# data[].attributes.headline
tabela wykonanego zadania = wypełnia każdy uczeń po umieszczeniu na padlecie pracy ostatecznej - nie trzeba nic zapisywać i wysyłać

# data[].attributes.subject
tabela wykonanego zadania = wypełnia każdy uczeń po umieszczeniu na padlecie pracy ostatecznej - nie trzeba nic zapisywać i wysyłać

# data[].attributes.body
https://edu.glogster.com/glog/blank-vertical-glog-5e7a3e3c97f32/3lj400vqd13

# data[].attributes.body
https://en.calameo.com/read/0060797145e77960e0c3a

# data[].attributes.headline
Wojna o Niepodległość Stanów Zjednoczonych Ameryki

# data[].attributes.subject
Wojna o Niepodległość Stanów Zjednoczonych Ameryki

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Wojna o niepodległość Stanów Zjednoczonych, inaczej zwana rewolucją amerykańską - konflikt zbrojny pomiędzy Królestwem Wielkiej Brytanii a jego trzynastoma koloniami w Ameryce Północnej w latach 1775-1783.

W wojnie po stronie kolonii brali udział ochotnicy z kilku krajów europejskich, między innymi Marie Joseph de La Fayette, Jean-Baptiste de Rochambeau, Friedrich Wilhelm von Steuben, Tadeusz Kościuszko, Kazimierz Pułaski. Po stronie brytyjskiej walczyła armia najemna Hesji-Kassel i jej dowódca Wilhelm von Knyphausen.

Narastający od wielu lat konflikt był konsekwencją rosnącego sprzeciwu kolonii wobec polityki brytyjskiej, a zwłaszcza dążeń Wielkiej Brytanii do ograniczenia ich samorządu, hamowania rozwoju i zwiększania czerpanych z nich dochodów, głównie przez nakładanie nowych podatków. Nie były one jednak wielkie. W roku 1763 przeciętny Brytyjczyk płacił 26 szylingów podatku rocznie, zaś mieszkaniec Nowej Anglii 1 szylinga. Kolonistom nie chodziło więc o obniżenie świadczeń, a o ich zniesienie.

Rewolucja w szerszym tego słowa znaczeniu (jako proces) zaczęła się znacznie wcześniej, a jej wpływ na doświadczenia ludzkie był znacznie większy niż tylko zapewnienie niepodległości koloniom. W wyniku tego procesu ukształtował się nowy, niespotykany wcześniej na świecie pogląd na sprawy rządu i jego organizacji. Pojęć demokracja i używano w starożytnej Grecji, Rzymie i w rzeczypospolitej szlacheckiej w Polsce, jednak dopiero po rewolucji amerykańskiej zostały one wprowadzone w życie w formie rządu, którego władza opierała się na prawach jednostki, a nie na woli władcy lub grupy dzierżącej władzę.

Na rewolucję amerykańską wpływ miały wcześniejsze wydarzenia: jej korzenie sięgają Kongresu z Albany z 1754 roku i wojny z Francuzami, w której koloniści brali udział, ale nie doczekali się wdzięczności. Na dodatek niedługo po jej zakończeniu, 7 października 1763 roku, król Jerzy III wydał proklamację, w której ograniczył osadnictwo w Ameryce Brytyjskiej do linii Appalachów:

Jest sprawiedliwe, rozsądne i zgodne z naszymi interesami by, dla bezpieczeństwa naszych kolonii, narody lub plemiona indiańskie, z którymi utrzymujemy kontakty i które żyją pod naszą opieką, nie były molestowane i niepokojone.

Przed rewolucją większość mieszkańców północnoamerykańskich kolonii brytyjskich uważała się za lojalnych poddanych Korony Brytyjskiej i chciała mieć te same prawa i obowiązki jak mieszkańcy Wielkiej Brytanii. Pragnęli rzeczywistej, lokalnej reprezentacji, a nie tej, jaką dawała im londyńska Izba Gmin. Umiarkowani, jak Joseph Galloway, szukali kompromisu. Proponowali ustanowienie wybieralnej rady ustawodawczej wspólnej dla wszystkich kolonii, której przewodniczący byłby zatwierdzany przez Koronę. Londyński rząd odrzucił takie rozwiązanie.

Samą wojnę poprzedziła działalność licznych organizacji (jak np. Synowie Wolności), organizujących łączność między koloniami, mobilizujących opinię publiczną do walki o jej prawa i wysyłających petycje do króla, organizujących akcje bojkotu towarów brytyjskich, czasami posuwając się do przemocy wobec przedstawicieli brytyjskich władz kolonialnych.

Rewolucja amerykańska została przygotowana przez powolną amerykanizację kolonistów, czyli proces stapiania się różnych grup etnicznych i religijnych żyjących na obszarze angielskich kolonii w Ameryce Północnej i tworzenia się wspólnej tożsamości amerykańskiej. Obszar kolonii brytyjskich zamieszkany był przez około 150 odrębnych grup etnicznych i religijnych. W tej różnorodności dominację zachowała kultura anglosaska, dzięki przewadze liczebnej brytyjskich imigrantów. Nie stanowili oni jednak jednolitej grupy, lecz przybywali falami, różniącymi się pochodzeniem społecznym i wyznaniem religijnym. Stopniowo przedstawiciele poszczególnych grup zaczęli coraz częściej określać się jako mieszkańcy kolonii („Wirginijczycy" czy „Nowojorczycy"), a następnie jako „Amerykanie", zamiast odnosić się do swojego pochodzenia.

Do najważniejszych czynników kształtujących wspólny amerykański charakter należał tzw. „efekt pogranicza" ( ang. frontier effect), opisany przez Fredericka Jacksona Turnera. Składały się nań m.in. szerokie, dostępne do zasiedlania terytoria na Zachodzie, walki z Indianami oraz przeświadczenie, że nie można liczyć na władzę w odległym Londynie, ale raczej na własne siły. Czynniki te (zdaniem Turnera) miały mieć zasadnicze znaczenie w kształtowaniu się takich cech amerykańskiego charakteru, jak indywidualizm, agresywność, przedsiębiorczość czy optymizm. Równie ważne były takie czynniki, jak względnie duża tolerancja religijna w koloniach (nieobejmująca jednak często katolicyzmu) oraz słabość i arogancja władz.

Amerykanizacja kolonistów była procesem długotrwałym i podskórnym. Dopiero pod koniec XVIII wieku rosnący sprzeciw wobec korony brytyjskiej i świadomość wspólnych interesów kolonistów doprowadziły do artykulacji amerykańskiej tożsamości, czego świadectwo dają dokumenty związane z rewolucją amerykańską.

Wpływ na rewolucję i nadanie jej impetu miały cztery wielkie trendy historyczne w Europie i Ameryce osiemnastego wieku: oświecenie, które zmieniło intelektualne wzorce myślenia; wielkie przebudzenie, które zaowocowało zmianami emocjonalnego i religijnego podejścia do życia; europejskie wojny dynastyczne, które odmieniły pogląd na narody i ich wzajemne relacje; oraz narastające zmiany ekonomiczne, wpływające na życie codzienne. W tej ostatniej kwestii istniał jednak głęboki rozdźwięk pomiędzy mieszkańcami wschodniego wybrzeża ( Tidewaters), a osadnikami na pograniczu, zwanym wówczas „ Piemontem". Pierwsi wiedli życie spokojne i dostatnie, drudzy prymitywne i nieustannie zagrożone wypadami Indian, przed którymi władze nie zamierzały ich chronić.

Amerykanie z trudem znosili myśl o płaceniu podatków na rzecz metropolii i przyzwyczaili się, że sami regulują swoje sprawy podatkowe, a także wszystkie inne. Nie wiedzieli, gdzie i czy w ogóle zakończą się brytyjskie żądania. Byli wrogo nastawieni do brytyjskiego monopolu manufakturowego. Okazało się, że dobro kolonii i kraju ojczystego nie zawsze są wobec siebie tożsame. Już pierwsze brytyjskie Akty Nawigacyjne tworzyły fundamenty quasi- merkantylizmu, którego celem były zmiany bilansu handlowego powodujące gromadzenie kruszcu i monet na terytorium Wielkiej Brytanii. Tak samo jak w przypadku działań wojennych, brytyjskie założenie o ograniczonych zasobach, gdzie zasobem krytycznym była posiadana ziemia, w Ameryce nie miało racji bytu, gdzie czynnikiem ograniczającym rozwój był brak siły roboczej i wykształconej kadry. Systemy monetarne, poczynając od funta szterlinga, oraz rosnące tempo wynalazczości wchodziły w początkowy okres rewolucji przemysłowej. Istniejący system dążył do skupienia tych osiągnięć w Anglii, podczas gdy kolonie były traktowane jako źródło surowców.

Pierwsza dekada sporu Korony z Koloniami opierała się na wzajemnej polemice. W początkowych fazach sporu Amerykanie odwoływali się do ustawodawstwa Wielkiej Brytanii. Gdy jednak taktyka ta nie przynosiła rezultatów, koloniści zaczęli opierać swoje poglądy o bardziej uniwersalną doktrynę, jaką było prawo naturalne. Gdy spór polemiczny nie rozwiązał problemu, konflikt przybrał formę walki zbrojnej. Działania Brytyjczyków były przyjmowane przez kolonistów z niezadowoleniem. Ustawa skarbowa ( Revenue Act) z 1764 roku, znana też szerzej jako „ ustawa o cukrze" ( Sugar Act), obniżała cła na melasę z 6 do 3 pensów za galon, a melasa była w Ameryce surowcem bardzo popularnym, ponieważ wytwarzano na jej bazie rum, a przydatna była również przy produkcji prochu. Sugar Act wprowadzał też dwa inne postanowienia. Po pierwsze, sankcjonował eksport z kolonii: odtąd niektóre ważne produkty, jak drewno, mogły być wysyłane tylko do Anglii. Ponadto cały ładunek statku miał być dokumentowany, co miało na celu wyeliminowanie korupcji i nadużyć. Nowa ustawa zmieniała także funkcjonowanie sądownictwa w koloniach, które od tej pory miały być podporządkowane królewskim sądom, a nie jak wcześniej lokalnej administracji. Ponadto oskarżony mieszkaniec kolonii musiał udowadniać przed sądem swoją niewinność, tym samym zasada domniemania niewinności przestała obowiązywać.

Ustawa o cukrze zapowiadała kolejne kroki legislacyjne przeciwko koloniom. Niecały rok później, w marcu 1765, król Jerzy III podpisał ustawę stemplową ( Stamp Act), która była nowością na gruncie amerykańskim. Wprowadzała ona podatek obciążający prasę, dokumenty urzędowe oraz wszelkie inne druki. Kolonie nie płaciły do tej pory podatków zewnętrznych, jednak ówczesny premier, Lord Grenville, uznał, że Amerykanie w zamian za bezpieczeństwo zobligowani są do spłaty długów zaciągniętych podczas konfliktu brytyjsko-francuskiego. Parlament brytyjski mógł od tej pory decydować o ich sprawach majątkowych, narzucając im odgórnie obowiązek uiszczania podatków, przez co zdaniem kolonistów naruszał ich konstytucyjne prawo własności. O ile pierwsza z ustaw godziła w dość wąską grupę społeczną, powodując co najwyżej bunty wśród kupców i destylatorów na północy, to ustawa stemplowa uderzała w prawie wszystkich kolonistów. Ludzie obciążeni dodatkowym opodatkowaniem okazali się być zdolni do walki o swoje interesy.

Już w tym czasie dochodziło do pewnych teoretycznych rozważań na temat przyszłości relacji kolonii amerykańskich z Anglią. Lord Kramden, deputowany do Parlamentu brytyjskiego, snuł profetyczne wizje rozpadu imperium. W licznych rozmowach z przebywającym wówczas w Londynie Beniaminem Franklinem przyznawał, że panująca już wtedy napięta sytuacja doprowadzi w końcu do eskalacji konfliktu. W roku 1761 popularny prawnik z Bostonu, James Otis, wygłosił mowę, w której zadeklarował, że „ taxation without representation is tyranny" (opodatkowanie bez przedstawicielstwa to tyrania). John Adams, który był świadkiem tego wystąpienia, napisał do żony, że „Otis rozpalił ogień". To zdanie - „nie damy się opodatkować, jeśli nie będziemy reprezentowani (w Parlamencie)" ( no taxation without representation) - stało się naczelnym hasłem nadchodzącej rewolucji.

Wydarzenia, które miały miejsce w latach następnych, były już tylko konsekwencją wprowadzenia owych dwu ustaw. Wspomniane zarządzenia Parlamentu wywoływały liczne protesty wśród mieszkańców kolonii, doprowadzając do bojkotu niektórych towarów handlowych z Korony. Reakcją Amerykanów na ustawę stemplową był także tzw. Kongres Stemplowy z roku 1765, który był zarazem pierwszym wspólnym wystąpieniem w imieniu interesów kolonii. Po raz pierwszy w historii na Kongres kolonialny przybyło aż tak wielu delegatów z różnych prowincji. Na nim została wypracowana petycja adresowana do króla brytyjskiego oraz do obydwu izb parlamentu. Dokument ten, przygotowany przez Johna Dickinsona, był końcową rezolucją Kongresu. W 13 punktach wyrażał sprzeciw wobec nakładania na kolonie nowych podatków bez zgody samych zainteresowanych, którzy nie mając swoich reprezentantów w Parlamencie angielskim, nie czuli się konstytucyjnie zobowiązani do płacenia nowych podatków. Dickinson, w imieniu zebranych na Kongresie prowincji, stwierdził także, iż brytyjski parlament ma prawo opodatkowywania ludności, ale mieszkającej w Anglii. Podkreślając pełną lojalność i nierozerwalność z macierzą, dokument wyrażał nieugięte stanowisko wobec praw, które panowały do tej pory, a poprzez kolejne ustawy Parlamentu brytyjskiego były nieprzestrzegane.

Mieszkańcy kolonii byli w większości Anglikami z pochodzenia, którzy w swojej mentalności mieli zakorzenione zasady ustrojowe oparte na takich dokumentach, jak: Wielka Karta Swobód (Magna Charta Libertatum) z roku 1215, Petycja o Prawo (Petition of Right) z 1628 czy Deklaracja praw (Bill of Rights) z 1689 roku. Stąd narzucanie przez obcy dla nich Parlament nowych podatków bez ich zgody uznali za proceder sprzeczny ze stanem prawnym i uznali, że mają prawo do obrony swoich przekonań.

Gorącym zwolennikiem zniesienia ustawy stemplowej był, przebywający w tym czasie w Londynie, Benjamin Franklin. Mając wpływ na członków Izby Gmin, poprzez wielokrotne sprawozdania charakteryzujące nastroje amerykańskie, walnie przyczynił się do zniesienia wprowadzonych wcześniej przez Parlament, budzących opór obciążeń podatkowych względem kolonii. W Londynie opinię Franklina uważano za wykładnię nastrojów dużej części Amerykanów, stąd jego zdanie było niezwykle cenione i liczono się z nim.

Gdy kupcy angielscy zaczęli odczuwać coraz dotkliwiej straty finansowe spowodowane działaniami kolonii, Parlament zdecydował się ugiąć przed polityką amerykańską i wycofał problematyczną ustawę stemplową. Dla kolonii decyzja macierzy oznaczała aprobatę dla swoich racji. Dawało to im także przekonanie, że w jedności tkwi siła oraz że działania zjednoczeniowe Kolonii dają rezultaty i trzeba je podtrzymać w imię wspólnych interesów. Mimo niewątpliwego sukcesu kolonistów, Anglia nie zamierzała wycofywać się ze swojej pierwotnej polityki, co sygnalizowała już ustawa deklaracyjna (Declaration Act), która weszła w życie wraz z wycofaniem Stamp Act w marcu 1766 roku. Nowa ustawa potwierdzała prawo Parlamentu brytyjskiego do ingerencji legislacyjnej względem Kolonii.

W czerwcu 1767 roku na kolonie spadły trzy nowe ustawy, zwane potocznie ustawami Townshenda ( Townshend Acts), które wprowadzały cła od wielu towarów importowanych, a także centralizowały administrację w koloniach. Na ten kolejny desperacki krok Metropolii Amerykanie zareagowali w sposób stanowczy - zbojkotowaniem importu towarów z Anglii. Najbardziej burzliwie na ustawy Townshenda zareagowały miasta w kolonii Massachusetts, a w szczególności bostończycy, którzy swoimi manifestacjami dali impuls i przykład innym prowincjom amerykańskim. W miarę upływu czasu i braku perspektyw na uzyskanie kompromisu do protestu przyłączyły się także pozostałe dwa wielkie porty amerykańskie: Filadelfia i Nowy York. Oprócz nich bojkot zaczęły popierać także inne mniejsze handlowe ośrodki kolonii. Bunt przeciwko królowi i jego polityce rósł, a dzięki ożywionej korespondencji międzystanowej Amerykanie ponownie łączyli się w imię wspólnego interesu. Unifikacji dodatkowo sprzyjały wybitne postaci, które forsowały politykę niezależności, a do nich należeli m.in.: radykałowie wirginijscy, wspomniany już Patrick Henry oraz Thomas Jefferson. Na północy, w Bostonie, czynnie w walkę o obronę swoich praw włączyli się przede wszystkim: Samuel Adams i James Otis. To właśnie Adams na łamach Boston Gazette wzywał do zjednoczenia się kolonii w celu obalenia niekonstytucyjnych dla nich ustaw. Swoje wywody i poglądy opierał na naturalnych prawach człowieka, zwracał uwagę na przywileje zapisane w konstytucji oraz na warunki umowy wiążącej Koronę z ich koloniami w Ameryce. W 1773 roku, w polemice z gubernatorem Massachusetts Thomasem Hutchinsonem, Adams zręcznie zanegował wszelką władzę Parlamentu nad koloniami. Ziemie w Ameryce Północnej - rozumował Adams - nigdy nie były częścią Anglii; należały one jedynie do Korony Brytyjskiej. Teorię tę można uznać za koncepcję dominiów tworzących Wspólnotę Narodów.

Momentem przełomowym dla konfliktu z Brytyjczykami była tzw. masakra bostońska ( Boston Massacre). Wojsko królewskie stacjonujące w Bostonie posiadało liczne przywileje, które drażniły miejscową ludność. Wynikające z tego konflikty doprowadzały do licznych prowokacji z obydwu stron. Apogeum wzajemnej niechęci miało miejsce w poniedziałek 5 marca 1770 i poprzedzone było licznymi incydentami. Owego feralnego dnia doszło do bójki pomiędzy jednym z cywili a żołnierzem brytyjskim, sierżantem Hugh White'em. Przybyły na miejsce oddział rojalistów, z dowódcą kapitanem Thomasem Prestonem na czele, otoczył tłum mieszkańców zebrany w centrum miasta. Napięta atmosfera panująca po obydwu stronach doprowadziła do użycia broni przez żołnierzy. Kule trafiły 11 ludzi, zabijając na miejscu 5 z nich, reszta tłumu rozbiegła się w panice. Niedługo po tym zdarzeniu w akcie rewanżu na ulice wyszło tysiące ludzi domagających się zemsty na kapitanie Prestonie. Zdesperowany lud został uspokojony przez gubernatora Massachusetts, Thomasa Hutchinsona, który rozkazał uwięzić sprawcę masakry i osądzić go.

Dzień po masakrze bostońskiej w Izbie Lordów wystąpił premier, William Pitt, który przypomniał mieszkańcom kolonii amerykańskich, że należą do Imperium Brytyjskiego, oraz że Anglia jest ich Matką, której należy słuchać i wszelkie rozporządzenia Parlamentu winny być przez prowincje akceptowane.

Mimo ostrego tonu ze strony Pitta tragedia bostońska spowodowała wycofanie ustaw Townshenda. Korona zostawiła jednak cła na herbatę, w celu pokazania, że to ona nadal wyznacza koloniom podatki. Mimo usilnych prób Bostonu, Nowego Jorku i Filadelfii po tragedii bostońskiej nie udało się im na nowo zawiązać szerszej koalicji. Większość wcześniej buntujących się portów zaakceptowała działania Parlamentu brytyjskiego, grzebiąc tym samym cały dorobek unifikacyjny, który udało się do tej pory wypracować. Poza tym kolonie były bardziej zainteresowane lokalnymi sporami, takimi jak spory graniczne, aniżeli globalną polityką.

Masakra w Bostonie odbiła się echem na całym kontynencie amerykańskim. Odtąd każde najmniejsze spięcie mieszkańców kolonii z lojalistami brytyjskimi powodowało coraz większe pogłębianie się i tak już napiętej atmosfery. Mimo wielu mniejszych spięć, względny spokój panował do 1773 roku. Kolejnym powodem sporów było wydanie w roku 1773 przez Parlament brytyjski tzw. Ustawy o herbacie ( the Tea Act), ustanawiającej rynek amerykański miejscem zbytu dużej ilości indyjskiej herbaty po zaniżonej cenie. Na taki stan rzeczy jako pierwsi, w grupie około 100 osób, zareagowali kupcy bostońscy. Przebrani za Indian dokonali śmiałego aktu niesubordynacji, wyrzucając 345 skrzyń przybyłej z Indii herbaty do morza. Radykałowie poparli ten akt, jako wyraz frustracji przeciwko bezprawnym działaniom brytyjskim. Lojaliści królewscy nazwali ów czyn diabolicznym i nieprzybliżającym kolonii do pokojowego rozstrzygnięcia konfliktu z macierzą. Nawet tak zasłużeni amerykańscy działacze, jak Benjamin Franklin czy John Dickinson potępili działania bostończyków. W historii wydarzenie to zostało określone jako „herbatka bostońska" ( Boston Tea Party), a zarazem jako bezpośrednie preludium do wojny wewnątrz imperium. Parlament brytyjski na zaistniałą w Bostonie sytuację zareagował bardzo szybko i stanowczo, poprzez wydanie pięciu tzw. ustaw uciążliwych ( Intolerable Acts), mających na celu ukarać Massachusetts za niesubordynację. Jeden z największych portów na kontynencie amerykańskim został mocą ustawy zamknięty i poddany okupacji wojskowej.

Ustawy Parlamentu brytyjskiego miały na celu ukaranie miasta za czyny, których dopuścili się jego mieszkańcy. Pomysłodawca tych represji, Lord North, liczył na to, że pozostałe kolonie, widząc sankcje, jakie spadły na Boston, przestraszą się i nabiorą ogłady. Paradoksalnie jednak działania Northa zapoczątkowały gesty solidarności względem Bostonu i zarazem całej kolonii Massachusetts. Duży wpływ na upowszechnienie wiadomości o wydarzeniach bostońskich miały „Komitety Korespondencyjne". Pierwszy powołany został na początku listopada 1772 roku w Bostonie z inicjatywy Samuela Adamsa. Idea Komitetów zakładała powstanie tożsamych instytucji w innych miastach w kolonii Massachusetts. W przyszłości fala komitetów miała zalać całą Amerykę, a przydatność takich ciał miała być niebotyczna. Adams zakładał, że będą one prowadziły między sobą korespondencję i zacieśniały wspólne więzy. Komitety miały też śledzić wszystkie akty i rezolucje Parlamentu brytyjskiego dotyczące Amerykanów oraz informować ludność danych prowincji o ewentualnym łamaniu ich praw przez Koronę. Bardzo szybko nowe instytucje rozszerzały się na cały kontynent, tak że na początku 1774 roku były obecne w każdej kolonii.

Solidarnością z bostończykami jako pierwsi wykazali się reprezentanci Wirginii. Na zgromadzeniu prowincjonalnym uchwalili oni rezolucję, ogłaszającą dzień 1 czerwca 1774 dniem postu i modlitwy za ofiary tragedii w Massachusetts. Od tego momentu prowincje występowały już w celu obrony coraz bardziej widocznych wspólnych interesów i wolności. Deklaracje wspólnego oporu wobec działań wymierzonych w którąkolwiek z kolonii to tylko jeden z przykładów prężnej ewolucji w kierunku zjednoczenia. Wobec chęci ustalenia szczegółów dalszej współpracy i omówienia bieżącej sytuacji na kontynencie z inicjatywy Wirginii zapowiedziano zwołanie ogólnokolonialnego zjazdu do Filadelfii na wrzesień 1774.

2 maja kapitan Benedict Arnold stanął przed Kongresem i zaproponował - w zamian za patent pułkownika - wzięcie Fortu Ticonderoga. Kongres wyraził zgodę i 10 maja śpiący brytyjski garnizon, składający się z 22 żołnierzy, został zaskoczony przez niewielką grupę milicji z Vermont, na czele których stali Ethan Allen i Benedict Arnold. Wzięto działa i spore zapasy prochu. Od tej chwili Amerykanie kontrolowali północne obszary kolonii Nowy Jork.

20 czerwca pułkownik milicji ochotniczej George Washington otrzymał od Kongresu rozkaz „objęcia dowództwa nad armią zjednoczonych kolonii". Kongres wyraził zgodę na nominowanie czterech generałów-majorów i ośmiu generałów-brygady ( brygadierów), z tym, że zarezerwował sobie prawo do wyboru kandydatów. Pierwszymi generałami-majorami zostali Artemas Ward, Charles Lee, Israel Putnam i Philip Schuyler, przy czym Ward został zastępcą Washingtona. Brygadierów wybrano 22 czerwca, Horatio Gates został generałem-adiutantem Washingtona. W 12 dni później Washington przybył do Cambridge, gdzie formalnie objął dowodzenie i dokonał przeglądu trzech pierwszych regimentów. 4 lipca wydany został Rozkaz Generalny Nr 1, na mocy którego oddziały milicji stanowych przekształcały się w Armię Kontynentalną.

W okresie od września do grudnia trwały walki w Kanadzie. Ekspedycja, którą dowodzili Arnold i Schuyler, przekonani, że będą w stanie przyłączyć do kolonii miasta nad Rzeką Świętego Wawrzyńca, zakończyła się niepowodzeniem. 4 października w Cambridge stanął przed sądem polowym pierwszy amerykański zdrajca, Lekarz Generalny Armii Kontynentalnej dr Benjamin Church, oskarżony o „przestępczą korespondencję z nieprzyjacielem". Został uznany winnym i uwięziony bezterminowo, ale w roku 1777 zwolniony i wydalony z kraju.

W styczniu Washington dokonał reorganizacji armii, którą podzielił na trzy dywizje i sześć brygad. Rekruci do pierwszych dwudziestu siedmiu regimentów napływali wolno, z czego wynikało, że nie można jeszcze rezygnować z zaciąganych na krótkie okresy minutemanów. Po raz pierwszy została wciągnięta na maszt nowa „flaga Wielkiej Unii": 13 naprzemiennie czerwonych i białych pasów z brytyjską „union jack" w lewym górnym rogu.

Od początku wojny trwało oblężenie Bostonu. Washington chciał wyprzeć Brytyjczyków z miasta, w którym to celu ufortyfikował w pierwszych dniach marca Wzgórza Dorchester. Amerykańskie działa przez trzy noce ostrzeliwały miasto i flotę przeciwnika. Ostatecznie lord Howe ewakuował swe siły (a wraz z nimi około 1000 lojalistów) na Nową Fundlandię. Wycofanie się Brytyjczyków z Bostonu zostało w Ameryce uznane za wielkie zwycięstwo, a Washington uhonorowany przez Kongres specjalnym medalem.

4 lipca Kongres uchwalił napisaną przez Thomasa Jeffersona Deklarację niepodległości, ale sytuacja militarna była rozpaczliwa. W sierpniu Brytyjczycy wylądowali niespodziewanie na Long Island, a 15 września sforsowali East River i pokonali słabe siły amerykańskie nad Kip's Bay. Washington wycofał się na północno-zachodni Manhattan. Dywizja brytyjsko-heska szturmowała bez powodzenia wzgórza Harlemu.

18 października Kongres przyznał byłemu oficerowi armii I Rzeczypospolitej Tadeuszowi Kościuszce stopień pułkownika wojsk inżynieryjnych i wysłał go na północ do pomocy w obronie Fortu Ticonderoga. Tego samego dnia ( bitwa pod Pell's Point) Howe próbował zaatakować pod Pelham ( Nowy Jork). Amerykanie opóźniali jego marsz, wycofując się w stronę White Plains. 27 października Brytyjczycy zaatakowali Fort Washington i doznali (zwłaszcza oddziały heskie) ciężkich strat.

Bitwa pod White Plains 28 października (dziś hrabstwo Westchester) przyniosła zwycięstwo armii brytyjsko-heskiej. Szczególnie spisali się grenadierzy hescy na prawym skrzydle. Około godziny 18 armia Washingtona wpadła w panikę i zaczęła uciekać, trudny teren uniemożliwił zwycięzcom pogoń. Washington zbudował więc nowe umocnienia. Heski kapitan Ewald z kompanii jegrów oceniał straty na 250 żołnierzy. Amerykanie mieli podobne.

Armia brytyjsko-heska 16 listopada podeszła pod Fort Washington. Po stracie około 450 ludzi Amerykanie w liczbie 2800 ludzi poddali fort. W bitwie wyróżnił się heski dowódca Wilhelm von Knyphausen. 20 listopada część armii brytyjskiej pod lordem Cornwallisem przekroczyła Hudson, aby zaatakować Fort Lee, który został porzucony przez przestraszonych obrońców.

Okres od 15 lutego do 13 czerwca to potyczki wokół Bound Brook oraz w: Princeton, Rahway, Westfield, Quibbletown i Amboy. 13 kwietnia rozegrała się Bitwa pod Bound Brook, zakończona zwycięstwem Brytyjczyków.

Król Francji Ludwik XVI uznał bunt kolonii amerykańskich za okazję do rewanżu na Anglikach za klęskę w wojnie siedmioletniej i ponownego rzucenia wyzwania brytyjskiej hegemonii. Za jego akceptacją na początku maja przybył z Francji oczekiwany transport broni, amunicji i mundurów, co pozwoliło Washingtonowi wyposażyć swą 9-tysięczną armię, którą przeformował na pięć dywizji pod rozkazami generałów-majorów Greene'a, Sullivana, Alexandra, Stephena i Lincolna (trzej ostatni awansowani w lutym w Baltimore).

17 maja Brytyjczycy, lojaliści i sprzymierzeńcy indiańscy zaatakowali niewielki oddział milicji na bagnach północnej Florydy. Indianie dokonali masakry jeńców. 22 czerwca Washington zajął Quibbletown i Samptown. 25 czerwca hescy grenadierzy zaatakowali Amerykanów atakiem na bagnety i zadali im znaczne straty, odzyskując trzy działa uprzednio stracone pod Trenton w grudniu poprzedniego roku.

20 lipca 260 statków z 15-tysięcznym korpusem wojsk brytyjsko-heskich pod dowództwem gen. Williama Howe wyruszyło ze Staten Island w Nowym Jorku i wylądowało w Turkey Point u ujścia Elk River na północnym krańcu Zatoki Chesapeake. W międzyczasie korpus gen. Johna Burgoyne pomaszerował z terytorium Quebecu w kierunku Saratogi i obległ (2-19 sierpnia) słabo broniony Fort Stanwix. Dowódca idącego z Kanady kontyngentu brytyjskiego, Barry St. Leger, pobił w bitwie pod Oriskany idący na pomoc oblężonym oddział milicjantów z hrabstwa Tryon. W starciu śmiertelnie ranny został amerykański generał Nicholas Herkimer. Gdy zwiadowcy donieśli St. Lagerowi o zbliżaniu się odsieczy pod dowództwem Benedicta Arnolda, wycofał swe siły do Kanady.

Zwycięska dla kolonistów bitwa pod Saratogą spowodowała, że Francja zdecydowała się im pomóc, dotychczas bowiem w Europie uważano, że doborowa armia brytyjska szybko zmiażdży żołnierzy-farmerów. W lutym podpisane zostały: francusko-amerykański traktat sojuszniczy i francusko-amerykański traktat o przyjaźni. Ze strony amerykańskiej podpisał je w Paryżu Benjamin Franklin, a z francuskiej Conrad-Alexandre Gérard desygnowany też na pierwszego ambasadora Francji w USA (jeszcze w 1778 roku zastąpił go Anne-César de La Luzerne).

Tymczasem sytuacja znów uległa pogorszeniu: klęski armii kontynentalnej pod Brandywine (gdzie Kazimierz Pułaski uratował życie Waszyngtonowi), Germantown i Paoli zmusiły Waszyngtona do opuszczenia Filadelfii i udania się do odległej doliny Valley Forge, gdzie źle przygotowane, niedożywione i pozbawione ciepłej odzieży wojsko zastała ciężka zima przełomu lat 1777-1778. Zapanował głód, a w niekarnych szeregach zaczęły szerzyć się dezercje. W tej sytuacji przybycie pruskiego oficera Friedricha Steubena okazało się wybawieniem. Baron Von Steuben, mianowany generałem (a wkrótce potem Generalnym Inspektorem Armii), potrafił w krótkim czasie przeszkolić i zreorganizować wojsko, które już na wiosnę, dzięki dozbrojeniu przez Francję, zaczęło wygrywać ( bitwa o Monmouth 28 czerwca).

Stoczona 28 czerwca bitwa pod Monmouth była dużym sprawdzianem dla Amerykanów, pokazali, że szkolenie Von Steubena i dozbrojenie przez Francję nie poszło na marne. Podczas bitwy pod Monmouth po raz pierwszy Amerykanie zmusili Brytyjczyków do odwrotu w walce na bagnety.

1 sierpnia dotarła do Rhode Island flota francuska admirała Charlesa d'Estaing. Pierwsze pułki piechoty i kawalerii francuskiej znalazły się na lądzie, ale współpraca się nie układała. Dowódcy nie ufali sobie, wzajemnie zarzucali nielojalność. W tej sytuacji współpraca nie mogła przynieść sukcesów. Po nierozstrzygniętej z powodu sztormu bitwie morskiej pod Newport d'Estaing zabrał swe okręty i wojsko, po czym odpłynął do Indii Zachodnich. Sullivan, który liczył na francuską pomoc, musiał odstąpić spod Newport ścigany przez siły brytyjsko-heskie. Dopiero odsiecz Greene'a pozwoliła zaprowadzić porządek i odepchnąć nieprzyjaciół w obręb ich obwałowań. 31 grudnia tego roku Armia Kontynentalna liczyła już 32 900 ludzi.

W lutym do wojny po stronie Trzynastu Kolonii włączyło się kolejne wielkie mocarstwo europejskie - Hiszpania, będąca sojusznikiem Francji. Król hiszpański Karol III dążył do rewanżu na Brytyjczykach za klęskę w wojnie siedmioletniej i odzyskania straconych posiadłości. W czerwcu 1779 rozpoczęło się Wielkie oblężenie Gibraltaru trwające do 1783 roku i zakończone hiszpańskim niepowodzeniem. Powiodła się za to akcja odzyskania Minorki z rąk Anglików.

W 1781 Wielka Brytania wypowiedziała wojnę Zjednoczonym Prowincjom Niderlandów, w związku z czym dołączyły one do grona sojuszników Stanów Zjednoczonych. Wojna ta zakończyła się w 1783 przegraną Holendrów.

W maju 1779 roku na wybrzeżach Karoliny Północnej Amerykanie przeprowadzili natarcie na port w Charleston, a kawalerią amerykańską dowodził Kazimierz Pułaski. W tym zwycięskim dla Amerykanów starciu Brytyjczycy poddali się, ale przejęli port ponownie w maju 1780 roku. Port został oddany w ręce Amerykanów dopiero po wojnie.

W połowie sierpnia amerykańskie okręty wojenne poniosły znaczącą (największą do czasu ataku na Pearl Harbor) klęskę w bitwie u ujścia rzeki Penobscot w kolonii Maine. 29 sierpnia ekspedycja karna gen. Johna Sullivana na tereny pod kontrolą sprzyjających Brytyjczykom plemion Irokezów pokonała w jedynym stoczonym przez nią większym starciu połączone siły brytyjsko-irokeskie w bitwie pod Newtown w pobliżu dzisiejszego miasta Elmira w stanie Nowy Jork.

Między 16 września a 18 października na wybrzeżu Georgii miało miejsce oblężenie Savannah, zajętego rok wcześniej przez wojska brytyjskie, przez wspólne siły amerykańsko-francuskie. Zakończyło się ono zdecydowanym zwycięstwem Brytyjczyków, którzy utrzymywali port do lipca 1782 r. Podczas głównego ataku na Savannah 9 października śmiertelnie ranny został Kazimierz Pułaski. Zgodnie z relacjami świadków ostatnie chwile życia spędził pod opieką „krewnego i spadkobiercy", Maurycego Beniowskiego, który bezskutecznie zabiegał o utworzenie legionu zagranicznego w Armii Kontynentalnej.

W końcowym okresie wojny Brytyjczycy walczyli jeszcze o utrzymanie kolonii na południu kontynentu. Początkowo odnieśli tam kilka sukcesów, wygrywając m.in. bitwę pod Camden.

W 1783 roku został podpisany traktat paryski, w którym Wielka Brytania uznała niepodległość Stanów Zjednoczonych. Powstało państwo sięgające od Atlantyku po Missisipi, co - wobec wcześniejszych ustaleń brytyjskich z czasów kolonialnych, które nie pozwalały Amerykanom na ekspansję w kierunku zachodnim poza Appalachy - stanowiło sukces nowego kraju.

Brytyjski historyk George Macaulay Trevelyan ubolewając, że do zerwania między Anglosasami doszło w drodze zbrojnej, dostrzegał korzyści w postaci ugruntowania parlamentaryzmu i przyspieszenia likwidacji niewolnictwa.

" Ale nic nie ugięłoby woli królewskiej, gdyby nie zdecydowana odmowa jego ministrów nie chcących dłużej porać się z zadaniem, do którego od dawna stracili serce i w które przestali wierzyć. Utracili oni również niewątpliwie panowanie nad większością w Izbie Gmin, opłacanej po to, żeby głosowała za nimi. Już w kwietniu 1780 r. Izba głosowała 233 głosami przeciwko 215 za rezolucją Dunninga, „że wpływ Korony wzrósł, wzrasta i powinien być uszczuplony". Znamienne było to, że posłowie hrabstw, którzy najbardziej reprezentowali jakieś autentyczne ciało wyborców, głosowali w liczbie 60 za rezolucją, a tylko 8 przeciw niej. Po poddaniu się Cornwallisa Waszyngtonowi w Yorktown, wojna w Ameryce właściwie się skończyła (październik 1781), a wiadomość o tym zakończyła również osobiste rządy króla w Anglii. Izba Gmin przyjęła bez głosowania ostro zredagowany wniosek przeciwko kontynuowaniu wojny w Ameryce. Od marca 1782 roku, kiedy to lord North złożył swą rezygnację, Brytanią nie rządził nigdy nikt inny poza premierem i gabinetem ministrów odpowiedzialnym nie przed samym tylko królem, ale najprzód i nade wszystko przed niezależną opieką Izby Gmin. Było sprawą wielkiej doniosłości, że właśnie dzięki katastrofie amerykańskiej próba odzyskania przez Koronę władzy politycznej skończyła się. Efektem wojny było niezależnie od utraty Ameryki, powstanie nowej partii wigów i nowej partii torysów oraz obudzenie wśród żywiołów demokratycznych zainteresowania polityką; i chociaż nie zdołały one przez pięćdziesiąt lat przeprowadzić reformy parlamentarnej, posłużyły do wprowadzenia żywej opinii publicznej w szeregi partii wigowskiej pod kierownictwem lorda Rockinghama, Burke'a i Foxa i partii torysowskiej utworzonej przez młodszego Pitta, oraz do ożywienia krucjaty przeciw handlowi niewolnikami, prowadzonej przez Wilberforce'a. Niezwłocznie po upadku Northa (1782) na kilka miesięcy objął władzę rząd wigowski Rockinghama, otwartego nieprzyjaciela króla. Nie była to już dawna wigowska oligarchia Newcastle'a, ponieważ - choć pozostawała ciągle pod przywództwem arystokratów - odwoływała się przede wszystkim do opinii publicznej i zamierzała poważnie ukrócić korupcję parlamentarną."

Podobnie pisał polski historyk Władysław Konopczyński: „ Jeszcze za Jerzego III lord North długo trzymał w rękach ster państwa, nie mając mocnego poparcia w gminach, i podał się do dymisji razem z kolegami dopiero, kiedy parlament nazwał wrogiem króla i ojczyzny każdego, ktoby doradzał królowi dalszą wojnę w Ameryce. Młodszy Pitt rządził wbrew izbom przez kilka miesięcy (1783), poczem rozpisał wybory, na których osobiście zwyciężył, ale pośrednio pomógł do zwycięstwa zasadzie, że rządzić można tylko w zgodzie z parlamentem. "

W memoriale z końca 1788 Hugo Kołłątaj przewidywał nadejście czasów, w których Anglia będzie potrzebowała pomocy od swej byłej kolonii. „ Anglia jest zawsze silnym i potężnym narodem, lubo udzieliła siły i potęgi Stanom Amerykańskim. Przyjdzie czas, gdzie spólne braterstwo złączy ścisłym przymierzem europejską Anglią z amerykańską, a zgoda tych dwóch narodów będzie zawsze ozdobą ludzkości i rozumu." Przepowiednia ta spełniła się po raz pierwszy w 1917, gdy USA przystąpiły do I wojny światowej po stronie Ententy, po raz drugi w 1941 po ataku na Pearl Harbor.

R. Clement. The World Turned Upside Down at the Surrender of Yorktown. „Journal of American Folklore". 92 (363), 1979-03-04.

Zofia Libiszowska: Żołnierz wolności La Fayette. Łódź: Wydawnictwo Łódzkie, 1978.

Frederick Jackson Turner: The Frontier in American History. 1893.

Paweł Zaremba: Historia Stanów Zjednoczonych. Londyn: Gryf Publishing Ltd., 1968.

# data[].attributes.attachment_link.title
Wojna o niepodległość Stanów Zjednoczonych

# data[].attributes.attachment_link.description
Wojna o niepodległość Stanów Zjednoczonych, inaczej zwana rewolucją amerykańską - konflikt zbrojny pomiędzy Królestwem Wielkiej Brytanii a jego trzynastoma koloniami w Ameryce Północnej w latach 1775-1783. W wojnie po stronie kolonii brali udział ochotnicy z kilku krajów europejskich, między innymi Marie Joseph de La Fayette, Jean-Baptiste de Rochambeau, Friedrich Wilhelm von Steuben, Tadeusz Kościuszko, Kazimierz Pułaski.

# data[].attributes.headline
włączcie w ustawieniach (koło zębate) atrybucja. V. Kozłowska

# data[].attributes.subject
włączcie w ustawieniach (koło zębate) atrybucja. V. Kozłowska

# data[].attributes.headline
wojna o niepodległość stanów zjednoczonych

# data[].attributes.subject
wojna o niepodległość stanów zjednoczonych

# data[].attributes.attachment_link.title
Wojna o niepodległość Stanów Zjednoczonych

# data[].attributes.body
Stany Zjednoczone są państwem federalnym, w którym podmiotami federacji są stany. W kraju tym obowiązuje jako najwyższy akt prawny konstytucja z 1787 roku, będąca najstarszą spisaną konstytucją na świecie. Ustanawia ona klasyczny trójpodział władzy, w których to jednak najszersze uprawnienia posiada prezydent (chociaż poszczególne instytucje władzy blokują się i ograniczają nawzajem, co ma zapobiec próbom zagarnięcia całej władzy przez jeden organ). Prezydent wybierany jest w wyborach powszechnych (wyborca wybiera skład Kolegium Elektorów– w większości stanów „zwycięzca bierze wszystko”.

# data[].attributes.body
szybka i zrozumiała lekcja o historii Ameryki

# data[].attributes.headline
Dzień dobry! W ustawieniach = należy wpisać temat oraz skład grupy . V. Kozłowska

# data[].attributes.subject
Dzień dobry! W ustawieniach = należy wpisać temat oraz skład grupy . V. Kozłowska

# data[].attributes.headline
Sposób Sprawowania Władzy w Stanach Zjednoczonych

# data[].attributes.subject
Sposób Sprawowania Władzy w Stanach Zjednoczonych

# data[].attributes.attachment_link.title
Polityka. Historia demokracji w 7 minut.

# data[].attributes.body
Wśród powstańców amerykańskich wyróżniał się także młody Tadeusz Kościuszko , który jest właśnie nabierał doświadczenia w prowadzeniu walk partyzanckich i wyzwoleńczych. Przybył na kontynencie amerykańskim w roku 1776 i zająłem się tam pracami inżynieryjnymi i saperskimi, budując m.in. fortyfikacje Filadelfii. Byłem twórcą fortu w West Point . W uznaniu zasług Polaka Kongres Stanów Zjednoczonych przyznany mu stopień generała brygady i znaczne nadania ziemi. Zastosuj jednakowe środki do zastosowania i edukacji niewolników, nie chcąc z nich osobiście używać.

# data[].attributes.body
W połowie XVII wieku doszło do konfliktu między kolonistami a Wielką Brytanią. Rząd brytyjski podwyższył cła na towary przywożone z Ameryki i zakazać produkcji wielu produktów w koloniach, aby zmusić osadników do kupowania produktów brytyjskich. Ograniczył też wolność handlu na usługi kolonii. Osadnicy byli oburzeni niesprawiedliwym traktowaniem przez firmy. Organizowali protesty i stosowali bojkot towarów sprowadzanych z Wielkiej Brytanii. Przeciwko mieszkańcom kolonii należy zastosować wojsko. w 1770 roku w Bostonie brytyjskich żołnierze otworzyli ogień do demonst Zastosowania. Zaostrzający się konflikt sprawił, że osadnicy zaczęli dążyć do wyzwolenia się spod władzy Wielkiej Brytanii.

# data[].attributes.headline
Bitwa o Niepodległość Stanów Zjednoczonych

# data[].attributes.subject
Bitwa o Niepodległość Stanów Zjednoczonych

# data[].attributes.body
Tuż po wybuchu w trzynastu koloniach angielskich w Ameryce Północnej buntu przeciwko władzy metropolii działaniami powstańców zainteresowała się cała Europa. Ich walka spotkała się z życzliwym zainteresowaniem wielu tradycyjnych przeciwników Wielkiej Brytanii, którzy widzieli w tym zdarzeniu szansę na podkopanie jej pozycji. Z drugiej strony w Rzeczpospolitej wojna w Ameryce wzbudzała sympatię ze względu na to, że była ruchem wyzwoleńczym. Stąd też duże poparcie dla sprawy amerykańskiej i napływ polskich ochotników do Ameryki Północnej. Część z nich osiedlała się zresztą na tych terenach już wcześniej. Inni przybywali tu na emigrację po klęsce konfederacji barskiej, sporo żołnierzy zaś po prostu chciało pomóc nowemu narodowi wybić się na niepodległość.

# data[].attributes.attachment_link.title
Od kolonii do państwa - powstanie Stanów Zjednoczonych

# data[].attributes.body
Kazimierz Pułaski był byłym dowódcą konfederacji barskiej, który po jej klęsce udał się na emigrację i ostatecznie zostanie zakończony w roku 1777 w Ameryce Północnej. Jest uważany za twórcą kawalerii amerykańskiej. Awansowany na generała brygady przez samego Jerzego Waszyngtona, pokonał m.in. Anglików w bitwie pod Charleston (10.0679) . Zginął na jednak wczasie walk pod Savannach 11.10.1779 roku.

# data[].attributes.body
Wielu Polaków wzięło udział w walce o niepodległość USA, jednak najsławniejszymi byli : Kazimierz Pułaski i Tadeusz Kościuszko. Pierwszy wsławił się jako wielki żołnierz i dowódca, niestety zginął w bitwie pod Savannah w 1779r. Kościuszko natomiast wsławił się swoimi umiejętnościami inżynieryjnymi, budował mosty oraz machiny oblężnicze. Do dziś są bohaterami narodowymi USA, postawiono tam ku ich czci wiele pomników
Udział Polaków w amerykańskiej wojnie o niepodległość (1775-1783)

Udział Polaków w wojnie o niepodległość był wielkim wkładem w ostateczne zwycięstwo Stanów Zjednoczonych i utworzenie nowego państwa w Ameryce. Czyny Polaków zaś zostały dobrze zapamiętane. Szczególnie wielkim poważaniem cieszy się w USA Kazimierz Pułaski, który ma tam nawet własne święto, połączone z wielką paradą (General Pulaski Memorial Day), w rocznicę jego śmierci. Również czyny Kościuszki są pamiętane jako wielki wkład do zwycięstwa w wojnie z Anglią.

# data[].attributes.body
Stany Zjednoczone są państwem federacyjnym o ustroju prezydenckim. Na czele państwa stoi prezydent, który łączy stanowisko głowy państwa oraz szefa rządu, bowiem w systemie prezydenckim nie występuje stanowisko premiera. W skład gabinetu kierowanego przez prezydenta wchodzi 11 sekretarzy. Prezydent ma prawo do wydawania własnych aktów prawnych (rozporządzeń, zarządzeń, dyrektyw i wojskowych rozkazów). To on zawiera umowy międzynarodowe (za zgodą Senatu). Jest głównodowodzącym sił zbrojnych. Ponosi odpowiedzialność prawną i może być usunięty z zajmowanego stanowiska w drodze procedury impeachmentu. Prezydent USA jest wybierany na 4 lata, wybory mając charakter pośredni, a w głosowaniu biorą udział elektorzy, wybierani wcześniej przez wyborców. Kongres USA składa się z dwóch izb: Izby Reprezentantów i Senatu. W Izbie Reprezentantów zasiada 435 kongresmenów, którzy są wybierani na dwuletnią kadencję. Senat liczy 100 senatorów, którzy są reprezentantami poszczególnych stanów. Kadencja tej izby trwa 6 lat, ale do dwa lata jest zmieniana 1/3 jej składu. Kongres posiada władzę ustawodawczą.

# data[].attributes.body
Kolonia-posiadanie państwa, nazywanego krajem macierzystym czy metropolią, znajdowaniem się poza jego granicami i objęciami związanymi z ograniczeniami politycznymi i gospodarczymi. Pierwsze kolonie zakładu już w starożytności w rejonach morza Śródziemnego w okresie tak zwanej wielkiej kolonizacji greckiej. Największe kolekcje powstałe w efektach wielkich odkryć geograficznych. Do XIX wieku obie Ameryki, Azja, Afryka i Australia zostały spenetrowane przez europejskich osadników. Polityka promująca zajmowanie terytoriów zamorskich przez państwo wysoko rozwinięte wybrane mianem kolonializmu.

# data[].attributes.headline
Przyczyny wojny o niepodległość stanów Zjednoczonych 

# data[].attributes.subject
Przyczyny wojny o niepodległość stanów Zjednoczonych 

# data[].attributes.body
- rabunkowa polityka Wielkiej Brytanii ograniczająca rozwój gospodarczy koloni ,
- niesprawiedliwe prawa
- rosnące podatki
- brak wpływu na rządy