# data[].attributes.headline
Hazard to jedno z najdroższych uzależnień ponieważ w jego przypadku “substancją” uzależniającą jest pieniądz.

# data[].attributes.subject
Hazard to jedno z najdroższych uzależnień ponieważ w jego przypadku “substancją” uzależniającą jest pieniądz.

# data[].attributes.body
87% ludzi gra – dla zabawy;
74% – dla dreszczyku emocji;
81% – żeby się odegrać;
78% – aby przechytrzyć maszynę;
66% – dla zabicia czasu;
55% – żeby zapomnieć o problemach;
55% – bo w taki sposób chce spędzać czas poza domem;
53% – żeby się zrelaksować;
51% – żeby oderwać się od rzeczywistości i pobyć w „innym” świecie;
48% – żeby uciec od samotności;
47% – żeby poznać innych ludzi.
Wyniki badań dowodzą, że są ludzie, którzy chętniej niż inni podejmują ryzyko. Podobnie jak w przypadku alkoholu, skłonność do hazardu może być zapisana w genach. Alex Błaszczyński (1998), sporządzając typologię osób z problemami hazardowymi, wyróżnia „zwykłych” hazardzistów (o zaangażowaniu w grę decyduje wpływ środowiska i procesy uczenia się), „emocjonalnie podatnych” (dla nich hazard jest sposobem ucieczki od problemów i stresów z nimi związanych) oraz hazardzistów, których określa jako „biologicznie ugruntowanych”, cierpiących na zaburzenia impulsów, takie jak ADHD; w ich przypadku wskazane jest oprócz psychoterapii leczenie farmakologiczne.

# data[].attributes.body
Hazard rekreacyjny -rozrywka

Hazard ryzykowny- negatywne skutki grania są na tyle małe ze gracz sam jest w stanie się z nimi uporać

Hazard problemów - pojawiają się pierwsze poważne negatywne konsekwencje gry

Hazard patologiczny - uzależnienie z wszelkimi jego konsekwencjami

# data[].attributes.body
Polega na powtarzającym się uprawianiem hazardu który przeważa w życiu człowieka ze szkodą dla wartości i zobowiązań społecznych, zawodowych, materialnych i rodzinnych

Siła napędową patologicznego hazardu to adrenalina związana z grą. Wygrana zwiększa poczucie mocy i popycha do dalszej gry a przegrana zmniejsza szacunek do siebie i poczucie kontroli.

Definicja ta nie obejmuje hazardu uprawianego przez pacjentów maniakalnych, ogólnemu zakładaniu się i uprawianego przez osoby z zaburzeniami typu dysocjacyjnego

# data[].attributes.body
Rozwój uzależnienia od hazardu następuje stopniowo i można w nim wyróżnić 6 faz.

1. Faza zainteresowania hazardem, która dotyczy głównie dzieci i nastolatków. Jest to okres wyraźnego zainteresowania różnymi formami gier, który może trwać 10 lat i dłużej.

2. Faza zwycięstw – granie okazjonalne, fantazjowanie na temat dużych wygranych, duże wygrane powodujące coraz silniejsze pobudzenie, coraz częstsze zakłady i coraz większe stawki. Człowiek zaczyna wierzyć w to, że zawsze będzie wygrywał, a w przypadku osiągnięcia „wielkiej wygranej” dąży do jej powtórzenia (nieuzasadniony optymizm), coraz częściej ryzykując coraz większe kwoty. Faza ta może trwać 3–5 lat.

3. Faza strat. Stawiając na wysokie zakłady, naraża się na duże straty. Duże pożyczki i próby odgrywania się, a w przypadkach powodzenia wygrane idą na spłatę długów. Hazardzista gra kosztem pracy i domu, kłamie i zaczyna ukrywać swoje uzależnienie. Unika wierzycieli i cały czas wierzy, że wkrótce nastąpi kolejna „wielka wygrana”.

4. Faza desperacji. Separacja od rodziny i przyjaciół, utrata pracy i narastające długi powodują panikę. Presja wierzycieli popycha często ku przestępstwom. Te obciążenia prowadzą z kolei do psychicznego wyczerpania, pojawiają się wyrzuty sumienia, poczucie winy, bezradność i depresja.

5. Faza utraty nadziei. Dochodzi do rozpadu małżeństwa (rozwód), pojawia się poczucie beznadziejności, myśli i/lub próby samobójcze. Zostają wówczas 4 wyjścia: ucieczka w uzależnienie od alkoholu lub leków, więzienie, śmierć (samobójstwo lub z ręki wierzycieli) albo zwrócenie się po pomoc.

6. Faza zdrowienia (odbudowy) – pod warunkiem, że osoba uzależniona podejmie profesjonalną terapię lub rozpocznie realizację Programu 12 kroków Anonimowych Hazardzistów.

# data[].attributes.body
Większość osób, które mają problemy z hazardem przyznaje, że straciła kontrolę nad ilością czasu i pieniędzy, które przeznacza na hazard. W tym samym czasie zaniedbuje inne obowiązki. Zdają sobie sprawę z tego, że mają problemy, ale hazard wydaje się być ważniejszy.

Większość osób nadmiernie uprawiających hazard ma mieszane uczucia na temat hazardu. Wiedzą, że sprawiają problemy ludziom których kochają. Tracą spokój, są nieszczęśliwi i często nienawidzą samych siebie. Ale pociąg do hazardu wydaje im się zbyt duży, aby mogli mu się oprzeć. Wydaje im się, że nie mogą zrezygnować ze wszystkiego na ra z- z pieniędzy i emocji, które zainwestowali w hazard. Nie są w stanie zaakceptować tego, że nigdy nie odzyskają utraconych w grze pieniędzy.

Niektórzy wierzą, że ich system zadziała, że szala szczęścia przechyli się na ich stronę, że nadszedł czas na wygraną. Inni wierzą, że kontynuacja hazardu jest jedynym sposobem wyjścia z sytuacji, której się wstydzą.

Inni obiecują rzucić hazard, ale nie potrafią tego zrobić. Boją się , że osoby im bliskie odkryją ich tajemnicę. To popycha ich do głebszego ukrywania się i dalszego zaciągania długów. Łudzą się nadzieją wielkiej wygranej, która zakończyłaby ich problemy. Od czasu do czasu wygrywają, co podtrzymuje ich nadzieję - do czasu kiedy straty zaczną się znów piętrzyć. Gdyby rzucili granie teraz, czuliby się przegrani. Musieliby stawić czoła wszystkim konsekwencjom, jakie spowodował hazard

Jeśli jesteś jak większość tych, którzy grają nadmiernie, zapewne wiele razy próbowałeś ograniczyć lub rzucić hazard. Trudno jest to zrobić samemu. Terapia może Ci pomóc znaleźć długotrwałe rozwiązanie problemów z którymi się borykasz.

# data[].attributes.headline
Jak chory usprawiedliwia swoje uzależnienie?

# data[].attributes.subject
Jak chory usprawiedliwia swoje uzależnienie?

# data[].attributes.body
Tak jak w przypadku każdego innego uzależnienia chory widzi pozytywy swojego nałogu którymi to usprawiedliwia sięganie po kolejną dawkę.

Dlaczego uprawiam hazard?

Uwielbiam dreszcz emocji kiedy gram.

Wiem, że wielka wygrana może rozwiązać wszystkie moje problemy.

Granie jest moją jedyną szansą zostania milionerem.

Czuję się ważny kiedy wygrywam. Lubię gdy mogę coś zafundować rodzinie i kolegom.

Mam pewny system. To tylko kwestia czasu zanim ponownie wygram.

Kiedy jestem na fali‖ mogę zdobyć pieniądze szybko i łatwo.

Hazard pozwala mi na moment zapomnieć o moich problemach i cierpieniach.

Hazard jest tą rzeczą w moim życiu, która jest tylko dla mnie. Kiedy gram mam poczucie kontroli.

Dzięki hazardowi wychodzę z domu. Czuję się bezpieczny i mile widziany.

Wszyscy moi koledzy uprawiają hazard.

# data[].attributes.body
Z badań wynika, że z problemowego bądź patologicznego hazardu „wychodzi“ od 32 do 46 proc. osób, które podjęły kroki ku zdrowieniu. Oferta leczenia dla osób uprawiających hazard w sposób problemowy i patologiczny jest w dużej mierze tożsama z ofertą terapeutyczną dla uzależnionych od substancji psychoaktywnych. Formy pomocy obejmują leczenie stacjonarne, ambulatoryjne i wsparcie niemedyczne w formie oferty samopomocowej – spotkań Anonimowych Hazardzistów. Które z nich są najskuteczniejsze?

W ofercie specjalistycznej dominują leczenie farmakologiczne, terapia behawioralna, poznawcza oraz poznawczo-behawioralna. Istnieje bardzo niewiele badań nad skutecznością krótkich interwencji oraz nauki grania kontrolowanego, które mogą być alternatywą dla tradycyjnego podejścia terapeutycznego.

# data[].attributes.body
Jak podają autorzy raportu, na podstawie istniejących badań można wyróżnić trzy grupy leków, które wykorzystuje się w leczeniu uzależnienia od hazardu. Do pierwszej grupy zaliczają się selektywne inhibitory zwrotnego wychwytu serotoniny – SSRI; do drugiej - antagoniści receptorów opioidowych, a do trzeciej - leki normotymiczne, zwane również stabilizatorami nastroju.
Skuteczność leków z grupy inhibitorów serotoniny została wykazana zwłaszcza w leczeniu depresji, zaburzeń obsesyjno–kompulsywnych oraz dysmorfofobii. Jednak badania nad ich wykorzystaniem w leczeniu patologicznego hazardu nie dowodzą jednoznacznie ich skuteczności, przeciwnie niż w przypadku leków z grupy antagonistów receptorów opioidowych. Z kolei leki stabilizujące nastrój są skuteczne przy ograniczaniu objawów patologicznego hazardu w grupie pacjentów chorujących na zaburzenia dwubiegunowe. Wśród osób, u których nie współwystępują zaburzenia dwubiegunowe, organiczne i uzależnienie od substancji psychoaktywnych są one skutecznym środkiem ograniczającym popęd do grania, środki przeznaczane na grę i czas spędzany na graniu.
Autorzy raportu podkreślają jednak, że leczenie farmakologiczne bardzo często niesie za sobą ryzyko wystąpienia objawów niepożądanych. Efekty uboczne, takie jak obniżenie poziomu libido, nudności, suchość w ustach, to tylko niektóre z nich.

# data[].attributes.body
W psychologicznej terapii patologicznych hazardzistów wykorzystywane są trzy podstawowe podejścia terapeutyczne: behawioralne, poznawcze i behawioralno–poznawcze. Ich celem jest modyfikacja zachowania związanego z uprawianiem patologicznego hazardu. Poprzez psychologiczne oddziaływanie pacjent rozwija umiejętności pozwalające na jego ograniczenie i panowanie nad przymusem grania

# data[].attributes.body
Badania nad skutecznością terapii poznawczej (obejmującej korektę zachowań hazardowych, trening rozwiązywania problemów, trening umiejętności społecznych i trening nawrotów) w leczeniu patologicznego hazardu były prowadzone pod koniec lat ‘90 XX w. Dowiodły one skuteczności tej formy pomocy w porównaniu z grupą osób, które nie były objęte żadną interwencją. W wyniku oddziaływań terapeutycznych hazardziści ograniczyli częstotliwość grania, czas spędzany na graniu i ilość pieniędzy przeznaczonych na granie. Ponowny pomiar, po roku od zakończenia terapii pokazał, że prawie 90 proc. tych, którzy uczestniczyli w terapii, w dalszym ciągu ograniczało granie.
Podobne wyniki uzyskano w badaniach prowadzonych na początku XXI wieku. Osoby uczestniczące w terapii wykorzystującej podejście poznawcze ograniczały granie, spełniały mniej kryteriów diagnostycznych klasyfikacji DSM-IV świadczących o patologicznym hazardzie, odczuwały łagodniejszy przymus grania i większe poczucie własnej skuteczności w porównaniu do badanych, którzy nie brali udziału w żadnej terapii. Ponowny pomiar po roku od ukończenia terapii pokazał znaczącą poprawę w porównaniu do pomiaru dokonanego przed rozpoczęciem leczenia.

# data[].attributes.body
Terapia behawioralna opiera się na przekonaniu, że jeśli jakieś zachowanie zostało wyuczone można się go również oduczyć. Większość badań nad skutecznością terapii behawioralnej w leczeniu patologicznego hazardu była prowadzona w latach ’80 i na początku lat ’90 ubiegłego wieku. W badaniach prowadzonych na początku lat ’80, porównujących skuteczność terapii awersyjnej prowadzonej za pomocą impulsów elektrycznych i desensytyzacji (odwrażliwiania) w wyobraźni opartej na relaksacji dowiedziono, że bardziej efektywną metodą terapii były techniki relaksacyjne, w wyniku których hazardziści ograniczali granie bądź całkowicie przestawali grać. Późniejsze badania nad desensytyzacją prowadzone pod koniec lat ’80 i ’90 pokazały, że rok po zakończeniu terapii około 30 proc. patologicznych hazardzistów w ogóle nie grało bądź grało w sposób kontrolowany.

# data[].attributes.body
W terapii poznawczo-behawioralnej oddziaływania behawioralne są wzmacniane przez formy poznawcze skupiające się na obalaniu subiektywnej iluzji kontroli hazardu i innych oddziaływaniach mających wpływ na świadomość gracza.
Efektywność terapii poznawczo-behawioralnej jest najlepiej udokumentowana badaniami. Ich wyniki wskazują zarówno na pozytywne efekty krótkoterminowe, jak i długoterminowe, takie jak zmniejszenie wydatków na hazard czy zmniejszenie częstotliwości i natężenia występowania zachowań problemowych.
W badaniach prowadzonych w drugiej połowie lat ’90 XX w. porównywano trzy metody terapii: 1) podejście behawioralne polegające na właściwym zarządzaniu pieniędzmi, unikaniu sytuacji hazardowych oraz umiejętności odmowy grania; 2) podejście poznawcze wywierające wpływ na świadomość gracza mające na celu obalanie iluzji kontroli nad graniem (zgodnie z paradygmatem wywodzącym się z koncepcji uzależnienia jako choroby, według której utrata kontroli nad substancją jest objawem choroby) i grupowym treningiem umiejętności komunikacji, 3) oraz podejściem behawioralno-poznawczym. Po 6. miesiącach od zakończenia terapii zarówno uczestnicy terapii behawioralnej, jak i terapii poznawczej istotnie częściej utrzymywali abstynencję niż osoby z grupy kontrolnej, które nie były poddane żadnym oddziaływaniom. Nie stwierdzono natomiast istotnych różnic pod względem częstości utrzymywania abstynencji od hazardu między grupą poddaną terapii poznawczo-behawioralnej a grupą kontrolną. W innych badaniach terapia poznawczo-behawioralna okazała się skuteczniejsza w ograniczaniu zachowań hazardowych w porównaniu do uczestnictwa w spotkaniach Anonimowych Hazardzistów.

# data[].attributes.headline
Krótkie interwencje i granie kontrolowane

# data[].attributes.subject
Krótkie interwencje i granie kontrolowane

# data[].attributes.body
Krótkie interwencje, obejmujące również interwencje za pośrednictwem telefonu czy Internetu mają zastosowanie kliniczne i są odpowiednie dla osób poszukujących interwencji o małej intensywności. Profesjonalna pomoc jest skuteczna w odzyskaniu kontroli nad zachowaniem oraz w zmniejszeniu problemów związanych z hazardem.
Niewiele jest badań opisujących skuteczność krótkich interwencji wśród patologicznych hazardzistów. Pod koniec pierwszej dekady XXI w. prowadzono badania z wykorzystaniem różnych metod terapeutycznych – krótkich interwencji bazujących na strategii wzmacniania motywacji do zmiany (motivational enhancement therapy – MET) oraz kombinacji technik behawioralnych i MET. Wyniki badań dowiodły, że krótkie interwencje były jedyną metodą terapii, która wpłynęła na ograniczenie zachowań związanych z hazardem. W badaniu powtórzonym po 6 tygodniach i 9 miesiącach od zakończenia terapii krótkie interwencje okazały się również najbardziej skuteczne.
Nauka grania kontrolowanego może być alternatywą dla powszechnie obowiązujących programów terapeutycznych, których celem jest utrzymywanie abstynencji. Niestety niewiele jest badań dotyczących skuteczności leczenia z wykorzystaniem tej metody. Te nieliczne pokazują, że granie kontrolowane jest skuteczną metodą ograniczającą częstotliwość grania, ilość pieniędzy i czasu przeznaczanego na grę. Sześć miesięcy po zakończeniu terapii ponad 70 proc. hazardzistów potrafiło kontrolować granie, po roku – 50 proc., a po dwóch latach - niecałe 30 proc.

# data[].attributes.headline
Grupy samopomocowe w tym telefony zaufania dla hazardzistów

# data[].attributes.subject
Grupy samopomocowe w tym telefony zaufania dla hazardzistów

# data[].attributes.body
Jak wskazują autorzy raportu, najbardziej rozpowszechnionym podejściem w leczeniu patologicznego hazardu jest uczestniczenie w spotkaniach Anonimowych Hazardzistów. Ich historia sięga 1957 roku i zaczęła się w Stanach Zjednoczonych. Metoda 12 kroków w leczeniu uzależnienia od hazardu może przynosić pozytywne rezultaty. Osoby włączone w tę formę pomocy osiągają lepsze wyniki w porównaniu z tymi, które z niej nie korzystały. Jedno z badań pokazało, że kombinacja terapii poznawczo-behawioralnej i uczestnictwa w spotkaniach Anonimowych Hazardzistów daje lepsze rezultaty niż samo uczestniczenie w grupie samopomocowej.
Inną formą samopomocy są telefony zaufania dla hazardzistów, które stały się jednym z ważnych zasobów terapeutycznych dla osób borykających się z problemem hazardu i ich rodzin. Stanowią one źródło niezbędnych informacji, oferują możliwość uzyskania porady, jak radzić sobie z problemem, a także gdzie można uzyskać profesjonalną pomoc. Wśród zalet tej formy pomocy wymieniane są: anonimowość, szeroka dostępność i możliwość zakończenia rozmowy w każdym momencie.
Interwencje oferowane za pośrednictwem Internetu obejmują duże obszary geograficzne, są metodą niskokosztową i mającą potencjał, by docierać do populacji marginalizowanych. Ich domeną jest anonimowość, która zwiększa dostęp do informacji i poradnictwa młodych mężczyzn oraz może zachęcić osoby, które po raz pierwszy poszukują pomocy.

# data[].attributes.body
www.uzaleznieniabehawioralne.pl/hazard/skutki-patologicznego-hazardu/

https://www.youtube.com/?gl=PL&hl=pl

http://www.uzaleznieniabehawioralne.pl/hazard/metody-leczenia-patologicznego-hazardu-i-ich-skutecznosc/?fbclid=IwAR1mKh-s8ocb1BCxcQ_iwhcUawyOCPnVUnuzXFDlY8F7Fkd76b4jV16UxdE

http://uzaleznienie.com.pl/patologiczny-hazard.html