# data[].attributes.headline
Η Παναγία, η Αγία Άννα και το θείο βρέφος 

# data[].attributes.subject
Η Παναγία, η Αγία Άννα και το θείο βρέφος 

# data[].attributes.body
Πηνελόπη Ραπτη
Είναι γνωστή η τεχνική που χρησιμοποιούσε ο ντα Βίντσι, το σφουματο για να απομακρύνει τη σκληρότητα από τις μορφές των έργων του. Χρησιμοποιούσε  για τα περιγράμματα απαλά χρώματα και, καθώς τα άφηνε ακαθάριστα, ενεργοποιούσε τη φαντασία του θεατή.

# data[].attributes.headline
Γιάννης Τσούτσης

# data[].attributes.subject
Γιάννης Τσούτσης

# data[].attributes.body
Λατινική και ελληνική φάση του αναγεννησιακού ουμανισμού

Σε αντιδιαστολή με τον όψιμο Μεσαίωνα, οπότε οι Λατίνοι λόγιοι εστίασαν σχεδόν αποκλειστικά στη μελέτη ελληνικών και αραβικών έργων αναφορικά με τις φυσικές επιστήμες, τη φιλοσοφία και τα μαθηματικά, οι λόγιοι της Αναγέννησης έδειξαν μεγαλύτερο ενδιαφέρον για την ανακάλυψη και μελέτη λατινικών και ελληνικών λογοτεχνικών, ιστορικών και ρητορικών κειμένων. Αυτό ξεκίνησε κατά το 14ο αιώνα με μία «λατινική φάση», όταν μελετητές όπως ο Πετράρχης, ο Κολούτσο Σαλουτάτι (1331–1406), ο Νικολό ντε' Νίκκολι (1364–1437) και ο Πότζο Μπρατσολίνι (1380–1459) χτένισαν τις βιβλιοθήκες της Ευρώπης αναζητώντας έργα συγγραφέων όπως ο Κικέρων, ο Λίβιος και ο Σενέκας.[15] Μέχρι τις αρχές του 15ου αιώνα ο κύριος όγκος των λατινικών αυτών έργων είχε ανακαλυφθεί. Δρομολογήθηκε πλέον η ελληνική φάση του αναγεννησιακού ουμανισμού, καθώς οι Δυτικοευρωπαίοι μελετητές στράφηκαν στην αναζήτηση αρχαιοελληνικών λογοτεχνικών, ιστορικών, ρητορικών και θεολογικών κειμένων.[16]

Άγαλμα του Πετράρχη (1304 – 1374), Ιταλού λογίου, ποιητή και ουμανιστή. Πρόσοψη του Ουφίτσι, Φλωρεντία, Ιταλία.

# data[].attributes.headline
Άνθιμος Τζουρμανας

# data[].attributes.subject
Άνθιμος Τζουρμανας

# data[].attributes.body
Η Φλωρεντία, πόλη στην Τοσκάνη της Ιταλίας, από όπου θεωρείται ευρέως πως εξαπλώθηκε το πολιτιστικό ρεύμα της Αναγεννησης.

# data[].attributes.headline
Θανάσης Ντάλλας 

# data[].attributes.subject
Θανάσης Ντάλλας 

# data[].attributes.body
Ο Ντεζιντέριους Έρασμος (1466 – 1536), Ολλανδός λόγιος, ουμανιστής και θεολόγος, που μετέφρασε εκ νέου την Καινή Διαθήκη στα λατινικά και τα ελληνικά, ασκώντας κριτική στην εξουσία του κλήρου και στη λατρεία ιερών λειψάνων, προετοιμάζοντας τη Μεταρρύθμιση στην Ευρώπη.

# data[].attributes.headline
Αποστόλης Παπαγεωργί

# data[].attributes.body
Αποστόλης Παπαγεωργίου
Ο Μυστικός Δείπνος είναι τοιχογραφία
Του 15ου αιώνα,δημιουργημένη από τον
Λεονάρντο Ντα Βίντσι.Βρισκεται στο Μιλάνο
Της Ιταλίας,στην τραπεζαρία του μοναστηριού
Σάντα Μαρία ντελλε Γκρατσιε, αν και η δημιουργία
του έγινε ως παραγγελία από τον δούκα
Λουδοβίκο Σφόρτσα,που επιθυμούσε αρχικά
το κτήριο να αποτελέσει το μαυσωλείο της
Οικογένειάς του. Αποτελεί,το μεγαλύτερο
έργο του Λεονάρντο και τη μοναδική νωπογραφία
του που μας έχει σωθεί.Ενα από τα σημαντικότερα
και πολυτιμότερα έργα στην ιστορία της τέχνης και
ένα από τα πλέον αναγνωρίσιμα και αναπαραχθεντα έργα ζωγραφικής

# data[].attributes.headline
Παππά Χρυσούλα

# data[].attributes.subject
Παππά Χρυσούλα

# data[].attributes.body
Η Γέννηση της Αφροδίτης (Ιταλικά: La nascita di Venere) είναι πίνακας ζωγραφικής του Ιταλού καλλιτέχνη της Αναγέννησης, Σάντρο Μποτιτσέλι. Φιλοτεχνήθηκε περίπου το 1485–1486. Σήμερα βρίσκεται στη συλλογή του μουσείου Ουφίτσι στη Φλωρεντία, στην αίθουσα που είναι αφιερωμένη στο μεγάλο δημιουργό. Αποτελεί μια από τις αρτιότερες αισθητικά δημιουργίες του Φλωρεντίνου καλλιτέχνη. Η έμπνευση για τον πίνακα δίνεται από μια μυθολογική αφήγηση του Οβιδίου και συνιστά μια νεοπλατωνική αλληγορία βασισμένη στην αντίληψη της αγάπης ως γενεσιουργού δύναμης.

# data[].attributes.attachment_link.title
εικόνα της αναγέννησης

# data[].attributes.headline
Κωνσταντίνα Μπότα

# data[].attributes.subject
Κωνσταντίνα Μπότα

# data[].attributes.body
O Ραφαήλ Σάντι ντα Ουρμπίνο (ιταλ.: Raffaello Sanzio da Urbino[α], 28 Μαρτίου ή 6 Απριλίου 1483 - 6 Απριλίου 1520), γνωστός ως Ραφαήλ, ήταν Ιταλός ζωγράφος και αρχιτέκτονας της πρώιμης Αναγέννησης. Το έργο του θαυμάζεται για τη σαφήνεια των μορφών, την ευκολία της σύνθεσης και την οπτική επίτευξη του νεοπλατωνικού ιδεώδους του ανθρώπινου μεγαλείου[2]. Υπήρξε ένας από τους επιφανέστερους καλλιτέχνες της εποχής του, του οποίου η φήμη και η αξία υπήρξαν ανάλογες με εκείνες του Μιχαήλ Άγγελου και του Λεονάρντο ντα Βίντσι[3].

Ο Ραφαήλ ήταν εξαιρετικά παραγωγικός. Διηύθυνε ένα ασυνήθιστα μεγάλο εργαστήριο και, παρά τον πρόωρο θάνατό του σε ηλικία 37 ετών, άφησε ένα τεράστιο έργο. Πολλά από τα έργα του βρίσκονται στο Παλάτι του Βατικανού, οι τοιχογραφίες στις λεγόμενες «Αίθουσες του Ραφαήλ» του οποίου ήταν το κεντρικό και μεγαλύτερο έργο της καριέρας του. Το πιο γνωστό έργο του είναι η «Σχολή των Αθηνών» στην «Αίθουσα της Υπογραφής». Μετά τα πρώτα του χρόνια στη Ρώμη, μεγάλο μέρος του έργου του εκτελέστηκε από το εργαστήριό του με βάση σχέδιά του, με σημαντική απώλεια ποιότητας. Άσκησε μεγάλη επιρροή όσο ζούσε, αν και εκτός Ρώμης το έργο του ήταν κυρίως γνωστό από αντίγραφα.

Μετά τον θάνατό του, η επιρροή του μεγάλου αντιπάλου του, Μιχαήλ Άγγελου, ήταν πιο διαδεδομένη μέχρι τον 18ο και 19ο αιώνα, οπότε οι πιο γαλήνιες και αρμονικές αναλογίες του Ραφαήλ θεωρήθηκαν και πάλι ως υψηλότερα πρότυπα. Η τεχνοτροπία του διακρίνεται σε τρεις φάσεις και τρία στυλ, που αναλύθηκε για πρώτη φορά από τον Τζόρτζο Βαζάρι: τα πρώτα του χρόνια στην Ούμπρια, στη συνέχεια μια περίοδος περίπου τεσσάρων ετών (1504-1508) κατά την οποία απορρόφησε τις καλλιτεχνικές παραδόσεις της Φλωρεντίας, ακολουθούμενες από τα τελευταία έντονα και θριαμβευτικά του δώδεκα χρόνια στη Ρώμη, δουλεύοντας για δύο Πάπες και τους στενούς συνεργάτες τους[4].

# data[].attributes.attachment_link.title
εργασια εικαστικων κωνσταντινα

# data[].attributes.headline
Αριάδνη Τζίμα

# data[].attributes.subject
Αριάδνη Τζίμα

# data[].attributes.body
O Μιχαήλ Άγγελος γεννήθηκε στις 6 Μαρτίου 1475 στο Καπρέζε στην Ιταλία (κωμόπολη 60 χλμ  από τη Φλωρεντία που στις μέρες μας  προς τιμή του λέγεται, Καπρέζε Μικελάντζελο). Γιός του Λοντοβίκο ντι Λιονάρντο ντι Μπουοναρότι Σιμόνι και της Φραντσέσκα ντι Νέρι ντι Μινιάτο ντελ Σέρα.  Η οικογένεια Μπουοναρότι καταγόταν από παλιά φλωρεντινή αριστοκρατική οικογένεια και κατά το παρελθόν έχει καταλάβει σημαντικά αξιώματα, απολαμβάνοντας σχετική οικονομική ευημερία.
Η οικονομική κάμψη φαίνεται να ξεκινάει στα μέσα του 15ου αιώνα. Το 1474  ο πατέρας του διορίζεται  τοποτηρητής στην περιοχή του Αρέτσο, πρώτα στην πόλη Κιούζι κι έπειτα στο Καπρέζε, όπου γεννιέται ο δεύτερος γιός του, που παίρνει το όνομα του αρχάγγελου Μιχαήλ. Ο Μιχαήλ Άγγελος είχε άλλα 4 αδέρφια ενώ στην γέννα του τελευταίου, η μητέρα του πέθανε (1481).
Η οικογένεια (ο πατέρας του με όλα τα αδέλφια του Μικελάντζελο) μετακομίζει στο Σετινιάνο, κοντά στη Φλωρεντία, και ο πατέρας του εμπιστεύεται την ανατροφή του μικρού Μιχαήλ Αγγέλου σε μια παραμάνα, γυναίκα λιθογλύπτη. Είναι το μόνο παιδί που δεν πήρε μαζί του! Σε εκείνο το περιβάλλον ο μικρός Μιχαήλ Άγγελος βάζει τα θεμέλια του για την αγάπη του στη γλυπτική.  Ο πατέρας του, ίσως ζηλεύοντας που αγαπούσε ο μικρός την τέχνη του ανθρώπου που ζούσε μαζί του και ήταν κατά ένα τρόπο σαν πατέρας του, είτε επειδή δεν εκτιμούσε τους καλλιτέχνες, είτε  προσβλέποντας στη μελλοντική βοήθεια των γιων του, αντιστέκεται στην αυθόρμητη κλίση του Μικελάντζελο  προς το σχέδιο (ενίοτε και δίνοντας του ξύλο) και τον στέλνει να σπουδάσει υπό την καθοδήγηση ενός Φλωρεντινού ζωγράφου.

«Η μεταστροφή του Αγ. Παύλου»

# data[].attributes.headline
Μελίνα Παππά

# data[].attributes.subject
Μελίνα Παππά

# data[].attributes.body
Η Δημιουργία του Αδάμ είναι νωπογραφία του 16ου αιώνα που δημιουργήθηκε από τον Ιταλό καλλιτέχνη Μιχαήλ Άγγελο και αποτελεί μέρος της οροφής της Καπέλα Σιστίνα. Αναπαριστά την βιβλική κοσμογονική αφήγηση από το Βιβλίο της Γένεσης, σύμφωνα με την οποία ο Θεός δίνει ζωή στον Αδάμ, τον πρώτο άνθρωπο. Η νωπογραφία είναι μέρος ενός σύνθετου εικονογραφικού σχεδίου και χρονολογικά είναι η τέταρτη της σειράς των πάνελ που απεικονίζουν επεισόδια από τη Γένεση.

Η εικόνα των χεριών του Θεού και του Αδάμ, που σχεδόν βρίσκονται σε επαφή, είναι πλέον εμβληματική της ανθρωπότητας. Η νωπογραφία έχει αναπαραχθεί σε αμέτρητες απομιμήσεις και παρωδίες. Η Δημιουργία του Αδάμ από τον Μιχαήλ Άγγελο αποτελεί έναν από τους πιο αναπαραγόμενους θρησκευτικούς πίνακες όλων των εποχών.

# data[].attributes.headline
ΜΟΝΑ ΛΙΖΑ                                                        

# data[].attributes.subject
ΜΟΝΑ ΛΙΖΑ                                                        

# data[].attributes.body
( Ουρανία Σόφη )

Η Μόνα Λίζα, ( γνωστή και ως Τζιοκόντα )είναι μια προσωπογραφία που ζωγράφισε ο διάσημος Λεονάρντο ντα Βίντσι. Πρόκειται για ελαιογραφία που ολοκληρώθηκε το 1519.  Εκτίθεται στο Μουσείο του Λούβρου και απεικονίζει μια γυναίκα, την Λίζα ντελ Τζο Κόντο.
Αποτελεί ένα έργο της Αναγέννησης, και είναι επίσης από τα διασημότερα έργα ζωγραφικής, ίσως και το διασημότερο.

# data[].attributes.attachment_link.title
Μόνα Λίζα ( Ράνια )

# data[].attributes.headline
Ο Άνθρωπος του Βιτρούβιου (Αγγελική Μποντίνα)

# data[].attributes.subject
Ο Άνθρωπος του Βιτρούβιου (Αγγελική Μποντίνα)

# data[].attributes.body
Ο Άνθρωπος του Βιτρούβιου είναι ένα διάσημο σχέδιο με συνοδευτικές σημειώσεις του Λεονάρντο ντα Βίντσι, που φτιάχτηκε περίπου το 1490. Σύμφωνα με τις σημειώσεις του ντα Βίντσι, το σχέδιο το έκανε με σκοπό να μελετήσει τις αναλογίες του ανθρώπινου σώματος και συγκεκριμένα του ανδρικού ανθρώπινου σώματος. Το σχέδιο απεικονίζει έναν γυμνό άντρα σε δύο στάσεις που αλληλοκαλύπτονται, ενώ η μορφή βρίσκεται συγχρόνως μέσα σε ένα τετράγωνο κι έναν κύκλο. Ο Άνθρωπος του  Βιτρούβιου του Ντα Βίντσι είναι ένα από τα σημαντικότερα έργα της Αναγέννησης.