# data[].attributes.body
Nastranded ako sa Manila nung nagsimula ang lockdown. 1 month ako sa dorm ko tapos 2 months naman sa bahay ng tita ko bago ako nasundo ng papa ko papuntang workplace niya sa Bicol. Masaya naman ako roon kahit wala yung mudra at mga kapatid ko. Doon, sobrang naramdaman ko ang pagiging ama ng papa ko na minsan nakakainis slight kasi parang ang baby ko sa kanya. Kalaunan, napagtanto kong sobrang namimiss niya lang sigurong maging ama kasi bihira niya lang kami makasamang pamilya niya. Matapos ang halos dalawang buwan, nagdemand na akong umuwi na tlaga sa Cebu kasia ng bagal ng internet doon at magpapasukan na. First time kong umiyak ng umiyak pauwing Cebu. Kadalasan pag uuwi ako masaya talaga ako. Sobrang mamimiss ko kasi talaga si Papang. Kasi sa totoo lang, after 17 years, ngayon lang, o noong mga buwan lang na yun, naramdaman ko talaga ang sobrang pagmamahal ng Papang ko. Nakakainis siya sa totoo lang. Hanggang ngayong sinusulat ko siya, napapaiyak pa rin ako.

# data[].attributes.body
Ilang weeks nang makarating na ako sa Cebu, nagsimula akong mainis sa mama ko. Mahaba na para sabihin ko pa ang detalye ng kwento at ang side niya pero naisip ko lang kasi, kung sumunod nalang siya sa workplace ng papa ko, hindi mangungulila ng ganun si Papang.

# data[].attributes.body
In denial lang pala ako, pero sobra-sobrang nahirapan akong mamuhay mag-isa sa Manila kahit pa limang taon ko nang ginagawa yun. Nagagalit ako nang mga 2 weeks nung napagtanto ko na yan. Nasisi ko ang mama ko at napaiyak ko pa nga siya. Ngayon, ayos naman na kami.

# data[].attributes.body
Akala ko, isang malaking nakakinis tong hindi face to face na pagaaral. Mas gumagana pala siya para sa akin. Mas marami akong natututunan kasi hindi ako nalilimita kung ilang oras ko dapat matutunan ang mga lessons. Nakaktuwa rin na ang laki ng effort ng Ateneo para tulungan kami.

# data[].attributes.body
Isanag malaking dagok sa akin sa pagtira sa Manila ay wala akong maayos na pagkain. Dito, nakakakain ako ng masasarap at masusutansyang foodz. Mas napprioritize ko na rin ang aking health.

# data[].attributes.body
Hindi man ako sigurado talaga. Mas lumilinaw na sa akin kung ano tlaga ang gusto kong gawin sa hinaharap. Kailangan ko na lang ay magdasal, gawin ang dapat kong gawin, at konting swerte.

# data[].attributes.body
Nagalit man ako sa Bayan, hindi ko pa rin tlaga ito kayang iwan. Naging malabo man sa akin ang biyaya ng Diyos minsan, alam kong nandito lang talaga siya at hindi ako iiwan. Sa ngayon, gusto ko pa ring ialay ang sarili ko sa bayan at sa Diyos.

# data[].attributes.headline
Bisaya po ito kasi bisaya po talaga ako nakikipag-usap sa Diyos.

# data[].attributes.subject
Bisaya po ito kasi bisaya po talaga ako nakikipag-usap sa Diyos.

# data[].attributes.body
Lord, kabalo ko maldita kay ko these months. More than sorry Lord, dako jud akong pasalamat na dili jud ko nimo byaan og akong pamilya. Salamat sad sa tanang pag-alaga nimo sa ako for these years. Hiling lang nako Lord na gabayan niyo kaming lahat para mabuhat namo ang dapat namong buhaton in you will. I love you, Lord.