเด็กของผม  เริ่มจากนิสัยก่อนเลยครับ ตอนเด็กๆผมเป็นเด็กขี้อายมากก.. แถมขี้ขลาดด้วยครับ ขี้ขลาดในระดับที่ว่าแม่พาไปเข้าโรงเรียนอนุบาลในตัวอำเภอ   ผมร้องไห้ไม่ยอมลงจากรถ จะกลับไปเรียนที่บ้านอย่างเดียว จนแม่ผมต้องยอมเลยล่ะครับ  เพราะผมชอบชีวิตที่บ้านนอกบ้านตัวเองมากกว่า อยู่ไกลบ้านผมกลัว..
..ด้วยเหตุที่เป็นเด็กนิสัยแบบนี้ตอนเรียนอยู่ชั้นประถม จึงเป็นเด็กที่ว่านอนสอนง่ายมากครับ เพราะผมกลัวโดนดุมาก ยิ่งครูตอนประถมผมดุเก่งมาก  ดุทีผมแทบร้องไห้เลยครับ ผมเลยไม่กล้าดื้อไม่กล้าซน เป็นเด็กดีใช้ได้ครับ  วันไหนการบ้านไม่เสร็จไม่กล้าไปรร.เลยทีเดียวครับ จนได้ครองตำแหน่งหัวหน้าห้องตั้งแต่ อนุบาล1 ถึงป.6เลยล่ะครับ หลังจากผมขึ้นมัธยมเข้าไปเรียนในตัวอำเภอผมก็เริ่มเปลี่ยนไป..!!
..ขึ้นม.1ผมยังปกติครับ พอเริ่มขึ้นม.2 ผมเริ่มเกเร มีกลุ่มมีแก๊ง ศักดิ์ศรีเริ่มค้ำคอ จากหัวหน้าห้องกลายเป็นหัวหน้าแก๊งครับ ช่วงนั้นHot! มากครับ  คนรู้จักผมเกือบทั้งโรงเรียนเลยครับ  เพราะครูประกาศเรียกตัวผมเข้าห้องปกครองที่หน้าเสาธง เลยเป็นครั้งแรกที่ผมได้รู้จักกับห้องปกครอง..
..พอขึ้นม.5 - ม.6 เริ่มโตคิดได้ครับ  อยากมีอนาคต เลยมาเป็นผมในปัจจุบันครับ

# data[].attributes.location_name
โรงเรียนบ้านวังครก ตำบล โคกสว่าง อำเภอ สำโรง อุบลราชธานี

# data[].attributes.headline
โรงเรียนบ้านวังครก ตำบล โคกสว่าง อำเภอ สำโรง อุบลราชธานี

# data[].attributes.subject
โรงเรียนบ้านวังครก ตำบล โคกสว่าง อำเภอ สำโรง อุบลราชธานี

# data[].attributes.body
237อุบล
ชีวิตในวัยเด็กของดิฉัน โดยบุคลิกในวัยเด็กจะเป็นตัวเล็กๆ เพราะไม่ชอบกินข้าว ที่พูดมาก พูดเก่ง และกล้าที่จะพูดกับคนอื่น และคนรอบข้างก็มักจะตั้งฉายาที่หลากหลายให้ตลอด เช่น เเม่ตั้งชื่อว่าเปรี้ยว เพื่อนเรียกส้ม พี่ก็จะเรียกว่าเหี่ยว(ในภาษาอีสานเเปลว่าผอม)  ครอบครัวมีพี่น้องอยู่ 3 คน เป็นพี่ชายทั้ง 2 คน ซึ่งเรามักจะทะเลาะกันเป็นประจำ เวลาดูการ์ตูนในเช้าวันเสาร์-อาทิตย์มักมีฝ่ายใดฝ่ายหนึ่งต้องร้องไห้ทุกๆสัปดาห์ เเต่ก็ยังดีที่มีพี่ๆ น้องๆ ในซอยเป็นเพื่อนเล่นอยู่บ้าง หลังจากกินข้าวเช้าเสร็จ พวกเราก็มักจะออกมาเล่นด้วยกันเสมอ และตอนเที่ยงพวกเราก็จะไปกินข้าวที่บ้านคนใดคนหนึ่งในกลุ่ม และกลับบ้านในตอนเย็นเพื่ออาบน้ำ กินข้าว ดูทีวี กับที่บ้าน เมื่อละครหนึ่งทุ่มจบ เด็กๆในซอยก็จะออกมาเล่นที่ถนนในซอยด้วยกัน บ้างวันก็เล่นซ่อนหา เตยกัก โยนบอล เป็นต้น

# data[].attributes.location_name
โรงเรียนบ้านดอนยาว Rural Rd, ตำบล บ้านตูม อำเภอ นาจะหลวย อุบลราชธานี

# data[].attributes.headline
โรงเรียนบ้านดอนยาว Rural Rd, ตำบล บ้านตูม อำเภอ นาจะหลวย อุบลราชธานี

# data[].attributes.subject
โรงเรียนบ้านดอนยาว Rural Rd, ตำบล บ้านตูม อำเภอ นาจะหลวย อุบลราชธานี

# data[].attributes.body
สวัสดีค่ะ หนูชื่อ นางสาวสิริยากร จันทร์ชนะ ชื่อเล่น ฟ้า ปัจจุบันอายุ 20 ปี หนูเกิดและเติบโตในหมู่บ้านที่มีชื่อว่า บ้านดอนยาว
ชีวิตในวัยเด็กของหนู หนูคิดว่าหนูโชคดีมาก มันเป็นวัยเด็กที่มีความสุข  สมาชิกในครอบครัวของหนูมีทั้งหมด 5 คน มีพ่อ แม่ พี่ชาย หนู และน้องสาว
ตอนเด็กพ่อและแม่จะมีกล้องถ่ายภาพอยู่ตัวหนึ่ง สมัยนั้นเป็นกล้องฟิล์ม พ่อและแม่รักในการถ่ายภาพ แม่จึงพาหนูถ่ายภาพที่บ้าน โดยการถ่ายภาพแต่ละครั้ง แม่จะจับหนูเปลี่ยนเสื้อผ้าสวย ๆ แบบไม่ซ้ำมาถ่ายภาพ และทำท่าเอคชั่นหลากหลายแบบค่ะ
ส่วนพี่ชายชอบช่วยเหลือหนูค่ะ ทั้งบอกการบ้าน ทำงานบ้าน เป็นพี่ชายที่หนูรัก และเป็นที่พักพิงให้กับน้อง ๆ ได้ค่ะ
น้องสาวและหนูชอบเล่นสมมุติการประกวดร้องเพลงค่ะ หนูและน้องสาวตอนเด็กชอบร้องเพลง พ่อและแม่จึงซื้อไมค์ให้เพื่อใช้ในการร้องเพลง มีความสุขและสนุกทุกครั้งที่ได้ร้องเพลง ถึงเสียงจะเพี้ยนก็ตาม และพี่ชายจะเป็นคนนั่งเชียร์ค่ะ พอได้นึกย้อนกลับในตอนที่หนูเป็นเด็ก ก็อยากจะกลับไปเป็นเด็กอีกครั้ง เพราะเป็นช่วงเวลาที่ดีที่สุด มีทั้งความสุข และสนุกค่ะ

# data[].attributes.location_name
โรงเรียนบ้านหนองหอย ตำบล วาริน อำเภอ ศรีเมืองใหม่ อุบลราชธานี

# data[].attributes.headline
โรงเรียนบ้านหนองหอย ตำบล วาริน อำเภอ ศรีเมืองใหม่ อุบลราชธานี

# data[].attributes.subject
โรงเรียนบ้านหนองหอย ตำบล วาริน อำเภอ ศรีเมืองใหม่ อุบลราชธานี

# data[].attributes.body
224ยุวภา ทอดศรี

"ชีวิตในวัยเด็ก"

      ในปี พ.ศ.2543 ที่กำลังมีพายุฝนเข้า ขณะนั้นเองแม่ได้คลอดข้าพเจ้าที่โรงพยาลศรีเมืองใหม่ จึงทำให้ข้าพเจ้าได้ลืมตาขึ้นมาบนโลกเป็นครั้งแรก ซึ่งข้าพเจ้าเป็นบุตรลำดับที่ 3 โดยครอบครัวของข้าพเจ้ามีสมาชิกทั้งหมด 7 คน ประกอบไปด้วย พ่อ แม่ ยาย พี่ชาย พี่สาว น้องชาย และข้าพเจ้า
      ชีวิตในวัยเด็กของข้าพเจ้า นั้นอยู่ในครอบครัวที่เป็นเกษตรกรที่พ่อแม่ได้มอบความรัก ความอบอุ่นให้ข้าพเจ้าอยู่เสมอ ถึงแม้ว่าฐานะทางครอบครัวไม่ได้ดีสักเท่าไหร่ แต่ข้าพเจ้าก็มีความรู้สึกว่าไม่ได้ขาดความรัก ความอบอุ่นเลย อีกทั้งยังมีความสุข มีความสนุกสนานในสิ่งที่ทำ ในด้านของการทำเกษตรร่วมกับครอบครัว ไม่ว่าจะเป็นการปลูกพืชผัก การปลูกผลไม้ การทำนา เป็นต้น  วิถีชีวิตของข้าพเจ้านั้นอยู่ในสภาพแวดล้อมที่ห่างไกลจากตัวเมือง และอำเภอ พูดได้ว่าข้าพเจ้าอยู่ในชุมชนชนบทนั้นเอง ทำให้การดำรงชีวิตในหมู่บ้านเป็นแบบพึ่งพาอาศัยกัน อยู่ด้วยแบบความรัก แบบการช่วยเหลือแบ่งปันซึ่งกันและกันอยู่เสมอ
       ความทรงจำในวัยเด็กของข้าพเจ้ามีเรื่องราวต่างๆเกิดขึ้นมากมาย ไม่ว่าจะเป็นทั้งความสุข ความทุกข์ ที่เข้ามาในชีวิต ดังนั้นข้าพเจ้าจึงขอเล่าถึงประสบการ์ในด้านการศึกษา ข้าพเจ้าได้มีโอกาสแข่งขันในด้านวิชาการ และด้านกีฬาตั้งแต่ประถมถึงมัธยม ทำให้ข้าพเข้าได้รับประสบการณ์ ทักษะในด้านต่างๆมากมาย ซึ่งในระดับประถมศึกษาโรงเรียนของข้าพเจ้าเป็นโรงเรียนขนาดเล็ก ขณะนั้นมีนักเรียนทั้งหมด 43 คน ทำให้การจัดการเรียนการสอนไม่ยากเท่าไหร่ เมื่อนึกถึงวัยเด็กทำให้ข้าพเจ้ามีความรู้สึกอบอุ่น คิดถึงช่วงเวลานั้นอยู่เสมอ แต่ว่าการบูลลี่ในโรงเรียนก็เกิดขึ้นเหมือนกันโดยเพื่อนบ้าง รุ่นพี่บ้าง ซึ่งในบางครั้งการบูลลี่จากการกระทำ คำพูด ทำให้ข้าพเจ้ารู้สึกไม่มีความสุขจากการเข้าสังคมเป็นบางครั้ง จากประสบการณ์ เหตุกาณ์ต่างๆ จึงทำให้ชีวิตในวัยเด็กของข้าพเจ้านั้นมีความใฝ่ฝันอยากประกอบอาชีพข้าราชการครูเพื่อที่จะได้ไปพัฒนา ช่วยเด็กที่ด้อยโอกาสทางการศึกษาให้ดียิ่งขึ้นค่ะ :)

# data[].attributes.location_name
โรงเรียนบ้านเสกกอง ตำบล หนองใหญ่ อำเภอปราสาท สุรินทร์

# data[].attributes.headline
225 นางสาวลดาวัลย์ อาจยิ่งยง

# data[].attributes.subject
225 นางสาวลดาวัลย์ อาจยิ่งยง

# data[].attributes.body
จะกล่าวถึงเรื่องราวแม่สาวน้อย

เสียงแจ้วจ้อยแถวบ้านเรียกหนูฝ้าย

ภูมิลำเนาที่อยู่ช่วยผ่อนคลาย

สี่คนหมายสู่ครอบครัวที่สุขสันต์
.....................................................

ในปีพุทธศักราช 2543 เย็นวันที่ 9 กุมภาพันธ์ เวลา 17.07 น. ณ โรงพยาบาลปราสาท มีเด็กผู้หญิงคนหนึ่ง เธอได้เกิดมามองโลกที่สดใส และเมื่อเธอได้ออกจากโรงพยาบาลมาอยู่บ้าน เธอได้มาอยู่ในหมู่บ้านที่มีต้นตะเสกกองกันเป็นทางยาว ตลอดทั้งหมู่บ้าน มีพ่อ แม่ ตัวเธอ น้องชาย และคุณยาย อยู่ด้วยกันอย่างมีความสุข ชีวิตในวัยเด็กมีเเต่เพื่อนผู้ชายส่วนใหญ่ เพราะแถวบ้านมีแต่ลูกผู้ชาย เธอจึงดูน่ารัก น่าเอ็นดู เธอเกิดมาพร้อมกับหน้าตาที่น่ารักจิ้มลิ้ม สดใส ผิวสองสี มีน้ำใจ  พร้อมกับใฝ่ที่บ่าข้างซ้ายนั้น เธอเกือบจะลาจากไปด้วยที่เธอเป็นปอดบวม แต่พ่อแม่เธอก็พยายามหาวิธีดูแลเธอ ให้เป็นนางฟ้าที่สดใสได้จนถึงทุกวันนี้ เธออยู่กับยาย เพราะพ่อแม่ของเธอต้องออกไปทำงานที่กรุงเทพ และได้มีน้องชายของเธอมาเมื่อเธออายุเพียง 2 ปี ยายเลี้ยงดูเธอเป็นอย่างดี รักเธอ ตามใจเธอทุกอย่าง เธอเชื่อเรื่องลี้ลับตั้งแต่วันเด็ก เพราะยายของเธอได้เล่นของในสมัยวัยรุ่น และสืบทอดให้แม่ของเธอเป็นร่างทรง และที่บ้านของเธอต้องทำการเข้าทรง(มม็วต)ถึง 3 ครั้ง / ปี โดยที่ชีวิตเธอผ่านการเข้าทรงตอนอายุเพียง 12 ปี แต่จิตเธอที่เข้มแข็งจึงไม่สามารถมีร่างทรงมาประทับได้ ตั้งแต่นั้นมาเธอก็เชื่อเรื่องลี้ลับมาโดยตลอดจะเล่าถึงชีวิตที่เข้าสู่วัยเรียนของเธอ ได้เข้าเรียนที่ศูนย์พัฒนาเด็กเล็กบ้านเสกกองถึง 2 ปี เพราะว่าเรียนก่อนเกณฑ์และคุณครูไม่ให้ขึ้นเรียนก่อนอายุ จึงได้เรียน 2 ปีคนเดียว หลังจากนั้น เธอก็ได้เข้ามาเรียนที่โรงเรียนบ้านเสกกอง ซึ่งเป็นโรงเรียนที่อยู่ห่างจากตัวบ้านเพียง 5 ก้าวเท่านั้น เธอเรียนที่นี้จนถึงระดับชั้นประถมศึกษาปีที่ 6 เธอภูมิใจที่สุดในการเรียนคือการสอบได้ลำดับที่ 1 ตั้งแต่ระดับชั้นประถมศึกษาปีที่ 1-6 ( ยกเว้นชั้นประถมศึกษาปีที่ 5 เทอม 1 ได้ที่ 2 )เธอจบชั้นประถมศึกษาปีที่ 6 ด้วยเกรดเฉลี่ย 3.99 เธอเข้าร่วมกิจกรรมทางโรงเรียนและวิชาการที่หลากหลาย ครอบครัวเธอภูมิใจในตัวเธอที่สุด นอกจากเรื่องเรียนแล้วเธอยังพบรักในวัยเด็กด้วยอายุเพียง 8 ปีเท่านั้น โดยการที่เธอถูกบอกว่าชอบในวันนั้น จนทำให้เธอไม่กล้าคุยกับเด็กผู้ชายคนนั้นจนถึงทุกวันนี้ หลังจากวันนั้นเธอก็ได้จากบ้านมาเรียนที่ห่างไกล ตั้งแต่อายุ 12 จนตอนนี้เธออายุ 21 ปี

# data[].attributes.location_name
โรงเรียนบ้านเบญจ์โนนดู่ ตำบล โคกชำแระ อำเภอ ทุ่งศรีอุดม อุบลราชธานี

# data[].attributes.headline
221 พัชรียา ทองคำตอน

# data[].attributes.subject
221 พัชรียา ทองคำตอน

# data[].attributes.body
ชีวิตในวัยเด็กของฉันนั้นแสนจะสนุกสนาน >< ตอนเด็กๆจะชอบผวนคำมาก สามารถผวนคำทันทีที่ได้ฟัง  นับว่าเป็นความสามารถในวัยเด็กที่ภูมิใจสุดๆไปเลยค่ะ และความทรงจำในวัยเด็กที่ฉันจะไม่มีวันลืมอีกเรื่องนึงก็คือที่มาของพระจันทร์เสี้ยวแบบท่านเปาของฉัน...เรื่องนี้เกิดขึ้นตอนที่ฉันอยู่อนุบาล2 ในตอนนั้นเป็นช่วงที่ฉันหัดปั่นจักรยานโดยมีแก๊งค์เพื่อนๆพี่ๆของฉันเป็นคนสอน สิ่งที่น่าตื่นเต้นมันไม่ได้อยู่ในช่วงหัดปั่นจักรยาน แต่มันจะเกิดขึ้นในช่วงสัปดาห์ถัดมาหลังจากที่ปั่นจักรยานเป็นแล้ว >< ในวันนั้นฉันไปเล่นที่บ้านเพื่อนของฉัน เวลาประมาณบ่ายกว่าๆฉันอาสาจะไปซื้อขนม เพราะการออกไปซื้อคือการได้ไปปั่นจักรยานเล่นด้วย(จักรยานเป็นของเพื่อน ) พอฉันปั่นออกมาถึงหน้าบ้านเพื่อน อีกประมาณ 200 เมตรจะเจอสี่แยกซึ่งฉันต้องเลี้ยวขวาเพื่อไปร้านค้า ในตอนนั้นฉันมีความคิดอยากรู้อยากลองความสามารถของตนเองจากที่เคยเห็นเพื่อนๆพี่ๆเขาปั่นจักรยานแล้วปล่อยมือ ฉันเลยอยากลองทำบ้าง พอฉันปั่นมาถึงสี่แยกในตอนที่จะเลี้ยวไปทางขวานั้นฉันรีบปล่อยมือทันที เหตุการณ์มันเกิดขึ้นเร็วมาก พอฉันปล่อยมือปุ๊บรถจักรยานล้มทันทีทำให้แฮนด์จักรยานตรงส่วนที่ไม่มีปลอกหุ้มนั้นมันทิ่มอยู่ใต้ระหว่างหัวคิ้ว (อีกนิดคือโดนตาข้างขวา) ฉันยังโชคดีที่มีผู้ใหญ่เห็นและพาฉันไปโรงพยาบาล เย็บ 2 เข็ม แต่ 2 เข็มนั้นทำให้ฉันมีแผลเป็นจนถึงทุกวันนี้เพราะความประมาทและความซนของฉันเอง...

# data[].attributes.location_name
โรงเรียนกันทรลักษ์วิทยา Nam Om, Kantharalak District, Si Sa Ket

# data[].attributes.headline
โรงเรียนกันทรลักษ์วิทยา Nam Om, Kantharalak District, Si Sa Ket

# data[].attributes.subject
โรงเรียนกันทรลักษ์วิทยา Nam Om, Kantharalak District, Si Sa Ket

# data[].attributes.body
203 นางสาวกนกวรรณ  พุฒพวง

เกิดที่โรงพยาบาลกันทรลักษ์ ในความโชคดีก็ยังมีความโชคร้ายอยู่ ระหว่างที่แม่ปวดท้องจะคลอดหมอที่เป็นคนดูแลครรภ์ไม่มาทำคลอดให้เพราะบอกปากมดลูกไม่เปิดจนข้ามวัน และมีหมอที่เป็นหมอเวรของวันถัดไปได้มาดูและสั่งเข้าห้องผ่าด่วนค่ะเพราะสายรกรัดคอ หมอเลยให้พอเซ็นต์รับรองพร้อมบอกว่า จะเอาแม่หรือลูกไว้และพ่อก็ได้ให้คำตอบกับหมอไปและด้วยความโชคดีและหมอเก่งก็เลยทำให้หนูได้มีชีวิตอยู่ต่อและแม่ปลอดภัย  หลังจากนั้นมากก็คือเป็นเด็กที่เลี้ยงยากหรือเลี้ยงด้วยเงิน คำที่ว่าเลี้ยงยากหรือเลี้ยงด้วยเงินในความหมายที่หนูจะสื่อถึงก็คือ ป่วยบ่อยมากและมีโรคประจำตัวค่ะ  แต่ละครั้งที่มาโรงพยาบาลคือหมดเยอะมาก เพราะทั้งค่ารักษา ค่านอนโรงพยาบาลทุกครั้งจะมารักษาตัวที่โรงพยาบาลสรรพสิทธิ และฐานะทางครอบครัวไม่ได้รวยไม่ได้มีเงินมากมาย ยอมหาหมอที่ดีๆที่รักษาดีเพื่อที่จะให้หนูหาย มันทำให้หนูได้รู้ว่าพ่อและแม่รักหนูมากกว่าทุกสิ่งทุกอย่างที่มี ไม่เคยทำให้หนูรู้สึกว่าขาดอะไรไปแม้แต่อย่างเดียว  สอนหนูทุกสิ่งทุกอย่างตั้งแต่เล็กจนโต ดุเมื่อทำผิดแต่คำที่ดุคือคำสอนที่ดี  เป็นสิ่งที่หนูภาคภูมิใจที่สุดในชีวิตที่เกิดมาจนถึงปัจจุบัน  อยากเรียนให้จบสอบบรรจุได้มีงานทำ อยากให้พ่อแม่สบายอยากดูแลท่านเหมือนกับที่ท่านดูแลหนู สาเหตุที่หนูยกเรื่องราวเรื่องนี้ขึ้นมาเขียนเพราะหนูรู้สึกภาคภูมิใจมากๆที่สุดในชีวิตก็เลยยกเรื่องนี้ขึ้นมาเขียนค่ะ🤍

# data[].attributes.location_name
โรงเรียนบ้านเหล่าฝ้าย Lao Kwang, Non Khun District, Si Sa Ket

# data[].attributes.headline
โรงเรียนบ้านเหล่าฝ้าย Lao Kwang, Non Khun District, Si Sa Ket

# data[].attributes.subject
โรงเรียนบ้านเหล่าฝ้าย Lao Kwang, Non Khun District, Si Sa Ket

# data[].attributes.body
230 ศรินยา พรมสุข
ชีวิตในวัยเด็กของฉันตั้งแต่จำความได้ ฉันก็อยู่กับตายาย และพี่ชายมาตลอดเพราะพ่อกับแม่มีความจำเป็นต้องมาทำงานในกรุงเทพ แต่การใช้ชวิตในวัยเด็กก็เป็นอะไรที่สนุกมาก ตื่นเช้ามาก็จะต้องเตรียมตัวไปนาเอาวัวออกคอกไปกินหญ้ากับพี่ ตาและยาก็พากันถอนกล้าไว้ดำนา พอถึงช่วงบ่ายคล้อยฉันและพี่ก็พากันไปส่อนฮวก หรือช้อนลูกอ๊อดเพื่อนำกลับไปทำอาหารเย็น การช้อนแต่ละทีได้ทั้งปลา และเขียดจำได้ว่าช่วงนั้นฉันได้ตัวเปียกกลับบ้านเกือบทุกวันเลย บางวันมีเพื่อนเยอะหน่อยก็จะชวนกันออกไปยิงกะปอม หรือที่ทุกคนรู้จักในชื่อของกิ้งก่า นั้นเอง แต่การจะไปแต่ละทีต้องมีการเตรียมตัวก่อนโดยมีถุงย่ามที่ทำขึ้มาเองจากกระสอบข้าวที่ขโมยของตามา หนังสติ้กคนละหนึ่งอันหรือสองก็ได้ถ้ากลัวขาดกลางทาง เสร็จแล้วก็ห่อข้าวไปกินด้วยเผื่อหิว แล้วก็เก็บก้อนหินใส่ถุงย่ามไปเป็นลุกกระสุนจากนั้นก็ออกเดินทางได้ กะปอมหรือกิ้งก่ามันจะจับอยู่ตามต้นไม้กิ่งไม้พวกเราก็จะเดินหาตามต้นไม้ไปเรื่อยๆ หากตัวไปยิงไม่ทันหนีขึ้นกิ่งไม้ที่มันสูงก็จะต้องมีคนปีนขึ้นไปตาม ซึ่งคนที่ต้องปืนก็ไม่ใช่ใครที่ไหนแต่เป็นฉันเองเพราะเพื่อนบอกฉันปีนต้นไม้เก่ง ทั้งที่ฉันเป็นเพียงผู้หญิงคนเดียวในกลุ่ม หรือหากว่ามีตรงไหนมีบวกน้ำที่มีปลาข่อนพวกเราก็จะพากันลงไปจับ จำได้ว่ากลับบ้านไปแต่ละทีนึกว่าเอาตัวเองไปอาบโคลนมาเพราะตัวมีแต่โคลนแห้งติดเต็มเสื้อผ้าหน้าผม โดนยายบ่นทุกวัน แต่ช่วงเวลานั้นเป็นช่วงเวลาที่มีความสุขมาก ทุกวันนี้ก็ยังหวนกลับไปนึกถึงช่วงเวลาเหล่านั้นอยากกลับไปใช้ชีวิตกลับไปหาเพื่อนๆ กลับไปสัมผัสบรรยากาศแบบนั้นอีครั้ง

# data[].attributes.location_name
Unnamed Road, Tambon Ta Ut, Amphoe Khukhan, Chang Wat Si Sa Ket 33140, Thailand

# data[].attributes.headline
Ban Dua nok, Tambon Ta Ut, Amphoe Khukhan, Chang Wat Si Sa Ket 33140, Thailand

# data[].attributes.subject
Ban Dua nok, Tambon Ta Ut, Amphoe Khukhan, Chang Wat Si Sa Ket 33140, Thailand

# data[].attributes.body
223 ภารดี มีแสง
ฉันในวัยเด็กยังไม่รู้เรื่องราวของตัวเองมากนัก ฉันเกิดที่อำเภอขุขันธ์ได้ไม่นาน ฉันก็ได้ไปเติบโตในที่แห่งใหม่ นั่นก็คือบ้านพ่อของฉันเองที่อำเภอราษีไศล ฉันมีเพื่อนแค่คนเดียวที่อยู่ที่นี่ เจอกันแค่ช่วงรวมญาติเท่านั้น ฉันในตอนเด็กซุกซนชอบปีนป่ายเล่น ทำให้ฉันได้รับอุบัติเหตุที่นิ้วมือ แม่เล่าฉันฟัง บ้านนี้เป็นบ้านของคุณยาย ฉันจะได้กลับเฉพาะวันที่สำคัญๆ หมู่บ้านเดื่อนอกเป็นหมู่บ้านเล็กๆ ไม่มีวัด ไม่มีโรงเรียนในหมู่บ้าน คนในหมู่บ้านจะอยู่กันแบบพี่น้อง ตอนเด็กฉันเคยไปเลี้ยงวัวกับป้าและไปทำสวนเก็บข้าวโพดและพริกเพื่อเอาไปขาย ฉันมีความทรงเกี่ยวกับบ้านเกิดเท่านี้ :)

# data[].attributes.location_name
โรงเรียนบ้านเหล่าเสือโก้ก Lao Suea Kok, Lao Suea Kok District, Ubon Ratchathani 34000

# data[].attributes.headline
    นางสาว บุษกร ก้อนทอง 218 

# data[].attributes.subject
    นางสาว บุษกร ก้อนทอง 218 

# data[].attributes.body
ความทรงจำในวัยเด็กของดิฉันเป็นอะไรที่ประทับใจมากๆ ตลอดช่วงชวิตวัยเด็กของฉันมีเรื่องราวที่ทำให้มีความสุขมากมาย แต่ดูเหมือนว่าเวลามันก็ผ่านไปเร็วมากๆเหมือนกันถ้าเป็นไปได้ก็อยากจะหยุดเวลาไว้ เพราะช่วงเวลานั้นเป็นช่วงที่เรารู้สึกว่าตัวเองมีความสุขสนุกสนานไปกับการใช้ชีวิตไม่ว่าจะเป็นการที่เราได้ไปโรงเรียนและเล่นสนุกกับเพื่อนๆ เช่น เล่นเป่ายาง กระโดดยาง หมากเก็บ งูกินหาง รีรีข้าวสาร มอญซ่อนผ้า ซึ่งก็เป็นอะไรที่หาได้ยากมากในยุคนี้ พอกลับบ้านมายายก็ทำอาหารไว้ให้ทานและแน่นอนว่าอาหารฝีมือยายอร่อยที่สุดในโลกเลย ในวัยเด็กของฉันก็มีเพียงวิถีชีวิตที่เรียบง่ายแต่มีความสุขคือการได้ใช้ชีวิตที่บ้าน บ้านที่ทำให้เรามีความสุขได้อยู่กับคนที่เรารักและได้เล่นสนุกแค่นั้นก็เป็นสิ่งที่น่าประทับใจและมีความสุขที่สุดในช่วงชวิตวัยเด็กของฉันแล้ว

# data[].attributes.location_name
วัดสว่างวังไฮ Rural Rd, ตำบล สร้างมิ่ง อำเภอ เลิงนกทา ยโสธร

# data[].attributes.headline
วัดสว่างวังไฮ Rural Rd, ตำบล สร้างมิ่ง อำเภอ เลิงนกทา ยโสธร

# data[].attributes.subject
วัดสว่างวังไฮ Rural Rd, ตำบล สร้างมิ่ง อำเภอ เลิงนกทา ยโสธร

# data[].attributes.body
209 ชนัญชิดา
ชีวิตในวัยเด็กของฉัน
- วัยอนุบาล  ในวัยอนุบาลตอนนั้นฉันอาศัยอยู่ที่กรุงเทพมหานครกับคุณพ่อ คุณแม่ และพี่สาวอีกหนึ่งคน เป็นช่วงเวลาที่มีความสุขมากๆ เป็นช่วงเวลาที่รู้สึกอบอุ่นในทุกเช้าคุณแม่จะเป็นคนไปส่งฉันกับพี่ไปโรงเรียน แต่ก่อนจะถึงโรงเรียนเราจะมีการซื้อขนมและนมไว้ดื่มตอนตื่นนอน ฉันชอบดื่มนมมาก จนถึงทุกวันนี้ก็ต้องดื่มอย่างน้อยวันละ1 กล่อง ฉันกับพี่เรียนโรงเรียนคริสต์ ในวันสำคัญต่างๆเรามักได้แสดงออก เช่น วันคริสต์มาส  เราสนุกกับกิจกรรมทุกครั้งที่ได้ทำเรา เมื่อถึงเวลาเลิกเรียนคุณพ่อก็จะมารับ ฉันมีเพื่อนที่สนิท ชื่อ หมวย เราสนิทกันเพราะบ้านเราอยู่ใกล้กัน ช่วงวันหยุดเราก็ชอบมาเล่นด้วยกัน เล่นขายของตามประสาเด็กๆ ซึ่งก็โดนคุณแม่บ่นนิดหน่อยที่ขนหม้อ ขนครกต่างๆออกมาเล่น หรือบางครั้งเราก็ออกไปเดินห้างบ้าง ไปหัดปั่นจักรยานในสวนสาธารณะบ้าง ในวัยที่ไร้เดียงสาแบบนี้กลับเป็นช่วงชีวิตที่ฉันมีความที่สุด
- วัยประถม
เป็นจุดเปลี่ยนของชีวิตฉันมากๆ ฉันกลับมาอยู่ยโสธรกับคุณยาย มาช่วงแรกๆก็หัดพูดอีสาน ไปโรงเรียนวันแรกเมื่อตอนขึ้นป.1 คุณยายไปส่งที่โรงเรียน ฉันร้องไห้ อยากกลับบ้านกับคุณยาย ด้วยความไม่เคยชิน แต่ก็มีคุณครูและเพื่อนๆที่คอยให้กำลังใจฉัน ทำให้มีเพื่อนสนิทชื่อ มุ้ย ทุกเช้าเราจะปั่นจักรยานไปโรงเรียนด้วยกันซึ่งไม่ไกลมากนัก เวลามีการบ้านฉันจะทำเองเป็นส่วนใหญ่ อันไหนที่อ่านไม่ออกบ้างก็จะถามคุณตา คุณตาของฉันเป็นคนเก่งคอยบอกคอยสอนการบ้าน จนทำให้ฉัน สอบได้อันดับที่1 ของห้องฉันดีใจมากๆ คุณตาและคุณยายชื่นชมฉันอยู่เสมอ ส่วนคุณยายของฉันจะถนัดในเรื่องทำอาหารแม้แต่ทอดไข่ก็อร่อยสุดๆ และเมื่อขึ้นป.3 คุณตาให้ฉันย้ายไปเรียนโรงเรียนประจำอำเภอ ฉันเลิกร้องไห้แล้ว และฉันก็ได้ไปเจอเพื่อนใหม่สถานที่ใหม่ ฉันขึ้นรถรับส่งมาเพราะไกลบ้านถึงแม้จะย้ายโรงเรียนแต่ฉันก็ทำคะแนนได้ดีเหมือนเคย สอบได้ที่1 มาตลอด คุณครูชื่นชมและให้คุณยายของฉันมารับรางวัลแม่ดีเด่น คุณยายดีใจมากและฉันก็ดีใจมากๆ เช่นกัน ช่วงเวลาพักเที่ยง ฉันกับเพื่อนก็จะชอบเล่นกระโดดยาง หรือเล่นเตย สิ่งที่ฉันชอบมาก คือ การเล่นหมากเก็บ เพราะฉันเล่นเก่งมาก555 และเวลาเลือกทีมเพื่อนๆก็จะให้ฉันกับเพื่อนอีกคนเป่ายิงฉุบ เพื่อเลือกลูกทีม เมื่อเลิกเรียนเราก็จะกลับกับรถรับส่ง ส่วนในวันหยุดฉันจะชอบตื่นเช้ามาดูการ์ตูน และเล่นกับน้องๆข้างบ้านญาติกันเล่นคุณครูนักเรียนบ้าง เล่นขายของบ้าง ถึงแม้ฉันจะมาอยู่กับคุณตาคุณยายแต่ฉันก็รู้สึกอบอุ่น เพราะท่านทั้งสองรักฉันมาก และเลี้ยงดูฉันมาเป็นอย่างดีไม่น้อยกว่าพ่อแม่ ทำให้ฉันเป็นคนติดตากับยายมากจนถึงตอนนี้ ถึงแม้จะมีอะไรเปลี่ยนแปลงมากมายในตัวฉัน แต่ในวัยเด็กก็ถือว่าเป็นช่วงเวลาที่ฉันมีความสุขมากๆอยากย้อนกลับไปในวัยนั้นอีก

# data[].attributes.location_name
โรงเรียนบ้านหนองเต่าเพชรเจริญ ตำบล พังเคน อำเภอ นาตาล อุบลราชธานี

# data[].attributes.body
ชีวิตในวัยเด็กของข้าพเจ้า นางสาววิราชินี ทองทับ ข้าพเจ้าเกิดอยู่ในพื้นที่นอกเมือง มีชีวิตที่ธรรมดาทั่วไป ในตอนที่ข้าพเจ้าอายุได้ประมาณ 4-5 ขวบ ข้าพเจ้าได้อยู่กับตายาย เนื่องจากพ่อและแม่ไปทำงานที่กรุงเทพ ซึ่งท่านจะกลับมาเยี่ยมบ่อยๆในช่วงเทศกาลสำคัญๆ พอข้าพเจ้าอายุได้ 7 ขวบ พ่อและแม่ก็กลับมาอยู่ด้วย ตอนเด็กๆข้าพเจ้าเป็นเด็กดื้อคนหนึ่ง ช่วงปิดเทอมหรือเสาร์อาทิตย์จะมีเพื่อนๆหลายคนมาเล่นที่บ้านข้าพเจ้าทุกวัน สิ่งที่เล่นตอนเด็กๆจะชอบเล่นอะไรที่ท้าทาย ชอบวิ่ง และมีอยู่วันหนึ่งข้าพเจ้าและเพื่อนๆได้แอบไปเล่นน้ำที่สระในทุ่งนาใกล้บ้าน วันนั้นเป็นวันที่ข้าพเจ้าไม่เคยลืม เพราะเป็นการแอบแม่ไปเล่นน้ำครั้งแรกและครั้งสุดท้าย เพราะมันทำข้าพเจ้าเกือบจมน้ำ ตอนนั้นข้าพเจ้าตกใจมาก ทั้งกลัวตาย กลัวแม่ตี ทั้งมือและขาก็พยายามตะเกียกตะกายให้ตัวเองไม่จม ยังดีที่สุดท้ายไม่จม พอขึ้นจากน้ำได้ข้าพเจ้าก็รีบวิ่งกลับบ้านทันที
และอีกหนึ่งความประทับใจในวัยเด็กของข้าพเจ้าคือ ในตอนที่ข้าพเจ้าเรียนในระดับประถมศึกษา ข้าพเจ้าเป็นเด็กที่เคร่งในการเรียนระดับหนึ่ง เนื่องจากอาจจะมาจากการดูแลเอาใจใส่ของพ่อแม่ที่พอข้าพเจ้ากลับมาถึงบ้านจะต้องทำการบ้านให้เสร็จก่อนค่อยไปทำอย่างอื่น และก่อนนอนต้องอ่านหนังสือทุกวัน ซึ่งมันเป็นผลดีต่อข้าพเจ้าคือมันทำให้ข้าพเจ้าเรียนได้ลำดับที่หนึ่งตั้งแต่ชั้น ป.1-ป.6 และได้ไปแข่งขันกิจกรรมต่างๆของโรงเรียนอยู่เสมอ
สุดท้ายนี้อยากขอบคุณพ่อแม่คนในครอบครัวทุกคนที่เลี้ยงดูข้าพเจ้ามาเป็นอย่างดี จนทำให้ชีวิตในวัยเด็กของข้าพเจ้ามีความหมายและน่าจดจำ😊❤️

# data[].attributes.headline
บ้านเสลา ต.ห้วยสำราญ  อ.ขุขันธ์ จ.ศรีสะเกษ

# data[].attributes.subject
บ้านเสลา ต.ห้วยสำราญ  อ.ขุขันธ์ จ.ศรีสะเกษ

# data[].attributes.body
" ชีวิตในวัยเด็กของฉัน "
ถ้าพูดถึงชีวิตในวัยเด็ก

# data[].attributes.body
นางสาวจุไรรัตน์ อือกะโทก             เลขที่ 208                                                   ชีวิตในวัยเด็กของฉัน เป็นวัยที่กำลังสดใส สนุกสนานที่สุดในช่วงชีวิตเลยก็ว่าได้ เมื่ออายุได้ 4 ปี  ฉันก็เริ่มเข้าเรียนชั้นอนุบาล วันแรกพ่อก็ไปส่งฉันที่โรงเรียนไกลบ้าน ซึ่งตอนนั้นใกล้บ้านยังไม่มีศูนย์พัฒนาเด็กเล็ก ฉันจึงได้ไปเรียนไกลบ้าน วันแรกที่พ่อไปส่งที่โรงเรียน ฉันร้องไห้ไม่หยุดเลย เพราะไม่อยากไปโรงเรียน แต่พอเรียนไปได้หลายวัน ฉันเลิกงอแงเพราะเริ่มมีเพื่อนเล่น ฉันจึงอยากไปโรงเรียน เมื่ออายุได้ 7 ปี ฉันก็ได้ขึ้นชั้นป.1 ซึ่งฉันต้องย้ายโรงเรียนมาเรียนโรงเรียนใกล้บ้าน ฉันก็ต้องมาทำความรู้จักกับเพื่อนใหม่ มาเรียนวันแรกฉันร้องไห้หนักมาก เพราะไม่มีเพื่อนคุย เพื่อนเล่น พอได้มาเรียนหลาย ๆ วัน ทำให้ฉันได้รู้จักกับเพื่อนมากมาย พอได้คุยกับเพื่อนหลายๆคน ทำให้ฉันสามารถปรับตัวเข้ากับเพื่อนได้ ชีวิตตอนเรียนชั้นประถมเป็นช่วงวัยที่ฉันติดเพื่อนมาก กลับจากโรงเรียนก็พากันไปวิ่งเล่นอย่างสนุกสนาน การบ้านก็ไม่ค่อยอยากทำ พอถึงวันหยุดสุดสัปดาห์พ่อแม่ก็ได้พาฉันและน้องไปทำนา ฉันไม่ได้ช่วยพ่อแม่ทำนาเลย ได้แต่พาน้องเล่นน้ำที่ท่วมทุ่งนาอย่างสนุกสนาน แต่ก็มีความสุขดีที่ได้เปลี่ยนบรรยากาศจากอยู่บ้านไปชมวิวที่ทุ่งนา  จากอดีตในช่วงวัยเด็กที่ผ่านมาทำให้ฉันนึกถึงสิ่งที่เคยทำและช่วงเวลาที่มีความสุข ทำให้ฉันอยากย้อนวัยกลับไปในวัยเด็กคืนเลย

# data[].attributes.location_name
ครัวน้องกอล์ฟ หมู่4 ตำบล บุ่งไหม อำเภอวารินชำราบ อุบลราชธานี

# data[].attributes.headline
ครัวน้องกอล์ฟ หมู่4 ตำบล บุ่งไหม อำเภอวารินชำราบ อุบลราชธานี

# data[].attributes.subject
ครัวน้องกอล์ฟ หมู่4 ตำบล บุ่งไหม อำเภอวารินชำราบ อุบลราชธานี

# data[].attributes.body
222 พิมพ์กุล จันทร์สิงห์
ชีวิตในวัยเด็กของฉันเติบโตในครอบครัวที่ไม่ได้ร่ำรวยมากนัก จึงมีช่วงที่ได้ออกไปใช้ชีวิตอยู่ที่ทุ่งนาของตากับยายเป็นช่วงชีวิตที่สนุกมากเพราะว่าได้เล่นน้ำตามสระ ดำนาบ้าง เลี้ยงวัวบ้าง ปลูกผัก หาเห็ด ได้ทำอะไรหลายๆอย่างแบบชีวิตบ้านๆ จนช่วงอายุเริ่มจะขึ้น ป.4 ก็ไม่ได้ไปอีกเลยเพราะติดเพื่อนที่บ้านและพ่อแม่ของฉันก็มักที่จะใช้เงินในการเลี้ยงดูฉันมากเกินไปถูกตามใจมาตั้งแต่เด็กฉันเลยใช้เงินหมดไปกับเพื่อนเพราะชอบซื้อขนมเลี้ยงเพื่อนทุกวัน จนทุกวันนี้เพื่อนก็ต่างแยกย้ายกันไปใช้ชีวิตหมดแล้ว ถึงแม้ว่าฉันจะใช้เงินเก่งแค่ไหนพ่อแม่ก็ไม่เคยดุต่อว่าฉันเลยเพราะเป็นนักเรียนดีเด่นทางด้านวิชาการไปแข่งขันโครงงานต่างๆ เป็นแกนนำโรงเรียน ฉันมีความสุขที่ได้ทำกิจกรรมจนขึ้นมัธยมปีที่ 3 ก็เริ่มเบื่อเริ่มอยากใช้ชีวิตแบบคนอื่น อยากมีเวลามากขึ้นเพื่อไปเที่ยวในวันหยุด จนปัจจุบันนี้อยากย้อนกลับไปใช้ชีวิตในวัยเด็กที่สุดเพราะสนุกและไม่ต้องมีเรื่องคิดอะไรมากมาย สุดท้ายนี้ก็อยากจะขอบคุณครอบครัวที่คอยสนับสนุนฉันในทุกๆเรื่องค่ะ🥰❤️💕

# data[].attributes.location_name
โรงเรียนบ้านยางวังกางฮุง​ ตำบล บุ่งไหม อำเภอวารินชำราบ อุบลราชธานี

# data[].attributes.headline
โรงเรียนบ้านยางวังกางฮุง​ ตำบล บุ่งไหม อำเภอวารินชำราบ อุบลราชธานี

# data[].attributes.subject
โรงเรียนบ้านยางวังกางฮุง​ ตำบล บุ่งไหม อำเภอวารินชำราบ อุบลราชธานี

# data[].attributes.location_name
วัดบ้านกุดลาด Kut Lat, Mueang Ubon Ratchathani District, จ.อุบลราชธานี

# data[].attributes.headline
วัดบ้านกุดลาด Kut Lat, Mueang Ubon Ratchathani District, จ.อุบลราชธานี

# data[].attributes.subject
วัดบ้านกุดลาด Kut Lat, Mueang Ubon Ratchathani District, จ.อุบลราชธานี

# data[].attributes.body
214 นางสาวธิดารัตน์ ดอกดวง
สำหรับชีวิตในวัยเด็กของดิฉัน ดิฉันก็ใช้ชีวิตแบบเด็กทั่วๆไป และถูกเลี้ยงดูมาจากพ่อแม่และย่า ส่วนใหญ่ดิฉันจะอยู่กับย่าเพราะพ่อแม่ต้องทำงาน ในตอนที่ดิฉันเป็นเด็กแม่มักบอกกับดิฉันเสมอว่า ดิฉันเป็นเด็กที่ดื้อมาก ชอบปีนป่ายและมักจะได้แผลกลับบ้านมาเสมอ
มีอยู่ครั้งหนึ่งที่ป้า น้า และอา มาเล่าเรื่องพฤติกรรมที่ทุกคนจำไม่ลืมของดิฉันในวัยเด็กให้ฟัง วันนั้นน้าและอามาเลี้ยงดิฉันช่วยย่า และได้ขึ้นบันไดเพื่อที่จะไปหาย่าอยู่ด้านบนบ้าน และในตอนนั้นดิฉันได้ยืนอยู่บันไดขั้นล่างสุดของบ้าน เมื่อน้าและอามองเห็นจึงอยากแกล้งดิฉัน ทั้งสองได้พยายามเรียกและนำขนมมาล้อดิฉัน เพราะคิดว่าดิฉันขึ้นไปเอาไม่ได้ แต่ดิฉันกลับปีนขึ้นบันไดเพื่อไปเอาขนม เมื่อน้าและอาเห็นว่าฉันปีนขึ้นมาได้เลยเรียกฉันและเอาขนมมาล้อให้มากขึ้น ดิฉันปีนเกือบๆจะถึงขั้นสุดท้ายแล้ว แต่กลับพลาดกลิ้งตกบันไดลงมาเกือบถึงขั้นสุดท้ายด้านล่างของบ้าน แต่ยังโชคดีที่ป้ามาเห็นเลยวิ่งมารับฉันไว้ได้ก่อนถึงขั้นสุดท้าย ในตอนที่ป้า น้า และอา มาเล่าให้ดิฉันฟังดิฉันก็ทำได้แค่หัวเราะ เพราะดิฉันจำเรื่องในตอนนั้นไม่ได้เลย จนแม่มาบอกว่าที่ป้า น้า และอามาเล่าให้ฟังนั้นคือเรื่องจริง ดิฉันก็อึ้งนิดหน่อยเพราะไม่คิดว่าเคยเกิดขึ้น แต่ดิฉันก็ยิ้มและหัวเราะออกมาทำเป็นเรื่องตลกเพราะจำไม่ได้ทั้งความเจ็บและภาพในครั้งนั้น
ดิฉันมีความชื่นชอบชีวิตในวัยเด็กเป็นอย่างมาก เพราะในปัจจุบันนี้หาดูชีวิตในวัยเด็กแบบดิฉันยากเป็นอย่างมาก ถ้าหากจะมีคงจะมีแค่โซนรอบเมืองหรือนอกเมือง วัยเด็กของดิฉันมีการละเล่นมากมาย ทั้ง รีรีข้าวสาร แม่งูเอ๋ย เตยกัก มอญซ้อนผ้า โพงพาง ม้าก้านกล้วย ปืนก้านกล้วย กระโดดเชือก/ยาง กระต่ายขาเดียว และกาฟักไข่ เป็นต้น สิ่งเหล่านี้เป็นสิ่งที่ดิฉันชื่นชอบและเล่นในวัยเด็กอยู่เป็นประจำ ดิฉันมีความสุขที่ดิฉันได้เห็นและได้ร่วมเล่นการละเล่นของสมัยก่อนจากการคิดค้นและนำวัสดุจากธรรมชาติมาเป็นอุปกรณ์ในการเล่นของการละเล่นเรื่องต่างๆ
สิ่งที่ดิฉันได้เขียนมาทั้งหมดนี้คือสิ่งที่เกิดขึ้นจริงในวัยเด็กของดิฉัน
สิ่งเหล่านี้ล้วนเป็นความทรงจำที่มีค่าของดิฉัน และเป็นความสุขของดิฉันมาจนถึงปัจจุบัน

# data[].attributes.location_name
Unnamed Road, ตำบล สำราญ อำเภอเมืองยโสธร ยโสธร 35000 ประเทศไทย

# data[].attributes.headline
213 ธัญญาธร หารโสด        บ้านบาก, ตำบล สำราญ อำเภอเมืองยโสธร จังหวัด ยโสธร 35000 ประเทศไทย  

# data[].attributes.subject
213 ธัญญาธร หารโสด        บ้านบาก, ตำบล สำราญ อำเภอเมืองยโสธร จังหวัด ยโสธร 35000 ประเทศไทย  

# data[].attributes.body
ชีวิตในวัยเด็กของดิฉันช่างมีความสุข   สุขกาย สุขใจ มีเพื่อนๆที่น่ารัก การพูดคุย ปั่นจักรยาน ปีนป่ายต้นไม้เพื่อสร้างบ้าน ไปไร่ไปสวน เก็บเห็ด วิ่งเล่นด้วยกัน ตื่นเช้าต้องปั่นจักรยานไปเรียนพร้อมๆกัน ซึ่งโรงเรียนที่ฉันเคยศึกษาอยู่ชื่อโรงเรียนบ้านหนองนางตุ้มบากหัวคำ ที่มาของชื่อคือเป็นโรงเรียนที่รวมสามหมู่บ้าน คือ บ้านหนองนางตุ้ม บ้านบาก และบ้านหัวคำ ช่วงที่ดิฉันศึกษาอยู่มีนักเรียนประมาณ 300 กว่าคน ปัจจุบันโรงเรียนได้เปลี่ยนชื่อเป็นโรงเรียนเมืองยโสธร  เวลาอยู่โรงเรียนก็ชอบเล่นกระโดดยาง หรือบางครั้งก็วิ่งสไลด์บนพื้นไม้จนถุงเท้าขาด และชอบพากันไปใต้ถุนอาคารเรียนเพื่อไปขุดหาตัวตุ่นกัน เมื่อฉันอยู่ชั้นประถมศึกษาปีที่ 5 ดิฉันได้ลงสมัครเลือกตั้งประธานนักเรียน และดิฉันก็ได้สถานะรองประธานนักเรียนมาไว้ครอบครอง และดิฉันยังได้เป็นประธานสี สีฟ้าซึ่งเป็นหัวหน้ารับผิดชอบเขตแดนในการทำความสะอาด และดูแลสมาชิกสีทุกคน วันหยุดเสาร์-อาทิตย์ เราก็จะปั่นจักรยานไปร้านอินเตอร์เน็ตกับเพื่อน เพื่อไปเล่นเล่นคอมพิวเตอร์ ชั่วโมงละ 10 บาท จากที่พิมพ์มาแล้วเวลาที่ได้นึกถึงชีวิตในวัยเด็กก็ทำให้ดิฉันยิ้มได้ทุกครั้งไป  ; )

# data[].attributes.location_name
วัดศรีไควราราส ตำบล เมืองศรีไค อำเภอวารินชำราบ อุบลราชธานี

# data[].attributes.headline
วัดศรีไควราราส ตำบล เมืองศรีไค อำเภอวารินชำราบ อุบลราชธานี

# data[].attributes.subject
วัดศรีไควราราส ตำบล เมืองศรีไค อำเภอวารินชำราบ อุบลราชธานี

# data[].attributes.body
234 อภิญญา แสงอื้อ
ความทรงจำในวัยเด็กของแต่ละคนอาจเหมือนหรือแตกต่างกันไปส่วนความทรงจำในวัยเด็กของฉันเป็นอะไรที่ประทับใจ ตลอดช่วงชีวิตวัยเด็กมันเหมือนมีอะไรทำให้เรามีความสุขตลอดเวลา เเต่ว่ามันก็ดูผ่านไปเร็วมาก สวัสดีค่ะฉันชื่อ “เก๋” เพื่อนชอบเรียก “เก๋ไก๋สไลเดอร์” ชีวิตในวัยเด็กของฉันมันช่างมีความสุขมีแต่คนรักคนเอ็นดู ในละแวกบ้านจะมีบ้านญาติพี่น้องเรียงต่อ ๆ กัน ส่วนมากจะมีแต่เด็กผู้หญิงเยอะเป็นส่วนใหญ่ ฉันมีลูกพี่ลูกน้อง 4-5คน ผู้หญิง3คน ผู้ชาย2คน ตอนเด็ก ๆ ในทุกเช้าหลังตื่นนอนฉันจะชอบวิ่งไปดูการ์ตูนที่บ้านพี่สาว มีเพื่อนดูเยอะ ๆ มันสนุกดี และชอบรอกินข้าวที่นั่น แม่จะชอบเรียกฉันไปกินข้าวที่บ้านแต่ฉันไม่ไปความรู้สึกเหมือนกับว่ากินข้าวที่บ้านตัวเองไม่อร่อยเท่ากินที่บ้านคนอื่น ฉันชอบเล่นขายของมาก  หรือภาษาอีสานเรียกว่า “เล่นเฮือนน้อย” ปั่นจักรยานหาเก็บดอกไม้ใบไม้มาทำของขายกับพี่ๆในละแวกบ้าน พี่ชายของฉันเป็นคนที่ชอบแกล้งฉันมาก ๆ และฉันก็ชอบขี้ฟ้องยายอยู่บ่อยๆ แล้วคนที่โดนดุโดนบ่นก็คือพี่ชายเราส่วนเราคือถูกเสมอเพราะเป็นหลานสาวคนเล็กของบ้าน ฉันรู้สึกสะใจมากเวลาที่พี่ชายโดนดุแต่แอบเก็บไว้ในใจ ช่วงอนุบาล1-ประถมศึกษาปีที่6 ฉันเข้าโรงเรียนสมเด็จ ในตัวเมืองอุบลราชธานี เพราะลุงฉันเป็นครูที่นั่นแล้วได้เอาฉันไปเรียนที่นั่นด้วยลุงฉันเป็นครูและขับรถตู้รับส่งนักเรียนด้วย ครูที่โรงเรียนรู้จักฉันหมดทุกคนรวมถึงผอ.ด้วย ที่โรงเรียนฉันเป็นเด็กที่ขี้อายมากๆพูดน้อย แตกต่างกับอยู่ที่บ้านมากๆ ช่วงป.1 ครูได้ส่งฉันเป็นตัวแทนไปสอบแข่งขันวิชาการวิชาวิทยาศาสตร์ในระดับจังหวัด ในช่วงเวลาที่ติวข้อสอบฉันจำขึ้นใจว่าฉันโดนอะไรบ้าง ครูให้ฉันแยกโต๊ะออกมาจากเพื่อนแล้วนั่งอ่านหนังสือในเวลาว่างหรือคาบว่างก็จะได้นั่งทำข้อสอบในวันไหนที่ฉันทำข้อสอบผิดเกิน5ข้อวันนั้นฉันจะโดนดึงหูและทุบหลังซึ่งในสมัยก่อนการตีคือเรื่องปกติ แล้ววันไหนที่ฉันทำผิดข้อเดียวหรือสองข้อฉันจะได้รับคำชมจากครู และหลังจากกลับบ้านฉันก็ต้องได้มานั่งอ่านหนังสือทบทวนข้อสอบอีกครั้งซึ่งคนที่พาอ่านคือแม่ของฉันเองครูโทรมาบอกแม่ให้กำกับดูแลฉันอ่านหนังสือในช่วงที่จะสอบกินหมูกระทะก็ไม่ได้เพราะจะทำให้ฉันปวดหัวมากพอไปโรงเรียนบอกครูว่าปวดหัวครูก็จะรู้ทันทีว่าเราไปกินอะไรมา ผลลัพธ์ที่โดนครูดุครูตีครูด่ามันทำให้ฉันได้ดีมีความรู้ฉันสอบได้เหรียญเงินเหลือ1คะแนนก็ได้เหรียญทองกลับมาให้ทางโรงเรียน ครูจะบอกกับฉันเสมอว่าที่ครูดุครูด่าเพราะอยากให้เธอได้ดี ครูคนนี้ยังอยู่ในความทรงจำของฉันตลอดและนี้คือหนึ่งในความทรงจำในวัยเด็กของฉันที่ทำให้ฉันประทับใจมาก ๆ และจะอยู่ในความทรงจำของฉันตลอดไป

# data[].attributes.location_name
โรงเรียนโนนกุงวิทยาคม ตำบล โนนกุง อำเภอตระการพืชผล อุบลราชธานี

# data[].attributes.headline
โรงเรียนโนนกุงวิทยาคม ตำบล โนนกุง อำเภอตระการพืชผล อุบลราชธานี

# data[].attributes.subject
โรงเรียนโนนกุงวิทยาคม ตำบล โนนกุง อำเภอตระการพืชผล อุบลราชธานี

# data[].attributes.body
211 นางสาวณัฐชา ยิ่งยง👶🏫
📌ชีวิตในวัยเด็กของฉัน เป็นช่วงชีวิตที่มีความสุขที่สุด ฉันมีน้องสาวอยู่1คนซึ่งห่างกับฉันเพียง1ปี เวลาที่พ่อกับแม่ซื้อของให้ก็จะซื้อให้เหมือนกัน แต่งตัวให้เหมือนกัน ฉันไม่ชอบเลยเวลาไปไหนมาไหนคนส่วนมากจะชอบถามว่าเป็นแฝดกันหรอ แล้วฉันก็จะทำหน้าไม่พอใจแล้วตอบไปว่าไม่ใช่ค่ะ เวลาไปข้างนอกฉันก็จะไม่แต่งตัวที่เหมือนน้อง น้องใส่กระโปรงฉันก็จะใส่กางเกง(ก็ไม่เข้าใจความคิดในตอนเหมือนกัน)แม่บอกว่าฉันกับน้องดีอยู่อย่างหนึ่งคือไม่แย่งของเล่นและไม่ตีกันเหมือนเด็กคนอื่นๆ ตอนอนุบาลฉันเคยร้องไห้ที่น้าทำน้ำหยดใส่การบ้าน จำได้ว่าคืนนั้นทำการบ้านถึง3-4ทุ่ม อนุบาลเวลาทำงานหรือการบ้านฉันเป็นคนที่เนียบใบงานต้องสะอาดไม่ยับ ถ้าใบงานยับหรือฉันทำแล้วไม่สวยฉันจะฉีกทิ้งแล้วทำใหม่ทั้งที แต่พอโตขึ้นมานิสัยนั้นก็ได้หายไป เวลาหลังเลิกเรียนฉันกลับบ้าน จะบอกก่อนว่าฉันไม่ได้เรียนในหมู่บ้าน พ่อกับแม่ส่งฉันกับน้องไปเรียนที่ในอำเภอ ซึ่งห่างจากบ้านประมาณ25กิโลเมตร ฉันกับน้องต้องตื่นเช้าทุกวัน เป็นอะไรที่เด็กอย่างฉันไม่อยากตื่นไปไปเลย จำได้ว่าฉันร้องไห้อยู่3เดือน ในการไปโรงเรียน แล้วฉันก็เป็นเด็กแสบที่ไม่ชอบนอนกลางวัน เวลาที่ครูออกไปกินข้าวกับจะชอบชวนเพื่อนมาวิ่งเล่นในห้องจนโดนครูจับไปนอนแยกห้องแล้วครูก็เอาขามาทับฉันไว้ให้ฉันนอน เพราะฉันไม่ยอมนอน ส่วนชีวิตตอนประถมฉันชอบที่สุดเพราะหลักเลิกเรียนเวลาฉันกลับมาถึงบ้าน ฉันกับเพื่อนมักจะชวนกันมาเล่นกระโดดยาง เล่นเตยกัก เล่นกาฟักไข่ มันสนุกมากจนลืมเข้าบ้านไปเลย 💙👪

# data[].attributes.location_name
วัดบ้านโนนสนาม ตำบล นาเกษม อำเภอ ทุ่งศรีอุดม อุบลราชธานี

# data[].attributes.headline
วัดบ้านโนนสนาม ตำบล นาเกษม อำเภอ ทุ่งศรีอุดม อุบลราชธานี

# data[].attributes.subject
วัดบ้านโนนสนาม ตำบล นาเกษม อำเภอ ทุ่งศรีอุดม อุบลราชธานี

# data[].attributes.body
ตอนเด็ก ๆ ดิฉันอาศัยอยู่บ้านเลขที่ 9 ม.11 บ้านศรีเมือง ต.นาเกษม อ. ทุ่งศรีอุดม จ.อุบลราชธานี บ้านหลังนี้ อยู่ทางทิศเหนือของวัดบ้านโนนสนาม ห่างจากวัดประมาน 50 เมตร ครอบครัวของฉัน ก็จะมี ปู่ ย่า น้า อา พี่เปิ้ล พี่ก้อบ พี่แบงค์ ดิฉัน แล้วก็น้องเบนซ์ ส่วนพ่อแม่ของดิฉัน ก็ไปทำงานที่ต่างจังหวัด ชีวิตในตอนนั้น ช่วงอายุประมาน 5 ขวบ กิจวัตรประจำคือ ตื่นแต่เช้า มาช่วยย่ากวาดบ้าน ใส่บาตรด้วยกัน บางวันดิฉันก็ใส่บาตรกับย่า บางวันปู่ก็มาใส่ด้วย เสร็จแล้วก็เตรียมตัวออกไปเถียงนา เพื่อไปเก็บผักมาขายให้คนในหมู่บ้าน ระหว่างทางก็จะต้องแว้ะซื้อขนม คนละ 3-5บาท ดิฉันชอบซื้อขนมปูจ๋า แล้วก็ ลูกอมไดนาไมค์ การเดินทางไปเถียงนา บางวันก็เดิน บางวันก็นั่งรถไถ ที่บ้านเรียกว่า รถแต๊กๆ ระหว่างทางก็จะนำไม้เล็กๆยาวๆ มาขีดให้ถนนเป็นรอย เพราะเป็นถนนลูกรัง พอถึงเถียงนา ก็เอาวัวออกไปกินหญ้า วิ่งไล่จับผีเสื้อกับพี่ๆ พอสาย ๆ ก็มานั่งล้อมวงกินข้าว อาจะทำอาหารหม้อใหญ่ทุกมื้อ เพราะตอนเด็ก กินเยอะมาก กินเสร็จก็มาเล่นขายของ สร้างบ้านด้วยกิ่งไม้เล็ก ๆ แล้วก็เล่นตุ๊กตา ผมของตุ๊กตาก็ทำมาจากใบตอง ลำตัวเป็นไม้เล็ก ๆ ยาว ๆ พอดีกับกับผม ชุดก็ทำมาจากเศษผ้า ใช้หนังยางรัดตรงอกเพื่อไม่ให้ชุดหลุด บางวันก็ทำขนนครกขาย คือการขุดหลุม แล้วนำดินไปผสมกับน้ำ เทใส่ในหลุม จากนั้นรอให้แห้ง ตกแต่งด้วยกลีบดอกไม้ พอเล่นไปได้สักพัก ก็มารับประทานอาหารเย็น ซึ่งตอนเด็กจะไม่ค่อยทานอาหารกลางวันเลย เพราะมัวแต่เล่น พอตกเย็นมาก็อาบน้ำ ดูโทรทัศน์ สักพักก็เข้านอน อาก็จะเล่านิทานจากหนังสือเล่มนึงให้ฟัง เหมือนจะเป็นเรื่องเกี่ยวกับชีวิตคนเราสังขารไม่เที่ยง ประมานว่า "มนุษย์เราเอ๋ย เกิดมาทำไม .....มนุษย์เราเอ๋ย อย่าหลงนักเลย ไม่มีแก่นสาร อุตส่าห์ทำบุญ ค้ำจุนเอาไว้ จะได้ไปสวรรค์ จะได้เข้านิพพาน" พอเล่าจบก็เข้านอน ซึ่งอาจะเล่าเกี่ยวกับชีวิตของมนุษย์ให้ฟังเสมอ พอถึงช่วงเทศกาล ชอบที่สุดคือเทศกาลสงกรานต์ ปืนฉีดน้ำของดิฉันคือขวดน้ำยาล้างจานและขวดน้ำเจาะฝา ดิฉันเล่นได้ทั้งวัน เพราะมันสนุกและได้รวมตัวกับเพื่อนๆ เดินตะเวนไปตามถนนทุกสายของหมู่บ้าน สาดน้ำใส่กันอย่างสนุกสนาน พอเข้าฤดูร้อน ดิฉันและพี่ ๆ ก็ตั้งร้านขายน้ำปั่นอยู่หน้าบ้าน แก้วละ 3-5 บาท บางวันก็นำผักมาตะเวนขาย พอใกล้ถึงปีใหม่ พ่อกับแม่ก็กลับบ้าน กลับมาปีละ 1-2 ครั้ง มีขนมมาให้เยอะแยะทุกครั้ง น้ากับอาก็จะพากันจับปลาในสระ ขุดปู เพื่อมาทำอาหาร พอพ่อกับแม่กลับไปทำงาน ดิฉันชอบทำตุ๊กตาให้แม่ เพื่อเป็นตัวแทนให้แม่คิดถึงฉัน ชีวิตช่วงวัยเด็กก่อนเข้าเรียนในระดับประถมศึกษาปีที่ 1 เป็นช่วงที่ดิฉันมีความสุขและสนุกที่สุด ขอบคุณค่ะ 💕👸

# data[].attributes.location_name
รร.บ้านท่าค้อ ต.ท่าไห อ.เขืองใน ตำบล ท่าไห อำเภอ เขื่องใน อุบลราชธานี

# data[].attributes.headline
รร.บ้านท่าค้อ ต.ท่าไห อ.เขืองใน ตำบล ท่าไห อำเภอ เขื่องใน อุบลราชธานี

# data[].attributes.subject
รร.บ้านท่าค้อ ต.ท่าไห อ.เขืองใน ตำบล ท่าไห อำเภอ เขื่องใน อุบลราชธานี

# data[].attributes.body
207 นางสาวจุฑา​มณี​ บุญ​หาญ​
เรื่องราวในอดีตของฉัน ครอบครัวฉันมี 4 คน ฉันมีพี่สาวที่อายุห่างกัน12ปี ฉันมีลูกพี่ลูกน้องที่อายุใกล้เคียงกันเป็นผู้ชาย เรา2คนเติบโตมาด้วยกันตั้งแต่แบเบาะเพราะ ยายเป็นคนเลี้ยงเราทั้ง2 เราจึงสนิทกันมากและตีกันเป็นประจำ555 ในแถวระแวกบ้านเราจะมีเด็กที่อายุใกล้กันมาเล่นด้วยกันทุกวันมีประมาณ 6 คน บางวันปั่น3ล้อแข่งกัน บางวันไปคล้องกิ้งก่า ถึงเวลาทำนาทำนาก็จะนั่งเรือไปทำนากับแม่ แม่จะพายเรือส่วนฉันก็นอนแผ่กลางเรือกางแขนทั้ง2ออก สัมผัสกับแม่น้ำราวกับได้โบยบินบนสายน้ำำ ถ้าเบื่อๆก็หาเก็บกระจับกินไปตามทาง

# data[].attributes.location_name
โรงเรียนบ้านเหล่าเสือโก้ก ตำบล เหล่าเสือโก้ก อำเภอ เหล่าเสือโก้ก อุบลราชธานี 34000

# data[].attributes.headline
โรงเรียนบ้านเหล่าเสือโก้ก ตำบล เหล่าเสือโก้ก อำเภอ เหล่าเสือโก้ก อุบลราชธานี 34000

# data[].attributes.subject
โรงเรียนบ้านเหล่าเสือโก้ก ตำบล เหล่าเสือโก้ก อำเภอ เหล่าเสือโก้ก อุบลราชธานี 34000

# data[].attributes.location_name
Non Sombun, Det Udom District, Ubon Ratchathani 34160, Thailand

# data[].attributes.headline
236 อาภัสรา โคตะถา

# data[].attributes.subject
236 อาภัสรา โคตะถา

# data[].attributes.body
บ้านเลขที่ 129 หมู่ 16 บ้านโพธิ์ไทร ตำบลตบหู อำเภอเดชอุดม จังหวัดอุบลราชธานี 34160 ประเทศไทย
ข้าพเจ้าชื่อนางสาวอาภัสรา โคตะถา มีชื่อเล่นว่านางฟ้า ปัจจุบันอายุ 20 ปีค่ะ ข้าพเจ้าเกิดและเติบโตในหมู่บ้านที่มีชื่อว่าบ้านโพธิ์ไทร
ครอบครัวของข้าพเจ้ามีสมาชิกทั้งหมด 4 คน คือ พ่อ แม่ น้องชาย และข้าพเจ้า ในสมัยที่พ่อกับแม่แต่งงานกัน ท่านได้วางแผนชีวิตครอบครัวไว้หลายอย่าง พ่ออยากมีลูกสาวมาก ก่อนที่แม่จะให้กำเนิดข้าพเจ้า พ่อบอกว่าหากได้ลูกสาว พ่อจะเลี้ยงคนทั้งหมู่บ้านเพื่อเป็นการฉลองลูกคนแรก และแล้วแม่ก็ให้กำเนิดข้าพเจ้าออกมาเป็นเด็กผู้หญิงหน้าตาน่าเกลียดน่าชัง ตัวใหญ่อ้วนท้วม สมบูรณ์มาก มีน้ำหนักถึง 3,600 กรัม คุณพ่อดีใจมาก เลยตั้งชื่อข้าพเจ้าว่านางฟ้า ภายหลังพ่อเล่าให้ฟังว่าที่ตั้งชื่อนี้เพราะ ลูกสาวพ่อเหมือนเทวดาท่านส่งมาเกิดให้เป็นนางฟ้าของพ่อ เมื่อเป็นนางฟ้าแล้วก็จะไม่มีใครมาทำร้ายหรือเหยียบย่ำได้ เพราะนางฟ้าอยูู่สูงทัดเทียมฟ้า เมื่อได้ฟังแล้วข้าพเจ้ารู้สึกประทับใจเป็นอย่างมาก และได้เห็นถึงความรักของพ่อแม่ที่มีต่อข้าพเจ้า สองปีต่อมาแม่ก็ได้ให้กำเนิดเด็กผู้ชายหนึ่งคน นั่นก็คือน้องชายของข้าพเจ้าเอง มีชื่อว่าซิโก้ ชื่อนี้แม่เป็นคนตั้งให้ค่ะ เพราะแม่ชอบดูการแข่งขันกีฬาฟุตบอล ช่วงนั้นแม่ดูการแข่งขันของทีมชาติไทยบ่อยมากและชื่นชอบในการเล่นของนักกีฬาซิโก้เป็นอย่างมาก จึงตั้งชื่อของน้องชายข้าพเจ้าตามชื่อนักกีฬาฟุตบอลทีมชาติไทยในสมัยนั้น ครั้งเมื่อจำความได้ข้าพเจ้าดำเนินชีวิตตามธรรมชาติ ทุ่งนา ป่าไม้ พ่อและแม่ช่วยกันทำสวนทำไร่ ในความทรงจำของข้าพเจ้าจะเห็นพ่อและแม่ทำงานหนักมาโดยตลอด เมื่อถึงฤดูทำนาก็จะมีญาติพี่น้องมาช่วยกันดำนา ปลูกข้าว ข้าพเจ้าและน้องชายก็จะวิ่งเล่นตามคันนา บางครั้งก็ตกคันนาลงไปในโคลน ตัวดำมอมแมม สนุกสนานกันใหญ่ ได้ดมกลิ่นดิน กลิ่นหญ้า เป็นกลิ่นที่หอมชวนคิดถึงบรรยากาศมากๆค่ะ แต่เมื่อโตมาข้าพเจ้าก็ไม่ได้สัมผัสกลิ่นนั้นแล้ว ด้วยสภาพแวดล้อมที่เปลี่ยนไปตามยุคสมัย ข้าพเจ้ายังคงคิดถึงบรรยากาศยามเย็น แสงสีแดงส้มที่เกิดจากพระอาทิตย์ตกดิน ทุกคนนั่งทานข้าวด้วยกัน พูดคุยหัวเราะกัน เป็นช่วงเวลาที่มีความสุขมากๆค่ะ เมื่อถึงเวลาเก็บเกี่ยวผลผลิต หรือการเกี่ยวข้าว ก็จะมีญาติพี่น้องมาช่วยกันเหมือนทุกครั้ง สมัยก่อนเงินทองมีไม่มากนัก จะจ้างรถเกี่ยวข้าวก็ลำบาก พ่อกับแม่เลยใช้วิธีเกี่ยวข้าวโดยใช้เคียว ท่านทำงานอย่างชำนาญเพราะทำมานาน บางครั้งอาจจะโดนเคียวบาดที่มือบ้างเล็กน้อย แต่ท่านก็บอกว่าไม่เจ็บมากเดี๋ยวก็หาย พอเกี่ยวข้าวเสร็จแล้ว ในทุ่งนาจะเหลือซังข้าวเป็นตอเล็กๆ พ่อมักจะตัดซังข้าวมาทำเป็นปี่ เขาเรียกว่าปีซังข้าว จะใช้ซังข้าวขนาดเท่าดินสอ 1 แท่ง มาบีบตรงหัวให้แตก หรือใช้เคียวเจาะให้เป็นรูขนาดเล็กๆ จากนั้นเอาทางที่มีรู้ใส่เข้าไปในปากแล้วเป่าลมออกมา ก็จะเกิดเป็นเสียงคล้ายเสียงของปี่ ของเล่นชิ้นนี้เด็กๆทุกคนจะชอบมาก บอกให้พ่อแม่ทำให้หลายๆอัน เพราะเล่นนานๆไปก็จะพังค่ะ เมื่อนึกย้อนกลับไปแล้วข้าพเจ้าอยากกลับไปเป็นเด็กอีกครั้ง เพราะช่วงชีวิตในวัยเด็กเป็นช่วงเวลาที่มีความสุขที่สุดของข้าพเจ้าค่ะ

# data[].attributes.location_name
Ban Na Pho Community School, หมู่ 8 Na Pho, Buntharik District, Ubon Ratchathani

# data[].attributes.headline
Ban Na Pho Community School, หมู่ 8 Na Pho, Buntharik District, Ubon Ratchathani

# data[].attributes.subject
Ban Na Pho Community School, หมู่ 8 Na Pho, Buntharik District, Ubon Ratchathani

# data[].attributes.body
226 นางสาวลลิตา เรือนเจริญ
ในวัยเด็กของดิฉันสนุกมากและมีเพื่อนมากเพราะบ้านของดิฉันอยู่ตรงข้ามกับโรงเรียนทำให้ในตอนเย็นหลังเลิกเรียนเพื่อนๆจะมารอผู้ปกครองที่บ้าน
ของดิฉันและได้เล่นด้วยกันก่อนกลับบ้าน บางทีก็ชวนกันไปซื้อขนมมากินด้วยกัน ชวนกันทำการบ้าน พอนึกถึงวัยเด็กก็อดที่จะอยากกลับไปเป็นเด็กอีกครั้งไม่ได้

# data[].attributes.location_name
Tesco Lotus Ubonratchathani, Chayangkun Road, ตำบล ในเมือง Mueang Ubon Ratchathani District, Ubon Ratchathani

# data[].attributes.headline
220นางสาวปรียาภรณ์ ศิริจันทร์

# data[].attributes.subject
220นางสาวปรียาภรณ์ ศิริจันทร์

# data[].attributes.body
ชีวิตในวัยเด็กของฉัน ฉันเกิดและโตที่ ซ.ชยางกูร 10.2 หลังห้างโลตัสฯ เมืองอุบลราชธานี ที่นี่มีความทรงจำมากมาย วีรกรรมหลายอย่างที่ฉันไม่คิดว่าตัวเองจะทำมัน ฉันเมื่อวัยประถมเรียกว่าเป็นวัยของความซุกซนจริง ๆ เริ่มจากเมื่อตอนเป็นเด็กฉันถูกยา่ยของฉันห้ามหลาย ๆ อย่าง โดยเฉพาะห้ามออกจากซอยไปเล่นที่อื่น แต่ก็สามารถไปได้หากแต่มีผู้ใหญ่ไปด้วย
ในซอยบ้านของฉันไม่มีอะไรเลย มันทำให้บางครั้งฉันอยากออกไปเล่นที่อื่นบ้าง ฉันมีเพื่อนเล่นที่สนิทมากเป็นพี่ผู้หญิง บ้านอยู่ท้ายซอยและเป็นหอพัก เราอายุห่างกัน 2 ปี บ้านฉันเองอยู่หน้าซอย ฉันก็จะเดินไปเล่นกับพี่เขาเสมอที่ท้ายซอย การเล่นก็เป็นลักษณะการปีนป่ายเหล็ก กำแพง วันหนึ่งพวกเรารู้สึกเบื่อที่จะเล่นในซอยอยู่แบบนี้ จึงหาวิธีออกไปโดยที่ไม่ต้องผ่านหน้าบ้านฉัน ซึ่งวิธีที่เราใช้ก็เป็นวิธีที่เราถนัด นั่นก็คือการปีนรั้วออกไปอีกซอยหนึ่ง เราทำมันและได้ออกไปเล่นข้างนอก วันแรกที่ปีนออกไปเราเดินออกไปถึงห้างโลตัสฯ เราเข้าไปเล่นเสื้อผ้า ของเล่นต่าง ๆ ฉันรู้สึกสนุกมาก และก็แอบทำแบบนี้บ่อย ๆ พอวันหนึ่งเรารู้สึกว่าการเดินทางไปโลตัสมันไกลและเหนื่อยมาก กว่าจะถึง เราก็คิดว่าจะทำอย่างไรกันดี และสิ่งที่พวกเราตัดสินใจทำก็เป็นวิธีที่เราถนัดเหมือนเดิม นั่นก็คือปีนรั้ว ครั้งนี้เราปีนรั้วหอพักที่ติดกับหลังห้าง  จากระยะทางไกล ๆ เราก็สามารถหาการกระจัดกันได้ เยี่ยมใช่ไหมคะ แต่เวลาแห่งความสนุกก็หมดไวเสียจริง เมื่อ รปภ. ที่โลตัสเดินมาพูดกับพวกเรา ตอนนั้นก็รู้สึกกลัวและเลิกไปโลตัสสักพักใหญ่เลยค่ะ ทว่าเราก็ไปที่อื่นแทน คือร้านอินเทอร์เน็ตในละแวกนั้น กับเงิน 10 บาทเพื่อไปเล่นเน็ต 1 ชั่วโมง สนุกและตื่นเต้นอีกแล้วค่ะ 10 บาทก็ไม่พอสำหรับเราอีกต่อไป จาก 10 เพิ่มเป็น 20 30 40 พอแล้วค่ะ ไม่มีเงินแล้วเลิก! เห็นแบบนี้ไม่ใช่ว่าการปีนรั้วออกไปเล่นข้างนอกจะเป็นผลเสมอไปนะคะ วันไหนถูกจับได้ก็โดนยายเอ็ดกันหูไหม้เลย ก็นั่นแหละค่ะยิ่งห้ามก็เหมือนยิ่งยุ กว่าจะเข็ดก็เมื่อขึ้นมัธยม โตขึ้นก็กลับมานั่งคิดว่าจะแอบทำไมเล่า ทำไมไม่ขอดี ๆ
ส่วนที่พูดไปเป็นเพียงส่วนหนึ่งของวีรกรรมวัยรุ่นกลิ่นน้ำนมของฉัน แต่ก็ใช่ว่าจะไม่มีเรื่องดี ๆ นะ ชีวิตของเด็กชุมชนเมืองอย่างเรา ก็มีการรวมกลุ่มกับพี่ ๆ ในซอย ปั่นจักรยานชื่นชมธรรมชาติ บ้านเรือน ปั่นจนผิวนี่เป็นสีแทนกันเลยทีเดียว ปั่นจนจำเส้นทางกันได้แม่นยำ ซอยไหนตัน ซอยไหนไปไหนได้ รวมถึงได้สกิลการปั่นที่ช่ำชอง แต่ก่อนแม้จะเป็นถนนชุมชนเมือง แต่ข้างทางก็มีต้นไม้อยู่บ้าง บางครั้งพวกเราก็จอดนั่งพักใต้ร่มไม้ หาอะไรกินกันบ้าง อิ่มอกอิ่มใจ เป็นกิจกรรมที่รู้สึกสนุก และเบิกบานใจที่สุดในวัยเด็กแล้วค่ะ ไม่ต้องระแวง ว่าจะโดนดุไหม ไปไหนก็ไป มีจักรยานปั่น และที่สำคัญขออนุญาตแล้วค่า
เป็นอย่างไรบ้างคะ นี่ก็เป็นวีรกรรมและความทรงจำนิดหน่อยที่หยิบมาเล่า ชีวิตของเด็กชุมชนเมืองต่างกับเด็กอื่น ๆ หรือเปล่า แต่สิ่งที่เรามีเหมือนกันนั่นก็คือความซุกซน ความอยากรู้อยากเห็น รวมไปถึงความน่ารักด้วยนะ เมื่อเด็กเราอาจจะคิดน้อยไป เมื่อโตขึ้นเราจะเรียนรู้ได้เองว่าสิ่งใดควรหรือไม่ควรทำมากขึ้น สิ่งที่ยายฉันกังวลเวลาฉันออกไปเล่นข้างนอกนั่นไม่ใช่ว่าจะกลัวฉันดื้อ กลัวฉันไปทำความเดือดร้อนให้ใคร แต่กลัวว่าสังคมภายนอกจะเป็นอันตรายกับฉัน ฉันถึงเติบโตมาได้อย่างดีและปลอดภัยเช่นนี้
♥♥♥

# data[].attributes.location_name
โรงเรียนบ้านป่าโมง ตำบล ป่าโมง อำเภอเดชอุดม อุบลราชธานี

# data[].attributes.headline
โรงเรียนบ้านป่าโมง ตำบล ป่าโมง อำเภอเดชอุดม อุบลราชธานี

# data[].attributes.subject
โรงเรียนบ้านป่าโมง ตำบล ป่าโมง อำเภอเดชอุดม อุบลราชธานี

# data[].attributes.body
ช่วงชีวิตในวัยเด็ก คือช่วงชีวิตที่มีความสุขที่สุด แต่เป็นช่วงที่มีเหตุการณ์เกิดขึ้นมากมาย การหัดปั่นจักรยานครั้งแรก การมีแผลเป็นเพราะความใสซื่อที่คิดว่าหางสุนัขสามารถลบรอยเส้นที่วาดบนดินได้ ชีวิตการเรียนที่มีความสุขในช่วงประถมเพราะได้4.00ในเกือบทุกเทอม
ได้อยู่บ้านที่มีพ่อแม่พร้อมหน้าพร้อมตา ชีวิตที่ไม่ต้องคิดอะไรมาก

# data[].attributes.location_name
โรงเรียนบ้านนาแก้วประชาสรรค์ ตำบล บ้านกอก อำเภอ เขื่องใน อุบลราชธานี

# data[].attributes.headline
โรงเรียนบ้านนาแก้วประชาสรรค์ ตำบล บ้านกอก อำเภอ เขื่องใน อุบลราชธานี

# data[].attributes.subject
โรงเรียนบ้านนาแก้วประชาสรรค์ ตำบล บ้านกอก อำเภอ เขื่องใน อุบลราชธานี

# data[].attributes.body
201 นายเด่นชัย ลาลี
ฉันเติบโตและเริ่มเข้าโรงเรียนใกล้หมู่บ้านซึ่งเป็นโรงเรียนขยายโอกาส ในชีวิตวัยประถมได้ร่วมกิจกรรมของโรงเรียนอยู่เสมอและได้เป็นตัวแทนของโรงเรียนไปประกวดกิจกรรมในระดับชาติ

# data[].attributes.location_name
วัดเมืองเดช Mueang Det, Det Udom District, Ubon Ratchathani

# data[].attributes.headline
วัดเมืองเดช Mueang Det, Det Udom District, Ubon Ratchathani

# data[].attributes.subject
วัดเมืองเดช Mueang Det, Det Udom District, Ubon Ratchathani

# data[].attributes.body
216นาทฤดี ปุยฝ้าย
ย้อนไปเม่อสมัยดีฉันเป็นเด็ก ดิฉันเกิดที่บ้านโนนทรัพย์ อาศัยอยู่กับพ่อ- แม่ และพี่สาวอีกสองคน โดยการดำรงชีวิตเป็นแบบเรียบง่าย และทำการเกษตรเป็นอาชีพหลัก และมีการค้าขาย เป็นอีกหนึ่งอชีพเมื่อหมดฤดูการเกษตร โดยดิฉันมีการทำงานช่วยพ่อแม่อยู่บ้านเป็นส่วนมากไม่ได้ไปเล่นนอกบ้านบ่อยนักจึงทำให้กลายเป็นที่ติดบ้านโดยปริยาย และไม่ค่อยที่จะชอบความวุ่นวายในเมืองใหญ่เพราะที่บ้านของดิฉันถือว่าห่างจากตัวหมู่บ้านพอสมควรจึงไม่ค่อยมีบ้านที่สร้างติดกันและทำให้ไม่มีเสียงรบกวดเวลาทำกิจกรรมต่างๆที่บ้านแล้วด้วยความทีดิฉันเป็นลูกคนเล็กของบ้านที่ได้รับการตามใจมากที่สุดเนื่องจากมีอายุที่ต่างพี่สาวทั้งสองหลายปีจึงทำให้ดิฉันทำงานในบ้านบ้างส่วนไม่ได้เนื่องจากพี่สาวจะรับหน้าที่แทนทั้งหมด และด้วยความที่เป็นลูกคนเล็กก็จะถูกเป็นห่วงมากที่สุดจึงทำให้โอกาสการเข้าไปเล่นกับเพื่อนในหมู่บ้านเป็นไปได้น้อยเพราะหวงถึงความปลอดภัยจึงส่งผลให้การเข้าสังคมของดิฉันนั้นถือว่าติดลบ แต่เมื่อโตขึ้นพี่สาวเรียนจบและได้ไปทำงานที่อื่นจึงทำให้ดิฉันสามารถที่จะเข้าหาสังคมได้มากยิ่งขึ้นโดยเริ่มจากที่ออกไปขายขของกับแม่ ที่ต่างหมู่บ้านได้พูดคุยกับผู้อื่นมากขึ้นและได้ประสบการ์ในเรื่องการทำงานเพื่อเงินใช้จึงทำให้เห็นค่าของเงินตั่งแต่เด็กๆ แล้วได้ทำเงินเพื่อหาเงินใช้เองตั่งแต่เด็กโดยการรับจ้างต่างๆและได้ทำขนมวุ้นให้แม่ออกไปขายให้เพื่อเอาเงินไปใช้ที่โรงเรียนหรือมีการเอาวุ้นที่ทำไปขายที่โรงเรียนบ้างตามโอกาส

# data[].attributes.location_name
โรงเรียนชุมชนบ้านระเว ตำบล ระเว อำเภอ พิบูลมังสาหาร อุบลราชธานี

# data[].attributes.headline
โรงเรียนชุมชนบ้านระเว ตำบล ระเว อำเภอ พิบูลมังสาหาร อุบลราชธานี

# data[].attributes.subject
โรงเรียนชุมชนบ้านระเว ตำบล ระเว อำเภอ พิบูลมังสาหาร อุบลราชธานี

# data[].attributes.body
227 วรรณพร ความทรงจำวัยเด็กของดิฉันเต็มไปด้วยความสนุก ตื่นเต้น ท้าทาย และความยินดีจากครอบครัวและคนรอบข้าง ตอนนั้นฉันอยู่ชั้น ม.3 ฉันได้เข้าประกวดผลงานเด็กและเยาวชนดีเด่นจนได้รับคัดเลือก ของ สพฐ เขต 3 เพื่อเป็นตัวแทนเข้าคารวะท่านนายก และรับรางวัลเด็กและเยาวชนดีเด่นแห่งชาติกับท่านรัฐมนตรีว่าการกระทรวงศึกษาธิการ พลเอกดาวพงษ์ รัตนสุวรรณ ตอนนั้นฉันครอบครัวและคุณครูต่างดีใจมาก เราอยากได้รางวัลนี้มาก เพราะทุกคนต่างบอกฉันว่าฉันต้องทำได้ และแล้ฉันก็ทำได้ และรางวัลนี้เป็นรางวัลที่ฉันภาคภูมิใจที่สุด

# data[].attributes.location_name
Ban Suwan Waree School, Kham Khuean Kaeo, Sirindhorn District, Ubon Ratchathani

# data[].attributes.headline
Ban Suwan Waree School, Kham Khuean Kaeo, Sirindhorn District, Ubon Ratchathani

# data[].attributes.subject
Ban Suwan Waree School, Kham Khuean Kaeo, Sirindhorn District, Ubon Ratchathani

# data[].attributes.body
235อรอนงค์ ยงคะวิสัย
ชีวิตในวัยเด็กของฉัน ตั้งแต่จำความได้ ฉันเติบโตมาพร้อมกับพี่สาวและพี่ชายจากการเลี้ยงดูของคุณตาคุณยาย ซึ่งคุณพ่อและคุณแม่ของฉัน มีภาระหน้าที่และมีความจำเป็นที่ต้องเดินทางไปทำงานที่กรุงเทพมหานคร ฉันเติบโตมาในวิถีลูกชาวนา ทุกๆเช้า ฉันต้องเดินตามหลังคุณตาไปสำรวจทุ่งนาที่เต็มไปด้วยข้าว หน้าที่หลักของฉันก่อนไปโรงเรียนคือต้องรดน้ำผักที่เราทุกคนช่วยกันปลูก และวัตถุดิบหลักในการทำอาหารในวัยเด็กของเราสามพี่น้องคือ "ไข่ไก่" ซึ่งเป็นผลผลิตจากแม่ไก่ของเราเอง เราสามคนพี่น้องเดินทางไปโรงเรียนโดยการเดิน เงินที่ได้รับจะเพิ่มขึ้นตามระดับชั้น ฉันได้รับการปลูกฝังให้รู้จักการออมตั้งแต่เด็ก ทุกๆสิ้นปี ฉันจึงมีเงินเก็บไปซื้อของที่ต้องการหรือซื้อของขวัญเล็กๆน้อยๆให้คนในครอบครัวทุกปี และใน 1 ปี คุณพ่อและคุณแม่ของฉัน จะเดินทางกลับบ้านแค่ช่วงเทศกาลสำคัญเท่านั้น เราทุกคนรู้สึกดีใจและตื่นเต้นมากเวลาคุณพ่อกับคุณแม่เดินทางกลับมาบ้าน เราเตรียมอาหาร เตรียมของขวัญ และใบรายงานผลการเรียนให้คุณพ่อคุณแม่ได้ชื่นชมทุกครั้ง เราสามคนใจจดใจจ่อในเวลาที่คุณพ่อคุณแม่สนทนากับคุณตาคุณยายว่าเราสามคนดื้อไหม ใครแกล้งน้องบ้าง ใครแกล้งพี่บ้าง ใครช่วยงานคุณตาคุณยายบ้าง มันเป็นช่วงเวลาที่มีความสุขมาก และในวันที่คุณพ่อคุณแม่ต้องเดินทางกลับ เราสามคนต้องถูกคุณตาคุณยายพาไปเล่นที่ไหนสักแห่ง เพื่อไม่ให้เห็นว่าคุณพ่อกับคุณแม่กำลังจะกลับไปทำงาน ในช่วงเย็นวันนึงเราสามคนนั่งเล่นกันที่ปลายนา มองดูสายน้ำไหลผ่านโขดหินเล็กๆ พี่สาวบอกกับดิฉันว่า "โตขึ้น พี่จะไปทำงานเลี้ยงดูพ่อกับแม่เอง ไม่ให้ไปทำงานแล้ว เราสามคนจะได้อยู่กับพ่อแม่อย่างพร้อมหน้าพร้อมตานานๆ ไม่ต้องรอปีละครั้งแล้ว" จากนั้นพี่ชายก็พูดต่อความว่า "โตขึ้น ผมจะดูแลไร่นาเอง ไม่ให้พี่กับน้องมาลำบากด้วย ให้พี่ตั้งใจทำงาน ให้น้องตั้งใจเรียนนะ" คำพูดเหล่านี้ก้องอยู่ในใจของฉันมาจนถึงทุกวันนี้ เมื่อจบชั้นมัธยมศึกษาตอนต้นที่โรงเรียนในหมู่บ้าน พี่สาวของฉันเรียนต่อจนจบและได้ทำงานตามที่ตั้งใจไว้ พี่ชายของฉันพอเรียนจบชั้นมัธยมศึกษาตอนต้น ตัดสินใจไม่เรียนต่อ เพื่อให้ฉันได้เรียน พี่ชายของฉันกลับไปดูแลไร่นาตามที่เคยตั้งใจไว้ จากนั้นคุณพ่อคุณแม่ของดิฉันก็กลับมาอยู่ที่บ้านของเรา ในวันนี้ พี่สาวและพี่ชายของฉันได้ทำตามที่เคยบอกไว้สำเร็จแล้ว ฉันภูมิใจในตัวพี่สาวและพี่ชายมาก ซึ่งฉันเอง จะยังคงตั้งใจทำหน้าที่นี้ เพื่อสร้างความภูมิใจให้กับครอบครัวเช่นกันค่ะ

# data[].attributes.location_name
ทรายมูล, ตำบล ทรายมูล อำเภอ ทรายมูล ยโสธร

# data[].attributes.headline
ทรายมูล, ตำบล ทรายมูล อำเภอ ทรายมูล ยโสธร

# data[].attributes.subject
ทรายมูล, ตำบล ทรายมูล อำเภอ ทรายมูล ยโสธร

# data[].attributes.body
ตอนเด็กๆ ที่บ้านจะมีการจัดประเพณีบุญบั้งไฟ เป็นประเพณีประจำจังหวัดยโสธร ตลอดระยะเวลาที่ผ่านมาก็จะมีการจัดงานตลอด ทั้งการเซิงฟ้อนรำ การแข่งประกวดเวทีสวยงาม การจุดบั้งไฟขึ้นสู่ฟ้า จะมีการจัดเป็นเวลา 3 วัน วันละกิจกรรม เพื่อให้คนที่มาชมงานได้เห็นถึงความสวยงาม ส่วนตัวเองจะได้ทำอะไรร่วมกับชาวบ้าน คนในชุมชน คนที่รู้จักบ่อยๆ ในทุกปี จะรู้สึกว่ามันเป็นประเพณีบ้านเกิดที่น่าตื่นเต้น เพราะเราได้เจอเพื่อน มันเป็นความรู้สึกที่แบบมีความสุขมาก ซึ่งวันสุดท้ายจะได้เล่นน้ำที่หนองใหญ่ๆ เล่นทั้งวันจนผิวไหม้ การจุดบั้งไฟที่เสียงโครตจะดัง

# data[].attributes.location_name
ศูนย์สุขภาพชุมชนบ้านดูน Nong Bok, Lao Suea Kok District, Ubon Ratchathani 34000

# data[].attributes.body
ย้อนไปเมื่อ17ที่แล้วมีเด็กผู้หญิงสองคนชอบมัดผมแกะและติดกิ๊บที่หัวมากมายพวกเราแต่งตัวเหมือนกันทุกอย่าง ฉันยังจำได้เสมอวันแรกของการไปโรงเรียนเราร้องไห้อยากกลับบ้่านทั้งวัน พวกเราถูกเลี้ยงมาโดยต้องมีทุกอย่างเหมือนกันและเท่ากันเวลาที่แม่ซื้อของให้พวกเราแม่จะซื้อสองอันเสมอ เราสองคนมีทั้งความเหมือนและความต่างกัน ตอนเด็กฉันเป็นเด็กขี้อาย ไม่กล้าแสดงออก กลัวทุกอย่าง ตอนเด็กฉันชอบโดนแกล้งเสมอเพราะเป็นคนไม่สู้คน ฝาแฝดมักจะมีคนที่อ่อนแอและป่วยบ่อย คนนั้นคงเป็นฉัน ฉันเป็นเด็กที่ป่วยเก่งมากเข้าออกโรงพยาบาลแทบทุกเดือน คนในบ้านจึงค่อนข้างจะตามใจฉัน ครอบครัวฉันค่อนข้างโบราณพวกเราจะต้อง่นั่งกินข้าวพร้อมกันทุกวัน ตอนกินข้าวต้องห้ามคุยกัน ต้องนั่งเรียบร้อยเวลากินข้าวเราเป็นแบบนี้มาตลอดจนโต ครอบครัวเราเป็นครอบครัวเกษตรกรหรือชาวนานั้นเอง ฉันโตมากับการทำเกษตรทุกอย่าง ปลูกมัน ปลูกยาง ปลูกพืชผัก ปลูกข้าว แต่ฉันทำไม่เป็นทุกอย่างเพราะบ้านฉันจะให้ลูกชายทำเป็นส่วนใหญ่ จะให้ลูกผู้หญิงทำงานบ้าน เวลาทำงานบ้านพวกเราจะแบ่งครึ่งกันเสมอ ซักผ้าคนหนึ่งซักคนหนึ่งตาก กรอกน้ำคนหนึ่งกรอกคนหนึ่งนั่งเฝ้า นึ่งข้าวคนหนึ่งก่อไฟคนหนึ่งล้างข้าว แบ่งครึ่งจริงๆค่ะ ทุกวันนี้ยังทำแบบนั้นอยู่ ฉันกับพี่สาวเป็นคนคิดเหมือนกันและมีเป้าหมายเหมือนกันคนมักตั้งคำถามกับเราเสมอว่าสามารถสื่อถึงกันได้จริงไหม มันเป็นสิ่งที่ไม่สามารถพิสูจน์ได้เลยค่ะแต่เรามักจะคิดเหมือนกันจริงๆเวลาเจอสถานการณ์ที่ต้องคิดแทบไม่ต้องพูดเราสามารถรู้ได้เลย คนมักจะถามว่าเราทะเลาะกันไหมเราไม่ค่อยทะเลาะกันแต่ถ้าทะเลาะกันต้องมีการร้องไห้เกิดขึ้นเสมอ เราชอบพูดสิ่งที่ได้เจอมาในแต่วันให้พ่อกับแม่ฟังแต่ตอนพูดเราจะอยู่คนละที่แม่กับพ่อจะได้ฟังกัน2รอบเสมอโดยเรื่องนั้นคือเรื่องเดียวกัน เวลาเรียนเรามักจะช่วยกันเสมอติวให้กันเวลาไม่เข้าใจ อ่านหนังสือด้วยกันเวลาอ่านหนังสือต้องอ่านพร้อมกันห้ามมีคนหนึ่งไม่อ่าน เรามักจะได้คะแนนสอบที่เหมือนกันคุณครูชอบถามว่าเราลอกกันหรือเปล่า การใช้ชีวิตของเรามีหลายอย่างเกิดขึ้นมากมายมีทั้งเรื่องที่ไม่น่าเป็นไปได้แต่มันเป็นไปแล้ว เรายังสงสัยและตั้งคำถามกับตัวเองอยู่เลยแต่การใช้ชีวิตมีทั้งน้ำตา รอยยิ้ม เสียงหัวเราะ ทุกอย่างที่เกิดขึ้นมาเป็นความทรงจำที่ดีมากพอย้อนกลับไปสามารถยิ้มได้เสมอ

# data[].attributes.location_name
โรงเรียนบัวงามวิทยา 6 ตำบล บัวงาม อำเภอเดชอุดม อุบลราชธานี

# data[].attributes.body
ชีวิตในวัยเด็กของดิฉัน ดิฉันเกิดที่จังหวัดตรัง สังเกตได้ว่าเลขบัตรประชาชนของฉันขึ้นต้นด้วย 19......  ต่อมาได้ย้ายกลับภูมิลำเนาที่จังหวัดอุบลราชธานี  ตอนฉันอายุ 7 ขวบ ตอนเด็กๆ เวลามาเยี่ยมบ้าน จะเดินทางโดยรถไฟ ฉันชอบนั่งรถไฟมาก เพราะว่ามีเเม่ค้าขายของเต็มไปหมด ฉันชอบให้แม่ซื้อหนังสือการ์ตูนขายหัวเราะ และผ้าเย็นให้ การเดินทางใช้เวลา 2 วัน นั่งรถไฟมาลงที่หัวลำโพง แล้วต่อรถไฟมาลงวาริน เมื่อมาอยู่บ้านเกิดการใช้ชีวิตของฉันเริ่มเปลี่ยนไปจากเดิม เช่น ดิฉันเคยได้เงินไปโรงเรียนวันละ 20 บาท เปลี่ยนเป็นได้เงินไปโรงเรียนวันละ 10 บาท คุณพ่อคุณแม่เคยไปส่งดิฉันที่โรงเรียน เปลี่ยนเป็นฉันจะต้องปั่นจักรยานไปโรงเรียนแทน ฉันปั่นจักรยานไปโรงเรียนกับพี่ชาย บ้านของฉันอยู่นอกหมู่บ้าน ทุกๆเช้าฉันจะรอเพื่อน เพื่อปั่นจักรยานไปโรงเรียนพร้อมกัน ฉันมีนิสัยที่เหมือนผู้ชายมาก เพราะฉันมีแต่พี่ชาย ไม่มีพี่สาว เด็กผู้หญิงคนอื่นชอบเล่นตุ๊กตา แต่ฉันกลับชอบเล่นต่อสู้ ฟันดาบ ดีดลูกแก้ว เวลาวันหยุดแม่จะพาไปหาปลาตามห้วยหนองคลองบึง บางครั้งก็พาไปจับเขียด ขุดปู วีรกรรมของฉันตอนเด็ก ฉันจำได้ว่าตอนนั้นเด็กๆฮิตปั่นจักรยานปล่อยมือ ฉันก็อยากทำได้บ้าง ครั้งแรกที่ฉันหัดปั่นจักรยานปล่อยมือนั้น สิ่งที่ได้คือ เข่าถลอก ฟันหลุด แต่ฉันก็ไม่ยอมแพ้ หัดจนสามารถปั่นจักรยานปล่อยมือได้  ฉันมองว่าในชีวิตวัยเด็กเป็นอะไรที่มีความสุขสุดๆแล้วค่ะ

# data[].attributes.location_name
ซอย เสรีไทย 23/1 แขวง คลองกุ่ม เขต บึงกุ่ม กรุงเทพมหานคร

# data[].attributes.headline
124 วรินทร์ลดา 

# data[].attributes.subject
124 วรินทร์ลดา 

# data[].attributes.body
ชีวิตในวัยเด็กของฉัน เดิมพ่อกับแม่เป็นคนอุบลราชธานีที่ไปทำงานอยู่ที่กรุงเทพมหานคร ชีวิตในวัยเด็กของฉันจึงเริ่มต้นที่หมู่บ้านเสริมสุข เขตบึ่งกุ่ม กรุงเทพมหานคร เข้าศึกษาระดับชั้นอนุบาลที่โรงเรียนอนุบาลเครือคล้าย ซึ่งอยู่ไม่ไกลจากบ้านนัก พอถึงตอนเย็นก็มักจะไปปั่นจักรยานที่สวนสาธารณะบึ่งกุ่มและไปเดินเล่นที่ The Mall บางกะปิอยู่เป็นประจำ ในช่วงวันเสาร์อาทิตย์กิจกรรมที่ทำร่วมกันของครอบครัวเราคือการไปสวนสยาม ซึ่งอยู่ใกล้ๆบ้าน ไปเล่นน้ำ เล่นเครื่องเล่นต่างๆ และไปเรียนพิเศษ เช่น เรียนว่ายน้ำ เรียนเทควันโด หรือในช่วงวันหยุดยาวพ่อก็มักจะพาฉันและแม่ไปเที่ยวต่างจังหวัดอยู่บ่อยๆ พอขึ้นชั้นประถมศึกษาก็ย้ายไปเรียนที่โรงเรียนบ้านบางกะปิ เขตบางกะปิ ก็ทำให้ต้องตื่นเช้ามากขึ้นเพื่อที่จะไปโรงเรียนให้ทัน เมื่อเลิกเรียนกิจกรรมที่ฉันและเพื่อนๆทำในระหว่างที่รอพ่อมารับคือการเล่นกระโดดยาง และเล่นหมากเก็บ และในวันเสาร์อาทิตย์ก็จะไปเรียนที่สถาบันกวดวิชาต่างๆตามห้างสรรพสินค้า แล้วก็ไปช่วยแม่ดูแลร้านคาเฟ่เล็กๆที่เป็นธุรกิจของครอบครัว พอขึ้นชั้นประถมศึกษาปีที่ 5 ทางครอบครัวก็มีเหตุจำเป็นจึงต้องย้ายกลับมาอยู่อุบลราชธานี

# data[].attributes.location_name
สถานีอนามัยบ้านข่าใหญ่ ตำบล หนองผือ อำเภอ จตุรพักตรพิมาน ร้อยเอ็ด

# data[].attributes.headline
สถานีอนามัยบ้านข่าใหญ่ ตำบล หนองผือ อำเภอ จตุรพักตรพิมาน ร้อยเอ็ด

# data[].attributes.subject
สถานีอนามัยบ้านข่าใหญ่ ตำบล หนองผือ อำเภอ จตุรพักตรพิมาน ร้อยเอ็ด

# data[].attributes.body
วีระสุดา 130
ในตอนเด็กฉันจำได้ว่า... ฉันกับพี่สาวชอบไปเล่นกับลูกพี่ลูกน้องที่อยู่บ้านใกล้ ๆ กันพร้อมกับลูกพี่ลูกน้องของฉันทุก ๆ หลังเลิกเรียน เล่นกระโดดยาง หมากเก็บ ซ่อนแอบ และมอญซ่อนผ้า ตอนเด็ก ๆ ฉันเป็นคนซุ่มซ่ามมาก ชอบวิ่งล้มแล้วก็มีแผลบ่อย ๆ  ฤดูทำนาก็จะไปนากับ คุณตา คุณยาย ชอบไปวิ่งเล่นที่ทุ่งนา เล่นน้ำที่ทุ่งนา เป็นบรรยากาศที่ทุกวันนี้ไม่ค่อยได้มีให้เห็นแล้ว
เหตุการณ์ที่จำได้ไม่ลืมคือการโดนเพื่อนผู้ชายแกล้งเพื่อนยื่นขาออกมาเพื่อที่จะให้ฉันสะดุดล้ม และฉันก็สะดุดล้ม ฉันอายและโกรธมาก ฉันลุกขึ้นและหันกลับไปชกเข้าที่หน้าของเพื่อนคนนั้นจนเพื่อนปากบวมและเลือดออก คุณครูประจำชั้นเข้ามาเห็นจึงห้ามไม่ให้เราสองคนมีเรื่องกัน หลังจากเลิกเรียน เราสองคนกลับบ้านต่างคนต่างมีบาดแผล เมื่อแม่ถามเราฉันบอกแม่ว่าสะดุดขาตัวเองล้ม และวันต่อมาฉันก็ถามเพื่อนว่าบอกแม่ว่ายังไงเพื่อนก็บอกแม่ว่าสะดุดขาตัวเองล้มเหมือนกัน

# data[].attributes.location_name
โรงเรียนดอนชีหนองมะยอด ตำบล ดงบัง อำเภอ ลืออำนาจ อำนาจเจริญ 37000

# data[].attributes.body
ชีวิตในวัยเด็กของดิฉัน  ดิฉันอยู่บ้านเลขที่ 39 หมู่ 12 ตำบล ดงบัง อำเภอ ลืออำนาจ จังหวัด อำนาจเจริญ 37120
ครอบครัวของดิฉันมีฐานะปานกลาง ไม่ได้ร่ำรวย ดิฉันเป็นบุตรคนเดียวของครอบครัว สมาชิกในครอบครัวมีทั้งหมด3คน คือ พ่อ แม่ และฉัน
ในการใช้ชีวิตต่างๆในวัยเด็กนั้น ดิฉันเป็นเด็กน้อยธรรมดาคนหนึ่งที่มีทั้งดื้อบ้าง ซนบ้างตามประสาเด็ก ชีวิตในแต่ละวันในถ้าเป็นวันหยุดเสาร์อาทิตย์จะไปเล่นกับเพื่อน พอถึงเวลาประมาณ 16.00 น. ดิฉันก็จะไปทำงานบ้าน กวาดบ้าน นึ่งข้าว กรอกน้ำ ล้างจาน ทำแบบนี้ทุกวัน จนเป็นกิจวัตรประจำวันไปแล้ว
การเดินทางไปโรงเรียน ดิฉันจะปั่นจักรยานไปเรียน ซึ่งดิฉันเริ่มปั่นจักรยานไปเรียนตอนอายุ 6 ขวบ ระยะทางในการไปโรงเรียนคือ 2 กิโลเมตร ถนนนั้นก็เป็นถนนลูกรัง (ถนนดินแดง เพราะถนนคอนกรีตและถนนลาดยางเข้าไม่ถึงเลย)ถ้าในฤดูฝนถนนก็จะขับขี่ยากมาก พอในช่วงฤดูร้อน ถ้ามีรถขับผ่านมา เสื้อผ้ากับกางเกงจะเปลี่ยนสีทันที เพราะมีแต่ฝุ่นเกาะเต็มไปหมดเลย ใช้ชีวิตในการไปเรียนแบบนี้จนจบระดับชั้นประถมศึกษาปีที่6 ซึ่งในการไปเรียนแบบนี้นั้นไม่เป็นอุปสรรคในการที่ทำให้เราไม่อยากไปโรงเรียนเลย การไปเรียนหนังสือในวัยเด็กคือสนุกมาก อาจจะโดนคุณครูดุบ้าง ตีบ้าง แต่ก็สนุก ในฤดูฝนหรือฤดูทำนาดิฉันก็จะได้ไปนากับคุณพ่อคุณแม่ ดำนาบ้าง วิ่งเล่นตามท้องนา จับปูจับปลาบ้าง พอเข้าฤดูเก็บเกี่ยว ดิฉันก็ไปเกี่ยวข้าว ทำปี่จากต้นข้าว สนุกมากๆ เหมือนกัน เหนื่อยแต่สนุก
ชีวิตในวัยเด็กนั้นมีความสุขและสนุกมากๆ อาจจะมีบ้างที่มีเรื่องที่ทำไม่สบายใจ อาจจะทุกข์บ้าง แต่ชีวิตในวัยเด็กนั้นถ้าเปรียบเทียบกับในตอนนี้ ช่วงชีวิตในวัยนั้นมีความสุขที่สุด อาจจะเพราะทุกอย่างมีการเปลี่ยนแปลงไปตามเวลา  และเราโตขึ้นด้วย ได้เจออะไรที่หลากหลาย ทำให้พอเรานึกย้อนกลับไปในวัยเด็กนั้นเราจะรู้สึกมีความสุขมากกว่าในตอนนี้ค่ะ
ในการเล่าเรื่องราวชีวิตในวัยเด็กนั้นดิฉันเลือกที่จะเล่าแต่สิ่งที่ดีๆและมีความสุข สิ่งที่ทำให้เรานึกย้อนกลับไปแล้วทำให้เรารู้สึกอบอุ่นใจและเกิดรอยยิ้มเมื่อนึกถึง...ถึงกาลเวลาจะเปลี่ยนผันไปแต่มีสิ่งที่หนึ่งไม่เปลี่ยนไปคือความทรงที่ดีๆที่คนเรามักจะเก็บไว้ในส่วนลึกของหัวใจ...ชีวิตในวัยเด็กของกวินนา

# data[].attributes.location_name
กลุ่มปุ๋ยชีวภาพอัดเม็ดบ้านโนนตาวาง หมู่ที่ 6 ตำบล พนา อำเภอ พนา อำนาจเจริญ

# data[].attributes.headline
138 อุไรวรรณ บรรลือ

# data[].attributes.subject
138 อุไรวรรณ บรรลือ

# data[].attributes.body
สวัสดีค่ะ ดิฉันชื่อ นางสาวอุไรวรรณ บรรลือ ชื่อเล่น ฝ้าย อายุ 21 ปี ภูมิเลานำบ้านเลขที่ 49 หมู่ 6 บ้านโนนตาวาง ตำบลพนา อำเภอพนา จังหวัดอำนาจเจริญ ชีวิตในวัยเด็กของดิฉัน ดิฉันเกิดที่โรงพยาบาลตระการพืชผล จังหวัดอุบลราชธานี เดิมคุณพ่อตั้งชื่อให้ชื่อ บุปผา แต่หลวงตาตั้งชื่อให้ใหม่เป็น อุไรวรรณ ดิฉันเข้าเรียนสถานพัฒนาเด็กปฐมวัยที่ ศูนย์พัฒนาเด็กเล็กบ้านม่วงสวาสดิ์ เรียนระดับอนุบาล 1 ที่โรงเรียนอนุบาลพนา(อุดมวิทยากร) และย้ายไปเรียนอนุบาล 2 ที่โรงเรียนบ้านม่วงสวาสดิ์ จนจบระดับประถมศึกษาปีที่ 6 เนื่องจากเลิกเรียนคนละเวลากับพี่สาวที่เป็นลูกพี่ลูกน้อง ทำให้ผู้ปกครองมารับหลายรอบ จึงย้ายดิฉันไปเรียนโรงเรียนใกล้บ้าน จะได้เดินทางไปโรงเรียนด้วยตนเอง ในระดับประถมศึกษาดิฉันก็ได้มีโอกาสได้ไปแข่งทักษะทางคณิตศาสตร์ ในระดับเขตพื้นที่การศึกษา ถ้าจำไม่ผิดน่าจะได้ลำดับที่ 3 และแข่งขันการประกวดมารยาทไทย หลังจากจบประถมศึกษาปีที่ 6 ดิฉันเข้าเรียนต่อระดับมัธยมศึกษาที่โรงเรียนพนาศึกษา ตั้งแต่เข้าศึกษาในระดับมัธยมได้มีโอกาสเข้าร่วมแข่งขันศิลปหัตถกรรม ที่โรงเรียนอำนาจเจริญ มัธยมศึกษาปีที่ 1,3 และ 6 แข่งขันการประกวดมารยาทไทย มัธยมศึกษาปีที่ 4 แข่งขันการประกวดโครงงานภาษาจีน มัธยมศึกษาปีที่ 5 แข่งขันการประกวดโครงงานคุณธรรม ตลอดระยะเวลาที่ศึกษาอยู่ในระดับมัธยมศึกษาก็ได้เข้าร่วมกิจกรรมต่าง ๆ  ของโรงเรียนเช่นเดียวกัน เช่น เข้าร่วมงานกีฬาสี แข่งขันบาสเกตบอล แข่งขันฟุตบอล แข่งขันผู้นำเชียร์ และแข่งขันการเต้นลีลาศ เรื่องราวชีวิตของดิฉันก็ประมาณนี้ค่ะ ดิฉันจำไม่ได้ว่าตอนเด็ก ๆ มีวีรกรรมแสบ ๆ อะไรหรือป่าวค่ะ><

# data[].attributes.location_name
โรงเรียนชุมชนห้องแซงวิทยา ตำบล ห้องแซง อำเภอ เลิงนกทา ยโสธร

# data[].attributes.body
ถ้าพูดถึงชีวิตในวัยเด็กคงจะเป็นช่วงอายุที่สนุกที่สุดเลยก็ว่าได้ ตัวฉันเองเกิดมาในครอบครัวที่อบอุ่น มีพ่อ แม่ ตัวฉันและน้องชายของฉัน ครอบครัวของฉันไม่ได้ร่ำรวยแต่ก็ไม่ได้ลำบาก ชีวิตของฉันจึงไม่ต่างกับเด็กคนอื่น ๆ ที่นอนตื่น กิน และเล่นตามประสาเด็ก อาจจะมีช่วยงานบ้านบ้าง แล้วแต่พ่อ แม่จะเรียกใช้ แต่ที่ฉันชอบมากที่สุดคงจะเป็นการทำอาหาร ด้วยความที่สนิทกับแม่มากทำให้ฉันมีโอกาสในการทำอาหารอยู่บ่อย ๆ ซึ่งนั่นเป็นส่วนหนึ่งที่ทำให้ชีวิตในวัยเด็กของฉันสนุกและมีความสุขที่สุด จนกระทั่งฉันเข้าเรียนระดับประถมศึกษาตัวฉันต้องมาอยู่กับป้า ซึ่งก็ไม่ห่างจากบ้านพ่อแม่สักเท่าไหร่ แต่ก็ถือว่าเป็นจุดเปลี่ยนที่ยิ่งใหญ่สำหรับเด็กคนหนึ่ง ด้วยบ้านป้าเปิดเป็นร้านขายของชำ ตัวฉันจึงมีหน้าที่ที่ต้องทำมากขึ้น ได้เล่นน้อยลง เริ่มต้นจากการเปิดร้านในตอนเช้า และเฝ้าร้านขายของที่ทำได้ จากนั้นก็ไปกินข้าวแต่แต่งตัวไปโรงเรียนโดยการเดินไปโรงเรียนเพราะไม่ได้ไกลจากบ้านสักเท่าไหร่ หลังจากเลิกโรงเรียนก็กลับมาช่วยป้าขายของ ปิดร้านช่วย แล้วกินข้าว อาบน้ำ ทำการบ้าน และเข้านอน ฉันเองใช้ชีวิตแบบนี้มาตลอดตั้งแต่ตอนนั้นจนถึงปัจจุบัน แต่ตัวฉันเองกลับไม่ได้มองว่าชีวิตในวัยเด็กของฉันนั้นน่าเบื่อเลยสักนิด เพราะฉันกลับชอบและสนุกไปกับชีวิตในวัยเด็กของฉัน
ฉันชอบชีวิตวัยเด็กของฉันที่สุดเลย🥰

# data[].attributes.location_name
วัดบ้านดงสีโท Nong Ma Saeo, Mueang Amnat Charoen District, Amnat Charoen

# data[].attributes.body
120 ประภาษิต
"ชีวิตในวัยเด็กของฉัน"
ชีวิตในวัยเด็กของฉัน เป็นเด็กบ้านๆธรรมดา ที่มี แม่ พ่อ (ของน้อง) และน้องสาว อาศัยอยู่ในบ้านหลังเล็กๆ แม่เป็นคนที่ทำอาหารอร่อยที่สุด พ่อเป็นคนที่หาปลาได้เก่งที่สุด และน้องสาวของฉันเป็นคนที่หัวเราะและร้องไห้เก่งที่สุดเช่นกัน
ครอบครัวของเราเป็นครอบครัวที่ไม่ได้ร่ำรวย เพราะพ่อและแม่ก็ยังเป็นชาวนา และในบางเดือนรายรับก็แทบจะไม่พอกับรายจ่าย ทำให้แม่ต้องกู้หนี้ยืมสิน และเมื่อฉันอายุได้ 12 ปี อยู่ชั้นป.6 น้องอายุ 9 ปี อยู่ชั้นป.3 พ่อก็ได้มาเป็นโรคมะเร็งปอด ทำให้เสียชีวิตในปี 2551 จึงทำให้แม่ต้องกลายเป็นทั้งพ่อและแม่ในเวลาเดียวกัน บวกกับภาระหนี้สิน ที่เคยได้ไปกู้ยืมเพื่อมาเป็นค่าใช้จ่ายภายในครอบครัวและตลอดระยะเวลาที่พ่อป่วยจนกระทั่งเสียชีวิต แม่จึงจัดสินใจเขียนถวายฎีกาถึงสมเด็จพระเจ้าอยู่หัว รัชกาลที่ 9 เขียนเล่าถึงการประสบปัญหาในการใช้ชีวิตและความลำบากของครอบครัว ครั้งที่ก่อนและหลังที่ไม่มีพ่อแล้ว
จนวันหนึ่งได้มีจดหมายตอบกลับจากทางสำนักงานทรัพย์สินส่วนพระมหากษัตริย์ ว่าจะมีเจ้าหน้าที่ออกมาตรวจสอบ และสภาพความเป็นอยู่ของครอบครัว ซึ่งตอนนั้นครอบครัวเราตื่นเต้นมาก และทางเจ้าหน้าที่จากสำนักงานทรัพย์สินฯ ก็ได้เดินทางมาตรวจเยี่ยม และบอกว่าจะช่วยเรื่องทุนการศึกษาให้ฉันและน้องจนจบปริญญาตรี ซึ่งแต่ละปีจะมีการเข้าค่ายของเด็กทุนที่สำนักงานทรัพย์สินฯ ได้จัดขึ้นเป็นประจำทุกปี และเริ่มนับจากปีนั้นเป็นต้นมา ทางสำนักงานทรัพย์สินฯ ก็ได้ส่งพี่ตัวแทนมารับเพื่อที่จะได้ไปร่วมเข้าค่ายและไปรวมกับเพื่อนๆ ทางจังหวัดอื่นๆที่กรุงเทพฯ ซึ่งในแต่ละปีจะเปลี่ยนตรีมงานและจังหวัดที่ไปไม่ซ้ำกัน ซึ่งตรีมงานของค่ายจะขึ้นอยู่กับจุดเด่นของจังหวัดนั้นๆ ซึ่งนับได้ว่าเป็นค่ายที่เปิดประสบการณ์ใหม่ๆ ให้กับเด็กบ้านๆอย่างเราสองคนพี่น้องเป็นอย่างมาก ทุนนี้และค่ายนี้ทำให้ฉันและน้องมีทุนสำหรับการศึกษาเล่าเรียน และสามารถจุนเจือครอบครัวได้ จนถึงปีพ.ศ. 2559 พระบาทสมเด็จพระเจ้าอยู่หัว รัชกาลที่ 9 เสด็จสวรรคต จึงทำให้ค่ายไม่สามารถดำเนินการต่อไปได้เนื่องด้วยเป็นข้อตกลงบางประการของทางสำนักงานทรัพย์สินฯ แต่ทุนการศึกษานั้น ฉันและน้องยังได้รับเหมือนเดิมในทุกๆ ปี จนถึงจบการศึกษาระดับปริญญาตรี จากการที่ฉันเป็นครอบครัวที่ขาดเสาหลักมาตั้งแต่เด็กๆ แต่แม่ก็ไม่เคยทำให้ฉันรู้สึกขาดสิ่งใดสิ่งหนึ่งไปเลยแม้แต่น้อย ยังทำให้ฉันเป็นเด็กที่รู้จักอดทน และรู้จักการแก้ปัญหาต่างๆ ในชีวิต ทำให้ฉันกลายเป็นเด็กที่มีความฝันว่า อยากจะเป็นคนที่เก่งขึ้นในทุกๆวัน สามารถพัฒนาตนเองอยู่เสมอ และสามารถเลี้ยงดูครอบครัวให้ดีขึ้นได้ จึงทำให้ฉันตัดสินใจที่จะเรียนครู เพราะเป็นอาชีพที่จะสามารถพัฒนา ต่อยอด และสร้างคนให้เป็นคนที่ดีได้อีก บวกกับความมั่นคงของอาชีพ และฉันสัญญากับตนเองไว้ว่า ฉันจะเป็นคนที่ไม่หยุดพัฒนาตนเอง และพัฒนาอนาคตของชาติ ที่เป็นหน้าที่ครูในอนาคตอย่างฉัน ที่จะต้องทำให้ดีที่สุดและสุดความสามารถที่มี

# data[].attributes.location_name
โรงเรียนบ้านหนองสามสีหนองดินดำ ตำบล หนองสามสี อำเภอ เสนางคนิคม อำนาจเจริญ

# data[].attributes.headline
119เบญจวรรณ โรงเรียนบ้านหนองสามสีหนองดินดำ ตำบล หนองสามสี อำเภอ เสนางคนิคม อำนาจเจริญ

# data[].attributes.subject
119เบญจวรรณ โรงเรียนบ้านหนองสามสีหนองดินดำ ตำบล หนองสามสี อำเภอ เสนางคนิคม อำนาจเจริญ

# data[].attributes.body
ทุกครั้งที่ตื่นนอนจะได้ยินเสียงเพลงลูกทุ่งเก่าๆ ซึ่งเป็นเพลงที่พ่อของฉันได้เปิดในทุกๆเช้า การตื่นมาพร้อมกับเสียงเพลงทำให้ฉันได้ซึมซับกับเสียงเพลง และมีความสุขที่ได้ฟังเพลง
ในตอนเช้าแม่จะเป็นผู้ทำอาหารเช้าไว้ให้ เพื่อให้ฉันกับน้องกินไปโรงเรียน การได้ไปโรงเรียนเป็นความสุขของฉันมาก ฉันไม่เคยขาดเรียนสักครั้ง ถ้าไม่ป่วยจริงๆ ทุกเช้าก่อนไปโรงเรียนฉันจะได้รอเพื่อนเสมอ และทำให้การไปโรงเรียนของฉันสายแทบทุกครั้ง บ้านของเพื่อนฉันอยู่หน้าปากซอยทางผ่านไปโรงเรียนพอดีและเป็นร้านค้า ฉันมักจะแวะไปทักทาย และรอแม่ไปส่งที่ตรงนั้น จึงทำให้ได้รอเพื่อน การได้ไปโรงเรียนทำให้ฉันมีความสุข เพราะการได้เจอเพื่อนๆและได้เล่นสนุกด้วยกัน ในวันเสาร์อาทิตย์เด็กๆในหมู่บ้านจะมารวมตัวกัน เพื่อเล่นสนุกตามวัย ซึ่งการละเล่นจะเป็นการละเล่นสมัยก่อน เช่น การเล่นเตย เป่ายาง วิ่งไล่จับบนต้นไม้ การซ่อนแอบ ตั้งเต เป็นต้น ผลัดจากการเล่นก็ไปนา เลี้ยงควาย เก็บหอย ปู ปลา และเล่นน้ำในห้วยกับยาย ชีวิตในวัยเด็กตอนนั้นมีความสุขมาก

# data[].attributes.location_name
บ้านกระเดียน Kradian, Trakan Phuet Phon District, Ubon Ratchathani

# data[].attributes.body
เรื่องราวในวัยเด็กของฉันที่จำได้ไม่ลืม
เรื่องนี้เกิดขึ้นตอนฉันอยู่ช่วงประถม ตอนนั้นตัวฉันมีแก๊งพี่ที่สนิทเล่นด้วยกัน1ในนั้นคือพี่ชายแท้ๆของฉันเอง จะมีพี่ผู้หญิง 2 คน คนแรกอายุเท่าพี่ชายของฉันเขาเป็นเพื่อนกันเรียนอยู่ด้วยกันอายุห่างจากฉัน 4 ปี คนที่2 เป็นพี่ผู้หญิงห่างจากฉัน 1 ปี แกหน้าตาดีผิวขาวอวบๆน่ารักเหมือนฝรั่งปัจจุบันยังติดต่อพูดคุยกันอยู่  และอีก 1 คน พี่ผู้ชายที่ห่างจากฉัน 2 ปี เขาเป็นญาติกันกับพี่ผู้หญิงคนแรก เราทุกคนอยู่บ้านระแวกเดียวกัน จึงได้มาเล่นด้วยกัน เหตุการณ์ที่จำได้คือ เราจะไปเล่นปลาเป็นปลาตายกันที่ศาลาที่ประจำของพวกเรา หลังเลิกเรียน ไม่ก็วันหยุดเสาร์อาทิตย์ เล่นเตยกัก เล่นไล่จับกัน ตามประสาเด็กๆ แต่มีช่วงหนึ่งญาติของฉันลูกของป้ามาจากกรุงเทพ พวกเรารู้จักกันนะ ประเด็นอยู่ที่ญาติของฉันชอบพี่ผู้หญิงคนที่ 2 และพวกเเราชอบแซวกันแม้กระทั่งผู้ใหญ่ ภาษาวัยรุ่นก็คือ ชิบเปอร์ ชิปให้ทั้ง 2 ชอบกัน ตอนแรกก็ว่าหยอกๆกัน แต่มีวันหนึ่งที่เราทุกคนไปเล่นด้วยกันที่ศาลา เล่นปลาเป็นปลาตาย  สองคนนั้นนั่งอยู่ข้างกันแล้วญาติเราก็ไปหอมแก้มพี่ผู้หญิง แล้วพวกเราก็ ตกใจแซวกันจนเขินกันไปหมด เป็นเหตุการณ์ที่ตกใจและก็ประทับใจด้วย ประสาเด็กน้อยตอนนั้นก็ไม่รู้เรื่องกันเท่าไรเลยไม่ได้คิดอะไร ณ ปัจจุบันทุกคนเติบโตเป็นผู้ใหญ่ พี่ๆก็ทำงานกันแล้ว เป็นความทรงจำที่ฉันจำได้ไม่ลืม ที่เคยเล่นด้วยกัน ยิ้ม หัวเราะ ร้องไห้ ไม่ต้องคิดอะไรมากมายในการใช้ชีวิตมีความสุขมากๆเลยค่ะ

# data[].attributes.location_name
อ.อะไหล่ยนต์ Na Wa, Pathum Ratchawongsa District, Amnat Charoen

# data[].attributes.body
เรื่องราวสมัยเด็กดิฉันอยู่ในช่วงระหว่างประถมต้น ครอบครัวของดิฉันส่วนใหญ่ประกอบอาชีพค้าขาย และเป็นครอบครัวที่มีลูกพี่ลูกน้องเยอะ ในช่วงวันหยุดแม่ก็จะมาส่งฉันและน้องไว้ที่บ้านของป้า เพื่อมาเล่นกับพวกพี่ๆ เวลาไปไหนก็จะไปด้วยกันเป็นกลุ่มๆ พากันไปปีนต้นมะยมบ้าง เล่นขายของบ้าง ส่วนใหญ่พวกพี่ๆจะเป็นเด็กผู้ชาย บางครั้งก็จะพาเล่นอะไรที่ผาดโผนสักหน่อย เช่น ไปสร้างบ้านบนต้นมะม่วง ปั่นจักรยานแข่งกันแบบยกล้อ ตอนเด็กที่ปั่นจักรยานได้ก็เพราะว่าพี่เป็นคนสอน แล้วพี่ก็จะชอบปั่นจักรยานแบบปล่อยมือแสดงความเท่ เราก็เลยอยากทำตามบ้าง แต่พอลองทำแล้วจักรยานมันพาล้ม แล้วแฮนด์จักรยานมันบาดมือซึ่งปัจจุบันก็ยังเป็นแผลเป็นไม่หาย มีอีกเหตุการณ์หนึ่งที่จำขึ้นใจเกิดจากความคึกคะนองของดิฉันเอง ก็คือหลังจากที่ปั่นจักรยานเป็นใหม่ๆจึงเกิดความอยากรู้อยากลองว่าจักรยานจะสามารถแซงรถจักรยานยนต์ได้หรือไม่ จึงได้มีการทดสอบผลปรากฏว่าปั่นจักรยานแหกโค้ง ก็เลยโดนแม่ด่าไปตามระเบียบ ชีวิตในวัยประถมต้นเป็นอะไรที่สนุกมากๆได้ใช้เวลาส่วนใหญ่ไปกับพี่ๆน้องๆ แต่พอเริ่มขึ้นประถมปลาย พวกพี่ๆก็ต่างพากันเข้ามัธยมแล้วจึงทำให้ความสนุกในวัยเด็กเริ่มหายไป เพราะว่าพี่ๆก็เริ่มที่จะไปเล่นกับเพื่อนในช่วงวัยเดียวกันมากกว่า

# data[].attributes.location_name
โรงพยาบาลสมเด็จพระยุพราชเดชอุดม ถนน โชคชัย-เดชอุดม ตำบล เมืองเดช อำเภอเดชอุดม อุบลราชธานี

# data[].attributes.headline
โรงพยาบาลสมเด็จพระยุพราชเดชอุดม ถนน โชคชัย-เดชอุดม ตำบล เมืองเดช อำเภอเดชอุดม อุบลราชธานี

# data[].attributes.subject
โรงพยาบาลสมเด็จพระยุพราชเดชอุดม ถนน โชคชัย-เดชอุดม ตำบล เมืองเดช อำเภอเดชอุดม อุบลราชธานี

# data[].attributes.body
101เกรียงไกร ชีวิตในวัยเด็กของผมนะครับ เป็นคนชอบไปไร่ไปนา ชอบเล่นน้ำตามห้วย หนอง คลอง บึง อยู่กับธรรมชาติแล้วชีวิตมีความสุข ต้องบอกก่อนเลยว่าแต่ก่อนชีวิตผมค่อนข้างลำบาก ที่บ้านไม่มีเทคโนโลยีอำนวยความสะดวก แต่ก็ยังดีที่ยังมีโทรศัพท์ปุ่มกด 1 เครื่อง. ดังนั้นชีวิตผมส่วนมากจะอยู่ทุ่งไรทุ่งนา ทุกๆคืนพ่อแม่จะเล่านิทานให้ฟัง และแต่ก่อนรู้สึกว่าอยู่ตามทุ่งไรทุกนาไม่น่ากลัวเหมือนทุกวันนี้ ส่วนมากทำนำโดยการดำนา มองไปทางไหนก็มีแต่ผู้คน ทุกวันนี้ทำนาวันเดียว และเนื่องด้วยทุกวันนี้มีการใช้ยาฆ่าหญ้า ย่าฆ่าแมลงเป็นจำนวนมาก จึงทำให้ไม่อยากไปทุกนาสักเท่าไหร่

# data[].attributes.location_name
สวนสุขกิจ ตำบล โพธิ์ไทร อำเภอ โพธิ์ไทร อุบลราชธานี 34340

# data[].attributes.headline
133สุภาพร วงศ์เพชร

# data[].attributes.subject
133สุภาพร วงศ์เพชร

# data[].attributes.body
สำหรับชีวิตในวัยเด็กของดิฉันนั้นสุดแสนจะธรรมดา  แต่กลับเป็นช่วงเวลาชีวิตที่เต็มไปด้วยความสุข ความผูกพัน และความทรงจำอีกมากมาย ถึงจะมีความทรงจำที่เลวร้ายบ้างในวัยเด็ก แต่ก็ยังมีความทรงจำที่สวยงามเช่นกัน
ชีวิตของดิฉันในวัยเด็กก็เหมือนเด็กธรรมดาทั่วไป ที่เป็นลูกของชาวไร่ชาวสวนตามหมู่บ้านนอกเมือง  ในตอนนั้นดิฉันมีความสุขที่จะได้เล่นโคลนตม เก็บดอกไม้ใบหญ้ามาเปิดร้านอาหารเล็ก ๆ กับพี่ชายและพี่สาว(ลูกน้าที่โตมาด้วยกัน) ของดิฉัน  ครอบครัวดิฉันไม่ใช่ครอบครัวที่ร่ำรวยไม่อาจจะมีเงินมากพอที่จะซื้อตุ๊กตาหรือของเล่นราคาแพงให้ดิฉันและพี่ ๆ มีเพียงของเล่นที่ทำขึ้นเอง บางครั้งพี่ชายของดิฉันไม่ได้ไปเล่นในแบบของผู้ชาย แต่กลับต้องมาทำตุ๊กตาจากใบกล้วย  ทำนาฬิกา กำไล สร้อยที่สานจากใบมะพร้าวให้น้องสาวเล่น แต่เชื่อไหมว่าของเล่นพวกนั้นไม่ได้มีราคาอะไรเลยหรือไม่สวยงามด้วยซ้ำ แต่มันกลับเป็นของเล่นในความทรงจำของดิฉันมากกว่าตุ๊กตาราคาแพงเสียด้วยซ้ำ ใช่ค่ะครอบครัวของเราไม่ร่ำรวยแต่พ่อแม่ก็ไม่เคยปล่อยให้ดิฉันและพี่หิวหรือมีความทุกข์เลยสักครั้ง มันช่างเป็นช่วงเวลาแห่งความสุขและความทรงจำเสียจริง ๆ
ดังนั้นชีวิตในช่วงวัยเด็กของดิฉันจึงไม่ได้ดูมีคุณค่าหรือน่าจดจำสำหรับคนอื่น เพราะไม่มีเรื่องที่สวยงามมากนัก มีเพียงเด็กหญิงและเด็กชายตัวน้อยที่เล่นโคลนตมในช่วงฤดูทำนา และนำดอกไม้ใบหญ้ามาทำเป็นของเล่น แต่สำหรับดิฉันมันเป็นความทรงจำที่ไม่เคยเลือนหายตามกาลเวลาเลย 😄

: ยิ่งนานยิ่งคิดถึง ยิ่งเก่ายิ่งมีคุณค่า : ❤️👧🏻👨‍👩‍👧‍👦

# data[].attributes.location_name
โรงเรียนบ้านคำสะอาด ตำบล ท่าคล้อ อำเภอ เบญจลักษ์ ศรีสะเกษ

# data[].attributes.headline
110 ชลดา บุญชาลี

# data[].attributes.subject
110 ชลดา บุญชาลี

# data[].attributes.body
ชื่อ นางสาวชลดา บุญชาลี
รหัสนักศึกษา 62121880110
ฉันอาศัยอยู่ที่บ้านคำสะอาด เท่าที่จำความได้ตอนนั้น (ป.1-ป.2) ฉันเป็นเด็กที่แต่งกายไม่ถูกระเบียบ แม่บ่นฉันเป็นประจำ (แม่ฉันเป็นครูสอนโรงเรียนที่บ้าน)  ฉันชอบไปขอเงินแม่ซื้อขนมเวลาพักเที่ยงเป็นประจำ ในช่วงที่มีกีฬาสีของโรงเรียน ฉันจะอาสาตนเองให้เป็นดรัมเมเยอร์ของโรงเรียนทุกปีตั้งแต่อนุบาล2 (5555555เป็นเด็กที่ชอบเสนอตนซ่ะจริงๆ) แต่ทุกครั้งแม่ฉันก็ไม่เคยขัด ตามใจฉันตลอด แล้วมีอยู่วันหนึ่งแม่ได้บอกกับฉันว่า แม่จะให้หนูไปเรียนโรงเรียนในอำเภอเมือง ตอนนั้นฉันก็ตกใจ แล้วบอกแม่ไปว่า ไม่อยากไป เรียนที่บ้านก็ดีอยู่แล้ว แต่คำพูดของฉันมันไม่ได้ผล ป.2 เทอม 2 แม่ได้ส่งฉันให้ไปเรียนที่โรงเรียนมารีย์อุปถัมภ์ อ.กันทรลักษ์ จ.ศรีสะเกษ ซึ่งก็เป็นโรงเรียนเอกชนและเป็นโรงเรียนคริสต์ ฉันไปวันแรกรู้สึกตื่นเต้น ที่จะได้มีเพื่อนใหม่ แต่ไม่มีใครพูดกับฉัน เพราะฉันเป็นเด็กใหม่ที่ย้ายไปตอนเทอม2 แต่ฉันก็เลือกที่จะเข้าหาเพื่อนใหม่มากกว่า เเละฉันก็มีเพื่อนเล่น  ฉันรู้สึกว่าครูประจำชั้นของฉันตอนป.2 เป็นครูที่โมโหบ่อยมาก เพราะครูชอบพูดตะโกน พูดเสียงดัง พอขึ้นตอนป.3 ฉันได้เป็นเด็กฝึกท่องบทอาขยาน ได้ไปแข่งทักษะวิชาการแต่ก็แพ้โรงเรียนที่เขาเป็นเจ้าภาพ ฉันก็รู้สึกเสียใจแต่ก็ใช้เวลาไม่นานความรู้สึกก็กลับมาเป็นปกติ ฉันเรียนอยู่ที่นั้นจนถึงป.6 รู้สึกได้ว่าตนเองมีเพื่อนเยอะมากๆ แต่ละชั้นป.จะมี 5 ห้อง ก็รู้จักเพื่อนเกือบทุกห้องเลย ได้รู้จักพิธีกรรมต่างๆของศาสนาคริสต์ มีองค์พระแม่มารีให้ไหว้ ทำความเคารพทุกๆวัน ฉันเคยกล่าวขอพรแล้วได้ดั่งที่กล่าวด้วยแหละ หลังจากจบป.6 ฉันก็ได้ไปสอบเข้าเรียนม.1 ที่โรงเรียนกันทรลักษ์วิทยา อ.กันทรลักษ์ ที่เป็นโรงเรียนประจำเภอมีขนาดใหญ่พิเศษ มีม.1- ม.6 ฉันรู้สึกตื่นเต้นมาก กลัวว่าตนเองจะสอบไม่ติด ทำให้แม่ผิดหวัง ซึ่งมันก็ไม่ได้เป็นเช่นนั้น ฉันสอบติด ได้อยู่ห้อง6 แต่ละม.จะมีอยู่ทั้งหมด 16 ห้อง ซึ่งเยอะมากๆ  ฉันมีแก๊งเพื่อนอยู่ 14 คนตอนนั้นรู้สึกสนุกมากๆ ได้พบเจออะไรใหม่ๆ ตอนเข้าเรียนใหม่ๆจำชื่อคุณครูผู้สอนไม่ได้สักคน55555555 ฉันก็เรียนอยู่จนจบ ม.6 รู้สึกมันผ่านไปไวมาก จนตอนนั้นรู้สึกใจหายที่จะไม่ได้กลับไปนั่งโต๊ะเรียน มีหนังสือ มีสมุดให้จด มีคุณครูที่คอยตามงานค้างของเรา มีมุมหลายๆมุมของโรงเรียนที่เราและเเก๊งเพื่อนได้ไปนั่งในตอนพักเที่ยงหรือในตอนที่มีคาบว่าง มันรู้สึกคิดถึง อยากย้อนเวลากลับไป อยากหยุดเวลาเอาไว้ตรงนั้น ตอนนั้นเคยรู้สึกเหนื่อยมากๆที่เรียนแบบนั้น พอมาอยู่ในมหาลัยที่กำลังศึกษาในระดับปริญญาตรี รู้สึกว่าตอนนั้นมันไม่เหนื่อยเท่าตอนนี้เลยด้วยซ้ำ มันเป็นความทรงจำที่มีค่า ตราตรึงอยู่ในดวงใจของฉันตลอดจนถึงทุกวันนี้ <3

# data[].attributes.location_name
โรงเรียนบ้านหนองฮาง ตำบล หนองฮาง อำเภอ ม่วงสามสิบ อุบลราชธานี

# data[].attributes.body
ชีวิตในวัยเด็กของข้าพเจ้า
สมาชิกในครอบครัวประกอบไปด้วยพ่อ แม่ น้องสาว และดิฉัน ซึ่งฉันกับน้องสาวมีอายุห่างกันถึง 5 ปี ฉันเป็นพี่ที่ต้องคอยดูแลน้องช่วยพ่อกับแม่ ช่วงในวัยเด็กเป็นช่วงเวลาที่มีความสุขมากที่สุด เพราะการที่ได้เล่นกับเพื่อนอย่างสนุกสนานในแต่ละวัน ตอนฉันขึ้นชั้นประถมศึกษาปีที่1 ได้มีโอกาสเข้ามาเรียนโรงเรียนอุบลวิทยาคม แต่ก็อยู่ได้แค่ 3 เดือน ก็ต้องกลับมาเรียนในโรงเรียนใกล้บ้านเพราะการไปเรียนในโรงเรียนในเมืองต้องห่างจากพ่อและแม่ จนกระทั่งจบชั้นประถมศึกษาปีที่6 จึงได้สอบติดเข้าโรงเรียนนารีนุกูลตามที่ตั้งใจไว้ได้

# data[].attributes.location_name
Ban Chai Na Dong Upatham School, Khok Kong, Chanuman District, Amnat Charoen

# data[].attributes.body
ชีวิตในวัยเด็กของฉันเต็มไปด้วยความรู้สึกมากมาย ความทรงจำในวัย 10 ขวบ ฉันได้ย้ายโรงเรียน และได้ย้ายมาอยู่บ้านของคุณตา คุณยาย ความรู้สึกที่ได้ย้ายมาอยู่กับครอบครัวที่ใหญ่ขึ้นฉันเองก็ทำตัวไม่ถูก แต่ก็มีคุณตาคุณยายที่ชวนฉันคุย ฉันรู้สึกแปลกในคำพูดของท่าน เพราะว่าท่านพูดภาษาภูไท ฉันเป็นเด็กที่พูดไม่ค่อยเก่ง ส่วนใหญ่ก็จะชอบฟัง สิ่งที่ฉันชอบฟังมากที่สุดคงจะเป็นตอนที่คุณตา คุณยาย เล่าประสบการณ์ชีวิตของท่านที่เคยผ่านมา ฉันเป็นเด็กที่ติดคุณตา คุณยายมาก ๆ คุณตาของฉันทำอาชีพ จักสานกระติบข้าว ท่านไม่ค่อยออกไปไหน ก็จะมีแต่คุณยายที่ชอบไปวัด ไปนาบ้าง ฉันก็จะตัวติดคุณยายตลอด ประสบการณ์ในการทำนา ส่วนหนึ่งก็มาจากการเรียนรู้ และลงมือทำกับคุณยาย เวลาว่างคุณยายของฉัน ท่านชอบอ่านหนังสือธรรมะ แต่สายตาท่านก็ไม่ค่อยจะดี ก็จะเป็นฉันเองที่อ่านให้ท่านฟัง ท่านเองก็จะแนะนำ พูดให้ข้อคิดแต่สิ่งดี ๆ เสมอ ตลอดเวลาที่อยู่กับคุณยาย คุณยายของฉันเป็นแบบอย่างที่ดีมาตลอด ท่านเป็นคนใจดี ใจเย็น รอบคอบ  เป็นห่วงลูกหลานเสมอ ฉันรู้สึกดีทุกครั้งที่คุณยายชอบทำอาหารเยอะ ๆ แล้วท่านจะให้ฉันเอาไปให้ญาติพี่น้อง ฉันเองก็จะปั่นจักรยานคู่ใจ พร้อมกับมีเสียงคุณยายตามหลังทุกครั้งว่า "ระวังหมานะ" ในทุก ๆ ครั้งด้วยความห่วงใยเล็ก ๆ ของคุณยายที่มีต่อฉัน ฉันจึงรู้สึกผูกพันกับคุณยายมาก ๆ

# data[].attributes.location_name
Unnamed Road, ตำบล ตาเกษ อำเภออุทุมพรพิสัย ศรีสะเกษ 33120 ประเทศไทย

# data[].attributes.headline
131ศศิมาภรณ์ อุ่นใจ Unnamed Road, ตำบล ตาเกษ อำเภออุทุมพรพิสัย ศรีสะเกษ 33120 ประเทศไทย

# data[].attributes.subject
131ศศิมาภรณ์ อุ่นใจ Unnamed Road, ตำบล ตาเกษ อำเภออุทุมพรพิสัย ศรีสะเกษ 33120 ประเทศไทย

# data[].attributes.body
ชีวิตในวัยเด็กของ นางสาวศศิมาภรณ์ อุ่นใจ เลขที่ 29 อาศัยอยู่บ้านเลขที่ 36 หมู่ 11 บ้านหนองมะแซว ตำบลตาเกษ อำเภออุทุมพรพิสัย จังหวัดศรีสะเกษ เดิมทีแล้วเกิดอยู่ที่โรงพยาบาลค่ายสรรพสิทธิประสงค์ และอาศัยอยู่บ้านเหรียญทอง ซึ่งเป็นบ้านเช่า เนื่องจากพ่อกับแม่ทำงานอยู่ที่อุบลและพี่ชายก็เรียนอยู่โรงเรียนบ้านหนองตาโผ่นจนจบอนุบาล ไม่นานก็ได้ย้ายมาอาศัยอยู่ที่บ้านพ่อที่จังหวัดศรีสะเกษ ได้สร้างบ้านอยู่กันเป็นครอบครัว 4 คน ทุกอย่างเริ่มมีหลังจากที่หนูเกิด บ้านที่อาศัยอยู่ ของใช้ในบ้านหลายๆอย่างก็นับได้ว่าเป็นเพื่อนกับหนู(เพราะแม่ชอบพูดอยู่บ่อยๆ555) หลังจากที่อายุได้ประมาณ2ปี11เดือน แม่ก็ให้เข้าโรงเรียนไปเรียนอนุบาล1 ที่โรงเรียนรวมสินวิทยา เป็นโรงเรียนเดียวกันกับที่พ่อเคยได้เรียน ช่วงระยะเวลาที่เรียนอยู่ชั้นอนุบาลก็มีพี่ชายที่คอยไปรับไปส่งเข้าห้องเรียนและคอยดูแลน้องตอนเลิกเรียน เห็นพี่ดูแลดีแบบนี้ก็ใช่ว่าจะถูกกัน พี่ชอบหาเรื่องมาทำให้น้องร้องไห้ได้ตลอดไม่เว้นวันชอบทำให้น้องกลัว แล้วก็จะโดนแม่ด่า แต่วันไหนที่ไม่ทะเลาะกันก็เป็นพี่ชายที่ดีเลย ที่จริงพี่ก็รักน้องแต่แสดงออกผิดวิธี เลยทำให้ภาพจำตอนเด็กมีพี่ชอบแกล้ง แต่ยิ่งโตก็ยิ่งเปลี่ยน พี่เป็นผู้ใหญ่ก็แกล้งน้องน้อยลง เป็นเพื่อนเล่น เป็นพี่ชาย และเป็นศัตรูได้ในเวลาเดียวกัน 🤕ช่วงอนุบาล 3 เป็นโรคอะไรไม่รู้เกิดอาการขาอ่อนแรงเดินไม่ได้ขยับขาไม่ได้เลย จะไปไหนต้องมีคนอุ้มเป็นสาเหตุที่ต้องขาดโรงเรียน ไปเอ็กซเรย์ที่โรงพยาบาลก็ไม่พบอะไรผิดปกติ หมอก็วินิจฉัยโรคไม่ได้ พอกลับมาบ้าน ปู่จึงแนะนำให้ลองไปหาหมอดู(ความเชื่อส่วนบุคคล)พ่อจึงตัดสินใจพาไปเพราะอะไรทำได้ก็ต้องทำไปก่อน หมอดูบอกว่าน่าจะมีใครสักคนไปทำอะไรผิดในที่ของสิ่งศักดิ์สิทธิ์ จึงต้องไปขอขมา จากนั้นพ่อกับแม่ก็ไปขอขมาที่ที่หมอดูได้บอกมา หลังจากนั้น ขาก็เริ่มขยับได้ มีเรี่ยวแรงแต่ยังเดินไม่ได้ จึงได้ไปโรงเรียน คุณครูก็ดูแลอย่างดี ตอนเลิกเรียนพี่มารับก็ดูแลน้องดีมากๆ จนอาการดีขึ้นเริ่มเดินได้เอง
ในตอนเด็กๆจะเป็นคนที่ขี้อายไม่ค่อยกล้าแสดงออกมากนัก แต่ในตอนที่อยู่อนุบาล2ครูได้เลือกไปซ้อมเป็นตัวแทนไปแข่งเต้นแอโรบิกระดับอนุบาล แรกๆก็ไม่รู้เรื่องว่าครูเอาตัวเองไปทำอะไร ให้ทำท่าตามก็ทำ คิดว่าเป็นการออกกำลังกายเหมือนที่ครูเคยสอน ในใจคิดว่าทำไมมีแค่คนเดิมๆที่ได้มาอยู่ตรงนี้ ด้วยความที่เป็นเด็กเลยอยากไปเล่นกับเพื่อนที่นั่งรอ พอซ้อมนานๆไปจำท่าได้ก็เริ่มสนุก จนถึงวันแข่งเป็นวันที่ผู้ปกครองไปเชียร์และให้ไปรอที่วิทยาลัยพละ จำได้ว่าตัวเองร้องไห้หาแม่อย่างเดียวจนไม่ได้แต่งหน้าสักที ครูจนได้โทรให้แม่กลับมาหาถึงยอมหยุดร้องไห้แล้วไปแต่งหน้าทำผม หลังจากแข่งเสร็จก็ดีใจจะได้กลับบ้าน แล้วถึงช่วงที่ใกล้จะปีใหม่ ที่หมู่บ้านจะมีการจัดงานส่งท้ายปีเก่าต้อนรับปีใหม่อยู่ทุกปี แม่เลยเสนอให้เอาเพลงที่ไปใช้แข่งมาสอนเพื่อนๆพี่ๆในหมู่บ้านเต้นเพลงนี้ซ้อมหลังเลิกเรียนและมีความกระตือรือร้นเป็นพิเศษเนื่องจากได้เป็นคนสอนท่าเต้น เพื่อไปโชว์เปิดงาน จากเด็กที่ขี้อายก็เริ่มมีความกล้ามากขึ้นแล้วก็ได้โชว์เปิดงานปีใหม่ในทุกๆปีร่วมกับเพื่อนและพี่จนกระทั่งหมู่บ้านเลิกจัดงานนี้
ถึงจะเป็นคนขี้อายแต่ถ้าได้ซนก็เกินจะพูด ไปเล่นกับเพื่อน ชวนกันปั่นจักรยานลงทางลาดชันจนล้มได้แผล เป็นแผลอยู่กลางหน้าอกแสบมากๆ ตอนล้มก็ร้องไห้หนักแต่พอกลับถึงบ้านต้องทำเงียบแบบ "เจ็บแต่เก็บอาการ" ไม่กล้าบอกแม่ เพราะกลัวแม่ด่า ผ่านมาสองสามวัน สุดท้ายก็ต้องบอก เพราะแอบทำแผลไม่ได้
ในตอนที่เป็นเด็กจะมีสิ่งที่ชอบที่สุดคือการที่ได้ไปเที่ยวกับครอบครัว ซึ่งเป็นครอบครัวใหญ่ มีปู่ ย่า อา ป้า และลูกพี่ลูกน้อง ไปเที่ยวด้วยกัน สถานที่ที่ไปบ่อยที่สุดคือสวนสมเด็จพระศรีนครินทร์ เป็นสวนสัตว์ของจังหวัดศรีสะเกษที่เปิดให้คนเข้าไปเที่ยวชมสัตว์นานาชนิด ในการไปเที่ยวแต่ละครั้งจะมีการปิ๊กนิ๊กกินข้าวร่วมกันใต้ร่มไม้ สถานที่ต่างๆที่ได้ไปเที่ยวในจังหวัดก็จะเป็นวัดพระธาตุเรืองรอง เป็นสถานที่ท่องเที่ยวอีกหนึ่งแห่งที่ชอบ เพราะจะมีรูปปั้นวัวยักษ์2ตัวยืนลากเกวียนคู่กัน รูปปั้นงานบุญบั้งไฟของชาวอีสานและรูปปั้นอื่นๆ เป็นพระธาตุศิลปะแบบพื้นบ้านสี่ชนเผ่าอีสานใต้ที่น่าชื่นชม อีกหนึ่งสถานที่ที่ปัจจุบันอาจจะไปไม่ได้แล้วคือ ปราสาทเขาพระวิหาร เป็นการไปเที่ยวที่เหนื่อยมากๆ เนื่องจากได้เดินเยอะ ขึ้นไปเห็นวิวด้านบนก็สวยทางขึ้นไปจะมีคนขายตั๋วเข้า ส่วนมากจะมีแต่คนพูดภาษาเขมร คนที่ขายของในระแวกนั้นก็พูดเขมรบ้างไทยบ้างฟังแทบจะไม่รู้เรื่องเลย และทุกครั้งที่ไปเที่ยวก็จะถ่ายภาพความประทับใจด้วยกล้องฟิล์ม  ทุกครั้งที่ไปล้างรูปก็ตื่นเต้นที่จะได้เห็นภาพสวยๆที่พ่อถ่ายให้ ก็เป็นอีกหนึ่งความทรงจำที่เปิดมาเจอเมื่อไหร่ก็คิดถึงช่วงเวลาที่เป็นเด็ก อะไรๆก็หมุนรอบตัวเราไปหมด มีความสุขมากๆ ทุกข์บ้าง อาจจะร้องไห้บ่อยหน่อยก็เป็นประสบการณ์ชีวิตที่ได้ผ่านมาและน่าจดจำ

# data[].attributes.location_name
บ้านนาผาง ตำบล ห้วย อำเภอ ปทุมราชวงศา อำนาจเจริญ 37110

# data[].attributes.body
เรื่องราวในสมัยตอนเด็ก ๆ ครอบครัวเราอาศัยอยู่ด้วยกันทั้งหมดสี่คน โดยจะมี พ่อแม่ พี่สาว แล้วก็ดิฉันเอง ในวัยเด็กดิฉันเป็นเด็กที่อยู่นิ่ง ๆ ไม่ได้ และไม่ชอบดูการ์ตูนหรือโทรทัศน์ ดิฉันจึงชอบชวนพี่สาวและพี่บ้านข้าง ๆ มาเล่นขายของเป็นประจำ โดยนำเอาดินมาทำเป็นขนมขาย และใช้เงินใบไม้ในการซื้อของ บางครั้งก็แข่งกันทำส้มตำให้พ่อแม่เป็นกรรมการว่าส้มตำใครอร่อยกว่ากัน หรือบางวันก็ชวนกันไปเล่นน้ำ เนื่องจากบ้านของดิฉันทำฟาร์มปลา ทำให้มีสระน้ำเยอะ บางวันก็ชวนกันไปเก็บผักบุ้งในสระน้ำ บางครั้งก็ช่วยพ่อแม่เพาะพันธุ์ปลาขาย ในวัยเด็กดิฉันชื่นชอบการกินขนมลูกอมมากจนฟันผุทั้งปากจนตอน ป.1 แม่ต้องพาไปหาหมอฟันทุกวันหลังเลิกเรียน เพื่อไปรักษารากฟัน และมีเหตุการณ์หนึ่งที่จำไม่ลืมเลยตอนประมาณ ป.4 มีค่ายมวยมาเปิดใกล้ๆ บ้านของดิฉัน ดิฉันจึงชวนพี่สาวไปดู จนมีวันหนึ่งเห็นเขาชกแล้วอยากชกบ้างแต่ไม่มีคู่ชก จึงไปชวนเพื่อนที่เป็นผู้ชายคนหนึ่งชกด้วย เพราะความเป็นเด็กจึงไม่ได้คิดว่ามันจะเจ็บมาก พอชกเสร็จแล้ววันนั้นกลับบ้านแล้วหน้าแดงมากจนโดนพ่อแม่ถาม พี่เลยบอกว่าเราไปชกมวย จนโดนพ่อแม่ด่าเราทั้งคู่หลังจากนั้นก็ไม่ได้ไปค่ายมวยอีกเลยอีกเลย ในวัยเด็กทำอะไรก็มีเเต่เรื่องสนุก ๆ มีความสุข ไม่ต้องคิดอะไรมากมาย

# data[].attributes.location_name
Wat Thung Na Kham, Highway 217, Tha Chang, Sawang Wirawong District, Ubon Ratchathani

# data[].attributes.body
ชีวิตในวัยเด็กของฉันนั้นเติบโตมาที่บ้านทุ่งนาคำ 280 ม.4 ต.บุ่งไหม อ.วารินชำราบ จ.อุบลราชธานี  ชีวิตในวัยเด็กเป็นช่วงเวลาที่มีเเต่ความสนุกสนาน ร่าเริง เเจ่มใส ไม่ได้มีเรื่องอะไรมากมายให้กังวลใจ นอกจากการได้เล่นกับเพื่อน เล่นของเล่น ดูหนังดูการ์ตูน กินเเล้วก็นอน ชีวิตวัยเด็กในช่วงนั้นเป็นอะไรที่สมบูรณ์แบบไปหมด เพราะได้อยู่พร้อมหน้าพร้อมตากับครอบครัวที่อบอุ่น คุณพ่อ คุณแม่ อบรมสั่งสอน ดูแลเอาใจใส่ เลี้ยงดูเป็นอย่างดี ในช่วงที่เข้าโรงเรียน ตอนนั้นเรียนอยู่ชั้นป.1- ป.2 คุณพ่อก็จะไปเฝ้าฉันที่โรงเรียนทุกวัน เวลาพักกลางวัน คุณพ่อก็จะพาไปกินข้าวที่ห้าง เเล้วก็กลับมาส่งที่โรงเรียนและ คุณพ่อก็จะสอนคำศัพท์ในชีวิตประจำวันภาษาจีนให้กับฉัน พอถึงป.5 ช่วงนั้น หนังคุณนายโฮกำลังดัง คุณครูก็ตั้งฉายา เเละเรียกฉันว่า “คุณนายโฮ” เพราะว่า นามสกุล โฮ และตั้งเเต่นั้นมาฉันก็ถูกทักท้วงตลอดว่า ‘ทำไมถึงนามสกุล โฮ  เป็นลูกครึ่งรึเปล่า ‘ จนถึงมหาลัยก็ยังถูกถาม เเต่พอคุณพ่อกลับบ้านที่ต่างประเทศ ฉันก็ได้อยู่กับแม่กับน้องที่เมืองไทย ได้เรียนรู้การใช้ชีวิตที่ต้องพึ่งตนเอง   ทุกอย่างในวัยเด็กล้วนเป็นความทรงจำที่ดีที่สุด เพราะสอนให้เราเป็นคนที่มีความอดทน เข้มเเข็ง ทำให้เราเติบโตมาเป็นคนที่มีความสุข  และเป็นผู้ใหญ่ที่ดีในวันข้างหน้า

# data[].attributes.location_name
ศูนย์สาธารณสุขมูลฐานชุมชนบ้านทุ่งหนองใหญ่ ตำบล ช่องเม็ก อำเภอ สิรินธร อุบลราชธานี 34350

# data[].attributes.body
ตอนเด็ก ๆ ก็ฝันว่าโตไปอยากทำอาชีพนั้น อาชีพนี้ แต่พอโตมาคนละเรื่องเลยชีวิตการโตเป็นผู้ใหญ่มันไม่ง่ายเลยจริง ๆ
ชีวิตในวัยเด็กของฉันก็เหมือนเด็กบ้านนอกคนอื่น ๆ ตอนนั้นยังไม่มีโทรศัพท์ ยังไม่รู้จัก Facebook ไม่มีเกมสนุก ๆ ให้เล่น ถ้าว่างจากการทำงานช่วยพ่อแม่ ก็เล่นแบบบ้าน ๆ เล่นขายของ โดยการเก็บของที่ไม่ใช้แล้วมาทำเป็นอุปกรณ์ เล่นโดดยางบ้าง เล่นเป่ายางบ้าง เล่นหมากเก็บบ้าง ชีวิตในวัยเด็กก็สนุกไปอีกแบบ เป็นความทรงจำที่นึกย้อนกลับไปทีไรก็ทำให้ยิ้มและมีความสุขได้ทุกครั้ง 👧🏻

# data[].attributes.location_name
เลิงนกทา ตำบล สวาท อำเภอ เลิงนกทา ยโสธร

# data[].attributes.headline
128 วาสนา พิลากุล     

# data[].attributes.subject
128 วาสนา พิลากุล     

# data[].attributes.body
ชื่อ : นางสาววาสนา พิลากุล รหัสนักศึกษา : 62121880128
ॱଳ͘  🖍กาลครั้งหนึ่งฉันเคยเป็นเด็ก ⟢🧩📒◞

ชีวิตในวัยเด็กของนางสาววาสนา อาศัยอยู่กับคุณยายและพี่สาว คุณพ่อและคุณแม่ทำงานอยู่ที่กรุงเทพมหานคร เพื่อส่งเงินมาให้ลูก ๆ ทั้งสองเรียนหนังสือ ดังนั้น คุณยายจึงเป็นผู้เลี้ยงดูและคอยอบรมสั่งสอนมาโดยตลอด
ฉันในวัยอนุบาล : มีเพื่อนเยอะขึ้น มีพี่สาวที่อายุห่างกัน 5 ปี ที่คอยสอนการบ้าน ท่อง ก-ฮ และ A-Z ได้ ชอบวาดรูประบายสีเป็นที่สุด และยังฝึกคัดลายมือให้สวย ๆ เหมือนพี่สาวอีกด้วย
ฉันในวัยประถมศึกษา : ขึ้นประถมแล้วต้องอ่านออก เขียนได้ ฉันฝึกอ่านหนังสือทุกวันกับพี่สาวหลังเลิกเรียน ยังคงชอบวาดรูปเหมือนเดิม ตอน ป.1 สอบได้ที่ 1 ของห้องดีใจมาก ๆ (ทั้งห้องมี 8 คน) พอเลื่อนชั้นก็ได้มีโอกาสไปประกวดร้องเพลงไทยลูกทุ่ง ได้รางวัลชนะเลิศระดับเขตด้วย เป็นประสบการณ์ดี ๆ ที่ประทับใจ นอกจากนั้นยังได้มีโอกาสไปแข่งขันทักษะทางวิชาการอีกมากมาย ทั้ง ประกวดขับร้องเพลงชาติ แข่งขันทักษะทางคณิตศาสตร์(คณิตคิดเร็ว) แต่งกลอนและอ่านทำนองเสนาะ เป็นต้น ชีวิตในโรงเรียนประถมศึกษาเป็นช่วงชีวิตที่มีความสุขกับการเรียนที่สุด
การเติบโตของฉัน : ฉันเติบโตขึ้นด้วยการอบรมเลี้ยงดูจากคุณยาย ยายสอนให้ฉันลองทำสิ่งต่าง ๆ ด้วยตัวเอง อาบน้ำแต่งตัวไปโรงเรียนด้วยตัวเอง ซักเสื้อผ้าด้วยตัวเอง และต้องช่วยงานบ้านทุก ๆ อย่าง แบ่งหน้าที่และแบ่งเวรกับพี่สาว ด้วยความที่เป็นลูกชาวนา ยายบอกเสมอว่าให้ตั้งใจเรียน และต้องเรียนสูง ๆ จะได้ไม่ต้องมาทำนาให้ลำบาก และต้องไม่ไปเบียดเบียนคนอื่น ใช้เท่าที่มีก็พอ ฉันจำคำสอนของยายได้เสมอ

สุดท้ายแล้วทุกคนล้วนมีชีวิตในวัยเด็กที่แตกต่าง คนทุกคนมีความแตกต่างเพราะเราคือมนุษย์ ถูกเลี้ยงดู อบรมสั่งสอนมาไม่เหมือนกัน แต่ความเป็นมนุษย์ทำให้ทุกคนสามารถปรับตัวให้ใช้ชีวิตอยู่กับสังคมโลกในปัจจุบันได้ และแน่นอนว่าทุกคนต้องมีช่วงเวลาที่พิเศษในวัยเด็กกันทั้งนั้น สำหรับตัวฉัน ช่วงเวลาที่แสนพิเศษในวัยเด็ก คือ การได้เติบโตมากับครอบครัวที่อบอุ่บ ♡ .◜◡◝👨‍👩‍👧‍👧👵🏼

# data[].attributes.location_name
โคกสาร ตำบล โคกสาร อำเภอ ชานุมาน อำนาจเจริญ

# data[].attributes.headline
135 อภิญญา เห็วชัยภูมิ

# data[].attributes.subject
135 อภิญญา เห็วชัยภูมิ

# data[].attributes.body
ชีวิตในวันเด็กของแต่ละคนนั้น ล้วนมีความทรงจำที่แตกต่างกันไป บางคนมีความทรงจำที่ดี เมื่อหวนคราวนึกย้อนมา ก็ยิ้มหรือมีความสุขทุกครั้ง แต่บางคนนั้น อาจมีความรู้สึกที่แตกต่างกันไป อาจจะเป็นวัยเด็กที่ไม่มีเรื่องให้น่าจดจำ และไม่อยากนึกถึงมัน
ชีวิตในวันเด็กของฉัน มีอะไรมากมายหลายความรู้สึก แต่ถ้าจะพูดถึงช่วงวัยนั้นอาจจะยังไม่มีความรู้สึกถึงความทุกข์ยากอะไร เพราะคิดถึงแค่ความสนุก กินอิ่ม นอนหลับ ยังไม่ต้องรับผิดชอบอะไรมากมาย ขอแค่ชีวิตได้สนุก ๆ สดใสไปวัน ๆ ชีวิตของฉันก็ไม่ต่างจากเด็กธรรมดาทั่วไปที่มีพ่อแม่ ครอบครัว คอยเอาใจใส่ มันดีมากที่มีความรู้สึกผูกพันธุ์กับครอบครัว ญาติพี่น้องทำให้มีความสนิทกัน อาจเป็นเพราะโตมาด้วยกัน กินมาด้วยกัน ชีวิตตอนนั้นมันรู้สึกสบายกว่าตอนนี้มาก อยากได้อะไร ก็ได้ แต่การได้มาสิ่งนั้นก็มีข้อแลกเปลี่ยน เงินทองเกือบจะเป็นปัจจัยรองของยุคนั้น เพราะทุกคนต่างมีความเอื้อเฟื้อ แบ่งบันสิ่งของซึ่งกันและกัน เป็นอีกหนึ่งถาพจำที่ดี  เมื่อเปรียบเทียบกับปัจจุบันนี้มันต่างกันอย่าสิ้นเชิง สิ่งต่าง ๆ รอบตัวเปลี่ยนไป เรามีความรับผิดชอบมากขึ้น และใช้ชีวิตมีความระมัดระวังตัวมากขึ้น เพราะไม่มีใครคอยปกป้องเราเหมือนตอนวัยเด็กแล้ว
แต่ทุกอย่างที่เกิดขึ้นในวัยเด็กล้วนเป็นความทรงจำที่ดีของเราที่จะนำพาเราในการเป็นผู้ใหญ่ที่ดีในวันข้างหน้า ซึ่งชีวิตที่เติบโตเป็นผู้ใหญ่มาจากผลการใช้จากชีวิตวัยเด็ก และมีสิ่งที่ต้องอาจจะทำให้เราเปลี่ยนไปมากมาย นั่นคือความคิด จินตนาการ รวมไปถึงการใช้ชีวิต 😇🤍

# data[].attributes.location_name
โรงพยาบาลสมเด็จพระยุพราชเดชอุดม ถนน โชคชัย-เดชอุดม ตำบล เมืองเดช อำเภอเดชอุดม อุบลราชธานี

# data[].attributes.headline
โรงพยาบาลสมเด็จพระยุพราชเดชอุดม ถนน โชคชัย-เดชอุดม ตำบล เมืองเดช อำเภอเดชอุดม อุบลราชธานี

# data[].attributes.subject
โรงพยาบาลสมเด็จพระยุพราชเดชอุดม ถนน โชคชัย-เดชอุดม ตำบล เมืองเดช อำเภอเดชอุดม อุบลราชธานี

# data[].attributes.location_name
โรงพยาบาลสมเด็จพระยุพราชเดชอุดม ถนน โชคชัย-เดชอุดม ตำบล เมืองเดช อำเภอเดชอุดม อุบลราชธานี

# data[].attributes.headline
โรงพยาบาลสมเด็จพระยุพราชเดชอุดม ถนน โชคชัย-เดชอุดม ตำบล เมืองเดช อำเภอเดชอุดม อุบลราชธานี

# data[].attributes.subject
โรงพยาบาลสมเด็จพระยุพราชเดชอุดม ถนน โชคชัย-เดชอุดม ตำบล เมืองเดช อำเภอเดชอุดม อุบลราชธานี

# data[].attributes.location_name
2171 ตำบล โนนสมบูรณ์ อำเภอเดชอุดม อุบลราชธานี 34160 ประเทศไทย

# data[].attributes.headline
  42 หมู่ 3  ตำบล โนนสมบูรณ์ อำเภอเดชอุดม อุบลราชธานี 34160 ประเทศไทย

# data[].attributes.subject
  42 หมู่ 3  ตำบล โนนสมบูรณ์ อำเภอเดชอุดม อุบลราชธานี 34160 ประเทศไทย

# data[].attributes.body
นางสาวกัญญารัตน์ วรรคสังข์
รหัสนักศึกษา 62121880105
ชีวิตในวัยเด็กของฉัน มีความสุขมากกกก ครอบครัวมีทั้งหมด 5 คน มีพ่อ เเม่ พี่สาว 2 คนเเละฉัน ใช้ชีวิตอยู่ทุ่งนาเป็นส่วนใหญ่ (ช่วงวันหยุด) ได้สัมผัสธรรมชาติเเบบใกล้ชิด ได้เล่นน้ำ ได้จับปู ได้ถอนต้นกล้าข้าว ดำนาข้าว ว่าง ๆ ก็หาเห็ดเผาะ ตามคูนามาให้เเม่เเกงกินอร่อยมากเลยค่ะ เห็ดเผาะนี้หายากค่ะ เพราะไม่ขึ้นทั่วไป จะขึ้นเฉพาะที่ เเต่ตรงคูนาหนูมีเยอะ555 เเละถ้าฝนตกก็จะนำสวิงไปส่อนฮวด (ช้อนลูกอ๊อดของกบ) มาหมกค่ะ เมนูนี้ก็อร่อยค่ะ เเต่ ณ ปัจจุบันนี้หากินยากเพราะฝนไม่ตกตามฤดูกาล ในนาไม่มีน้ำ ทำให้กบไม่สามารถออกไข่ได้ รวมกับตอนนี้เกษตรกรใช้ยาฆ่าหญ้าเยอะ ทำให้หากินในทุ่งนายาก TT พ่อเเม่ฉันเลี้ยงควายมาตั้งเเต่ก่อนฉันเกิด ฉันเลยคุ้นเคยกับการเลี้ยงควายเเละรักมาก ตื่นเช้ามาต้องพาน้องควายทุกตัวไปกินหญ้า เย็นก็พากลับเข้าคอก ดูเเลน้องทุกอย่างรักมากด้วย เวลาเเม่จะขายร้องไห้เเละโกรธเเม่ทุกครั้ง555 ตอนเด็กก็ยังไม่เข้าใจว่าทำไมเเม่ถึงต้องขาย พอโตขึ้นมานิดหนึ่งก็ได้รู้ว่า เเม่ขายมาส่งเราเรียน ชีวิตวัยเด็กมันสนุกกว่าตอนนี้เยอะเลยค่ะ ไม่ต้องคิดอะไรมาก เเค่ทำตามใจตัวเอง พ่อเเม่ให้อิสระในการเล่นสนุก ช่วยงานพ่อเเม่บ้าง ไม่มีวัยไหนที่สนุกเท่าวัยเด็กอีกเเล้ว

# data[].attributes.location_name
โรงเรียนบ้านโนนโหนน (อ่อนอุปการ) ตำบล โนนโหนน อำเภอวารินชำราบ จังหวัด อุบลราชธานี

# data[].attributes.body
จากเด็กบ้านอกคนหนึ่งที่หัวใจไม่เคยยอมแพ้ หนูเติบโตมาจากเด็กบ้านอกยากจน หนูเป็นลูกชาวนาเกิดที่บ้านโพนเมือง อำเภอสำโรง จังหวัดอุบลราชธานี จากการที่หนูได้สัมผัสถึงความยากจนมาตั้งแต่เกิดทำให้หนูคิดมาเสมอว่าสักวันชีวิตความเป็นอยู่ของตัวเองและครอบครัวจะดีขึ้น พ่อและแม่ได้สอนเสมอว่า พ่อแม่ไม่มีเงินทองจะกองให้จะเลี้ยงเจ้าเรื่อยไปนั้นอย่าหมาย นอกจากส่งให้ลูกได้เรียน มีการศึกษาที่ดีแล้วก็ไม่มีทรัพย์สินอื่นจะให้เหมือนคนที่เขามีเงินได้ ฉะนั้นหนูจึงคิดและฝันว่าสักวันจะทำให้สิ่งที่ฝันนั้นเป็นจริง คำสอนนี้ยังทำให้หนูจดจำมาจนถึงทุกวันนี้
ย้อนกลับไปเมื่อ10ปีที่แล้ว ครอบครัวของเราลำบากมาก จำได้ว่าพ่อกับแม่ต้องไปทำงานที่ต่างจังหวัดนาน ๆ จะได้กลับมาหาหนูและพี่สาว ทำให้หนูกับพี่สาวต้องอยู่กับยายตามลำพัง จึงทำให้ภาระการทำงานทุกอย่างภายในบ้านตกเป็นหน้าที่ของหนูและพี่สาว ส่วนยายของหนูอายุมากแล้วแต่ท่านยังต้องออกจากบ้านไปหาขุดปูนาและหาหน่อไม้ตามฤดูกาลมาขาย เพื่อหารายได้มาจุนเจือครอบครัวอีกทางหนึ่ง สำหรับเด็กอายุ แค่นี้หนูคิดเสมอว่าเราต้องอดทนกว่าคนอื่น หนูและพี่สาวจึงคิดจะหารายได้เสริมช่วงเสาร์อาทิตย์ช่วยยาย โดยช่วงนี้เป็นช่วงเก็บเกี่ยวข้าวของชาวบ้าน เราจึงได้ไปรับจ้างเกี่ยวข้าววันละ 200บาท ซึ่งถือว่าเยอะมากสำหรับหนูในตอนนั้น เรานำนั้นมาใช้เป็นค่าขนม และซื้อของใช้ภายในบ้านบ้าง ชีวิตของเราดำเนินมาอย่างปกติสุขมาได้2ปีกว่า ๆ สิ่งที่ไม่คาดฝันในชีวิตนี้ก็ได้เกิดขึ้นมา คือการสูญเสียคุณยายอันเป็นที่รัก และที่พึ่งที่ดีที่สุดไปไม่หวนคืนกลับมาอีก สำหรับหนูตอนนั้นเหมือนโลกทั้งใบได้พังทลายลงมา จำได้ว่าหนูร้องไห้ทุกวัน จนแม่ต้องให้หนูนอนด้วย จนถึงทุกวันนี้ทุกเรื่องที่หนูไม่สบายใจ หนูจะหลบมุมนำรูปยายมาพูดเรื่องราวต่าง ๆ ให้ท่านฟังเพื่อปรับทุกข์แล้วทำให้หนูสบายใจมากขึ้น
และหลังจากคุณยายได้จากไปพ่อและแม่ของหนูก็ได้กลับมาอยู่ที่บ้านกับหนูและพี่สาว หนูและพี่สาวเริ่มห่างกันมากขึ้นเพราะพี่สาวต้องเข้ามาเรียนในเมือง หนูได้แค่คิดถึงพี่สาวอยู่ตลอดเพราะเราสองคนตัวติดกัน พอห่างกันไป หนูยิ่งมองพี่สาวเป็นตัวอย่างมาตลอดพี่สาวได้เข้าเรียน และเป็นครูสอนหนังสือ หนูจึงอยากเป็นครูอย่างที่พี่สาวเป็น นั้นเป็นจุดเริ่มต้นของความฝันและอีกไม่นานหนูจะทำให้เป็นจริงในไม่ช้า ขอบคุณครอบครัวที่คอยสนับสนุน ด้วยดีมาโดยตลอด

# data[].attributes.location_name
ถนนกุดข้าวปุ้น ตำบล หนองทันน้ำ อำเภอ กุดข้าวปุ้น อุบลราชธานี

# data[].attributes.headline
ถนนกุดข้าวปุ้น ตำบล หนองทันน้ำ อำเภอ กุดข้าวปุ้น อุบลราชธานี

# data[].attributes.subject
ถนนกุดข้าวปุ้น ตำบล หนองทันน้ำ อำเภอ กุดข้าวปุ้น อุบลราชธานี

# data[].attributes.body
125 รัศมี
สวัสดีทุกคน ฉันชื่อ รัศมี บุญเรือง ชื่อเล่น อุ๋มอิ๋ม วันนี้ฉันจะมาบอกเล่าเรื่องราวเกี่ยวกับชีวิตในวัยเด็กของฉัน
ฉันเป็นเด็กที่เติบโตอยู่ในหมู่บ้านเล็กๆเป็นชนบทติดกับทุ่งนา หมู่บ้านของฉันชื่อ บ้านแหลมทอง ตั้งอยู่ที่ตำบล หนองอำเภอกุดข้าวปุ้น จังหวัดอุบลราชธานี ที่นี่เป็นบ้านเกิดของฉัน ชีวิตในวัยเด็กของฉันเป็นความทรงจำที่สนุกและมีความสุขมาก แต่สิ่งที่ฉันนึกถึงมากที่สุดเมื่อพูดถึงชีวิตในวัยเด็กก็คือ วัว เพราะครอบครัวของฉันเลี้ยงวัวตั้งแต่ฉันยังเด็ก จึงทำให้มีความผูกพันกับวัวมาก วัวในคอกจะมีชื่อเรียกทุกตัว ฉันชอบเล่นกับวัว ทุกเช้าตื่นมาก่อนที่จะอาบน้ำไปโรงเรียน ฉันจะชอบเข้าไปหาวัวในคอก เพื่อไปกอด ไปหอม ไปขี่หลังวัว จนแม่ต้องมาด่าให้รีบไปอาบน้ำเดี๋ยวจะไม่ทันไปโรงเรียน พอเลิกเรียนกลับมาถึงบ้านหรือในวันหยุด ฉันก็จะไปเลี้ยงวัวกับแม่ และฉันก็ชอบที่จะแต่งหน้าให้วัว โดยเอาสีไม้มาจุ่มกับน้ำให้แท่งไส้สีอ่อนนุ่ม แล้วจากนั้นก็นำไปเขียนคิ้ว เขียนตาให้วัว จนพ่อและแม่หัวเราะให้ และถ้าหากเวลาไหนที่ฉันรู้ว่าพ่อจะขายวัวในคอกฉันก็จะถ่ายรูปวัวเก็บไว้ และฉันก็จะรีบปั่นจักรยานกลับมาจากโรงเรียนอย่างเร่งรีบโดยไม่รอเพื่อน เพื่อมาส่งวัวขึ้นรถแล้วรีบไปแอบร้องให้ แล้ววาดรูปวัวตัวนั้นไปติดที่คอกตรงที่มันเคยอยู่แทน จนถึงทุกวันนี้ครอบครัวของฉันก็ยังเลี้ยงวัวอยู่เหมือนเดิม แต่ฉันก็เริ่มโตขึ้นและไม่ค่อยได้ใช้เวลาอยู่กับวัวเหมือนตอนเด็กๆจึงไม่ร้องไห้เวลาที่พ่อขายวัวแล้ว และนี่ก็เป็นเรื่องราวที่ฉันนึกถึงทันทีที่พูดถึงชีวิตในวัยเด็กของฉัน

# data[].attributes.location_name
วัดบ้านพันโต ตำบล ตบหู อำเภอเดชอุดม อุบลราชธานี 34160

# data[].attributes.headline
บ้านพันโต ตำบล ตบหู อำเภอเดชอุดม อุบลราชธานี 34160

# data[].attributes.subject
บ้านพันโต ตำบล ตบหู อำเภอเดชอุดม อุบลราชธานี 34160

# data[].attributes.body
นางสาว เกษราพร ศรีคำ เลขที่ 5
รหัสนักศึกษา62121880106
ตอนเด็กๆ คุณย่าเป็นคนเลี้ยงดูค่ะ พ่อแม่ไปทำงานที่กรุงเทพพี่ชายอยู่กับพ่อแม่ เท่าที่จำได้ คุณย่าเป็นคนพาไปโรงเรียน ด้วยการเดิน ระยะทางก็ ประมาณ 1-2 กิโลเมตร คุณย่าจะพาไปตั้งแต่โรงเรียนศูนย์เด็กจนอนุบาล 1 ไปคือ ไปอยู่ด้วยตั้งแต่เช้าจนเลิกเรียนเลยค่ะ มีครั้งหนึ่งที่ ช่วงตอนนอนกลางวัน ตื่นมาแล้วไม่เห็นคุณย่า ร้องไห้วิ่งรอบห้อง พอคุณย่ามาคือวิ่งไปกอดคุณย่ากลัวคุณย่าหาย คุณย่ามาแต่ซื้อขนมให้ เพราะกลัวหลานหิว หลังจากขึ้นอนุบาล2  ซึ่งตอนนั้นพ่อแม่ พี่ชายก็กลับมาแล้วค่ะ พี่ชายก็มาเรียนที่โรงเรียนเดียวกันค่ะ เลยได้มาโรงเรียนกับพี่ชาย ตอนนี้จะโดนแกล้งประจำ เวลาโดนแกล้ง ร้องไห้จะชอบวิ่งไปหาพี่ชายค่ะ ให้พี่มาแก้แค้นคืน ตอนนั้นคือสะใจที่สุดเลยค่ะ 🤣 บ้างครั้งก็ไปนอนกลางวันที่หน้าห้องที่พี่เรียน มีครั้งหนึ่ง พี่ไปเข้าแถว หลังเลิกเรียน อนุบาลจะไม่ได้เข้าใช่ไหมคะ ช่วงนั้นคือ เขานิยมเลี้ยงปลากัดกันค่ะก็จะเลี้ยงใส่ตู้ปลาเล็กๆ เพื่อนพี่ก็ฝากปลาไว้ แล้วให้หนูรอที่จอดรถ ตอนนั้นคือปวดฉี่พอดี แล้วไม่กล้าวางของพี่ไว้ เพราะกลัวหมามากิน กลัวมันตกแตก ซึ่งจริงๆ ถือไปห้องน้ำด้วยก็ได้ แต่ไม่ทำ 🙈 รอพี่มาจนฉี่แตก ใส่กระโปรง ร้องไห้ เพราะกลัวพี่ด่าว่าทำปลาหกหรือเปล่า กลัวแม่ด่า ว่าฉี่ราดกระโปรง ร้องไห้ตั้งแต่โรงเรียนจนถึงบ้าน ผลคือแม่ไม่ด่า แถมเอานมให้กินอีก 😚 ช่วงป.1 เคยมีเพื่อนมาเปิดกระโปรง ช่วงพักเที่ยง หนูนี้รีบไปฟ้องพี่ชายเลยค่ะ พี่ชายก็มาแก้แค้นให้ เพื่อนคนนั้นคือเป็นเหมือนลมบ้าหมู วิ่งไล่ตีคนไปทั่วเลยค่ะ เพื่อนนี้พากันวิ่งหนีแตกกระเจิง ป.2 ก็ได้ไปร่วมกิจกรรมวาดรูประบายสีค่ะ เป็นกิจกรรมของโอวัลติน ส่วนใหญ่ไปเล่นกับเพื่อนแล้วกลับบ้านดึก มีครั้งหนึ่งปืนต้นไม้ที่หลังบ้านเล่นคนเดียวจนตกลงมาหัวแตก ซึ่งปกติจะขึ้นไปเล่นประจำเลยค่ะ แล้วแม่ก็จะบอกประจำว่าอย่าเล่น เดี๋ยวตก จนตอนที่ตกต้นไม้ วันนั้นแม่ตัดต้นไม้ต้นนั้นทิ้งเลยค่ะ ฮ่าๆ 🤣  ช่วงป.3 เจอครูที่โหดๆค่ะ ประมาณว่า จะมีการสอบหลังเรียนแต่ละบท ทำผิดกี่ข้อ โดนตีตามจำนวนที่ทำผิด ซึ่งตอนนั้นโดนตีบ่อยมากเพราะเป็นคนไม่สนใจเรียน อ่านหนังสือยังไม่ค่อยได้ แต่พอได้เรียนกับคนนี้ก็เริ่มอ่านได้ และสนใจเรียนมากขึ้นค่ะ พอขึ้น ป.4 เรียนกับครูท่านนี้ทำให้หนูอ่านออกเขียนได้ ครูชื่อว่า สุนีย์ กุลโทค่ะ หนูรักครูมาก ครูจะชอบเรียกหนูว่า กิ่งก้านใบ และกิ่งแต เพราะหนูมีเพื่อนสนิทชื่อกระแกค่ะ อยู่บ้านเดียวกัน เลยทำให้สนิทกันค่ะ ป.5  จำไม่ได้ค่ะ ฮ่าๆ ส่วนป.6 ได้เรียนกับครูท่านหนึ่งจำชื่อครูไม่ได้ค่ะ เพราะครูลาออกตอนที่ขึ้นม.1 ค่ะ ครูจะเน้นเกี่ยวกับเศรษฐกิจพอเพียงค่ะ ช่วงก่อนเที่ยงคือจะพาลงมาทำอาหารกินกันเอง ปลูกผัก เลี้ยงปลา เลี้ยงไก่ จะมีเวรประจำวันในการให้อาหารไก่ ให้อาหารปลา ช่วงเวลานั้นสนุกมากค่ะ เพราะได้ลงมือทำ ได้เข้าใจเกี่ยวกับเศรษฐกิจพอเพียงมากขึ้น รู้วิธีการเลี้ยงไก่ เลี้ยงปลา ซึ้งเริ่มตั้งแต่ขุดบอ เลยค่ะ ก็ช่วงประถมก็จำได้ประมาณนี้ค่ะ 🤗🤗

# data[].attributes.location_name
โรงเรียนบ้านไผ่ใหญ่ ตำบล ไผ่ใหญ่ อำเภอ ม่วงสามสิบ อุบลราชธานี

# data[].attributes.body
อาศัยอยู่ที่ 102/10 บ้านไผ่ใหญ่ ต.ไผ่ใหญ่ อ.ม่วงสามสิบ จ.อุบลราชธานี
ชีวิตในวัยเด็ก
ชีวิตฉันในวัยเด็ก ก็เหมือนเด็กไร้สาระคนหนึ่งที่ชอบทำตามเพื่อน ทำตามทุกอย่างที่เพื่อนทำ แม้กระทั่งเพื่อนสนิทไม่ไปโรงเรียนฉันก็ไม่ไป ตอนอยู่ในช่วงประถมศึกษาเป็นเด็กที่ดื้อมาก ชอบแกล้งเพื่อนต่างๆ นาๆ ในตอนนั้นฉันมีเพื่อนสนิทอยู่ 1 คนและเราก็เรียนแข่งกัน ไม่ใครคนหนึ่งก็สอบได้ที่ 1 ที่ 2 สลับกันไปมา พวกเรายังชอบอะไรที่คล้ายกัน  ฉันเป็นคนที่เรียนหนังสือไม่ค่อยเก่งเท่าไหร่ แต่ก็พอที่จะไปได้ในทุกเรื่องทั้งวัยเด็กและวัยผู้ใหญ่  ฉันเป็นคนที่ไม่กล้าแสดงออเท่าไหร่ และชอบตกใจและคิดไม่ทันกับคำถามที่ถามมาแบบรวดเร็ด
ย้อนกลับไปในช่วง ป.3 เหตุการณ์นี้ฉันจำไม่ลืม มีอยู่ช่วง 1 ดิฉันเขียนหนังสือไม่สวย ไม่เป็นตัวเลย ครูเขาก็เลยเอาให้เพื่อนดูและครูและเพื่อนหัวเราะชอบมาก ทำให้ดิฉันอับอายอยู่สักพัก แต่นั้นไม่ใช่ปัญหาของฉัน มันเป็นแรงผลักดันของฉันที่จะกลับมาแก้ไขและทำให้ดีกว่าเดิม ฉันไม่เคยคิดที่จะโทษครูในวันนั้นอยากขอบคุณด้วยซ้ำที่ทำให้เห็นข้อผิดพลาดอะไรเป็นความทรงจำที่ไม่มีวันลืม
ในตอนเด็กศัยอยู่กับ แม่และพี่สาว ส่วนพ่อไปทำงานที่ต่างประเทศ 6-7 ปีมาครั้ง 1 และสนิทที่สุดในบ้านคือ พี่สาวเพราะเราชอบเล่าเรื่องต่างๆให้กันฟังมากที่สุด ถึงแม้จะทะเลาะกันบ่อยแค่ไหนแต่ก็สนิทที่สุด ในวัยเด็กเป็นเด็กที่เอาแต่ใจ งอแงมาก ตอนโตถึงรู้ว่ามันไม่ใช่เรื่องที่ดีและดีที่สุดคือเงียบดีที่สุด พ่อกับแม่สอนฉันเสมอว่าการเติบโตเป็นผู้ใหญ่ไม่ได้สวยงามอย่างที่คิด ฉะนั้นตอนเด็กรีบหาสนุกใส่ตนเอง พ่อกับแม่ไม่เคยบังคับและกดดันฉันมากเท่าไหร่ นั้นคือฉันมีความสุขมาก

# data[].attributes.location_name
วัดบ้านนาเรือง Rural Rd, Na Rueang, Na Yia District, Ubon Ratchathani 34160

# data[].attributes.headline
วัดบ้านนาเรือง Rural Rd, Na Rueang, Na Yia District, Ubon Ratchathani 34160

# data[].attributes.subject
วัดบ้านนาเรือง Rural Rd, Na Rueang, Na Yia District, Ubon Ratchathani 34160

# data[].attributes.body
129 วิรัญชนา
ชีวิตในวัยเด็กของฉัน

สวัสดีจ้าฉันชื่อเด็กหญิงวิรัญชนา  สูงเรือง ชื่อเล่นจุ๊บแจง เรียกว่า จุ๊บ หรือ แจง ก็ได้จ้า

วัยเด็กของฉันได้ลองอะไรหลายๆอย่างมากๆเลยค่ะ ก่อนอื่นขอเกริ่นก่อนว่าในครอบครัวของฉันส่วนใหญ่มีแต่ผู้หญิง และมีผู้ชายแค่คุณตาคนเดียวเวลาที่คุณตาจะออกไปนา หาของกินในป่า ด้วยความที่ดิฉันเป็นเป็นเด็กลุยๆ  ฉันก็จะชอบติดตามคุณตา โดยเฉพาะการไปหาหน่อไม้ และหาเห็ดเป็นกิจกรรมที่สนุก ลุ้น ตื่นเต้นตลอดเวลาเพราะเราจะลุ้นว่าการที่เราเข้าไปตรงจุดนี้เราจะเจอหน่อไม้ หรือเห็ดรึเปล่า แต่ถ้าวันไหนไปหาแล้วได้เยอะจะรู้สึกภูมิใจในตัวเองมากค่ะเพราะฉันจะคิดว่า “ได้หน่อไม้หลายปานนิแม่ใหญ่จะต้องดีใจแท้ๆ ”  ด้วยความเป็นเด็ก ฮ่าๆ  และการเป็นเด็กก็ไม่ได้สนุกอย่างเดียวอาจจะมีเศร้า โกรธปนกันไป เช่นเรื่องที่ฉันตกสระน้ำหลังโรงเรียน(จากการไปเอาด้วงที่ตกน้ำ) ประมาณชั้น ป.1 เป็นเหตุการณ์ที่น่ากลัวมากๆ ซึ่งเพื่อนที่อยู่ด้วยกันตอนนั้นได้แต่ยืนดู และหัวเราะเพราะนึกว่าฉันแกล้ง ตอนนั้นฉันทำได้เพียงคว้าสิ่งที่อยู่ตรงหน้าและร้องไห้เพื่อนถึงจะมาช่วยฉันขึ้นจากน้ำ จนทำให้ฉันกลัวน้ำไปสักพักหนึ่งเลยค่ะแต่ฉันก็ผ่านมันมาได้ “เพราะฉันเก่งยังไงล่ะ ฮ่าฮ่า” ไม่เสียใจเลยค่ะที่ได้ลอง ได้ทำอะไรแบบนี้วัยเด็ก และขอบคุณคุณแม่ คุณยาย คุณตา ที่เลี้ยงดูฉันอย่างดี ขอบคุณค่ะ

# data[].attributes.location_name
ศูนย์เด็กเล็กก่อนวัยเรียนบ้านโนนกระแต ตำบล นาส่วง อำเภอเดชอุดม อุบลราชธานี 34160

# data[].attributes.body
สวัสดีฉันชื่ออะไรรู้ไหม ?  ชื่อจริงนะอยู่ด้านบนนะ พ่อแม่ตั้งให้  ส่วนชื่อเล่น พ่อแม่ไม่ได้ตั้ง แต่ป้าเป็นคนตั้งให้ว่า "เกลียวไหม" แปลกไหม เราว่าแปลกนะ  แต่ไม่ค่อยมีใครเรียกชื่อนี้เลยนะ ได้ยินคนเรียกบ่อยๆน่าจะเป็นตอนเรียนอยู่ประถม  ตอนนี้เพื่อนเรียก "ไหม" พ่อแม่ ปู่ ย่า ตา ยาย ญาติพี่น้องเรียก "น้องหนู"  รวมทั้งคนที่ตั้งชื่อให้ด้วย เขาอาจจะลืม "เกลียวไหม" กันไปแล้วก็เป็นได้
ชีวิตในวัยเด็กของฉันเกิดขึ้นที่นี่…ตลอดช่วงชีวิตในวัยเด็กมันมีอะไรหลายๆอย่างที่ทำให้ฉันมีความสุข ตื่นเต้น และขวัญเสียอยู่เสมอ
ตอนเด็กๆฉันชอบนอนอมข้าวเพราะมันหวาน ข้าวเหนียวคือสิ่งเดียวที่ฉันต้องการก่อนจะนอนทุกครั้ง จึงทำให้ฟันฉันน่ารักเหมือนในรูปยังไงละ
ตอนเด็กประมาณช่วงที่เรียนอยู่ชั้นอนุบาล ชีวิตส่วนใหญ่ฉันจะตัวติดกับพี่ชายเลยแหละ ซึ่งเป็นช่วงที่เราสองคนรู้สึกว่าจะรักกันมากเลยทีเดียว เล่นด้วยกัน กินด้วยกัน นอนด้วยกัน พี่ไปไหนเราไปด้วย แล้วมีอยู่วันหนึ่งฉันกับพี่ชายนั่งกินมะขามหวานอยู่ ไม่รู้ว่าตอนนั้นตัวเองคิดอะไรยังไง พอกินเนื้อมะขามเสร็จก็ต้องคายเม็ดของมันออกมา แล้วฉันก็นำเม็ดมะขามนั้นใส่เข้าไปในรูจมูก พอเริ่มรู้สึกหายใจไม่สะดวกก็พยายามที่จะใช้มือแคะออก แต่มันยิ่งเข้าไปลึกกว่าเดิม5555 จากนั้นฉันก็ร้องไห้ พอแม่ได้ยินแม่ก็เดินมาถามว่าเกิดอะไรขึ้น ฉันก็ตอบแม่ว่า เม็ดมะขามอยู่ในจมูก แม่ก็ถามว่าใครทำ ด้วยความที่กลัวจะโดนด่าฉันก็เอาแต่ร้องไห้ไม่ยอมตอบ แม่ก็เลยหันไปว่าพี่ว่าเอาใส่ให้น้องใช่ไหม พี่ก็บอกว่าไม่ได้ทำ แล้วแม่ก็หันมาถามฉันนอีกครั้งว่าใครทำ ฉันก็ตอบไปว่า “หนูทำเอง” (55555 นึกทีไรก็ขำ) แล้วแม่ก็ถามต่อว่าเอาใส่ทำไม ฉันก็ตอบไปอย่างฉายแววนักวิทยาศาสตร์ว่า “อยากลองเบิ่งสื่อๆ”(อยากลองดูเฉยๆ5555) จากนั้นก็ถึงมือหมอที่โรงพยาบาลโดยทันที และนี่คือหนึ่งเหตุการณ์ในช่วงวัยเด็กของฉันที่มิอาจลืม  พอผ่านช่วงวัยอนุบาลมาฉันกับพี่ก็ไม่ตัวติดกันอีกต่อไป และเหมือนกับจะเปลี่ยนจากรักเป็นศัตรูกันสะด้วยซ้ำ เพราะคอยแต่จะทะเลาะกันตลอดเวลา จนมีอยู่วันหนึ่งแม่เดินถือมีดมาให้คนละเล่มแล้วบอกกับเราสองคนว่า “ฆ่ากันให้ตายไปข้างหนึ่งจะได้ไม่ต้องทะเลาะกันอีก” เพราะเราทะเลาะกันแทบจะทุกเรื่อง ทุกวัน ทุกเวลาที่เจอหน้า ไม่ว่าจะแย่งเสากลมกลางบ้าน แย่งรีโมทโทรทัศน์ แต่หลังจากที่แม่ยื่นมีดให้ เราสองคนก็สงบศึกกันทันที และหลังจากวันนั้นก็แทบจะไม่ทะเลาะกันอีก  ตอนช่วงประถมก็ใช้ชีวิตส่วนใหญ่ในการไปเรียน และกลับบ้าน ไม่ค่อยได้เล่นถ้าได้คือได้เล่นแค่ตอนที่อยู่โรงเรียน  ถ้าเป็นตอนเลิกเรียนคือช่วงเวลาที่ต้องทำงานบ้าน ซึ่งแม่สอนให้ทำตั้งแต่อยู่ป.2  ไม่ว่าจะเป็นกวาดบ้าน ถูบ้าน ล้างจาน ล้างขวดน้ำ กรอกน้ำ ซักผ้า ให้อาหารหมู  แม่ซึ่งเจ้าระเบียบเป็นที่สุด ฉันไม่เคยโกหกได้เลยหากวันไหนไม่ได้กวาดบ้านในตอนเย็น เพียวแค่แม่ก้าวเท้าเข้ามาในบ้าน ทันทีที่ปลายเม้าแตะลงบนพื้นแม่ก็จะเอ่ยขึ้นทันทีว่าทำไมไม่กวาดบ้าน จึงทำให้ไม่สามารถหลอกแม่ได้เด็ดขาด  การเรียนในตอนเด็กช่วงประถม ฉันมักจะได้รับเลือกเป็นหัวหน้าห้องเสมอ  แต่ก็ไม่รู้ว่าหัวหน้าห้องคืออะไรในตอนนั้น รู้แต่ว่าได้ถือพานและบอกทำความเคารพก่อนเรียนและหลังเรียนเสร็จ และมักจะคอยได้เดินหนังสือไปให้ครู และไม่ค่อยได้เรียนแต่กลับได้เกรด 4  ทุกตัวเลยนะ แล้วพอช่วงป.4-6 เริ่มได้ทำกิจกรรมหลายอย่างมากขึ้นแต่ก็ไม่โดดเด่น แต่ก็ชอบและอยากทำทุกอย่างทั้งกีฬา รำ และอีกหลายๆอย่างเลย รู้สึกว่าเป็นช่วงที่ได้ทำอะไรที่ตัวเองอยากลองแล้วได้ทำเกือบจะทุกอย่าง เป็นช่วงที่มีความสุขยังไม่มีเรื่องอะไรให้คิดเลยในตอนนั้น แค่รู้สึกว่าอยากทำอะไร อันนี้ได้ลองแล้วมีอะไรอีกที่ยังไม่ลองก็จะขอครูไปทำมันสนุกมากจริงๆเลยละชีวิตช่วงนั้น

# data[].attributes.location_name
โรงเรียนบ้านโนนกาหลง ตำบล โนนกาหลง อำเภอ พิบูลมังสาหาร อุบลราชธานี

# data[].attributes.body
ชีวิตในวัยเด็กของข้าพเจ้า  ครอบครัวของข้าพเจ้ามีทั้งหมด 4 คน ข้าพเจ้าเป็นพี่คนโตมีน้องชาย1 คน  ชื่ออั้ม กำลังศึกษาอยู่ระดับชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 1  ตอนเด็ก ๆ ข้าพเจ้าและน้องชายชอบแกล้งกันตลอด มีทะเลาะกันบ้าง ตีกันบ้าง  โดนพ่อกับแม่ดุอยู่ประจำบางครั้งเราไม่ได้ผิด เราก็ต้องเป็นคนผิด เพราะเราเป็นพี่ ฮ่า ๆ   ตอนนั้นช่วงทำนา คือข้าพเจ้าทำเป็นหมด เพราะครอบครัวของข้าพเจ้าสอนทำทุกอย่าง ไม่ได้เลี้ยงลูกให้สบายจนทำอะไรไม่เป็น  แต่มันก็ดีนะคะมีวิชาติดตัว  พอเริ่มเข้าเรียนชั้นป. 1พ่อซื้อรถจักรยานให้ พ่อพาไปหัดปั่นจักรยานจนข้าพเจ้าปั่นเป็น และปั่นไปโรงเรียนทุกวัน ต่อมาจักรยานคันนั้นมันก็เก่า เริ่มมีปัญหาที่จะต้องซ่อมอยู่บ่อยครั้ง และพอเข้าเรียนชั้นม.1 พ่อก็ได้ซื้อจักรยานคันใหม่ให้ ตอนนั้นดีใจมาก สวยมาก  ข้าพเจ้าปั่นจักรยานคันนั้นจนขึ้นม.ปลาย

# data[].attributes.location_name
บ้านหนองบัวแดง ตำบล ปะเคียบ อำเภอ คูเมือง บุรีรัมย์

# data[].attributes.body
บ้านเกิดของฉันในวัยเด็กก็คือบ้านหนองบัวแดง เท่าที่จำความได้ ตั้งแต่เด็กอยู่กับยายและป้า พ่อและแม่ไปทำงาน พออยู่อนุบาลพ่อกับแม่ก็กลับจากทำงาน และได้อยู่กับแม่และพ่อ แต่ได้อยู่กับพ่อไม่นานพ่อก็ต้องไปทำอีกแล้ว แต่ตอนนั้นก็ยังอยู่ที่บ้านหลังเดิม ชีวิตตอนเด็กที่บ้านหลังเดิมมีความสุขมากได้อยู่กับป้ายายและแม่ มีพี่ๆและเพื่อนๆบ้านข้างๆมาเล่นด้วยกันทุกวันเลย   ช่วงนั้นคือสนุกมาก แต่ไม่นานตอนขึ้น ป.2 ก็ได้ย้ายไปอยู่บ้านหลังใหม่กับพ่อและแม่ แต่อยู่ที่หมู่บ้านเดิมห่างจากบ้านยายประมาณบ้าน 3 หลัง บ้านหลังนี้จะอยู่ตรงข้ามกับวัด ฉันและเพื่อนๆจะชอบพากันไปเล่นที่วัดตามประสาเด็ก พอตกเย็นก็จะมีหลวงตาที่วัดพาสวดมนต์ทำวัดเย็นทุกวัน เราก็ไปทุกวัน คิดอยู่ว่าตอนนั้นเราก็เป็นเด็กดีเหมือนกันนะเนี่ย555 ไม่นานตอนขึ้น ป.4 ฉันก็มีน้องชาย ตอนนั้นจำได้ว่าทำทุกอย่างให้แม่ ซักผ้า หุงข้าว ล้างจาน ทำกับข้าวโดยมีพ่อสอน พอมีน้องก็ไม่ค่อยได้ออกไปเล่นที่ไหน อยู่บ้านเลี้ยงน้องช่วยแม่ พอน้องโตขึ้นได้อายุซัก 3-4 ขวบรู้สึกว่าเกลียดน้องมาก น้องดื้อมากๆชอบแย่งของกินตลอด แม่ก็จะให้ยอมน้องตลอด เลยรู้สึกว่าการเป็นพี่ไม่ดีเลย แต่พอน้องเริ่มโตขึ้น น้องก็ไม่ดื้อแล้ว เริ่มบอกง่ายขึ้น ถึงเราจะอายุห่างกัน 9 ปีกว่า แต่ก็เราสนิทกันมาก รู้สึกว่าน้องก็รักเรานะ5555 เป็นเด็กผู้ชายที่ขี้ร้องไห้มากๆ เวลากลับบ้านแล้วต้องกลับมาเรียนที่อุบลน้องจะร้องไห้ตามตลอด พออยู่ไกลกันก็คิดถึง555 เรื่องราวในวัยเด็กมีเยอะมากเลยค่ะ แต่ขอจบไว้เพียงเท่านี้ อาจจะมีตอนโตเข้ามาแทรกบ้างนิดหน่อยนะคะ

# data[].attributes.location_name
โรงเรียนบ้านหัวตะพาน ถนน พัฒนศึกษา ตำบล หัวตะพาน อำเภอ หัวตะพาน อำนาจเจริญ

# data[].attributes.body
กลางดึกวันที่ 4 มีนาคม 2544 แม่ดิฉันได้คลอดดิฉันที่โรงพยาบาลยโสธร แต่ดิฉันเติบโตอยู่ที่บ้านย่าที่บ้านหัวตะพาน ตำบลหัวตะพาน อำเภอหัวตะพาน จ.อำนาจเจริญ และได้เข้าเรียนประถมที่โรงเรียนบ้านหัวตะพาน ครอบครัวฉันมีฐานะปานกลาง เป็นครอบครัวใหญ่ ครอบครัวของฉันอาศัยอยู่กับปู่ ย่า และลูกพี่ลูกน้องของฉัน ช่วงประถมเป็นความทรงจำที่ฉันคิดถึงมาก เพราะทุกคนอยู่แบบเพื่อนพ้อง ใช้ชีวิตร่วมกับเพื่อนและครอบครัวมากกว่ามองโทรศัพท์ ซึ่งเรื่องราวในช่วงประถมของฉันมี ดังนี้
ดิฉันจำได้ว่าปู่ได้ปั่นจักรยานไปส่งที่โรงเรียนที่อาคารอนุบาล ซึ่งจะอยู่ทางหน้าโรงเรียนติดสนามบอล พอเริ่มขึ้น ป.1 แม่ได้คลอดน้องชายของดิฉัน ฉันตื่นเต้นมากที่มีน้องชาย ตอนประถมฉันได้ไปแข่งศิลปะหัตถะกรรมตั้งแต่อนุบาล ที่ไปแข่งตั้งแต่อนุบาลจนถึง ป.3 คือ แข่งติดปะและได้ไปแข่งระดับจังหวัด เรื่องราวในโรงเรียนจะมีทั้งเรื่องดี น่าภูมิใจ และที่ขาดไม่ได้เลยคือ ทะเลาะกับเพื่อนสนิท ตอน ป.4 ซึ่งกลุ่มเราจะมี 4 คน และเพื่อนทะเลาะกันต้องแบ่งฝ่าย ฉันเลือกอยู่กับเพื่อนที่สนิทที่สุด เพื่อนก็นัดมาคุยกันแต่ไม่ลงรอย จึงจบลงที่เพื่อนตีกัน ฉันทำได้แค่นั่งดูไม่กล้าเข้าไปกลัวเจ็บตัว  เรื่องนั้นจบลงตอน ป.6 ฉันได้ทะเลาะกับเพื่อนผู้ชาย และเกิดการทะเลาะกันจนกระทั่งตีกันทุกวันก่อนเข้าเรียน และตอน ป.5 ฉันได้ไปงานชุมนุมยุวกาชาดทั่วประเทศ ที่จังหวัดชลบุรี ทำให้ได้รู้จักเพื่อนต่างจังหวัด ได้มีเพื่อนใหม่ ๆ และได้ประสบการณ์ในการไปทำกิจกรรมในครั้งนั้น ซึ่งเป็นการไปเข้าค่ายต่างจังหวัดครั้งแรกของฉัน ซึ่งมันเป็นประสบการณ์ที่ดีมาก
เรื่องราวที่ฉันคิดถึงและลืมไม่ได้เลยคงเป็นช่วงตอนทำนาของชาวอีสาน ฉันได้ไปทุ่งกับครอบครัว สมัยนั้นยังใช้รถไถนาเดินตาม ฉันกับพี่ได้เล่นโคลน และช่วยพ่อแม่ทำนาในแบบของฉัน ช่วยเท่าที่ช่วยได้ สำหรับฉันวัยเด็กเป็นวัยที่มีความสุขมากที่สุด

# data[].attributes.location_name
วัดบ้านดงสีโท Nong Ma Saeo, Mueang Amnat Charoen District, Amnat Charoen

# data[].attributes.headline
วัดบ้านดงสีโท Nong Ma Saeo, Mueang Amnat Charoen District, Amnat Charoen

# data[].attributes.subject
วัดบ้านดงสีโท Nong Ma Saeo, Mueang Amnat Charoen District, Amnat Charoen

# data[].attributes.location_name
โรงเรียนชุมชนห้องแซงวิทยา Hong Saeng, Loeng Nok Tha District, Yasothon

# data[].attributes.headline
โรงเรียนชุมชนห้องแซงวิทยา Hong Saeng, Loeng Nok Tha District, Yasothon

# data[].attributes.subject
โรงเรียนชุมชนห้องแซงวิทยา Hong Saeng, Loeng Nok Tha District, Yasothon

# data[].attributes.location_name
โรงเรียนบ้านดูน Nong Bok, Lao Suea Kok District, Ubon Ratchathani 34000

# data[].attributes.body
ชีวิตในวัยเด็กของหนูตั้งแต่จำความได้ก็รู้ว่าตนเองมีฝาแฝด แม่จะบอกเสมอว่าหนูเป็นพี่และอีกคนเป็นน้อง ของใช้ทุกๆสิ่งไม่ว่าจะเป็นเสื้อผ้า รองเท้าหรือของอื่นๆ หนูและน้องจะได้เหมือนกันไม่มีเลยสักครั้งที่คนหนึ่งได้แล้วอีกคนจะไม่ได้ ตอนเด็กๆหนูจะติดยายมากก็จะนอนกับยายส่วนน้องจะนอนกับแม่และพ่อที่อยู่บ้านอีกหลังหนึ่งซึ่งก็ไกลออกไป ในทุกๆเช้าช่วงประถมศึกษาหนูจะปั่นจักรยานจากบ้านยายไปบ้านพ่อแม่เพราะต้องเตรียมตัวไปเรียนหนังสือ เท่าที่จำได้เงินที่แม่ให้ไปโรงเรียนหนูจะเป็นคนเก็บไว้ให้น้องก็คือหนูเป็นคนถือเงิน น้องก็โอเคและให้สิทธิ์หนูเป็นคนถือเงินตั้งแต่ประถมศึกษา จนปัจจุบันหนูก็ยังเป็นคนถือเงินที่แม่ให้ไว้ใช้จ่าย ในช่วงประถมศึกษาน้องฝาแฝดเขาชอบเป็นลมคือเขาอ่อนแอกว่าหนูมาตั้งแต่เกิด แม่จึงพาเขาไปตรวจและพบว่าเขาเป็นโรคผนังหัวใจรั่ว และเขาบอกว่าเขาสายตามองไกลๆไม่เห็น แม่ก็พาไปหาหมอตา ก็พบว่าสายตาสั้น และสั้นประมาณ700เขาจึงได้ใส่แว่นตอนชั้นประถมศึกษาปีที่5และได้ทำการรักษาทุกอย่างไปพร้อมๆกัน พอเริ่มเข้ามัธยมศึกษาหนูและน้องสาวฝาแฝดก็สอบเข้าได้เรียนห้องเดียวกันตั้งแต่ ม.1-ม.6 ขอเล่าเรื่องราวที่ก็หาข้อสรุปไม่ได้เกี่ยวกับฝาแฝดมันมีหลายๆเหตุการณ์ เช่น วันหนึ่งหนูตื่นนอนในตอนเช้าและพบว่าข้อเท้าของตัวเองเจ็บก็ยังสงสัยกับตัวเองว่าเพราะอะไรพอลุกจากที่นอนก็เล่าให้แม่ฟังว่าหนูเจ็บข้อเท้าไม่รู้ว่าไปทำอะไรมาและแม่ก็เลยพูดว่าเมื่อเช้าน้องตื่นนอนมาและลงบันไดมาแล้วตกบันไดข้อเท้าแพลง ซึ่งหนูก็ไม่รู้มาก่อนว่าน้องสาวฝาแฝดข้อเท้าแพลงแม่ก็ยังเหลือเชื่อว่าเป็นไปได้อย่างไรที่เราสองคนเจ็บเหมือนกัน และมีอีกหนึ่งเหตุการณ์คือวันหยุดแม่จะพาหนูและน้องไปซื้อของในตัวเมืองโดยเราจะนั่งรถบัสไป พวกเราก็ขึ้นรถบัสกันมาสักพักโดยเราต้องยืนจากบ้านเข้าเมืองก็ประมาณ 30กิโลเมตรหนูยืนอยู่ข้างหน้าน้องสาว และแม่ยืนถัดจากน้องสาว ยืนมาสักพักหนูรู้สึกว่า เหมือนจะเป็นลมแต่ก็เหมือนไม่ใช่หนูที่จะเป็นลมแต่ตัวเองก็รู้สึกไม่สบายตัว ในใจก็เลยคิดว่าน้องจะเป็นลมแน่เลยจะหันไปถามน้องว่าไหวไหม พอหันไปน้องก็เป็นลมลงไปเลย(ตรงนี้ขอระบายถึงความเสียสละของผู้ชายในสังคมตอนนั้นเมื่อประมาณ6ปีที่แล้ว คือเด็กเป็นลมแต่ไม่มีผู้หญิงหรือผู้ชายคนไหนที่เสียสละให้นั่งเลยทั้งๆที่ก็เป็นลมแล้ว ก็ยังเฉย ทำให้เวลาหนูขึ้นรถโดยสารถ้าเจอคนแก่ คนท้อง หรือคนที่หนูอยากให้เขาได้นั่งหนูจะเสียสละให้นั่งและหนูจะยืนแทน) พอดีถึงสถานีขนส่งก็เรียกแท็กซี่พาน้องไปโรงพยาบาล พอดีขึ้นก็กลับบ้านหนูก็เลยคุยกับแม่ว่าก่อนที่น้องจะเป็นลมหนูรู้สึกก่อนมันเป็นความรู้สึกที่อธิบายไม่ได้ แม่ก็บอกว่าสงสัยเป็นเพราะเป็นฝาแฝดกันมั้งบลาๆ มันก็มีอีกหลายๆเหตุการณ์ที่เรารู้สึกเหมือนกัน คิดเหมือนกัน วางแผนชีวิตเหมือนกัน ขนาดความฝันยังเหมือนกัน แค่มองตาก็รู้ว่าอีกคนคิดอะไร แต่สิ่งหนึ่งที่ไม่เหมือนกันคือนิสัย(หนูเชื่อมาตลอดว่าหนูเป็นพี่ต่อให้จะอายุเท่ากัน555+และนั่นแหละค่ะโอกาสในการตัดสินสินใจหลายๆอย่างจึงเป็นหนู นิสัยเราสองคนค่อนข้างตรงข้ามกัน ยกตัวอย่างเช่น กาสะลอง ซ้องปีบ555+ ทำให้ชีวิตในวัยเด็กมีเรื่องราวที่หลากหลายบางครั้งหนูก็มานั่งเล่าให้เพื่อนสนิทฟังแปลกดีที่เพื่อนชอบฟังหนูเล่าเรื่องราวเหล่านี้ ขอบคุณทีเข้ามาอ่านนะคะ

# data[].attributes.location_name
วัดบ้านเอ้ ตำบล ก่อเอ้ อำเภอ เขื่องใน อุบลราชธานี

# data[].attributes.body
ชีวิตในวัยเด็กของฉัน  แสงอาทิตย์เริ่มส่องสว่างผู้คนเริ่มตื่นมาประกอบอาหารเช้า  บ้านของฉันก็เช่นกัน  แต่ไม่รู้ว่าจะเรียกว่าบ้านได้ไหม เพราะในตอนที่ฉันเป็นเด็กพ่อกับแม่พาฉันไปนอนที่ไร่  ซึ่งจะมีเถียงนาพอได้พักอาศัย  อาจจะไม่หรูหราเหมือนบ้าน  แต่ก็อบอุ่นไม่น้อย  ในทุกๆ วันฉันตื่นขึ้นมาในตอนเช้า  ฉันจะเห็นพ่อกับแม่ทำงานอยู่ในไรตั้งแต่เช้ามืด  บางวันก็ไปรดน้ำพืชผักที่ปลูกในไร่  มีทั้งพริก  ฟักทอง  แตงโม  ข้าวโพด  และยังเลี้ยงปลาในบ่อ  เลี้ยงเป็ดไก่ในเล้า  และเลี้ยงวัว   พ่อกับแม่จะรดน้ำพืชผัก  ส่วนฉันกับน้องชาย จะอาบน้ำแต่งตัวรอไปโรงเรียนที่อยู่ในหมู่บ้าน  ในช่วงที่รอก็ไปให้อาหารปลาบ้าง  เก็บไข่ไก่ในเล้าบ้าง      หลังจากนั้นก็เดินทางไปโรงเรียน  ฉันได้เงินไปโรงเรียนวันละ 3 บาท พร้อมกับกล่องข้าวที่ห่อไปกินที่โรงเรียน  ถึงจะได้เงินมาโรงเรียนวันละ 3 บาท ฉันก็ไม่พลาดที่จะออมเงินของโรงเรียน  ในห้องเรียนของฉันมีทั้งหมด 4 คน  และครูสมปอง  คุณครูที่น่ารักของนักเรียนทุกคน   เมื่อฉันเรียนเสร็จก็จะเดินกลับบ้านกับเพื่อนๆ  บ้านของฉันห่างจากโรงเรียน 200 เมตร จึงไม่ไกลมากเท่าไหร่  และรอพ่อกับแม่มารับที่บ้านเพื่อไปนอนที่ไร่  ชีวิตประจำวันในวัยเด็กที่มีความสุขโดยไม่มีคำถามว่าทำไม  เพราะอะไร  ดิฉันหวังว่าผู้ที่เข้ามาอ่านจะมีความสุขและเพลิดเพลืนไปกับเรื่องที่ดิฉันเล่านะคะ

# data[].attributes.location_name
ศูนย์เด็กเล็กก่อนวัยเรียนบ้านโนนกระแต ตำบล นาส่วง อำเภอเดชอุดม อุบลราชธานี 34160

# data[].attributes.headline
ศูนย์เด็กเล็กก่อนวัยเรียนบ้านโนนกระแต ตำบล นาส่วง อำเภอเดชอุดม อุบลราชธานี 34160

# data[].attributes.subject
ศูนย์เด็กเล็กก่อนวัยเรียนบ้านโนนกระแต ตำบล นาส่วง อำเภอเดชอุดม อุบลราชธานี 34160

# data[].attributes.location_name
กลุ่มปุ๋ยชีวภาพอัดเม็ดบ้านโนนตาวาง หมู่ที่ 6 ตำบล พนา อำเภอ พนา อำนาจเจริญ

# data[].attributes.headline
กลุ่มปุ๋ยชีวภาพอัดเม็ดบ้านโนนตาวาง หมู่ที่ 6 ตำบล พนา อำเภอ พนา อำนาจเจริญ

# data[].attributes.subject
กลุ่มปุ๋ยชีวภาพอัดเม็ดบ้านโนนตาวาง หมู่ที่ 6 ตำบล พนา อำเภอ พนา อำนาจเจริญ

# data[].attributes.location_name
วัดบ้านพันโต ตำบล ตบหู อำเภอเดชอุดม อุบลราชธานี

# data[].attributes.headline
34160 บ้านพันโต ตำบล ตบหู อำเภอเดชอุดม อุบลราชธานี

# data[].attributes.subject
34160 บ้านพันโต ตำบล ตบหู อำเภอเดชอุดม อุบลราชธานี

# data[].attributes.location_name
โรงเรียนบ้านหัวงัว(อุสุภราชวิทยาคาร) ตำบล กำแมด อำเภอ กุดชุม ยโสธร 35140

# data[].attributes.headline
117 นิติภรณ์ มาสขาว

# data[].attributes.subject
117 นิติภรณ์ มาสขาว

# data[].attributes.body
ชีวิตในวัยเด็กของฉัน ฉันย้ายมาอยู่บ้านหลังนี้ตั้งแต่ฉันอยู่อนุบาล2 ย้ายจากอ.หัวตะพานมาอยู่บ้านหัวงัว อ.กุดชุม วันแรกที่เข้ามาอยู่ที่บ้านหัวงัวฉันเก็บของเสร็จก็รีบออกไปหาวิ่งเล่นกับเพื่อน ๆ แถวบ้านจนลืมว่ามีแดด ที่นี่แดดแรงมาก ก่อนย้ายมาอยู่บ้านหัวงัวฉันตัวขาวมากเพราะไม่ค่อยออกไปไหน พอมาอยู่บ้านหัวงัวฉันเล่นจนลืมแดดไปเลย จนได้ฉายาอีแหล่มา ดำมากจนผิวไหม้ไปหมด ในวัยเด็กฉันเล่นแต่กับเด็กผู้ชายและพี่ชายของฉันมาก พี่ชายฉันไม่เคยอ่อนโยนกับฉันเลย และมีอยู่วันหนึ่งฉันอายุ 7 ขวบ ฉันอยู่ทุ่งนากับหลานสาวของฉัน ฉันชวนหลานสาวไปเล่นกับน้องแมว ไม่ดูรู้มีอะไรมาดลใจให้ฉันนำน้องแมวไปโยนลงน้ำ ทำให้น้องแมวตาย พอยายถามว่าใครเป็นคนทำ ฉันเองตอบทันทีว่า ตี้ทำ (หลานสาวชื่อ ตี้ ) แต่โดนดุทั้ง 2 คน พอจากโดนดุตี้ก็ไม่เล่นกับฉันเลย ฉันมึนขนาดไหน ตอนเด็กฉันเองก็แสบมาก ชอบจับจิ้งจกใส่พ่อบ่อย ๆ เพราะพ่อกลัว ประมาณอายุ 11 ขวบฉันชอบการชกมวยมาก เพราะ มีงานชกมวยมาชกอยู่ที่โรงเรียนใกล้บ้านแล้วฉันหลงชอบนักมวยเด็กคนหนึ่ง ฉันก็เลยชอบชกมวยให้พี่ชายไปเอาทรายใส่กระสอบให้ จนฉันบอกพ่อว่าอยากเป็นนักมวย และฉันบอกพ่อว่า " พ่อลาออกจากตำรวจ มาเปิดค่ายมวยให้หน่อยได้มั้ย🤣 "