# data[].attributes.body
#ไม่มีเด็กคนไหนอยากถูกตี
#เพราะมันเจ็บปวด_และฝังใจ 💔💔💔

จากข่าวครูตีเด็กในหน้านิวฟีด
(และอีกหลายข่าวที่ไม่ได้เป็นกระแส)
เชื่อว่าทำให้ทุกคนจิตตก...หมอเองก็เช่นกัน

ทำไมโบราณนานมามักบอกว่า ???
💔ตีเพราะรัก ...
💔ตีเพราะหวังดี...
💔ตีเพราะอยากให้ได้ดี...
เธอต้องขอบคุณไม้เรียวและฝ่ามือในวันนั้น
ที่ทำให้ได้ดี ...
(ไม่นะ ฉันต้องขอบคุณตัวฉันเองที่อดทนและแข็งแกร่งและผ่านมันมาได้)

#นึกย้อนกลับไปในวัยเด็ก สมัยเราเด็กๆ ไปโรงเรียนใครๆก็มักโดนตี พ่อแม่บอกว่าครูตี/หรือพ่อแม่เอง
ตีเพราะอยากให้เราได้ดี (เอ๊ะ ใช่เหรอ)
ก็ยอมโดนตีกันต่อไป #จนกลายเป็นค่านิยม
เพราะรัก จึงตีได้
เพราะหวังดี การตีเลยไม่ผิด
เพราะอยากให้ได้ดี เลยต้องตี
เพราะตีแล้ว จะเป็นคนดี 🙄🙄🙄

ลองคิดดูนะ .... จริงๆแล้วตีเพราะอะไร
(ใจเธอรู้ดี!!!)
🖤#อาจจะตีเพราะหวังดีจริงๆ สมัยโบราณนั้นอาจจะไม่มีความรู้เรื่องการเลี้ยงเด็กเชิงบวก ยังยึดกับคำสุภาษิต #รักวัวให้ผูก_รักลูกให้ตี คือแบบสุภาษิตนี้ส่งเสริมการตี สะท้อนการใช้ความรุนแรงไปหน่อย (เลิกทาสแล้วก็ยังไม่หยุดเฆี่ยนตี)....
🖤#อาจตีเพราะเก็บกดมีปมอะไรในชีวิต เอาความเหงามาลงที่ฉัน ผิดหวัง หวยกิน ทะเลาะกับสามี เก็บแชร์ไม่ได้ ลงกับเด็กซะ ตืงๆๆ ปังๆ ... เด็กร้องไห้ก็หาว่า สำออย (ก็มันเจ็บนะ)
🖤#อาจจะรำคาญ เด็กไม่ได้ดั่งใจ คิดว่าตีทำให้เด็กกลัว มุมานะยิ่งขึ้น ... ถ้าโชคดีเกิดความมุมานะเพื่อเอาชนะก็เสมือนเป็นผลดี แต่ถ้าโชคร้ายดันต่อต้าน ดิ่งลงเหวไปเลย แล้วใครจะรับผิดชอบกันนะ
🖤#อาจไม่ชอบเด็ก ไม่ชอบครอบครัวของเด็ก
หมั่นไส้ ไม่ชอบหน้า บลาๆๆๆ.....

📺โลกยุคเก่าอาจจะชื่นชมการตี ก็ไม่ผิด เพราะความรู้ วิจัย ยังไม่ชัดเจน ข้อมูลต่างๆยังมีไม่มากนัก
🖥 #แต่โลกยุคปัจจุบัน ข้อมูลต่างๆอัพเดท มีวิจัยหลายอย่างเกี่ยวกับการลงโทษเด็กด้วยความรุนแรง มีความรู้เรื่องการเลี้ยงลูกเชิงบวก ฝึกวินัยต่างๆโดยไม่ใช้ความรุนแรงมากมาย
เพราะฉะนั้น จึงควรเปิดใจ 🤗🤗🤗
“#ว่าใดๆแล้วความรุนแรงไม่ช่วยอะไร ยิ่งทำให้แย่ลง”
ที่สุดแล้ว
...ผู้ใหญ่เองควรเป็นแบบอย่างที่ดี
ความรุนแรงมักมาจากการอยากแสดงอำนาจที่ตนมี และผู้น้อย ด้อยกำลัง ด้อยแรง ด้อยวาสนา ด้อยเงินตรา จึงมักถูกกระทำ (ขออภัยออกทะเลไปนิดนึงค่า)

#สุดท้ายแล้วลูกใครใครก็รัก ... ไม่ได้จะเลี้ยงเป็นลูกเทพที่แตะต้องไม่ได้ แต่เป็นพ่อแม่ธรรมดานี่ล่ะ เราสามารถอบรมสั่งสอนเด็กๆให้ได้ดีได้โดยไม่ใช้ความรุนแรงจ้า แค่เข้าใจในพัฒนาการตามวัยของเขา... 🥰🥰🥰
(แต่ถ้าผิดจริงๆก็ยอมรับว่าไปตามกฎกติกา)

#สังคมจะดีเริ่มที่ครอบครัว
#ถ้าครอบครัวดี ปลูกฝังมาดี มีEF
#แม้โตขึ้นเราจะมีปัญหาใดๆ
เราจะคิดวิเคราะห์ตัดสินใจได้เหมาะสม

~~~~~~~~~~🖤💔🖤~~~~~~~~~~~~~

>>และควรหยุดค่านิยม “#รักวัวให้ผูก_รักลูกให้ตี” ได้แล้วค่า และไม่ควรอ้างว่า สมัยก่อนเราก็โดนตีก็ได้ดีเพราะไม้เรียว ลองคิดลึกๆเข้าไปดีๆค่ะ #เราจะมีปมกับไม้เรียวเหล่านั้นอยู่ ขึ้นอยู่กับว่าใครจะกดปมนั้นไว้ได้แค่ไหน <<

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
การจะส่งเสริมพัฒนาการเด็กให้ดีและสมวัยนั้น ปัจจัยหนึ่งที่มีความสำคัญมากคือการเลี้ยงดูเด็กตั้งแต่แรกเกิดถึง 5 ปี เป็นช่วงอายุที่มีอัตราของการพัฒนาการสูง หากเด็กได้รับการเลี้ยงดูที่ดีและถูกต้องตามหลักจิตวิทยาและหลักวิชาการอื่นๆ ที่เกี่ยวข้อง เด็กก็จะมีพัฒนาการได้เต็มตามศักยภาพ

การจะส่งเสริมพัฒนาการเด็กให้ดีและสมวัยนั้น ปัจจัยหนึ่งที่มีความสำคัญมากคือการเลี้ยงดูเด็กตั้งแต่แรกเกิดถึง 5 ปี เป็นช่วงอายุที่มีอัตราของการพัฒนาการสูง หากเด็กได้รับการเลี้ยงดูที่ดีและถูกต้องตามหลักจิตวิทยาและหลักวิชาการอื่นๆ ที่เกี่ยวข้อง เด็กก็จะมีพัฒนาการได้เต็มตามศักยภาพ

กระโดดไปด้านข้างและถอยหลังได้

รู้จักคำบอกเวลาง่าย ๆ เช่น กลางวัน กลางคืน

ทำความสะอาดตนเอง โดยการล้างก้น ล้างมือ หลังจากขับถ่ายได้

ดัดแปลงข้อมูลมาจาก : คู่มือ เฝ้าระวังและส่งเสริมพัฒนาการเด็กปฐมวัย DSPM (Developmental Surveillance and Promotion Manual)
สอบถามช้อมูลเพิ่มเติมได้ที่ ศูนย์เด็ก ชั้น 3 โซน E

กระโดดไปด้านข้างและถอยหลังได้

รู้จักคำบอกเวลาง่าย ๆ เช่น กลางวัน กลางคืน

ทำความสะอาดตนเอง โดยการล้างก้น ล้างมือ หลังจากขับถ่ายได้

ดัดแปลงข้อมูลมาจาก : คู่มือ เฝ้าระวังและส่งเสริมพัฒนาการเด็กปฐมวัย DSPM (Developmental Surveillance and Promotion Manual)
สอบถามช้อมูลเพิ่มเติมได้ที่ ศูนย์เด็ก ชั้น 3 โซน E

# data[].attributes.attachment_link.keywords[]
#ศูนย์เด็ก #โรงพยาบาลศิริราช ปิยมหาราชการุณย์ #พัฒนาการเด็ก #พัฒนาการเด็กปฐมวัย #การเลี้ยงดูเด็ก #ตารางพัฒนาการเด็กปฐมวัย #เด็กแรกเกิด #พัฒนาการ #การส่งเสริมพัฒนาการ #การรับรู้ #การหยิบจับสิ่งของ #หัดเดิน

# data[].attributes.attachment_link.title
ตารางพัฒนาการเด็กปฐมวัย

# data[].attributes.attachment_link.description
การจะส่งเสริมพัฒนาการเด็กให้ดีและสมวัยนั้น ปัจจัยหนึ่งที่มีความสำคัญมากคือการเลี้ยงดูเด็กตั้งแต่แรกเกิดถึง 5 ปี เป็นช่วงอายุที่มีอัตราของการพัฒนาการสูง หากเด็กได้รับการเลี้ยงดูที่ดีและถูกต้องตามหลักจิตวิทยาและหลักวิชาการอื่นๆ ที่เกี่ยวข้อง เด็กก็จะมีพัฒนาการได้เต็มตามศักยภาพ การจะส่งเสริมพัฒนาการเด็กให้ดีและสมวัยนั้น ปัจจัยหนึ่งที่มีความสำคัญมากคือการเลี้ยงดูเด็กตั้งแต่แรกเกิดถึง 5 ปี เป็นช่วงอายุที่มีอัตราของการพัฒนาการสูง หากเด็กได้รับการเลี้ยงดูที่ดีและถูกต้องตามหลักจิตวิทยาและหลักวิชาการอื่นๆ ที่เกี่ยวข้อง เด็กก็จะมีพัฒนาการได้เต็มตามศักยภาพ กระโดดไปด้านข้างและถอยหลังได้ รู้จักคำบอกเวลาง่าย ๆ เช่น กลางวัน กลางคืน ทำความสะอาดตนเอง โดยการล้างก้น ล้างมือ หลังจากขับถ่ายได้ ดัดแปลงข้อมูลมาจาก : คู่มือ เฝ้าระวังและส่งเสริมพัฒนาการเด็กปฐมวัย DSPM (Developmental Surveillance and Promotion Manual) สอบถามช้อมูลเพิ่มเติมได้ที่ ศูนย์เด็ก ชั้น 3 โซน E กระโดดไปด้านข้างและถอยหลังได้ รู้จักคำบอกเวลาง่าย ๆ เช่น กลางวัน กลางคืน ทำความสะอาดตนเอง โดยการล้างก้น ล้างมือ หลังจากขับถ่ายได้ ดัดแปลงข้อมูลมาจาก : คู่มือ เฝ้าระวังและส่งเสริมพัฒนาการเด็กปฐมวัย DSPM (Developmental Surveillance and Promotion Manual) สอบถามช้อมูลเพิ่มเติมได้ที่ ศูนย์เด็ก ชั้น 3 โซน E

# data[].attributes.headline
12 Senses เลี้ยงลูกให้มีพัฒนาการ

# data[].attributes.subject
12 Senses เลี้ยงลูกให้มีพัฒนาการ

# data[].attributes.body
🌸12 Senses เลี้ยงลูกให้มีพัฒนาการ🌸

ในมุมมองของการแพทย์มนุษยปรัชญา
Sense เป็นอีกหนึ่งสิ่งสำคัญ
สำหรับพัฒนาการแต่ละช่วงวัยของลูก

ผัสสะทั้ง 12 หรือ The Twelve Sense
คือ กระบวนการสร้างประสบการณ์ผ่านสัมผัส
ของเด็กแต่ละช่วงวัยที่จะทำให้เด็ก ค่อยๆ ตื่นตัว
ขึ้นทีละน้อยๆ ตลอดช่วงอายุ 0-21 ปี

เหมือนประตูของดวงจิต ที่เปิดออกสู่โลกสามโลก

โลกที่หนึ่ง วัย 0-7 ขวบ
คือผัสสะที่รับรู้ร่างกาย (Sense of Body)

โลกที่สอง วัย 7-14 ขวบ
คือผัสสะที่รับรู้ความเป็นไปของโลกภายนอก (Sense of Soul)

โลกที่สาม วัย 14-21 ขวบ
คือผัสสะและดวงจิตที่เชื่อมโยงกลับไปยังสิ่งที่เรียกว่า ปัญญา ความคิด (Sense of Spirit)

แต่ละขั้นของการตื่นรู้ เด็กคนนึงจะมองโลกผ่านผัสสะที่เปลี่ยนไป
เหมือนคนที่เปลี่ยนแว่นตาสีต่างๆ
การเลี้ยงดูก็เหมือน การให้แว่นตาสำหรับเรียนรู้โลกที่แตกต่างไป ในแต่ละช่วงวัยหนึ่งๆ

ถ้าแว่นตาบิดเบี้ยว สีเพี้ยน เด็กคนนั้นก็จะมองโลกแบบบิดๆ เบี้ยวๆ ยากที่จะแก้ไข
หากเราเลี้ยงดูให้ลูกมีผัสสะในการมองโลกที่เป็นจริง
ลูกก็จะโตมา เห็นโลกในแบบที่เป็นจริง
.
.

หลักมนุษย์ปรัชญากล่าวว่า
คนเราประกอบด้วย 3 ส่วน คือ
กาย (Body) จิต (Soul) และ จิตวิญญาณ (Spirit)
ซึ่งสอดคล้องกับปัญญา 3 ฐาน กาย-ใจ-คิด

12 Senses จึงถูกแบ่งย่อยเป็น 3 ส่วน
คือ
ส่วนที่ 1 ผัสสะทางกาย - Sense of Body
อันเป็นโลกภายในของคนคนหนึ่ง
ประกอบด้วย 4 Sense คือ
1. ผัสสะกายสัมผัส (Sense of Touch)
🖐 เพื่อรักษาสมดุลของโลกภายในและภายนอก
คือผัสสะรับรู้ที่ยืนยันถึงการดำรงอยู่ในโลกแห่งธาตุวัตถุ รับรู้ถึงการมีชีวิต มั่นคง ไว้วางใจ (Trust)
เช่น สัมผัสจากแม่ การโอบกอด สร้างความไว้ใจแม่
สร้างความไว้ใจโลก

2. ผัสสะแห่งชีวิต (Sense of Life)
🕊เพื่อการดำรงชีพ
คือผัสสะแห่งสัญชาตญาณการเอาตัวรอดของชีวิต รับรู้ถึงความผิดปกติที่เกิดขึ้นในการทำงานของกายและพลังชีวิต

รวมถึงจังหวะชีวิต (Rhythm) การกิน เล่น นอน
มีผลต่อสุขภาพดีในระยะยาว

3.ผัสสะการเคลื่อนไหว (Sense of Movement)
👯ตื่นรู้ถึงชะตาชีวิต
เพื่อให้เคลื่อนไหวสอดคล้องกับเป้าหมายได้
เคลื่อนไหว ฝึกฝน จนใต้จิตสำนึกจดจำได้
สอดคล้องกับความคิดและการกระทำ
และพลังเจตจำนง (Willing)
ไม่สเปะสปะ หาเป้าหมายในชีวิตได้ยาก
จะเชื่อมโยงกับการมองเห็น ความปรารถนา
และการควบคุมจังหวะชีวิต

4.ผัสสะการทรงตัว (Sense of Balance)
💃ก้าวแรกสู่การเป็นมนุษย์
เป็นผัสสะที่พาให้เราเป็นอิสระ
กระตุ้นให้อยากเดิน อยากพูด อยากทำ
อยากรู้อยากเห็น ลองผิดลองถูก
จะเชื่อมโยงกับทักษะการพูด และการฟัง
.
.
.

ส่วนที่ 2 ผัสสะทางจิตใจ - Sense of Soul
รับรู้ความเป็นไปของโลกภายนอก
ประกอบด้วย 4 Sense คือ

5.ผัสสะการรู้กลิ่น (Sense of Smell)
👃ผิดกลิ่นส่อพิรุธ
การดมกลิ่นเชื่อมโยงกับประสาทสมอง
เป็นผัสสะที่ส่งเสริมสัญชาตญาณ
ในการแบ่งแยกของดี ของเสีย ผิดชอบชั่วดี

6.ผัสสะการรู้รส (Sense of Taste)
🍜รสนิยมกลมกล่อม
เป็นผัสสะที่เราจะเลือกกิน
เลือกเสพอะไรรับเข้าไปใหม่
ให้กลมกลืน (Harmony) กับร่างกายเรา

ผัสสะการรู้รสไม่ได้มีอยู่แค่ที่ลิ้น
แต่แทรกซึมไปทุกกิจวัตรของร่างกาย
รวมไปถึงการเลือกใส่เสื้อผ้า รสนิยมต่างๆในชีวิต

7.ผัสสะการมองเห็น (Sense of Sight)
🕵ความคิดในดวงตา
ฝึกการมองเห็น สิ่งที่เห็นด้วยตา
และไม่ตัดสินจากภายนอก
สร้างกระบวนการให้เด็กมองเห็นคุณค่าจากภายใน

8.ผัสสะความอุ่น (Sense of Warmth)
☀️อบอุ่นไอรัก
เด็กจะรับรู้ความอุ่น ได้จากความรักการดูแลใส่ใจ
จากพ่อแม่ คนรอบข้าง
ถ้าสายสัมพันธ์กับโลกภายนอกไม่ดี
ความอุ่นจะค่อยๆสูญเสียไปทีละน้อยๆ
ไม่ช้าในดวงจิตของเด็กๆ จะด้านชา
ความอุ่น หรือ เย็นชานี้ จะอยู่ในหัวใจของเด็กต่อไป
.
.
.

ส่วนที่ 3  ผัสสะทางจิตวิญญาณ - Sense of Spirit
9.ผัสสะการได้ยิน (Sense of Hearing)
👂สำเนียงเสียงมนุษย์
หูเป็นอวัยวะที่พยายามตัดการรับรู้ของตัวเอง
ออกจากโลกของวัตถุ เพื่อที่จะรับรู้ความสั่นสะเทือนที่ละเอียดกว่า
เชื่อมโยงกับความละเมียดละไม สุนทรียะ
และกลับไปเชื่อมโยงกับทักษะการทรงตัว

10.ผัสสะทางภาษา (Sense of Language)
🎎การเคลื่อนไหวในความคิด
ผัสสะนี้มีความสัมพันธ์กับ ผัสสะการเคลื่อนไหว
เด็กที่เคลื่อนไหวได้ดี มักจะพูดได้ดี
เด็กๆ ต้องมีความคิดที่ลื่นไหล และคล่องในการสะกดคำในหัวก่อน ก่อนที่จะพูดเป็นประโยคได้คล่อง

11.ผัสสะในการเข้าใจความคิด (Sense of Thought)
🎲รู้นะ..คิดอะไรอยู่
ความสามารถในการเข้าใจความคิด เป็นผัสสะที่ละเอียดมากกว่าภาษา
มีความสัมพันธ์กับผัสสะชีวิต
เข้าใจชีวิต เข้าใจความคิดของคนอื่น
สัมผัสได้ถึงพลังชีวิตของคนอื่น
เชื่อมโยงกับการตีความระหว่างบรรทัด

12.ผัสสะความมีตัวตน (Sense of Self)
🎩การเข้าใจมนุษย์
เมื่อใดก็ตามที่สัมผัสการรับรู้ อัตตา ตื่นขึ้น
เราจะเข้าใจอคติ เข้าไปเห็นความเป็นจริงที่ละเอียดขึ้น
ถ้าผัสสะนี้ ไม่ได้พัฒนาจะทำให้คนไม่เกรงใจกัน
ไม่เห็นอกเห็นใจกัน จะคิดถึงแต่ตัวเอง
กลับไปเชื่อมโยงกับ Sense of Touch
ผัสสะกายสัมผัส

.
.
.
ก่อน 7 ขวบ  จึงควรให้ลูกเล่น เพื่อฝึก Lower sense
เล่น ทำ ลองผิด ลองถูก เคลื่อนไหว ปรับสมดุล
ให้ความรัก ผ่านการสัมผัส คำพูดดีๆ
หลีกเลี่ยงการลงโทษโดยการตี หรือดุด่าแบบรุนแรง
พาลูกทำกิจกรรมนอกบ้าน
ฝึกจังหวะชีวิตที่ดี ในชีวิตประจำวัน
ให้รู้ในความปกติ และผิดปกติ

ฝึกการเคลื่อนไหวตามเสียงเพลง
เล่นดนตรี ร้องเพลง เพื่อฝึกฟังและภาษา
ศิลปะ การเคลื่อนไหวแบบยูริธมี
อ่านนิทาน ละครเพลง บทบาทสมมุติค่ะ

#สรุปเรียบเรียงจากหนังสือ
"12 Senses เลี้ยงลูก ให้มี พัฒนาการ"
เขียนโดยคุณหมอปอง
นายแพทย์ทีปทัศน์ ชุณหสวัสดิกุล

คุณพ่อคุณแม่ หาซื้อมาอ่านกันได้ค่ะ

#12Senses #เลี้ยงลูกให้มีพัฒนาการ
#เลี้ยงลูกด้วยการโค้ช #CoachMychild

# data[].attributes.headline
12 Senses เลี้ยงลูกให้มีพัฒนาการ

# data[].attributes.subject
12 Senses เลี้ยงลูกให้มีพัฒนาการ

# data[].attributes.headline
12 Senses เลี้ยงลูกให้มีพัฒนาการ

# data[].attributes.subject
12 Senses เลี้ยงลูกให้มีพัฒนาการ

# data[].attributes.headline
12 Senses เลี้ยงลูกให้มีพัฒนาการ

# data[].attributes.subject
12 Senses เลี้ยงลูกให้มีพัฒนาการ

# data[].attributes.headline
12 Senses เลี้ยงลูกให้มีพัฒนาการ

# data[].attributes.subject
12 Senses เลี้ยงลูกให้มีพัฒนาการ

# data[].attributes.headline
โรคสมาธิสั้น

# data[].attributes.subject
โรคสมาธิสั้น

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
โรงพยาบาลมนารมย์

โรคสมาธิสั้น หรือ ภาวะสมาธิสั้น (Attention Deficit Hyperactivity Disorder; ADHD) เป็นภาวะที่เกิดจากสมองส่วนหน้า ซึ่งทำหน้าที่เกี่ยวกับการควบคุมสมาธิและพฤติกรรมมีการทำงานลดลง โดยเป็นภาวะที่มีการค้นพบมานานแล้วแต่อาจเพิ่งเป็นที่รู้จักในสังคมไทยเมื่อไม่นานมานี้

สำหรับสาเหตุของโรคสมาธิสั้นนั้น เกิดจากปัจจัยหลายอย่างร่วมกันโดยมีปัจจัยหลัก คือ ปัจจัยทางชีวภาพ ได้แก่ ปัจจัยทางด้านพันธุกรรม พบว่าโรคนี้สามารถถ่ายทอดภายในครอบครัวได้ถึงร้อยละ 75 ปัจจัยทางด้านระบบประสาท พบว่ามีการทำงานของสมองส่วนหน้าที่ผิดปกติ โดยเฉพาะบริเวณที่ทำงานเกี่ยวกับการคิด การวางแผน การจัดลำดับสิ่งต่างๆ และการควบคุมตนเอง รวมถึงมีสารในสมองที่สำคัญบางตัวน้อยกว่าคนปกติทั่วไป นอกจากนี้ยังพบว่าการที่แม่สูบบุหรี่ ดื่มสุราระหว่างตั้งครรภ์ เด็กที่มีประวัติการคลอดก่อนกำหนด มีน้ำหนักแรกคลอดน้อยกว่าปกติคลอด ก็เป็นปัจจัยเสี่ยงหนึ่งที่ทำให้เด็กมีโอกาสเป็นสมาธิสั้นด้วย

อีกปัจจัยสำคัญที่ทำให้เด็กที่เป็นโรคสมาธิสั้นมีอาการมากขึ้น หรือทำให้เด็กปกติดูมีอาการคล้าย สมาธิสั้น หรือที่เรียกว่า "สมาธิสั้นเทียม" คือ ปัจจัยทางด้านการเลี้ยงดูและสิ่งแวดล้อม เช่น การเลี้ยงดูที่ขาดระเบียบวินัย ตามใจ ไม่มีกฎระเบียบภายในบ้าน ไม่มีการควบคุมที่สม่ำเสมอ หรือความเห็นในการเลี้ยงดูที่ไม่ตรงกันของพ่อแม่ผู้ปกครอง และที่สำคัญคือ การใช้สื่ออิเล็กทรอนิกส์ ต่างๆ เช่น ไอแพด แท็บเล็ต มือถือ รวมถึงโทรทัศน์ เป็นเวลานานๆ โดยขาดการควบคุมจากผู้ปกครอง ซึ่งสื่อหรืออุปกรณ์ทั้งหลายเหล่านี้ถือเป็นส่วนหนึ่งของการดำรงชีวิตในปัจจุบัน พ่อแม่มักสังเกตเห็นว่าเวลาที่ลูกอยู่กับอุปกรณ์เหล่านี้จะนิ่ง อยู่ได้นาน ไม่รบกวนพ่อแม่ พ่อแม่ควบคุมได้ง่ายขึ้น ทำให้พ่อแม่หลายคนเลี้ยงดูลูกโดยการให้อยู่กับหน้าจอตลอดเวลาทั้งในบ้านและนอกบ้าน เด็กที่มีการใช้สื่อเหล่านี้มากๆ จะกลายเป็นเด็กที่มีพัฒนาการล่าช้าโดยเฉพาะด้านการพูดและการสื่อสาร ขาดทักษะสังคม ใจร้อน รอคอยอะไรไม่ได้ หงุดหงิดง่าย รวมถึงอาจมีปัญหาพฤติกรรมรุนแรงที่เกิดจากการเลียนแบบสิ่งที่ดูจากสื่ออิเล็กทรอนิกส์

สังเกตอาการ

โรคสมาธิสั้น ประกอบด้วยกลุ่มอาการหลัก 3 ด้าน ได้แก่

1. พฤติกรรมขาดสมาธิ วอกแวกง่าย เหม่อลอย จดจ่ออะไรนานๆ ไม่ได้ ขี้ลืม เบื่อง่าย ไม่ค่อยรอบคอบ ทำงานไม่เสร็จตามเวลา ไม่ชอบทำงานที่ต้องอาศัยสมาธิ หรือความพยายาม

2. พฤติกรรมซุกซนไม่อยู่นิ่ง เคลื่อนไหวตลอดเวลา ยุกยิก ต้องหาอะไรทำ เหมือนเด็กที่ติดเครื่องตลอดเวลา พูดมาก พูดเก่ง ชอบเล่นหรือทำเสียงดังๆ เล่นกับเพื่อนแรงๆ เด็กกลุ่มนี้จะรู้จักกันในชื่อว่า "เด็กไฮเปอร์"

3. พฤติกรรมขาดความยับยั้งชั่งใจตนเอง ใจร้อน วู่วาม หุนหันพลันแล่น ขาดความระมัดระวังในการทำสิ่งต่างๆ พูดโพล่ง พูดแทรก รอคอยอะไรไม่ค่อยได้

เด็กบางคนอาจมีอาการเพียงกลุ่มใดกลุ่มหนึ่ง หรือมีทั้ง 3 กลุ่มอาการร่วมกันก็ได้

เมื่อสงสัยว่าลูกมีอาการเข้าได้กับสมาธิสั้น ควรพาเข้ารับการปรึกษาจากจิตแพทย์เด็กและวัยรุ่น เพื่อการวินิจฉัยและการรักษาที่ถูกต้องเหมาะสม

สำหรับการช่วยเหลือเด็กสมาธิสั้นนั้น จะประกอบด้วยการปรับพฤติกรรม ร่วมกับการใช้ยาในบางราย โดยในเด็กที่มีอาการไม่มาก อาการไม่ได้รบกวนการเรียนหรือการใช้ชีวิตประจำวันมาก หรือเด็กที่เป็นสมาธิสั้นเทียม ก็จะใช้การปรับพฤติกรรมในเบื้องต้น ส่วนเด็กสมาธิสั้นที่มีอาการค่อนข้างมากทำให้รบกวนการเรียน การใช้ชีวิตประจำวัน การเข้าสังคม ก็จำเป็นต้องมีการใช้ยาควบคู่ไปด้วย

1. การปรับพฤติกรรม พ่อแม่ต้องมีความตั้งใจที่จะร่วมมือกันปรับพฤติกรรมเด็ก ไม่ปล่อยให้เป็นหน้าที่ของฝ่ายใดฝ่ายหนึ่งเท่านั้น โดยหลักการปรับพฤติกรรมในเบื้องต้นเพื่อช่วยให้เด็กสมาธิสั้นมีอาการดีขึ้น หรือช่วยให้เด็กสมาธิสั้นเทียมหายจากการมีอาการคล้ายสมาธิสั้น มีดังนี้

* ใช้การสื่อสารที่สั้น กระชับ ตรงไปตรงมา เวลาที่ต้องการพูดหรือออกคำสั่ง ควรให้เด็กหยุดกิจกรรมที่ทำอยู่ มองหน้าสบตาพ่อแม่ และให้ทวนสิ่งที่พ่อแม่พูดหรือสั่ง เพื่อเช็คว่าเด็กรับฟังได้ครบและเข้าใจถูกต้อง

* ทำตารางเวลาที่ชัดเจน ให้กับเด็กว่าเวลาไหนต้องทำอะไรบ้าง และติดไว้ในที่ที่เด็กเห็นได้ชัด เพื่อให้เด็กดูได้ด้วยตนเอง ไม่ต้องให้พ่อแม่คอยเตือนซ้ำในทุกๆ วัน เป็นการฝึกให้เห็นความสำคัญของเวลาและรู้จักวางแผนแบ่งเวลา โดยผู้ปกครองจะต้องคอยกำกับดูแลในช่วงแรกจนเด็กคุ้นเคยและปฏิบัติจนเป็นนิสัย

* ปรับบรรยากาศการทำการบ้านของเด็กให้สงบ ไม่มีเสียงโทรทัศน์ ไม่มีอุปกรณ์ที่ไม่เกี่ยวข้องกับการเรียน พ่อแม่ควรนั่งประกบเด็กเวลาทำการบ้านเพื่อคอยกระตุ้นไม่ให้เด็กเหม่อหรือวอกแวก

* ในเด็กที่พลังงานเยอะ ควรหากิจกรรมให้เด็กได้ทำในแต่ละวัน เช่น เล่นกีฬา เพื่อให้มีการใช้พลังงานในทางที่สร้างสรรค์และเหมาะสม

* จำกัดการดู ไอแพด แท็บเล็ต หรือโทรทัศน์ วันละไม่เกิน 1 ชั่วโมง มีเวลาให้เล่นที่ชัดเจน ไม่ควรให้เมื่อไหร่ก็ได้ที่อยากจะเล่น และพ่อแม่ควรอยู่กับเด็กในขณะที่เด็กเล่นเพื่อดูความเหมาะสมของสิ่งที่เด็กเล่นหรือดู

* ชื่นชมในสิ่งที่เด็กทำได้ดี อาจมีการใช้ตารางสะสมดาวเพื่อกระตุ้นให้เด็กมีพฤติกรรมที่ดี หากต้องมีการลงโทษ ควรใช้การจำกัดสิทธิ เช่น ลดค่าขนม ลดเวลาในการเล่นเกม

* พ่อแม่ต้องเป็นแบบอย่างที่ดีให้กับเด็กในเรื่องของความมีระเบียบวินัย การรู้จักอดทนรอคอย รวมถึงการใช้ไอแพด แท็บเล็ต หรือโทรทัศน์ ด้วย

2. การรักษาด้วยยา ยาที่สามารถใช้ในการรักษาสมาธิสั้นมีหลายกลุ่ม ได้แก่

* ยาในกลุ่มออกฤทธิ์กระตุ้นระบบประสาท ได้แก่ Methylphenidate เป็นยาหลักที่ใช้ในการรักษาโรคสมาธิสั้น และให้ผลในการรักษาดีที่สุดในคนส่วนใหญ่ ยากลุ่มนี้มี 2 รูปแบบ คือ แบบออกฤทธิ์สั้น ครั้งละประมาณ 4 ชั่วโมง โดยในแต่ละวันจะต้องมีการกินยาประมาณ 2-3 ครั้ง และแบบออกฤทธิ์ยาว ครั้งละประมาณ 10-12 ชั่วโมง ซึ่งจะกินเพียงครั้งเดียวในตอนเช้า ยาจะสามารถคุมอาการได้ตลอดวัน

ผลข้างเคียงที่พบบ่อยของยากลุ่มนี้คือ ปวดศีรษะ คลื่นไส้ อาเจียน เบื่ออาหาร นอนไม่หลับ

* ยาในกลุ่มไม่ออกฤทธิ์กระตุ้นระบบประสาท ได้แก่ Atomoxetine ใช้รักษาโรคสมาธิสั้นในกรณีที่เด็กไม่สามารถทนต่อผลข้างเคียงของยา Methylphenidate ได้

* ยากลุ่ม Alpha 2 agonist ได้แก่ Clonidine ใช้ในเด็กสมาธิสั้นที่มีโอกาสเกิดโรคกล้ามเนื้อกระตุกร่วมด้วย หรือในเด็กที่มีอาการซน หุนหันพลันแล่น หงุดหงิดง่าย หรือมีอารมณ์โกรธรุนแรง รวมถึงเด็กที่มีปัญหาการนอน

* ยาต้านเศร้า เช่น Bupropion ใช้ในเด็กที่สมาธิสั้นที่อาจมีปัญหาอื่นร่วมด้วย เช่น ซึมเศร้า กระวนกระวาย อารมณ์แปรปรวน

ยาทุกชนิดควรให้แพทย์ผู้เชี่ยวชาญเป็นผู้พิจารณาในการสั่งใช้ และติดตามผลการรักษาอย่างใกล้ชิดและต่อเนื่อง เด็กแต่ละรายอาจมีอาการและการตอบสนองต่อยาที่แตกต่างกัน หากผู้ปกครองมีข้อสงสัยควรปรึกษาแพทย์หรือเภสัชกร

การช่วยเหลือโดยพ่อแม่

สิ่งที่สำคัญที่สุดที่จะช่วยให้เด็กสมาธิสั้นมีอาการดีขึ้นได้คือพ่อแม่ โดยพ่อแม่ต้องเข้าใจที่มาที่ไปของอาการเด็กก่อนว่าเกิดจากการทำงานของสมองบางส่วนที่เสียสมดุลไป ทำให้เด็กไม่สามารถควบคุมตนเองได้เท่าที่ควร ไม่ได้เกิดจากการที่เด็กแกล้งหรือขี้เกียจทำ รวมถึงพ่อแม่ต้องมีความตั้งใจที่จะร่วมมือกันในการช่วยเหลือเด็ก ไม่ปล่อยให้เป็นหน้าที่ของฝ่ายใดฝ่ายหนึ่งเท่านั้น

พ่อแม่จะต้องมีความอดทน ให้เวลา ให้ความรัก ความอบอุ่น โดยจะต้องสร้างความสัมพันธ์ที่ดีต่อกันในครอบครัว มีทัศนคติและให้แรงเสริมในเชิงบวกอยู่เสมอ มองเห็นคุณค่าในสิ่งเล็กๆ ที่เด็กทำ ก็จะช่วยทำให้เด็กสามารถปรับพฤติกรรมได้อย่างเหมาะสม

การเรียนรู้และเข้าใจเด็กที่มีภาวะสมาธิสั้นจะทำให้เกิดความรักที่มีคุณภาพ เพราะความรักที่เกิดขึ้นจากการยอมรับและเข้าใจในข้อจำกัดซึ่งกันและกัน สิ่งเหล่านี้จะทำให้ความสัมพันธ์และบรรยากาศในครอบครัวดีขึ้น ส่งผลให้การช่วยเหลือแก้ไขปัญหาและพัฒนาการด้านต่างๆ ของเด็กทำได้ดีขึ้น และเติบโตเป็นผู้ใหญ่ที่มีคุณภาพต่อไปในอนาคต

การช่วยเหลือโดยคุณครู

คุณครูมีส่วนสำคัญในการดูแลสามารถช่วยเหลือเด็กสมาธิสั้นไม่น้อยไปกว่าพ่อแม่ การที่คุณครูมีประสบการณ์ในการเจอเด็กที่หลากหลาย จะสังเกตเห็นได้ชัดว่าเด็กคนไหนที่มีความแตกต่างจากเด็กคนอื่นๆ เช่น เด็กคนนี้อาจดูซนกว่าเพื่อน ทำงานไม่ค่อยเรียบร้อย ลืมส่งงาน ค้างงานเป็นประจำ ถ้าคุณครูสงสัยว่าเด็กคนไหนเข้าข่ายสมาธิสั้น อาจหาโอกาสพูดคุยกับคุณพ่อคุณแม่ในสิ่งที่ครูเป็นห่วง และแนะนำให้พาปรึกษาแพทย์ ก็จะช่วยให้เด็กได้เข้าสู่กระบวนการรักษาที่เร็วขึ้น นอกจากนี้คุณครูเองก็จะเหนื่อยน้อยลงและสามารถดูแลจัดการเด็กได้ขึ้นด้วย

สำหรับแนวทางการจัดการในห้องเรียนที่สามารถนำมาใช้ในการดูแลเด็กที่มีภาวะสมาธิสั้นนั้น มีคำแนะนำดังต่อไปนี้

1. จัดให้เด็กได้นั่งแถวหน้าสุด ช่วงตรงกลาง ใกล้กับกระดานและตำแหน่งของคุณครู

2. กระตุ้นให้เด็กตอบคำถามเป็นระยะๆ หรือมอบหมายงานที่ใช้การลุกจากที่ให้เป็นประโยชน์ เช่น เดินแจกเอกสารให้เพื่อนๆ หรือเก็บสมุดจากเพื่อนๆ เป็นต้น

3. ก่อนเริ่มสอนให้สังเกตว่าเด็กอยู่ในภาวะพร้อม คือ มีสมาธิที่จะฟังครูพูดหรือไม่

4.ใช้คำพูดหรือการออกคำสั่งที่สั้น กระชับ ได้ใจความชัดเจน

5. หากเด็กกำลังเหม่อ วอกแวก ควรเรียกและแตะตัวอย่างนุ่มนวล เพื่อให้เด็กรู้สึกตัวและหันมาสนใจก่อนที่จะสื่อสารกับเด็ก

6. คุณครูควรเข้าไปหาเด็ก และใช้การกระทำประกอบไปด้วย เพราะการบอกหรืออธิบายเพียงอย่างเดียว เด็กอาจไม่ฟังหรือไม่ทำตาม

7. ให้คำชมมากกว่าการตำหนิ หลีกเลี่ยงการใช้วาจาตำหนิ ประจาน ประณาม หรือทำโทษด้วยความรุนแรง ซึ่งจะทำให้เด็กเกิดความอับอาย

8.การสอนด้านวิชาการ ควรใช้คำอธิบายสั้นๆ ประกอบการสาธิตตัวอย่างให้เห็นเป็นรูปธรรมจะช่วยให้เด็กเข้าใจง่ายขึ้น

9. แบ่งงานออกเป็นขั้นตอนย่อยๆ ให้เด็กสามารถทำเสร็จได้ในระยะเวลาอันสั้น เด็กจะเกิดความรู้สึกภาคภูมิใจที่ตนเองทำอะไรได้สำเร็จ มีกำลังใจในการทำงานต่อ และยังช่วยฝึกให้เด็กรู้จักการวางแผนล่วงหน้าด้วย

10. ใช้กิจกรรมที่เด็กชอบและสนใจ เช่น ศิลปะและดนตรี ในการช่วยส่งเสริมเรื่องของสมาธิ

11. ให้เด็กมีโอกาสได้ออกกำลังกาย ซึ่งเป็นสิ่งสำคัญที่จะช่วยให้เด็กได้ปลดปล่อยพลังงานของตนเองที่มีอยู่ ทำให้เด็กรู้สึกผ่อนคลายและใช้สมาธิได้ดีขึ้น

หากเด็กยังคงมีช่วงสมาธิสั้นมากถึงแม้จะใช้วิธีการในเบื้องต้นนี้แล้ว คุณครูควรแจ้งผู้ปกครองของเด็กเพื่อช่วยกันสังเกตและอาจพาเด็กเข้ารับการประเมินเพิ่มเติมกับแพทย์ผู้เชี่ยวชาญต่อไป

การช่วยเหลือโดยเพื่อน

เพื่อนมีส่วนสำคัญไม่น้อยในการช่วยเหลือเด็กสมาธิสั้น เพราะเด็กทุกคนอยากได้รับการยอมรับและการช่วยเหลือจากเพื่อน วิธีการที่จะสามารถช่วยเพื่อนที่เป็นสมาธิสั้นทำได้ดังต่อไปนี้

1. เข้าใจเพื่อนที่เป็นสมาธิสั้น ไม่ล้อเลียน ไม่ต่อว่า รวมถึงคอยเตือนเพื่อนเมื่อถึงเวลากินยา ก็จะทำให้เด็กสมาธิสั้นมีความสุขและไม่เกิดความรู้สึกว่าตนเองมีความแตกต่างจากเด็กคนอื่นๆ

2. ให้ความช่วยเหลือเรื่องงานหรือการบ้าน เช่น ในกรณีที่เด็กสมาธิสั้นจดการบ้านหรือสิ่งที่ครูสอนไม่ทัน เพื่อนก็อาจให้ความช่วยเหลือโดยเอาของตัวเองมาให้ดู หรือคอยเตือนเพื่อนเรื่องการส่งงาน

3. คอยเตือนหรือเรียก เมื่อเห็นว่าเพื่อนที่เป็นสมาธิสั้นเริ่มมีอาการวอกแวก เหม่อ หรือทำอย่างอื่นในขณะเรียน

จะเห็นได้ว่าหากทุกคนรอบตัวเด็กสมาธิสั้น ไม่ว่าจะเป็นพ่อแม่ ครู หรือเพื่อน มีความเข้าใจ ยอมรับ และให้การช่วยเหลือดูแลที่เหมาะสม ก็จะทำให้เด็กสมาธิสั้นมีความสุขและไม่เกิดความรู้สึกว่าตนเองมีความแตกต่างจากเด็กคนอื่น เพราะในความเป็นจริงแล้วเด็กสมาธิสั้นก็คือเด็กปกติคนหนึ่งที่มีการควบคุมตนเองน้อยกว่าคนอื่นเท่านั้น เด็กสามารถเรียน ทำกิจกรรม และใช้ชีวิตได้เหมือนกับเด็กคนอื่นๆ ในวัยเดียวกัน

# data[].attributes.attachment_link.title
โรคสมาธิสั้น คืออะไร ADHD

# data[].attributes.attachment_link.description
โรงพยาบาลมนารมย์ โรคสมาธิสั้น หรือ ภาวะสมาธิสั้น (Attention Deficit Hyperactivity Disorder; ADHD) เป็นภาวะที่เกิดจากสมองส่วนหน้า ซึ่งทำหน้าที่เกี่ยวกับการควบคุมสมาธิและพฤติกรรมมีการทำงานลดลง โดยเป็นภาวะที่มีการค้นพบมานานแล้วแต่อาจเพิ่งเป็นที่รู้จักในสังคมไทยเมื่อไม่นานมานี้ สำหรับสาเหตุของโรคสมาธิสั้นนั้น เกิดจากปัจจัยหลายอย่างร่วมกันโดยมีปัจจัยหลัก คือ ปัจจัยทางชีวภาพ ได้แก่ ปัจจัยทางด้านพันธุกรรม พบว่าโรคนี้สามารถถ่ายทอดภายในครอบครัวได้ถึงร้อยละ 75 ปัจจัยทางด้านระบบประสาท พบว่ามีการทำงานของสมองส่วนหน้าที่ผิดปกติ โดยเฉพาะบริเวณที่ทำงานเกี่ยวกับการคิด การวางแผน การจัดลำดับสิ่งต่างๆ และการควบคุมตนเอง รวมถึงมีสารในสมองที่สำคัญบางตัวน้อยกว่าคนปกติทั่วไป นอกจากนี้ยังพบว่าการที่แม่สูบบุหรี่ ดื่มสุราระหว่างตั้งครรภ์ เด็กที่มีประวัติการคลอดก่อนกำหนด มีน้ำหนักแรกคลอดน้อยกว่าปกติคลอด ก็เป็นปัจจัยเสี่ยงหนึ่งที่ทำให้เด็กมีโอกาสเป็นสมาธิสั้นด้วย อีกปัจจัยสำคัญที่ทำให้เด็กที่เป็นโรคสมาธิสั้นมีอาการมากขึ้น หรือทำให้เด็กปกติดูมีอาการคล้าย สมาธิสั้น หรือที่เรียกว่า "สมาธิสั้นเทียม" คือ ปัจจัยทางด้านการเลี้ยงดูและสิ่งแวดล้อม เช่น การเลี้ยงดูที่ขาดระเบียบวินัย ตามใจ ไม่มีกฎระเบียบภายในบ้าน ไม่มีการควบคุมที่สม่ำเสมอ หรือความเห็นในการเลี้ยงดูที่ไม่ตรงกันของพ่อแม่ผู้ปกครอง และที่สำคัญคือ การใช้สื่ออิเล็กทรอนิกส์ ต่างๆ เช่น ไอแพด แท็บเล็ต มือถือ รวมถึงโทรทัศน์ เป็นเวลานานๆ โดยขาดการควบคุมจากผู้ปกครอง ซึ่งสื่อหรืออุปกรณ์ทั้งหลายเหล่านี้ถือเป็นส่วนหนึ่งของการดำรงชีวิตในปัจจุบัน พ่อแม่มักสังเกตเห็นว่าเวลาที่ลูกอยู่กับอุปกรณ์เหล่านี้จะนิ่ง อยู่ได้นาน ไม่รบกวนพ่อแม่ พ่อแม่ควบคุมได้ง่ายขึ้น ทำให้พ่อแม่หลายคนเลี้ยงดูลูกโดยการให้อยู่กับหน้าจอตลอดเวลาทั้งในบ้านและนอกบ้าน เด็กที่มีการใช้สื่อเหล่านี้มากๆ จะกลายเป็นเด็กที่มีพัฒนาการล่าช้าโดยเฉพาะด้านการพูดและการสื่อสาร ขาดทักษะสังคม ใจร้อน รอคอยอะไรไม่ได้ หงุดหงิดง่าย รวมถึงอาจมีปัญหาพฤติกรรมรุนแรงที่เกิดจากการเลียนแบบสิ่งที่ดูจากสื่ออิเล็กทรอนิกส์ สังเกตอาการ โรคสมาธิสั้น ประกอบด้วยกลุ่มอาการหลัก 3 ด้าน ได้แก่ 1.

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
> Creativity & Innovation
Incorporating new ideas and meeting multiple learning styles

> Critical Thinking & Problem Solving Empowered with the skills & knowledge to face future challenges

> Collaboration & Leadership
Community-based, peer-to-peer learning, teacher autonomy

> Cultural, Global & Environmental Awareness
Ethics, empathy, and self-awareness

> Communication
Access to local resources; team teaching, authentic assessment

> Literacy
Use of interdisciplinary learning strategies and appropriate technologies

> Well-rounded & Healthy
Learning is hands-on and holistic, incorporating the arts, movement, & nature

> Lifelong learning, Self-direction and Personal Management
Meaningful learning that meets students needs and interests

# data[].attributes.attachment_link.title
Inspiring Students through Meaningful Learning that Meets their Needs - Sackville 20/20

# data[].attributes.attachment_link.description
Creativity & Innovation Incorporating new ideas and meeting multiple learning styles > Critical Thinking & Problem Solving Empowered with the skills & knowledge to face future challenges > Collaboration & Leadership Community-based, peer-to-peer learning, teacher autonomy > Cultural, Global & Environmental Awareness Ethics, empathy, and self-awareness > Communication Access to local resources; team teaching, authentic assessment > Literacy Use of interdisciplinary learning strategies and appropriate technologies > Well-rounded & Healthy Learning is hands-on and holistic, incorporating the arts, movement, & nature > Lifelong learning, Self-direction and Personal Management Meaningful learning that meets students needs and interests

# data[].attributes.body
การทำความเข้าใจเกี่ยวกับหน้าที่ 4 ประการของพฤติกรรม

# data[].attributes.headline
หน้าที่ของพฤติกรรม

# data[].attributes.body
หน้าที่ของพฤติกรรม

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Four Common Functions of Behaviour

Before getting more technical about the functions of behaviour we're going to outline four common behavioural functions below.

#1 Social Attention

A person may engage in a certain behaviour to gain some form of social attention or a reaction from other people. For example, a child might engage in a behaviour to get other people to look at them, laugh at them, play with them, hug them or scold them.

While it might seem strange that a person would engage in a behaviour to deliberately have someone scold them it can occur because for some people it's better to obtain "bad" attention than no attention at all (Cooper, Heron & Heward, 2007).

#2 Tangibles or Activities

Some behaviours occur so the person can obtain a tangible item or gain access to a desired activity. For example, someone might scream and shout until their parents buy them a new toy (tangible item) or bring them to the zoo (activity).

#3 Escape or Avoidance

Not all behaviours occur so the person can "obtain" something; many behaviours occur because the person wants to get away from something or avoid something altogether (Miltenberger, 2008).

For example, a child might engage in aggressive behaviour so his teachers stop running academic tasks with him or another child might engage in self-injury to avoid having to go outside to play with classmates.

#4 Sensory Stimulation

The function of some behaviours do not rely on anything external to the person and instead are internally pleasing in some way - they are "self-stimulating" (O'Neill, Horner, Albin, Sprague, Storey, & Newton, 1997). They function only to give the person some form of internal sensation that is pleasing or to remove an internal sensation that is displeasing (e.g. pain).

For example, a child might rock back and forth because it is enjoyable for them while another child might rub their knee to sooth the pain after accidentally banging it off the corner of a table. In both cases, these children do not engage in either behaviour to obtain any attention, any tangible items or to escape any demands placed on them.

Behaviours Occur for a Reason

A behaviour that a person engages in repeatedly will typically serve some kind of purpose or function for them (O'Neill, et al, 1997). Note the word "repeatedly" is used because people engage in all kinds of behaviours but unless a behaviour serves some kind of function for them it wouldn't typically continue to occur.

When we say the "function" of a behaviour we basically mean "why" the behaviour is occurring. While it might be difficult to understand why a person does something (e.g. challenging behaviours such as self-injury or aggression) there will always be an underlying function (O'Neill, et al, 1997).

It's worth noting that a behaviour can serve more than one function (Miltenberger, 2008). For example, a child might learn to hurt themselves during class to get out of having to complete academic tasks and then also hurt themselves in the playground to get attention from the teachers. Here the same behaviour - self-injury - serves two different functions depending on the environment the child is in.

Function (Why) vs. Topography (What)

If a child hurts themselves and we describe that behaviour as "self-injury" then we are describing the topography of the behaviour. Topography only describes "what" behaviour is occurring but it says nothing about "why" the behaviour occurs; this is where the function of the behaviour is needed because the function will describe "why" it is occurring (Cooper et al, 2007).

Another example would be if we said the person is "talking". To say someone is talking is describing the topography of the behaviour but tells us nothing about the function. Someone might talk to another person to ask for directions, another person might talk to teach a class of students while another person might talk to chat up someone they want to date.

While a clear definition of the behaviour's topography is needed, it is important to identify and describe the function of the behaviour through a Functional Behaviour Assessment (FBA). Without understanding the function of a behaviour any intervention put in place could be ineffective and/or make the behaviour worse (O'Neill et al, 1997).

Function and Reinforcement

The reason for a behaviour occurring can be described in terms of the function it serves or the reinforcement that is maintaining it (Miltenberger, 2008).

When we say the "reinforcement that is maintaining it", this just means we can describe the reason the behaviour occurs in terms of the favourable outcome that the behaviour creates for the person (Miltenberger, 2008).

It doesn't really matter whether you choose to describe the function of the behaviour or the reinforcement maintaining the behaviour because either way you are saying the same thing but just using different terminology.

That said, it can useful to use both terms when describing the function of a behaviour. For example, you could say: "the behaviour is being maintained by positive reinforcement; he is hitting his peers in the playground and the function of this behaviour is to obtain access to the swing set during lunch break".

Two Broad Behavioural Functions

Broadly speaking, behaviours serve two functions; they either get a person something or get a person out of or away from something (Cooper et al, 2007).

When a behaviour gets a person something this is called positive reinforcement and when a behaviour gets a person away from something or results in an item being taken away from them this is called negative reinforcement.

To say a behaviour occurs because it either gets a person something or gets the person away from something isn't really telling you all that much.

To get a clearer and more descriptive understanding of behavioural functions we need to be much more specific. To do this, we need to break down both positive and negative reinforcement into two more specific classes.

Social and Automatic Reinforcement

Positive reinforcement can be broken down into "social" and "automatic" positive reinforcement, while negative reinforcement can be similarly broken down into "social" and "automatic" negative reinforcement.

Social Positive Reinforcement

The first specific class of reinforcement is called "social positive reinforcement" and occurs when a behaviour gets a person something through the action of another person. Three examples of social positive reinforcement include:

Example One: A boy asking his mother for a glass of milk and then getting the milk from his mother. Here the boy's behaviour of asking for milk required another person (his mother) to mediate his ability to obtain the glass of milk.

Examples Two: A comedian telling jokes and making people laugh. Here the comedian's behaviour of telling jokes occurred in order to create a favourable outcome for him (people laughing) and this behaviour required other people.

Examples Three: A child asking their parents if they can go to the zoo at the weekend and then being told she can go. Similar to the boy asking for a glass of milk, here the girl wants access to an activity and the behaviour of requesting to go to the zoo requires another person/s for reinforcement to occur.

Automatic Positive Reinforcement

The second specific class of reinforcement is called "automatic positive reinforcement" and occurs when a behaviour gets a person something as a result of their own actions i.e. no-one else was involved in any way. Three examples of automatic positive reinforcement include:

Example One: A boy pouring his own glass of milk. Here his behaviour produced its own reinforcement by the fact that he got what he wanted and no-one else was in any way needed for reinforcement to occur.

Example Two: A child hand-flapping for personal enjoyment (self-stimulation). It's important to note that just because a person engages in hand-flapping does not mean the behaviour is maintained by automatic reinforcement; this is why we specify that the hand-flapping occurs for personal enjoyment. Some people could engage in hand-flapping for various different reasons (e.g. to obtain attention).

Example Three: A child turning on a computer to play a game. Here the child's behaviour of turning on the computer gets them access to the computer game and no-one else was needed.

Social Negative Reinforcement

The third specific class of reinforcement is called "social negative reinforcement" and this occurs when a behaviour gets a person away from something or gets something taken away from the person through the actions of another person. Three examples of social negative reinforcement include:

Example One: A boy asking his mother to take the vegetables off his dinner plate and his mother then taking them off the plate. Here the boy's behaviour required another person (his mother) to mediate his ability to get rid of the vegetables.

Example Two: If you crossed the road to avoid talking to someone you don't like. Here your behaviour is occurring to avoid an aversive situation that involves another person.

Example Three: A child at the playground screams at her Dad that she wants to leave and her father dutifully takes her away. Here the girl's behaviour is occurring to avoid being at the playground but she needed another person (her father) to mediate the outcome.

Automatic Negative Reinforcement

The fourth specific class of reinforcement is called "automatic negative reinforcement" and this occurs when a behaviour gets a person away from something or gets something taken away from them through their own actions i.e. another person is in no way involved. Three examples of automatic negative reinforcement include:

Example One: When you brush your teeth to remove dirt. Here your own behaviour is reinforced by the fact that you get what you wanted - the removal of dirt from your teeth - and as you did the brushing yourself and no-one else was involved, it is termed "automatic".

Example Two: Scratching an itch (Cooper et al, 2007). Here the function of the behaviour is to stop, reduce or avoid any kind of unpleasant internal stimulation or feeling. So before the behaviour occurs the person would be "feeling" some kind of unpleasant stimulation e.g. pain, and then after the behaviour this internal stimulation is gone.

Example Three: Avoiding having to complete a school report by tidying your room. Here the function of the behaviour is to get away from or avoid having to engage in some kind of activity as a result of your own actions i.e. no one else was involved with the avoidance of the activity. So before the behaviour occurs the person may be currently engaging in an unpleasant activity or be about to engage in the activity and then after the behaviour the person is able to get away from the activity or get out of having to engage in the activity

Related Content
^ Skip to the top.
References

Cooper, J., Heron, T., & Heward, W. (2007). Applied Behaviour Analysis. New Jersey: Pearson Education.

Miltenberger, R. (2008). Behaviour Modification. Belmont, CA. Wadsworth Publishing.

O'Neill, R., Horner, R., Albin, R., Sprague, J., Storey, K., & Newton, J. (1997). Functional Assessment and Programme Development for Problem Behaviour: A Practical Handbook. Pacific Grove, CA. Brooks/Cole Publishing Company.

Tarbox, J., Wilke, A., Najdowski, A., Findel-Pyles, R., Balasanyan, S., Caveney, A., Chilingaryan, V., King, D. et al (2009). Comparing Indirect, Descriptive, and Experimental Functional Assessments of Challenging Behavior in Children with Autism. Journal of Developmental and Physical Disabilities, 21, 493-514. DOI: 10.1007/s10882-009-9154-8

^ Skip to the top.

# data[].attributes.attachment_link.description
Before getting more technical about the functions of behaviour we're going to outline four common behavioural functions below. A person may engage in a certain behaviour to gain some form of social attention or a reaction from other people.

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
One of the many different ways in which people can learn is through a process known as operant conditioning (also known as instrumental conditioning).﻿﻿ This involves learning through reinforcement or punishment. The type of reinforcement used can play an important role in how quickly a behavior is learned and the overall strength of the resulting response.

Understanding Reinforcement

Reinforcement is a term used in operant conditioning to refer to anything that increases the likelihood that a response will occur. Psychologist B.F. Skinner is considered the father of this theory. Note that reinforcement is defined by the effect that it has on behavior-it increases or strengthens the response.﻿﻿

For example, reinforcement might involve presenting praise (the reinforcer) immediately after a child puts away her toys (the response). By reinforcing the desired behavior with praise, the child will be more likely to perform the same actions again in the future.

Reinforcement can include anything that strengthens or increases a behavior, including specific tangible rewards, events, and situations. In a classroom setting, for example, types of reinforcement might include praise, getting out of unwanted work, token rewards, candy, extra playtime, and fun activities.

Primary and Secondary Reinforcement

Here's some background on the two main types of reinforcement.

Primary Reinforcement

Primary reinforcement is sometimes referred to as unconditional reinforcement. It occurs naturally and doesn't require learning in order to work. Primary reinforcers often have an evolutionary basis in that they aid in the survival of the species.

Examples of primary reinforcers include:

Genetics and experience may also play a role in how reinforcing such things works. For example, while one person might find a certain type of food very rewarding, another person may not like that food at all.

Secondary Reinforcement

Secondary reinforcement, also known as conditioned reinforcement, involves stimuli that have become rewarding by being paired with another reinforcing stimulus. For example, when training a dog, praise and treats might be used as primary reinforcers. The sound of a clicker can be associated with the praise and treats until the sound of the clicker itself begins to work as a secondary reinforcer.

Types of Reinforcement

In operant conditioning, there are two different types of reinforcement. Both of these forms of reinforcement influence behavior, but they do so in different ways. The two types include:

Positive reinforcement: This involves adding something to increase response, such as giving a bit of candy to a child after she cleans up her room.

Negative reinforcement: This describes removing something in order to increase response, such as canceling a quiz if students turn in all of their homework for the week. By removing the aversive stimulus (the quiz), the teacher hopes to increase the desired behavior (completing all homework).

While these terms involve the words positive and negative, it's important to note that Skinner did not utilize these to mean "good" or "bad." Instead, think of what these terms would mean when used mathematically.

Positive is the equivalent of a plus sign, meaning something is added to or applied to the situation. Negative is the equivalent of a minus sign, meaning something is removed or subtracted from the situation.

Real-World Examples

Here are a few real-world examples of how reinforcement can be utilized to change behavior.

Positive Reinforcement

During practice for your office softball team, the coach yells out, "Great job!" after you throw a pitch. Because of this, you're more likely to pitch the ball the same way again. This is an example of positive reinforcement.

Another example is while at work, you exceed your manager's sales quota for the month and so you receive a bonus as part of your paycheck. This makes it more likely that you will try to exceed the minimum sales quota again next month.

Negative Reinforcement

You go to your doctor to get your yearly flu shot in order to avoid coming down with the flu. In this case, you are engaging in a behavior (getting a shot) to avoid an aversive stimulus (getting sick). This is an example of negative reinforcement.

Another example is if you slather some aloe vera gel on a sunburn to prevent the burn from hurting. Applying the gel on the burn prevents an aversive outcome (pain), so this is an example of negative reinforcement. Because engaging in the behavior minimizes an aversive outcome, you will be more likely to use aloe vera gel again in the future.

Negative reinforcement can also be seen if you took acetaminophen to get rid of a terrible headache. After about 15 or 20 minutes, the pain in your head finally recedes. Because taking the pills allowed you to eliminate an aversive situation, it makes it more likely that you will take the pain pills again in the future to deal with physical pain.

Strength of the Response

How and when reinforcement is delivered can affect the overall strength of response. This strength is measured by the following qualities of the response after reinforcement is halted:

Continuous Reinforcement

In situations when present reinforcement is controlled, such as during training, the timing of when a reinforcer is presented can be manipulated. During the early stages of learning, continuous reinforcement is often used, such as when you first teach your dog a new trick. This schedule involves reinforcing a response each and every time it occurs.

Partial Reinforcement

Once a behavior has been acquired, it's often a good idea to switch to a partial reinforcement schedule. The four main types of partial reinforcement include:

A Word From Verywell

Reinforcement plays a vital role in the operant conditioning process. When used appropriately, reinforcement can be an effective learning tool to encourage desirable behaviors and discourage undesirable ones.

It's important to remember that what constitutes reinforcement can vary from one person to another. In a classroom setting, for example, one child may find a treat reinforcing while another might be indifferent to such a reward. In some instances, what is reinforcing might actually come as a surprise.

If a child only receives attention from his parents when he is being scolded, that attention can actually reinforce the misbehavior. By learning more about how reinforcement works, you can gain a better understanding of how different types of reinforcement contribute to learning and behavior.

# data[].attributes.attachment_link.title
What Is Reinforcement and How Is It Used in Psychology?

# data[].attributes.attachment_link.description
One of the many different ways in which people can learn is through a process known as operant conditioning (also known as instrumental conditioning).﻿﻿ This involves learning through reinforcement or punishment. The type of reinforcement used can play an important role in how quickly a behavior is learned and the overall strength of the resulting response.

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
How to Teach Problem-Solving Skills to Kids (Ages 3-14)

THIS ARTICLE INCLUDES A FREE PRINTABLE

Whether it's a toy-related conflict, a tough math equation, or negative peer pressure, kids of ALL ages face problems and challenges on a daily basis.

As parents or teachers, we can't always be there to solve every problem for our children. In fact, this isn't our job. Our job is to TEACH our children how to solve problems by . This way, they can become themselves, independent, and successful individuals.

Instead of giving up or getting frustrated when they encounter a challenge, kids with problem-solving skills manage their emotions, think creatively, and persist until they find a solution. Naturally, these abilities go hand-in-hand with a

Before you move on, be sure to sign up for our FREE weekly printables carefully crafted to teach your kids growth mindset, resilience, and much more. Sign up below to make sure you're on the list!

Once signed up, you will immediately receive our popular Parent's Guide to a Growth Mindset.
So HOW do you teach problem-solving skills to kids?

Well, it depends on their age. As cognitive abilities and the size of the child's challenges grow/evolve over time, so should your approach to teaching problem-solving skills.

Read on to learn key strategies of teaching problem-solving to kids, as well as some age-by-age ideas and activities.

3 General Strategies to Teach Problem-Solving at Any Age

1. Model Effective Problem-Solving

When YOU encounter a challenge, do a "think-aloud" for the benefit of your child. MODEL how to apply the same problem-solving skills you've been working on together, giving the real-world examples that she can implement in her own life.

At the same time, show your child a willingness to make . Everyone encounters problems, and that's okay. Sometimes the first solution you try won't work, and that's okay too!

When you model problem-solving, explain that there are some things which are out of our control. As we're solving a problem at hand we should focus on the things we CAN actually control.

You can show the Circle of Control printable included in the Growth Mindset Printables Kit.

2. Ask for Advice

Ask your kids for advice when you have a problem. This teaches them that it's common to make mistakes and face challenges. It also gives them the opportunity to practice problem-solving skills.

Plus, when you indicate that their ideas are they'll gain the valued, confidence to attempt solving problems on their own.

3. Don't Provide "The Answer"

As difficult as it may be, allow your child to struggle, sometimes , and ultimately LEARN from experiencing consequences.

3-5 Years

Use Emotion Coaching

To step into a problem-solving mindset, young children need to first learn to manage their emotions. After all, it's difficult for a small child to logically consider solutions to a problem if he's mid-tantrum.

One way to accomplish this is by using the emotion coaching process outlined by John Gottman.

First, teach your kids that ALL emotions are acceptable. There are NO "bad" emotions. Even seemingly negative emotions like anger, sadness, and frustration can teach us valuable lessons. What matters is how we respond to these emotions.

Second, follow this process:

When your child is upset, help her process the way she's feeling. Say something like, Step One: Naming and validating emotions."I understand that you're upset because Jessica is playing with the toy you wanted."

Guide your child to her calming space. If she doesn't have one, it's a good idea to create one. Let her calm her body and process her emotions so she can problem-solve, learn, and grow.

Step Three: Problem Solving. Brainstorm solutions with your child, doing moreLISTENINGthan talking during the conversation. This allows your child to practice her problem-solving skills, and she's more likely to actually implement the solutions she came up with herself.

Say, "Show Me the Hard Part"

When your child struggles or feels frustrated, try a technique suggested by mom and parenting blogger Lauren Tamm . Simply say, "Show me the hard part."

Repeat back what your child says, "So you're saying..."

Once you both understand the real problem, prompt your child to come up with . solutions "There must be some way you can fix that..." or "There must be something you can do..."

Now that your child has identified "the hard part," she'll likely be able to come up with a solution. If not, help her brainstorm some ideas. You may try asking the question, "If you know, what would you think?" and see what she comes up with.

Your child can practice finding solutions to obstacles they're facing with My Mighty Treasure Coins printable found in the Self-Esteem & Confidence Kit.

Problem-Solve with Creative Play

Allow your child to choose activities and games based on her interests. Free play provides plenty of opportunities to navigate and creatively solve problems.

Children often learn best through PLAY. Playing with items like blocks, simple puzzles, and dress-up clothes can teach your child the process of problem-solving.

Even while playing, your child thinks critically: Where does this puzzle piece fit? What does this do? I want to dress up as a queen. What should I wear? Where did I put my tiara? Is it under the couch?

Encourage creative play, creative thinking, and problem-solving with our fabulous Growth Mindset Activity Kit for children!

Problem-Solve with Storybooks

Read age-appropriate stories featuring characters who experience problems, such as:

Ladybug Girl and Bumblebee Boy by Jacky Davis: The story of two friends who want to play together but can't find a game to agree on. After taking turns making suggestions, they arrive at a game they both want to play: Ladybug Girl and Bumblebee Boy.

The Curious George Series by Margaret and H.E. Rey: A curious little monkey gets into and out of dilemmas, teaching kids to find solutions to problems of their own.

Ira Sleeps Over by Bernard Waber: Ira's thrilled to have a sleepover at his friend Reggie's house. But there's one problem: Should he or should he not bring his teddy bear? It may seem small, but this is the type of early social problem your child might relate to.

Connect these experiences to similar events in your child's own life, and ASK your child HOW the characters in these stories could solve their problems. Encourage a variety of solutions, and discuss the possible outcomes of each.

This is a form of dialogue reading, or actively ENGAGING your child in the reading experience. Interacting with the text instead of passively listening can "turbocharge" the development of literacy skills such as comprehension in preschool-aged children.

By asking questions about the characters' challenges, you can also give your child's problem-solving abilities a boost.

For book suggestions, refer to the printable Top 85 Growth Mindset Books for Children & Adults in our Growth Mindset Printables Kit.

5-7 Years

Teach the Problem-Solving Steps

Come up with a simple problem-solving process for your child, one that you can consistently implement. For example, you might try the following five steps:

Help your child understand what she's feeling in the moment (frustration, anger, curiosity, disappointment, excitement, etc.) Noticing and naming emotions will diffuse their charge and give your child a chance to take a step back.

problem. In most cases, help her take responsibility for what happened rather than Step 2: What's the problem? Guide your child to identify the specific pointing fingers. For instance, instead of, "Joey got me in trouble at recess," your child might say, "I got in trouble at recess for arguing with Joey."

Step 3: What are the solutions? Encourage your child to come up with as many solutions as possible. At this point, they don't even need to be "good" solutions. They're just brainstorming here, not yet evaluating the ideas they've generated.

Step 4: What would happen if...? What would happen if your child attempted each of these solutions? Is the solution safe and fair? How will it make others feel? You can also try role playing at this step. It's important for your child to consider BOTH positive and negative consequences of her actions.

Step 5: Which one will I try? Ask your child to pick one or more solutions to try. If the solution didn't work, discuss WHY and move on to another one. Encourage your child to keep trying until the problem is solved.

Consistently practice these steps so that they become second nature, and model solving problems of your own the same way. It's a good idea to reflect: What worked? What didn't? What can you do differently next time?

Help your child visualize and practice this process using the colorful in the My Problem-Solving printable Self-Esteem & Confidence Kit .

Problem-Solve with Craft Materials

Crafting is another form of play that can teach kids to solve problems creatively.

Provide your child with markers, modeling clay, cardboard boxes, tape, paper, etc. They'll come up with all sorts of interesting creations and inventive games with these simple materials.

Ask Open-Ended Questions

Asking open-ended questions improves a child's ability to think critically and creatively, ultimately making them better problem-solvers. Examples of open-ended questions include:

How could we work together to solve this?

How did you work it out? or How do you know that?

Tell me about what you built, made, or created.

What do you think will happen next?

What do you think would happen if...?

What did you learn?

What was easy? What was hard?

What would you do differently next time?

Open-ended questions have no right answer and can't be answered with a simple "Yes" or "No."

You can ask open-ended questions even when your child isn't currently solving a problem to help her practice her thinking skills, which will come in handy when she have a problem to solve.

For more question ideas, use "10 Growth Mindset Questions To Ask Your Kids at the Dinner Table" in our . Growth Mindset Printables Kit

7-9 Years

Break Down Problems into Chunks

This strategy is a more advanced version of "Show me the hard part."

For instance, let's say your child has a poor grade in history class. Why is the grade so low? What are the causes of this problem?

If the low grade is the result of missing assignments, perhaps your child can make a list of these assignments and tackle one at a time. Or if tests are the issue, what's causing your child to struggle on exams?

Perhaps she's distracted by friends in the class, has trouble asking for help, and doesn't spend enough time studying at home. Once you've identified these "chunks," help your child tackle them one at a time until the problem is solved.

Make sure to use our printable cards "Problem-Solving Steps for Kids" (available in theGrowth Mindset Activity Kit). This is a fun and interactive way your child can learn the steps to problem-solving and have confidence in the process.

Discuss the importance of embracing challenges and solving problems independently with the "broken escalator video."

In the video, an escalator unexpectedly breaks. The people on the escalator are "stuck" and yelling for help. At this age, it's likely that your child will find the video funny and immediately offer a solution: "Just walk! Get off the escalator!"

Tell your child that this is a simple example of how people sometimes act in difficult situations. Ask, "Why do you think they didn't get off the escalator?" (they didn't know how, they were waiting for help, etc.)

9-11 Years

Problem-Solve with Prompts

Provide your child or a group of children with materials such as straws, cotton balls, yarn, clothespins, tape, paper clips, sticky notes, Popsicle sticks, etc.

With just these materials, challenge your kids to solve unusual problems like:

Make a leprechaun trap

Create a jump ramp for cars

Design your own game with rules

Make a device for two people to communicate with one another

This is a fun way to practice critical thinking and creative problem-solving. Most likely, it will take multiple attempts to find a solution that works, which can apply to just about any aspect of life.

Make Them Work for It

When your child asks for a new toy, technology, or clothes, have her make a plan to obtain the desired item herself. Not only will your child have to brainstorm and evaluate solutions, but she'll also gain confidence .

Ask your child HOW she can earn the money for the item that she wants, and encourage her as she works toward her goal.

Put It on Paper

For example, use this graphic organizer developed by The New York Times Learning Network . Your child can identify her problem and brainstorm solutions.

But now, she takes this process a step further: After attempting each solution, which succeeded? Which were unsuccessful? ?

This helps your child reflect on various outcomes, learning what works and what doesn't. The lessons she learns here will be useful when she encounters similar problems in the future.

Ages 12+

Play Chess Together

Learning to play chess is a great way for kids to learn problem-solving AND build their brains at the same time. It requires players to use critical thinking, creativity, analysis of the board, recognize pattern and more. There are online versions of the game, books on how to play, videos and other resources. Don't know how to play? Learn with your teen to connect problem solve together!

Have Them Learn To Code

Our teens and tweens are already tech-savvy and can use their skills to solve problems by learning to code. Coding promotes creativity, logic, planning, and persistence. There are many great tools and online or in-person programs that can boost your child's coding skills.

Encourage to Start a Meaningful Project

This project has to be meaningful to your teen, for example starting a YouTube channel. Your teen will practice problem-solving skills as they're figuring out how to grow their audience, how to have their videos discovered, and much more.

In the Big Life Journal - Teen Edition, there's a section that guides them through planning their YouTube channel and beginning the problem-solving process.

Apply the SODAS Method

Looking for a game plan that your teen can employ when faced with a problem? The SODAS method can be used for big or small problems. Just remember this simple acronym and follow these ideas:

Encourage to Join Problem-Solving Groups

Does your teen enjoy solving problems in a team? Have them join a group or club that helps them hone their skills in a variety of settings--from science and robotics to debating and international affairs. Some examples of groups include:

# data[].attributes.attachment_link.title
How to Teach Problem-Solving Skills to Kids (Ages 3-14)

# data[].attributes.attachment_link.description
Whether it's a toy-related conflict, a tough math equation, or negative peer pressure, kids of ALL ages face problems and challenges on a daily basis. As parents or teachers, we can't always be there to solve every problem for our children. In fact, this isn't OUR job.

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
School is an important environment for an individual to socialize and develop communication skills. After family environment, the second most important place for individual to develop is school. Here, if the child receives the right education and successfully communicates with his teacher and friends, his personality will be positively completed and he will acquire various skills like reading and writing.

However, pre-school and school age children can show some behaviors that hinder their education and communication. These behaviors that prevent the child from receiving education, developing social skills and badly affect the environment he is in are called problem behaviors. A child that has problem behaviors should be guided carefully and in a right way, with the help of an expert if needed.

What is Problem Behavior?

Problem behaviors are continuous behaviors that hinder social relations, communications and learning of a child and cause harm to them, their families, their peers and other adults. Although they show themselves as tantrums and tendency to violence, some cases may also show reactions like long sobbing fits. Unless the problem behaviors are eliminated, it would be impossible for the child to complete his development.

Problem behaviors, first of all, prevent the child from using his current skills. Children with these behavioral patterns bear the risk of losing their skills because of not putting them into practice. For instance, a child that has the ability to eat with fork and knife show problem behaviors, he will use the fork and knife to make loud noises rather than eat.

Besides preventing children from using their skills, these behavior patterns also prevent them from acquiring new ones. Because children with repetitive problem behavior will not be open to acquire new skills with experience or teaching, their tantrums and other reactions due to the behavior will hinder these.

Tendency to harm is also seen in children with problem behaviors. The child is prone to harm themselves or others close to them and this poses a serious danger. Many children are known to harm themselves by taking harmful behaviors as habits like hitting themselves, throwing them on the ground and likes and have tantrums more than often.

A child that has problem behaviors will naturally not fit into his environment. Repetitive behaviors like screaming often, making noise by hitting objects, trying to hurt people badly affect the child's adaptation to his environment. This creates a major risk in terms of social development of children. Because these repetitive behaviors will prevent children from getting attention from their peers and making friends with them.

Children with problem behaviors may pose a danger for themselves and their environment. These children are highly prone to be harmful. They can hurt their friends, adults, themselves, people they do not know with various objects. They may also feel the need to disturb people constantly.

What Are The Reasons to Problem Behavior?

Most of the behavior patterns that are called problem behaviors occur during pre-school or school age. This results from the child spending time in a new environment other than usual parent environment and spending time with people for the first time. Many problems may arise in this period and they may cause the child to acquire problem behavior patterns.

With this, the reasons for problem behaviors divided into two as school-related and non-school-related factors.

Family Factor: Researches show that problem behaviors are majorly caused by the features of the family. Even though the child is not directly subjected to violence, when the person that the child takes as role model raises his voice of yell, problem behaviors may be caused. It is known that children in family environment where arguments are common have problem behavior patterns.

Other factors due to family include the child being over-disciplined or not disciplined at all. Children may show problem behaviors when they are under a lot of pressure in family environment and suddenly they feel the lack of this pressure in a new environment. The other way around, undisciplined children are known to show problem behavior due to the effect of being in a social environment for the first time.

If physical or psychological violence is in question in family environment, it is impossible for children to not have problem behaviors.

Even though this violence is not towards the child, what he witnesses will affect him and cause him to have problem behaviors. Thus, parents' attitude, features of the family and behaviors shown in this environment may cause the child to have problem behaviors.

Mass Media: Mass media like TV and Internet are extremely influential on children to have problem behaviors. Even a regular advertisement can adversely affect the child or cause him to acquire a wrong behavior as a role model. A considerable part of cartoons airing on TV has violent content. Also, cartoon characters can be bad role models for children and cause them to develop problem behaviors. It is known that children spending a long time watching cartoons exhibit various problem behaviors.

Devices that have Internet connection or games on them like computers, tablets, phones may also cause problem behaviors in children. Children's interaction with these kinds of devices should be limited and programs, games, or applications they use should be under parents' supervision. Children should be kept away from violent games regardless of their levels and should be guided towards mind developing games.

Features of the School: Physical and cultural features of the school can also cause the child to acquire negative, problem behaviors. For instance, if the school is too crowded, classrooms are at overcapacity, physical features are inadequate and such, children going to this school may show problem behaviors. Because children will seek the comfort of their home there, want to go back to home and show reaction to get them out of this environment. When this situation gains continuity, the child will have acquired a problem behavior. Also, the social and cultural features of the school entity have great importance. Children may show problem behavior among a majority that does not carry the same cultural features as their parents.

Factors Related to Teacher: If the teacher-student relation is advancing in the wrong direction, children may show negative behaviors. When teacher is indifferent to the child, speaking in an inappropriate manner, practicing physical or verbal violence children may develop problem behavior. Especially when teacher is an element of fear for the students, developing these kinds of behaviors would be inevitable.
Sources:

# data[].attributes.attachment_link.title
What are Problem Behaviors and What Causes Them? | Otsimo

# data[].attributes.attachment_link.description
School is an important environment for an individual to socialize and develop communication skills. After family environment, the second most important place for individual to develop is school. Here, if the child receives the right education and successfully communicates with his teacher and friends, his personality will be positively completed and he will acquire various skills like reading and writing.

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
หากจะพูดถึงการเสริมสร้างพัฒนาการด้านต่างๆ ของลูก สำหรับเด็กยุคดิจิทัลหรือ Alpha Generation แล้ว ทักษะด้านวิชาการอย่างเดียวคงไม่พอ เพราะเด็กสมัยนี้มีศักยภาพในการเรียนรู้มากกว่าที่เราคิด แต่ถ้าอยากจะให้ลูกได้เสริมสร้างพัฒนาการด้านอื่น คุณพ่อคุณแม่อย่างเราก็คงมีคำถามว่า แล้วควรให้ลูกเสริมด้านไหนดีใช่ไหมล่ะคะ วันนี้ Parents One จึงมีทักษะหลายๆ ด้านที่เด็กยุคนี้ควรเสริมสร้างพัฒนาการมาฝากคุณพ่อคุณแม่ทุกท่านค่ะ

พัฒนาการด้านแรกที่คุณพ่อคุณแม่มักสนใจเป็นพิเศษก็คือการพัฒนาสมอง ซึ่งจริงๆ แล้วการพัฒนาสมองของลูกเริ่มตั้งแต่ 1,000 วันแรกของชีวิต คือในช่วงที่ลูกยังอยู่ในท้องเราก็สามารถอ่านหนังสือให้เขาฟัง พูดคุยกับลูกในท้องก็จะเป็นการพัฒนาสมองของลูกได้ และเมื่อลูกคลอดออกมาอยู่ในวัยทารกซึ่งเป็นช่วงที่สมองของลูกสามารถพัฒนาได้อย่างรวดเร็วและมีการทำงานประสานกันหากได้รับการพัฒนาอย่างเหมาะสม

โดยถ้าคุณพ่อคุณแม่อยากส่งเสริมให้ลูกพัฒนาสมองด้วยกิจกรรมต่างๆ ก็สามารถเริ่มจริงๆ จังๆ ได้ตั้งแต่ 6 เดือนเลยค่ะ อย่างการเล่านิทานให้ลูกฟัง ให้ลูกเล่นอย่างอิสระ การเรียนรู้ด้วยแฟลชการ์ด ก็จะช่วยเชื่อมโยงสมองซีกซ้ายและขวาของเด็กเล็กอย่างมีประสิทธิภาพ และถ้าลูกโตขึ้นมาหน่อย การเรียน Coding ก็จะมีประโยชน์ในแง่ของการฝึกให้เขารู้จักคิดวิเคราะห์ กระตุ้นให้เด็กคิดอย่างเป็นระบบเพื่อรู้จักแก้ไขปัญหาอย่างสร้างสรรค์นั่นเองค่ะ

ศิลปะและดนตรี

ทักษะต่อมาที่คุณพ่อคุณแม่สามารถส่งเสริมให้ลูกมีพัฒนาการได้ก็คือเรื่องของศิลปะและดนตรี เพราะศิลปะและดนตรีคือตัวช่วยชั้นดีที่จะทำให้ลูกเกิดสมาธิ สามารถจดจ่ออยู่กับสิ่งใดสิ่งหนึ่งได้เป็นระยะเวลานานค่ะ ถ้าคุณพ่อคุณแม่อยากให้ลูกลองเล่นดนตรีหรือฝึกศิลปะก็สามารถเสริมสร้างอย่างจริงจังได้ในช่วงอายุ 3 ขวบขึ้นไปค่ะ

โดยการเสริมสร้างทักษะด้านศิลปะนั้นก็จะช่วยให้ลูกมีพัฒนาการด้านกล้ามเนื้อมือมัดเล็กและกระบวนการคิดไปพร้อมๆ กัน รวมไปถึงทักษะภาษาและสังคมก็ได้ได้พัฒนาด้วยเช่นกัน ส่วนการเสริมสร้างพัฒนาการทางด้านดนตรี หากคุณพ่อคุณแม่ส่งเสริมให้เขาได้เรียนดนตรีอย่างเหมาะสมตามช่วงวัยก็จะช่วยเสริมสร้างสมาธิ ความจำ และพัฒนาความฉลาดทางอารมณ์หรือ EQ ได้อีกด้วย แต่คุณพ่อคุณแม่อาจต้องดูความพร้อมทางร่างกาย สมอง ความชอบและความสนใจของลูกเป็นหลักนะคะ

ทักษะทางภาษา

ทักษะสำคัญที่คุณพ่อคุณแม่มักอยากส่งเสริมให้ลูกพัฒนาอีกด้านหนึ่งก็คือทักษะทางภาษา ซึ่งเดี๋ยวนี้เราก็เห็นกันเยอะมากกับการเลี้ยงลูกให้เป็นเด็ก 2 ภาษา ถ้าเกิดว่าครอบครัวไหนมีพื้นฐานทางภาษาก็โชคดีไป เพราะสามารถพูดคุย ฝึกฝนภาษาอังกฤษกับลูกได้ตั้งแต่แรกเกิด แต่ถ้าเป็นครอบครัวที่ไม่ได้ชำนาญในเรื่องนี้มากนักก็อาจต้องอาศัยความสม่ำเสมอและเทคนิคอื่นๆ เพื่อที่จะฝึกให้ลูกมีทักษะทางภาษาติดตัว

จริงๆ แล้วช่วงอายุที่เหมาะสมในการเสริมสร้างทักษะทางภาษาก็มีตั้งแต่แรกเกิด หรือจะเริ่มฝึกตอน 1 ขวบครึ่งก็ได้ค่ะ แต่ถ้าเป็นช่วงอายุที่เหมาะสมที่สุดก็คือ 3 ขวบ เพราะเป็นช่วงเวลาที่เด็กๆ สามารถเรียนรู้ภาษาแม่ได้อย่างคล่องแคล่วแล้ว และพร้อมเปิดรับภาษาใหม่ๆ โดยจะใช้ระยะเวลาสักพักหนึ่งในการทำความเข้าใจภาษาที่ 2 ค่ะ สำหรับภาษาที่เด็กๆ เรียน นอกจากภาษาอังกฤษแล้วก็ยังมีภาษาอื่นๆ ที่น่าสนใจเช่นกัน ไม่ว่าจะเป็น ภาษาจีนหรือภาษาญี่ปุ่นค่ะ

การทำอาหาร

คุณพ่อคุณแม่อาจสงสัยว่าการเสริมสร้างทักษะการทำอาหารให้แก่เด็กจำเป็นตรงไหน แต่บอกเลยค่ะว่าทักษะนี้มีประโยชน์กว่าที่คิดแน่นอน เพราะการทำอาหารจะช่วยให้เด็กๆ ได้พัฒนากล้ามเนื้อมือจากการหยิบจับ ขยำแป้ง นวดแป้งให้เข้ากัน หรือการตระเตรียมวัตถุดิบต่างๆ อย่างการเด็ดหรือการล้างวัตถุดิบ รวมไปถึงยังได้ใช้ประสาทสัมผัสต่างๆ ทั้งการดม การลิ้มรส และการสัมผัสสิ่งที่มีความแตกต่างกัน นอกจากนี้ยังช่วยเรื่องของการพัฒนาความคิดสร้างสรรค์อีกด้วย

ซึ่งช่วงวัยที่เหมาะสมจะเสริมสร้างทักษะการทำอาหาร อาจเริ่มได้ที่ช่วงอายุประมาณ 2 ขวบ โดยในช่วงวัยนี้จะต้องมีคุณพ่อคุณแม่คอยประกบอย่างใกล้ชิด ให้ลูกได้ฝึกหยิบจับอะไรเล็กๆ น้อยๆ ในห้องครัว อย่างการหยิบส่วนผสมเทรวมกัน อาจเลือกอาหารที่มีขั้นตอนไม่มาก ทำง่ายๆ ก็จะช่วยให้ลูกสนุกกับการเรียนรู้ แถมการมีส่วนร่วมแบบนี้ก็อาจทำให้ลูกเจริญอาหารมากขึ้นด้วยนะคะ

กีฬาและศิลปะป้องกันตัว

กีฬาและศิลปะป้องกันตัว ถือเป็นทักษะที่น่าสนใจที่จะให้ลูกได้เสริมสร้างพัฒนาการ เพราะแน่นอนว่าขึ้นชื่อว่ากีฬา สิ่งที่เด็กๆ จะได้พัฒนาแน่ๆ คือเรื่องความแข็งแรงของกล้ามเนื้อและร่างกายที่จะทำให้เขามีสุขภาพที่ดีขึ้น นอกจากนี้กีฬาและศิลปะป้องกันบางอย่างยังช่วยในเรื่องการทรงตัว ฝึกไหวพริบ สร้างสมาธิและฝึกระเบียบวินัย รวมไปถึงเป็นทักษะที่สามารถใช้ป้องกันตัวหากเกิดเหตุฉุกเฉินได้ด้วย

สำหรับช่วงอายุที่เหมาะสมในการเสริมสร้างพัฒนาการจากทักษะกีฬาและศิลปะป้องกันตัวก็สามารถเล่นได้ตั้งแต่ตอนที่ลูกเริ่มคลานหรือเดินได้เลย อย่างการฝึกคลาน หรือวิ่งเล่นก็ถือเป็นการออกกำลังกายแล้ว แต่ถ้าจะเป็นกีฬาหรือศิลปะป้องกันตัวที่จริงจัง ก็แนะนำให้อยู่ในช่วงอายุประมาณ 3 ขวบขึ้นไป เพราะเป็นช่วงวัยที่เริ่มรู้เรื่อง อีกทั้งยังเหมาะสมที่จะให้เขาได้เรียนรู้เรื่องการรู้แพ้ รู้ชนะ รู้อภัยจากทักษะนี้ค่ะ

EMJOY : EMPOWER THE YOUTH'S NEXTPERIENCE

เมื่อเราต้องการเสริมสร้างพัฒนาการด้านต่างๆ ของลูก แค่พ่อกับแม่อย่างเดียวอาจไม่เพียงพอ เราจึงต้องมองหาตัวช่วยอย่างแหล่งการเรียนรู้ที่จะเป็นตัวช่วยให้เด็กๆ ได้พัฒนาอย่างเต็มศักยภาพ อย่างที่ The EmQuartier ได้เปิด EMJOY ศูนย์การเรียนรู้สู่อนาคตของเยาวชนยุคดิจิทัลแห่งใหม่ใจกลางสุขุมวิทบนพื้นที่กว่า 6,000 ตารางเมตร ในบริเวณชั้น 2 ของอาคาร C ศูนย์การค้า The EmQuartier ที่จะช่วยเปิดโลกแห่งจินตนาการและช่วยให้เด็กๆ มีความคิดสร้างสรรค์อย่างไร้ขีดจำกัด

โดยพื้นที่ใน EMJOY จะเต็มไปด้วยสถาบันการศึกษาที่เสริมทักษะการเรียนรู้ที่อยู่นอกตำราเหมาะสำหรับเด็กยุค Alpha และเยาวชนรุ่นใหม่ที่จะช่วยพัฒนาศักยภาพของทุกคนเพื่อพาเราไปสู่อนาคตที่ดีกว่าเดิม ซึ่งจะแตกต่างจากที่อื่นๆ ตรงที่มีการสร้างสรรค์และปรับรูปแบบการเรียนการสอนให้เหมาะกับสไตล์ของครอบครัวยุคใหม่

นอกจากสถาบันการศึกษาแล้ว EMJOY ยังเหมือนเป็น Community สำหรับทุกครอบครัวด้วยการตกแต่งพื้นที่ด้วยสีสันและบรรยากาศที่ดูสนุกสนาน สอดรับไปกับพื้นที่ที่สรรค์สร้างขึ้นเพื่อความสนุกสนานสำหรับเด็กอย่างโซนเครื่องเล่นต่างๆ ห้องน้ำสำหรับเด็ก และการตกแต่งที่นั่งให้ดึงดูดใจเจ้าตัวเล็ก รวมไปถึงสิ่งอำนวยความสะดวกครบครันที่เข้ากับไลฟ์สไตล์ของทุกคนในครอบครัว เราไปดูกันดีกว่าว่าที่นี่จะมีโซนหรือสถาบันอะไรที่เหมาะจะพาเจ้าตัวเล็กไปเสริมสร้างพัฒนาการบ้าง

โซนพัฒนาสมอง

ในเรื่องของการเสริมสร้างและพัฒนาสมอง ที่ EMJOY ก็มีสถาบันการศึกษาที่ช่วยเสริมสร้างในเรื่องนี้โดยเฉพาะ โดยที่ไม่ได้เน้นเรื่องวิชาการจ๋า แต่จะเป็นการดึงศักยภาพทางด้านสมองมาใช้อย่างเต็มประสิทธิภาพเสียมากกว่าค่ะ

โซนศิลปะและดนตรี

ข้ามฝั่งมาที่การเสริมสร้างทักษะดนตรีและศิลปะกันบ้าง บอกเลยว่าน่าสนใจและมีหลายสถาบันให้เจ้าตัวเล็กเลือกเรียนตามความสนใจและความชอบค่ะ

โซนภาษา กีฬาและศิลปะป้องกันตัว

มาต่อกันที่เรื่องของกีฬา ศิลปะป้องกันตัว ภาษา และการทำอาหารที่ EMJOY ก็มีสถาบันที่เสริมสร้างทักษะด้านนี้หลายแห่งทีเดียว

BUNGEE WORKOUT : กีฬาแนวใหม่สัญชาติไทยที่คิดค้นและพัฒนาจนมีชื่อเสียงไประดับโลก โดยมีการนำเทคนิคกายกรรม ผสมผสานกับเสียงเพลงและศาสตร์การเคลื่อนไหว เช่น เต้นรำ ยิมนาสติกและโยคะ ช่วงอายุที่เปิดรับ 5 - 12 ปี

Haole Chinese Language School : โรงเรียนสอนภาษาจีนที่นำเสนอการสอนภาษาจีนรูปแบบใหม่เฉพาะตัว คือมีการใช้เสียงเพลงมาผสมผสาน ทำให้เด็กๆ ซึมซับภาษาจีนได้อย่างเป็นธรรมชาติ ช่วงอายุที่เปิดรับ 1.6 - 15 ปี

PLAY CHEF : โรงเรียนสอนทำอาหารเพื่อพัฒนาการและทักษะสำหรับเด็ก ช่วงอายุที่เปิดรับ 4 - 13 ปี

โซนอาหารและสิ่งอำนวยความสะดวก

LITTLE REDFOX KIDSALON : ร้านตัดผมของเด็กที่มีประสบการณ์ในการตัดผมเด็กมากว่า 6 ปี โดยสาขานี้จะมาในธีมอวกาศ ตอนนี้มีโปรโมชั่นลดถึงสิ้นเดือนนี้ เหลือเพียง 500 บาทจาก ปกติ 590 บาท

TAKE CARE SALON & BEAUTY : มีบริการพิเศษทำผมและเสริมสวยสำหรับเด็กๆ และผู้ปกครอง

TANWA THE FOOD PROJECT : ร้านอาหารเพื่อสุขภาพ ที่ออกแบบและดีไซน์จานอาหารด้วยรสชาติแปลกใหม่และโดดเด่น

GREYHOUND CAFE : ร้านอาหารแฟชั่นคาเฟ่ที่ตอบโจทย์ทุกคนในครอบครัว

KIDDOLAND : ผู้นำเข้าและจำหน่ายสินค้าเสริมทักษะการเรียนรู้เด็ก แบรนด์ดังลิขสิทธิ์ระดับโลก

เป็นยังไงบ้างคะคุณพ่อคุณแม่ เป็นพื้นที่ Edutainment zone แห่งใหม่ที่น่าสนใจไม่ใช่น้อยใช่ไหมล่ะคะ ถือเป็น Nextperience AREA สำหรับครอบครัวยุคใหม่ และนี่ก็คือทั้งหมดของ EMJOY : EMPOWER THE YOUTH'S NEXTPERIENCE ที่พร้อมเปิดให้บริการแก่คุณพ่อคุณแม่แล้ววันนี้ที่ชั้น 2 อาคาร C ณ ศูนย์การค้า The EmQuartier เวลา 10.00 - 22.00 น. ถ้าคุณพ่อคุณแม่ท่านไหนสนใจก็สามารถอ่านรายละเอียดเพิ่มเติมได้ที่ https://www.emquartier.co.th/emjoy/ เลยนะคะ

#EMJOY #EMPOWERTHEYOUTHSNEXTPERIENCE #EDUTAINMENTZONE #EMPORIUM #EMQUARTIER

# data[].attributes.attachment_link.title
เด็กยุคดิจิทัลต้องเสริมสร้างพัฒนาการด้านไหนดีแบบที่ไม่เน้นวิชาการจ๋า

# data[].attributes.attachment_link.description
หากจะพูดถึงการเสริมสร้างพัฒนาการด้านต่างๆ ของลูก สำหรับเด็กยุคดิจิทัลหรือ Alpha Generation แล้ว ทักษะด้านวิชาการอย่างเดียวคงไม่พอ เพราะเด็กสมัยนี้มีศักยภาพในการเรียนรู้มากกว่าที่เราคิด ...

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Multi-Tiered Framework

A Multi-Tiered System of Support (MTSS) is a data-driven, problem-solving framework to improve outcomes for all students. MTSS relies on a continuum of evidence-based practices matched to student needs. PBIS is an example of MTSS centered on social behavior.

Three Tiers of Support

Tier 1: Universal Prevention (All Students)

Tier 1 supports serve as the foundation for behavior and academics. Schools provide these universal supports to all students. For most students, the core program gives them what they need to be successful and to prevent future problems.

The core principles guiding Tier 1 PBIS include the understanding that we can and should:

Effectively teach appropriate behavior to all children

Intervene early before unwanted behaviors escalate

Use research-based, scientifically validated interventions whenever possible

Monitor student progress

Use data to make decisions

Tier 2: Targeted Prevention (Targeted Students)

This level of support focuses on improving specific skill deficits. Schools often provide Tier 2 supports to groups of students with similar targeted needs. Providing support to a group of students provides more opportunities for practice and feedback while keeping the intervention maximally efficient. Students may need some assessment to identify whether they need this level of support and which skills to address. Tier 2 supports help students develop the skills they need to benefit core programs at the school.

Tier 2 practices and systems provide targeted support for students who are not successful with Tier 1 supports alone. The focus is on supporting students who are at risk for developing more serious problem behavior before they start. Essentially, the support at this level is more focused than Tier 1 and less intensive than Tier 3.

Specific Tier 2 interventions include practices such as social skills groups, self-management, and academic supports. Targeted interventions like these, implemented by typical school personnel are likely to demonstrate positive effects for up to 67% of referred students.

Tier 2 interventions are:

Continuously available

Very low effort by teachers

Aligned with school-wide expectations.

Implemented by all staff/faculty in a school.

Flexible and based on assessment.

Function-based

Continuously monitored

Tier 3: Intensive, Individualized Prevention (Individual Students)

Tier 3 supports are the most intensive supports the school offers. These supports require the most intensive resources due to the individualized approach of developing and carrying out interventions. At this level, schools typically rely on formal assessments to determine a student's need and to develop an individualized support plan. Student plans often include goals related to both academics as well as behavior support.

PBIS' framework doesn't just work with school-wide and targeted supports. It's also an effective way to address sometimes dangerous, often highly disruptive behaviors creating barriers to learning and excluding students from social settings.

Key PBIS Tier 1 Practices

School-wide Positive Expectations and Behaviors are Defined and Taught

Rather than establishing specifically what not to do, schools define and teach the behaviors and expectations they want to see. Schools should identify 3-5 positively stated, easy to remember expectations. These should align with creating the kind of positive school climate the school wants to create. Anyone should be able to walk into the school at any time and ask 10 random students to name the school-wide expectations. At least 80% of the time those students should be able to say what they are and give examples of what they look like in action.

For students to know the expectations, they must be taught. The Tier 1 team should decide how students will learn expected behaviors across various school settings.

Procedures for Establishing Classroom Expectations and Routines Consistent
with School-Wide Expectations

Students spend the majority of their day within classroom settings. It's critical the expectations in the classroom align with the broader school-wide systems. This consistency supports better behavioral outcomes for all students. Teachers explain what the school-wide expectations look like in their classrooms during specific classroom-level routines.

Continuum of Procedures for Encouraging Expected Behavior

A school's Tier 1 team determines how to acknowledge students positively for doing appropriate behaviors. Schools adopt a token system in addition to offering specific praise when students do what's expected. No matter the system, it should be:

Linked to school-wide expectations

Used across settings and within classrooms

Used by 90% or more of all school personnel

Available to all students within the school

Continuum of Procedures for Discouraging Problem Behavior

All discipline policies should include definitions for behaviors interfering with academic and social success. They offer clear policies and procedures for addressing office-managed versus classroom-managed problems. Defining both the behaviors and the procedures promote consistent application of Tier 1 across all students and school personnel.

Procedures for Encouraging School-Family Partnerships

Teams should solicit stakeholders, including families, for input on Tier 1 foundations. Opportunities to provide ongoing feedback and direction should happen at least once a year, if not more regularly. This input ensures Tier 1 is culturally responsive and reflects the values of the local community.

Key PBIS Tier 2 Practices

Tier 2 practices start with a strong Tier 1 foundation. In addition to these Tier 1 practices, key Tier 2 practices include one or more of the following:

Increased Instruction and Practice with Self-Regulation and Social Skills

Regardless of the intervention, Tier 2 supports include additional instruction for key social, emotional, and/or behavioral skills. An important outcome of Tier 2 interventions is when students can regulate on their own, when, where and under what conditions particular skills are needed and can successfully engage in those skills. Once data indicate a positive response to the intervention, students learn how to monitor and manage their own behavior.

Increased Adult Supervision

Tier 2 supports include intensified, active supervision in a positive and proactive manner. For example, adults may be asked to move, scan, and interact more frequently with some students, according to their needs. This can be accomplished with simple rearrangements across school environments.

Increased Opportunity for Positive Reinforcement

Tier 2 supports target expected behavior by providing positive reinforcement for often. For example, students who participate in a Tier 2 Check-in Check-out intervention engage in feedback sessions with their classroom teacher and other adults in the school as many as 5-7 times per day. Many students view this positive adult attention as reinforcing and as a result may be more likely to continue engaging in expected behaviors.

Increased Pre-Corrections

At this level, another key practice to prevent problem behaviors is to anticipate when a student is likely to act out and do something to get ahead of it. For example, specifically reminding students of classroom expectations. These pre-corrections might be gestures or verbal statements delivered to an entire class, a small group of students, or with an individual student. Pre-corrections set students up for success by reminding them, prior to any problem, what to do.

Increased Focus on Possible Function of Problem Behavior

It is important to consider why students engage in certain behaviors in order align Tier 2 interventions best suited to their needs. When they know what motivates students to behave a certain way, teachers can help them find alternatives to their unwanted behavior.

Increased access to academic supports

Some students receiving Tier 2 behavior support may need additional academic support, too. Often challenging behavior serves the purpose of allowing students to avoid or even escape academic tasks that are beyond their skill level. Academic intervention along with behavioral supports may be needed to improve student success.

Key PBIS Tier 3 Practices

Tier 3 practices start with strong Tier 1 and Tier 2 foundations. In addition to these practices, the key practices involved in Tier 3 supports are:

Function-based assessments

Wraparound supports

Cultural and Contextual Considerations

# data[].attributes.attachment_link.title
Social Emotional Learning / Positive Behavioral Interventions and Supports

# data[].attributes.attachment_link.description
A Multi-Tiered System of Support (MTSS) is a data-driven, problem-solving framework to improve outcomes for all students. MTSS relies on a continuum of evidence-based practices matched to student needs. PBIS is an example of MTSS centered on social behavior. Tier 1 supports serve as the foundation for behavior and academics.

# data[].attributes.attachment_link.title
Assistive Technology for Kids with Learning Disabilities: An Overview

# data[].attributes.attachment_link.description
If your child has a learning disability, he or she may benefit from assistive technology tools that play to their strengths and work around their challenges.

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Assistive technology is any device, software, or equipment that helps people work around their challenges.

Some examples of assistive technology are text-to-speech and word prediction.

Assistive technology includes low-tech tools, too, like pencil grips.

Technology is everywhere these days. But did you know that there are specific tech tools that can help people who learn and think differently? These tools-called assistive technology, or AT-are often inexpensive and easy to use.

What is assistive technology? How can kids and adults benefit from these tools, and where do you start? Read on to learn more.

Assistive technology basics

AT is any device, software, or equipment that helps people work around challenges so they can learn, communicate, and function better. A wheelchair is an example of AT. So is software that reads aloud text from a computer. Or a keyboard for someone struggling with handwriting.

These tools can help people work around their challenges, while also playing to their strengths. This is especially important for kids who struggle with learning-whether in reading, writing, math, or another subject. AT can help these kids thrive in school and in life. And that can help grow their confidence and independence.

There are lots of myths about AT. Some wrongly believe that using AT is "cheating." Others worry that kids who use AT may become too reliant on it.

While AT has many benefits, keep in mind that it can't "cure" things like dyslexia or ADHD. It can't replace good teaching and instruction, either.

Examples of assistive technology tools

Despite the word "technology," not all AT tools are high-tech. AT includes many simple adaptive tools , like highlighters and organizers. A great example of low-tech AT is a pencil grip .

Many AT tools are high-tech, though. And because of advances in technology, tools are now available on a variety of platforms :

Desktop and laptop computers

Mobile devices (includes smartphones and tablets)

Chromebooks (and the Chrome browser used on any device)

How to find the right assistive technology tool

With so many AT tools available, finding the right one can be overwhelming. One good approach is to choose AT that targets a specific struggle . For example, if a child struggles with writing, try dictation technology. As the child speaks, words appear on the screen.

People with access to a mobile device, like a smartphone or a digital tablet, can add AT tools to it with apps. Explore these ideas:

If you don't know what to use first, text-to-speech is a good place to start . Text-to-speech converts electronic text to spoken words, so people can listen to digital text. It can make a big difference for people who have trouble with reading or focus.

There are many free AT tools, and some are built into mobile devices.

A good way to choose an AT tool is to start with a specific learning struggle or need.

Text-to-speech is often a good first AT to try.

About the Author

About the Author

Understood Team is made up of passionate writers and editors. Many of them have kids who learn and think differently.

Reviewed by

Reviewed by

Jamie Martin is an assistive technology specialist at the New England Assistive Technology Center (NEAT) in Hartford, Connecticut.

# data[].attributes.attachment_link.title
Assistive technology for learning: What you need to know

# data[].attributes.attachment_link.description
Assistive technology is any device, software, or equipment that helps people work around their challenges. Some examples of assistive technology are text-to-speech and word prediction. Assistive technology includes low-tech tools, too, like pencil grips. Technology is everywhere these days. But did you know that there are specific tech tools that can help people who learn and think differently?

# data[].attributes.attachment_link.title
The SETT Framework for AT Tool Selection

# data[].attributes.attachment_link.description
Learn how to use the SETT framework to identify a struggling student’s learning needs and match that with the most appropriate assistive technology options. A case study is provided.

# data[].attributes.body
The SETT Framework: Is It What You Think It Is in New Zeland?

# data[].attributes.attachment_link.title
การเรียนรู้ด้วยหลักการการวิเคราะห์พฤติกรรมแบบประยุกต์ (ABA)